Ĉitimaĉoj

La **ĉitimaĉoj** (angle: *Chitimacha*, elp. [ˈtʃɪtɪməʃɑː] aŭ [tʃɪtɪˈmɑːʃə], aŭ *Chetimachan* aŭ *Sitimacha*), estas usonindiana tribo agnoskita fare de la federacia usona registaro, kiu vivas en la usona ŝtato Luiziano, plejparte en sia rezervejo en *St. Mary Parish* proksime al Charenton ĉe la riverego Bayou Teche. Ili estas la nuraj indiĝenoj en la ŝtato, kiuj ankoraŭ posedas la rajtojn super parto de siaj iamaj teritorioj, kie ili longe okupis areojn de Aĉafalaja Baseno (), "unu el la plej riĉaj enlandaj estuaroj sur la kontinento." En 2011 la tribo konsistis el pli ol 1100 personoj.

La ĉitimaĉoj estis dividitaj en kvar subtribojn: la **ĉavaŝoj**, la **vaŝoj**, la **jaganeĉitoj** kaj la **ĉitimaĉoj** malvastsence, La nomo "ĉavaŝo" (*Chawasha*) estas ĉakta vorto, kiu signifas *prociona loko* (loko de lavursoj)*.* Ankaŭ "vaŝo" (*Washa*) estas ĉakta vorto kaj signifas "ĉasloko". "Jaganeĉito" *(Yaganechito)* signifas "granda lando".

Inter la jaroj 1706 kaj 1718, la ĉitimaĉoj longe militis kontraŭ la francoj. Per siaj superaj armiloj la francoj neniigis plimulton de la ĉitimaĉoj. Tiujn, kiuj supervivis, la francaj aŭtoritatoj relokis for de la Golfo de Meksiko kaj pli norden laŭlonge de la rivero Misisipo, al la areo, kie ili vivas hodiaŭ. Malsanoj kaŭzis pli da mortoj ol la milito, kaj fine okazis drameca socia rompiĝo kaj malvenko de la ĉitimaĉa popolo. Ankaŭ uzado de alkoholo kaŭzis perdojn, ĉar la tribanoj havis nesufiĉan fiziologian reziston kontraŭ alkoholo. Ĝis 1784, la suma nombro de la tribanoj malgrandiĝis ĝis 180. Komence de la 19-a jarcento, malgrandan grupon da ĉitimaĉoj absorbis la humaoj de Luiziano.

Fine de la 18-a jarcento, la britoj elpelis plejparton de la franclingvaj akadianoj el orienta Kanado, post kiam ili venkis la francojn en la Sepjara Milito kaj konkeris iliajn teritoriojn en Nord-Ameriko, oriente de la rivero Misisipo. Kelkaj Akadiajn rifuĝintojn estis relokitajn en Luiziano laŭlonge de la rivero Misisipo. Iliaj posteuloj iĝis konataj kiel kaĵunoj. Ili ankaŭ metis premon sur la ĉitimaĉan loĝantaron, ĉar ili transprenis ties teritoriojn.

## La 20-a jarcento ĝis hodiaŭ 
La federacia censo (1900) registris ses ĉitimaĉajn familiojn, entute nur 55 homoj, el kiuj tri estis klasitaj kiel plensangaj. En 1910 estis registritaj 69 ĉitimaĉoj; 19 el iliaj infanoj lernis en Indiana Industria Lernejo en Carlisle (ŝtato Pensilvanio), kie ili plentempe estis kune kun aliaj indiĝenaj amerikaj lernantoj devenintaj el tre diversaj triboj. La indianaj internulejoj estis konsiderataj rimedo por asimili la infanojn en la ĝenerala tut-usona kulturo. Ili interrompis la transdonon de indiĝenaj lingvoj, devigante la infanojn uzi la anglan en la lernejo kaj forprenante ilin el la familioj por longaj periodoj.

En 1917 la usona federacia registaro aljuĝis al ĉitimaĉoj statuton de agnoskita tribo.
eta|Loko de la ĉitimaĉa rezervejo en Luiziano
La usona censo de 2000 raportis, ke la loĝantaro konsistas el 409 personoj vivantaj en la ĉitimaĉa indiana rezervejo. El ĉi tiuj, 285 estis identigitaj kiel sole de indiĝena amerika genealogio.

## Ĉitimaĉa Lingvo 
Plejmulto de la nuntempaj ĉitimaĉoj parolas la kaĵun-francan lingvon kaj la anglan.

La tribo kreis kulturajn revigligajn aktivecojn: triban historian konservejon, lingvajn mergoklasojn, triban muzeon kaj projekton por antaŭenigi riverkanan kulturon sur tribaj teritorioj por subteni la produktadon de teksitaj tradiciaj korboj.

En 2008 la tribo partneris kun Rosetta Stone por evoluigi komputilan programaron por dokumenti la lingvon kaj por provizi instrumaterialojn. Ĉiu triba familio ricevis kopion de la programaro helpe al familioj, kiuj deziras lerni la lingvon, kaj por instigi infanojn paroli la lingvon en la familio. La kunlabora projekto produktis ankaŭ kompletan vortaron kaj referencan gramatikon por tiuj, kiuj lernas la lingvon.

En 1971 la tribo adoptis novan konstitucion. La estro de la tribo estas nuntempe (2021) Shirell Parfait-Dardar.

## Referencoj