open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fluoroanizolo

**Fluoro-anizolo** aŭ **C7H7FO** estas organika aromata kombinaĵo, apartenanta al la familia grupo de la fluoridoj, senkolora oleeca likvaĵo, uzata kiel kemia reakciaĵo en organikaj sintezoj. Ĝi estas produktebla per interagado de la anizolo kaj hipofluorita acido krom aliaj manieroj. Ĝi estas solvebla en kloroformo sed nesolvebla en akvo, tamen iom post iom fluoro-anizolo reakcias kun ĝi. Ĝi prezentas la fenilan ringon inter metoksa grupo (H3C-O-) kaj fluoratomo.

p-fluoro-anizolo estas konvena peraĵo por la sintezoj de sennombraj derivaĵoj, inklude de fluoro-kombinaĵoj, ketonoj kaj heterociklaĵoj kun potencaj biologiaj interesoj. Fluoro-anizolo estas raportita ankaŭ kiel grava farmaciaĵo, pesticido kaj peranto en la produktado de la ekrano por likva kristalo.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per traktado de *fluoro-fenoloj* kun dumetila sulfato en ĉeesto de natria hidroksido:

### Sintezo 2 
* Preparado per traktado de *fluoro-fenolo* kun dumetila karbonato en ĉeesto de natria hidroksido:

### Sintezo 3 
* Preparado per reakcio inter *metokso-fenolo* kaj fluoro:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de bromo-anizolo kaj fluoro:

### Sintezo 5 
* Preparado per agado de *p-bromo-fluoro-benzeno* sur natria metoksido:

### Sintezo 6 
* Preparado ekde la anizidino kaj HF:

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Reakcio kun karbona duoksido en ĉeesto de HCl:

### Reakcio 2 
* Reakcio kun HNO3):

### Reakcio 3 
* Reakcio kun karbona unuoksido:

### Reakcio 4 
* Reakcio kun amoniako:

### Reakcio 5 
* Sapigo de *fluoro-anizolo*:

### Reakcio 6 
* Hidrolizo de *fluoro-anizolo*:

## Literaturo 
* ACS Publications
* Patents Google
* Chemical Book
* Parchem
* Hansen Solubility Parameters: A User's Handbook
* Synthetic and Natural Phenols
* Physics and Chemistry of Finite Systems: From Clusters to Crystals

## Vidu ankaŭ 
* Anizila bromido
* Anizoila klorido
* Anizila jodido
* Anizila klorido
* Kloro-anizolo
* Jodo-anizolo
* Bromo-anizolo

## Referencoj 
Kategorio:Halogenidoj
Kategorio:Fluoridoj
Minoru Ōta

**Minoru Ōta** (大田 実 Ōta Minoru, 7a de aprilo 1891 – 13a de junio 1945) estis admiralo de la Imperijapana Ŝiparmeo dum la Dua Mondmilito, kaj la fina komandanto de la japanaj marfortoj defendante la duoninsulon Oroku dum la Batalo de Okinavo.

En Okinavo, Ōta komandis forton kun teoria nombro de 10 000 homoj. Tamen, duono estis civilaj laboristoj rekrutitaj por militservo kun minimuma trejnado, kaj la cetero estis pafistoj el diversaj marŝipoj kun malmulta esperto en bahalado surtera. Fontoj de Aliancanoj estas kontraŭdiraj pri lia rolo kiel komandanto de marmilitaj elementoj en Okinavo. Kelkaj citas, ke Ōta estis kapabla organizi kaj konduki ilin al efektiva forto, kiu luktis agrese kontraŭ la fortoj de Aliancanoj, "retiriĝante sin malrapide reen al la fortikita duoninsulo Oroku."

eta|maldekstre|Komandantejo subtera kie Ōta memmortigis sin.
Ōta komencis preparadon ĉirkaŭ la 24a de majo, por la retirigo de ĉiuj marmilitaj elementoj suden en subteno de la Armeo. Li detruis plej el la peza ekipaĵaro, municio kaj eĉ personaj armiloj. Survoje suden, la stabanaro de la 32a Armeo ordonis Ōta reen al la duoninsulo Oroku menciante ke estis eraro en la planado. La marmilitaj elementoj revenis al siaj iamaj pozicioj sen peza armilaro kaj ĉirkaŭ la duono de la trupoj ne havis pafilojn. La usonanoj, ne konstatinte la dekomencan retiron atakis kaj fortranĉis la duoninsulon pere de atakoj el la nordo surtere, kaj unu lasta marborda surterigo antaŭ la pozicioj de la la marmilitaj elementoj. Multaj el tiuj tiam memmortigis sin sen apenaŭ armiloj, kaj kelkaj faris lastan ataketon el la enirejoj de la kavernoj.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Alexander, Joseph H. Storm Landings: Epic Amphibious Battles in the Central Pacific. Naval Institute Press. ISBN 1-55750-032-0.
* Astor, Gerald (1996). Operation Iceberg : The Invasion and Conquest of Okinawa in World War II. Dell. ISBN 0-440-22178-1.
* Feifer, George (2001). The Battle of Okinawa: The Blood and the Bomb. The Lyons Press. ISBN 1-58574-215-5.
* Lacey, Laura Homan (2005). Stay Off The Skyline: The Sixth Marine Division on Okinawa—An Oral History. Potomac Books. ISBN 1-57488-952-4.
* Leckie, Robert (1997). Strong Men Armed: The United States Marines Against Japan. Da Capo Press. ISBN 0-306-80785-8.
* Prange, Gordon W (1983). Miracle at Midway. Penguin. ISBN 0-14-006814-7.
* Wiest, Andrew A (2001). The Pacific War: Campaigns of World War II. Motorbooks International. ISBN 0-7603-1146-3.

Kategorio:Japanaj militistoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Japanaj admiraloj
Kategorio:Sinmortigintoj
Kategorio:Batalo de Okinavo
52604 Thomayer

'*52604 *Thomayer''''' estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la ĉeĥa astronomo Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov en distrikto Prago-oriento (Ĉeĥio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de Josef Thomayer (1853–1927), ĉeĥa profesoro pri interna medicino ĉe la Universitato de Karolo en Prago, fondinto de la ĉeĥa interna medicino. Lia ĉefa monografio estas "Patologio kaj Terapio de Internaj Malsanoj". Li estis bona verkisto kaj eĉ provis verkon de fikcio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Petr Pravec
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
Senkondiĉa kapitulaco

[eta|dekstra|La feldmarŝalo [Wilhelm Keitel estas subskribanta kapitulacon de la Nazia Germanio en Berlino.]]

**Senkondiĉa kapitulaco** estas kapitulaco sen kondiĉoj, tio estas tiu en kiu oni nenion garantias al la kapitulanta partio. En moderna epoko la senkondiĉa kapitulaco inkludas plej ofte nur la garantiojn jam havigitaj de la internacia juro. Anonci, ke eblas nur senkondiĉa kapitulaco metas psikologian premon sur la supozata pli malforta flanko, kio povas havi decidigan rezulton en la fino de batalo aŭ milito. Eble plej fama lastatempe estis la senkondiĉa kapitulaco de la potencoj de la Akso Romo-Berlino-Tokio (unu post alia) en la fino de la Dua Mondmilito.

Distingeblas klare inter kondiĉa kaj senkondiĉa kapitulacoj; ĉi-lasta signifas, ke la venkito plene transdonas sin al la venkulo, kun la nura espero je ties indulgo. Senkondiĉa kapitulaco inkluzivas la transdonon ne nur de la armea, sed ankaŭ de la politika povo. La historie unua okazo de senkondiĉa kapitulaco estis la malvenko de la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Ameriko en la Usona Enlanda Milito.

## Vidu ankaŭ 
* Internacia juro
* Kapitulaco de Germanio de majo 1945
* Kapitulaco de Japanio
* Militjuro

Kategorio:Kapitulacoj
Kategorio:Milita strategio
Batalo de Balikpapan (1945)

eta|Usonanoj dum la surterigoj de aŭstraliaj fortoj en Balikpapan, Borneo.
eta|Membroj de la 7a Divizio en Balikpapan.
La **Batalo de Balikpapan** estis la fina etapo de la Operaco Hobojo, nome Kampanjo de Borneo de 1945 en la Dua Mondmilito. La surterigoj okazis la 1an de julio 1945. La Aŭstralia 7a Divizio, komponita de la 18a, 21a kaj 25a Infanteriaj Brigadoj, kun trupoj de Reĝa Armeo de Nederlanda Hindio, faris amfibian surterigon, kodnome **Operaco Dua Hobojo** kelkajn mejlojn norde de Balikpapan, sur la insulo Borneo. La surterigoj estis antaŭitaj de forta bombado fare de aeraj kaj mararmeaj aŭstraliaj kaj usonaj fortoj. La japanoj estis nombre superitaj kaj surpafitaj, sed kiel ĉe aliaj bataloj en la Pacifika Fronto, multaj el ili luktis ĝis la morto.

Ĉefaj operacoj estis haltigitaj ĉirkaŭ la 21a de julio. La perdoj en la 7a Divizio estis tre malmultaj ol tiuj kiujn ili estis suferintaj en antaŭaj kampanjoj. La batalo estis unu el la lastaj kiuj okazis en la Dua Mondmilito, ĉar startis nur kelkajn semajnojn antaŭ la Atoma bombado de Hiroŝima kaj Nagasaki finfine metis efektive finon al la milito. Japanio kapitulacis dum la aŭstralianoj estis ankoraŭ forbalaante la ĝangalon serĉante lastajn luktintojn.

Post la kapitulaco, la tri Brigadoj estis devigitaj plenumi okupaciajn taskojn ĝis ĉirkaŭ februaro 1946. La 21a Brigade estis sendita al Makasaro en Sulaveso por akcepti la kapitulacon de japanaj fortoj, liberigi militprizonulojn kaj teni la civilan ordon.

## Notoj 
Kategorio:Indonezio en la Dua Mondmilito
Kategorio:Borneo
Balikpapan
Balikpapan (1945)
Balikpapan (1945)
Balikpapan (1945)
Balikpapan (1945)
Balikpapan (1945)
Kategorio:Usona Marinfanteria Korpuso
Kategorio:Kampanjo de Borneo
Kampanjo de Borneo

eta|300px|Mapo de Borneo montranta la progreson de la kampanjo. Nigre la aliancanaj surterigoj kaj ruĝe la japanaj retirigoj.
La Kampanjo de Borneo de 1945 estis la lasta kampanjo de Aliancanoj en la Sudokcidenta Pacifika Fronto de la Dua Mondmilito. En serio de amfibiaj atakoj inter la 1a de majo kaj la 21a de julio, la aŭstralia 1a Korpuso, sub estreco de la Leŭtenanta Generalo Leslie Morshead, atakis la fortojn de la Japana imperia armeo kiuj estis okupintaj la insulon Borneo. Maraj kaj teraj fortoj de Aliancanoj, nome de la Usona 7a Floto sub estreco de Admiralo Thomas Kinkaid, la Aŭstralia Unua Taktika Aerforto kaj la Usona 13a Aerforto ludis gravajn rolojn en la kampanjo. Rezistis fortoj de la Imperijapana Ŝiparmeo kaj de la Japana imperia armeo en suda kaj orienta Borneo, estritaj de la Vic-Admiralo Miĉiaki Kamada, kaj en la nordokcidento de la 37a Armeo, estrita de la Leŭtenanta Generalo Baba Masao.

La planoj por la atakoj de la Aliancanoj estis konataj kolektive kiel Operaco Hobojo. La invado de Borneo estis la dua etapo de la Operaco Montclair, kiu celis detrui la fortojn de la Japana Imperio ene, kaj re-okupi Nederlandan Hindion, la Regnon Saravakon, Brunejon, Labuanon, Britan Nord-Borneon kaj sudajn Filipinojn. Borneo partikulare estis konsiderata samtempe strategia loko pro sia grava natura rimedo; nafto.

La Kampanjo de Borneo estis kritikita en Aŭstralio en la epoko kaj en postaj jaroj, kiel neutila kaj perdo de vivoj de soldatoj. Modernaj historiistoj kiel Max Hastings diris, ke la atako al tiuj fortoj, jam nekonektitaj kun Japanio, estis perdo de rimedoj. Aliflanke tamen oni asertis, ke la kampanjo atingis kelkajn celojn, kiel la pliiganta izoligo de gravaj nombroj de japanaj fortoj kiuj okupis plej el la Nederlanda Hindio, kapto de gravaj naftejoj, kaj liberigo de aliancanaj militprizonuloj, kiuj estis en tre malbonaj vivkondiĉoj.

## Bataloj 
* Batalo de Balikpapan (1945)
* Batalo de Tarakan (1945)

## Notoj 
## Bibliografio 
* Dennis (et al.), Peter (1995). The Oxford Companion to Australian Military History. Melbourne: Oxford University Presd.
* Hoehn, John. (2011). Commando Kayak: The Australian Folboat in the Pacific Campaign. hirschbooks.net & ozatwar.com/hoehn .ISBN 978-3-033-01717-7

Kategorio:Historio de Indonezio
Kategorio:Borneo
Borneo
Kategorio:Pacifika militteatro de la Dua Mondmilito
Kategorio:Bataloj de Aŭstralio dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Bataloj de Usono dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Bataloj de Japanio dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Bataloj kaj operacoj de Nederlando dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Usona Marinfanteria Korpuso
52589 Montviloff

'*52589 *Montviloff'''* estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la  elde la Observatorio de la Pises, en Nacia parko Cevenoj (Gard, Francio).

## Nomo 
Ĝi estas nomita en honoro de *Nicolas Montviloff*, iama prezidento de la *Société Astronomique de Montpellier'' kaj kunfondinto de la Observatorio de la Pises, kune kun la direktoro Jean-Marie Lopez.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio de la Pises
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
(52645) 1997 XR13

**(52645) 1997 XR13** estas malgranda, ne tre hela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero; do en la tiel nomata « Greka Tendaro ».

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  en la kadro de la kampanjo *Uppsala-DLR Trojan Survey* (UDTS), elde la Observatorio La Silla (Ĉilio).

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Uppsala-DLR Trojan Survey
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
Widen-preĝejo

La ruino de la protestantisma **Widen-preĝejo** (germane: *Widenkirche*) troviĝas en la urbo Weida en Germanio estante unu el la plej gravaj vidindaĵoj urbaj.

## Historio 
Widen-preĝejo evoluis el kapelo estinte la paroĥuja kirko de la malnova parto de Weida sub la patroneco de la Virgulino. Ekde 1193 posedis la tuton monakejo Mildenfurth. En dokumento de papo Gregorio la 9-a menciitis la preĝejo en la jaro 1230-a. Tie temis pri malkonstruo de antaŭromanikaĵo kaj novkonstruo de romanikstila ejo. En 1350 fariĝis novkonstruo laŭ gotika modo.

En la jaro 1504 detruis fajrego la preĝejon post kio fariĝis provizora rekonstruo. Fakte la ejo uzigitis ĝis 1527 liturgie, sed jam en la jaro 1554 la preĝejo taksitis kadukega. Post Reformacio tiu ĉi kirko ne plu bezonitis ĉar paroĥuja kirko intertempe iĝis la eksa franciskana. Tamen konserviĝis ĉiam - ĝis hodiaŭ - la sonorilaro. Incendio de 1633 helpis plie malkonstrui ĝin kiel ankaŭ tertremo de la 17.3.1789. En 1811 la ĝemelturo forigitis kaj en 1902 la sakristio remalkovritis. En 1934 la lasta fresko el la t.n. Mario-ciklo translokitis fare de italaj specialistoj en la paroĥujan Mario-kirkon. En 1958 la fenestroj sakristiaj savitis kaj la kampanilo ricevis novan tegmenton. Unu jaron poste la preĝejo eksa iĝis memorloko por viktimoj militaj. Por la historia sonorilaro faritis en 1990 aparta instalaĵo kaj la turo kiel ankaŭ la fenestroj denove restaŭritis. En somero 2002 startis la okazigo de ekleziaj kaj artistaj spektakloj surloke.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo paroĥuja protestantisma

Kategorio:Weida
Kategorio:Protestantismaj preĝejoj en Germanio
Kategorio:Kampaniloj
Kategorio:Ruinoj en Germanio
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Maria
Tibor Erkel

**Tibor Erkel,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Erkel Tibor** estis hungara altlerneja instruisto, politikisto, pianisto. Lia filo estis Kentaur.
eta|Memortabulo pri Tibor Erkel
Tibor Erkel  naskiĝis la  en Csökmő, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Tibor Erkel frekventis bazlernejon, piaristan gimnazion kaj muziklernejon en Debrecen, poste muziklernejon en Budapeŝto, fine li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo de Budapeŝto en 1959. Inter 1958 kaj 1963 li instruis en konservatorio de Szeged, inter 1963–1992 li estis muzika reĝisoro de Hungara Radio, eĉ ankaŭ 5 jardekojn li instruis en la menciita Altlernejo. En 1969 li estis nomumita katedrestro. Inter 1979–1983 kaj 1992-1994 li havis postenojn en la ministerio. En 1996 li komencis politikadi, inter 1998–2002 li estis parlamenta deputito. Li ricevis kelkajn premiojn.

Li edziĝis en 1961, poste 2 filoj naskiĝis.

## Elektitaj filmaj laboroj 
* *Csalóka Péter* (muzika reĝisoro, 1979)
* *Wagner* (muzika reĝisoro, 1983)
* *Daliás idők* (komponisto, 1984)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Budapeŝto-Újpest (2017)

## Fontoj 
* hungarlingva membiografio kun foto 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj pianistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Centro François-Baclesse

**Centro François-Baclesse** (, neformale "Baclesse") estas unu el la dudek regionaj centroj de lukto kontraŭ kancero en Francio. Ĝi situas en Caen.

## Historio 
Kreita la  en la hospitalo Clemenceau, la centro estis instalita ekde 1973 en la hospitala altebenaĵo norde de Caen, proksime al kampuso 5 de Caen 1 en konstruaĵo konstruita fare de Henry Bernard kaj Pierre Auvray. Ekde sia translokiĝo, la centro portas la nomon de François Baclesse ( - ), scienculo, iama studento de Marie Curie kaj Claudius Regaud ĉe la Radiumo-Instituto de Parizo, kiu partoprenis en la disvolviĝo de moderna klinika radioterapio.

## Aktivecoj 
Ĝi estas rajtigita pritrakti kanceron por la sekvaj pritraktoj:
* Ĥemiterapio
* Radioterapio ekstera kaj kuriterapio
* Terapeŭta uzado de radioizotopoj en nekovritaj fontoj
* Kancera ĥirurgio: mama, digesta, ginekologia, otorinolaringologia kaj makzelvizaĝa

## Ŝlosilaj faktoj 
* 6500 novaj pacientoj po jaro
* 206 litoj kaj lokoj, el kiuj:
** 40 lokoj por dumtaga hospitalado
* 1200 kuracistoj, flegistoj, priserĉantoj, teĥnikistoj kaj sekretarioj
* 864 salajratoj (kuracistoj, flegistoj, serĉantoj, teĥnikistoj kaj sekretarioj), el kiuj:
** 84 kuracistoj kaj sciencistoj.

## Vidu ankaŭ 
* Kancero
* Caen
* Hospitalo de Caen

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Unicancer ()

Caen
Kategorio:Caen
52649 Chrismith

'*52649 *Chrismith'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la usona astronomo Roy A. Tucker elde ties Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Christine Elizabeth Smith'', instruistino en elementa lernejo dum 21 jaroj, kiu inspiris al siaj lernantoj entuziasmon por la lernado, sencon pri la mirindaĵoj kaj konscion pri la mondo ĉirkaŭ ili.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Roy A. Tucker
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
Grenejo Nonnenhof

eta|Eksa monakineja kirko en Weida, poste grenejo
La protestantisma **Ruino preĝeja Nonnenhof** (germane: *Kirchenruine Nonnenhof*) troviĝas en la centro de la belega urbeto Weida en Germanio. Fakte temas pri iama monakejo uzita post malekuzo kiel garbejo.

## Historio 
Verŝajne estiĝis la dominikanina monakejo mallonge post 1238 estante fonditaĵo de la voktoj de Weida. Unua endokumenta mencio estis en la jaro 1293-a. Ekde 1296 apartenis al la dominikanoj ankaŭ la responso pri Petro-kirko.

De la monakejaj ejoj hodiaŭ nur restis la eksa kirko, larĝa halokirka konstruaĵo kun rektangula altarejo iomete oblikva. La pormonakinaj ĉambroj troviĝis norde de la preĝejo. La iama romanikstila konstruaĵo faritis el rompitaj ŝtonoj kaj ricevis en 1411 gotikajn ogivajn fenestrojn. La kirkon kiel ankaŭ la aliajn partojn monakejajn detruis plurfoje fajregoj, sed ĉiam denove iĝis rekonstruo. Priorino Margaretha von Hutten kaj la dominikano Marcus von Weida iam floregis la monakejon ekonomie.

Post Reformacio la monakinejo aboliciitis kaj ekde 1542 uzitis la kirko barbare kiel garbejo. Tie ĉi deponitis la magistrata greno. La flankaj ejoj monakejaj detruitis en 1633 kiam la tuta urbo suferis detruon. Memkompreneble tiujare ne plu ekzistis ĉiuj malnovaj konstruaĵoj monakejaj.

Meze de la 19-a jarcento iĝis alikonstruo je loĝejo kaj komercejo. Kelkajn jarojn estis ene vinvendejo kaj gastejo. Post la Unua mondmilito akiris la tuton la urbo Weida taŭgigonte la lokon por loĝado sociala. Estis ene eĉ hejmeto por senhejmuloj: tia uzo estis parte ankoraŭ ĝis 1990. En 1992 terenfalis granda parto de la tegmentaro. Poste la libere staranta gablo de la grenejo monumentprotekte savitis.

 NonnenhofIMG 4225.jpg|Fasada vido
 NonnenhofIMG 4224.jpg|Deflanka vido
 NonnenhofIMG 7928.jpg|Vido disde Wall-strato

Hodiaŭ nur ruino de iama splendo videblas.

## Eksteraj ligiloj 
* Prie ĉe Terra Advocatorum Thuringiae 

Kategorio:Dominikanaj preĝejoj
Kategorio:Weida
Kategorio:Ruinoj en Germanio
Kategorio:Pereintaj monaĥejoj en Germanio
Alpaslan Ertüngealp

**Alpaslan Ertüngealp,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ertüngealp Alpaslan** estas turka-greka-hungara pianisto, dirigento, instruisto.
eta|Alpaslan Ertüngealp en 2014
Alpaslan Ertüngealp  naskiĝis en 1969 en Istanbulo.

## Biografio 
Alpaslan Ertüngealp aĝis 7, kiam li komencis frekventi konservatorion en sia naskiĝurbo, poste li ankaŭ maturiĝis. Inter 1987-1993 li studis en Muzikakademio de Budapeŝto akirinta pianistan diplomon en 1993, poste dirigentan diplomon en 2000. Lia instruisto pri dirigentado estis Ervin Lukács. En la studjaro 2000 li instruis en Universitato de Miskolc, poste li estis gastodirigento de orkestro de Szombathely, inter 2006-2009 li estis samloke muzika direktoro, poste 2 jarojn li estis asistanto de Claudio Abbado. Li estis ankaŭ pianisto en koncertoj kaj dirigento en pluraj lokoj, en 2002 li atingis la unuan lokon en dirigenta konkurso en Ateno. En 2017 li aranĝis majstrokurson por dirigentoj en Szolnok. Li ricevis hungaran premion en 2003. Li havas edzinon, kiu naskis dufoje.

## Fontoj 
* hungarlingva intervjuo kun fotoj
* anglalingva biografio
* anglalingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pianistoj
Kategorio:Hungaraj dirigentoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Turkaj muzikistoj
Kategorio:Grekaj muzikistoj
Malnova juda tombejo en Ostrava

[eta|Memormonumento pri la [Holokaŭsto kaj pri la judoj el Ostrava.]]
**Malnova juda tombejo** en Ostrava troviĝis sur teritorio de hodiaŭa parko de Milada Horáková en Moravia Ostrava kaj Přívoz, proksimume 2 km sudokcidente de urbocentro. Devene la judoj el Ostrava estis sepultitaj en Český Těšín, sed en periodo de epidemio de ĥolero, kiam estis malpermesite transporti mortintojn, okazis fondo de tiu ĉi sepultejo. Ties areo antaŭ nuligo faris 23&nbsp;537&nbsp;m². Troviĝis ĉi tie proksimume 3500 ĝis 4000 tomboj kaj 6000 mortintoj. En la jaro 1965 oni ĉi tie finis la sepultadon kaj en la jaroj 1984 - 1988 la tombejo estis nuligita. En la jaro 1994 ĉi tie estis senvualigita monumento al la 55-a datreveno de la historie unua transporto de eŭropaj judoj el Ostrava ĝis Nisko, kies aŭtoroj estas skulptisto Karel Hořínek kaj arkitekto Vít Plesník.

## Eksteraj ligiloj 
* Ostrava ĉe www.jewishvirtuallibrary.org

Kategorio:Moravia Ostrava kaj Přívoz
Kategorio:Tombejoj en Ostrava
Ostrava
Kapelo Francisco Xavier (Szolnok)

La vota kaj pilgrimloka **kapelo Francisco Xavier** estas romkatolika historia monumento (ekde 1949) en Hungario, en urbo Szolnok.

## Historio 
Memore al ĉeso de pesto la kapelo estis konstruita en 1733 ekster la urbo, kie la mortintoj estis entombigitaj. Klemento la 13-a deklaris ĝin pilgrimloko en 1767. La turo estis alkonstruita en 1808. En 1868 ĝi estis iom ruina, post la necesaj laboroj ĝi denove estis uzebla en 1871. Dum la 1-a mondmilito oni forportis la 3 sonorilojn, ekde tiam la kapelo ne havas ilin. Renovigaj laboroj okazis en 2009.

## Kapelo 
La Kapelo situas sola ĉe vojkruciĝo, kie en 2011 oni kreis placeton. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Antaŭ la fasado krucifikso estas videbla ekde la malfrua 19-a jarcento. La sanktejo estas tre malgranda kaj duonronda.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto 
* http://www.bucsujaras.hu/tanulmany/kosa/xaveri/xaveri.htm
* http://szolkat.hu/plebaniak/jezus-szive-plebania/xaveri-szent-ferenc-nyilvanos-kapolna/ 

Szolnok
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Szolnok
Szolnok
Szolnok
eta|maldekstre|
Court Martial

**"Court Martial"** [Militkortumo]  estas la dudeka epizodo de la Star Trek: The Original Series. Estis verkita de Don Mankiewicz kaj Steven W. Carabatsos, direktita de Marc Daniels, kaj ĝi unue elsendiĝis 2 februaro 1967.

## Intrigo
En la epizodo, Kapitano Kirk estas akuzita de neglektado post kiam kosmonaŭto mortas. La USS USS Enterprise (NCC-1701) estis en kosmobazo *Starbase 11* por riparoj. Dum ĉi jona ŝtormo, Kapitano James T. Kirk estis devigita forpeli esploradan nacelon kie estas la leŭtenanto-komandanto Benjamin Finney (Richard Webb) por eviti la detruon de la stelŝipo; Finney estas supozate morta. Komodoro Stone, estro de la bazo, revizias la rekordojn de la ŝipo kaj malkovras ke Kirk elĵetis la nacelon dum la ŝipo estis ĉe Flava Alerto kaj ne dum Ruĝa Alerto kiel Kirk postulis. Stone akuzas Kirkon pri falsa Ĵuro kaj avertas, ke li povas esti submetita al tribunalo. La filino de Finney, Jame (Alice Rawlings), hazarde ĉeestas en la bazo.

Samuel T. Cogley (Elisha Cook Jr.), la advokato de Kirk, kontraŭdiras la komputilojn, kiu inkluzivas vidan registradon, kiu montras al Kirk elĵeti la podon dum la ŝipo estis sur Flava Averto. Dum receso, Kirk diras ke Spock eble trovu pli bonan ŝakon-kontraŭulon en sia sekva kapitano, donante al li ideon. Spock malkovras, ke li kapablas venki la komputilon en tridimensia ŝako, malgraŭ li donis al la komputilo sian tutan konon pri la ludo, kaj konkludas ke la komputilo estis trafita. Spock alvenas kun liaj trovoj antaŭ ol la verdikto de la kortumo. Spock notas ke nur tri homojn povus ŝanĝi la komputilajn registrojn de la Enterprise: Kirk, li mem, kaj Finney. Cogley sugestas, ke Finney ne mortis.

La kosmoŝipanaro iras al *Starbase 11*, kaj doktoro McCoy uzas sentivan aŭdan aparaton ligita al la komputilo, kiu povas detekti homan korbaton sur la ŝipo kaj maskas el tiuj, kiuj scias restanti enŝipe. Unu korbato restas el inĝenierejo. Kirk iras tien por trovi Finney, kiu frapas lin fizike kaj gaje informas ke li mem saboteis la kosmoŝipon, do ĝi ellasos orbiton, mortigante ĉiujn surŝipe. Kirk malkaŝas, ke la filino de Finney, Jame, ankaŭ estas enŝipe, konfuzante lin kaj donante al Kirk tempon venki lin. Kirk riparigas la difekton.

Kapitano Kirk estas liberigita de ĉiuj akuzoj kaj restarigita al posteno.

Kategorio:Verkoj de 1967
Kategorio:Epizodoj de Star Trek
Kategorio:Militkortumo en fikcio
Metila anizila etero

**Metila anizila etero** aŭ **C9H12O2** estas organika aromata kombinaĵo, apartenanta al la familia grupo de la eteroj, kie unu oksigenatomo sidas inter unu grupo metoksobenzila (C6H4-) kaj alia metila grupo (-CH3).  Ĝi estas senkolora likvaĵo, stabila sub normaj kondiĉoj pri temperaturo kaj premo.

Ĝi havas la samajn proprecojn de aliaj komponaĵoj el ĝia familio, tiaj kiaj rapidboleco, eksplodaj vaporoj kaj tendenco al formado de peroksidoj. Ĝi estas nesolvebla en akvo kaj tre solvebla en nepolaraj solvantoj tiaj kiaj etanolo, kloroformo kaj duetila etero. Ekzistas multaj manieroj por produktado de eteroj, kaj la Sintezo de Williamson ŝajne estas la plej adekvata por sintezo de la metil anizil etero.

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado per senhidratigo de alkoholoj:

### Sintezo 2
* Preparado per traktado de anizila acetato kaj metanolo:

### Sintezo 3
* Sintezo de Williamson: Preparado per interagado de anizila klorido kaj natria metoksido:

### Sintezo 4
* Preparado per reakcio inter anizila karbinolo kaj metilamino:

### Sintezo 5
* Preparado per anizila karbinolo kaj klorometano:

## Reakcioj
### Reakcio 1
* Preparado de *metila anizila sulfato*:

### Reakcio 2
* Reakcio kun karbona unuoksido:

### Reakcio 3
* Reakcio kun anizila karbinolo:

### Reakcio 4
* Reakcio kun metanolo:

### Reakcio 5
* Reakcio kun nitrila klorido:

## Literaturo
* Index Volume
* Carbohydrate Chemistry
* Greene's Protective Groups in Organic Synthesis
* Protective groups in organic synthesis
* TCI Chemicals
* WWR
* Protecting Groups

## Referencoj
Kategorio:Eteroj
Winklarn (Malsupra Aŭstrio)

**Winklarn**  estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Amstetten. Komence de la jaro  en la komunumo vivis  loĝantoj. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Malsupra Aŭstrio
Kategorio:Distrikto Amstetten
O du lieber Augustin

**O du lieber Augustin** (Ho mia kara Aŭgusteno) estas la populara viena kanto. Origine ĝi estis verkita de baladisto Marx Augustin in 1679 kaj unuafoje aperas en dokumentoj en 1800.
eta|O du lieber Augustin

La imperiestro de la Sankta Romia Imperio Leopoldo la 1-a promesis en 1679 starigi pestokolonon, se lian regnon preteriros la Granda Plago. La imperiestro mem fuĝis el sia ĉefurbo kaj pro tio saviĝis. Malpli bonfartaj estis almenaŭ 76 mil vienanoj, kies vivojn forportis la nigra morto. Nome tiam okazis historio, kiu kombinas trajtojn amuzajn kaj terurajn. Laŭ legendo juna stratkantisto Augustin revenis hejmen en sia normala (do ebriega) stato.

La vatiĝintaj piedoj kaj malebena vojo perfidis lin, do li falis en stratkanaleton, kie lin trovis kadavroforigistoj kaj ĵetis lin en amastombon ekster la urbomuroj. Matene la ebriulo vekiĝis kaj estis ŝokita sin trovi en akompano de la mortintoj, sed ne povis elgrimpi subpremita de pluraj korpoj. Do li decidis morti same ĝoje kiel li vivis kaj ekfajfis melodion per sia fajfilo. Danke al tio oni rimarkis lin kaj eltiris supren.

Sed la pleja miraklo estis ke Augustin ne infektiĝis malgraŭ la tuta nokto pasigita inter la pestomortuloj. Oni atribuis tion al lia “interna desinfektilo”, kiun li plu abunde aplikis ĝis sia frua (35 jarojn aĝa) morto la  pro alkohola veneniĝo. Tiu legendo iĝis bazo por la plej populara viena kanto *Oh du lieber Augustin*.

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj folkloraj kantoj
Kategorio:Stratspektaklo
Kategorio:Kantoj pri muzikistoj
Kategorio:Kantoj de la 17-a jarcento
Steven W. Carabatsos

**Steven W. Carabatsos** (naskita 1938) estas usona scenaristo, kiu ankaŭ estis la rakonta redaktoro pri Star Trek en la helpa teamo de John D. F. Black kaj D. C. Fontana.

Dum studis en Cornell Law School li skribis provan scenaron por la medicina dramo Ben Casey. La produktanto Jack Laird aĉetis ĝin por uzo, kaj kiam li moviĝis al la studenta-bazita dramo "Channing", li kontraktis Carabatsos'on por certigi, ke la scenaroj restis studente orientita. Carabatsos priskribis sin kiel "teknika konsilanto zorge de *rah-rah*" , kaj korespondiĝis kun sia pli juna frato (tiam studento) kaj ankaŭ vizitante fakultatojn en la areo de Los-Anĝeleso por daŭrigi ĉe aktualaj tendencoj.

Post la foriro de John D. F. Black kiel redaktisto de rakonto, Carabatsos estis dungita kiel ties anstataŭaĵo en Star Trek aŭgusto 1966 de Gene Roddenberry. Lia unua laboro en la spektaklo estis reescribi la scenaron de Harlan Ellison por "The City on the Edge of Forever" por malmultekustigi ĝin. Ellison poste akuzis al Carabatsos pri "preni ĉenon" al la scenaron, kun multaj ŝanĝoj faritaj inkluzive de la aldono de la rolo Gardisto de Eterneco kaj la ŝanĝo al komenca instrukcio kie Doktoro Leonard McCoy estas superdozita per adrenalino. Roddenberry ne ŝatis la version de Carabatsos, kaj demandis al Ellison fari plian reskribon..

Dum la produktado de "Court Martial", Carabatsos estis postulita de la produktanto Gene L. Coon por skribi tute novan skripton, uzante la samajn ideojn. La alternativa scenaro poste estis kunfandita kun la originalo, gajnante Carabatsos kun-verkistan krediton apud Don Mankiewicz. Carabatsos kiel redaktisto de fabeloj de Star Trek estis tuj poste anstataŭigita de D. C. Fontana. Carabatsos estis agnoskita kun Roddenberry por la ideo de epizodo Operation: Annihilate!.

Post lia foriro de Star Trek, Carabatsos laboris por pluraj televidserioj kiel verkisto kaj scenarigis filmojn kiel ekzemple ''The Last Flight of Noah's Ark* (1980) kaj *Hot Pursuit'' (1987).

## Referencoj 
Kategorio:Reĝisoroj kaj scenaristoj de Star Trek
Kategorio:Usonaj sciencfikciaj verkistoj
Kategorio:Usonaj scenaristoj
52601 Iwayaji

'*52601 *Iwayaji'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 29-an de septembro 1997 de la japana astronomo Akimasa Nakamura elde la Observatorio Kuma Kogen en Kuma (gubernio Ehime, Japanio)

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la templo *Iwaya-ji* (japane : 岩屋寺), fondita en la orienta parto de la urbo Kumakogen en la komenco de la 9-a jarcento far de Kōbō-Daiŝi, kiu tie praktikis la montan asketismon. De tiam *Iwaya-ji'' fariĝis la 45-a celo por la Ŝikoku-pilgrimado.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Akimasa Nakamura
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
Gyula Erkel

**Gyula Erkel** [djula], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Erkel Gyula** estis hungara dirigento, komponisto, pianisto, altlerneja instruisto. Li estis la plej aĝa filo de Ferenc Erkel, liaj fratoj estis ekzemple Sándor Erkel kaj László Erkel.
eta|Memortabulo pri Gyula Erkel
eta|Gyula Erkel staras la 3-a de maldekstro
Gyula Erkel  naskiĝis la  en Pest (urbo) aŭ en Buda, li mortis la  en Újpest.

## Biografio 
Gyula Erkel komence lernis muzikon hejme, poste de Mihály Mosonyi ĝis 1860. Li debutis en orkestro de Nacia Teatro de Pest kiel triangulisto en aĝo 5!. Ekde 1857 li pianludis. Li estis oficiale frapinstrumentisto de la Teatro inter 1856–1861, poste 2 jarojn li estis familia muzikinstruisto kaj pianisto ĉe grafa familio. En 1863 li ricevis la postenon tria dirigento de la Nacia Teatro. Inter 1884-1889 li estis dirigento de la Reĝa Operejo, poste li emeritiĝis (tamen ekzemple en 1892 li dirigentis). En tiu dirigenta periodo li dirigentis ankaŭ koncertajn orkestrojn. Inter 1879 kaj 1908 li instruis ankaŭ en la Muzikakademio, poste li iĝis emerito. Intertempe en 1891 li fondis muziklernejon en Újpest, kiun li direktis ĝis sia morto.

Li edziĝis en 1870, poste 6 geinfanoj naskiĝis.

## Elektitaj komponaĵoj 
* Magyar induló, d-moll (hungara marŝo)
* Ede Szigligeti: Álmos (teatra akompana muziko, 1859)
* Emlék Gyulára (komponaĵo por 2 pianoj, 1862)
* Ŝekspiro: Makbeto (teatra akompana muziko, 1867)
* Jenő Rákosi: A ripacsos Pista dolmánya (teatra akompana muziko, 1874)

## Elektitaj disĉiploj 
* Béla Szabados

## Memorigiloj 
* memortabulo, strato kaj muziklernejo (1991) en Budapeŝto-Újpest

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj dirigentoj
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj pianistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Mannersdorf

La toponimo **Mannersdorf ** povas aludi al la komunumoj
* Mannersdorf am Leithagebirge
* kaj Mannersdorf an der Rabnitz, ambaŭ en Aŭstrio.
Götzendorf

La toponimo **Götzendorf** povas aludi al la komunumoj
* Götzendorf an der Leitha
* kaj Velm-Götzendorf, ambaŭ en Aŭstrio.
Westerkwartier (municipo)

**Westerkwartier** (groninge: *Westerketier*) estas municipo en la nederlanda provinco Groningen kiu ekestis el la municipoj Grootegast, Leek, Marum kaj Zuidhorn. La municipo situas en la samnoma regiono Westerkwartier, ekestis je la 1-a de januaro 2019 kaj estas laŭ loĝantonombro (62 782) la dua municipo de la provinco Groningen. En ĉiuj eksaj urbopartoj ankoraŭ estas pluraj pliaj partoj, kiuj estas historiaj loĝlokoj, ekzemple en Grootegast la eksa urbeto Oldekerk kaj la granda vilaĝo Lutjegast.

eta|maldekstra|280ra|Komunumejo de Westerkwartier en Zuidhorn
eta|maldekstra|280ra|Komunumejo de Westerkwartier en Grootegast

## Eksteraj ligiloj 
 Priskribo kun mapoj 

Kategorio:Municipoj de Groningo
Don M. Mankiewicz

**Don Martin Mankiewicz** (1922 – 2015) estis juda-germana-usona verkisto kaj novelisto konata pro sia romano "Trial". Li estas filo de verkisto Herman J. Mankiewicz, frato de ĵurnalisto Frank Mankiewicz, patro de scenaristo John Mankiewicz kaj de verkistino Jane Mankiewicz.

Li diplomiĝis ĉe Columbia College of Columbia University en 1942.

Li publikiĝis 1955 sian romanon Trial, kiu gajnis premion Harper Prize.. Inter liaj multaj televidaj verkoj estas "Ironside", por kiu li scenarigis la provepizodon, la epizodo Court Martial de Star Trek kaj la mini-serio pri la prezidanto John F. Kennedy Profiles in Courage.

## Referencoj 
Kategorio:Reĝisoroj kaj scenaristoj de Star Trek
Kategorio:Usonaj judoj
Kategorio:Usonaj scenaristoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Soveta invado de Manĉurio

eta|Soveta invado de Manĉurio.
La **Soveta invado de Manĉurio**, formale konata kiel la *Manĉuria Strategia Ofensiva Operaco* (, lit. Manĉĵurskaja Strategiĉeskaja Nastupatelnaja Operacija) aŭ simple **Manĉuria Operaco** (), startis la 9an de aŭgusto 1945 pere de soveta invado de la japana pupa ŝtato Manĉukuo. Ĝi estis la lasta kampanjo de la Dua Mondmilito, kaj la plej granda el la Sovet–Japana Milito de 1945, kiu pluigis la malamikecon inter Sovetunio kaj la Japana Imperio post preskaŭ ses jaroj de paco, dum Sovetunio havis militojn okcidente. Sovetaj akiroj en la kontinento estis Manĉukuo mem, Mongukuo (en Interna Mongolio) kaj norda Koreio. La soveta eniro en milito kaj la malvenko de la Kŭantunga Armeo estis grava faktoro por la decido de la japana registaro akcepti la kapitulacon de Japanio kiel senkondiĉa kapitulaco, ĉar evidentiĝis, ke Sovetunio ne havis intencon agadi kiel tria partio en la negocado de finigo de la milito akceptante kondiĉojn.

Ekde 1983, la operaco estis nomita Operaco Aŭgusta Ŝtormo laŭ esprimo de la usonarmeo historiisto David Glantz uzita kiel titolo por artikolo tiutema.

La Ruĝa Armeo disponis el miliono kaj duono da homoj, plus malgranda mongola truparo, kio estis duoblo de la japana disponeblo. La sovetoj suferis 12 000 mortojn, dum la japanoj 20 000 laŭ siaj propraj fontoj al 83 000 laŭ sovetoj. Krome estis 600 000 japanaj militkaptitoj.

## Notoj 
Kategorio:Bataloj en 1945
Kategorio:Bataloj de Sovetunio dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Bataloj de Japanio dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Historio de Interna Mongolio
Kategorio:Rilatoj de Japanio kaj Sovetunio
Kategorio:Historio de Manĉurio
Kategorio:Rilatoj de Mongolio kaj Sovetunio
Kategorio:Bataloj kaj operacoj en la Pacifika militteatro de la Dua Mondmilito
Kategorio:Lokoj de la Dua Mondmilito en Sovetunio
Unua dispartigo de Pollando-Litovio

[eta|La [alegorio pri la Dispartigoj de Pollando-Litovio fare de Prusio, Rusio kaj Aŭstrio]]
[250ra|eta|La [Respubliko de Ambaŭ Nacioj post la dispartigoj de Pollando-Litovio]]
La **Unua dispartigo de Pollando-Litovio** en 1772 estis la unua el tri dispartigoj de Pollando-Litovio, kiuj okazis fine de la 18-a jarcento. Per ĝi pluraj teritorioj de la Respubliko de Ambaŭ Nacioj konkeriĝis kaj transiris al la Reĝlando Prusio, la Habsburga monarkio kaj al la Rusia Imperio.

## Historia fono de la dispartigo 
La ideo pri dispartigo de unu ŝtato cele de kontentigo de pretendoj kaj interesoj de la aliaj ne estis io nova. Similaj planoj naskiĝis kontraŭ Aŭstrio dum la milito pri aŭstria sukcedo, Prusio dum la sepjara milito aŭ Otomana Imperio dum la 5-a rusa-turka milito. La diferenco konsistis en tio, ke la Respubliko estis unusola ŝtato, kiu ne kapablis reĵeti armitan konflikton kun alia ŝtato, ĉar estis tute nearmita kaj ne povis kontraste al pli supre menciitaj ŝtatoj defendi siajn proprajn interesojn. Dispartigo-koncepto de la pola-litova ŝtato ankaŭ ne estis nova. Ĝi aperis jam en la 17-a jarcento (traktato en Radnot).

## Vidu ankaŭ 
* Sekreta aldona protokolo de la Pakto Ribbentrop-Molotov (la kvara dispartigo de Pollando)

## Bibliografio 
* Tadeusz Cegielski, Łukasz Kądziela, *Rozbiory Polski 1772-1793-1795* (Dispartigoj de Pollando 1772-1793-1795), Varsovio 1990
* Herbert H. Kaplan, *The First Partition of Poland*, Ams Pr Inc (June 1972), ISBN 0-404-03636-8

## Eksteraj ligiloj 
* James Fletcher, First Partition Of Poland 

Kategorio:Dispartigoj de Pollando-Litovio
Kategorio:Internaciaj traktatoj de la Rusia Imperio
Kategorio:Internaciaj traktatoj de Prusio
Kategorio:Internaciaj traktatoj de Aŭstrio
Kategorio:1772
Papuoj

eta|dekstre|230px|Jalio de la valo Baliem.
La **Papuoj** estas la originaj loĝantoj de la insulo Nov-Gvineo kaj kelkaj najbaraj insuloj. Ili vivas dise trans du landoj; Indonezio (provincoj de Papuo kaj Okcidenta Papuo, antaŭ 2000, Irian Jaya) kaj Papuo-Nov-Gvineo. Krome pro elmigrado Papuoj vivas ankaŭ en la okcidenta mondo, precipe en Nederlando.

En la indonezia parto estas tre diversaj popoloj aŭ apartaj triboj  foje nur kun centoj da membroj, inter kiuj la jenaj: danioj, jalioj, kimjaloj, korovajoj, kombajoj, kopkakaoj, asmatoj, damaloj kaj aliaj.

Kategorio:Etnoj en Oceanio
Kategorio:Etnoj en Indonezio
Kategorio:Papuo-Nov-Gvineo
Kategorio:Nov-Gvineo
Kinolono

**Kinolono** aŭ **C9H7NO** estas organika aromata komponaĵo, apartenanta al la familio de la kinolinoj, blankaj kristaloj kiuj oscilas en la likva formo sub la taŭtomera formoj de la alkohola *hidrokso-kinolino* kaj la ketono formo de la kinolono. Krom la pedagogia intereso, kinolonoj reprezentas grandan klason da gravaj drogoj kun biologiaj proprecoj.

## Proprecoj 
Kutime, la kemia sintezo de la *kinolonoj* implicas en ringofermaj reakcioj. Tiaj reakcioj ofte rezultas en pozicio de hidroksila grupo sur la nitrogena ringo. Kinolinoj, fluorokinolinoj, klorokinolinoj, hidroksokinolinoj kaj la samaj derivaĵoj por la kinolonoj (fluorokinolono, klorokinolono, hidroksokinolono, fenilkinolono) estas gravaj farmaciaĵoj uzataj en la traktado kontraŭ tuberkulozo, artritoj, kontraŭinflamaĵoj, antibakteriaĵoj, krom la produktoj uzataj en la medicina kemio kaj agrikulturo.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per reakcio inter *2-amino-benzoata acido* kaj acetileno:

### Sintezo 2 
* Preparado per reakcio inter *2-amino-benzila alkoholo* kaj acetileno en ĉeesto de oksidiganto:

### Sintezo 3 
* Preparado per reakcio inter *2-amino-benzaldehido* kun acetileno:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de anilino kaj *1,3-dufluoro-2-propanolo*:

### Sintezo 5 
* Preparado per interagado de anilino kaj 1,3-dukloro-2-propanolo:

### Sintezo 6 
* Preparado per interagado de anilino kaj 1,3-dukloro-ketono:

### Sintezo 7 
* Preparado per traktado de anilino kaj 1,3-propanoduolo:

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Taŭtomera ekvilibro de la kinolona molekulo oscilante inter la alkohola funkcio kaj ketona grupo:

### Reakcio 2 
* Preparado de *fluoro-kinolono*: Fluorokinolonoj estas efikaj kontraŭ vasta gamo da malsanoj kaŭzataj de bakterioj. Ili estas aprobataj de la Administrejo por Nutraĵoj kaj Drogoj por traktado de tuberkulozo, spirmalsanoj, haŭto-infektaĵoj kaj por prizorgoj kontraŭ la urinaj infektagentoj.

### Reakcio 3 
* Preparado de *2-kloro-4-kinolono*: 

### Reakcio 4 
* Preparado de *2-hidrokso-4-kinolono*:

### Reakcio 5 
* Preparado de *metil-kinolono*:

### Reakcio 6 
* Preparado de *2-fenil-4-kinolono*:

## Literaturo 
* Organic Chemistry Portal
* American Family Physician
* The Cochrane Collaboration 
* Nature
* Science Direct
* Drugs.com
* The Quinolones

## Referencoj 

Kategorio:Ketonoj
Sovet–Japana Milito

[eta|Usonaj kaj sovetaj maristoj celebrante pro la [Tago de la Venko super Japanio.]]
La **Sovet–Japana Milito** (; en japana: ソ連対日参戦, soren tai niĉi sansen "Sovetunia eniro en milito kontraŭ Japanio") estis milito ene de la Dua Mondmilito kiu startis tuj post noktomezo de la 9a de aŭgusto, 1945, pere de la Soveta invado de la japana pupa ŝtato Manĉukuo. Kombinita forto de sovetoj kaj mongoloj finigis la japanan kontrolon de Manĉukuo mem, Mongukuo (en Interna Mongolio) kaj norda Koreio en la kontinento, kaj Karafuto, en suda Saĥaleno kaj la Kuriloj en insuloj. La soveta eniro en milito kaj la malvenko de la Kŭantunga Armeo estis grava faktoro por la decido de la japana registaro akcepti la kapitulacon de Japanio kiel senkondiĉa kapitulaco, ĉar evidentiĝis, ke Sovetunio ne havis intencon agadi kiel tria partio en la negocado de finigo de la milito akceptante kondiĉojn.

## Vidu ankaŭ 
* Soveta invado de Manĉurio

## Notoj 
Kategorio:Bataloj en 1945
Kategorio:Bataloj de Sovetunio dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Bataloj de Japanio dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Historio de Interna Mongolio
Kategorio:Rilatoj de Japanio kaj Sovetunio
Kategorio:Historio de Manĉurio
Kategorio:Rilatoj de Mongolio kaj Sovetunio
Kategorio:Bataloj kaj operacoj en la Pacifika militteatro de la Dua Mondmilito
Kategorio:Kurilaj insuloj
52665 Brianmay

'*52665 *Brianmay'''* estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la ĉeĥaj geedzoj geastronomoj Jana Tichá kaj Miloš Tichý elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥio.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la britan gitariston Brian May, kiu ricevis en 2007 Ph.D pri astrofiziko de la *Imperial College London* per disertaĵo pri zodiaka polvo. Ok montrado pli malfrue li fariĝis kanceliero de la
Universitato de Liverpool John Moores. Li ankaŭ estas gvidanta gitaristo kaj kantaŭtoro por la rok-muzikgrupo *Queen''. La nomo estis proponita de Patrick Moore.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita en observatorio Kleť
Kategorio:Malkovrita de Miloš Tichý
Kategorio:Malkovrita de Jana Tichá
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1998
Občina Kidričevo

eta|281x281ra|Občina Kidričevo
**Obĉina Kidričevo** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 18 komunumoj kovrante areon de 71,5 km². Komence de 2018 tie loĝis 6450  homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Kidričevo.

## Loko, priskribo 
La apudaj municipoj estas:
Občina Starše en la nordo, Občina Hajdina kaj Občina Videm en la oriento, Občina Majšperk en la sudo, Občina Slovenska Bistrica en la okcidento kaj Občina Rače-Fram en la nordokcidento.

## Komunumoj 
La municipo konsistas el la sekvaj 18 vilaĝoj:

Apače, Cirkovce, Dragonja vas, **Kidričevo**, Kungota pri Ptuju, Lovrenc na Dravskem polju, Mihovce, Njiverce, Pleterje, Pongrce, Spodnje Jablane, Spodnji Gaj pri Pragerskem, Starošince, Stražgonjca, Strnišče, Šikole, Zgornje Jablane, Župečja vas

## Tradukfonto 
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php

Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:45_x557590_y139608_s13_b4 

Kidričevo
Kidričevo
Bockscar

eta|300px|dekstra|*Bockscar* en Dayton antaŭ esti enfermita. Por la misio de Nagasako, ĝi flugis sen nazarto, kaj kun vostobildo triangula N, anstataŭŭ la encirkla sago montrita tie.
eta|*Bockscar* kun provizora triangula N vostomarko, la 9an de aŭgusto 1945, la tagon de sia atombomba misio.
**Bockscar**, foje nomata '''Bock's Car'*, estas la nomo de bombaviadilo de la Usona Aerarmeo B-29 kiu faligis la atombombon *Fat Man* super la urbo Nagasako, Japanio, dum la Dua mondmilito en la dua – kaj lasta – atombomba atako en la historio. Ĝi estis unu el 15 *Silverplate* B-29-oj uzitaj de la 509a, Bockscar estis konstruita en la aviadila fabriko de Glenn L. Martin en Bellevue, Nebrasko, en tio kio estas nun Aerbazo Offutt, kaj liverita al la Usona Aeaermeo la 19an de marto 1945. Ĝi estis atribuita al la 393a Bombardoskvadro, 509a Kompongrupo en la Aerbazo Wendover, Utaho, en aprilo.

*Bockscar* estis uzita en 13 misioj por trejnado kaj praktiko el Tiniano, kaj tri batalaj misioj en kiuj ĝi faligis kukurbobombojn sur industriaj celoj en Japanio. La 9an de aŭgusto 1945, *Bockscar*, pilotita de la komandanto de la 393a Bombardoskvadro, Majoro Charles W. Sweeney, faligis atombombon *Fat Man* kun eksplodopovo ekvivalenta al 21 kilotunoj de TNT super la urbo Nagasako. Ĉirkaŭŭŭ 44% el la urbo estis detruita; 35 000 personoj estis mortigitaj kaj 60 000 vunditaj.

Post la milito, *Bockscar* revenis al Usono en novembro 1945. En septembro 1946, ĝi estis donita al la Nacia Muzeo de Usona Aerforto en la Aerbazo Wright-Patterson, Ohio. La aviadilo venis al la Muzeo la 26an de septembro 1961, kaj oni restaŭris ĝiajn originajn markojn (ĉar ĝi estis ricevinta aldonajn "artaĵojn" post la misio). *Bockscar* estas nun en permanenta montro en la National Museum of the United States Air Force, Dayton, Ohio, apud kopio de *Fat Man''.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Campbell, Richard H. (2005). The Silverplate Bombers: A History and Registry of the Enola Gay and Other B-29's Configured to Carry Atomic Bombs. Jefferson, North Carolina: McFarland & Company, Inc. ISBN 978-0-7864-2139-8.
* Craven, Wesley; Cate, James (1953). "Victory". In Craven, Wesley; Cate, James. The Pacific: Matterhorn to Nagasaki. The Army Air Forces in World War II. Volume V. Chicago: The University of Chicago Press. pp. 703–758. OCLC 256469807. Retrieved 29 March 2013.
* Groves, Leslie (1962). Now it Can be Told: The Story of the Manhattan Project. New York: Harper & Row. ISBN 978-0-306-70738-4. OCLC 537684.
* Hoddeson, Lillian; Henriksen, Paul W.; Meade, Roger A.; Westfall, Catherine L. (1993). Critical Assembly: A Technical History of Los Alamos During the Oppenheimer Years, 1943–1945. New York: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-44132-2. OCLC 26764320.
* Sweeney, Charles; Antonucci, James A.; Antonucci, Marion K. (1997). War's End: an Eyewitness Account of America's Last Atomic Mission. New York: Avon Books. ISBN 978-0-380-97349-1.
* Wainstock, Dennis D. (1996). The Decision to Drop the Atomic Bomb. Praeger Publishing. ISBN 978-0-275-95475-8.

Kategorio:Atombombado de Hiroŝimo kaj Nagasako
Kategorio:Famaj aviadiloj
Kategorio:Aviadiloj de Boeing
Kategorio:Anglaj vortoj kaj esprimoj