Ĉielira-Georga preĝejo (Tjumeno)

eta|maldekstre|La preĝejo kaj ĝia tereno, 2020.
eta|maldekstre|La preĝejo, 2020.
eta|maldekstre|La preĝejo, 2020.
eta|maldekstre|La preĝejo matene, 2014.
eta|maldekstre|La altaro, 2023.
eta|maldekstre|Altaro de Naskiĝo de Maria, 2023.
eta|maldekstre|Ikonoj de Sankta Simeono kaj Johano la Baptisto, 2023.
eta|maldekstre|Domo sur la preĝeja tereno, 2023.
eta|maldekstre|Ikono de Sankta Georgo, 2023.
eta|maldekstre|Ikono de Sankta Gabrielo, 2023.
eta|maldekstre|Ikono de la cara familio, 2023.
[eta|maldekstre|Ikono de [Sankta Nino de Kartvelio, 2023.]]
eta|maldekstre|Tabulo kun nomo de la riverkajo *Voznesenskaja* (Ĉielira), 2023.
La **Ĉielira-Georga preĝejo** () estas la funkcianta preĝejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio en Tjumeno (Rusio). Ĝi estis konsekrita en 1789. Origine ĝi nomiĝis la preĝejo de Nikolao de Mira. Ĝi famas interalie kiel loko, kie dum la sovetia periodo estis kaŝitaj restaĵoj de Sankta Filofeo.

## Situo 
La preĝejo situas rande de la historia centro, en Transriverejo, sur la maldekstra bordo de rivero Turo, ĉe la norda finaĵo de la ponto de Geamantoj, kontraŭ loko kie ĝis 1932 staris sur la alia bordo la Anunciacia katedralo.

## Historio 
### Konstruado kaj funkciado 
Origine sur tiu ĉi loko aperis ligna preĝejo, kies preciza konstrudato restas nekonata.

En 1781 la preĝeja paroĥo enhavis 161 urbajn kortojn.

La brika preĝejo estis konstruita apud tiu ligna kaj finita en 1789. Tio estis la plej alta konstruaĵo en Transriverejo kaj ĝia alta silueto harmoniis kun la preĝejoj lokitaj sur la alta dekstra bordo de Turo — la Anunciacia katedralo situinta tuj kontraŭ ĝi, la preĝejo de Gloro de la Kruco konstruita samtempe iom pli okcidente de la katedralo, kaj la monaĥejo de Sankta Triunuo kiu situis plej okcidente el tiu ĉi triopo kaj kvazaŭ finis la panoramon. 

La preĝejo havis du altarojn: supre — la Ĉieliran, malsupre — de Sankta Georgo.

En la 1840-aj jaroj oni konstatis averian staton de la preĝejo pro grandaj fendoj, aperintaj en ĝiaj muroj. Aŭtoritatoj preskribis restaŭri ĝin kaj evidente tio estis plenumita.

En 1856 E. A. Kotovŝĉikov proponis al la Tjumena Spirita Konsistorio fari novan ikonostazon en la alkonstruaĵo de Sankta Georgo kaj en februaro 1864 ĝi estis konsekrita. En septembro 1859 la kaduka Georga ikonostazo estis transdonita al la novkonstruita ligna preĝejo de Gloro de la Kruco en vilaĝo Jerjoeminskoje (Tavda vilaĝaro). En 1861 la preĝejo estis grave riparita. La dezajno estis farita en la Tobolska Konstrua Sekcio kaj aprobita la . La ikonostazoj estis faritaj laŭmende en Moskvo.

### Fermo kaj nereligia uzado 
En aprilo 1922 en la preĝejo estis konfiskitaj, kadre de tutlanda kampanjo pri helpo al malsatuloj, oraĵoj, valorŝtonoj kaj pli ol 160 kg da arĝentaĵoj. En 1934–1935 tie funkciis amasloĝejo de ŝofora kaj kombajnista lernejo de la Tjumena Agrikultura Teknikumo. Laŭ iuj fontoj ĝis 1946 tie funkciis klubo de Transriverejo.

En 2006 komenciĝis restaŭrado de la preĝejo.

Ekde marto 2001 okazas regulaj diservoj. En septembro 2006 la preĝejo estis konektita al gastubo, kio faciligis ĝian hejtadon, kies projekton dezajnis senpage instituto Sibspecprojektrestavracia (Sibspecdezajnrestaŭrado) subestre de Vladimir Silantjev kaj la konstruadon financis kompanio Sibir-90 subestre de Georgij Timofejev. Estis aĉetitaj unuaj sonoriloj (ĉefe danke al monoferoj de familio Strunin) kaj la  en la Kovrofesto estis konsekritaj la kupolo, kruco kaj grandaj sonoriloj, kiuj post tio estis instalitaj sur la sonorilturo. Georgij Timofejev klarigis ke komence de la 2000-aj jaroj li postvivis atencon fare de loka mafiulo, postulinta transdoni al li senpage kelkajn apartamentojn en novkonstruita domo. Post saviĝo kaj resaniĝo la komercisto promesis konstruigi novan preĝejon, sed fine koncentriĝis je rekonstruado de la Ĉielira-Georga preĝejo.

En decembro 2004 restaŭristoj esploris staton de freskoj en la preĝejo kaj malkovris en la pendentivo restaŭrindajn bildojn de evangeliistoj je areo de 25,4 m². En 2011 komisiono el restaŭristoj, fotistoj, pentristoj kaj aliaj sendis leteron al la aŭtoritatoj, petante restaŭri la freskojn kaj certaj laboroj okazis tiujare, poste ili estis daŭrigitaj en 2017.

Nuntempe la preĝejo havas 4 altarojn. En la unua etaĝo la centra altaro estas konsekrita omaĝe al Sankta Georgo, la altaro en la maldekstra alkonstruaĵo — al Naskiĝo de Maria, la altaro en la dekstra alkonstruaĵo — al Transfiguriĝo, la altaro en la dua etaĝo — al la Ĉieliro.

## Restaĵoj de Filofeo 
En 1922 pastro Andrej Straĥov, servinta en la Ĉielira-Georga preĝejo, tiutempe regita de la Viva Eklezio, kune kun paroĥestro de la monaĥejo de Sankta Triunuo Aleksandr Meŝkov kaj kelkaj aliaj homoj, elfosis la restaĵojn de Sankta Filofeo kaj translokis ilin al la Oranta katedralo. Poste ili denove elterigis ilin kaj metis sub gisferan plankon en la Ĉielira preĝejo, apud maldekstra kolono. La  ĉefpastro de la Ĉielira preĝejo Vladimir Marsov petis la Gubernian Ekzekutivan Komitaton permesi translokon de la restaĵoj el la monaĥejo al lia preĝejo.

Laŭ legendo, la pastroj elprenis el la tombo nur kelkajn malnovajn aĵojn kaj translokis ilin al la preĝejo dum la restaĵoj mem jam estis kaŝitaj tie. Unu el la partoprenintoj, Andrej Straĥov, poste eksiĝis kiel pastro kaj laboris en la Tjumena Kontraŭreligia Muzeo (), lokita en la Anunciacia katedralo, kien li transdonis "bukojn, sandalojn kaj parton de episkopa mantelo" de Filofeo, uzitajn kiel eksponaĵoj.

La  al la monaĥejestro Tiĥon (Bobov) venis Ariadna Ankudinova, filino de Aleksandr Andrejeviĉ Siĉugov () kiu estis iam pastro de la Oranta katedralo. Ŝi rakontis ke antaŭ sia forpaso li verkis rememorojn en kiuj interalie konfesis ke la restaĵoj de Sankta Filofeo estis en 1922 forprenitaj el la monaĥejo kaj enterigitaj en la Ĉielira preĝejo, ĉe maldekstra kolono apud la enirejo. Ŝi transdonis al la monaĥejestro kopion de tiu teksto. Estis kreita komisiono, sed foslaboroj komenciĝis nur post tri jaroj, somere 2006. La  (laŭ alia fonto — la ). Eksperta komisiono konkludis ke la restaĵoj apartenas al Filofeo, kion konfirmis interalie epitrakelio en kaj arĝenta kruco.

La  la restaĵoj estis solene translokitaj al la monaĥejo de Sankta Triunuo.

## Relikvoj 
Speciale honorataj estas ikonoj de Sankta Johano (Maksimoviĉ) kaj Sankta Teodozo de Ĉernigovo.

La ikonon de Sankta Johano donacis Arsenij (Posnov), vic-monaĥejestro de la Ĉimejeva vira monaĥejo de la ikono de Dipatrino de Kazano. Li rakontis ke iam oni alportis al la monaĥejo tri malhelajn tabulojn, kiuj post purigado evidentiĝis malnovaj ikonoj kaj post esti instalitaj en preĝejo ili komencis memstare renoviĝi kaj fine atingis preskaŭ origine helan kaj belan staton. Unu el ili estis tiu ĉi ikono de Sankta Johano.

## Pastraro 
### Vladimir A. Marsov 
Ekde 1921 postenon de preĝejestro okupis Vladimir A. Marsov, kiu antaŭe okupis altajn ekleziajn postenojn en Tjumeno, interalie ĝis 1912 li estis estro de la urbaj preĝejoj (), en 1918 estis membro de la Tjumena Eparĥia Konsilio. En 1922 li iĝis prezidanto de la Tjumena Eparĥia Komisiono de la Viva Eklezio, en 1923 — komisiito de la Tutrusia Eklezia Administracio, pastro Andrej Jefremov, kreskis en Niĵnevartovsko kie li interesiĝis pri kristanismo kiel adolesko kaj frekventis preĝejon. Origine li planis iĝi kuracisto kaj en 1991 studentiĝis ĉe la Tjumena Medicina Instituto, sed poste en preĝejo lin rimarkis pastro kaj poiomete aligis al la eklezio, tiel ke li forlasis la instituton kaj iris al seminario kiun li finis en 1995, ricevinte statuson de diakono. Lia spirita patro estis pastro Valerij Gordejev. Li finis la Tobolskan Spiritan Seminarion, Moskvan Spiritan Akademion, edukiĝis kiel ĵurnalisto kaj instruisto de bazlernejo. Li estis redaktoro de "Siberia Ortodoksa Gazeto". Lia edzino Julia Ivanova pentras ikonojn.

## Bonfarado 
La  socia organizo "Estonteco komenciĝas nun" () kun subteno de preĝejestro Maksim Ivanov malfermis senpagan kantinon por malriĉuloj en vagondomo, instalita apud la preĝejo. Ĉiutage tie tagmanĝis po ĝis 260 homoj, ĉefe malriĉuloj kaj senhejmuloj. La projekton iniciatis kaj financis komercisto Jurij Gorkavenko, posedanto de firmao *Art Line*, produktinta plastajn fenestrojn. Krome li instalis plastajn fenestrojn en la preĝejo kaj ĉiuj rilataj konstruaĵoj. Poste estrino de la kantino Galina Parŝutkina konkludis ke nura nutrado ne sufiĉas kaj iniciatis kreadon de hospitalo kaj azilo por senhejmuloj, malfermita en strato Ĉekistov en 2013.

## Paroĥo 
Al la paroĥo apartenis ankaŭ.

## Kvartalo kaj riverkajo 
En julio 2019 estis prezentita projekto de nova kvartalo Voznesenskij (do *Ĉielira*) aperonta surloke de la Tjumena Peltofabriko. Temas pri grupo da elitaj domoj je klasika stilo, ne pli ol 6 etaĝojn altaj, kiuj ĉirkaŭos la preĝejon duoncirkle kaj etendiĝos plu laŭlonge de strato Krasnoarmejskaja, komenciĝanta ĉe la ponto de Geamantoj. La aŭtoro estas arkitekto Miĥail Filippov (Moskvo). Somere de 2022 la unuaj loĝantoj ricevis ŝlosilojn de siaj apartamentoj.

La  kajo sur la maldekstra bordo de rivero Turo, apud la preĝejo, ricevis la nomon *Voznesenskaja*.

## Transporto 
La plej proksima haltejo estas *Centr tatarskoj kulturi* ĉe strato Ŝĉerbakov.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Monaĥejo de Sankta Triunuo (Tjumeno)
* Filofeo (Leszczyński)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Tjumeno
Tjumeno
Cxielira-Georga
Cxielira-Georga
Cxielira
Cxielira
Cxielira
Cxielira