open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Iain Crichton Smith

**Iain Crichton SMITH** aŭ '''Iain Mac a' Ghobhainn'* (naskiĝis la 1-an de januaro 1928 en Glasgovo - mortis la 15-an de oktobro 1998) estis skota poeto kaj verkisto, kiu verkis kaj en la angla kaj en sia denaska gaela lingvo.

## Vivo 
Li translokiĝis al la insulo Lewis en la Foraj Hebridoj en la aĝo de du jaroj, kie li kreskis. Li poste studis ĉe la Universitato de Aberdeen kaj komencis labori kiel instruisto. Li instruis en Clydebank, Dumbarton kaj Oban ĝis li fariĝis plentempa verkisto en 1977. 

Aldone al kolektoj de poezio, li publikigis teatraĵojn, novelojn kaj romanojn.

## Verkado 
poezio de Crichton Smith tre ofte havis karakteron eble bazita sur lia patrino. Li ankaŭ tipe uzis naturajn bildojn por komuniki emocion.

## Verkaro 
dekstra|eta|Busto de Smith ĉe Edinburga Parko

### Poezio 
* *The Long River* (1955)
* *Bùrn is Aran* (1960)
* *Thistles and Roses* (1961)
* *Deer on the High Hills* (1962)
* *An Dubh is an Gorm* (1963)
* *Bìobuill is Sanasan-Reice* (1965)
* *The Law and the Grace* (1965)
* *Modern Gaelic Verse* (1966)
* *At Helensburgh* (1968)
* *Ben Dorain by Duncan Ban MacIntyre* (1969)
* *From Bourgeois Land* (1969)
* *Iain am Measg Nan Reultan* (1970)
* *Maighstirean is Ministearan* (1970)
* *Selected Poems* (1970)
* *Poems to Eimhir translated from Sorley MacLean* (1971)
* *Love Poems and Elegies* (1972)
* *An t-Adhar Ameireaganach* (1973)
* *Rabhndan is Rudan* (1973)
* *Eadar Fealla-dha is Glaschu* (1974)
* *Hami Autumn* (1974)
* *The Notebooks of Robinson Crusoe* (1975)
* *The Permanent Island* (1975)
* *An t-Aonaran* (1976)
* *River, River* (1978)
* *Selected Poems 1955-1982* (1982)
* *Na h-Eilthirich* (1983)
* *The Exiles* (Carcanet Press, 1984)
* *Selected Poems* (Carcanet Press, 1985)
* *A Life* (Carcanet Press, 1986)
* *Burn is Aran* (1987)
* *An t-Eilean agus an Cànan* (1987)
* *A' Bheinn Oir* (1989)
* *Na Speuclairean Dubha* (1989)
* *Selected Poems* (1990)
* *Turas tro Shaoghal Falamh* (1991)
* *Na Guthan* (1991)
* *Collected Poems* (1992)
* *An Dannsa mu Dheireadh* (1992)
* *An Rathad gu Somalia* (1994)
* *Ends and Beginnings* (Carcanet Press, 1994)
* *The Human Face* (Carcanet Press, 1996)
* *The Leaf and the Marble* (Carcanet Press, 1998)
* *Country For Old Men and My Canadian Uncle* (Carcanet Press, 2000)
* *Am Miseanaraidh* (first published 2006)
* *New Collected Poems* (Carcanet Press, 2010)
* *Deer on the High Hills: Selected Poems*, ed. John Greening (2021)

### Romano 
*  *Consider the Lilies* (1968)
* *The Last Summer* (1969)
* *My Last Duchess* (1971)
* *Goodbye Mr Dixon* (1974)
* *An End to Autumn* (1978)
* *A Field Full of Folk* (1982)
* *The Search* (1983)
* *The Tenement* (1985)
* *In the Middle of the Wood* (1987)
* *The Dream* (1989)
* *An Honourable Death* (1992)
* *Thoughts of Murdo'' (1993)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Iain Crichton Smith eldonoj sur la Carcanet retejo
* BBC bio - Làrach nam Bàrd

Kategorio:Skotaj poetoj
Afrika verda kolombo

La **Afrika verda kolombo** (*Treron calvus*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. Ĝi troviĝas en plimulto de Subsahara Afriko en ampleksa teritorio kun  ĉirkaŭ 17 akceptitaj rasoj.

## Aspekto kaj subspecioj
Plenkreskaj afrikaj verdaj kolomboj havas kaŝtanbrunajn makulojn sur la supro de siaj flugiloj kaj la junuloj havas olivecan koloron. La supraj partoj estas grizverdaj ĝis flavecverdaj; la femuroj estas flavaj; kaj la piedoj kaj beko estas ruĝaj kun blanka pinto.

**T. c. calvus*: orienta Niĝerio ĝis nordoriento de Demokratia Respubliko Kongo kaj centra Angolo
**T. c. virescens*: Princinsulo (Golfo de Gvineo)
**T. c. sharpei*: Sieraleono ĝis suda Niĝerio kaj norda Kameruno
**T. c. nudirostris*: Senegalo ĝis Gambio kaj Gvineo-Bisaŭa
**T. c. poensis*: Bioko Insulo (Golfo de Gvineo)
**T. c. uellensis*: Suda Sudano, nordo de Demokratia Respubliko Kongo, kaj Ugando
**T. c. brevicera*: Sudokcidena Etiopio ĝis norda Tanzanio oriente de Rifta Valo (escepte ĉe la marbordo)
**T. c. salvadorii*: oriento de Demokratia Rsepubliko Kongo, sudokcidenta Tanzanio, Zambio, norda Malavio, kaj Mozambiko
**T. c. wakefieldii*: marborda Kenjo kaj nordorienta Tanzanio
**T. c. schalowi*: orienta Angolo, nordorienta Namibio, norda Bocvano, kaj nordokcidenta Zimbabvo
**T. c. ansorgei*: okcidenta Angolo (sude de rivero Kvanzo)
**T. c. vylderi*: Nordokcidenta Namibio (oriente de Grootfontein)
**T. c. gibberifrons*: sudorienta Suda Sudano sude de la baseno de la Lago Viktorio en Ugando, Ruando, Burundo, okcidenta Kenjo, kaj nordokcidenta Tanzanio
**T. c. [delalandii, glaucus aŭ orientalis]*: marbordo el sudorienta Tanzanio suden ĝis Sudafriko (oriento de la Kablanda Provinco)
**T. c. granti*: malaltaj teroj de orienta Tanzanio kaj Zanzibaro

## Teritorio
Ili povas vivi kaj reproduktiĝi abunde kaj pretas al regulaj lokaj movoj. Ilia teritorio estas en Angolo, Benino, Bocvano, Burkino, Burundo, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Ĉado, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Ekvatora Gvineo, Etiopio, Gabono, Gambio, Ganao, Gvineo, Gvineo Bisaŭa, Kenjo, Liberio, Malavio, Malio, Maŭritanio, Mozambiko, Namibio, Niĝero, Niĝerio, Ruando, Santomeo kaj Princo, Senegalo, Sieraleono, Somalio, Sudafriko, Suda Sudano, Tanzanio, Togo, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo.

## Bildaro

Image:Treron calvus -at a zoo in Tanzania -upper body-8.jpg|
Image:African Green Pigeon (Treron calva) in fruit-bearing tree.jpg|*T. c. nudirostris* manĝante figojn, Gambio
Image:Treron calvus glaucus, in vyeboom, f, Pretoria.jpg|*T. c. glaucus* manĝante fruktojn de *Ficus microcarpa*, Sudafriko
Image:Treron calvus glaucus in Ficus lutea, Pietersburg, b.jpg|*T. c. glaucus*, montrante brunajn subvostajn kovrilojn
File:African green-pigeon (Treron calvus) Kruger.jpg|Nacia Parko Kruger, Sudafriko

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* (African) green pigeon - Speciteksto en *The Atlas of Southern African Birds*

Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Ismail Merchant

**Ismail MERCHANT** (nasknomo *Ismail Noor Muhammad Abdul Rahman*, , ; la 25-an de decembro 1936 en Bombajo, Maharaŝtro, Barato - la 25-an de majo 2005 en Londono) estis barat-brita filmproduktoro. 

Li estas konata pro sia longa kaj fruktodona kunlaboro kun la usona reĝisoro James Ivory, kiu ankaŭ estis lia partnero en sia persona vivo, kaj kun la scenaristo Ruth Prawer Jhabvala. Kune ili faris aklamitajn filmajn adaptojn de la romanoj de E. M. Forster kaj Henry James. 

Li ankaŭ estis unu el la malmultaj, kiuj sukcesis funkcii en Holivudo kiel sendependa produktanto, ne aligita kun grava filmostudio. En tiu kapacito li sukcesis certigi la financadon kaj distribuadon de la filmoj de sia kunprodukta kompanio dum tempoperiodo de pli ol 40 jaroj. Li estis nomumita por la Akademia Premio por Plej Bona Filmo tri fojojn, pro *The Rest of the Day*, *Memories of Howard Manor* kaj *A Room with a View*.

## Verkaro 
Merchant estis konata kiel fajngustulo kaj amanto de kuirado. Li verkis plurajn librojn pri ĉi tiu temo, same kiel pri aliaj temoj. Inter ili:

* Ismail Merchant's Indian Cuisine - barata kuirlibro
* Ismail Merchant's Florence - Libro pri Florenco, de la produktanto de la filmo "Amaj Memoraĵoj el Florenco"
* Ismail Merchant's Passionate Meals - Pasiaj manĝadoj
* Ismail Merchant's Paris: Filming and Feasting in France - Pri Filmado kaj Festenado en Parizo
* My Passage From India: A Filmmaker’s Journey from Bombay to Hollywood and Beyond - Aŭtobiografio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Biografio de Merchant-Ivory Produktejo
* Merchant estis la veturada forto malantaŭ multe da kreivaj filmoj

Kategorio:Britaj kinproduktoroj
Kategorio:Britaj reĝisoroj
Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de Artoj kaj Literaturo
Pemba verda kolombo

La **Pemba verda kolombo** (*Treron pembaensis*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. Ĝi troviĝas kiel endemio en la insulo Pembo, Tanzanio.

Iliaj naturaj medioj estas subtropikaj kaj tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj, plantejoj, kaj ruraj ĝardenoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Endemiaj birdoj de Tanzanio
Kategorio:Birdoj de Afriko
Ruth Prawer Jhabvala

**Ruth PRAWER JHABVALA,** denaske Prawer (n. la 7-an de majo 1927 en Kolonjo ; la 3-an de aprilo 2013 en Novjorko) estis brita romanverkisto kaj scenaristo. Ŝi laboris proksime kun la reĝisoro/produktanto duopo Ismail Merchant kaj James Ivory dum pli ol kvar jardekoj. 

Ŝi gajnis la Booker-premion kaj dufojan Akademian Premion por Plej Bona Adaptita Scenaro. Ŝi estas la unusola persono en la mondo, kiu gajnis kaj la Booker -premion kaj Oskaron. 

Ŝi gajnis Oskaron pro siaj scenaroj por la filmoj de Ivory *A Room with a View*  (1985) kaj *Howards End* (1992), ambaŭ bazitaj sur romanoj de E. M. Forster.

Ŝiaj libroj temas plejparte pri Barato. Dum ŝi restado en Delhio, ŝi verkis plurajn novelojn, laŭ la spirito de Jane Austen kaj surbaze de observado de Barato, kiu variis inter la romantismo de E. M. Forster al la realismo de V. S. Naipaul. Sed ŝi ankaŭ estas konata pro siaj filmscenaroj por Merchant-Ivory Productions. 

## Verkaro 
### Romanoj 
* *To Whom She Will* (1955)
* *Heat and Dust* (1975, gajnis la Booker-premion)

### Scenaroj 
* *Shakespeare Wallah* (1965)
* *The Bostonians* (1984)
* *A Room with a View* (1985, Oskaro)
* *Mr. and Mrs. Bridge* (1990)
* *Howards End* (1992, Oscar)
* *The Remains of the Day* (1993)
* *Jefferson in Paris* (1995)
* *The Golden Bowl* (2000)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Britaj scenaristoj
Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de la Brita imperio
Kategorio:Studentoj de la Universitato de Londono
Robert Fergusson

dekstra|eta|393x393ra|Bronza statuto fare de David Annand de Robert Fergusson ekster Canongatede Kirk en Edinburgo, kie la poeto estas entombigita.**Robert FERGUSSON** (n. la 5-an de septembro 1750 en Edinburgo ; m. la 16-an de oktobro 1774 samloke) estis skota poeto.

Lia verkaro estas verkita kaj en la angla kaj la skota lingvoj, sed liaj poemoj en ĉi-lasta estas pli alte estimataj, kaj servis kiel inspiro por la skota poeto Robert Burns. 

Fergusson estis ligita al pli malnova popola poezio kaj verkis emociajn kaj humurajn poemojn en dialekto. Li akiris sian veran gravecon kiel antaŭulo de Robert Burns. Ĉi-lasta estis forte impresita de la poezio de Fergusson kaj imitis plurajn el liaj verkoj. 

Multaj el liaj restintaj poemoj estis publikigitaj ekde 1771 en la *Semajna Revuo* de Walter Ruddiman, kaj kolektita eldono unue estis publikigita en 1773. Malgraŭ lia mallonga vivo, lia kariero estis tre influa.

## Vivo 
Post frekventado de mezlernejo en Edinburgo kaj Dundee, li studis ĉe la Universitato St. Andrews kaj poste fariĝis oficisto en la oficejo de la Edinburgaj Komisiistoj. Li atingis lokan eminentecon per siaj poemoj, kiuj komencis aperi en la *Weekly Magazine* en 1771. Post forta religia intereso, influita de la kleriko John Brown  li falis en profundan depresion. Post falo sur ŝtuparon, li freneziĝis kaj fine mortis en publika mensa malsanulejo.

## Verkado 
Liaj poemoj, skribitaj en skota dialekto, provizas viglajn, humurajn skizojn pri la urba vivo en Edinburgo ( *"Auld Reikie"* ). Apud ili staras liaj varmaj bestaj poemoj kaj la harmonia bildigo de kamparana vivo en ''"The Farmer's Ingle"* . La poezio de Fergusson estis imitaĵo fare de lia fama pli juna samlandano Robert Burns. La mallonga vivo de Fergusson, plena de misteraj eventoj kaj tordaĵoj, servis kiel bazo por pli postaj generacioj de literaturaj kritikistoj por klasifiki lin inter *la "poetes maudit"* ("malbenitaj poetoj") de la 18-a jarcento.

Fergusson postlasis 33 poemojn en la skota lingvo kaj 50 en la angla. Lia plej fama poemo, *"Auld Reekie* " (1773), temas pri unuopa tago en la vivo de la urbo Edinburgo, estas lia ĉefa verkaĵo.

Liaj aliaj konataj poemoj inkluzivas *Elegion on the Death of Scots Music*, lian unuan publikigitan poemon *The Daft Days*, *Hallow Fair*, *To the Tron Kirk Bell*, *Leith Races*, kaj la satiran *The Rising of the Session*.

La verkoj de Fergusson influis kaj siatempajn poetojn kiel Robert Burns, kiu starigis tomboŝtonon sur la fina ripozejo de Fergusson en 1789, kaj la verkojn de pli postaj poetoj kiel Robert Garioch, kiu verkis soneton por la tomboŝtono kaj dediĉis al li la poemon *"The Muir"'' .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Societo Robert Fergusson

Kategorio:Mortintoj en 1774
Kategorio:Naskiĝintoj en 1750
Akademio de Belartoj de Florenco

eta|maldekstre|180ra|
La **Akademio de Belartoj de Florenco** -  - aŭ simple "la Akademio", *la Accademia*, estis la unua akademio de pentrarto en Eŭropo. Ĝi estis fondita en 1563 sub la patroneco de Kozimo la 1-a de Mediĉo fare de Giorgio Vasari, Agnolo Bronzino kaj Bartolomeo Ammanati (d), tri el la plej gravaj artistoj de manierismo. Ekde 1784, ĝi estas konata kiel la Akademio de Belaj Artoj de Florenco. La Akademio komencis funkcii en la preĝejo *Santissima Annunziata*. Kiam la Akademio decidis akcepti virinon, *Artemisia Gentileschi* (d, 1593-1653), tiu decido kaŭzis sensacion.

Grandduko Leopoldo de la Toskanio dekretis en 1784 ke ĉiuj pentrolernejoj en Florenco devos esti kunigitaj sub unu tegmento kaj sub la direkto de la Akademio, kaj ke ĝi devus enhavi galerion de pentraĵoj de maljunaj majstroj por helpi junajn artistojn en siaj studoj. La Akademio kaj ĝia asociita galerio ankoraŭ plenumas ĉi tiun mision hodiaŭ, nun situantaj en iama monaĥejo kaj hospico ĉe la historia strato *Via Ricasoli*.

La grandduko ankaŭ decidis ke muziko kaj artrestarigo devus esti inter la artoj por kiuj devos esti apartaj branĉoj de la Akademio.

La Galerio de la Akademio gastigas la Davidon de Mikelanĝelo, kiu estis alportita ĉi tien en 1873 de sia loko ĉe la Malnova Palaco por lia protekto, same kiel aliajn valoregajn marmorajn skulptaĵojn kaj elstarajn pentraĵojn el la 15-a kaj 16-a jarcentoj de Florenco. Alia fokuso de la Galerio de la Akademio estas pli malnovaj pentraĵoj el la 13-a kaj 14-a jarcentoj, igante ĝin unu el la plej gravaj artkolektoj en Florenco.
Josep-Lluís Serrano Pentinat

**Josep-Lluís SERRANO PENTINAT**, okcident-kataluna: [dʒuˈzɛb ʎuˈis seˈrano pentiˈnat] (naskiĝis la 19-an de marto 1977 en Tivissa, provinco Taragono, Katalunio) estas hispana romkatolika pastro, ekleziisto kaj diplomato, episkopo de Urgell kaj tiel Kunprinco de Andoro ekde la 31-a de majo 2025.

Lia posteno igas lin la sola kaj lasta princo-episkopo de la mondo krom la Papo en lia rolo kiel estro de Vatikanurbo.

Serrano laboris en la diplomatia servo de la Sankta Seĝo de 2012 ĝis 2024.

Li estas flua parolanto de la kataluna, la hispana, la franca, la angla, la itala kaj la portugala. 

## Referencoj 
Kategorio:Episkopoj de Urgell
Kategorio:Nuntempaj ŝtatestroj
Kategorio:Andoro
Kategorio:Politiko de Andoro
Kategorio:Princoj
Masko de malĝojo

La **Masko de Malĝojo** () estas 15-metra alta monumento en Magadan ĉe la rusa pacifika marbordo, dediĉita al la viktimoj de la elpurigoj de Stalino en Sovetunio, kiuj estis malliberigitaj en la koncentrejoj Kolyma, fifama gulaga koncentreja komplekso. 

La skulptaĵo estis starigita sur montodeklivo norde de la urbo la 12-an de junio 1996. En la sama jaro, la kreinto de la statuo, Ernst Neizvestnij (1925–2016), kies gepatroj fariĝis viktimoj de la stalinismaj elpurigoj de la 1930-aj jaroj, ricevis la Ŝtatan Premion de la Rusia Federacio. 

Ĝi estis starigita en 1996 memore al la multaj malliberuloj, kiuj estis devigitaj labori kaj fine pereis en la Gulagaj prizonaj koncentrejoj en Sovetunio. En la 1930-aj, 1940-aj kaj 1950-aj jaroj, Magadan estis la enirejo al Dalstroj, unu el la ĉefaj laborpunejoj en la regiono Kolyma.

La betona skulptaĵo prezentas maskon kun larmoj fluantaj el ĝia maldekstra okulo en formo de plimalgrandaj maskoj. La dekstra okulo estas desegnita kiel kradita fenestro. Sur la dorso estas krucumita vira figuro kaj bronza statuo prezentanta funebrantan junan virinon.

La monumento enhavas kopion de tipa prizonĉelo el la Stalin -epoko. Ĉe unu punkto sur la monumento estas ŝtormsonorilo. Antaŭ la masko estas dek unu betonblokoj portantaj la nomojn de la plej severaj koncentrejoj de Kolima regiono. Simboloj de diversaj religioj estas ĉizitaj en rokojn laŭlonge de ŝtuparo.

La *Masko de Malĝojo* estis parto de pli granda projekto de Neizvestnij: triangulo de memoro estis kreota en la urboj Magadan, Jekaterinburgo kaj Ĉeljabinsk. Komence, ŝajnis kvazaŭ ĉiuj subprojektoj malsukcesos realiĝi. Tamen, la laboro en Jekaterinburgo estis kompletigita post konsiderinda prokrasto kaj inaŭgurita la 21-an de novembro 2017 (Maskoj de Malĝojo: Eŭropo - Azio, d:Q48950692). La tria monumento (en Vorkuto) ankoraŭ ne estas kreita. 

## Galerio 

Dosiero:Маска_Скорби.jpg|Rigardante la monumenton desube
Dosiero:Мемориальный_комплекс_жертвам_политических_репрессий_«Маска_Скорби»_с_обратной_стороны_в_Магадане.jpg|Malantaŭa flanko de la monumento, montrante plorantan junan virinon kaj difektitan krucifikson
Dosiero:Religious_symbol_mask_of_sorrow_magadan.JPG|Unu el multaj religiaj simboloj ĉizitaj en ŝtonon, situantaj flanke de la pado supren al la masko de malĝojo. Ĉi tiu estas ortodoksisma kruco.
Dosiero:Маска_скорби_вид_сзади.jpg|La monumento dumnokte

## Referencoj 
Kategorio:Monumentoj en Rusio
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kunprinco de Andoro

La **Kunprinco de Andoro** (, ), rilatas al la Episkopo de Urgell kaj la Prezidanto de Francio en ilia funkcio kiel kolektivaj ŝtatestroj de la Princlando Andoro. Ĝi estas speciala formo de duobla povo. 

* La Episkopo de Urgell estas la **Episkopa Kunprinco de la Princlando Andoro** (Episkopa Kunprinco),
* La franca prezidanto estas la '''Copríncep laic del Principat d'Andorra'* (laika kunprinco). 

La povoj de la kunprincoj inkluzivas la superan aŭtoritaton pri la konfirmo de internaciaj traktatoj kun la Regno Hispanio kaj la Franca Respubliko, interna sekureco, nacia defendo, teritoriaj aferoj, diplomatia reprezentado kaj kunlaboro en juraj kaj punaj aferoj.

La unika strukturo de la politika sistemo de Andoro datiĝas de la *Pareatges* — du arbitraciaj decidoj el 1278 kaj 1288, kiuj establis la komunan regadon de la franca Grafo de Foix kaj la hispana Episkopo de Urgell. La rajtoj de la Grafo de Foix herede transiris al la Domo de Navaro en 1479 kaj fine al la franca krono kun la surtroniĝo de Henriko la 4-a.

Ekde tiam, krom interrompo dum la Franca Revolucio, la ŝtatestro de Francio havas la titolon kaj privilegiojn de Kunprinco de Andoro; la rajtoj de la Krono estis transdonitaj al la Prezidanteco.

Dum ilia foresto, la kunprincoj ĉiu nomumas *personan reprezentanton'', kiu hodiaŭ kutime plenumas ĉiujn taskojn, kiuj ne nepre postulas la ĉeeston de la kunprinco mem. La 25-an de aŭgusto 1973, la episkopo de Urgell, Joan Martí Alanís, kaj la franca prezidanto, Georges Pompidou, renkontiĝis en la franca komunumo Cahors ; tio estis la unua renkontiĝo de andoraj kunprincoj ekde 1278. 

La nunaj kunprincoj estas episkopo de Urgell Josep-Lluís Serrano Pentinat (ekde majo 2025) kaj la franca prezidanto Emmanuel Macron (ekde 2017). Ĉiu kunprinco nomumas personan reprezentanton. La episkopon kunprincon nuntempe reprezentas Eduard Ibáñez kaj la francan kunprincon Patrice Faure.  

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Politikaj institucioj de Andoro
* Regantaj kapitanoj (San-Marino)

## Eksteraj ligiloj 
* Representació de S.E. El Copríncep Francés
* El Copríncep d'Urgell
Kategorio:Religio kaj politiko
Kategorio:Listoj de princoj
Kategorio:Grafoj de Foix

Kategorio:Princoj
Santomea verda kolombo

La **Santomea verda kolombo** (*Treron sanctithomae*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. Ĝi troviĝas kiel endemio nur en la insulo Santomeo, Santomeo kaj Principeo, en la Golfo de Gvineo. Iliaj naturaj vivmedioj estas subtropikaj kaj tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj. La specio estis priskribita de Johann Friedrich Gmelin en 1789. Ili malaperis el la insulo *das Rolas* (de la turtoj) pro habitatoperdo. Estas inter 37 007 kaj 109 255 kolomboj de tiu specio nuntempe, sed tio malpliiĝas pro neelteneblaj niveloj de ĉasado.

## Aspekto
Temas pri kolomboj kun malhelaj bluecverdaj kapo, kolo, brusto kaj malsupraj partoj. Estas helbluaj areoj en ŝultroj. La flugilkovriloj estas brunaj, kaj same la vosto estas bruna kun blankaj laŭlonge strioj. Estas ruĝaj la piedoj kaj okulringoj.

## Taksonomio
La Santomea verda kolombo estis priskribita de la germana natursciencisto Georg Marcgrave en 1648 kaj la angla ornitologo Francis Willughby en 1678. Kiam la germana natursciencisto Johann Friedrich Gmelin reviziis kaj etendis la verkon de Carl Linnaeus nome *Systema Naturae* en 1789 li inkludis la Santomean verdan kolombon. Li metis ĝin kun ĉiuj aliaj turtoj kaj kolomboj en la genron *Columba* kaj stampis la duvortan nomon *Columba sanctithomae*. La Santomea verda kolombo estas nun metita kun ĉirkaŭ 30 aliaj verdaj kolomboj en la genron *Treron* kiu estis enkondukita en 1816 fare de la franca ornitologo Louis Pierre Vieillot. La genronomo devenas el la Antikva greka *trērōn* kun la signifo "kolombo" aŭ "turto". La specia epiteto *sanctithomae* devenas el vortoj de moderna latino *sanctus* kun la signifo "sankta" kaj *Thomae* por "Tomaso", kiu uziĝis por la portugallingva nomo de la lando. La specio estas monotipa ĉar oni ne agnoskis subspecion.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Kategorio:Faŭno de Centra Afriko
Preĝejo karmelana (Linz)

Belega **preĝejo karmelana Sankta Jozefo** (germane: *Karmelitenkirche*) troviĝas en Linz, Aŭstrujo (Landstraße 33), proksime de la kirko de la ursulaninoj. 

## Historio 
Konvento de la karmelanoj en Linz estiĝis en la 1671-a jaro.  Ĉi-jare du vienaj frokuloj iris al Linz por trovi taŭgan lokon kaj por klostro kaj por kirko. Unue loĝis ili en la domo de la mielkukisto Matthias Panlechner (je la strato *Herrengasse*) antaŭ ol transiri en septembro 1672 en ardezan domon de ĉe la strato *Landstraße*. Post akiro de la domo *Pollerhaus* oni starigis la unuan kapelon en 1675 ĉe la nuntempa kruĉiĝo *Mozartkreuzung*. En julio 1690 metis la fundamentan ŝtonon por la kirko la landestro de Supra Aŭstrio mem, Franz Joseph von Lamberg, kiu finkonstruiĝis en 1710: modelis la Preĝejo Sankta Jozefo en Leopoldstadt. Dua konstrufazo daŭris inter 1720 kaj 1726. Okazis en 1785 partigo de la komunuma respons-areo de la urba paroĥo kaj fondiĝis nova Jozefo-komunumo, kiun transprenis en 1908 la nova Preĝejo Sankta Familio en la kvartalo *Neustadtviertel*. 

En 1871 malbone furoris ĉi kirko pro la t.n. *konfespreneja skandalo* kie temis pri seksa mistrakto kaj gazetarlibereco. En 1944 la paroĥestro Paulus Wörndl estis kondamnita pro ŝtatperfido.

## Arkitekturo kaj meblaro 
La detale parceligita uesta fasado estas verko sekvanta planon de Johann Raas laŭ la preĝejo de la karmelaninoj de Prago. Modernigis ĝin la arĥitektoj Martin Witwer kaj Johann Michael Prunner.
Stukaĵoj de Diego Francesco Carlone kaj Paolo d’Allio ornamis ĉi barokan konstruaĵon. Ĉe la ĉefa portalo estas flanke statuoj de sanktaj Terezo kaj Johano; kronas kolosa figuro de Jozefo en la gabla niĉo (de 1722). La ĉefaltarbildon pri la Sankta Familio kreis Martino Altomonte (1724), la stukplastikojn ĉe la flankaj altaroj Diego Carlone. Artiste altkvalitas la ornamaĵoj de la predikejo (1714) kiel ankaŭ la skulptaĵoj ĉe la konfesprenejoj (1711). Altartable estas vitra sarkofago de sankta Felikso (1733), dume malsupre de la muzikgalerio estas kapeloj kun gisferaj kradoj. 

### Orgeno 
La en 1713 finita unua orgeno estis anstataŭigita fare de Franz Xaver Krismann per instrumento kin konstruis en 1741 por la Mario-kirko de Steyr Johann Christoph Egedacher. Post diversaj alikonstruoj enmetis novan orgenon en la historian orgenfasadon la firmao Mauracher, kun 27 registroj. La nuna estas verko el al 1969-a jaro, de la firmao Werner Walcker-Mayer, kun 28 registroj sur du klavaroj kaj pedalo.

## Literaturo 
* Leo Möstl: "300 Jahre Karmelitenkirche in Linz |Hrsg=Archiv der Stadt Linz", ĉe: *Historisches Jahrbuch der Stadt Linz* 1973/74, p. 131– 
* *Dehio Oberösterreich – Band II – Linz,* 2009, ISBN 978-3-85028-483-7, p. 183–192.

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo 
*historiportalo *Stadtgeschichte Linz*

## Notoj 
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Jozefo
Kategorio:Linco
Kategorio:Karmelanoj
Kategorio:Barokaj konstruaĵoj en Aŭstrio
Allan Ramsay (skota poeto)

**Allan RAMSAY** (n. la 15-an de oktobro 1686 en Leadhills, Lanarkshire, Skotlando – m. la 7-an de januaro 1758 en Edinburgo) estis skota poeto, eldonisto kaj folkloristo. Li kolektis baladojn kaj kontribuis al la konservado de antikva popola poezio.

Li vivtenis sin kiel perukisto ,kaj lia perukbutiko situis sur la Grassmarket de Edinburgo. Li fariĝis membro de la *Easy Club*. Kune kun sia filo Allan Ramsay Junior kaj kelkaj aliaj samideanoj, inkluzive de la arkitekto William Adam, li fondis la malsukcesan Lernejon de Sankta Luko en 1729.  Ramsay redaktis la verkojn de Robert Henryson, William Dunbar kaj aliaj skotaj poetoj de la malfrua Mezepoko kaj kolektis skotajn popolkantojn. Robert Burns tre admiris lin, kaj Theodor Fontane (1819–1898) mencias lin en sia vojaĝraporto "Beyond the Tweed" (1860). 

## Verkaro 
* *The Tea Table Miscellany*, 4 Bände, 1724–1732
* *The Evergreen*, 1724
* *The gentle Shepherd*, 1725
* *Thirty Fables*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Allan Ramsay ĉe la Dekoka-Jarcenta Poezio Arkivo (ECPA)
* 

Kategorio:Skotaj bibliotekistoj
Kategorio:Skotaj eldonistoj
Kategorio:Skotaj poetoj
Flavverda kolombo

La **Flavverda kolombo** (*Treron seimundi*) konata ankaŭ kiel *Pinglovosta verda kolombo de Seimunds* kaj *Flavpuga verda kolombo*, estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. Ĝi troviĝas en Laoso, Malajzio, Tajlando, kaj Vjetnamio. Ilia naturaj vivmedioj estas subtropikaj kaj tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj, subtropikaj kaj tropikaj manglejoj, kaj subtropikaj kaj tropikaj malsekaj montararbaroj.

Temas pri ĝenerale verdeca kolombo kun malhelverdaj flugilkovriloj en kiu rimarkindas violeca makulareo en ŝultroj, kaj flavaj bordoj en nigraj flugilplumoj. La kapo estas mezmalhelverda kun rimarkindaj helbluaj okulringo kaj beko kun verdeca pinto. La supraj vostokovriloj estas nigraj, dum la malsupraj estas brilflavaj. La ventro estas blanka, kaj la piedoj ruĝaj.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Sud-Orienta Azio
Sumatra verda kolombo

La **Sumatra verda kolombo** (*Treron oxyurus*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. Ĝi troviĝas kiel endemio en Indonezio. 

## Priskribo
Por la unua fojo priskribita de la nederlanda zoologo Coenraad Jacob Temminck en 1823, ĝi estas endemio de Indonezio, kie ĝi troviĝas en Sumatro kaj okcidenta Javo. Ili vivas en la kanopeo de densaj montetaj kaj montaraj arbaroj kaj estis registritaj je lokoj 350 ĝis 1800 m super marnivelo en Sumatro kaj 600 ĝis 3000 m en Javo. La Sumatra verda kolombo estas relative svelta specio kun longa kojnforma vosto kaj longo en plenkreskuloj de 29.0 ĝis 34.1 cm ĉe maskloj kaj 27.7 ĝis 29.0 cm ĉe inoj. Plenkreskaj maskloj havas malhelverdajn kapojn kaj korpojn, brilflavajn malsuprajn ventrojn kaj subvostajn kovrilojn, malhelgrizajn vostojn, kaj bluec-verdajn senplumajn makulojn en la vizaĝo. Plenkreskaj inoj estas pli senkoloraj kaj ne havas grizon sur la malantaŭa kolo, kun iom da oranĝa koloro en la brusto, kaj sen oranĝaj markoj en la krono kaj en bendo de flugiloj.

La specio manĝas fruktojn kiel figojn, kaj kreas noktajn ripozejojn de ĝis 50 birdoj por nutri sin frumatene kaj revenas malfrue posttagmeze. Reproduktado estis observita en januaro kaj septembro sur Sumatro kaj en junio sur Javo. Nestoj estas konstruitaj en arboj kaj enhavas unu aŭ du ovojn kiuj estas kovitaj de ambaŭ gepatroj. La sumatra verda kolombo estas listigita kiel preskaŭ minacata en la IUKN Ruĝa Listo pro "modere malgranda" populacio, kiu daŭre malpliiĝas pro habitatodegradiĝo. Ĝi antaŭe estis konsiderata loke ofta tra sia tuta teritorio, sed nun estas malabunda sur Sumatro kaj tre malofta sur Javo. Ĝi estas minacata de habitatoperdo kaj la komerco de naturaj bestoj.

## Taksonomio 
La Sumatra verda kolombo estis origine priskribita kiel *Columba oxyura* fare de la nederlanda zoologo Coenraad Jacob Temminck en 1823 bazite sur specimenoj el Javo. La specia nomo *oxyurus* devenas el la vortoj de la antikva greka *oksus* kaj -*ouros*, kun la signifo 'akra vosto' aŭ 'pintohava vosto'.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Sud-Orienta Azio
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Kojnvosta verda kolombo

La **Kojnvosta verda kolombo** (*Treron sphenurus*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. 

## Priskribo 
thumb|maldekstre
Ĝi estas verdetflava kolombo kun kojnforma vosto. La krono estas nuancita per oranĝruĝbruna kun varia kvanto da kaŝtanbruna sur la dorso kaj skapularoj ĉe masklo sed forestanta ĉe ino.

Ĝi troviĝas en la Hinda Subkontinento kaj Sudorienta Azio. Ilia teritorio estas en Bangladeŝo, Butano, Kamboĝo, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Tajlando, Tibeto kaj Vjetnamio.

Iliaj naturaj vivmedioj estas tropikaj kaj subtropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj kaj de montararbaroj.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Sud-Orienta Azio
Blankventra verda kolombo

La **Blankventra verda kolombo** (*Treron sieboldii*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. Ĝi troviĝas en Orienta Azio, Rusia Fora Oriento kaj Sudorienta Azio. Iliaj naturaj vivmedioj estas moderklimataj arbaroj. Ilia populacio ege pliiĝis ekde 2000. 
[thumb|maldekstre|Blankventra verda kolombo en Ōiso, [Gubernio Kanagavo|Kanagavo, 2023]]

Tiu kolombo estas konata pro sia malofta kutimo trinki salan akvon. Bone konata loko kie tiuj kolomboj faras tion en Japanio estas Terugasaki en Ōiso, en Kanagava Gubernio.

## Priskribo 
Ĝi estas helverdeca kolombo kun varia kvanto da kaŝtanbruna sur la ŝultraj flugilkovriloj. La beko estas rimarkinde helbluega kun verdeca pinto. La piedoj estas ruĝaj kaj la tarsoj havas helajn plumojn.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Japanio
Rjukjua verda kolombo

La **Rjukjua verda kolombo** (*Treron permagnus*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kaj genro *Treron* de verdaj kolomboj, kiu estas disvastigata tra Azio kaj Afriko. Ĝi troviĝas kiel endemio en Rjukju-insularo, Japanio. Ĝi estis iam konsiderata subspecio de la Tajvana verda kolombo (*T. formosae*), sed filogenetika pruvaro indikas, ke ambaŭ estas diferencaj specioj, kaj tial ĝi estis disigita en la IUKN Ruĝa Listo, fare de BirdLife International, kaj de International Ornithologists' Union.

Ĝi estas helverdeca kolombo kun pli malhelaj flugilkovriloj. La beko estas rimarkinde helbluega kun verdeca pinto. La piedoj estas ruĝaj kaj la tarsoj havas helajn plumojn. 

Oni konsideras, ke ĝi havas du subspeciojn, nome la jenaj:
* *T. p. permagnus* - norda Rjukju-insularo
* *T. p. medioximus* - suda Rjukju-insularo

Iliaj naturaj vivmedioj estas subtropikaj kaj tropikaj malsekaj arbaroj de malaltaj teroj, plantejoj, kaj ruraj ĝardenoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo. Post la formortoj de la Bonina kaj de la Rjukjŭa palumboj, ĝi estas la nura vivanta specio de kolombo konata kiel endemio de Japanio.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Japanio
Maro de Lincoln

La **Lincoln-maro** (,; ) estas brako de la Arkta Oceano norde de la Kanada Arkta Arkipelago kaj Gronlando. Ĝi estas konektita al la Bafina golfo per la Markolo de Nares. Ĝi etendiĝas suden de imaga linio de Kabo Columbia okcidente (la plej norda punkto de Kanado) ĝis Kabo Morris Jesup oriente (la plej norda punkto de Gronlando). Oriente, ĝi estas limita de la Wandel-maro . La mara areo tiel difinita kovras areon de proksimume 64 000 km². 

En la 19-a jarcento, la Lincoln-maro estis konsiderata la komenco de la senglacia zono de la Arkta Oceano. Ĝi estis nomita de Adolphus Greely, kiu velis tien dum sia polusa ekspedicio de 1881–1884.  Ĝi estas nomita laŭ Robert Todd Lincoln, la unua filo de la 16-a Prezidanto de Usono, Abraham Lincoln, kaj tiam Usona Sekretario de Milito.

Alert, la plej norda homa setlejo en la mondo, situas en golfeto sur la insulo Ellesmere fronte al la maro de Lincoln.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Landlimo de Gronlando kaj Kanado
Kategorio:Maroj de la Arkta Oceano
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Attila Márton Farkas

**Attila Márton Farkas** [farkaŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Farkas Attila Márton** estas hungara budhisto, egiptologo, publicisto, altlerneja instruisto, kultura antropologo, eklezihistoriisto. Pli simple (akronime) li ankaŭ estas konata kiel FAM, lia pseŭdonimo estis *Martin Ethelwolf* (traduko de la origina hungara nomo).

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 depost fino de la socialismo esploris martirojn ekzekutitajn post 1956 en ŝtataj registroj. Antaŭ ol komenci siajn universitatajn studojn, Farkas studis budhanan filozofion kaj sanskriton ĉe budhisma instituto, pli poste li akiris diplomojn pri MA pri egiptologio (en 1996) kaj kultura antropologio (en 1997) en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Pli frue en 1995 li partoprenis en la arkeologiaj esploroj ĉe Tebo (Egiptio) kun stipendio, ekde 1998 li estis konstanta membro de la arkeologiaj esploroj en Egiptio, dum inter 1996–2000 li ricevis stipendion. Farkas doktoriĝis (Ph.D.) pri egiptologio en la sama universitato en 2005. Inter 1994 kaj 1997, kaj ekde 2005 li instruis en la :hu:A Tan Kapuja Buddhista Főiskola. Li ankaŭ estis fondinta partiano de Alia Politiko Eblas, krome li publikadis kaj prelegis en radioj kaj televidoj. Liaj ĉefaj esplorkampoj estas la budhana religia historio, religia filozofio kaj kredo je la postvivo en la antikva Egiptio. 

## Elektitaj libroj 
* *Buddhizmus Magyarországon. Az alternatív vallásosság egy típusának anatómiája* (1998)
* *Filozófia előtti filozófia. Szimbolikus gondolkodás az ókori Egyiptomban* (2003)
* *A zsidók szégyene* (kunaŭtoro, 2014)
* *Céljainkon túl – 21. századi buddhista tanulmányok a tudat, az idő és a valóság természetéről* (2020)
* *Spiritusz – Hermetika a 21. században* (2022)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografieto hungare kun foto
* intervjuo kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj istoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Constantine Walter Benson

**Constantine Walter BENSON**, OBI (2a de Februaro 1909 – 21a de Septembro 1982) estis brita ornitologo kaj aŭtoro de ĉirkaŭ 350 publikaĵoj. Li estas konsiderata la lasta el linio de funkciuloj de Britaj Koloniaj Servoj kiuj faris gravajn kontribuojn al ornitologio.

## Biografio
Li iĝis funkciulo de la Kolonia Servo en 1932 kaj posteniĝis en Njasalando, nuntempa Malavo, kie li pasigis ĉirkaŭ 20 jaroj, kombinante siajn oficialajn devojn kun la studo de la lokaj birdoj. Oni registris, ke Benson gustumis ĉiun specimenon kiun li kolektis (ĉefe pere de loka servisto); ekzemple li aertis, ke turakoj plej bone gustas, dum strigoj plej malbone.

Li fakulis pri birdoj el Orienta Afriko kaj precize li malkovris science jenajn speciojn:
thumb|maldekstre|Blankvosta hirundo aŭ Bensona hirundo (*Hirundo megaensis*).
* Ploceo de Ruwet (*Ploceus ruweti*)
* Blankvosta hirundo aŭ Bensona hirundo (*Hirundo megaensis*)
* Oreofilao (*Oreophilais robertsi*)
* Aldabra nesilo aŭ Aldabra broŝobirdo (*Nesillas aldabrana*)
* Komora orelstrigo (*Otus pauliani*)
* Komora verda kolombo (*Treron griveaudi*)

En 1952 li estis translokigita el Njasalando al la ĉasservo de tiam Norda Rodezio, (nuntempa Zambio) kaj tie li restis ĝis sia retiriĝo. Krome li kunlaboris kun diversaj muzeoj.

## Publikaĵoj
Li verkis multajn librojn kaj artikolojn dum kaj post sia tempo en la Kolonia Servo. Inter liaj verkoj menciendas jenaj:
* "Birds of the Comoro Islands" (1960)
* "A Contribution to the Ornithology of Zambia" (1967)
* "Birds of Zambia" (1971)
* "The Birds of Malawi" (1977).

## Referencoj
Kategorio:Britaj ornitologoj
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo (Tápióbicske)

La **paroĥa preĝejo Senmakula Koncipiĝo** (origine hungare *Szeplőtelen fogantatás*) estas sakrala historia monumento en vilaĝo Tápióbicske (Hungario).

## Historio 
En tiu vilaĝo jam en 1250 funkciis kirko. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, la didomo ruiniĝis. Dum la kontraŭreformacio en 1719 Mihály Frigyes Althann reestablis la paroĥon, samtempe oni kreis preĝejon eble el la menciita ruino. La preĝejo videbla ankaŭ nun estis konstruita en 1737 (laŭ alia informo en 1757), sed la turo pretiĝis nur en 1786. La orgeno estis kreita en 1936.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en korto, sed la didoma fasado rekte kontaktiĝas kun la trotuaro. En la korto estas videblaj krucifikso kaj milita monumento. La fasado estas simetria, meze la ornamriĉa baroka enirejo videblas, pli supre ovala fenestro, flanke malplenaj niĉoj estas. La plej supre la kvarangula turo altiĝas. La navo havas violonformajn fenestrojn. Kvarangula absido fermas la konstruaĵon, krome maldekstre sakristio situas.

Kermeso okazas en la 8-an de decembro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* datenoj
* katolika leksikono

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Tapiobicske
Tapiobicske
Charles Silverstein

**Charles SILVERSTEIN** (n. la 23-an de aprilo 1935 - m. la 30-an de januaro 2023) estis usona psikologo, psikoterapiisto, aŭtoro kaj GLAT-aktivulo. ''*

Li estis plej bone konata por sia prezento kiel diplomita studento antaŭ la Usona Psikiatria Asocio en 1973 kiu rezultis al la forigo de samseksemeco kiel mensa malsano de *Diagnoza kaj Statistika Manlibro* de la organizaĵo.

Silverstein estis la fondinto kaj direktoro de la *Instituto por Homa Identeco* kaj *Identity House* en Novjorko. Silverstein ankaŭ estis la fondinto de la *Journal of Homosexuality*. **

Silverstein ankaŭ verkis plurajn artikolojn pri siaj vojaĝceloj.

## Verkaro (elekto) 
### Libroj 
* *A Family Matter: A Parents' Guide to Homosexuality*
* *Man to Man: Gay Couples in America*
* *Gays, Lesbians and Their Therapists: Studies in Psychotherapy*
* *The Joy of Gay Sex*, kunaŭtorita kun Edmund White
* *The New Joy of Gay Sex*, kunaŭtorita kun Felice Picano

### Rimarkindaj artikoloj 
#### Psikologio 
* *Facilitating Support Groups for Professionals Working With PWA’s*, gemeinsam mit Grossman, in Social Work, 1993
* *The Borderline Personality Disorder and Gay People*, Journal of Homosexuality, 1988
* Einleitung, in *The Lavender Couch*, von Hall, 1985
* *The Ethical and Moral Implications of Sexual Classification: A Commentary*, Journal of Homosexuality, 1984
* Buchrezension von Masters & Johnson, *Homosexuality in Perspective*, in Contemporary Psychology, 1980
* *Symposium on Homosexuality and the Ethics of Behavioral Intervention*, Journal of Homosexuality, 1977
* *Even Psychiatry Can Profit from its Past Mistakes*, Journal of Homosexuality, 1976–1977
* Buchrezension von Bancroft, *Deviant Sexual Behavior: Modification and Assessment*, in Behavior Therapy, 1975

#### Vojaĝliteraturo 
* *In the Footsteps of Lawrence of Arabia, The Guide*, 1995
* *Finding Independence Park: The Gay Struggle in Israel*, Frontiers Newsmagazine, 1995
* *Gay Life in Cork City, Ireland, The Guide*, 1996
* *Discovering Gay Vietnam, The Guide'', 1997

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Instituto por Homa Identeco

Kategorio:Usonaj memhelpaj verkistoj
Kategorio:Usonaj GLAT-aktivuloj
Kategorio:Usonaj verkistoj de la 21-a jarcento
Mile 108, Namibio

**Mile 108** (afrikanse: *Myl 108*) estas fiŝkaptista vilaĝo kaj kampadejo en la regiono Erongo de Namibio, ĉe la Skeleta Marbordo. Ĝi estas strandloĝejo kun fiŝkaptistaj ĉaletoj kaj grandaj kampadejoj.

La loĝejaj elektoj en Mile 108 inkluzivas plaĝan tendumadon, mem-enhavita tendumadon, tendumanta kun privataj sinlavadoj kaj Cabinsde la Fiŝkaptisto. La strandkampadejoj estas pli ol 170 lokoj markitaj per ŝtonoj.

## Referencoj 
Kategorio:Geografio de Namibio
Pearylando

**Pearylando** estas duoninsulo en la fora nordo de Gronlando, inter la Viktoria Fjordo kaj la Sendependeca Fjordo. Ĝi estas lavita norde de la Linkolna Maro kaj la Arkta Oceano.

La duoninsulo longas 375 km de okcidento al oriento. La reliefo estas ĉefe monta, kun maksimuma alteco de 1920 m. La marbordon tranĉas fjordoj (la plej granda estas Frederik Heidfjord ). La okcidenta parto ( *Nares Land* ) kaj la plej altaj partoj de la montoj Roosevelt kaj Hans Egede estas kovritaj de glaĉeroj. La plej norda kabo de Gronlando, Morris Jesup, situas sur la duoninsulo. 

La duoninsulo estis nomita laŭ la usona polusa esploristo Robert Peary, kiu esploris la regionon en la 1890-aj jaroj kaj konsideris ĝin insulo, supozeble apartigita de Gronlando per mallarĝa markolo - la usonano prenis la profundajn fjordojn limantajn la duoninsulon de la okcidento kaj oriento kiel partojn de la markolo. Poste, la supozo pri la ekzisto de akvovojo, nomata la Peary-Markolo, estis prenita tre serioze de multaj geografiistoj kaj esploristoj, kaj estis malakceptita nur en la 1910-aj jaroj post la laboro de pluraj sciencaj ekspedicioj.[eta|usona esploristo [Robert Peary en arktaj peltoj]]

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Esplorado de Norda Gronlando

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Geografio de Gronlando
Robert Garioch

**Robert GARIOCH** (naskiĝnomo: **Robert Garioch Sutherland** ; n. la 9-an de majo 1909 en Edinburgo ; m. la 26-an de aprilo 1981) estis skota poeto, kiu ricevis la premion Cholmondeley en 1981.

## Vivo 
Lia patrino estis muzikinstruistino kaj lia patro pentristo. Li ĉeestis la Reĝan Mezlernejon de Edinburgo kaj studis la anglan lingvon ĉe la Universitato de Edinburgo. Li gajnis la Premion Sloan en 1930.

## Verkado 
Inter liaj literaturaj influoj estis Robert Fergusson kaj la itala dialekta poeto Giuseppe Gioacchino Belli. 

Liaj unuaj publikaĵoj, kiel ekzemple *Seventeen Poems for Sixpence* (1940), verkita en kunlaboro kun Sorley MacLean, kaj *Chuckies on the Cairn* (1949), estis manpresitaj. Dum la Dua Mondmilito, li militservis en la Brita Armeo kaj fariĝi militkaptito li estis tenata en germanaj militkaptitejoj.

Liaj pli postaj verkoj inkluzivis *Elektitajn Poemojn* (1966), *La Grandan Muzikon* (1971), kaj *Kolektitajn Poemojn* (1977). En siaj poemoj, Garioch, kiu gajnis la Premion Cholmondeley en 1981, uzis la skotan lingvon laŭ diversaj manieroj, de parollingva ĝis pli moderna literatura stilo kaj por esprimi emociojn. Lia poezia stilo estis precipe influita de Robert Fergusson kaj estas plej evidenta en la soneto, kiun li verkis sur la tombo de Fergusson, kaj la poemo *"La Muir"* dediĉita al li .

En 1975, la aŭtobiografia romano *Two Man and a Blanket* (*Du Viroj kaj Kovrilo*) estis publikigita, en kiu li priskribis siajn spertojn kiel militkaptito. Garioch ankaŭ laboris kiel tradukisto, tradukante diversajn verkojn de Pindaro, Heziodo, kaj la latinajn teatraĵojn *Jefte* kaj *Baptiste* de George Buchanan en la skotan, same kiel anglosaksajn elegiojn kaj 19-jarcentajn italajn poemojn.

## Verkaro 
* *Made in Scotland*, 1974
* *Collected poems of Robert Garioch*, 1977
* *Collected Poems*, 1980

## Referencoj 
Kategorio:Sonetistoj
Kategorio:Skotaj poetoj
Kategorio:Britaj verkistoj
Michael Aschbacher

**Michael Aschbacher** (naskiĝis la 8-a de aprilo 1944 en Little Rock, Arkansaso) estas usona matematikisto konata pro siaj gravaj kontribuoj al la grupa teorio, precipe en la klasifiko de finiaj simplaj grupoj.

## Vivo kaj kariero 
Aschbacher doktoriĝis en 1969 ĉe la Universitato de Ĉikago sub la gvido de John Griggs Thompson. Poste li laboris ĉe la Kalifornia Instituto de Teknologio (Caltech), kie li pasigis la plimulton de sia kariero.

Li estas unu el la ĉefaj kontribuantoj al la klasifiko de ĉiuj finiaj simplaj grupoj — monumenta projekto en moderna algebra teorio. Lia laboro rezultigis la priskribon de pluraj novaj "sporadaj" grupoj kaj la kompletigon de gravaj partoj de la klasifiko.

## Premioj 
* En 1980 li ricevis la Premio Cole en algebra teorio pro siaj fundamentaj kontribuoj.
* En 2011 li ricevis la Premio Rolf Schock.
* En 2012 li estis honorita per la Wolf-Premio pri Matematiko, unu el la plej prestiĝaj matematikaj premioj en la mondo, pro liaj elstaraj kontribuoj al la teorio de finiaj grupoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Premio Wolf – Michael Aschbacher

Kategorio:Usonaj matematikistoj
Kategorio:Grupoteoriistoj
Kategorio:Wolf-premiitoj pri matematiko
Kategorio:Membroj de la Usona Nacia Akademio de Sciencoj
Kategorio:Membroj de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj
Michael Friedrich von Althann

Grafo **Michael Friedrich Althann** [miĥael fridriĥ altan], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj literumado **Althann Mihály Frigyes** estis germana pastro, episkopo, kardinalo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *goldburgi kaj murstetteni*, lia familia nomvarianto estis *Althan*.

 naskiĝis  en Glatz (Silezio, nuntempa Kłodzko en Pollando), li mortis  en Vác (tiam en Hungara reĝlando, Habsburga imperio).
eta|120 px|maldekstre|
eta|

## Biografio 
 studis teologion kaj filozofion en Romo ĉe jezuitoj. Post la pastriĝo li estis kanoniko en Prago, Olomouc, Varsovio kaj Wrocław, ĉefpreposto en Alt-Bunzlau. Inter 1714-1718 li servis en Romo en tribunalo de la Roma Rota. Poste li estis episkopo de Vác, en 1719 kardinalo, samtempe diplomato de Habsburgoj en Romo, krome subreĝo de Napolo. En 1729 li revenis al Vác kaj daŭre li estis plu episkopo. Li fondis paroĥojn kaj reprenis la iamajn katolikajn kirkojn de la kalvinanoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Instructio brevis pro archidiaconis ruralibus ac parochis.* (1719)

## Memorigiloj 
* strato kaj memortabulo en Vác

## Fontoj 
* katolika leksikono
* datenoj
* aprezo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj episkopoj
Kategorio:Hungaraj kardinaloj
Kategorio:Hungariaj germanoj
Péter Kaplony

'*** [kaplonj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kaplony Péter*' estis hungardevena svislandana historiisto, arkeologo, egiptologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Zuriko.

## Biografio 
La familio Kaplony rifuĝis en 1944 al Svislando.  partoprenis en elfosadoj de la Suntemplo en Abusir de 1954 ĝis 1957 kun komuna svisa kaj germana teamo de arkeologoj, poste li ricevis svisan civitanecon en 1958. Li studis antikvan historion, egiptologion, arabajn lingvon kaj literaturon en la Universitato de Zuriko kaj la Universitato de Bazelo, fine Kaplony ricevis sian doktorecon en Zuriko en 1959 kaj sian habilitiĝon en 1964. De 1970 ĝis sia emeritiĝo en 2000 li estis docento kaj poste emerita profesoro pri egiptologio ĉe la Orienta Instituto de la Universitato de Zuriko. Liaj studoj fokusiĝis al la antaŭdinastiaj kaj la fruaj dinastiaj periodoj de Egiptujo kaj li publikigis plejparte en germanaj kaj svisaj revuoj. Li estis edziĝinta al germana egiptologo Ursula Kaplony-Heckel.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Die Inschriften der ägyptischen Frühzeit* (1963)
* *Steingefässe mit Inschriften der Frühzeit und des Alten Reichs* (1968) 
* *Beschriftete Kleinfunde in der Sammlung Georges Michailidis : Ergebnisse einer Bestandsaufnahme im Sommer 1968*. (1973)
* *Studien zum Grab des Methethi* (1976)

## Fontoj 
* biografio hungare (legebla pli malsupre) 
* biografio angle (legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Egiptologoj
Kategorio:Svisaj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Svisaj arkeologoj
Kategorio:Hungardevenaj svisoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj antaŭ la socialismo
Kategorio:Budapeŝtanoj