Polaba lingvo

La **polaba lingvo** estas mortinta slava lingvo, kiun parolis okcidentaj slavoj, nome Polabiaj Slavoj, kiuj ekde la 7-a jarcento setlis en la nordoriento de la teritorio, kie nuntempe estas Germanio kaj el la rivero Elbo ĝis la marenfluo de la rivero Odro. La plej parenca lingvo oriente de la polaba estis la pomoria inter Odro kaj Vistulo, en la nordokcidento de la nuna Pollando, de kiu restis la kaŝuba lingvo apud Gdansko.

Ĉirkaŭ 2800 polabaj vortoj estas sciataj.

## Skribaj tekstoj 
Memstara skriba tradicio de la polaba lingvo neniam ekzistis. Sed antaŭ la formorto de la lingvo kelkaj nefilologoj notis tekstojn. Ili grandparte estis eĉ germanoj. La gastejestro kaj kamparano Johann Parum Schulze (1677-1740), kiu estis polabo, skribis vortoliston kaj mallongajn tekstojn.

## Lingvaj trajtoj 
La grandeco de la lingva teritorio grandparte rekonstrueblas per la loknomoj, kiuj montras certajn karakterizaĵojn de la polaba lingvo kaj limigas ĝin disde la malnova soraba lingvo en la sudo kaj la pomorania lingvo en la oriento.

La polaba havis la jenajn trajtojn:

# Konservado de nazalaj vokaloj
# Parta ŝanĝo de praslava *ě antaŭ malmolaj dentaloj al a
# Ŝanĝo de la praslava sonkombino *tort al tart (ĉi tie t staras por iu ajn konsonanto)
# Konservado de palataj *ť kaj *ď

Ekde la 12-a jarcento la lingvo iom post iom formortis: Sur la insulo Rügen ĝi malaperis en la 15-a jarcento, en iuj fiŝistaj vilaĝoj de Brandenburgio restis ĝis la 17-a jarcento kaj en la germania regiono Lüchow-Dannenberg (ĝis hodiaŭ germane nomata "Wendland", do "lando de vendoj" respektive "lando de okcidentslavoj") sude de Hamburgo la lasta parolantino formortis meze de la 18-a jarcento (en la mapo blue estas markita tiu regiono Lüchow-Dannenberg).

La polaba de tiu tempo havis la jenajn trajtojn:
# Ŝanĝo de la praslava *a al o, ekz. *brot* „frato“ (k-u pola *brat*, suprasoraba *bratr*, malsuprasoraba *bratš*, el praslava *brat(r)ъ)
# Ŝanĝo de a el *ě al o, ekz. *ľotü* „jaro“ (k-u pola *lato*, ĉeĥa *léto*, soraba *lěto*, el praslava *lěto)
# Ŝanĝo de a en tart el praslava *tort al o, ekz. *gord* „burgo, kastelo“ (k-u malnova polaba *grad*, pola *gród*, ĉeĥa *hrad*, suprasoraba *grod*, el praslava *gordъ)
# Estiĝo de diftongoj ai, åi, oi, au el praslava *i, *y kaj *u, ekz. *pait* „trinki“ (k-u pola *pić*, ĉeĥa *pit*, suprasoraba *pić*, malsuprasoraba *piś*, el praslava *piti); dǎim „fumo“ (k-u ĉeĥa *dým*, pola kaj soraba *dym*, el praslava *dymъ); *dause*, *daisə* „animo; spiro“ (k-u pola *dusza*, ĉeĥa *duše*, soraba *duša*, el praslava *duša)
# Grandparte ŝanĝo de praslava *o al ü aŭ ö, ekz. *vǎknü* „fenestro“ (k-u pola kaj ĉeĥa *okno*, soraba *wokno*, el praslava *okno)
# Grandparte evoluo de praslava *ь kaj *ъ al a aŭ ǎ, eĉ en malfortaj pozicioj, ekz. *dan* „tago“ (k-u pola *dzień*, ĉeĥa *den*, suprasoraba *dźeń*, malsuprasorba *źeń*, el praslava *dьnъ); ''m'ǎglə* „vaporo; nebulo“ (k-u pola *mgła*, ĉeĥa *mlha*, suprasoraba *m(h)ła, malsuprasoraba *mła, el praslava *mьgla)
# Transiro de g kaj k en certaj pozicioj al mola d aŭ t, ekz. *ďörə* „monto“ (el praslava *gora); *ťün* „ĉevalo“ (el praslava *konь)
# Evoluo de la praslavaj *ьl kaj *ъl al ǎu, ekz. *dǎuďě* „longa“ (el praslava *dьlgъ)
# Eĉ la aoristo kaj imperfekto konserviĝis tie kontraŭe al la plej multaj aliaj slavaj lingvoj.

## Notoj 
## Literaturo 
* , paĝoj 51-54 

## Eksteraj ligiloj 
* Paĝaro kun kelkaj ekzemploj 
* Polaba en Wendland  
* Polabisch en la *Enzyklopädie des europäischen Ostens (EEO)* (Enciklopedio de la eŭropa oriento)
** Ewa Rzetelska-Feleszko: „Polaba “ (PDF; 144 kB). In Miloš Okuka (Hg.): *Lexikon der Sprachen des europäischen Ostens.* Klagenfurt 2002. (= Wieser Enzyklopädie des europäischen Ostens 10). 
* Kazimierz Polański→pl: *Gramatyka języka połabskiego.'' Elektrona eldono, sen dato. 

Kategorio:Okcidentslava lingvaro
Kategorio:Mortintaj slavaj lingvoj