open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Punkomuto

**Punkomuto** konsistas je malpliigo de verdikto, ĉefe pri enprizonado. Malkiel forpardono, komuto ne nuligas la kulpokonvinkon kaj estas ofte subkondiĉa. Indulgo estas simila termino, kiu signifas malpliigon de krimopuno sen forgeso de la krimo mem. 

## Eksteraj ligiloj
* US Department of Justice pardon and commutation statistics by presidential administration (1945-2001)
* US Department of Justice instructions for submitting a commutation of sentence
* New York Times – Bush Commutes Libby Prison Sentence
* New York Times – President Clinton's 2001 defense of his pardons and commutations before he left office.

Kategorio:Juro
Kalvinana preĝejo (Füzesgyarmat)

La **Kalvinana kirko** estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Füzesgyarmat.

## Historio 
La nun videbla (la dua) kalvinana kirko estis konstruita inter 1797-1803. En 1867 ŝtormo parte detruis la turon, sed poste oni rekonstruis ĝin.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola. En mezo de la fasado la turo altiĝas, kies piedo la enirejo troviĝas. La turo havas horloĝon, krome elektronan sonorilan muzikaĵon. Interne en la navo pilieroj tenas malgrandajn galeriojn, unun la orgeno profitas.

Krom la kutimaj religiaj servoj oni aranĝas ofte koncertojn kaj ekspoziciojn, kiuj konformas al religia moro.

## Fontoj 
* hungare kun foto
* hungare 

Fuzesgyarmat
Fuzesgyarmat
János Németh

**János Németh** [jAnos nEmet], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Németh János** estas hungara skulptisto, ceramikisto.
eta|Verko de János Németh: "Búsuló paraszt"
[eta|Verko de János Németh: "Szala vármegyei koronaőrző" (Krongardisto en [Zala (historia departemento)]]
János Németh http://www.tabulas.hu/vigado/galeria/muveszek/nemeth_j.htm  naskiĝis la  1934 en Zalaegerszeg.

## Biografio 
János Németh lernis frue la ceramikan teknikon de la patro, eĉ de la navo. Li frekventis industriartan altlernejon en Budapeŝto ekde 1953, kie li lernis ĉefe de Miklós Borsos. Hejmenveninta li laboris en uzino pri ceramikaĵoj en sia naskiĝurbo. Post jaroj li ricevis ankaŭ metiejon. Liaj verkoj restis fidelaj la la popola arto. Li ricevis premion Kossuth en 2014, pli frue ankaŭ aliajn premiojn.

## Elektitaj ceramikaĵoj 
* *Kakas* (Koko), 1959 - muzeo en Budapeŝto; debuta verko
* *Filozófusok* (Filozofoj), reliefo, (1967) - muzeo en Zalaegerszeg
* *Nyár* (Somero), (1972) - propra posedaĵo de János Németh
* sen titolo (1980), murornamaĵo en Nagykanizsa
* sen titolo reliefo (1991) - hotelo en Hévíz

## Elektitaj ekspozicioj 
* Budapeŝto 1960, 1969, 1976, 1982, 1988, 1995
* Zalaegerszeg 1960, 1967, 1973, 1994, 2010
* Kaposvár 1982, 1998
* Nagykanizsa 1985, 1997
* Szombathely 2008
* eksterlande en Nottingham, Roterdamo, Vilno, Munkeno

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio 

Kategorio:Hungaraj skulptistoj
Kategorio:Hungaraj ceramikistoj
Allbau AG

**Allbau AG** kun ĉefa sidejo en Essen, estas la plej granda ludonanta societo pri loĝejoj en Essen. La urbo kiel ĉefa societano celis per fondado de la entrepreno en 1919 forigi la mankon de loĝejoj post la Unua Mondmilito. Tiun ĉi takson Allbau AG ankaŭ plenumis post la Dua Mondmilito. La stoko de loĝejoj kreskis de 1945 ĝis 1967 ekde 4150 sur 13.775. Nun Allbau disponas pri pli ol 18.000 luoloĝejoj.

Kategorio:Entreprenoj en Essen
11069 Bellqvist

'*11069 *Bellqvist'''* estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de *Sven Bellqvist'' (1915–2008), kiu estis dum multaj jaroj responsulo de la laborejo la observatorio de Upsalo. Dum tiu tempo la Schmidt-teleskopoj ĉe la observatorioj Kvistaberg kaj de Monto Stromlo estis konstruitaj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de UESAC
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1992
Forpardono

**Forpardono** estas pardono de krimo *kaj* nuligo de la koncerna puno; ĝi kutime estas rajto de ŝtatestro (kiaj reĝo aŭ prezidento) aŭ fare de dokumento eldonita de parlamento aŭ religia aŭtoritato. **Indulgo** estas simila termino, kiu signifas malpliigon de krimopuno (eĉ entute) sen forgeso de la krimo mem. Ĝi estas ĝenerala koncepto kiu enhavas kelkajn rilatajn procedurojn: pardono, punkomuto, kaj aliaj. **Punkomuto** konsistas je malpliigo de verdikto, ĉefe pri enprizonado sen pardono de la krimo.

Amnestio estas ankaŭ pardono de krimo sed kun forgeso de la krimo mem. Do, tio estas pli alta ŝtupo ol forpardono.

## Eksteraj ligiloj 
**En Usono**
* List of pardon/clemency policies for various U.S. states 
* USDOJ Office of the Pardon Attorney
* State by State listing of Pardon Information

Kategorio:Juro
Bernardino Rivadavia

**Bernardino de la Trinidad González Rivadavia y Rivadavia** (Bonaero, 20-a de majo de 1780 – Kadizo, 2-a de septembro de 1845) estis politikisto rioplata kaj la unua ŝtatestro kiu plenumis kiel prezidento de Argentino, posteno kiun li plenumis el la 8a de februaro 1826 al la 27a de junio 1827.[dekstre|eta|[Bernardino Rivadavia la unua prezidento de Argentino]]Tuj post la komenco de la Revolucio de Majo li ege influis super la Unua Triumviraro formita de Feliciano Chiclana, Manuel de Sarratea kaj Juan José Paso.

El 1820 al 1824 li estis Ĉefministro kaj de Eksteraj Rilatoj de la provinco de Bonaero dum la regado de la generalo Martín Rodríguez.

Partiano de la tutnacia organizado, dum la valido de la Ĝenerala Kongreso de 1824 kiu redaktis konstitucion, la komenco de la Brazil-Argentina Milito estis tialo por ke li okupu la postenon de Prezidento de Argentino kaj — post la elektd — li estis la unua kiu okupis ĝin.

La aprobo de la Argentina Konstitucio de 1826, de granda enhavo unuiga, malakceptita de la provincoj kaj lia propra malakcepto de la paco kun la Brazila Imperio estis tialo por lia rezigno al la prezidenteco, ĉe kio sukcedis Vicente López y Planes, sed tuj poste la naciaj aŭtoritatoj dissolviĝis, kio daŭris ĝis 1852.

Post sia rezigno li retiriĝis al Hispanio, kie li mortiĝis en 1845. Liaj restoj estis repatriigitaj al Argentino en 1857. En la aktualo ili ripozas en maŭzoleo situanta en la Placo Miserere, apuda al la Avenuo Rivadavia nomita tiele por sia honoro.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Castagno, Antonio, *Argentina: 200 años de historia. Bernardino Rivadavia: hombre de Mayo, estadista de su tiempo*. El Derecho Constitucional 2010-477. Buenos Aires.
* Rosa, José María, *Rivadavia y el imperialismo financiero*, 1969
* Ministerio de Economía de la Provincia de Buenos Aires, *Historia del Ministerio de Economía de la Provincia de Buenos Aires*, 1999
* Vicente Osvaldo Cutolo, *Buenos Aires: Historia de las calles y sus nombres*. Editorial ELCHE, 1994
* José Luís Romero kaj Luis Alberto Romero, *Buenos Aires, historia de cuatro siglos*. Editorial abril de 1983
* Pigna, Felipe, *Los mitos de la historia argentina 2*, 2005
* Jauretche, Arturo, *Manual de zonceras argentinas*
* Lozier Almazán, Bernardo, *Martín de Álzaga*, Ed. Ciudad Argentina, Bs. As., 1998
* Nicolau, Juan Carlos, *Ciencia y técnica en Buenos Aires 1800-1860*. Ed. Eudeba, Bs. As., 2005

Kategorio:Argentinaj politikistoj
Prezidanto de Argentino

[dekstre|eta|[Bernardino Rivadavia la unua prezidanto de Argentino]]
[dekstre|eta|[Javier Milei la nuna prezidanto de Argentino]]
La **prezidanto de la Argentina Nacio** (en hispana *Presidente de la Nación Argentina*), kutime konata kiel **prezidanto de Argentino**, estas la ŝtatestro de Argentino. Laŭ la nacia konstitucio, la prezidanto estas ankaŭ la Ĉefministro de la federa registaro kaj Ĉefkomandanto de la armeo.

Tra la argentina historio, la ŝtatestreco suferis multajn ŝanĝojn, kaj laŭ la titolo kaj laŭ siaj trajtoj kaj povoj. La lasta prezidanto estis Cristina Fernández de Kirchner, el la 10-a de decembro 2011 ĝis decembro 2015. La nuna prezidanto estas Javier Milei, el la 10-an de decembro 2023.

## Statistiko 
* Prezidanto elektita por plej regotempoj: Juan Perón, tri regotempoj, sinsekve en 1946 kaj 1951, kaj en 1973.
* Prezidanto elektita kun plej diferenco inter la venkinto kaj la dua: Cristina Fernández de Kirchner en 2011 kun 54,11% super 16% de Hermes Binner
* Prezidanto kiu oficis plej tempon: Julio Argentino Roca, dum 12 jaroj, en du regotempoj (1880–1886 kaj 1898–1904).
* Prezidanto kiu oficis plej tempon kontinue: Carlos Menem, dum 10 jaroj kaj 5 monatoj, en du regotempoj (1989–1999).
* Prezidanto kiu oficis malplej tempon: Arturo Rawson, dum tri tagoj: 4-a al 6-a de junio, 1943.
* Unua prezidanto: Bernardino Rivadavia, 1826.
* Dua prezidanto: Vicente López y Planes, 1827.
* Unua prezidanto laŭ la nuna konstitucio: Justo José de Urquiza, 1854 al 1860.
* Unua prezidanto Argentine naskita, ne hispano: Bartolomé Mitre, en 1821.
* Unua prezidanto elektita en la 20-a jarcento: Manuel Quintana, en 1904.
* Unua prezidanto elektita en la 21-a jarcento: Néstor Carlos Kirchner, en 2003.
* Unua *de facto* prezidanto: José Félix Uriburu, 1930.
* Lasta *de facto* prezidanto: Reynaldo Bignone, lasis en 1983.
* Unua virina prezidanto: Isabel Perón (1974–1976).
* Unua elektita virina prezidanto: Cristina Fernández de Kirchner, en 2007.
* Unua reelektita virina prezidanto: Cristina Fernández de Kirchner, en 2011.
* Prezidantoj kiuj mortiĝis dumrege: Manuel Quintana (1906), Roque Sáenz Peña (1914) kaj Juan Perón (1974).
* Prezidantoj kiuj estis murditaj: Justo José de Urquiza (1870) kaj Pedro Eugenio Aramburu (1970), ambaŭ post fini siajn regotempojn.
* Vivantaj iamaj prezidantoj ĉe la 28-a de majo 2021: Isabel Perón, Adolfo Rodríguez Saá, Cristina Fernández de Kirchner, Mauricio Macri kaj Eduardo Alberto Duhalde.

## Bildaro 

Dosiero:Casa Rosada - The Casa Rosada from Yrigoyen Street.jpg|La Casa Rosada, prezidanta sidejo.

Dosiero:Argentina Boeing 757-200 Tango 01 Transporte Presidencial 1 Lebeda.jpg|prezidanta aviadilo *Tango 01*.
Dosiero:Audi A8 III 4.2 TDI quattro front 20100416.jpg|*Prezidanta aŭto*

## Vidu ankaŭ 
* Listo de ŝtatestroj de Argentino

## Bibliografio 
* Mendelevich, Pablo (2010). El Final. Buenos Aires: Ediciones B. ISBN 978-987-627-166-0.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Argentina prezidanteco  hispane
* ElHistoriador.com.ar  (prezidantoj kaj ministrejoj de la Argentina Respubliko).
* Apodos: la historia también tiene sentido del humor hispane
11081 Persäve

'*11081 *Persäve'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de Pehr Arvid Säve (1811–1887), historiisto pri la sveda kulturo. Instruisto en Visby, li dediĉis grandan parton de sia libertempo al esploro pri la dialektoj kaj la folkloro de Gotlando. Li ankaŭ fondis muzeon en Visby : *Fornsalen''.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de UESAC
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
11072 Hiraoka

'*11072 *Hiraoka'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).

Ĝi nomo honoras la japanan instruiston kaj amatoran astronomon *Hiroyuki Hiraoka'', aktivan en la Astronomia Societo de Hiroŝimo.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Kazuro Watanabe
Kategorio:Malkovrita de Kin Endate
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1992
Csaba Fazakas

**Csaba FAZEKAS** [fazekaŝ] rumania hungara pentristo, grafikisto, fotisto. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 5-an de aŭgusto 1959. Li loĝas kaj laboras en Vieno.

## Kariero 
Csaba Fazekas akiris diplomon en 1980 en Bukareŝto, poste li studis en Vieno, Ŝoprono, Budapeŝto, Peĉo. De 2004 li instruis en filio de Budapeŝto de Universidad de Granada, Escuela Internacional de Protocolo.

## Ekspozicioj solaj 
* 1981 • Bukareŝto, Buzău, Constanța (RO)
* 1986 • UAP Galéria, Miercurea Ciuc (RO)
* 1987 • Ady-Performance, Nagy Imre Galéria, Miercurea Ciuc (RO)
* 1988 • UAP Galéria, Miercurea Ciuc (RO)
* 1993 • Atelier 68, Vieno (A)
* 1997 • Sopron
* 2003 • Új Nemzeti Szalon, Budapest • KKK Galéria, Budapest
* 2004 • Nemzeti Felnőttképzési Intézet, Budapest
* 2007 • Mecénás Galéria, Pápa
* 2008 • PTE Egyetemi Galéria, Pécs
* 2008 • Kriterion Galéria, Miercurea Ciuc

## Fonto 
* Artportal.hu 
* Persona retejo

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Kategorio:Hungaraj pentristoj
Katja Petrovskaja

eta|La verkistino en 2013.

**Katja Petrovskaja**, ruse: Екатерина Мироновна Петровская (naskiĝinta la 3-an de februaro 1970 en Kievo) estas ukraina-germana verkistino kaj ĵurnalistino. Kun sia edzo kaj du infanoj ŝi vivas en Berlino. En la 2013-a jaro oni aljuĝis al ŝi la premion *Ingeborg Bachmann.

## Vivo 
Post la pasigo de la junaj jaroj en la ukraina ĉefurbo ŝi studis sciencon literaturon kaj slavajn lingvojn ĉe la universitato de Tartu. En 1994/95 ŝi frekventis - danke al ricevo de stipendio de *American Council of Teachers of Russian (ACTR)* la Universitaton Stanford kaj la Universitaton Kolumbio. En la 1998-a jaro ŝi doktoriĝis ĉe la Moskva Ŝtata Universitato per esplorlaboro pri la poetiko de *Vladislav Felicianoviĉ Ĥodaseviĉ*. En 1999 ŝi transloĝiĝis Berlinon por raportadi en diversaj rusaj amaskomunikiloj, i.a. por la gazeto *Snob*; krome ŝi ankaŭ verkis por germanlingvaj gazetoj, i.a. por Neue Zürcher Zeitung kaj Die tageszeitung. Por la Frankfurter Allgemeine Zeitung ŝi skribis ekde 2011 la dimanĉan kolumnon *Die west-östliche Diva*.

En 2010 ŝi ricevis la Grenzgänger-stipendio de la fondaĵo *Robert Bosch* pro la reserĉoj por la verko *Vielleicht Esther. Geschichten*. En 2013 oni donis al ŝi stipendion de *Künstlerhaus Ahrenshoop*.

## Furoro verkista 
Por la bildlibro *Die Auserwählten* ŝi akompanis la fotografinon Anita Back en la junulartendaron Orljonok proksime de Tuapse kaj priskribis esee la serĉadon je parto de sia infanaĝo dum sovetaj tempoj.

En 2013 Hildegard Elisabeth Keller invitis ŝin partopreni la *Konkurson Ingeborg Bachmann* kie ŝi gajnis la unuan rangon leginte eltiraĵon el *Vielleicht Esther*. Tie rakontatas la murdo de judoj en Kievo per la historio de Esther, kiu estas tre simila al la praavino de Petrovskaja (malaperigita en 1941 kaj murdita dum la masakro de Babij Jar. La aljuĝintoj rimarkis ke ŝia teksto estu kvazaŭ donaco al la germana lingvo kaj samtempe helpilo al la nova generacio lerni historion.

## Verkoj 
* *Die Auserwählten. Ein Sommer im Ferienlager von Orlionok.* Bildreportage von Anita Back mit einem Essay von Katja Petrowskaja und einem Vorwort von Joachim Jäger. Braus, Berlin 2012. ISBN 978-3-86228-029-2
* *Vielleicht Esther. Geschichten''. Suhrkamp Verlag, Berlin 2014, ISBN 978-3-518-42404-9.

## Subnotoj 
## Eksteraj ligiloj 
Prezentado ĉe orf.at

Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Ukrainaj verkistoj
Kategorio:Ukrainaj ĵurnalistoj
Josef Karo

**Josef ben Efraim Karo** (hebree: יוסף קארו; konata laŭ akronimoj **ha**-**Mechaber** kaj **Maran** (aramee: "Nia Majstro") (naskiĝis en 1488 en Toledo, mortis la 24-an de marto 1575 en Safed) – unu el la plej grandaj rabenoj. Kabalisto vivanta en Safed, aŭtoritatulo en la historio de halaĥo (juda leĝo).

Li estis la verkisto de la Ŝulĥan Aruĥ.

## Vidu ankaŭ 
* Ortodoksa Judismo
* Talmudo

## Bibliografio 
* Mor Altshuler. *Prophecy and Maggidism in the Life and Writings of R. Joseph Karo*, „Frankfurter Judaistische Beiträge”. 33, 2006
* Paul Gerhard Aring, *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon: Karo, Josef Ben Ephraim.* volumo 3. Herzberg, Bautz, 1992, p. 1179–1181. ISBN 3-88309-035-2
* David Tamar, Louis Isaac Rabinowitz, R.J. Zwi Werblowsky, Moshe Idel: CARO, JOSEPH BEN EPHRAIM, en: Encyclopedia Judaica 2.A., Band 4, p. 488–491

Kategorio:Judismo
(11076) 1992 UR

**(11076) 1992 UR** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Satoru Otomo
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1992
(11077) 1992 WB2

**(11077) 1992 WB2** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Hiroŝi Kaneda
Kategorio:Malkovrita de Sejĝi Ueda
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1992
Deputitaj balotoj en Francio

La **deputitaj balotoj en Francio** ebligas elekton de reprezentantoj en la nacia Asembleo, malsupera ĉambro de la franca Parlamento. Tiu ĉambro havis diversajn nomojn laŭlonge de historio, aparte : leĝofara Asembleo en la Revolucio, ĉambro de deputitoj en la Resurtronigo, la Julia monarkio kaj la 3-a Respubliko, kaj fine "Assemblée nationale" en la 4-a kaj la 5-a Respubliko.

La deputitaj balotoj de 2007 okazis la 10-an kaj la 17-an de junio 2007, la deputitaj balotoj de 2012 okazis la 10-an kaj la 17-an de junio 2012, la deputitaj balotoj de 2022 okazis la  kaj .

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Nacia Asembleo
* Listo de la francaj parlamentaj periodoj
* Franca deputito
* Deputitaj distriktoj (Francio)
* Francaj deputitaj balotoj de 2012
* Francaj deputitaj balotoj de 2022

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Interretejo de la registaro

*
Paul Bogati

**Paul BOGATI** origine Pál Bogáti, rumania hungara ceramikisto. Li naskiĝis en Koloĵvaro la 30-an de septembro 1944. 

## Kariero
Paul Bogati post studoj en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo instruis inter 1973 kaj 1979 desegnon, pentradon kaj skulptadon en Arta Popollernejo de Târgu Mureș. En 1988 li elmigris el Aŭstrujo en Kanadon, kaj tie li loksidiĝis en urbo Kebeko, kaj li instruis en Ateliero de ceramiko Saint-Elme en Beauport.

## Fonto
* Persona retejo

Kategorio:Rumanujaj hungaraj ceramikistoj
Kategorio:Kanadaj ceramikistoj
Deputitaj balotoj de 2012 en Ille-et-Vilaine

upright=1.2|eta|dekstra|Rezultoj de la deputitaj balotoj de Ille-et-Vilaine en junio 2012
La **francaj deputitaj balotoj de 2012** okazis la 10-an kaj la . En departemento Ille-et-Vilaine, ok deputitoj estis elektitaj en la ok distriktoj, tio estas en unu plia ol en la antaŭaj deputitaj balotoj, pro la balota resubdivido de 2010.

## Elektitoj 
## Pozicio de la partioj 
En la 1-a distrikto, Jean-Michel Boucheron, deputito de 31 jaroj eliranta, persiste kandidatis fronte al la kandidato elektita de la Socialista Partio, Marie-Anne Chapdelaine.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la deputitaj distriktoj de Ille-et-Vilaine
* Listo de la deputitoj de Ille-et-Vilaine
* Francaj deputitaj balotoj de 2012

## Notoj kaj referencoj 
Ille-et-Vilaine
Kategorio:Politiko en Ille-et-Vilaine
Novsiberiaj Insuloj

eta|250px|

La **Novsiberiaj Insuloj**, **Nov-Siberiaj Insuloj** aŭ **Insuloj de Nov-Siberio** () estas insularo en la Ekstrema Nordo de Rusio, norde de la marbordo de Orienta Siberio: Pli precize ili lokiĝas inter la Lapteva Maro kaj la Orientsiberia Maro norde de la Saĥa Respubliko (Jakutio).

## Geografio 
La Novsiberiaj Insuloj en pli malvasta senco, aŭ *Anĵuaj Insuloj* (острова Анжу, jakute: Анжу арыылара), kovrante teran areon de ĉirkaŭ 29 000 kvadrataj kilometroj, konsistas el:
* *Kotelnij-Insulo* (о. Котельный) de 11 700 kvadrataj kilometroj kaj
** *Faddejevskj-Insulo* (о. Фаддеевский) de 5 300 kvadrataj kilometroj
** Ambaŭ estas ligita per *Bunge-Lando* (земля Бунге) de 6 200 kvadrataj kilometroj (de tempo al tempo subakvigata). Tre proksime al la nordokcidenta marbordo de Bunge-Lando estas du insuletoj: *Ĵeleznjakov-Insulo* (Ostrov Ĵeleznjakova), ĝuste ĉe la nordokcidenta kabo kaj, oriente de ĝi, *Matar-Insulo* (Ostrov Matar). Ambaŭ insuletoj havas longecon de ĉirkaŭ 5 kilometroj.
* *Nanosnjj-Insulo* (koordinatoj 76° 16′ 58,8″ norde, 140° 24′ 57,6″ oriente) estas malgranda insuleto situanta norde de la norda golfo formita de Kotelnij kaj Bunge. Ĝi estas C-forma kaj nur 4 kilometrojn longa, sed ĝia graveco kuŝas en la fakto ke ĝi estas la plej norda insulo de la novsiberia grupo.
* *Novaja Sibir* (о. Новая Сибирь) de 6 200 kvadrataj kilometroj kaj
* *Belkovskij-Insulo* (о. Бельковский) de 500 kvadrataj kilometroj.

Sude kaj pli proksime al la ĉeftero de Siberio kuŝas la *Ljaĥovskij-Insuloj* (6,095 kvadrataj kilometroj):

* *Bolŝoj-Ljaĥovskij-Insulo* aŭ pli bone *Granda Ljaĥovskij-Insulo* (о. Большой Ляховский) de 4 600 kvadrataj kilometroj
* *Malj-Ljaĥovskij-Insulo* aŭ pli bone *Malgranda Ljaĥovskij-Insulo* (о. Малый Ляховский) de 1 325 kvadrataj kilometroj
* *Stolbovoj-Insulo* (о. Столбовой) de 170 kvadrataj kilometroj kaj
* *Semjonovskij-Insulo* (о. Семёновский) de 0 kvadrataj kilometroj, ĉar nun sub la akvosurfaco.

La malgrandaj *De-Longaj Insuloj* (228 kvadrataj kilometroj) kuŝas nordoriente de Novaja Sibir. Ĉi tiuj insuletoj kutime ne konsideratas parto de la novsiberia grupo:
* *Jeannette-Insulo* (о. Жаннетты)
* *Henrietta-Insulo* (о. Генриетты)
* *Bennett-Insulo* (о. Беннетта)
* *Vilkitskij-Insulo* (о. Вилькицкого)
* *Ĵoĥov-Insulo* (о. Жохова)

La novsiberiaj insuloj malaltas: ilia plej alta punkto estas monto *Malakatjn-Tas* sur *Kotelnjj-Insulo* kun alto de 374 metroj.

## Vidu ankaŭ 
* Insuloj en Rusio
* Lomonosova Kresto
Ekstrema Nordo (Rusio)

eta|300px|
La **Ekstrema Nordo** aŭ **Malproksima Nordo** (ruse Крайний Север, Дальний Север) estas granda parto de Rusio situanta precipe norde de la Arkta Cirklo. La teritorio havas enormajn terajn rezervojn de mineraloj, tergaso kaj nafto.

Formale, la regionoj de la Ekstrema Nordo konsistigas la tuton de Jakutio, Magadana provinco, Kamĉatka provinco kaj Murmanska provinco, same kiel iuj partoj kaj urboj de Arĥangelska provinco, Komia Respubliko, Tjumena provinco, Krasnojarska regiono, Irkutska provinco, Saĥalena provinco, Ĥabarovska regiono, kiel tiel kiel ĉiuj insuloj de la Arkta Oceano kaj ĝiaj maroj, la Beringa kaj la Oĥotska Maro.

Kategorio:Geografio de Siberio
Krimea Federacia Distrikto

[eta|la nove kreita "Krimea Federacia Distrikto": 1 - la [Respubliko Krimeo (Rusio)|Respubliko Krimeo, 2 - la federacia urbo Sebastopolo]]
La **Krimea federacia regiono** (ruse Крымский федеральный округ) laŭ la registaro de Rusio konsideratas unu el la naŭ federaciaj distriktoj de Rusio. Ĝi estis establita la 21-an de marto 2014 de Vladimir Putin post la aligo de Krimeo al la Rusia Federacio.  La distrikto inkluzivas la Respublikon Krimeo kaj la federacian urbon Sebastopolo, kiuj estas ambaŭ internacie agnoskitaj kiel parto de Ukrainio. *Oleg Belavencev* (cirile Олег Белавенцев) estis nomumita la prezidanta sendito. La administra centro de la federacia distrikto estas Simferopolo.

## Referencoj 

Kategorio:Politika krizo en Ukrainio (2013-2014)
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 2014
Rosa Sensat

**Rosa Sensat i Vilà** (naskiĝis , mortis ) estis kataluna instruistino. Ŝi kontribuis al la disvolviĝo de la katalunaj publikaj lernejoj dum la unua triono de la 20-a jarcento.

## Biografio 
Ŝi entreprenis studojn pri edukado en Barcelono kaj en *Escuela Central de Magisterio* ("Centra Lernejo de Edukado") en Madrido. Poste ŝi studis en Instituto Rousseau en Ĝenevo kaj aliaj Eŭropaj lernejoj, kie ŝi lernis pri novaj edukaj tendencoj.

En 1900 ŝi trapasis la publikajn ekzamenojn por fariĝi mastruma ĉefinstruistino en Alakanto. Tamen, ŝi edziniĝis kun David Ferrer en 1903, kaj la geedzoj translokiĝis al Barcelono. Jaron poste, naskiĝis ilia unua filino, Àngels Ferrer i Sensat.

Rosa Sensat disvastigis la novajn edukajn tendencojn, kaj en 1914 ŝi fariĝis la unua direktoro de la porknabina sekcio de Escola de Bosc de Barcelono. En 1921 ŝi estis komisiita por plani la stud-programon por Institut de Cultura i Biblioteca Popular de la Dona de Barcelono, kultura centro kreita en 1909 de Francesca Bonnemaison kiu estis la unua centro en Eŭropo speciale fokusita al kultura kaj labora edukado de virinoj. Dum tiu periodo, Rosa Sensat donis kursojn kaj faris konferencojn por edukaj programoj de Mancomunitat de Catalunya, en someraj lernejoj, kaj ankaŭ en Institut de Cultura i Biblioteca Popular de la Dona. Ŝi ankaŭ partoprenis en pluraj internaciaj konferencoj pri edukado, kiel la 1-a nacia konferenco pri primara edukado (Barcelono, 1909), la 3-a internacia konferenco pri *Enseignement Ménager* (Parizo, 1922), kaj la konferenco pri *Écoles Nouvelles* (Nico, 1932).

Sensat konservis la postenon de ĉefmastro de Escola de Bosc ĝis 1930, kiam ŝi fariĝis direktoro de Grup Escolar Milà i Fontanals de Barcelono. Grave afektita de la Hispana Enlanda Milito kaj ties sekvoj, ŝi retiriĝis en 1939.

Grupo da instruistoj kreis la *Escola de Mestres Rosa Sensat* ("Instruista Lernejo Rosa Sensat") en 1955, kiel agnoskon al la laboro de Rosa Sensat koncerne la disvastiĝon de novaj edukaj tendencoj kaj al ŝia kompetento mastrumi lernejojn.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Maria Montessori

## Eksteraj ligiloj 
* Gran Enciclopèdia Catalana 
* Persona arĥivo de Rosa Sensat

## Tradukfonto
Péter Pál

**Péter PÁL** [pAl] rumania hungara grafikisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș. 
## Kariero
Péter Pál finis 1989 en Arta Altlernejo Nicolae Grigorescu de Bukareŝto en la fako pri murpentrado-murbildrestarigado. Li ricevis en 2012 premion Munkácsy. Inter 1998-2003 li instruis en Muzika kaj Arta Liceo de Târgu Mureș, inter 2003-2006 
vidaĵanalizadon en la fako pri komunikado de Universitato Sapientia.
## Solaj ekspozicioj
*2008 Studio 5B Târgu Mureș,

*2003 I GONG Gallery Dae Jon, Koreo,

*2000 A Magyar Köztársaság Kulturális Központja, Bukareŝto,

*2000 I GONG Gallery Dae Jon, Koreo

*1998 In Situ Pincegaléria, Târgu Mureș,

*1996 Tilos Galéria Miercurea Ciuc,

*1992 Speicher Kulturzentrum, Schwerin, Kultúrpalota Târgu Mureș.

## Fonto
*Biografio

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
István Gidófalvy

**István GIDÓFALVY** D-ro [gidOfalvi] rumania hungara grandbienulo, agrikulturisto, kuracplantkolektisto, memuaristo. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 24-an de junio 1889 kaj mortis en 1984 en Târgu Mureș.

## Kariero
István Gidófalvy estis inter 1940 kaj 1944 deputito superĉambrega invitita de hungara parlamento. Post la dua mondmilito li translokiĝis de Doboka al Târgu Mureș priokupiĝis la kuracplantkolektadon. Post 1953 li subtenis sin de ties vendado.

## Libro
**Gyógynövényes emlékeim*, ?

## Literaturo
*Kelemen Lajos: *Dr. Gidófalvy István*, Művelődés, 2002.

## Fonto
*Biografio

Kategorio:Rumanujaj hungaraj agrikulturistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Majenca kolegiatkverelo

La **Majenca kolegiatkverelo** (germane: **Mainzer Stiftsffehde**), ankaŭ konata kiel **Baden-palatinata milito**, de 1461/1462 estis milita konflikto pro la sidejo de la majenca ĉefepiskopujo.

## Kaŭzo 
## Sinsekvo 
## Fino 
## Pluaj informoj 
## Vidu ankaŭ 
* historio de la episkopujo Majenco
* Diether von Isenburg
* Adolf la 2-a von Nassau
* Bavara milito (1459–1463)

## Literaturo 
* Aloys Schmidt: *Zur Mainzer Stiftsfehde 1462*, in: JbBistumMainz 3, 1948, Seite 89-99
* Karl Menzel: *Die Verträge zwischen den Grafen Adolf von Nassau und Diether von Isenburg-Büdingen zur Beilegung des Streits um das Erzstift Mainz*, in: Nassauische Annalen 10 (1870), Seite 1
* Konrad Repgen: Antimanifest und Kriegsmanifest. Die Benutzung der neuen Drucktechnik bei der Mainzer Stiftsfehde 1461/63 durch die Erzbischöfe Adolf von Nassau und Diether von Isenburg, in: Johannes Helmrath, Heribert Müller (Hrsg.), Studien zum 15. Jahrhundert. Festschrift für Erich Meuthen, Bd. 2, München 1994, S. 781-803.
* Kai-Michael Sprenger: *Die Mainzer Stiftsfehde 1459-1463*, in: Franz Dumont, Ferdinand Scherf, Friedrich Schütz [Hrsg.]: Mainz: die Geschichte der Stadt, Mainz am Rhein: von Zabern, 1999, S. 205-227.

## Eksteraj ligiloj 
* Erfurt-Wiki

## Referencoj 
Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Episkopujo Mainz
Eugen Biser

**Eugen BISER** (naskiĝinta la 6-a de januaro 1918 en Oberbergen, mortinta la 25-a de marto 2014 en Munkeno) estis germana teologo.

## Vivo 
En 1938 li komencis studi teologion en Freiburg im Breisgau, kion li finis en 1946 post interrompo pro militservo kaj grava vundo. Post la ordinado li laboris kiel instruisto de religio kaj preparis sin paralele al doktoriĝo (1956 teologio; 1961 filozofio) kaj habilitiĝo (fundamenta teologio: 1965).

De 1965-69 li instruis en Passau altlerneje, de 1969-74 en Würzburg kaj intertempe en Marburg, Bochum kaj Saarbrücken.

En 1974 li ricevis alvokon al la Romano-Guardini-katedro de Munkeno, kie li restis ĝis la pensiiĝo en 1986. Ĝis 2007 li estris la de li iniciatitan porpensiulan studoprogramaron en Munkeno.

## Graveco 
Krom la instruado kaj la prelegado li prezentis verkaron de elstara kvalito scienca, kio famigis lin ankaŭ ekstere de universitata vivo: ĝi konsistas el pli ol 100 libroj kaj nenombreblaj artikoloj. Lia ĉefa tasko estas ĉiam kompreni kaj interpreti/adaptigi la mesaĝojn kristanajn disde la homoj kaj reen en la direkto de la homoj. Li havis tre grandan sensivecon koncerne la aktualajn problemojn de la propagando de la kristanaj mesaĝoj.

## Piednotoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Die Eugen-Biser-Stiftung
* Biografisches Gespräch mit Eugen Biser und Walter Flemmer (PDF; 46&nbsp;kB), BR-Online, 28. April 2003
* Webpage des Seniorenstudiums an der Universität München
* Paul Kirchhof: „Eugen Bisers Charisma“, Eine Würdigung zu Eugen Bisers 90. Geburtstag
* Richard Heinzmann: Dialog – Ursprung und Ziel des Denkens von Eugen Biser (PDF; 157&nbsp;kB), Vortrag vom 12. Januar 2008
* Martin Thurner: Gotteskindschaft. Das unerreichte Ziel des Mensch-Seins in der Theologie Eugen Bisers (PDF; 71&nbsp;kB), Vortrag vom 4. Dezember 2008
* Martin Thurner: Der Lebensweg Jesu in der Theologie Eugen Bisers (PDF; 146&nbsp;kB), Vortrag vom 9. Juli 2009
* Martin Thurner: Zum Freiheitsgedanken im Werk des Religionsphilosophen Eugen Biser (PDF; 231&nbsp;kB), Vortrag vom 14. Juli 2011
* Erwin Teufel: Was bedeuten mir Eugen Biser und seine Theologie, Vortrag vom 17. Juli 2010
* Bücher von und über Biser, Rheinischer Merkur, 3. Januar 2008
* Eine starke Religion provoziert, Interview Welt 5. Januar 2008
* Hans Maier: Das Christentum will heilen. Unterwegs zu dem „Helfer, der die Hilfe ist“. Eine Laudatio auf den Theologen und Philosophen Eugen Biser. In: Die Welt, 11. Januar 2003.
* Eugen Biser sieht »die revolutionäre Großtat Jesu,darin dass er die Ambivalenz aus dem Gottesbild der Menschheit getilgt hat«. 

Kategorio:Germanaj teologoj
Kategorio:Akademianoj
(11080) 1993 FO

**(11080) 1993 FO** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la novzelandaj geastronomoj kaj geedzoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John, en Suda Insulo (Nov-Zelando).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Pamela M. Kilmartin
Kategorio:Malkovrita de Alan C. Gilmore
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
11082 Spilliaert

'*11082 *Spilliaert'''* estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la belga mem-lerninta pentristo Léon Spilliaert (1881–1946), kiu disvolvis sian arton foren preter la simbolismo de la « *fin de siècle* ». Antaŭkuranto de la geometria abstraktismo, lia *La Baigneuse* kaj *La Digue'' montras la fortan influon de la ĉirkaŭaĵo de Ostendo, kie li vivis.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Montpasejo Pordoi

La **montpasejo Pordoi** ( ladine: *Jouf de Pordoi*, , germane *Pordoijoch*) estas montopasejo en la Dolomitoj, kiu je altitudo de 2239 m ligas la ladinajn valojn *Fassa* (provinco Trentino) kaj *Fodom* (provinco Beluno en la regiono Veneto).

## Priskribo 
La pasejo estas ĉirkaŭata de la montaro *Saslonch* (3181 m) en nordokcidento, de la Sellagrupo (d:Q1552144) en la nordo kaj de la norda parto de Marmolada-grupo en la sudo.

## Historio 
La ŝoseo trans la montpasejo estas parto de la *Granda Ŝoseo de la Dolomitoj*, kiu en ĉi tiu parto estis finkonstruita en 1905. Jam en 1902 estis konstruita la unua ĉaleto de la tiama Germana kaj Aŭstra Alpa Klubo. Poste sekvis la hoteloj *Savoia* kaj *Pordoj* ĝis nun funkciantaj.

La evoluo de turismo estis interrompita de la Unua Mondmilito, dum kiu la areo iĝis batalkampo inter la aŭstraj kaj italaj trupoj.

Nuntempe vojeto kondukas de la montpasejo al memorejo kun tombejo, kie estas entombigitaj 8582 soldatoj de la Unua kaj 847 soldatoj de la Dua Mondmilito.

En la 1950-aj jaroj komenciĝis nova turisma evoluo de la areo. En 1962 estis konstruita la unua aertelfero al *Sass Pordoi*. Poste sekvis aliaj telferoj.

## Turismo kaj sporto 
La montpasejo Pordoi konsistigas kune kun la montpasejoj Sella, Gardena kaj Campolongo la tiel nomatan Sella-Rondon ĉirkaŭ la Sellagrupo.

Dum la vintro la areo estas parto de la tutregiona skiareo *Dolomiti Superski*. Dum somero la montpasejo estas alstrebata celo de multaj biciklistoj.

eta|800px|maldekstra|Ekvido de la montpasejo Pordoi orienten

Kategorio:Montpasejoj de Italio
Kategorio:Provinco Trento
Kategorio:Provinco Beluno
Montpasejo Sella

La **montpasejo Sella** ( ladine: *Jouf de Sela*, , germane *Sellajoch*) estas montopasejo en la Dolomitoj, kiu je altitudo de 2240 m ligas la ladinajn valojn Gardena kaj Fassa.

## Priskribo 
La pasejo troviĝas birdfluge 33 kilometrojn orienten de Bolzano (Sudtirolo), sed la plej mallonga ŝosea kunligo longas 53,4 km. Ĝi estas ĉirkaŭata de la montaro *Saslonch* (3181 m) en nordoriento, de la *Col Rondella* (2485 m) en la sudo kaj de la Sellagrupo (d:Q1552144) en oriento.

## Historio 
La ŝoseo trans la montpasejo estis finkonstruita en 1872. En 1884 estis konstruita la unua gastejo iom malsupre de la pasejkulmino. La unua gastejo sur la paskulmino estis konstruita en 1903 de la tiama Germana kaj Aŭstra Alpa Klubo.

La unua aertelfero estis konstruita dum la Unua Mondmilito por provizado de la aŭstraj trupoj.

## Turismo kaj sporto 
La montpasejo Sella konsistigas kune kun la montpasejoj Pordoi, Gardena kaj Campolongo la tiel nomatan Sella-Rondon ĉirkaŭ la Sellagrupo.

Dum la vintro la areo estas parto de la tutregiona skiareo *Dolomiti Superski*. Dum somero la montpasejo estas alstrebata celo de multaj biciklistoj.

[eta|maldekstra|upright=3.0|La montpasejo Sella (meze de la bildo) vidita de [montpasejo Pordoi, maldekstre la *Saslonch*, dekstre la Sellagrupo.]]

Kategorio:Montpasejoj de Italio
Kategorio:Geografio de Sudtirolo
Corrientes (urbo)

dekstre|eta|300px|Vido de Corrientes unuarange kaj de la rivero Paranao fone.
**Corrientes** [koriENtes] (en gvarania: «***Taragüí***» [taraguI]) estas la plej antikva urbo de la Nordoriento de Argentino, kaj estas la ĉefurbo de la samnoma provinco. Tiu pitoreska kolonia urbo de pli ol 400 jaroj, estas situanta bode de la Rivero Paranao, diste 50 km laŭ la rivero disde ties kunfluo kun la Rivero Paragvajo, proksimume je 1150&nbsp;km el ties enfluo en la Rivero Plata.

Temas pri administra, distrikta, universitata kaj sansistem urbo, kun prospero ĉe turismo pro siaj naturaj kaj kulturaj allogaĵoj. La ponto General Manuel Belgrano, 1700 m longa, kiu trapasas la riveron Paranao, komunikas ĝin kun la najbaraj urboj Barranqueras kaj Resistencia en la provinco Ĉako, kie veturas ĉiutage miloj da personoj pro tialoj de laboro aŭ studo. Tiu ponto estas krome la eko de la Nacia Ŝoseo 16, kiu estis plilongigita en 1973 pro la inaŭguro de la ponto.

La urbo troviĝas inter Nacia Ŝoseo 12 kaj la Provinca Ŝoseo 5. Estas situanta je 315&nbsp;km de la urbo Posadas, ĉefurbo de Misiones, je 346&nbsp;km de Asunciono, ĉefurbo de Paragvajo, je 561&nbsp;km de la urbo Santa Fe kaj je 923&nbsp;km de Bonaero.
eta|maldekstre|Panoramo de Corrientes
eta|maldekstre|Strato en Corrientes
La urbo, kaj pro etendo, la tuta provinco, estis famaj en Argentino pro siaj festoj de karnavalo. Krome vekis intereson la nova Nacia Festo pri *Ĉamameo*, kiu okazas meze de januaro ekde la 1980-aj jaroj.

## Toponimio 
eta|160px|Mapo pri la pli gravaj urboj en Argentino, kie estas videbla Corrientes en la nordorienta parto

## Geografio 
## Demografio 
## Historio 
## Vidindaĵoj 
## Sansistemo 
## Sportoj 
## Trafiko 
Resistencia estas atingebla tra ponto post 15 km.

## Bibliografio 
* Diversaj aŭtoroj (2013): Teatro Vera, una sala centenaria. Corrientes, Instituto de Cultura de la Provincia de Corrientes.
* Figuerero, Manuel Vicente (1929). Lecciones de historiografía de Corrientes. Buenos Aires, Krass.
* Gutiérrez, Ramón; Sánchez Negrette Ángela (1988): Evolución urbana y arquitectónica de Corrientes.Tomos I y II. Resistencia, Editorial del Instituto Argentino de Investigaciones en Historia de la Arquitectura y Urbanismo.
* Gutiérrez, Ramón; Maeder, Ernesto (2003): Atlas del desarrollo urbano del nordeste argentino. Resistencia, IIGHI - CONICET.
* Mantilla, Manuel Florencio (1972). Crónica Histórica de la Provincia de Corrientes. Buenos Aires: Banco de la Provincia. 3 vols..
* Minadeo, Miguel (1992): Las calles de Corrientes desde su fundación en 1588. Corrientes, Edición del Autor.
* Salas, Andrés Alberto(2009): Corrientes: calles, plazas y túneles de la ciudad. Buenos Aires, Entidad Binacional Yacyretá.
* Sorg, Gustavo Miguel: Plazas de Corrientes = Mauriño, Alejandro = 2007= ISBN 978-987-05-2462-5

## Eksteraj ligiloj 
* Oficial retejo de la Municipo de la Ciudad de Corrientes Municipo Corrientes.
* Honorable Concejo Deliberante de la Ciudad de Corrientes Concejo Deliberante de Corrientes.
* Federala retejo
* Geografiaj koordinatoj

Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Urboj de Argentino
Brazila Imperio

La **Brazila Imperio**, portugale ***Império do Brasil***, estis ŝtato ekzistinta inter 1822 kaj 1889 kiu antaŭis tiun de la Unuiĝintaj Ŝtatoj de Brazilo kiu funkciis de 1889 ĝis 1968, kiu siavice antaŭis tiun de la nuna Federa Respubliko Brazilo.

La **Brazila Imperio** estis proklamita fine de la Milito de Sendependeco, kiu separis la Regnon Brazilon disde la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo, kaj daŭris ĝis la Proklamo de la Respubliko Brazilo, nome militista puĉo post kiu la Imperio estis nuligita en 1889. Ĝi dividiĝas siavice en la periodoj Unua Imperio Brazila, Periodo de Regenteco kaj Dua Imperio Brazila. Je la alveno de tiu periodo, jam oni ne uzas la titolon de Reĝo de Brazilo sed la titolon de Imperiestro de Brazilo.

## Imperiigo 
Post la nuligo de la Unuiĝinta Reĝlando de Portugalio, Brazilo kaj Algarvo en 1825, la titolo de Princo de Brazilo estis malligita el princoj heredontoj de la portugala trono, kiuj ricevis nur la titolon de *Duko de Braganzo*. Teorie, Petro la 1-a estis la lasta kiu havis ambaŭ titolojn, kaj estis Regenta Princo de Brazilo dum mallonga periodo antaŭ la Sendependeco. Li komencis la familian linion de imperiestroj de Brazilo ekde sia kronado kiel Imperiestro de Brazilo en Rio de Janeiro la . Tamen kun la titolo *Imperia Princo de Brazilo*, apenaŭ Pedro de Braganza kaj lia filo estis sur la imperia trono.

Post la rezigno de Petro la 1-a al trono, ekis la Periodo de Regenteco, kiu funkciis ĝis kiam Petro la 2-a atingis plenaĝecon kaj povis plenumi la rajton surtroniĝi.

## Militoj 
La Plataj Militoj estis diplomatiaj kaj militaj konfliktoj dum la 19-a jarcento inter la Brazila Imperio kaj siaj najbaraj landoj en la Plata Baseno. Ĉi tiuj konfliktoj ekis en 1816, pro la volo de la Princa Regento Johano la 6-a de Portugalio kunigi la Orientan Flankon (hodiaŭa Urugvajo) al la Imperio kaj puŝi la brazilan limon ĝis la dekstra bordo de la Plata-Rivero. La plej notindaj militoj dum tiu periodo estas la jenaj:
* Brazil-Argentina Milito - 1825–1828
* Plata Milito - 1851–1852
* Urugvaja Milito - 1864–1865
* Milito de la Trilanda Alianco - 1864–1870

## Eksteraj ligiloj (portugale) 
* Casa Imperial do Brasil  Oficiala retejo
* Museu Imperial de Petrópolis 
* Tratado do Rio de Janeiro de 1825 

Kategorio:Historio de Brazilo
Kategorio:Eksaj landoj de Sudameriko
Kategorio:Eksaj imperioj
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1822
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1889
Kategorio:Brazila monarkio
11085 Isala

'*11085 *Isala''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de Isala Van Diest (1842–1916), unua virino kuracistino en Belgio. Ĉar la virinoj tiam ne rajtis studi en la Katolika universitato de Loveno, Isala Van Diest iris en Svision kaj studis pri medicino en Universitato de Berno kaj doktoriĝis en 1879. En 1890 ŝi fariĝis la unua doktorino rajtigita praktiki medicinon en Belgio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Partido Autonomista Nacional

La **Partido Autonomista Nacional** (**PAN**, Nacia Aŭtonomisma Partio) estis politika partio konservatikaj kaj liberala de Argentino, kiu hegemoniis dum la periodo 1874-1916, kreita la 15-a de marto de 1874 per la unuigo de la partioj Aŭtonomisma de Adolfo Alsina kaj Nacia de Nicolás Avellaneda. Ties ĉefa figuro estis Julio Argentino Roca, prezidento dufoje.

Spite ties liberala retoriko, la partio pasis al la historio simple kiel "konservativuloj", pro siaj politikaj prakctikoj de oligarkia stilo, manipulado de balotadoj, klientismo, manko de politika libero ktp. La reganta grupo ekaludis sin mem pere de la termino "konservativa" komence de la 20a jarcento. Krom Roca [ROka] aliaj kritikaj partiestroj estis Roque Sáenz Peña, Carlos Pellegrini, José Figueroa Alcorta, Indalecio Gómez, Ramón J. Cárcano kaj Francisco Bernabé Madero, inter aliaj.

## Vidu ankaŭ
* Leĝo Sáenz Peña

Kategorio:Politikaj partioj de Argentino
Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1874
Kategorio:Malaperintaj konservativaj partioj
Kategorio:Politikaj partioj malfonditaj en 1916
István Deák

**István DEÁK** [iŝtvAn], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Deák István** estis hungara-usona historiisto, profesoro, membro (ekstera en 1990) de Hungara Scienca Akademio.

István Deák http://mek.niif.hu/04000/04038/html/d.htm  naskiĝis la  1926 en Székesfehérvár kaj mortis la 10-an de januaro 2023.

## Biografio 
István Deák frekventis mezlernejon en Budapeŝto, poste universitaton en Budapeŝto inter 1945-1948, poste li forlasis la landon kaj li daŭris la lernadon en Sorbonne. inter 1951-1956 li laboris en Munkeno en Radio Libera Eŭropo. Baldaŭe li havis postenon en la administrejo de la Radio en Novjorko. Post jaroj li plulernis en Universitato Kolumbio, kie li doktoriĝis en 1964. Li instruis samloke 33 jarojn, en 1971 li ricevis la instruan rangon ordinara profesoro. En 1964 Deák povis viziti Hungarion por la unua fojo ekde lia foriro, kaj poste li regule partoprenis akademiajn konferencojn en Hungario kaj li laboris por reestabli ligilojn inter amerikaj kaj hungaraj historiistoj. Li retiriĝis de la instruado en 1997 kaj li estis pli posta gastoprofesoro en Universitato Stanford. Li daŭre publikigis pri la eŭropa historio en la 19-a kaj 20-a jarcentoj. Lia edzino Gloria Deak estas arthistoriisto.

## Elektitaj publikaĵoj 
* ''Weimar Germany's "Homeless Left": the World of Carl von Ossietzky* (1964)
* *Hungary – East Central European Studies* (1974)
* *The Lawful Revolution, Louis Kossuth and the Hungarians 1848–1849* (1979, ankaŭ germane, hungare en 1983)
* *The Social and Psychological Consequences of the Desintegration of Austria-Hungary in 1918* (1980)
* *Beyond Nationalism, A Social and Political History of the Habsburg Officer Corps, 1848–1918'' (1990).

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* biografio 

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Usonaj historiistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Erwin Ringel

eta|Honora tombo de Ringel en Vieno. 
**Erwin RINGEL** (naskiĝinta la 27-a de aprilo 1921 en Timișoara, mortinta la 28-a de julio 1994 en Bad Kleinkirchheim) estis aŭstra psikiatro kaj kuracisto.

## Vivo 
Li instruis kiel profesoro por psikosomatiko kaj medicina psikologio ĉe la Universitato de Vieno kaj verkis multajn librojn kaj artikolojn kiuj traktas ankaŭ eksterfaken temojn kiel arto, literaturo, religio, socia politiko.

Li estis unu el la plej gravaj psikiatroj en Aŭstrujo de post la Dua mondmilito. Kiel unuopula psikologo li ankaŭ publike pledis por la bonstato de la homoj koncerne la psikian sanecon kaj defendis la rajtojn de la malfortaj. En la 1986-a jaro, dum la debatoj koncerne la aspiron de Kurt Waldheim iĝi aŭstra prezidento, Ringel ofte aperis publike kaj konatiĝis ĉe multaj aŭstroj kiel reserĉanto pri la aŭstra animstato.

## Kontraŭ la memmortigado 
En la tuta mondo oni ŝatis liajn esplorojn koncerne la sinmortigon kaj ties eblan preventon.

En 1948 li fondis la unuan eŭropan suicidan centron en Vieno. En 1953 li priskribis sindromojn antaŭmemmortigajn post studoj ĉe 745 savitajn memmortigemuloj. Liaj observoj ankoraŭ hodiaŭ validegas. Li ankaŭ persone engaĝiĝis ofte kaj tiel sendube multajn homojn persvadis kontinuigi la vivon. En la 1960-a jaro li fondis la Internacian Societon por la Prevento de Memmortigoj (IASP), kiu aktivas hodiaŭ en ĉ. 60 landoj.

Post la morto la aŭstra federacia registaro kaj la magistrato de Vieno kreis la Fondaĵon *Erwin-Ringel-Institut*.

## Premioj 
* 1961 Karl-Renner-Preis de la urbo Vieno
* 1985 Ehrenpräsident der Internationalen Vereinigung zur Selbstmordverhütung
* 1986 Österreichisches Ehrenzeichen für Wissenschaft und Kunst, 1-a grado
* 1986 Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um das Land Wien
* 1988 Hans-Prinzhorn-Medaille

## Verkoj (elekto) 
* 1953: *Der Selbstmord. Abschluß einer krankhaften Entwicklung,* Klotz, Magdeburg, ISBN 978-3880744653.
* 1961: *Untersuchungen zum Selbstmordproblem.*
* 1969: *Selbstmordverhütung.*
* 1973: *Selbstschädigung durch Neurose: Psychotherapeutische Wege zur Selbstverwirklichung,* Klotz, Magdeburg, ISBN 978-3880744653.
* 1978: *Das Leben wegwerfen? Reflexionen über den Selbstmord.*
* 1984: *Die österreichische Seele.* Kremayr & Scheriau, ISBN 978-3218007610.
* 1985: *Religionsverlust durch religiöse Erziehung. Tiefenpsychologische Ursachen und Folgerungen,*Verlag Herder, ISBN 978-3210247793.
* 1986: *Zur Gesundung der österreichischen Seele.*
* 1987: *Die ersten Jahre entscheiden.* Jungbrunnen-Verlag, ISBN 978-3702657000.
* 1988: *Die Kärntner Seele.* Hermagoras, ISBN 978-3-85013-732-4.
* 1990: *Unbewußt – höchste Lust. Oper als Spiegel des Lebens*. Kremayr & Scheriau, Wien.
* 1992: *Machen uns die Medien krank?* (gemeinsam mit Reginald Földy) Universitas Verlag, München, ISBN 3800412748.

## Piednotoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* La reagoj de la aŭstroj en 1973 koncerne la skandalon ĉirkaŭ Karl Schranz. 
* Fondaĵo *Erwin Ringel*

Kategorio:Aŭstraj kuracistoj
Kategorio:Aŭstraj psikiatroj