open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gergely Csoma

**Gergely Csoma** [gergej ĉoma], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Csoma Gergely** estis hungara skulptisto, etnografo. Lia frato estis Zsigmond Csoma, lia filo estis Mózes Csoma.

 naskiĝis  en Budapeŝto.
eta|maldekstre|

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1972, poste li praktikadis kiel lignaĵisto kaj ŝtontajlisto. Li akiris skulptistan diplomon en Hungara Belarta Altlernejo en 1980, post 2 jaroj pli valoran diplomon, sed inter 1975-1977 li studis en simila akademio en Varsovio. Liaj majstroj estis :pl:Jan Kucz, :pl:Stanislaw Kulon, Iván Szabó (skulptisto) kaj József Somogyi. Post la diplomoj li kreis precipe medalojn, en 1987 per stipendio. Jam ekde 1977 li ofte vojaĝis al Ĉangohungaroj de Moldavio, kie li fotadis kaj kolektis etnografiaĵojn. Ekde 1979 ĝis lia morto li estis disĉiplo de Pál Péter Domokos. Li ricevis premiojn inter 1989-2024.

Li edziĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

## Elektitaj ekspozicioj solaj 
* Veszprém (urbo) (1988)
* Budapeŝto (1992, 1998, 1999) 

## Elektitaj ekspozicioj grupaj 
* Sopron (1983, 1985, 1987, 1993)
* Budapeŝto (1997)

## Elektitaj kreitaj artaĵoj 
* 2 fotoalbumoj (1988, 1995)
* 2 memortabuloj pri Pál Péter Domokos
* reliefo pri János Petrás Incze en Eger
* 2 monumentoj en Csákvár (2010, 2011)
* busto pri Sándor Petőfi (Halásztelek, 2012)
* 6 monumentoj ĉe ĉangohungaroj
* *Moldvai kerékpár* (romano, 2012) 
* *Moldvai repülés* (prozo, 2013)
* *A megkötött idő* (surbendigitaj etnografiaĵoj prese, 2016)

## Fontoj 
* oficiala paĝo kun fotoj
* membiografio hungare kun foto
* video kaj foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj skulptistoj
Kategorio:Hungaraj etnografoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kochi

La vorto *Kochi* aŭ *Kōchi* interalie povas rilati al 
* Koĉi, urbego en Keralo, Barato (malajale കൊച്ചി, *Cocci*, foje ankaŭ angle *Cochi*)
* Koĉo (per la transliterigo Hepburn *Kōchi*), kerna urbo de Japanio, ĉefurbo de la 
* gubernio Koĉo (per la transliterigo Hepburn *Kōchi-ken*)

Krome la vorto ankaŭ povas esti parto de individua nomo, ekzemple de la aktorino Kōchi Momoko (1932-1998).

## Vidu ankaŭ 
* Vidu ankaŭ artikolon pri la insekta genro koĉo.
Tuno negro

***Tuno negro*** (Nigra muzikstudento) estas hispana trilera horora filmo de 2001, reĝisorita de Pedro L. Barbero kaj Vicente J. Martín, filmita en Salamanko, Madrido kaj Alcalá de Henares. 

## Intrigo
*Tuno negro* estas urba legendo pri la ekzisto de *tuno* kiu fifaras seriajn murdojn kaj kiu atakas universitatajn studentojn. Kadre de la universitata etoso kaj de studenta rezidejo ene de urbo tute studentetosa kiel Salamanko. La rakonto proponas kunigon de la *tuna*, arkaika elemento kiu survivas el la 13-a jarcento, kun io tiom moderna kaj simbolo de la estonteco kia estas Interreto. Li enfiltriĝas en la *Tuna de Medicina* de la Universitato de Salamanko kaj elektas siajn viktimojn tra interreto. La premiso de la murdisto estas "la nescio murdas". Profitante la nokton kaj la senbridan diboĉadon kiel komplicoj, la "Tuno Negro" fifaras siajn krimojn per simpla sistemo: mortos kiuj estas la plej malbonaj studetoj de ĉiu klasgrupo. La lasta nek promociiĝos nek povos ripeti la kurson. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Silke, Álex
* Jorge Sanz, Edu
* Fele Martínez, Víctor
* Patxi Freytez, Trucha
* Enrique Villén, Teo
* Rebeca Cobos, Michelle
* Sergio Pazos, Alacrán
* Javier Veiga, Marcial
* Benjamín Seva, Insulino
* Eusebio Poncela, Don Justo
* Maribel Verdú, Arancha

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2001
Kategorio:Hororaj filmoj
Kategorio:Salamanko
Nancy Friday

**Nancy Colbert FRIDAY** (n. la 27-an de aŭgusto 1933 en  Pittsburgh - m. la  5-an de novembro 2017 en Novjorko) estis usona verkistino, kiu amplekse verkis pri ina sekseco kaj seksa liberiĝo, kun aparta atento al la esplorado de inaj seksaj fantazioj. 

Ŝia verkaro temas ĉefe de popularaj psikologiaj verkoj pri la temo de seksa memdetermino. Ŝiaj studoj pri virina sekseco estis aparte konataj.  Ŝia verkado argumentas, ke virinoj estis edukitaj kun malmoderna kaj restrikta idealo de virineco, plejparte nereprezenta de la internaj vivoj de multaj virinoj, kaj ke malfermiĝi pri la sekretaj vivoj de virinoj povas helpi liberigi virinojn por esti siaj plej plenaj memoj.  Ŝi plue argumentas, ke tio ne ŝuldiĝas al konscia malico, sed al grupdinamiko kaj socia atendo, kaj ke por la bono de kaj virinoj kaj viroj, estas pli sane por ambaŭ seksoj esti malfermaj, partoprenantaj kaj liberaj esti akceptitaj tiaj, kiaj ili estas.

Ŝia unua libro estis publikigita de Simon & Schuster en 1973, ''My Secret Garden. Women's Sexual Fantasies (Mia Sekreta Ĝardeno. Virinaj Seksaj Fantazioj*), kolekto de intervjuoj kun virinoj, kiuj parolas pri sia sekseco kaj siaj erotikaj fantazioj, kaj masturbaj kaj aliaj, kiu fariĝis furorlibro. Ŝi revenis al la sama temo kun sia sekva libro, *Forbidden Flowers. More Women's Sexual Fantasies (Malpermesitaj Floroj. Pli da Virinaj Seksaj Fantazioj*), publikigita en 1975, denove de Simon & Schuster.

Friday regule revenas al la intervjuo-formato en postaj publikaĵoj, kovrante temojn kiel patrino-filinaj rilatoj, seksaj fantazioj, romantikaj rilatoj, ĵaluzo, envio, feminismo, BDSM kaj beleco.

## Verkaro 
* *My Secret Garden*, Simon & Schuster, 1973
* *Forbidden Flowers*, Simon & Schuster, 1975
* *My Mother, My Self: The Daughter's Search for Identity*, Delacorte Press, 1977
* *Men in Love, Men's Sexual Fantasies: The Triumph of Love Over Rage*, Dell Publishing, 1980
* *Jealousy*, M. Evans & Co., 1985
* *Women on Top: How Real Life Has Changed Women's Sexual Fantasies*, Simon & Schuster, 1991
* *The Power of Beauty*, HarperCollins Publishers, 1996. Republished as *Our Looks, Our Lives: Sex, Beauty, Power and the Need to be Seen*, HarperCollins Publishers, 1999
* *Beyond My Control: Forbidden Fantasies in an Uncensored Age*, Sourcebooks, Inc., 2009

## En Esperanto aperis 
*Mia sekreta ĝardeno'', 1973. trad. Kreŝimir Barkoviĉ (Libro en PDF-formato)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 
* serio de konversacioj kun Nancy Friday

Kategorio:Historio de feminismo
Kategorio:Usonaj feminismaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Karlova Huť

Nomon **Karlova Huť** havas du setlejoj:

* Karlova Huť (Králův Dvůr), parto de urbo Králův Dvůr en distrikto Beroun
* Karlova Huť (Bělá nad Radbuzou), parto de urbo Bělá nad Radbuzou en distrikto Domažlice

## Vidu ankaŭ
* Huť
Semen Klimovskij

**Semen KLIMOVSKIJ** (ukraine *Семен Климовський*, 
naskiĝis la 1705 — mortis la 1785 (la precizaj datoj de naskiĝo kaj morto estas nekonataj) - kozako, nacia heroo de Ukrainio. La aŭtoro de la mondfama kanto "Kozako Rajdis Trans la Danubon" (ukr. Їхав козак за Дунай)
eta|Monumento en Moŝorine

## Biografio 
eta|Pejzaĝoj de la vilaĝo Moŝorine
Komence de la 18-a jarcento, Ukrainio estis devigita partopreni en militoj kontraŭ la Otomana Imperio, ĉar ĝi estis parto de la Rusa Imperio laŭ la Traktato de Alianco de 1654. Verkita en la 1720-aj jaroj, ĉi tiu kanto rakontas la historion de soldato adiaŭanta la virinon, kiun li amas. Semjon Klimovskij mem partoprenis en multaj militoj de tiu epoko, kaj ĝi estas eble biografia  .

La verkisto, origine el Ĥarkovo, pasigis sian tutan vivon en milito, kaj post Detruo de la ukrainaj kozakoj en 1775, li pasigis la lastajn jarojn de sia vivo en la vilaĝo Moŝorine, kie li estis entombigita.

En 2003, en ĉi tiu vilaĝo, situanta 40 km nordoriente de la regiona centro - la urbo Kropivnickij kaj 10 km sude de la regiona grava urbo Znamjanka, oni starigis monumenton honore al li.

### Lia ĉefa kanto 
eta|Ilustraĵo por unu el liaj verkoj

## Referencoj 
Kategorio:Kozakoj
Kategorio:Ukrainaj verkistoj
Kategorio:Ukrainaj filozofoj
Huť

Nomo **Huť** aperas en pluraj setlejoj:

* Heřmanova Huť – municipo en distrikto Plzeň-nordo
* Kubova Huť – municipo en distrikto Prachatice
* Stará Huť – municipo en distrikto Příbram
* Chodovská Huť – parto de municipo Tři Sekery en distrikto Cheb
* Filipova Huť – parto de municipo Modrava en distrikto Klatovy
* Hraběcí Huť – parto de municipo Kvilda en distrikto Prachatice
* Huť (Pěnčín) – parto de municipo Pěnčín en distrikto Jablonec nad Nisou
* Karlova Huť (Bělá nad Radbuzou) – parto de urbo Bělá nad Radbuzou en distrikto Domažlice
* Karlova Huť (Králův Dvůr) – parto de urbo Králův Dvůr en distrikto Beroun
* Korkusova Huť – parto de urbo Vimperk en distrikto Prachatice
* Michlova Huť – parto de urbo Vimperk en distrikto Prachatice
* Nová Huť (Nemanice) – parto de municipo Nemanice en distrikto Domažlice
* Nová Huť (Dýšina) – parto de municipo Dýšina en distrikto Plzeň-urbo
* Nová Huť (Hrádek) – parto de urbo Hrádek en distrikto Rokycany
* Nová Huť (Vojnův Městec) – parto de kampurbo Vojnův Městec en distrikto Žďár nad Sázavou
* Skelná Huť (Krsy) – parto de municipo Krsy en distrikto Plzeň-nordo
* Skelná Huť (Chudenín) – parto de municipo Chudenín en distrikto Klatovy
* Skelná Huť (Přívětice) – parto de municipo Přívětice en distrikto Rokycany
* Stará Huť (Nemanice) – parto de municipo Nemanice en distrikto Domažlice
* Stará Huť (Petrovice) – parto de municipo Petrovice II en distrikto Kutná Hora
* Stará Huť (Blovice) – parto de urbo Blovice en distrikto Plzeň-sudo
* Stará Knížecí Huť – parto de municipo Lesná en distrikto Tachov
* Tachovská Huť – parto de municipo Tři Sekery en distrikto Cheb
* Žofina Huť – parto de municipo Nová Ves nad Lužnicí en distrikto Jindřichův Hradec
* Železná Huť - pereinta domaro, parto de municipo Bělá nad Radbuzou en distrikto Domažlice

## Rilataj artikoloj 
* Hutě
Silke

**Silke Hornillos Klein** (Madrido, 6a de februaro 1974), konata kiel **SILKE**, estas hispana aktorino kiu havis specialan elstarecon en la 1990-aj jaroj.

## Biografio kaj kariero
Ŝiaj valencia patro kaj germana patrino divorcis kaj ŝi edukiĝis kun sia patro, vojaĝis kaj eklaboris importante arĝenton el Barato. Finfine ŝi loĝas en Ibiza.

Ŝi eklaboris en la kina etoso per minora rolo en *Orquesta Club Virginia*. Oportunoj pliiĝis per aliĝo al la Teatra Laboratorio William Layton de Madrido, kaj esti akceptita por la filmo *Tierra* de Julio Medem. Ŝi ĉefrolulis en *Hola, ¿estás sola?* de Icíar Bollaín kaj en *Tengo una casa*. Post karierhalto ŝi laboris por kurto *Miranda hacia atrás* kaj en argentina filmo, *Diario para un cuento*. Ŝi partoprenis en reklamado kaj poste malfermis vendejon kaj vestentreprenon, Drumbalo. Silke revenis al kino per la filmoj *¿Tú qué harías por amor?*, *Kilómetro cero*, *Almejas y mejillones*, *Tuno negro*, *Cámara oscura*, *Iris* kaj *La hora fría*. 

## Filmoj 
* Orquesta Club Virginia (1992)
* Hola, ¿estás sola? (1995)
* Tierra (1996)
* Tengo una casa (1996)
* Miranda hacia atrás (1997)
* Diario para un cuento (1998)
* Black (1998)
* Felicidades (2000)
* Almejas y mejillones (2000)
* Km. 0 (2000)
* La cartera (2000)
* Tres esposas (2001)
* Tuno negro (2001)
* ¿Tú qué harías por amor? (2001)
* Dentro (2001)
* Sex (2003)
* Cámara oscura (2003)
* Sansa (2003)
* Iris (2004)
* Al otro lado (2005)
* La hora fría (2007)

Kategorio:Hispanaj aktoroj
La zona

***La zona*** (La zono) estas meksik-hispan-argentina trilera drama filmo de 2007 reĝisorita de Rodrigo Plá, laŭ scenaro de Plá kunlabore kun Laura Santullo. Ĉefrolis Daniel Giménez Cacho, Maribel Verdú, Alan Chávez, Daniel Tovar kaj Carlos Bardem. Ĝi premieriĝis la 9an de novembro 2007.

Ĝi temas pri la vivo ene de fermita kvartalo, kaj delikto kiu ŝanĝas la situacion de la loka komunumo. Kaj la filmo kaj la scenaro kaj la ludado ricevis diversajn nomumojn kaj premiojn. 

## Intrigo
En forte fermita kvartalo kun privata sekureco, ŝtormo detruas parton de la protekta muro kaj tri junaj malriĉaj alikvartalanoj profitas la okazon por eniri en domo por ŝteli. Oni kaptas ilin, estas tumulto, dum kiu maljunulino estas mortigita kaj same sekurecgvardiano estas mortigita erare fare de lokano. Ankaŭ du ŝtelistoj estis mortigitaj de la privata gvardio kaj tria fuĝas el la domo, sed ne povas eliri de la Zono.

Tiam startas polmeiko inter la lokanoj, el kiuj kelkaj deziras informi la aŭtoritatojn, dum la plimulto, timante la perdon de la aŭtonomeco preferas kaŝi la okazaĵojn kaj persekuti per si mem la fuĝinton; tiukadre ili malaperigas la kadavrojn, ŝajnigas, ke la morto de la gvardiano okazis pro koratako kaj serĉas la ŝteliston per kameraoj kaj patroloj. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Daniel Giménez Cacho ... Daniel
* Maribel Verdú ... Mariana
* Alan Chávez ... Miguel
* Daniel Tovar ... Alejandro
* Carlos Bardem ... Gerardo
* Marina de Tavira ... Andrea
* Mario Zaragoza ... Comandante Rigoberto
* Andrés Montiel ... Diego
* Blanca Guerra ... Lucía
* Enrique Arreola ... Oficial Iván
* Gerardo Taracena ... Mario

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2007
Kategorio:Trileraj filmoj
Kategorio:Hispanaj dramaj filmoj
Kategorio:Argentinaj filmoj
Kategorio:Meksikaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Malenín

**Malenín** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Ratibořské Hory en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Ratibořské Hory. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Malenín situas en katastra teritorio **Ratibořice u Tábora** kun areo 5,09&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1409.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Vilaĝplaca kapelo

## Pluaj fotoj 

Malenín, kaple (2019) (1).jpg|Kapelo
Malenín, odbočka (2019).jpg|Malenín
Malenín, ulice (2019) (1).jpg|Malenín
Malenín, ulice (2019) (2).jpg|Malenín

Kategorio:Ratibořské Hory
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Vértesszőlős)

La **paroĥa preĝejo Naskiĝo de Maria** estas sakrala historia monumento en Hungario, en Vértesszőlős, en mezo de la vilaĝo.

## Historio 
Laŭ eklezia fonto jam en 1244 paroĥa preĝejo funkciis en la vilaĝo. La turkoj okupis ĝin en 1543. Dum la kontraŭreformacio en 1671 preĝdomo konstruiĝis, en 1746 kaj 1775 ĝi estis renovigita, dum en 1751 ĝi kompletiĝis per turo. Pro la malbona stato en 1789 ĝi estis malkonstruita, poste tuj pli nova konstruiĝis en la sama loko laŭ plano de Jakab Fellner. La nova didomo estis konsekrita en 1792. La orgeno estis kreita en 1844, trakonstruita en 1888 kaj 1926. La paroĥo estis refondita en 1866 el filio de Tata (Hungario). En 1878 pro incendio precipe la turo difektiĝis, post jaro ĝi rekonstruiĝis. En 1942 krucnavo aldoniĝis al la navo. Post 3 jaroj pro la milito signifaj difektoj estiĝis. En 1968 József Samodai pentris la sekpentraĵon ĉe la ĉefaltaro. La malnova altara bildo (1870) estas nun videbla sur muro de la sanktejo. En 1981 lernoĉambro alkonstruiĝis al la kirko, en 1998 la plena fasado renoviĝis.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola laŭ la ĉefstrato en mezo de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Super la enirejo granda arka fenestro donas lumon al la galerio. La navo flanke havas po 2 fenestrojn, la navo finiĝas en plurlatera absido, al kiu sakristio kaj lernoĉambro aliĝas.

Kermeso okazas en la 8-an de septembro aŭ en la plej proksima dimanĉo.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* historio
* katolika leksikono
eta|maldekstre|

Vertesszőlős
Vertesszőlős
Jean Grenier

**Jean Grenier** (n. la 6-an de februaro 1898, en Parizo – m. la 5-an de marto 1971 en Dreux-Venouillet, Eure-et-Loir) estis franca filozofo, verkisto kaj artkritikisto. Li instruis en Alĝero, kie li fariĝis grava influo sur la juna Albert Camus. Li preferis kontempladon al socia engaĝiĝo — kiel rekomendis ekzemple lia studento Albert Camus. 

Camus dediĉis du verkaĵojn al Grenier, *La Malĝusta Flanko kaj la Dekstra Flanko* kaj *La Homo Ribelinta*, kaj ili korespondido de 1932 ĝis 1960. Tamen, la vidpunktoj de la pensuloj diferencis: Grenier estis proksima al la taoista principo de ne-agado kaj kvietismo.

## Vivo 
Grenier naskiĝis en Parizo. Li loĝis de infanaĝo ĝis adoleskeco en Saint-Brieuc kaj en Bretonio, ankaŭ la naskiĝloko de la filozofo Jules Lequier, al kiu li dediĉis sian doktorecan disertaĵon. Dum tiuj fruaj jaroj li renkontis Louis Guilloux, Edmond Lambert kaj Max Jacob. 
Li dediĉis sin al la instruado de filozofio de 1930 ĝis 1938 ĉe la Liceo de Alĝero, kie Albert Camus estis lia lernanto. Amikeco kaj fruktodona interŝanĝo de ideoj naskiĝis inter la du. 

Aliaj etapoj de lia instruista kariero estas Aleksandrio, Egiptio kaj Kairo, kie li renkontas la plej gravajn francajn intelektulojn de la tempo. De 1960 ĝis 1968 li okupis la katedron pri Estetiko ĉe la Sorbonne.

En siaj skribaĵoj, li traktis spiritajn kaj ekzistecajn problemojn, sed ankaŭ pentradon. Liajn amikecoj atestas multnombra korespondado, kun René Char, Louis Guilloux, Jean Giono, André Malraux, Manès Sperber, René Étiemble, Georges Perros kaj Albert Camus..

## Verkaro 
* *Les iles*, Parizo 1933
* *La philosophie de Jules Lesquier*, Vrin, 1936
* ''Essai sur l'esprit d'orthodoxie*, Parizo 1938
* *Inspiroj Mediterranéennes*, 1940
* *Le Choix*, Presses Universitaires de France, 1941
* *Entretien sur le bon usage de la liberté*, Parizo 1948
* *The esprit de la peinture contemporaine, suivi de quelques études sur Braque, Chagall, Lhote*, Laŭzano 1951
* *A propos de l'humain*, Parizo 1955
* *Les Greves*, Parizo 1957
* *L'existence malheureuse*, Parizo 1957
* *Sur la mort d'un chien*, Parizo 1957
* *L'esprit du Tao*, Flammarion, 1957
* *Essais sur la peinture contemporaine*, Parizo 1959
* *Albert Camus, suveniroj*, Parizo 1968
* *L'art et ses problèmes*, Éditions Rencontres, 1970

; Publikigita postmorte

* *Carnets*, Taglibroj/Notoj 1944-1971, Parizo 1994
* *Pri Barato*, Berlino 1995
* *Sous l'occupation'', red. Claire Paulhan, 1997

Kategorio:Francaj filozofoj de la 20-a jarcento
Kundratice (Sviny)

**Kundratice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Sviny en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudoriente de Sviny. Estas ĉi tie registritaj 21 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Kundratice situas en katastra teritorio **Kundratice u Svinů** kun areo 1,74&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1511.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapelo de sankta Johano Nepomuka

## Pluaj fotoj 

Sviny, Kundratice, chapel.jpg|Kapelo kun kruco
Kundratice (Sviny) No28 (01).jpg|Eksa bieno
Domy Kundratice (Sviny) 02.JPG|Domo n-ro 02

Kategorio:Sviny (distrikto Tábor)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Distrikto Nishimuro

La '*distrikto *Nishimuro'''* (jen laŭ la transliterigo Hepburn, plene *Nishimuro-gun'', , prononco ) estas distrikto de Japanio. Ĝi administre apartenas al la gubernio Vakajamo kaj situas en la pli vasta regiono Kansajo, la centra parto de la plej granda japania insulo Honŝuo. Laŭ la stato de  en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

Ĝi enhavas la subdividaĵojn .

Kategorio:Gubernio Vakajamo
Nishimuro
Labasa

**Labasa** (Fiĝie Hindia: लम्बासा) [ laˈmbasa ] estas urbo en Fiĝioj kun 27 949 loĝantoj (en 2007). Ĝi situas en la nordoriento de la insulo Vanua Levu en la provinco Macuata, kies ĉefurbo ĝi estas. La ĉefa vojo estas la sola vojo sur Vanua Levu, kiu havas trafiklumojn kaj aliajn elektrajn vojsistemojn.  

La urbo mem estas konstruita sur la delto formita de la tri riveroj Wailevu, Labasa (laŭ kiu la urbo estas nomita) kaj Qawa. La riveroj Labasa kaj Qawa estas konektitaj per 8-kilometra kanalo longa. La ĉefa strato de Labasa estis la unua strato sur la insulo kiu havis trafiklumojn. 

## Referencoj 
Kategorio:Loĝlokoj de la Fiĝioj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Lautoka

**Lautoka** [lɔu̯toka] (Fiĝie Hindia: लौटोका) estas la tria plej granda urbo de Fiĝioj kaj la centro de sukero- kaj lignoproduktado.  Ĝi situas en la nordokcidento de la insulo Viti Levu, ĉirkaŭ 25 km norde de la Internacia Flughaveno Nadi .

Ĝi estas parto de la provinco Ba en la Okcidenta Divizio kaj la urbo havas propran municipan registaron. 

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La sukerrafinejo Lautoka (konstruita inter 1899 kaj 1903) estas unu el la plej grandaj de sia speco en la Suda Hemisfero . Aldone al sukero, Lautoka ankaŭ produktas sterkojn kaj diversajn alkoholaĵojn (South Pacific Distilleries).

Vidindaĵoj en Lautoka inkluzivas la merkaton, la moskeon Jame , la sikhan templon, la templon Sri Krishna Kaliya kaj botanikan ĝardenon .

Estas buskonektoj al Suvo kaj Nadi . Boatoj veturas al la insuloj Yasawas , Beachcomber Island , kaj Treasure Island.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Lautoka travel guide from Wikivoyage

Kategorio:Loĝlokoj de la Fiĝioj
Levuka

**Levuka** estas malgranda urbo sur la insulo Ovalau, kiu estas parto de la fiĝia insularo.

La urbo estas ne nur la administra centro de la provinco Lomaiviti, sed ankaŭ la ĉefurbo de la Orienta Divizio. Levuka estis la ĉefurbo de la brita kronkolonio Fiĝioj ĝis 1882. Kun 4 397 loĝantoj laŭ la censo de 2007, Levuka estas la plej granda setlejo en la Orienta Divizio.

Levuka estis fondita en 1820 fare de eŭropaj setlantoj kaj komercistoj. Levuka estas konsiderata la unua moderna urbo de Fiĝioj kaj fariĝis grava haveno kaj komerca centro.  La blankula loĝantaro en la fruaj tagoj estis miksaĵo de aventuristoj, misiistoj, komercistoj, ŝipkonstruistoj kaj spekulistoj.

La urbo estis deklarita Monda Heredaĵo de Unesko en junio 2013 kiel "elstara ekzemplo de pacifika havenurbo de la fino de la 19-a jarcento". 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Levuka Fiji

Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Oceanio
Kategorio:Loĝlokoj de la Fiĝioj
Kategorio:Iamaj ĉefurboj
Kajpira-muziko

**Kajpira-muziko** (en la kajpira dialekto: *musga caipira*; en la portugala: *música caipira*) estas brazila muzika ĝenro, kiu originis en San-Paŭlo dum la kolonia periodo. Kun radikoj en la tradicioj kaj tradicia vivmaniero de la interno de San-Paŭlo, ĝi estas konsiderata unu el la plej gravaj kulturaj fenomenoj en Brazilo kaj unu el ĝiaj naciaj simboloj. La temoj de la kajpira-musiko stilo estas diversaj, bazitaj sur temoj, kiuj traktas realajn aŭ fikciajn eventojn en la kampara kaj urba mondo, kaj la sono de la viola-kajpira, instrumento komence popularigita inter indiĝenaj popoloj kaj bandeirantoj, estas tio, kio superregas.

## Referencoj 
Kategorio:Stiloj de brazila muziko
Dub (Ratibořské Hory)

**Dub** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Ratibořské Hory en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Ratibořské Hory. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Dub situas en katastra teritorio **Dub u Ratibořských Hor** kun areo 6,09&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1390.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
En la vilaĝo troviĝas burgodomo Dub.

## Pluaj fotoj 

Dub (Ratibořské Hory), silnice.jpg|Ŝoseo en Dub
Dub (Ratibořské Hory), statek II.jpg|Bieno en Dub
Dub (Ratibořské Hory), kaplička.jpg|Kapeleto en Dub
Dub (Ratibořské Hory), cesta.jpg|Vojo en Dub
Tvrz Dub (002).jpg|Burgodomo en Dub
Dub (Ratibořské Hory), rybník.jpg|Ĉirkaŭa pejzaĝo

Kategorio:Ratibořské Hory
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Historias para no contar

***Historias para no contar*** (Nerakontendaj historioj) estas hispana komedia filmo de 2022 reĝisorita de Cesc Gay. En ĥorusa geaktoraro menciendas Maribel Verdú, José Coronado, Anna Castillo, kaj Chino Darín, inter multaj aliaj.​ 

## Intrigo
La filmo, kiu estas dividita en la jenaj partoj: «Tengo ganas de verte» (Mi emas vidi vin), «Sandra», «Los martes y los jueves» (Mardojn kaj ĵaŭdojn), «Me has hecho muy feliz estos meses» (Vi ege feliĉigis min tiujn ĉi monatojn) kaj «Paris» (Parizo), temas pri neatenditaj renkontoj, ridindaj momentoj kaj absurdaj decidoj, kvin rakontoj kaj acidaj kaj kompataj al la malkapablo regadi niajn emociojn.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Anna Castillo kiel Laura
* Chino Darín kiel Álex
* Javier Rey kiel Raúl
* Àlex Brendemühl kiel Luis
* Antonio de la Torre kiel Carlos
* María León kiel Ana
* Eva Reyes kiel Sandra
* Maribel Verdú kiel Blanca
* Alexandra Jiménez kiel Carol
* Nora Navas kiel Ángela
* José Coronado kiel Andrés
* Alejandra Onieva kiel Bárbara
* Javier Cámara kiel David
* Quim Gutiérrez kiel Edu
* Brays Efe kiel Jota
* Verónica Echegui kiel Sofía
* Eudald Font kiel Artur

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2009
Kategorio:Trileraj filmoj
Kategorio:Hispanaj komediaj filmoj
Internacia jaro de paco

La **Internacia jaro de paco 1986** estis oficiale agnoskita kaj proklamita de de Unuiĝintaj Nacioj. Ĝi estis unue proponita dum la UN-konferenco de novembro 1981 de la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj, kun dato asociita kun la kvardeka datreveno de la establado de UN.

## Subteno de la Ruĝa Kruco
Dum sia dudek-kvina konferenco, en 1986, la Ruĝa Kruco agnoskis la Internacian Jaron de Paco. En sia dudek-sepa rezolucio de tiu konferenco, la Ruĝa Kruco emfazis sian celon "malhelpi kaj mildigi homan suferon, protekti vivon kaj sanon kaj antaŭenigi daŭran pacon kaj internacian kunlaboron".

eta|240ra|
## Subteno de la Bahaa komunumo 
En januaro 1985 la Universala Domo de Justeco, la ĉefa institucio de la Bahaa Kredo, sendis leteron al ĉiuj naciaj asembleoj, kun respondecoj en centoj da landoj por la religio, por specifigi celojn por la komunumo por la Internacia Jaro de Paco.

## Eĥo en la Esperanto-movado 
Ankaŭ UEA kaj TEJO dediĉis publikajn eventojn kaj artikolojn en siaj bultanoj al la temo. La vintra studenta Internacia Seminario de GEJ tamen ĵus 4 jarojn antaŭe, en 1981/82 dediĉis ĉiujn prelegojn kaj laborgrupojn al la temaro kaj decidis kontraŭ ripeto de la temaro, sed interalie la IJK 1986 en la milito-kriza Israelo, kun kontraŭ-milita kongresa teatraĵo pikniko sur la batalkampo de la aktora grupo Kia koincido, sed ankaŭ multaj aliaj kongresaj diskutejoj kaj laborgrupoj fokusigis la temon. Aparte tamen la faka asocio Mondpaca Esperantista Movado, kun fokuso en pluraj naciaj MEM-sekcioj en la socialismaj landoj de orienta Eŭropo, adoptis la jaron kaj provis ligi eventojn kaj publikaĵojn kun iuj naciaj socialismaj amas-organizaĵoj, por plialtigi la publikan videblecon de la Esperanto-movado en tiuj organizaĵoj.

## Referencoj 

Kategorio:Pacmovado
Kategorio:Unuiĝintaj Nacioj
Familia (2023)

***Familia*** (Familio) estas meksika drama filmo de 2023 reĝisorita de Rodrigo García Barcha. Ĉefrolis Daniel Giménez Cacho, Ilse Salas, Cassandra Ciangherotti, Natalia Solián, Ángeles Cruz kaj Maribel Verdú.

## Intrigo
Leo, la ĉefrolulo, estas posedanto de ranĉo de olivarboj en Valo Guadalupe (Baja California). Vidvo, li estas patro de kvar filoj: Rebeca, Julia, Mariana kaj Benny. Ĉiun monaton lu arigas siajn gefilojn por ekscii pri iliaj vivoj, sed nun ĉio estas diferenca, ĉar dum la manĝo la patro malkaŝas al siaj gefiloj, ke li vendos la ranĉon, kie ili kreskiĝis kaj kie estas la memoroj de ilia patrino. La novaĵo dividos la familianojn kaj starigos diferencajn emociojn en ili.​ 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Daniel Giménez Cacho : Leo
* Ilse Salas : Rebeca
* Cassandra Ciangherotti : Julia
* Natalia Solián : Mariana
* Ángeles Cruz : Teresa
* Maribel Verdú : Clara
* Ricardo Selmen : Benny
* Vicky Araico : Araceli
* Brian Shortall : Dan

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2023
Kategorio:Filmoj pri familioj
Kategorio:Meksikaj dramaj filmoj
Shingū (Vakajamo)

**Shingū** (jen laŭ la transliterigo Hepburn, je plena nomo *Shingū-shi*, , prononco ) estas urbo de Japanio. Ĝi administre apartenas al la gubernio Vakajamo kaj situas en la pli vasta regiono Kansajo, la centra parto de la plej granda japania insulo Honŝuo. Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

Ĝi havas komunan limon al la najbaraj administraj unuoj .

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Gubernio Vakajamo
Shingu
Zsigmond Csoma

**Zsigmond Csoma** [ĵigmond ĉoma], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Csoma Zsigmond** estis hungara muzeologo, agrarhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia frato estis Gergely Csoma.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis .

## Biografio 
 akiris ĝardenistan magistron en Hungara Hortikultura Universitato en 1975 (sed li studis ankaŭ etnografion en la studjaro 1974 en Scienca Universitato Loránd Eötvös), poste li estis submuzeologo en Keszthely. En 1980 li doktoriĝis en la universitato, poste li studis jaron en Universitato de Vieno, inter 1983-1986 li ricevis stipendion. En Universitato de Marburg li esploris per stipendio en la jaroj 1987 kaj 1988. Ekde 1990 li instruis laŭvice en Hungara Hortikultura Universitato, Universitato Reĝo Sankta Stefano kaj Universitato Corvinus de Budapeŝto. En 2000 li esploris en Kalvinana Universitato Gáspár Károli, post jaro li instruis, en 2002 li estis levita katedrestro. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1988, li doktoriĝis (DSc, Ph.D.)  en 2000 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 2010 li esploris kun posteno profesoro en Altlernejo Károly Eszterházy. Li ricevis premion en jaro de lia morto.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nászéjszakák bora: a somlai* (1986)
* *Haszonkertészeti ismeretek és uradalmi gyakorlat a Dunántúlon és Nyugat-Magyarországon a XVII. század végétől a XIX. század közepéig* (1997)
* *A magyar mezőgazdaság története a kezdetektől napjainkig* (kunaŭtoro, 2008)
* *A reformáció borai és virágai. Történeti, néprajzi tanulmányok* (2017)
* *Protestáns magyarok a Felső-Őrségben. Társadalom- és életmód-történeti pillanatkép, 1919–1921* (2020)

## Liaj libroj 
* *Szőlészeti, borászati hagyományok, a megújulás...* (1995)
* *Kertészet és polgárosodás* (1997)
* *Szent Vincétől Szent János poharáig* (1999)
* *A magyar bor útja* (kunaŭtoro, 2003)
* *Bortörténeti breviárium* (2006)
* *Magyar füves- és gyógyborok* (kunaŭtoro, 2007)
* *Borban a vigasság* (2009)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Hungaraj agrarhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tetro (filmo)

***Tetro*** estas uson-hispan-argentina trilera drama filmo de 2009 reĝisorita de Francis Ford Coppola. Ĉefrolis Vincent Gallo, Alden Ehrenreich, Maribel Verdú, Leticia Bredice, Rodrigo de la Serna, Klaus Maria Brandauer kaj Carmen Maura. La filmo rakontas la renkonton de du usonaj fratoj italdevenaj en Argentino, lando en kiu oni filmis la filmon plejparte. 

## Intrigo
Benjamin "Bennie" Tetrocini (Alden Ehrenreich) estas juna 18-jarulo kiu veturas kiel kelnero en krozoŝipo al Bonaero por renkontiĝi kun sia pli aĝa frato, Angelo Tetrocini (Vincent Gallo), promesplena verkisto kiu vanuis en Sudameriko, kie li vivas kun koramikino (Maribel Verdú), kiu malkovris lin en frenezulejo kiel mistera eksterlandano nomante sin "Tetro".

Post malfacila renkonto interplektiĝas memoroj de ambaŭ, inter kiuj elstaras la figuroj de la patrino (operkantistino mortinta en akcidento de aŭto ŝoforita de "Tetro") kaj de "La Patro", fama komponisto kaj dirigento (Klaus Maria Brandauer) kiu ege pezis sur la pasinteco de ambaŭ; kaj tio ŝanĝis la atenditan finon de la historio.

Paralele, Bennie trovas la nefinitan romanon de Angelo kiu markos lian vivon kaj la eblon eniri en la arta kaj bohemieca etoso de Bonaero, en kiu li konkurencas en literatura konkurso prezidita de bonfara intelektulino nomita "Alone" ("Sola") (Carmen Maura). 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Vincent Gallo ... Tetro
* Alden Ehrenreich ... Bennie
* Maribel Verdú ... Miranda
* Silvia Pérez ... Silvana
* Rodrigo de la Serna ... José
* Érica Rivas ... Ana
* Mike Amigorena ... Abelardo
* Lucas Di Conza ... Joven Tetro
* Adriana Mastrángelo ... Ángela
* Klaus Maria Brandauer ... Carlo kaj Alfie
* Leticia Brédice ... Josefina
* Sofía Gala Castiglione ... María Luisa
* Jean Francois Casanovas ... Enrique
* Carmen Maura ... Alone
* Ximena María Iacono ... Naomi
* Pochi Ducasse ... Lili
* Francesca De Sapio ... Amalia
* Susana Giménez ... Susana Giménez

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2009
Kategorio:Trileraj filmoj
Kategorio:Hispanaj dramaj filmoj
Kategorio:Argentinaj filmoj
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Argentino en filmoj
Georg Caspar Wecker

**Georg Caspar WECKER** (baptita la  en Nurenbergo, mortinta la  samloke) estis germana komponisto kaj orgenisto. Li aktivis en la tempo de baroko. 

Estante filo de orfadena faristo trejniĝis muzike hejme. La nurenberga orgenisto iĝis la dua instruisto de Georg Caspar: ĉe li li tiom lernis ke jam en la aĝo de 16 jaroj li dignis orgenisti en nurenbergaj kirko. Edzigis lin en 1658 Anna Maria Löhner, kiu naskis naŭ infanojn. 

De 1651 li mem daŭre orgenistis Nurenberge: de 1651 ĉe Valpurga, de 1658 ĉe Valpurga kirkoj. Post la forpaso de Paul Hainlein li heredis krome ties taskojn ĉe Sebaldo-preĝejo. Tiun ĉi postenon li plenumis ĝismorte. 

Tiam la nurenbergaj komponistoj flegis krei duonsakralaĵojn nome *Arie* kiuj eĉ imitis italajn operstilojn. Tiaĵojn de Wecker oni multajn havas. Dirote estas ke la recitativo ankoraŭ superas la vere operajn esprimilojn. Ĉar dum la teksaj eroj neniam la teorie disponanta instrumentaro prenatas. Por la kantolibra kolekto de Johann Christoph Arnschwanger (1659, 1680) li kontribuis kvar kantojn; por la verko *Erquickstunden* de Heinrich Müller (1691) li ankaŭ pretis liveri, kiel ankaŭ por verkoj de Feuerstein (1676) kaj Zahn. 

Postantis lin en la Sebalda komunumo lia disĉiplo Johann Pachelbel. Disĉiplis ankaŭ ekz. Johann Krieger. La posteulo de Wecker ĉe la nurenberga Egidia Kirko estis Albrecht Martin Lunßdörffer. 
## Eksteraj ligiloj 
*Art. "Wecker, Georg Caspar" - fare de Robert Eitner, ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie,* volumo 41 (1896), p. 371–372 
*muzikaĵoj ĉe IMSLP 
*ligiloj ĉe DDB 

Kategorio:Germanaj komponistoj
Kategorio:Nurenbergo
Kategorio:Orgenistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1632
Kategorio:Mortintoj en 1695
Deokaro

**Sankta Deokaro** (latine: *Deocarus*; germane diversmaniere: *Deocar, Deotker, Dietger, Theotgar*; mortinta antaŭ 826) estis germana sanktulo kaj ermito. Lia festotago estas la 7-a de junio.

Kun Rabano Maŭro li disĉiplis en la abatejo de Fulda ĉe Alcuinus. Eble post 771 li kortegkapelanis ĉe la kancelario de Karolo la Granda. Ĉirkaŭ 790 li fariĝis abato de la abatejo de Herrieden. En 793 vizitis lin Karolo mem; en 796 Alcuinus peris pro kvereloj kun kelkaj monaĥoj. De 802 Deokaro ankaŭ reĝa legato estis: pro tio en 819 li engaĝiĝis en la transigo de la ostoj de sankta sankta Bonifaco al Fulda. En 829, Deokaro partoprenis ankaŭ sinodon en Majenco.  

Tombo lia troviĝas en Herrieden. Erojn relivajn kiel predon en al 1316-a jaro reĝo Ludoviko donis al la kirko Sankta Laŭrenco (Nurenbergo) - por la tiea Deokara kapelo. Spekteblas tie ĝis nun la belega Deokara altaro. Ili finfine venis en 1845 al Eichstätt. Alian relikvaran parton, por la munkena *Alter Hof,* detruis dum la Dua Mondmilito la Aliancanoj. 

## Eksteraj ligiloj
*ekumenisma leksikono pri sanktuloj
*"Der Hl. Deocar und seine Reliquien" - ĉe: *pfarrverband-herrieden.de* (kun strofoj de kanto por Deokaro, el 1980/81)
József Samodai

**József Samodai** [jOĵef ŝamodai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Samodai József** estis hungara eklezia pentristo, restaŭristo.

 naskiĝis  en Mosonszentmiklós, li mortis  en Győr (laŭ alia informo en Mosonszentmiklós).

## Biografio 
 finis nur bazlernejon pro la familia malriĉeco. Tie pentranta József Pandur malkovris talenton de Samodai, tial Pandur instruis lin, eĉ li permesis helpi en la pentrado. Inter 1942-1945 li estis soldato, poste li lernis 4 jarojn de Antal Borsa, poste inter 1950-1953 en Baziliko-katedralo de Győr li estis vicrestaŭristo de Borsa. Ili restaŭris freskojn de :de:Franz Anton Maulbertsch. Poste li laboris sola, sed en la lasta ok jaroj kun sia filo.

Li edziĝis en 1950, lia edzino naskis filon kaj 4 filinojn.

## Elektitaj pentraĵoj, restaŭraĵoj 
* Preĝejo Koro de Jesuo (Csorna), (sekpentraĵoj, 1954–1955)
* Preĝejo Sankta Andreo (Hidegség) (sekpentraĵoj, 1957)
* Preĝejo Sankta Anna (Kapuvár), (sekpentraĵoj, 1959–1961)
* Preĝejo Sankta Jakobo (Árpás), (freskoj, 1965)
* Preĝejo Sankta Nikolao (Fertőszentmiklós), (sekpentraĵoj, 1966–1968)
* preĝejo en Mosonszentmiklós, (sekpentraĵoj, restaŭrado de altaroj, 1973–1975)
* Urbodomo de Győr, (ornampentrado, sola profana laboro, 1975)
* Preĝejo Ĉiuj Sanktuloj (Nyúl), (restaŭrado de murpentraĵoj de István Dorfmeister (1729), ankaŭ altaroj kaj bildoserio, 1976–1978)
* Baziliko-katedralo de Győr, (restaŭrado de altaro, 1978)
* Preĝejo Marteno de Tours (Halászi), (plano de liturgia spaco, ornamskulptado de altaro, 1980)
* Preĝejo Sankta Kruco (Szany), (plano de vitraloj: 1983)
* Preĝejo de Sankta Jozefo (Abda), (sekpentraĵoj, 1984, nur parte pro la neatendita morto)

## Fontoj 
* biografio hungare kun bildo
* katolika leksikono
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)
* aprezo kun bildoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Hungaraj restaŭristoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Chlebov

**Chlebov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Soběslav en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km oriente de Soběslav. Estas ĉi tie registritaj 63 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Chlebov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,41&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1267.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Ŝildo de bieneto n-ro 9

## Pluaj fotoj 

Chlebov č.p. 15.jpg|Chlebov
Chlebov - Podchlebovský mlýn.jpg|Muelejo sub Chlebov
Chlebov, usedlost čp.9.JPG|Bieneto n-ro 9

Kategorio:Soběslav
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Sebaldo el Nurenbergo

**Sebaldo el Nurenbergo** (latine: *Sebaldus Norimbergensis*; vivante en la 8-a jarcento kiel ermito en la ĉirkaŭĵoj de Nurenbergo - sed kelkaj supozis ke li mortis nur inter 1039 kaj 1056) estis germana sanktulo. Li estas urbopatrono de Nurenbergo: lian festotagon en la 19-a de aŭgusto festis ankaŭ fideluloj en la episkoplandoj de Bamberg kaj Eichstätt. La du aliaj urbopatronoj estas Laŭrenco de Romo kaj Deokaro.

Sebaldo havas ermitejon eble tie, kie en Fürth troviĝas nun la preĝejo Sankta Petro kaj Paŭlo kaj animzorgantis en la nurenberga kvartalo Reichswald. Kelkaj eĉ parolas pri ties dana reĝa origino: post 15 jaroj li vizitis pilgrime Romon, dum kio okazis diversaj mirakloj.  

La pia memorado de Sebaldo komenciĝis antaŭ 1072. Ĝis 1372 konstruiĝis supre de la tombo sebalda ĥorejo de la Sebaldo-kirko. La konsilantaro urba ja ĉiam apogis ties memoron kiel regionan specialaĵon. Peter Vischer, fergisisto elstara, kreis inter 1508 kaj 1519 la bronzan keston por la sebalda sarkofago, laŭ plano de Adam Kraft. Laŭdire malsupran kaŭran transiron sanigas malsanetojn. La blinda paroĥestro Forĉammer, post kiam li en 1736 donacis Sebaldan tombejkapelon den Dietfurt, saniĝis

En marto 1425 lia papa moŝto Marteno la 5-a kanonizis lin, baziĝante sur skribaĵoj de nurenberga senditaro. Ilia ĉefa argumentado estis la fakto de dum kvin jarcentoj okazis saniĝoj post porpetoj faritaj al Sebaldo. Atributoj ikonografiaj de Sebaldo estas, krom modelo de lia kirko, rozario kaj jakoba konko. 

## Eksteraj ligiloj
*leksikono ekumenisma pri sanktuloj
*Vikifontaro
*fotoj pri la sebalda tombo
*Seibert, Hubertus: "Sebald" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 24 (2010), p. 105-106
Tendaro (feria)

[eta|Eŭska somera tendaro en Goñi, 1994. En la 1960-aj jaroj, la movado de *ikastoloj* vidis la bezonon organizi tendarojn nur en la [eŭska lingvo.]]
**Tendaro (feria)** estas organizita iniciato, kiu disvolvas libertempajn, sportajn kaj edukajn aŭ en la pasinteco ankaŭ sanplibonigajn agadojn por grupo de infanoj kaj junuloj en lokoj al kiuj infanoj estas sendataj dum la ferioj aŭ alia periodo. Ĝi povas inkluzivi ripozajn, sportajn, muzikajn, artajn, klerigajn (ankaŭ lingvajn) kaj alispecajn plurtagajn kunvenojn de infanoj dum lernejaj ferioj. 

Tamen, la termino priskribas ne nur la ferian eventon mem, sed ankaŭ rilatas al la loko, kie la evento okazas.Kutime feriaj tendaroj okazas ne en tendoj, sed en ripozejoj, sanatorioj, memzorgaj loĝejoj, junulargastejoj aŭ similaj lokoj kie la infanoj kune loĝas, ripozas, kaj lernas ion.  .

La tendaroj kutime okazas dum lernejaj ferioj - kutime dum la someraj ferioj, tial ankaŭ nomataj **someraj tendaroj.**

## Historio 
La historio de la unua infansomera tendaro komenciĝas en 1876 en la Svisaj Alpoj . Pastro Hermann Walter Bion malfermis la unuan analogon de moderna infantendaro, kies ĉefa celo estis la spirita kaj fizika edukado de infanoj, kaj la Biblio funkciis kiel bonega bazo por la morala kaj intelekta evoluo de infanoj  . Sekvante la ekzemplon de Hermann Bion, infantendaroj komencis malfermiĝi en Francio, Usono kaj Anglio.

## Tendaroj laŭ programenhavo 
Inter la tipoj de infanaj tendaroj estas muzikaj, artaj, sportaj aŭ edukaj tendaroj, tendaroj kun profunda studado de specifa scienco aŭ lingvo, tendaroj por adoleskantoj kun disvolviĝo de gvidaj kvalitoj. Ekzistas ankaŭ someraj tendaroj kun religia fokuso (Usono) kaj politike orientitaj, ekzemple, tendaroj kun patriotisma edukado (Rusio).
* sportaj tendaroj;
* lingvaj tendaroj, ekzemple Esperanto-tendaroj.
* ekologiaj tendaroj;
* kreemaj tendaroj;
* politikaj tendaroj;
* teknikaj tendaroj;
* tendaroj pri loka historio
* tendaroj por plenkreskuloj.
* skoltaj tendaroj kiuj formas bazan formon de skoltista laboro, ekzemple ĉe la Verdaj Skoltoj kiuj uzas tiucele la lingvon Esperanto.

## Laborrenkontiĝoj (angle *workshops*) 
Similaj iniciatoj inkluzivas laborrenkontiĝojn, kie junuloj partoprenas en laborprojekto, kunhavigante spertojn kun junuloj el aliaj urboj aŭ landoj kiel ekzemple en Esperantujo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Lernejaj ferioj
* Laborrenkontiĝoj

## Eksteraj ligiloj 
* Verdaj Skoltoj
Kategorio:Tipoj de organizaĵoj
Kategorio:Renkontiĝoj
Soběslav I

**Soběslav I** estas la centra parto de urbo Soběslav en distrikto Tábor. Estas ĉi tie registritaj 590 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . En la kvartalon apartenas precipe la historia mezo de la urbo kun placo Náměstí Republiky, plu poste vico da stratoj en la sudokcidenta parto de la urbo malantaŭ rivero Lužnice kaj parto de stratoj situantaj nordoriente (K Sedlečku kaj Na Douskách).

Soběslav I situas en katastra teritorio **Soběslav** kun areo 13,04&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1293.

Soběslav I estiĝis al la 1-a de julio 1980 kiel parto de urbo Soběslav en distrikto Tábor.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Soběslav okres Tábor. (008).jpg|Soběslav
Soběslav square.jpg|La placo
Soběslav, náměstí Republiky čp 168.jpg|La placo, domo n-ro 168
Soběslav, bridge of Petra Voka street 01.jpg|Ponto de Petr Vok trans Lužnice

Kategorio:Soběslav
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Lužnice
Aladár Sövény

'*** [ŝovEnj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Sövény Aladár,*' koree estis hungara koreologo (pioniro de la koreologio en Hungario), japanologo, ataŝeo, instruisto.

 naskiĝis  en Kapoly, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Kecskemét en 1932, poste li doktoriĝis en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1939. Lia ĉefinstruisto (pri japanologio) estis Vilmos Pröhle (turkologo). Post la diplomo li instruis en mezlernejoj province, sed inter 1941-1945 li batalis dum la 2-a mondmilito. Ekde 1951 en Budapeŝto li edukis koreajn orfojn, dum li lernis koree, eĉ li kompilis la unuan hungaran-korean vortaron. Ekde 1954 li estis ataŝeo, hejmenveninta li instruis en budapeŝta gimnazio, post la emeritiĝo en lingvolernejo li instruis la japanan lingvon. Li havis edzinon kaj unufoje li ricevis premion de Nord-Koreio.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vortaro hungara-korea* (1947)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj koreologoj
Kategorio:Hungaraj japanologoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj ataŝeoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Soběslav II

:*Eble vi serĉas: Soběslav II. (Přemyslido).*

**Soběslav II** (antaŭe **Veselské Předměstí**) estas parto de urbo Soběslav en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas sude en Soběslav. Estas ĉi tie registritaj 910 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Kvartalo Soběslav II ensumigas la sudorientan parton de la urbo oriente de la rivero Lužnice kaj plu vicon da stratoj en la sudokcidenta parto de la urbo malantaŭ la rivero.

Soběslav II situas en katastra teritorio **Soběslav** kun areo 13,04&nbsp;km².

## Historio 
Soběslav II estis parto de Soběslav en la jaroj 1850–1879. Denove ĝi fariĝis tiel en la jaroj 1910–1920 kaj la duanfojon la 1-an de julio 1980.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Soběslav - nádražní budova.jpg|Fervojo kreas la gravan transportan vejnon de la urbo
Soběslav, nábřeží čp 42.jpg|Soběslav II
Soběslav - Jiráskova 16 - 01.jpg|Soběslav II

Kategorio:Soběslav
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Setlejoj sur Lužnice
Nedvědice (Soběslav)

:*Estas ankaŭ Nedvědice.*

**Nedvědice** (devene Medvědice, ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Soběslav en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 4&nbsp;km okcidente de la centro de Soběslav sur la plej alta punkto en la ĉirkaŭaĵo, sur monteto Chrastina (507 metroj). Ĉar la ĉirkaŭa pejzaĝo de regiono Tábor kaj Soběslavská Blata estas plata, estas de ĉi tie malproksima vido kaj al preskaŭ la tuta regiono Tábor, kaj eĉ al malproksimaj Novohrada montaro, Blanska arbaro aŭ Šumava. Troviĝas ĉi tie kelke da konstruaĵoj de la tn. arkitekturo de kampula baroko. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Nedvědice situas en katastra teritorio **Nedvědice u Soběslavi** kun areo 4,54&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1369.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Mikolao
* Ŝtona kruco antaŭ la preĝejo – Kruco kun hakita jaro 1873
* Grenejo n-ro 1
* Grenejo n-ro 2
* Domo n-ro 9 – loĝiga bieneto konstruita en la jaro 1909, grenejo en la jaro 1911. La konstruinto estis Jan Paták
* Domo n-ro 33 – loĝiga bieneto konstruita en la jaro 1921, grenejo en la jaro 1912. La konstruinto estis Jan Paták
* Domo n-ro 22 – loĝiga bieneto konstruita en la jaro 1894, grenejo en la jaro 1877. La konstruinto estis Jan Paták
* Kapeleto ĉe ŝoseo al Soběslav

## Pluaj fotoj 

Nedvědice usedlost čp 16.jpg|Bieno n-ro 16
Kostel sv. Mikuláše Nedvědice.JPG|Preĝejo de sankta Mikolao
Nedvědice usedlost čp 33 (02).jpg|Bieno n-ro 33
Nedvědice čp 2-špýchar.jpg|Grenejo
Nedvědice usedlost čp 1 (01).jpg|Bieneto n-ro 1
Nedvědice usedlost čp 8.jpg|Domo n-ro 8

Kategorio:Soběslav
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Soběslavská Blata
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Szefi Bohuniczky

'*** [sefi bohunicki], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bohuniczky Szefi*' estis hungara verkisto. Ŝia persona nomvarianto estis *Jozefa*, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Maller Dezsőné*.

 naskiĝis  (aliaj leksikonoj mencias aliajn datenojn!) en Nagypécsely, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 lernis inter 1901–1906 en katolika edukejo en Eperjes, poste hejme de edukisto. En 1912 la gepatroj trudis ŝin edziniĝi. Dum la 1-a mondmilito ŝiaj poemoj aperis en Nyugat. Post fiasko de la Hungara Sovetrespubliko ŝia edzo perdis sian postenon, poste en Budapeŝto ili vivis ne tro riĉe. Tamen verkista kariero de Bohuniczky komenciĝis, kiu donis ankaŭ salajron. Ilia loĝejo estis renkontejo de verkistoj de Nyugat. Dum la socialismo ŝiaj verkoj ne povis aperi, en 1956 ŝi vidviniĝis. Tiutempe ŝi vivtenis sin el amikaj donacoj. Ŝi ricevis 2 premiojn en 1938 kaj 1942.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nők.* (noveloj, 1930)
* *Szegény ember* (romano, 1934; 2-a eldono: 1944)
* *Három év.* I–II. köt. (romano en 2 volumoj, 1941; itale: 1944)
* *Válság* (romano, 1943)
* *Lázas évek* (romano, 1947)
* *Emlékezés Szabó Dezsőre* (rememoro, 1958)
* *Schöpflin Aladár és baráti körünk* (rememoro, 1962)
* *Otthonok és vendégek.* (membiografiaj folioj, kompilaĵo, 1989)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Pécsely (2007)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj