open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Muzeo Leopoldo

eta|277x277ra|Leopold Museum - nokta allumigo kun projekcio
La **Muzeo Leopoldo** () estas artmuzeo situanta en la Muzea Kvartalo en Vieno, Aŭstrio.
La muzeo estis fondita en 2001 kaj enhavas unu el la plej grandaj kolektoj de la mondo de moderna aŭstra arto, kaj montras verkojn de Egon Schiele (la plej granda kolekto en la mondo de verkoj de tiu artisto, inkluzive de la fama *Portreto de Wally* (en)) , Gustav Klimt, Oskar Kokoschka kaj Richard Gerstl.

La muzeo havas pli ol 5,000 ekspoziciaĵojn de la kolektoj de Rudolf Leopold . La kolektoj estis donacitaj al la fondaĵo Leopold en 1994 kaj en 2001 la muzeo estis establita kun ŝtatfinancado, kaj kun financado de la Nacia Banko de Aŭstrio.

## Galerio 

Dosiero:Egon Schiele - Self-Portrait with Physalis - Google Art Project.jpg|Egon Schiele, *Memportreto kun lanternfruktoj*
Dosiero:Gustav Klimt - Attersee - Google Art Project.jpg|Gustav Klimt, *Attersee*
Dosiero:Gustav Klimt - Death and Life - Google Art Project.jpg|Gustav Klimt, *Morto kaj Vivo*
Dosiero:Richard Gerstl - Lakeside Road near Gmunden - Google Art Project.jpg|Richard Gerstl, *Lakeside Vojo apud Gmunden*
Dosiero:AEL Totentanz Vierte Fassung 1915.jpg|Albin Egger-Lienz, *Totentanz*
Dosiero:Richard Gerstl - Semi-Nude Self-Portrait - Google Art Project.jpg|Richard Gerstl: *Memportreto kiel duonnudo*, 1902/04

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Leopoldo Muzeo
* La Leopoldo Muzeo ENRETA KOLEKTO
* Diethard Leopold pri la konstanta ekspozicio de la Leopold Kolekta (Video de CastYourArt) 
* Tracey Emin & Egon Schiele "Kie mi Deziras Iri" ĉe Leopoldo Muzeo Vieno - WhenWhereWh.at intervjuo kun Diethard Leopold 
* Virtuala travojaĝo de la Leopold Muzeo provizita de Google Arto & Kulturo

Kategorio:Artmuzeoj en Vieno
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Sebacata acido

**Sebacata acido** aŭ **dekanodukarboksilata acido** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **sebacoila klorido** kaj **natria hidroksido**. Ĝi estas blanka solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Sebacata acido posedas 10 karbonatomojn, 18 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Sebacata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado de la **Sebacata acido** per oksidigo de **ciklodekanolo**:

### Sintezo 2
* Preparado de la **Sebacata acido** per oksidigo de **sebacaldehido**:

### Sintezo 3
* Preparado de la **Sebacata acido** per traktado de **sebacoila klorido** kaj **natria hidroksido**:

### Sintezo 4
* Preparado de la **natria klorido** per traktado de **natria sebacato** kaj **klorida acido**:

### Sintezo 5
* Preparado de la **metila sebacato** per traktado de **metanolo** kaj **sebacata acido**:

### Sintezo 6
* Preparado de la **etila sebacato** per traktado de **etanolo** kaj **sebacata acido**:

## Vidu ankaŭ
* Karboksilata acido

## Referencoj 
Kategorio:Karboksilataj acidoj
Kapelo Sankta Kruco (Dunaharaszti)

La **kapelo Sankta Kruco** estas sakrala monumento historia (deklarita en 2004) en Hungario, ekster urbo Dunaharaszti sur monteto.
eta|maldekstre|

## Historio 
Laŭ legendo riĉulo veturis en kaleŝo kaj en tiu loko la ĉevaloj ektimis pro fulmo, la kaleŝo forte disŝanceliĝis. La riĉulo votis, ke se li travivos tion, li konstruos kapelon.

La kapelo estis konstruita en 1762, poste ĝi ricevis permeson por aranĝi diservojn, eĉ inter 1785-1787 la papo permesis plenan kermeson. En 1944 pro la grandaj bataloj la kapelo plene neniiĝis. Baldaŭ la kapelo rekonstruiĝis tamen sen turo kaj ekde 1985 ĝi estis denove loko de diservoj. Post 3 jaroj ankaŭ la krucifikso estis metita malantaŭ la kapelon por anstataŭigi la detruitan krucifikson. La kapelo plene renoviĝis en 2012, eĉ simila turo estis konstruita. Nuntempe tre malofte okazas diservoj.

## Konstruaĵo 
La kapelo situas sola sur monteto inter arboj aŭ arbustoj. Longa ŝtuparo kuras supren al la enirejo. La fasado estas simetria, meze malsupre la enirejo estas videbla, pli supre fenestro, la plej supre la turo. La fasado havas ankaŭ po unu malplenajn niĉojn. La navo havas po 1 fenestrojn.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.
eta|

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* legendo

## Vidu ankaŭ 
* video

Dunaharaszti
Dunaharaszti
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Dunaharaszti
Dřevčice

**Dřevčice** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 17 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago kaj 3,5 kilometrojn nordokcidente de urbo Brandýs nad Labem. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1052.  

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de sankta Bartolomeo
* Burgejo Dřevčice estis en la 18-a jarcento alikonstruita en grenejon 
* Sonorilejo ĉe ŝoseo al Brandýs nad Labem havas tri sonorilojn
* Krucifikso en vilaĝplaco 

## Pluaj fotoj 

Drevcice Brana-do-panskeho-dvora-Oprava-06-2020.jpg|alt=Dřevčice - Barokní brána|Baroka pordego, devene en senjoran korton, rekonstruo finita en 2020
Drevcice 3.jpg|Historia bieno
Dřevčice.jpg|Dřevčice

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Jenštejn

**Jenštejn** (, ankaŭ *Jenzenstein* aŭ *Genzenstein*) estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 16 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago kaj 7 kilometrojn sudokcidente de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  (). Al Jenštejn apartenas ankaŭ vilaĝo Dehtáry.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1368. 

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Ruino de burgo Jenštejn el la 14-a jarcento. Ekde la jaro 1368 proprumis la burgon notario de reĝa kamerao Pavel, post kiu heredis ĝin lia filo, la praga ĉefepiskopo Johano de Jenštejn. Reĝo Venceslao la 4-a forprenis al li la burgon en la jaro 1390.

## Ĉirkaŭaĵo
* Vinoř

## Pluaj fotoj 

Jenstejn 1.jpg|Burgo
Jenštejn, náves.jpg|Vilaĝplaco kun kapeleto
Jenštejn, podhradí.jpg|Subburgejo
Jenštejn, rybník.jpg|Fiŝlago sub la burgo
Dolní jenštejnský rybník přes rozkvetlou třešeň.jpg|Malsupra fiŝlago
Jenštejn, Hradní ulice, večerní slunce.jpg|Nový Jenštejn, strato Hradní ulice
Novy Jenstejn 1.jpg|Nový Jenštejn, strato Cechovní ulice
Radonická ulice a Nový Jenštejn z hradní věže.jpg|Vido el turo al oriento
Pohled z Jenštejna k severu.jpg|Vido el turo al nordo
Brownfield u Jenstejna.jpg|Forlasita agrikultura kooperativo
Pohled na hrad Jenštejn.jpg|Vido al burgo Jenštejn


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Pimelata acido

**Pimelata acido** aŭ **heptanoduata acido** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **pimeloila klorido** kaj **natria hidroksido**. Ĝi estas blanka aŭ kremkolora solidaĵo, solvebla en akvo, alkoholo kaj etero, nesolvebla en benzeno. Pimelata acido posedas 7 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Pimelata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado de la **pimelata acido** per oksidigo de **cikloheptanolo**:

### Sintezo 2
* Preparado de la **pimelata acido** per oksidigo de **pimelaldehido**:

### Sintezo 3
* Preparado de la **pimelata acido** per traktado de **pimeloila klorido** kaj **natria hidroksido**:

### Sintezo 4
* Preparado de la **natria klorido** per traktado de **natria pimelato** kaj **klorida acido**:

### Sintezo 5
* Preparado de la **nitrita acido** per traktado de **cikloheptanono** kaj **nitrita acido**:

## Vidu ankaŭ
* Karboksilata acido

## Referencoj 
Kategorio:Karboksilataj acidoj
Parlamento de Alando

La ***Lagting*** (kun afikso de difinita artikolo ) aŭ plennome ***Ålands lagting*** estas la regiona parlamento de la pliparte svedlingva aŭtonoma finna provinco Alando (Åland). Ĝi havas 30 membrojn, kiuj estas elektataj por periodo de 4 jaroj kaj baziĝas en Mariehamn, la administra centro de Alando. La nuna parlamenta periodo komenciĝis en novembro 2023.

## Historio
La unuaj elektoj en Alando okazis en 1922, kaj la 9-an de junio 1922 la Alanda Parlamento, tiam ankoraŭ nomita *Landsting*, kunvenis por sia unua sesio. Ekde tiam la 9-a de junio en Alando estas feriotago.

## Retaj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Politiko de Alando
Kategorio:Registaro de Alando
Kategorio:Parlamento
Kategorio:Mariehamn
Svémyslice

**Svémyslice** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 2 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.  

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de sankta Prokopio 
* Niĉa kapeleto
* Krucifikso norde de la vilaĝo
* Kolono kun statuo de sankta Prokopio

## Pluaj fotoj 

Svémyslice obecní úřad.jpg|Municipa ofico en konstruaĵo de eksa nacia lernejo 
Svémyslice socha sv. Prokopa.jpg|Statuo de sankta Prokopio
Svémyslice kostel sv. Prokopa zvonice 1.jpg|Devene renesanca sonorilejo ĉe preĝejo de sankta Prokopio
Svémyslice hřbitov náhrobek.jpg|Tomboŝtono de famio Peyr en tombejo
Svémyslice lipová alej.jpg|Tilia aleo ĉe fiŝlago

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Johann Georg Zimmermann

**Johann Georg ZIMMERMANN** (naskiĝinta la  en Brugg, mortinta la  en Hanovro) estis svisa furormedicinisto kaj verkisto kiu longtempe laboris en Germanujo.

## Vivo
Zimmermann studis medicinon en Göttingen gvidate de sia samlandano kaj patra amiko Haller kie li doktoriĝis per defendo de la tezo »De irritabilitate« (Göttingen 1751); ĝi estis la fundamento de lia famo.

Post vojaĝo tra Nederlando kaj Francujo li iĝis en 1754 urba kuracisto en Brugg kie li verkis la ofte legatajn verkojn: »Über die Einsamkeit« (Zürich 1756); »Vom Nationalstolz« (Zürich 1758) kaj  »Von der Erfahrung in der Arzneikunst« (Zürich 1764). De 1768 li estis ĉefa kutimkuraciso de la reĝo de Anglujo je Hanobro kaj vokiĝis fare de Frederiko la 2-a (Prusio) al Berlino kiam li malsaniĝis antaŭmorte. Post ties morto estis publikigitaj pluraj skribaĵoj pri li, ekz. »Über Friedrich den Großen und meine Unterredung mit ihm« (1788) kaj »Fragmente über Friedrich den Großen« (Leipzig 1789). Tie ĉi kiel aliloke senteblas lia pasie kontraŭraciisma tendenco je la fino de sia vivo: ĉar la tro raciemajn ulojn li taksis malamikoj de religio kaj monarkio. Zimmermann ankaŭ korespondis kun imperiestrino Katerino la 2-a (Rusio) kaj renkontis Johann Wolfgang von Goethe.

## Fonto
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 20. Leipzig 1909, p. 930-931 (tie ĉi interrete)
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
*leterinterŝanĝo kun Frederiko la Granda
Cascais (stacidomo)

**Cascais** () estas la fina stacidomo de la Linio de Cascais, kiu priservas la urbon Cascais, en Distrikto Lisbono, en Portugalio. Ĝi estis malfermita la .

## Bildgalerio 

Cascais Costa do Esteril 1 (36839816791).jpg|Nomo
Cascais - Vue de la gare 11.jpg|Ekstero
Cascais - Vue de la gare 10.jpg|Interno

## Vidu ankaŭ 
* Cascais
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Cascais
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Záryby

**Záryby** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 22 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago kaj 6 kilometrojn nordokcidente de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  (). La municipon kreas du partoj, Záryby kaj Martinov (antaŭe nomata Drnovka).

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1371.  

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapeleto de sankta Anna
* Neekzistanta ponto – dum la milito fare de naziistoj projektita ponto, kiu estis kartografie prilaborita, estis neniam realigita, malgraŭ tio ekzistas multe da ligiloj en la nuntempaj mapoj, kiuj ligas al tiuj ĉi kartografiaj datoj kaj la ponto estas tiel ripetite en kelkaj mapoj desegnata. La situacio kun returniĝado de peza ŝarĝaŭtomobila transporto fine venis ĝis produkto de ŝosea tabulo kun teksto "Ponto trans rivero Elbo en Záryby estis nuligita", kiu estas lokigita en Brandýs nad Labem ĉe devojiĝo al Záryby. Paradokse tiel estas nuligita ponto, kiu neniam ekzistis.
* Lernejo n-ro 92, konstruita en la jaro 1907

## Pluaj fotoj 

Záryby, centre.jpg|mezo de la municipo
Záryby - kaplička sv. Anny v jižní části vsi (1).jpg|kapeleto de sankta Anna
Záryby, common.jpg|sonorilejo
Záryby - okolí čp. 23.jpg|ĉirkaŭaĵo de domo n-ro 23
Záryby - okolí čp. 47 (pohled od jihozápadu směrem ke škole).jpg|ĉirkaŭaĵo de domo n-ro 47
Záryby, South 2.jpg|sudo de la municipo


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Muzeo de Moderna Arto en Vieno

eta|Mumok ekspozicias Erwin Wurm en 2007
eta|Atrio en mumok (2011)
eta
La **Muzeo de Moderna Arto de Vieno** (konata kiel **MUMOK** - akronimo ,  oficiale nomita **Museum Moderner Kunst Stiftung Ludwig Wien**) estas muzeo de moderna arto en la muzea kvartalo, MuseumsQuartier en la 7-a distrikto Neubau de Vieno, Aŭstrio.
La muzeo havas kolekton de proksimume 7,000 verkoj de moderna arto, kaj nuntempa arto, inkluzive de verkoj de Roy Lichtenstein, Jasper Johns, Joseph Beuys, Pablo Picasso, kaj Andy Warhol.

En 1981 230 verkoj estis donacitaj al la muzeo de la germana industriisto Peter Ludwig. La nuna konstruaĵo estis malfermita en 2001 .

La muzeo ofte prezentas specialajn ekspoziciojn en la stilo de Viena Agadismo.

## Kolekto 
La mumok kolekto hodiaŭ inkluzivas proksimume 10,000 verkojn de proksimume 1,600 artistoj. En 1959, la unuaj aĉetoj estis faritaj por la lastatempe fondita Muzeo de la 20-a Jarcento, kiu havis 90 verkojn kiam ĝi oficiale malfermiĝis en 1962.

Grava impulso por la ekspozicio kaj kolektopolitiko de la domo venis ĉe la fino de la 1970-aj jaroj de la Ludwig- kaj Hahn-kolektoj, kiuj estis montritaj en dua domo, la Palaco Liĥtenŝtejno, ekde 1979. Dum la Hahn Kolekto estis aĉetita fare de la respubliko, la pruntoj de Petro kaj Irene Ludwig estis permanente certigitaj por la domo tra la establado de la aŭstra Ludwig Foundation. La buĝetfondusoj kontribuitaj al la fundamento fare de la Respubliko de Aŭstrio daŭre estas uzitaj hodiaŭ por akiri gravajn internaciajn verkojn de moderna kaj nuntempa arto .

En harmonio kun ĝia eventoplena institucia historio, la mumok-kolekto konsistas el pluraj blokoj. La kolekto de klasika modernismo, kiel akirite fare de fonda direktoro Werner Hofmann, kovras la periodon ĝis post la Dua Mondmilito. Alia fokuso estas la Ludwig- kaj Hahn-kolektoj kun fokuso sur la avangardo de la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj. Dum la lastaj 15 jaroj ankaŭ estis konstruita ampleksa kolekto pri Viena Agadismo. Nuntempa arto estas kolektita ĉe mumok kun fokuso en fotarto, vidbendo kaj filmverkoj same kiel pentraĵoj, skulptaĵo kaj spacaj instalaĵoj, la plej granda parto de kiuj estis kolektita en la lastaj du jardekoj . 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Mumok retejo
* Österreichische Ludwig-Stiftung für Kunst und Wissenschaft retejo

Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 2001
Kategorio:Muzeoj de la moderna arto
Kategorio:Muzeoj en Vieno
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Pincio

al Pincio-monto]] 

**Pincio** (itale: *Monte Pincio*, latine: *Pincius mons*) estas la plej norda de la montetoj de Romo kun alteco de 54 metroj. Ĝi apartenas al la urba teritorio de la tempo de la regado de Aŭreliano.

Estas ĝia pli frua nomo *Collis hortorum*, do *monteto de la ĝardenoj*, ĉar troviĝis tie viridaj zonoj kaj vilaoj de la senatano kaj militestro Lucius Licinius Lucullus, de Salustio, de la Acilianoj, Domiciananoj ktp. Ili poste tre ofte iĝis imperiestra posedaĵo.

Pli malfrue ĝi gastis la palacon *Palatium Pincianum* en kiu loĝis Belizaro dum la sieĝo de la gotoj. 

Nuntempe ĝi estas ŝatata promenada celo kun skulptaĵoj, bustoj, malavare aranĝitaj ripozumejoj. Belegis ĝia panoram-ofertaro; sur ĝi troviĝas la vilaoj Medici (Accademia di Francia) kaj Vilao Mediĉo.

## Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 15. Leipzig 1908, p. 889 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj
*informoj sur ĉikagaj universitataj paĝoj
*"Hills and walls of ancient Rome"
Nacia Arta Muzeo de Ĉinio

eta|276x276ra|Parto de la fasado kun la ĉefenirejo
eta|270x270ra
eta|273x273ra|De la ekspoziciejoj
eta|269x269ra|Ronda Galerio ene de la  muzeo
La **Nacia Arta Muzeo de Ĉinio** (, pinjine *Zhōngguó Měishùguǎn* ; 'Ĉinia Arta Muzeo', ankaŭ konata per la angla mallongigo **NAMOC** por ) estas la plej granda artmuzeo de la Ĉina Popola Respubliko. Ĝi situas en la urba distrikto Dongcheng en centra Pekino. Ĝi malfermis ekde 1963 kaj estas bonfara institucio financita de la Ministerio de Kulturo kaj Turismo de Ĉinio .

La muzeo kovras areon de 30 000 kvadrataj metroj, el kiuj la konstruaĵoj konsistigas 17 051 kvadratajn metrojn. La ekspozicia areo estas 6 000 kvadrataj metroj. Konstruado komenciĝis en 1958 kaj daŭris ĝis 1962. Dum grava renovigo de majo 2004 ĝis januaro 2005, 5 375 kvadrataj metroj estis aldonitaj.

La ĉefkonstruaĵo havas kvar etaĝojn. Komence ekzistis 13 ekspoziciejoj, sed tio estis vastigita al 21.

La elstaraĵoj de la muzeo inkluzivas la unikajn posedaĵojn de la monda pentraĵo kaj skulptaĵo de la Popola Respubliko, same kiel ĉefverkojn de Qi Baishi, Huang Binhong, Xu Beihong kaj ĉina nuntempa arto.

## Kolekto 
Ĝia konstanta kolekto enhavas verkojn de antikva kaj nuntempa ĉina arto, same kiel koncernajn verkojn de okcidenta arto. Kvankam la muzeo enhavas kolekton de imperia ĉina arto, ĝia ĉefa celo estas funkcii kiel nacinivela artmuzeo dediĉita al elmontrado, kolektado kaj esplorado de modernaj kaj nuntempaj ĉinaj artaĵoj. Ĝia ĉefkonstruaĵo havas kvar etaĝojn, de kiuj la unuaj tri estas ekspoziciejoj. Ekzistas 21 ekspoziciejoj en la muzeo.
Ĝiaj kolektoj estas dividitaj en la sekvajn kategoriojn:

* Tradicia ĉina pentraĵo
* Oleo-pentrado
* Presarto
* skulptaĵo
* Novjara pentraĵo
* Tradicia grafika historio
* karikaturoj
* Akvarelo
* Lako
* Ceramiko, kaj
* kostumoj

## Galerio 

Dosiero:BeijingNationalArtMuseumofChina12.jpg|
Dosiero:BeijingNationalArtMuseumofChina7.jpg|
Dosiero:BeijingNationalArtMuseumofChina19.jpg|
Dosiero:BeijingNationalArtMuseumofChina21.jpg|

Dosiero:Luo_Qingzhen.jpg|Luo Qingzhen, *kontraŭfluo*, 12,9×16,3  cm, 1935.
Dosiero:He_Baitao.jpg|He Baitao, *La Boato*, 16,6×21,5  cm, 1935.
Dosiero:Wang_Liangjian.jpg|Wang Liangjian, *Farmisto*, 16,6×21,5  cm, 1939.
Dosiero:WanTisi.jpg|WanTisi, *Ŝatus morti en la kamparo*, 10,6×12,1  cm, 1940 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Ĉefurba Muzeo

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de NAMOC

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Naciaj muzeoj
Kategorio:Artaj muzeoj kaj galerioj
Kategorio:Muzeoj en Ĉinio
Kategorio:Konstruaĵoj en Pekino
Pola Scienca Societo Eksterlande

**Pola Scienca Societo Eksterlande** (pole: Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie, angle: Polish Society of Arts and Sciences Abroad, france: Société Polonaise des Sciences et des Lettres à l’Etranger) – pola scienca kaj didaktika institucio kun karaktero de neprofitcela organizaĵo, entrepreno de sciencistoj inter elmigrantaro kun la sidejo en Londono.

## Membroj
* Oskar Halecki
* Karolina Lanckorońska
* Jan Łukasiewicz
* Jan Kucharzewski
* Stanisław Swianiewicz
* Florian Znaniecki

## Bibliografio
* Stanisław Portalski, *Zarys Historii Polskiego Towarzystwa Naukowego na Obczyźnie* (Skizo de Historio de Pola Scienca Societo Eksterlande), Londono 2009, eldonejo PTNO
* Tadeusz Radzik, *Polskie Towarzystwo Naukowe na Obczyźnie 1948-2008*, Universitato Maria Curie-Skłodowska en Lublin. Prezentita ĉe la 2-a Kongreso de Polaj Sciencaj Societoj Eksterlande, 2008

## Eksteraj ligiloj
*Oficiala paĝo

Kategorio:Erudiciulaj asocioj en Pollando
Kategorio:Polaj organizaĵoj
Ĉefurba Muzeo

La **Ĉefurba Muzeo de Pekino** (konata mallongigite **Ĉefurba Muzeo**, , pinjine *Shŏudū Bówùguăn*) estas granda artmuzeo kun adreso de *16 Fuxingmenwai Dajie* en la urba distrikto Xicheng en Pekino. Ĝi malfermis siajn pordojn en 1981, kaj translokiĝis al ties nuna konstruaĵo fine de la 1990-aj jaroj.

La muzeo havas multajn specojn de objektoj de imperia Ĉinio kaj de aliaj aziaj kulturoj. La kolektoj de la muzeo inkluzivas objektojn kiuj antaŭe apartenis al la Konfucea Templo sur vojo Guozijian de Pekino.

Ĝi enhavas grandan kolekton de porcelano, bronzobjektoj, kaligrafio, pentraĵoj, jado, skulptaĵo, tradiciaj hejmaj objektoj kaj vestaĵoj de la loĝantoj de la malnova Pekino, kaj budhanaj statuoj de Imperia Ĉinio kaj aliaj aziaj kulturoj. Nuntempa ĉina kaj okcidenta arto ankaŭ estas ekspoziciita.

Eniro estas senpaga post rendevuo telefone aŭ interrete. La kolekto de la muzeo enhavas pli ol 200,000 objektojn akiritajn en la unuaj linioj de lokaj arkeologiaj elfosadoj . Sed ne pli ol 10 000 eroj estas ekspoziciitaj samtempe.

## Priskribo 
maldekstra|eta|La Bronza Ekspozicia Halo
[eta|Blua kaj blanka porcelana vazo de la [Dinastio Ming|Ming Dinastio.]]
Kvankam la muzeo paliĝas kompare kun la vizitantoj ricevitaj de aliaj muzeoj en la urbo, kiel la Palaca Muzeo en la Malpermesita Urbo, la Nacia Muzeo de Ĉinio kaj la Nacia Arta Muzeo de Ĉinio; Ĝi fariĝis unu el la ĉefaj kulturaj institucioj de la grandurbo, kun pli ol 166,000 vizitantoj en la unuaj kvin monatoj de 2007.

La granda tegmento de la nuna konstruaĵo de la Kapitala Muzeo kaj la gradiento en la alirplaco havas influojn de tradicia ĉina arkitekturo. La ekstera ŝtonmuro estas celita simboli la murojn kaj turojn de antikva Ĉinio. Peco de danbi (granda ŝtono ĉizita kun bildoj de drakoj, feniksoj kaj imperiaj objektoj) estas enigita en la grundo antaŭ la norda pordego de la muzeo, dum ĉe la ricevo estas dekoracia arko de la Dinastio Ming, kiu montras la "centran akson" karakterizan de ĉina arkitekturo. La Bronza Ekspoziciejo, kiu havas ovalan formon, estas celita simboli la eltrovon de antikvaj objektoj tra sia klinita dezajno kiu etendiĝas de la planko ĝis la ekstero de la muzeo .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
## Eksteraj ligiloj 
* Ĉefurba Muzea retejo 
* Ĉefurba Muzeo ricevas modernan aspekton

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Artaj muzeoj kaj galerioj
Kategorio:Muzeoj en Ĉinio
Kategorio:Konstruaĵoj en Pekino
James Agee

**James Rufus AGEE** (Knoxville, Tenesio, 27a de novembro 1909 - Novjorko, 16a de majo 1955) estis usona verkisto kaj ĵurnalisto. Lia romano membiografia *A Death in the Family* (Morto en la familio, 1957), havigis postmorte la premion Pulitzer en 1958, estas konsiderata majstroverko. Li kunlaboris en kino, kiel kritikisto kaj scenaristo de du filmoj.

## Kariero
Kiam Agee estis ses-jaraĝa, lia patro mortis en aŭt-akcidento, kio markis lian tutan vivon. Ekde sek jaroj li studis kun sia pli juna fratino, Enma, kiel internulo, ĉefe en *Saint Andrews School for Mountain Boys*, proksime al Sewanee (Tenesio), kie konis, en 1919, la pastron Flye kaj lian edzinon kiuj loĝis en la lernejo kun kiuj ili tenos amikecon ĝis sia morto; kio rezultos en grava korespondado, nome *Letters of James Agee to Father Flye* (1962).

Agee studis en Altlernejo en 1924-1925; somere samjare li veturis al Eŭropo kun pastro Flye. Revene en aŭtuno 1925, li eniris en Phillips Exeter Academy, elitisma internulejo en Nov-Hampŝiro, kie li estis nomumita, en 1927, eldonisto de *Exeter Monthly* kaj prezidanto de Lantern Club (literatura socio).

Aŭtune 1928, li eniris en la Universitato Harvard kaj somere 1929 li laboris en tritikkampoj de Nebrasko kaj Kansaso. En 1930 kaj en 1931 li estis nomumita ĉefeldonisto de *Harvard Advocate*. En la printempo 1932, li gradiĝis en Harvard.

Pro redaktatado de parodia numero de Time, kaj pro klopodoj de Dwight Macdonald, li estis dungita kiel reportero kaj poste kiel verko-ĵurnalisto de la revuo Fortune en la konstruaĵo Chrysler. Somere 1936 li pasigis ok semajnojn en Alabamo kun la fotisto Walker Evans, intervjuante kaj fotante familiojn de malriĉaj kamparanoj, kio ludis gravan rolon en sia vivo.

En 1942 li iĝis kinkritikisto, dekomence por la revuo Time kaj poste en *The Nation*, tio eldoniĝis post la morto de Agee laŭ la titolo *Agee on film*. En 1948 li abandonis Time kaj verkis por Huntington Hartford scenarojn de filmoj bazitaj en *The Blue Hotel* kaj *The Bride Comes to Yellow Sky* de Stephen Crane.

## Libroj 
* *Permit Me Voyage* (1934), poemoj.
* *Let Us Now Praise Famous Men: Three Tenant Families* (1941).
* *The African Queen*, scenaro.
* *The Morning Watch* (1950).
* *The Night of the Hunter*, scenaro.
* *A Death in the Family* (1958).
* *Agee on Film* I (1958).
* *Agee on Film* II (1960).
* *Letters of James Agee to Father Flye* (1962).

## Eksteraj ligiloj 
*http://www.ageefilms.org/ageebio.html 
*http://www.ageefilms.org/ageebio.html 
*Kronologio , Agee Films

* 

Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Usonaj scenaristoj
Kategorio:Usonaj kinokritikistoj
Kategorio:Gajnintoj de Premio Pulitzer
Armando López Salinas

**Armando LÓPEZ Salinas** (Madrido, 31a de oktobro 1925 - samloke, 25a de marto 2014)​ estis hispana verkisto kaj estro de la Komunista Partio de Hispanio (PCE).

## Biografio 
Kiel aktivulo de la Komunista Partio de Hispanio, dum la eksterleĝeco de la partio en la frankisma diktaturo estis membro de ĝia Centra Komitato. Li estis vicdirektoro de la gazeto *Mundo Obrero*, de la partio, kaj korespondanto en Madrido de *Radio España Independiente* (plej ofte konata kiel «Radio Pirenaica»), la sekreta radielsendejo kiu plej multe da tempo estis funkcianta (40 jaroj).​ Dum la jaroj de frankismo ki kunlaboris kutime en la kultura revuo *Cuadernos para el Diálogo*.

Kiel verkisto ​li publikigis *La mina* (La minejo), kiu estis finalista de la Premio Nadal (1959). Ĝi denuncas la malfacilajn laborkondiĉojn de la ministoj, fakte sektoro kiu estis el plej luktemaj en la epoko de la diktaturo. Li verkis ankaŭ vojaĝlibrojn.

## Verkoj 
* *La mina*, finalista de la Premio Nadal (1959).
* *Caminando por las Hurdes* (1960), kun Antonio Ferres.
* *Año tras año* (1962) kiu estis Premio Machado de Romano.
* *Por el río abajo* (1966) kun Alfonso Grosso.
* *Viaje al país gallego* (1967) kun J. Alfaya.
* *Crónica de un viaje y otros relatos* (2007).

## Referencoj 
* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispanaj komunistoj
Kategorio:Hispanaj romanistoj
Jesús López Pacheco

**Jesús LÓPEZ Pacheco** (Madrido, 13a de julio 1930 - Londono (Ontario) (Kanado), 6a de aprilo 1997) estis hispana verkisto kaj profesoro ene de movado nomita "kritika realismo" ene de la Generacio de la 50a.

## ​ Biografio 
Li estis filo de fakulo pri hidroelektraj centraloj. Post la milito, la familio instaliĝis en Madrido. Inter 1941 kaj 1949 li studis en la mezlernejo Cardenal Cisneros, kie estis lia instruisto pri literaturo Ernesto Giménez Caballero. Kontraŭ familia konsilo, en 1949 li studis Beletrojn en la Komplutensa Universitato de Madrido. Li dediĉis sian disertacion al la poeto Pedro Salinas, tiam profesoro en la ekzilo kaj *persona non grata* en la kulturaj etosoj de la Diktaturo.

En 1952 li ricevis mencion de la Premio Adonais de Poezio pro sia unua poezia libro *Dejad crecer este silencio*. Laŭlonge de la 1950-aj jaroj li plue verkis, publikigis kaj ricevis premiojn. Dum politikaj tumultoj de 1956,​ López Pacheco esti arestita kaj enkarcerigita.​ En 1957 li estis finalisto de la Premio Nadal pri romano pro *Central eléctrica* (Elektrocentralo, kiun tiun jaron ricevis José Luis Martín Descalzo), kiu publikiĝis la sekvan jaron, en kiu kontrastas progreso kaj tradicio, kaj oni denoncas la kapitalisman ekspluatadon de la laboristaro.

En 1961 li dediĉis sian libron *Canciones del amor prohibido* al Marisol Lázaro Morán, lia edzino ekde 1956. En Italio oni publikigis *Pongo la mano sobre España*, kiu estis malpermesita en Hispanio kaj la sekvan jaron estis finalista verko de la “Premio Omegna”. Dum la 1960-aj jaroj li veturis tra Italio, Sovetunio, Kubo kaj Svedio, kie li estis kronikisto de *Expressen* kaj fondis la Eldonejon Horizonte. En 1961 li publikigis en Argentino kun la hispanaj poetoj Marcos Ana kaj Luis Alberto Quesada la poemaron *España a tres voces*, same malpermesita en Hispanio. En 1967 li publikigis en Limo sian novelon *El hijo*.

En oktobro 1968 li ekziliĝis al Kanado, kie li laboris kiel profesoro ĝis sia emeritiĝo.

## Verkoj
### Poezio
* Dejad crecer este Silencio (Premio Adonais 1953, Editorial Rialp).
* Mi corazón se llama Cudillero (Mieres 1961).
* Pongo la mano sobre España (1961).
* Canciones del amor prohibido (1961).
* Delitos contra la Esperanza (1970).
* Asilo poético (1992).
* Ecólogas y urbanas (1996).

### Romanojn
* Central Eléctrica (1958, Colección Ancora y Delfín, nº 149, Destino)
* Lucha contra el Murciélago (1990).
* Maniquí perfecto (1955). Premio Sésamo.
* El hijo (1967, Lima).
* Lucha por la respiración y otros ejercicios narrativos (1976). Kompilaĵoj de rakontoj.
* La hoja de parra (1977).
* El homóvil (2002). Postmorta.

## Referencoj 
* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispanaj komunistoj
Kategorio:Hispanaj romanistoj
Vila Real de Santo António (stacidomo)

**Vila Real de Santo António** () estas fervoja stacio sur Linio de Algarve, kiu priservas la urbon Vila Real de Santo António, en Distrikto Faro, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Station-Vilarealdesantoantonio.JPG|Stacidomo
Vila Real de Santo Antonio train station.jpg|Vojoj
Vila Real de Santo António. Railway station, 2014..jpg|Ekstero

## Vidu ankaŭ 
* Vila Real de Santo António

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Vila Real de Santo António
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Évora (stacidomo)

**Évora** () estas fervoja stacio sur la Linio de Évora, kiu priservas la urbon Évora, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Évora train station.jpg|Ekstero
Estação de Évora.jpg|Stacidomo
TorreÁguaÉvora2008.jpg|Akvoturo
IMG 2916 (8068099834).jpg|Azuleĥoj

## Vidu ankaŭ 
* Évora

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Évora
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Azelata acido

**Azelata acido** aŭ **nonanodukarboksilata acido** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **azeloila klorido** kaj **natria hidroksido**. Ĝi estas blanka aŭ flaveca solidaĵo, malmulte solvebla en akvo. Azelata acido posedas 9 karbonatomojn, 16 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Azelata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj.

Azelata acido estas uzata por trakti mildan ĝis moderan aknon, kaj komedonan aknon kaj inflaman aknon. Ĝi apartenas al klaso de medikamentoj nomataj dukarboksilataj cidoj. Ĝi funkcias mortigante aknajn bakteriojn, kiuj infektas haŭtajn porojn. Ĝi ankaŭ malpliigas la produktadon de keratino, kiu estas natura substanco, kiu antaŭenigas la kreskon de aknaj bakterioj. Azelata acido ankaŭ estas uzata kiel topika ĝela traktado por rozaceo, pro ĝia kapablo redukti inflamon. Ĝi purigas la inflamaĵojn kaj ŝvelaĵojn kaŭzitajn de rozaceo.

En topikaj farmaciaj preparoj kaj scienca esplorado Azelata acido estas tipe uzata en koncentriĝoj inter 15% kaj 20% sed iu esplorado montras ke en certaj likvaj formuliĝoj la farmaciaj efikoj de 10% Azelata acido havas la potencialon esti plene kompareblaj al tiu de proksimume 20% kremoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado de la **azelata acido** per oksidigo de **ciklononanolo**:

### Sintezo 2 
* Preparado de la **azelata acido** per oksidigo de **azelaldehido**:

### Sintezo 3 
* Preparado de la **azelata acido** per traktado de **azeloila klorido** kaj **natria hidroksido**:

### Sintezo 4 
* Preparado de la **natria klorido** per traktado de **natria azelato** kaj **klorida acido**:

### Sintezo 5 
* Preparado de la **metila azelato** per traktado de **metanolo** kaj **azelata acido**:

### Sintezo 6 
* Preparado de la **etila azelato** per traktado de **etanolo** kaj **azelata acido**:

## Vidu ankaŭ 
* Karboksilata acido

## Referencoj 
Kategorio:Karboksilataj acidoj
Petříkov (distrikto Prago-oriento)

**Petříkov** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio 8 &nbsp;km sudokcidente de la rando de Prago. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1405.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Petříkov**
* Radimovice

## Memorindaĵoj 
* Granda brika sonorilejo
* Monumento de falintoj
* Malgranda sonorilejo

## Ĉirkaŭaĵo
* Všedobrovice

## Pluaj fotoj 

Image:Petříkov, north 2.jpg|La norda parto de Petříkov
Petříkov, 1.jpg|Petříkov
Image:Petříkov, Radimovice, Common.jpg|Vilaĝo Radimovice, konsisto de Petříkov


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Figueira da Foz (stacidomo)

**Figueira da Foz** () estas fervoja stacio ĉe la Linio de Okcidento, kiu priservas la urbon Figueira da Foz, en Distrikto Coimbra, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Bahnhof Figueira da Foz 3.JPG|Ekstero
Bahnhof Figueira da Foz 1.JPG|Kajo
Flickr - nmorao - PK 215, Linha do Oeste, 2009.01.24.jpg|Ponto super vojoj

## Vidu ankaŭ 
* Figueira da Foz
* CP Urbanos de Coimbra

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Figueira da Foz
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Manó Péchy

Grafo **Manó Péchy** [péĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Péchy Manó** estis hungara aristokrato, magnato, politikisto, guberniestro, bienulo. Lia nobela antaŭnomo estis *pécsújfalusi* [pEĉUjfaluŝi], liaj personaj nomvariantoj estis *Emánuel* aŭ *Emmánuel*. Lia konata nepino estis Eleonóra Zichy.

 naskiĝis  en Boldogkőváralja, li mortis  same en Boldogkőváralja.
eta|

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en Tata (Hungario), poste li akiris juran diplomon en Reĝa Jura Akademio (Kassa), pli poste li akiris advokatan licencon en 1834. Li estis subnotario, poste ĉefnotario en Abaúj. Ekde 1841 li estis deputito de la departemento en Pozono, kie li apogis politikon de Ferenc Deák. Li simpatiis kun la hungara revolucio de 1848 dum li ne estis aktiva, poste li retiriĝis kaj okupiĝis nur pri la propraj bienoj. En 1867 li aktiviĝis en la politiko kaj li estis respondeculo pri reunuiĝo de Hungarlando kaj Transilvanio kiel guberniestro. Li edziĝis en 1844, lia edzino naskis trifoje, li vidviĝis en 1861. Li ricevis reĝajn premiojn kaj titolon "vera interna sekreta konsilisto".

## Elektitaj kontribuoj 
* *Beszéde Zemplén vármegye főispáni helytartói székébe 1841. decz. 13. végbement bevezetése alkalmával.* (1842)
* *Kolozsvár országgyűlési képviselőinek (Péchy Manó gróf és Hajós János) beszédeik és Sámi László válasza a polgárság nevében.* (1875)
* parlamentaj paroladoj

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 3-a punkto)

## Referencoj 

Péchy Manó 1867.jpg|Manó Péchy en 1867
Péchy Manó.jpg|Manó Péchy en 1878

Kategorio:Hungaraj aristokratoj
Kategorio:Hungaraj magnatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj guberniestroj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Podolanka

**Podolanka** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 17 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago kaj 6 kilometrojn sudokcidente de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1748. Pli poste estis al la municipo almembrigita ankaŭ parto Cvrčovice.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Krucvojo – niĉa kapeleto de pilgrima vojo el Prago ĝis Stará Boleslav
* Krucifikso
* Preĝejo de Senkapigo de sankta Johano Baptisto 
* Renesanca pordego kun sgrafiarta ornamado, restaĵo de bieno de Štěpař

## Ĉirkaŭaĵo
* Vinoř

## Pluaj fotoj 

 Podolanka 09.JPG|Renesanca sgrafitarta pordego
 File:Podolanka 08.JPG| Domo en la vilaĝplaco
 File:Podolanka 07.JPG| Fajroestingista armilejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Popovičky

**Popovičky** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 21 kilometrojn sudoriente de la centro de Prago kaj 6 kilometrojn sudoriente de Říčany. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de sankta Bartolomeo

## Partoj de municipo 
* **Popovičky**
* Chomutovice
* Nebřenice

## Pluaj fotoj 

 Popovičky, upper common.jpg|Supra vilaĝplaco
 Popovičky, Svatý Bartoloměj church 2.jpg|Preĝejo de malsupra vilaĝplaco
 Popovičky, municipal office in Chomutovice.jpg| Municipa ofico lokigita en vilaĝo Chomutovice


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Nový Vestec

**Nový Vestec** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio sur la dekstra bordo de rivero Jizera, proksimume 3,5 kilometrojn oriente de Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  (). Akson de la vilaĝo kreas ŝoseo el  Stará Boleslav ĝis Káraný, sur la norda flanko de Nový Vestec etendiĝas ampleksaj arbaroj, la sudan limon de la municipo poste kreas rivero Elbo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1777. 

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

 File:Nový Vestec, municipal office.jpg| Municipa ofico
 File:Jizera, Nový Vestec.jpg| Rivero Jizera ĉe Nový Vestec
 File:Nový Vestec, Hlavní str 2.jpg | Vilaoj ĉe strato Hlavní

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Kategorio:Setlejoj sur Jizera
Přezletice

**Přezletice** () estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio. Ĝi etendiĝas en najbareco de Prago-Vinoř, proksimume 15 kilometrojn norde de la centro de Prago kaj 8 km sudokcidente de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352. 

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Vinoř

## Pluaj fotoj 

Přezletice, Common.jpg|Přezletice
Přezletice, Lower Common, Chapel.jpg|Přezletice
Zvonice na křižovatce v Přezleticích (Q66565746) 01.jpg|Sonorilejo sur vojkruciĝo

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Éva Schmidt

'*** [ŝmit], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Schmidt Éva*' estis hungara lingvisto, etnografo. Ŝia patro estis Ádám Schmidt.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Ĥanti-Mansijsko (Rusio, Siberio).

## Biografio 
 maturiĝis kun licenco ornamskulptisto en industriarta gimnazio en sia naskiĝurbo en 1966, poste ŝi akiris etnografian kaj pedagogian diplomojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1973, dum ŝi studis ankaŭ en Akrao. Post la diplomoj ŝi laboris en instituto, inter 1976–1978 ŝi estis praktikanto en Scienca Universitato Lajos Kossuth. Ŝi estis aspiranto en Ŝtata Universitato Andrej Ĵdanov (Leningrado) (1979–1982), poste ŝi revenis al Budapeŝto, kie ŝi estis titulara docento. Intertempe en 1970, 1980 kaj 1982 ŝi esploris en Sovetunio en foraj lokoj, kie vivis lingvoparencoj de la hungaroj. Ŝi kandidatiĝis en 1979 en Leningrado, akceptita ankaŭ en Hungario. Ekde 1991 ĝismorte ŝi vivis en Belojarskij, kie ŝi kolektis etnografiaĵojn kaj lingvaĵojn pri parencaj lingvoj de hungaroj. Ŝi ricevis 2 premiojn en 1996 kaj 1998. Ŝi mortigis sin, sed antaŭ sia morto ŝi malpermesis esplori sian heredaĵon dum 20 jaroj, ĉar tiutempe tie okazis politikaj kvereloj. Tio malebligis ekkonon de la personaj datenoj, la prilaborado komenciĝis en 2022.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Északi vogul altatódal. Műfaji összefüggések.* (1976)
* *Die obugrischen Bären-Konzeptionen und ihre Zusammenhänge mit den religiösen Modellsystemen.* (1988)
* *A belojarszkiji Északi Osztják Folklór Archívum története.* (1997)
* *Jelentések Szibériából.* (2005)
* *Medvekultusz.* (2011)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj etnografoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Camila Vera

**Camila VERA** (1848-1911) estis meksika verkistino, edukisto kaj komponistino naskita en la meksika subŝtato Hidalgo.

## Vivo 
Unue ŝi aperis en la literatura mondo je sia 27-a jaraĝo kiam ŝi jam estas edziniĝinta al Felipe Pérez Soto. Tiam ŝi estis nomita "la poetino de Tulancingo”, hidalga urbo en kiu ŝi naskiĝis. Eĉ la poeto Román J. Ávila aperigis poemon dediĉitan al Camila Vera de Pérez. 

Paralele al sia poet-verkado ŝi fariĝis instruistino kaj malfermis edukan katolikan Instituton por knabinoj kaj junulinoj, kiu dum jaroj publikigis anoncojn kaj reklamojn en la urba gazetaro. Multajn jarojn poste en tiu ĉi instituto ŝi ekkomencis doni lecionojn de pianoludado kaj solfeĝo.

Tridek-unu jaraĝa ŝi vidviniĝis kaj montris sian malĝojon, solecon kaj malfeliĉon en poemo “*Melankolio*” kiun ŝi publikigis en la gazeto *El Republicano*.

Dum la paso de la jaroj aliaj poemoj de Camila Vera estis publikigitaj de la loka gazetaro, kiel “Al la koncipiĝo de María” (A la concepción de María) aperinta en ‘Virina Albumo’ (El Álbum de la Mujer) grava meksika ilustrita gazeto, kaj la poemo "Hejmo" (Hogar) ĉe la gazeto “La Meksika Virino” (La mujer mexicana).

Kiel “S-ino Doña Camila Vera de Pérez, eminenta amerika verkistino”, aperis novaĵo en gazeto, pri ŝia vojaĝo al Eŭropo: ŝi vizitis Parizon kaj havis la intencon esti ricevita de la Papo, kaj tiam eldoni libron de vojaĝimpresoj. 

Ŝi edziniĝis duan fojon al Primitivo Asorey, eble hispano naskiĝinta en Oviedo kaj elmigrinta al Meksikurbo. Per sia nova edziniĝinta nomo ŝi anoncis kaj ofertis muzikajn klasojn en sia Instituto: muzikinstruisto Camila Vera de Asorey. Ĉi tiu anonco estis la sola mencio de la rilato de Camila Vera kun la muziko, kio eble povus indiki ke ŝia muzika agado disvolviĝis nur private.

Ŝi havis aktivan feminisman agadon ĉe la "Societo por la Protekto de Virinoj" en kies solena inaŭgura ceremonio ŝi proponis poezian verkon, kaj ŝi publikigis sian plej faman poemon titolitan “Feminismo”. Plie ŝi aperigis longan kaj doloran poemon pri disiĝo titolita “Post...”, kaj eldonis libron “Poezio”.

Oni verkis plurajn alineojn pri ŝia literatura verkado, tamen malmulte aŭ nenio ekzistas pri ŝia muzika agado. Almenaŭ atingas nin malgranda danco titolita “Adiaŭ!...”. origine eldonita de Schirmer kies kopirajto indikas la daton 1891.

Sube videblas la prezentado de “Meksikaj komponistinoj de la 19-a kaj 20-a jarcentoj” en la Antikva Ĉefepiskopa Palaco de Meksikurbo (2013), kies unua peco estas “Adiaŭ!...” de Camila Vera.

## Eksteraj ligiloj 
Camila Vera - ¡Adiós! . Rocío D. Elizarrarás & Carina Peña
Polerady (distrikto Prago-oriento)

**Polerady** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 20 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago kaj 5 kilometrojn okcidente de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  (). En la nomo de katastra teritorio oni distingas per atributo "u Prahy", en la nomo de fervoja stacio per atributo "nad Labem".

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1290.  

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Dia torturo

## Pluaj fotoj 

Polerady, 2.jpg|La okcidenta rando de la municipo 
Polerady dvě lípy u statku (2).jpg|Du tilioj ĉe eksa bieno, memorigaj arboj

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Dodekanoduata acido

**Dodekanoduata acido** aŭ **1,12-dodekano-dukarboksilata acido** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **1,12-dodekanoduoila klorido** kaj **natria hidroksido**. Ĝi estas blanka, lumsensiva solidaĵo, solvebla en akvo kaj etanolo. Dodekanoduata acido posedas 12 karbonatomojn, 22 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojn. Dodekanoduata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado de la **1,12-dodekanoduata acido** per oksidigo de **1,12-dodekanodulo**:

### Sintezo 2 
* Preparado de la **1,12-dodekanoduata acido** per oksidigo de **1,12-dodekanodualdehido**:

### Sintezo 3 
* Preparado de la **1,12-dodekanoduata acido** per traktado de **1,12-dodekanoduoila klorido** kaj **natria hidroksido**:

### Sintezo 4 
* Preparado de la **1,12-dodekanoduata acido** per traktado de **natria 1,12-dodekanoduato** kaj **klorida acido**:

### Sintezo 5 
* Preparado de la **1,12-dumetila dodekanoduato** per traktado de **metanolo** kaj **1,12-dodekanoduata acido**:

### Sintezo 6 
* Preparado de la **1,12-duetila dodekanoduato** per traktado de **etanolo** kaj **1,12-dodekanoduata acido**:

## Vidu ankaŭ 
* Karboksilata acido

## Referencoj 
Kategorio:Karboksilataj acidoj
Ilona Andrássy (flegistino)

Grafo **Ilona Andrássy** [andrAŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Andrássy Ilona Katalin Jakobina Mária** estis hungara aristokrato, flegistino. Ŝiaj nobelaj antaŭnomoj estis *csíkszentkirályi kaj krasznahorkai* [ĉiksentkirAji kaj krasnahorkai], ŝiaj ambaŭ geedziĝaj nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Esterházy Pálné* kaj *Cziráky Józsefné* [esterhAzi cirAku jOĵefnE], ŝiaj gepatroj estis Tivadar Andrássy kaj Eleonóra Zichy.

Ilona Andrássy naskiĝis  en Tőketerebes (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Trebišov en Slovakio), ŝi mortis  en Peterborough (Ontario) (Kanado).

## Biografio 
Ilona Andrássy kreskis en la familia kastelo en Tőketerebes kun helpo de eksterlandaj edukistoj, ŝi ricevis edukadon taŭgan al sia statuso, estis instruita fremdajn lingvojn (germana, angla kaj franca) kaj ricevis bonegan ĝeneralan edukadon. Tamen ŝia okupiĝo estis verki leterojn, eseojn kaj taglibron. En 1909 ŝi edziniĝis al princo Esterházy, kiu baldaŭ mortis dum la 1-a mondmilito en 1915. Dum la mondomilito Ilona estis flegistino de la Ruĝa Kruco. En 1917 ŝi denove edziniĝis al grafo :hu:Cziráky József, baldaŭ ŝi naskis tri filojn. Dum la Hungara Sovetrespubliko la geedzoj estis malliberigitaj, iom poste ili retiriĝis al kastelo en Dénesfa. Ankaŭ la 2-a mondmilito atingis ilin en la kastelo. Post la komunista transpreno ili estis forpelitaj kaj ĉio el ilia posedaĵo estis eksproprietigita, eĉ en 1951 Ilona estis arestita nelonge. Intertempe 2 el ŝiaj filoj disidis al Kanado. Ŝi vidviniĝis en 1960, en la sekva jaro ŝi moviĝis al Kanado, kie ŝi pasigis la lastajn tri jarojn de sia vivo en mensa perturbo en flegejo. Kelkaj el iliaj posteuloj daŭre vivas en Kanado. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Adósom vagy élet* (poemaro, 1933)
* *Mindennek vége! Andrássy Ilona grófnő első világháborús naplója* (taglibro, 2014)
* *Andrássy Ilona grófnő irathagyatéka, 1-3.* (taglibroj, teatraĵoj, 3 volumoj, 2017–2020)

## Fontoj 
* biografio hungare 
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aristokratoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj flegistoj
Kategorio:Hungaraj taglibristoj
Oleška

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Prago-oriento. Pluaj signifoj estas indikitaj en paĝo Oleška (apartigilo).*

**Oleška** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento (ĝis la 31-a de decembro 2006 en&nbsp;distrikto Kolín), en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio proksimume 4,5&nbsp;km sudoriente de Kostelec nad Černými lesy, 5,5&nbsp;km sudokcidente de Kouřim kaj 18&nbsp;km oriente de Říčany. Tra Oleška kondukas ŝoseo I/2, kuniganta Pragon kun Kutná Hora. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1348.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* Brník
* Bulánka
* Králka
* Krymlov
* **Oleška**

## Memorindaĵoj
* Preĝejo de Ĉiuj sanktuloj

## Pluaj fotoj 

Oleška, OÚ.jpg|Municipa ofico
Oleška, č.p. 70.jpg|Oleška
Oleška, silnice.jpg|Ŝoseo en Oleška


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Oleška (apartigilo)

**Oleška ** povas signifi:
; setlejon
* Oleška – municipo en distrikto Prago-oriento, antaŭe distrikto Kolín
* Oleška (armea spaco Hradiště) – pereinta municipo en Doupova montaro
* Oleška (Semily) – loĝdomaro kaj baza setlejunuo en Semily, en parto Podmoklice
* Nová Oleška – parto de municipo Huntířov en distrikto Děčín
* Stará Oleška – parto de municipo Huntířov en distrikto Děčín
; akvan fluanton
* Oleška (rivero), alfluanto de rivero Jizera – rivero en cismontaro de Gigantmontaro
* Oleška (alfluanto de Luzacia Niso) – rojo en Regiono Liberec sur ĉeĥa-pola ŝtatlimo inter Ŝluknova kaj Fridlanta terlango
* Oleška (alfluanto de Olše) – rojo en&nbsp;Moraviasilezia regiono sur ĉeĥa-pola ŝtatlimo ĉe la plej orienta punkto de Ĉeĥio
 
## Rilataj artikoloj 
* Oleško
* Olešky (apartigilo)
* Olešenka
* Olešná
* Olše