open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Chaim Grade

**Chaim GRADE** () (la 4a de aprilo 1910, en Vilno – la 26a de junio 1982, en Novjorko) estis usona juda verkisto, poeto, tradukisto kaj ĵurnalisto. Li estas konsiderata unu el la eminentaj jidlingvaj verkistoj de la 20-a jarcento.

## Vivo 
Naskita en la familio de hebrea lingvo- instruisto, Shloime-Mordhe Grade. La familio estis ege malriĉa, do ekde juna aĝo Grade estis devigita labori kiel metilernanto por loka forĝisto. Li ricevis sian edukon en laika juda lernejo, kaj ĝis la aĝo de 22 li studis en jeŝivoj en Vilno, Belsk, Bjalistoko, kaj Novogrudok.

En 1932, li publikigis siajn unuajn poemojn en la ĵurnalo "Vilner tog" (*Vilna Tago*), kiu ricevis kritikan aprobon, post kio li aliĝis al la literatura grupo "Jung Vilne", fine iĝante unu el ĝiaj plej aktivaj figuroj.

En 1936, la debuta poemaro de Grade "Yo" (*Jes*) estis publikigita, kaj en 1939, la poemo "Musernikes" (*fratoj de la religia kaj etika movado Musar*), en kiu la verkinto, sub la nomo de **Chaim Vilner,** priskribas sin kaj lia ĵetado inter religiaj kaj moralaj principoj kaj laika ĉiutaga vivo. En 1940-1946 (post la formado de la Litova SSR) li vivis en Sovetunio kaj publikigis la poemaron "Has" (*Malamo*, 1943). Poste, Grade dediĉos la kolekton “Playtim” (*Rifuĝintoj*, 1947) al tiu ĉi periodo de sia vivo.

En 1946 li translokiĝis al Pollando, kie li fariĝis membro de la redakcio de la literatura revuo " Jidisze Szriftn ", kaj en 1947 li translokiĝis al Parizo, kie li fariĝis estro de grupo de verkistoj verkantaj en la jida lingvo, kiu ludis grava rolo en la sorto de rifuĝintoj en Francio kaj en la transformo kaj revivigo de la kultura vivo de franca judaro en tiuj jaroj. En 1948, Grade translokiĝis al Usono kaj vivis en la norda Bronkso (Novjorko) ĝis sia morto en 1982.

## Verkaro (elektita) 
La ĉeftemoj de la laboro de Grade estas la vivspertoj kaj ĉiutaga vivo de judaj familioj, juda vivo en Vilno, la mondo de mismanad (ortodoksaj judoj), la sorto de judaj rifuĝintoj kaj elmigrintoj, la katastrofo de eŭropaj judoj, ktp. La stilo de Grade estas karakterizita de kaj simpleco, figuraĵo kaj lirikeco de prezento.

### Poezio 
* Poeziokolektoj: "Yo" (*Jes*, 1936), "Doyres" (*Generacioj*, 1945), "Af di khurves" (*Sur la ruinoj*, 1947), "Farvaksene vegn" (*Superkreskitaj vojoj*, 1947), "Der mames tsavoe" (''Mom's Testament*, 1950), "Shain fun farloshene stern" (*Lumo de Faded Stars*, 1950).

### Prozo 
* Kolektoj de rakontoj: "Der mames shaboysim" (*Patrinsabatoj,* 1955), "Der shulhof" (*Sinagoga korto*, 1958), "Di kloyz un di gas" (*Kapelo kaj strato*, 1974), "Der shtumer minyan" (*Silenta minjano*), 1976).
* Romanoj: "Di Agune" (*La Senedza Edzino'', 1961), "Tsemakh Atlas" (vols. 1-2, 1967-1968).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Grade inter la verkista kaj pentrista grupo "Jung Vilna"
* Chaim Grade kaj Vilnius
* 
* Kompletaj verkaĵoj de Chaim Grade en la jida, ciferecigita

Kategorio:Mortintoj en 1982
Kategorio:Naskiĝintoj en 1910
Kategorio:Sovetiaj judoj
Kategorio:Poetoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Jidlingvaj verkistoj
Listo de famuloj naskiĝintaj en Kalocsa

Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Kalocsa:

## A 
* Julián Imre Ágoston, cisterciano
* Róbert Alföldi, aktoro
* Mátyás Pál Aradi, muzeologo

## B 
* Zoltán Bagó, politikisto
* Gusztáv Barlay, reĝisoro
* Dezső Bér, karikaturisto
* Tibor Boromisza (episkopo)

## C 
* Sándor Cziránku, gitaristo

## D 
* Alajos Daruváry, juĝisto

## G 
* Antal Gáspár, karikaturisto

## K 
* Árpád Kákonyi, komponisto
* István Kákonyi, skulptisto 
* Tibor Kovács, arkeologo
* Sári Kürthi, aktoro
 
## L 
* Ágnes Lakatos, ĵazkantisto
* György Lakatos, fagotisto
* Miklós Laurisin, pianisto

## M 
* Tibor Mertz, aktoro
* Imre Mócsy, jezuito
* János Mócsy, bestkuracisto

## P 
* Péter Prokop, pentristo

## S 
* Magda Salacz, arthistoriisto
* Miklós Schöffer, skulptisto
* Ede Solymos, muzeologo
* József Szabó (geologo)
* László Szvétek, operkantisto

## V 
* Ágoston Valentiny, ministro

## Fontoj 
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.

famuloj naskiĝintaj en Kalocsa
Juan de Prado (misiisto)

**Juan de Prado** estis hispana katolika sacerdoto, misiisto, kaj deklarita membro de la Ordeno de Minoraj Fratoj. Li funkciis kiel parto de la misioj en islama Maroko laŭ peto de Papo Urbano la 8-a kaj alportis multe da konsolo al la malgranda kristana populacio tie antaŭ ol la reganto igis lin murdis.

Papo Benedikto la 13-a konfirmis sian beatigon en la 24-a de majo 1728 post konfirmado ke la pastro estis murdita pro malamo al lia kristana kredo.

## Biografio 
Juan de Prado naskiĝis en Morgovejo ĉirkaŭ 1563 el nobela familio kaj orfiĝis antaŭ 1568. Li entreprenis teologiajn studojn en la kolegio ĉe Salamanko, kaj membrigis la Ordenon de Fratoj Minoraj en 1584. Li poste estis ordinita kaj komencis sian ministerion kiel predikisto. Li servis en diversaj franciskanaj domoj kiel novica majstro kaj poste kiel kuratoro.

En 1610 li estis elektita kiel provinca ministro de la Franciskana Provinco de San-Diego. En 1613 ekapero de pesto en Maroko mortigis ĉiujn franciskanojn tie okupiĝantajn pri la malfacila misio. De Prado estis nomumita de Papo Urbano la 8-a kiel apostola misiisto por laborado inter la malgranda kristana populacio.

Li kaj du kunuloj foriris la 27-an de novembro el Kadizo kaj alvenis por la misio en Marakeŝo, kie li kristanigis kaj disponigis konsolon al la fideluloj tie kaj ankaŭ administris la sakramentojn al ili. Ili ankaŭ dediĉis sin al la laboro inter la kristanaj sklavoj. La lokaj aŭtoritatoj ordonis al ili forlasi la landon, sed la tri franciskanoj ne foriris kaj daŭrigis sian agadon.

La sultano Al Ŭalid ben Zidan (regis inter 1631 kaj 1636) kaptis ilin kaj arestigis ilin. Ili estis kondamnitaj al malfacila laboro en la dispremado de salpetro, mineralo por la fabrikado de pulvo. Pridemanditaj de la sultano, ili ne hezitis konfesi sian kristanan kredon kaj tial estis skurĝitaj. Ĉe posta publika esplordemandado, de Prado ignoris la ĉeeston de la sultano kaj direktis sian atenton kaj deklarojn al kelkaj apostatoj ĉeestantaj. Al Ŭalid frapis lin, faligante lin teren. De Prado tiam estis vundita per du sagoj. La sultano ordonis ke De Prado estu forbruligita ĝismorte, sed ĉar li daŭre admonis la ekzekutistojn por sekvi Kriston, unu el ili iĝis senpacienca kaj frakasis lian kapon per ŝtono.

Juan de Padro estis frato de la kartografo Diego de Prado (1550-1645).

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1563
Kategorio:Mortintoj en 1631
Kategorio:Naskiĝintoj en la 16-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 17-a jarcento

Kategorio:Hispanaj misiistoj
Kategorio:Hispanaj sacerdotoj
Kategorio:Hispanaj martiroj
Kategorio:Hispanaj religiuloj
Tapia (stacidomo)

**Tapia** () estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Tapia de Casariego en la Princlando Asturio. Ĝi estas parto de la mallarĝŝpura reto funkciigata fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi havas regionajn servojn sur linio R-1f inter  kaj .

## Vidu ankaŭ 
* Tapia de Casariego

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Tapia de Casariego
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Josef Bick

**Josef BICK** (naskiĝinta la  sur Kastelo Wildeck apud Abstatt, mortinta la  en Vieno) estis germana kaj aŭstra filologo kaj estro de la Aŭstria Nacia Biblioteko.
## Vivo
Estante filo de forstisto li studis klasikan filologion ĉe Germana Universitato de Prago. Tie li membriĝis ĉe la katolika studenta korporacio *KDStV Ferdinandea Prag* ene de CV.. Dum esplorada restado je Gießen li anis ankoraŭ ĉe la klubo *VKDSt Hasso-Rhenania*; post reveno Pragon li en 1905 kunfondis *KDStV Vandalia Prag*. Sekvis aliaj honoraj membrecoj Viene kaj Insbruke. Li doktoriĝis kaj iĝis aŭstra civitano en la 1907-a jaro. Transloĝiĝis li Vienon kaj eklaboris li ĉe Kortega biblioteko; habilitiĝo ĉe la universitato de Vieno sekvis kaj en 1914 li nomumiĝis eksterorda profesoro.

En 1918 li iĝis biblioteka vicdirektoro post Josef Donabaum; en decembro 1921 li akceptiĝis en la framasonisma loĝio *Fortschritt* Viene. En 1923 li ekestris la nove instalita Nacia Biblioteko kaj ŝanĝis ĝin en modernan sciencan publikan uzadinstituton enkondukante novan luprensistemon kaj unuigante ĉiujn grandajn aŭstrajn bibliotekojn. En 1934 li krome estiĝis estro de la kolektaro de muzeo Albertina. En 1931 oni aljuĝis al li la meritordenon *Großes Ehrenzeiĉen für Verdienste um die Republik Österreich* kaj li iĝis membro de la Aŭstra Akademio de Sciencoj. Dum Aŭstrofaŝismo anis Bick ĉe Federacia Kultura Konsilio kun raportodevo antaŭ la parlamento *Bundestag*. Helpis li la agojn de la Internacia Esperanto-Muzeo en Vieno.

En la 16.3.1938 li estis arestita kaj poste deportita en la koncentrejojn de Dachau kaj Sachsenhausen. Riproĉis oni al li esti donacinta altvalorajn manuskriptojn vienajn al lia papa moŝto Pio la 12-a. Post liberiĝo li jam ne rajtis loĝi Viene sed nur en Markt Piesting en socia izoleco. Biblioteka sekvanto Viene iĝis la nazio Paul Heigl. Reenoficiĝo solena okazis en la 30.6.1945. La edukadministro Felix Hurdes vokis Bick estri komisionon por malaperigi nacisocialisman literaturon. Post retiriĝo en 1949 li mortis en 1952 en hospitalo en Vieno. post apopleksio.

## Honoroj
*honormedalo *Dr.-Josef-Bick-Ehrenmedaille* aljuĝota far de la Ligo de aŭstraj bibliotekistoj (VÖB)
*1952: strateto *Bickgasse* en Liesing 

## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB
*AEIOU-leksikono
* "Josef Bick 70 Jahre". Ĉe: *Anzeiger für die Altertumswissenschaft*. Volumo 3 (1950), kol. 65ss.
* Joseph Gregor, August Loehr, Richard Meister: "Josef Bick". Ĉe: *Festschrift, herausgegeben zum 25-jährigen Dienstjubiläum*. Bauer, Wien 1948, OVB.
* Gertrude Enderle-Burcel: *Christlich – ständisch – autoritär. Mandatare im Ständestaat 1934–1938*. Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes 1991, ISBN 3-901142-00-2, p. 46–48 
* Beate Fechter: *Josef Bick*. Magistriĝa faklaboraĵo, universitato de Vieno, 2013

## Notoj 
Kategorio:Profesoroj
Kategorio:Aŭstraj klasikaj filologoj
Kategorio:Aŭstraj bibliotekistoj 
Kategorio:Viktimoj de la naziismo
Kategorio:Aŭstraj framasonoj
Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Tapia de Casariego

**Tapia de Casariego** (, ) estas konsilio ĉe la okcidenta marbordo de Asturio, en la nordo de Hispanio, paroĥo de koncerna konsilio kaj samnoma urbo, ĝia ĉefurbo. Ĝi limas norde kun la Kantabra Maro, oriente kun la municipo El Franco, kaj sude kaj okcidente kun Castropol. Ĝi havas areon de &nbsp;km² kaj populacion de  loĝantoj (2023).

centra|450ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Tapia (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Municipoj de Asturio
Castropol

**Castropol** estas konsilio de la aŭtonoma komunumo de la Princlando Asturio, Hispanio. La urbo Castropol estas la ĉefurbo de la konsilio. Ĝi limas norde kun la Kantabra Maro, okcidente kun la estuaro de Eo, kiu apartigas ĝin de la galega konsilio de Ribadeo, oriente kun tiuj de Tapia de Casariego, El Franco kaj Boal, kaj sude kun tiuj de Vegadeo kaj Villanueva de Oscos.

Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023). 

centra|450ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Castropol (stacidomo)
* Las Campas de Castropol (stacidomo)
* Tol (stacidomo)
* Vilavedelle (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Municipoj de Asturio
Vegadeo

**Vegadeo** (, ) estas konsilio de la Princlando Asturio, en la nordo de Hispanio, same kiel paroĥo kaj ĉefurbo de la sama samnoma konsilio, ankaŭ apartenanta al la komarko Eo-Navia. Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023).

La loknomo *Vegadeo* estas komprenebla kiel *Valo de la rivero Eo*, kiu apartigas la nordokcidentan pinton de Asturio disde la nordorientan pinto de Galegio-
centra|450ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Vegadeo Pueblo (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)


Kategorio:Municipoj de Asturio
Gyula Borbély

**Gyula Borbély** [djula borbEj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Borbély Gyula** estis hungara dirigento.

 naskiĝis  en Miskolc, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Esztergom en 1948, poste li akiris dirigentan diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1953. Liaj ĉefaj majstroj estis László Somogyi (dirigento), János Viski kaj Ernő Szegedi (pianisto). Post la diplomo li estis helpekzercisto 2 jarojn, poste li ricevis dirigentan statuson en Budapeŝta Ŝtata Operejo ĝis sia morto. Jam ekde 1953 li dirigentis ne nur operojn, sed ankaŭ koncertojn eĉ pluraj eŭropaj landoj. Li havis edzinon kaj li ricevis premiojn en 1964 kaj 1977.

## Elektitaj dirigentaĵoj 
* Tibor Polgár: *A kérők* (1955)
* Igor Stravinski: *Petruska* (1966)
* Gioachino Rossini: La barbiro de Sevilo (1966)
* Endre Szervánszky: *Fuvolaverseny* (1967)
* Georg Friedrich Händel:
** *Largo* (1969)
** *Rodelinda* (1977)
* Richard Wagner: Tannhäuser (1970)
* Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte (1971)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj dirigentoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Novohrada cismontaro

**Novohrada cismontaro** () estas geomorfologia tutaĵo sur sudoriento de Šumava montaro. Temas pri aro de malaltebenaĵoj, montetaroj kaj ondiĝintaj kernaj montaroj. Ĝi atingas mezan supermaran altecon 556 m, maksimuma alteco estas 871 m (Kohout). Vultavo, Malše kaj iliaj alfluantoj kreas profunde entranĉitajn, diversloke preskaŭ kanjonajn valojn. La cismontaro ricevis sian nomon laŭ urbo Nové Hrady.

## Geologia konsisto 
La plej grandan parton de Novohrada cismontaro estas kreata de kristalinikaj mineralaj (granitoj de moldanubika plutono kaj cordierito. En sulko Kaplická brázda troviĝas restaĵoj de neogenaj sedimentaj rokaĵoj.

## Vidu ankaŭ
* Novohrada montaro


Kategorio:Cismontaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:Geografio de distrikto Český Krumlov
Kategorio:Geografio de distrikto České Budějovice
Kategorio:Šumava montaro
Emil Ádám

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ádám Emil** estis hungara korusestro, komponisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Rothmann* ĝis 1945.

 naskiĝis  en Debrecen, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 naskiĝis en juda familio. Li maturiĝis en komerca mezlernejo en sia naskiĝurbo, dum li estis memlernanto pri violonado kaj li kantis en koruso. Ekde 1925 li jam estis korusestro, pro la sukcesoj iom poste li estis kantoinstruisto en juda gimnazio same en Debrecen. En la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj li kolektis judajn kantojn en regiono, kiu nun havas la nomon Transkarpatio. Li akiris komponistan licencon en konservatorio de Debrecen en 1934, poste li plustudis en Vieno. Inter 1938-1940 li estis soldato, poste ofte trudlaboristo. Dum la nazia erao (1944) li kaŝiĝis, post jaro lia loĝejo kaj havaĵoj jam perdiĝis. Tial li translokiĝis al Budapeŝto en 1946 kun la familio, kie li estis kantoinstruisto en la juda gimnazio (baldaŭ en aliaj gimnazioj) kaj en 1948 li akiris pedagogian diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Tiutempe li estis ankaŭ korusestro. Li pensiuliĝis en 1969, poste li instruis ĝis sia morto en Tutlanda Rabena Altedukejo. Li edziĝis en 1934, en la sekva jaro filo, en 1946 filino naskiĝis.

## Elektitaj komponaĵoj 
* *Szombati és nagyünnepi héber dallamok* (1974)
* *Eljött az ének ideje* (1992)
* *És felnyitod az emlékezés könyvét* (1996)
* *Rasin Eszter* (muzika teatraĵo)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj korusestroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Barreiros (Lugo)

**Barreiros** estas marborda municipo en la provinco Lugo, aŭtonoma komunumo Galegio (Hispanio). Ĝi apartenas al la komarko A Mariña Oriental. Tiu municipo estas proksime ligita al la historio de la provinco ekde antaŭromia tempo. Ĝi havas grandan geografian varion, kiu iras de valoj al montoj, de la ebenaĵo al la marbordo kun altaj klifoj kaj vastaj strandoj.

Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023).

## Vidu ankaŭ 
* Barreiros (stacidomo)
* Reinante (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)


Kategorio:Municipoj de la provinco Lugo
Vegadeo Pueblo (stacidomo)

**Vegadeo Pueblo** () estas fervoja haltejo situanta en la hispana municipo Vegadeo en la Princlando Asturio. Ĝi estas parto de la mallarĝŝpura reto funkciigata fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi havas regionajn servojn sur linio R-1f inter  kaj .

## Vidu ankaŭ 
* Vegadeo

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Vegadeo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Novohrada montaro

**Novohrada montaro** (,  ankaŭ ) estas geomorfologia tutaĵo kaj montaro troviĝanta sur aŭstria-ĉeĥa limo. Sur la ĉeĥa teritorio ĝi etendiĝas sur areo 190,21&nbsp;km² ĉirkaŭ municipoj Nové Hrady, Horní Stropnice, Benešov nad Černou, Dolní Dvořiště kaj Malonty ĝis la ŝtatlimo. Ĝia suda parto estas jam en Aŭstrio  kaj Weinsberger Wald tiriĝanta ĝis valo de Danubo. La montaro ricevis sian nomon laŭ urbo Nové Hrady.

Unikeco de Novohrada montaro konsistas precipe en rare konservita naturo, kiu en la ĉeĥa flanko restis savita de intervenoj de homo dank' a sia situo en la eksa malpermesita limzono.

## Historio 
En la jaro 2003 estis proklamita  Naturparko Novohrada montaro kun areo 162&nbsp;km². Komence de la 1990-aj jaroj estis publikigita intenco proklami protektitan pejzaĝan regionon Novohrada montaro, sed en la jaro 2004 oni forlasis la intencon por establi tion.

## Birda regiono 
Birda regiono Novohrada montaro estis proklamita en la jaro 2004 enkadre de sistemo Reto Natura 2000. Ĝia areo estas 90,53&nbsp;km² kaj ĝi trafas en katastrajn teritoriojn Bělá u Malont, Benešov nad Černou, Dolní Příbraní, Hojná Voda, Lužnice u Pohorské Vsi, Pivonice u Pohorské Vsi, Pohoří na Šumavě, Rapotice u Malont, Staré Hutě u Horní Stropnice kaj Velký Jindřichov.

## Akvaro 
En&nbsp;Novohrada montaro fontas Lužnice, Malše, Stropnice, Černá kaj Pohořský potok.

## Montoj
* Vysoká (1034 m)
* Kraví hora (962 m)
* Mandlstein (874 m)

## Naturmemorindaĵoj
* Fontejo de Pohořský potok

## Vidu ankaŭ
* Novohrada cismontaro

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Novohrada montaro – turismaj informoj kaj fotografioj


Kategorio:Montaroj en Aŭstrio
Kategorio:Montaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Šumava montaro
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:Geografio de distrikto České Budějovice
Kategorio:Geografio de distrikto Český Krumlov
Kategorio:Birdaj regionoj en Ĉeĥio
Kategorio:Lokoj Natura 2000 en Ĉeĥio
Kategorio:Landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Ludwig Bieler

**Ludwig Josef Georg BIELER** (naskiĝinta la  en Vieno, mortinta la  en Dublino) estis aŭstra kaj irlanda klasika filologo. 

## Vivo 
Post studo de klasika filologio ĉe la universitato de Vieno li doktoriĝis en 1929 post defendo de la tezo *De vita S. Sansonis a Baldrico enarrata quaestiones tres*. De 1930 li kunlaboris en la teksteldonada projektego *Corpus Scriptorum Ecclesiasticorum Latinorum* sub Edmund Hauler ĉe la Aŭstra Akademio de Sciencoj (ÖAW). De 1934 Bieler deĵoris en la manuskripta sekcio de la Aŭstria Nacia Biblioteko; en 1935 li finekzameniĝis kiel bibliotekisto kaj fariĝis komence de 1938 ŝtata bibliotekisto (dua klaso). Post habilitiĝo en 1936 li estis instruanta kiel privata docento ĉe la fakultato pri filozofio forlasonte Vienon mallonge post Anschluss en marto 1938. En 1940 li venis tra Britio al Irlando kaj en 1946 li kaj la edzino estiĝis ŝtatanoj irlandaj.

Ekde 1948 Bieler estis asistanto ĉe Universitata Kolegio de Dublino kaj laboris de 1951 kiel lektoro de paleografio: tion interrompis nur esploradaj kaj docentadaj restadoj en Usono, ekz. en 1947 ĉe Universitato de Nia Damo kaj en 1954 ĉe Institute for Advanced Study. En 1960 on kreis por li postenon pri paleografio kaj malfrua latineco en Dublino. 

Reveno Aŭstrujon, dezirate de Bieler, ne okazis malgraŭ elektiĝo en 1964 fare de la Aŭstra Akademio de Sciencoj je koresponda membro.

En 1971 li fariĝis koresponda membro ĉe Brita Akademio.

Liaj spertoj pri tekstoj de patroj de la Eklezio iĝis la bazo por eldoni tekstojn de kaj pri Sankta Patriko kaj ĝenerale pri latinlingvaj skribaĵoj irlandaj el mezepoko.

## Skribaĵoj (elekto) 
* *Zur Interpretation hagiographischer Parallelen*. Heidelberg 1974, ISBN 3-533-02391-5.
* *Tirechán als Erzähler. Ein Beitrag zum literarischen Verständnis der Patrickslegende*. München 1974, ISBN 3-7696-1460-7.
* *Theios anēr. Das Bild des „Göttlichen Menschen“ in Spätantike und Frühchristentum*. Darmstadt 1976, ISBN 3-534-03848-7.
* *Geschichte der römischen Literatur*. Berlin 1980, ISBN 3-11-008286-1.

## Literaturo 
*Kay Ehling: "Ludwig Bieler" - ĉe: BBKL, vo. 36, p. 164-172 

## Eksteraj ligiloj 
* memorlibro por viktimoj de la naziismo (fare de ÖAW)
* memorlibro por viktimoj de la naziismo (fare de la universitato de Vieno)
*biografio ĉe ÖBL (kun foto)
*dataro de *Regesta Imperii* 
## Notoj 
Kategorio:Profesoroj
Kategorio:Aŭstraj klasikaj filologoj
Kategorio:Paleografio
Kategorio:Irlandaj filologoj 
Kategorio:Elmigrintoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1906
Kategorio:Mortintoj en 1981
László Agócsy

**László Agócsy** [lAslO agOĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Agócsy László** estis hungara korusestro, kantoro, altlerneja instruisto, skolto.

 naskiĝis  en Szeged, li mortis  en Pécs.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris kantoran licencon en 1927, en la sekva jaro juran diplomon en Universitato Erzsébet. Inter 1924–1944 li instruis en lernejo en Pécs, krome inter 1926–1958 li estis kantoro kaj korusestro en Preĝejo Sankta Francisko el Asizo (Pécs) kaj li instruis en muziklernejo de Pécs. Li akiris pedagogian diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1947. Inter 1958–1971 li instruis en muzika kampuso en Pécs, dum li estis en Italio kaj Hispanio por disvastigi metodon de Zoltán Kodály. Li edziĝis en 1933, post jaro filino naskiĝis. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Szolfézs példatár. 1–2. Alsófok.* (kunaŭtoro, 194?, 28-a eldono: 2005)
* *Énekeljünk – muzsikáljunk.* (kunaŭtoro, 194?, 21-a eldono: 2004)
* *Bach szolmizáló olvasókönyv.* (194?)
* *A középfokú szolfézs útmutatója.* (1953)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Pécs (1999)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj korusestroj
Kategorio:Hungaraj kantoroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj skoltoj
Foz

**Foz** estas hispana municipo apartenanta al la provinco Lugo kaj al la komarko A Mariña Central, en la aŭtonoma komunumo Galegio. Foz estas marborda municipo, ĉe la bordo de la Kantabra Maro, ĉe la enfluejo de la rivero Masma,​ kie formiĝas la estuaro de Foz,​ kun areo de &nbsp;km² kaj  loĝantoj (2023). Ĝi limas kun la municipoj de Burela kaj Barreiros, kaj en la interno kun tiuj de Lorenzana, Mondoñedo, O Valadouro, Alfoz kaj Cervo. Kvankam Foz antaŭe estis fiŝkaptista urbo, nuntempe la plej multaj el la ekonomiaj resursoj estas akiritaj de turismo.

## Vidu ankaŭ 
* Foz (stacidomo)
* Cangas de Foz (stacidomo)
* Fazouro (stacidomo)
* Marzán (stacidomo)
* Nois (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Municipoj de la provinco Lugo
Hebrea Verkista Asocio en Israelo

La **Hebrea Verkista Asocio en Israelo** (, antaŭe , kaj post ŝtatiĝo de Israelo , kaj mallonge ) estas profesia asocio kaj sindikato de verkistoj kaj poetoj, kiuj verkas en la hebrea lingvo en Israelo. (En Israelo estas ankaŭ asocioj de israelaj verkistoj kiu verkas en aliaj lingvoj, inkluzive araba).

La ĉefsidejo de la Asocio estas en la konstruaĵo "Beit HaSofer" en Tel-Avivo, kiu ankaŭ enhavas la arkivon kaj redakcion de la revuo *Moznaim*.  La asocio havas filiojn en la urboj Jerusalemo kaj Ĥajfo, kiuj efektivigas siajn proprajn agadojn (organizado de prelegoj kaj simpozioj kaj publikigo de la *Jerusalema kaj Carmelit* literaturaj jarlibroj, respektive)

La asocio nuntempe havas proksimume 450 membrojn, inkluzive de aŭtoroj, poetoj, direktoroj kaj dramistoj . Membreco de la Asocio de Verkistoj estas kondiĉigita de la verkado de du verkaĵoj en la hebrea kaj la aprobo de la eniĝa komitato.

## Historio 
En 1928, Ĥaim Naĥman Bialik estis elektita prezidanto de la Asocio de Hebreaj Verkistoj, tenante tiun postenon ĝis sia morto en 1934. Dum tiu ĉi periodo, literatura revuo de la asocio estis establita, titolita *Moznaim* (signifante "Pesilo"), kies la unua numero estis publikigita la 15-an de marto 1929 . La revuo estis origine semajnĵurnalo kaj poste monata, kaj spertis plurajn ŝanĝojn (inkluzive de ĉesigo de publikigo, ŝanĝante tendencojn) tra la jaroj, sed pluvivis.

Post la morto de Bialik en 1934, la gvidado de la unuiĝo estis tenita fare de, inter aliaj, Ŝaul Ĉerniĥovskij (1938-1943), Dov Ĉomski (1958-1974), Ŝammai Golan (1974-1983), kaj Natan Jonatan (1983-1984) 

Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Hebrelingva literaturo
Ĝenerala Unuiĝo de Israelaj Verkistoj

La **Ĝenerala Unuiĝo de Israelaj Verkistoj** () estas asocio de israelaj verkistoj, kio ajn estas ilia lingvo de verkado. Ĝi estis establita en 1995 kaj ĝia sidejo situas en Tel-Avivo.

En 2020, la asocio inkluzivas ĉirkaŭ 400 aŭtorojn, kiuj verkas en la hebrea, ĉirkaŭ 100 aŭtorojn, kiuj verkas en la araba, ĉirkaŭ 20 aŭtorojn, kiuj verkas en la rusa kaj kelkajn aliajn verkistojn en la jida, franca kaj angla. 
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Hebrelingva literaturo
Kuraŝiki

**Kuraŝiki,** () estas urbego, ankaŭ marhaveno en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en Regiono Ĉugokuo, en Gubernio Okajamo, eĉ en urbaro de Okajama (urbo). La loknomo signifas "kolekto de vendejoj", ja ĝi estis longe komerca urbo.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2023 Kuraŝiki havis populacion de .

## Geografio 
Kuraŝiki situas laŭ marbordo sur aluvia ebenaĵo, kiuj estis parte iamaj insuloj. Gubernia sidejo Okajama troviĝas 16, Fukujama 40, Himeĵi 88, Tokuŝimo 93, Hiroŝimo 124, ĉefurbo Tokio 557 kilometrojn aere laŭ https://www.distancefromto.net/.
eta|

## Historio 
En tiu areo oni trovis restaĵojn el la paleolitiko. La loko dum la konataj historiaj periodoj travivis tiujn periodojn, precipe kiel havenurbo aŭ kolektopunkto de rizimpostoj, se ne paroli pri la komercado kaj salproduktado. La urbeto iĝis ankaŭ produktejo de teksaĵoj. Kuraŝiki estis kreita laŭ la moderna municipa sistemo en 1889 kaj ekhavis urban statuson en 1891, ankaŭ en 1928. En 2005 najbaraj komunumoj aliĝis al Kuraŝiki. En 2002 la urbego ricevis specialan statuson kun pliigita loka aŭtonomio.

## Ekonomio 
Ekonomio de Kuraŝiki konsistas el komerco, agrikulturo kaj peza industrio. La lasta konsistas el ŝtalaĵoj, aŭtoj, kaj ŝipkonstruadoj.
eta|maldekstre|

## Trafiko 
Kuraŝiki estas fervoja nodo kun pluraj stacidomoj. La aŭtovojaj kontaktoj estas bonaj.

## Eduko 
En Kuraŝiki pluraj universitatoj kaj altlernejo funkcias.

## Klimato 
eta|

Kuraŝiki situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1042 milimetrojn. En ĉiuj monatoj pluvas.

## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj kaj muzeoj
* amuzparko

## Ĝemelurboj 
*  St. Pölten, ekde 1957
*  Kansasurbo (Misurio), ekde 1972
*  Kristkirko, ekde 1973
*  Zhenjiang, ekde 1997

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Edgar Martini

**Heinrich Edgar MARTINI** (naskiĝinta la  en Sohland am Rotstein, mortinta la  en Prago) estis germana klasika filologo. 

Studis li inter 1892 kaj 1895 klasikajn filologion kaj arkeologion ĉe universitato de Lepsiko kaj Bonna universitato. Doktoriĝo sukcesis en la 1896-a jaro. En 1899 li habilitiĝis Lepsike pri Diogeno Laertio, kie li aktivis privatdocentece inter 1899 kaj 1903. Poste li estis ĝis 1907 nelaŭplana eksterorda profesoro kaj poste (ĝis 1922) laŭplana eksterorda profesoro en Lepsiko. En 1922 finfine nomumiĝis li orda profesoro ĉe Germana Universitato de Prago. Ĝi funkciis ĝis ties morto.

La societo *Klassisch-Philologisĉer Verein Leipzig* ene de la naŭmburga korporaciaro NKV nomumis lin honora membro.

## Skribaĵoj 
* *Quaestiones Posidonianae*, Leipzig 1896 (disertaĵo)
* *Analecta Laertiana*, du volumoj, Leipzig 1899–1902 https://archive.org/details/4627071 (habilitiĝa laboraĵo)
* *Philhellenismus und Turkophilie. Ein Wort zur Aufklärung*, Leipzig 1910.
* *Ovid und seine Bedeutung für die römische Poesie*, Prago 1927.
* *Einleitung zu Ovid*, Brunno/Prago/Leipzig/Wien 1933

## Literaturo 
* "Edgar Martini zum Gedächtnis", ĉe: Edgar Martini: *Einleitung zu Ovid*, Brunno/Prago/Leipzig/Wien 1933, p. IX-XV
* Alfred Klotz: "Edgar Martini", ĉe: *Biographisches Jahrbuch für Altertumskunde* 1934, p. 33–50

## Eksteraj ligiloj 
*Vikifontaro
* 
*prelegoj de Martini Lepsike
*ligiloj ĉe DDB

## Notoj 
Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Kategorio:Germanaj profesoroj 
Kategorio:Naskiĝintoj en  1871
Kategorio:Mortintoj en 1932
Arkiva Instituto Gnazim

**Arkivo Gnazim** de la Hebrea Verkista Asocio en Israelo (, signifante Instituto Gnazim) estas la granda hebrelingva literatura arkivo en la mondo . Ĝi estis fondita en 1951 kaj ĝi situas en la urba biblioteko Beit Ariela en Tel-Avivo.

La celo de la arkivo estas kolekti kaj konservi la verkojn de hebrelingvaj aŭtoroj kiuj vivis kaj laboris en diversaj landoj de la mondo kaj Israelo. Ĝi stokas manuskriptojn, leterojn, personajn dokumentojn, fotojn, same kiel unikan kolekton de sonregistraĵoj. Krome, ĝi konservas manuskriptojn kaj leterojn de verkistoj kiuj mortis dum la holokaŭsto, inkluzive de David Vogel, Hillel Zeitlin kaj Shimon Dubnov. Aldone, la Gnazim Arkivo enhavas la arkivojn de famaj jidaj verkintoj, inkluzive de Zvi Eisenman, Mordechai Tzanin, kaj la ekstreme grava persona arkivo de David Hofstein, pafita en 1952 en la sovetia jura proceso de la Juda Kontraŭfaŝisma Komitato.

Gnazim enhavas pli ol 750 arkivajn kolektojn de verkistoj, poetoj, eseistoj kaj dramistoj kiuj laboris ekde la fino de la 19-a jarcento ĝis nuntempe. Inter ili: Ŝhaul Ĉerniĥovskij, Yosef Chaim Brenner, Yehuda Burla, Leia Goldberg, same kiel konataj modernaj verkistoj, kiel ekzemple Jona Wallach, Avot Yeshurun, Yehuda Atlas, kaj aliaj.

Arkivaj fondusoj estas uzataj de esploristoj, ĵurnalistoj, literaturrecenzistoj ktp el Israelo kaj aliaj landoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo  
* Viena Romano de David Vogel, revizio
* Princino Leah
* Perdita hebrea Romano de David Vogel, Viena Romano ĉe jstor

Kategorio:Hebrelingva literaturo
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Arkivoj
Societo de Aŭtoroj, Komponistoj kaj Muzikaj Eldonistoj en Israelo

La **Societo de Aŭtoroj, Komponistoj kaj Muzikaj Eldonejoj en Israelo** (), konata de la akronima **AKUM** (אקו"ם), estas ne-profitcela kopirajto kolektivo kiu okupiĝas en kolektiva rajta administrado por aŭtoroj, poetoj, kantoverkistoj, komponistoj, aranĝistoj kaj muzikaj eldonejoj en Israelo. Kiel membro de la Internacia Konfederacio de Societoj de Aŭtoroj kaj Komponista (CISAC), ACUM estas filiiĝita kun pli da ol 100 similaj rajtaj organizaĵoj ĉirkaŭ la mondo, kun kiu ĝi okupas en reciprokaj tantiemaj kolektivaj interkonsentoj. Ĝi ankaŭ tenas ĉiujaran premian ceremonion kiu honoras aŭtorojn kaj muzikistojn en multaj kategorioj, inkluzivanta vivdaŭran atingon.

Ĝi estis fondite en 1936. En 2016, la organizaĵo havas  membrojn, de kiuj 149 estas eldonejoj. Pli da ol 1.7 miliono da israelaj kaj fremdlandaj verkaĵoj estas registritaj en ties datumbazo . 

La organizaĵo okazigas ĉiujaran ceremonion por honori la ACUM-Premiojn kiujn ĝi establis en diversaj kategorioj. La societo establis premiojn en la kampoj de literaturo, klasika muziko kaj judaj kantoj. Nur membroj de ACUM povas partopreni konkursojn.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (angla)

Kategorio:Kopirajtaj kolektivoj
Kategorio:Israela muziko
Kategorio:Organizaĵoj en Israelo
Kategorio:Juro pri intelekta proprieto
El detective y la muerte

***El detective y la muerte*** (La detektivo kaj la morto, 1994) estas hispana filmo de Gonzalo Suárez apartenanta al ĝenro de nigra kino kun superrealismaj nuancoj. Ĉefaktoris en ĝi Héctor Alterio, Charo López kaj Javier Bardem, kiu pro sia ludado ricevis Arĝentan Konkon al Plej Bona Aktoro en la Donostia Kinfestivalo.

## Intrigo
​La agado okazas en malvarma kaj turbulema urbo de norda Eŭropo, kaj temas pro maljuna magnato G. M. (Héctor Alterio) kiu montras grandan povon super vivo kaj morto de siaj apuduloj; tamen li ne povas eviti sian tujan morton kaj pro tio donacas al sia filino, kun kiu eltenas incestan rilaton, aparaton per kiu li aperos kiel hologramo post sia morto. Sed la filino sopiras por la morto de sia patrino, nome la Dukino (Charo López) kaj tiucele ŝi sendas pagmurdiston (Carmelo Gómez). Sed la Dukino estas protektita de la detektivo Cornelio (Javier Bardem) kiu amas ŝin kaj klopodos por savi ŝin.​

La intrigo estas bazita sur fantasta rakonto de la dana verkisto kaj poeto Hans Christian Andersen. Lia rakonto "Historio de patrino", rakontis la malfacilaĵojn de patrino serĉanta la Diablon mem por ke tiu redonu la vivon al sia filo, ĵus mortinta. Tiun rakonton ofte oni teatrigis, sed tiu filmo estas la unua kinadaptaĵo. Ĝi aliras temojn tiom kompleksajn kiel incesto, avaro, volupto kaj eĉ paranormalaj aferoj. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Javier Bardem kiel Detektivo Cornelio
* Maria de Medeiros kiel Maria
* Carmelo Gómez kiel Malhelulo
* Héctor Alterio kiel G.M.
* Mapi Galán kiel Laura
* Francis Lorenzo kiel Don Luis
* Paulina Gálvez kiel Ofelia
* Myriam de Maeztu kiel Rosa
* Charo López kiel Dukino
* Jerzy Bończak kiel Ŝarkulo

Kategorio:Trileraj filmoj
Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Polaj filmoj
Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1994
Éxtasis

***Éxtasis*** (Ekstazo, 1996) estas hispana filmo de Mariano Barroso. Ĉefaktoris en ĝi Federico Luppi, Silvia Munt kaj Javier Bardem.

## Intrigo
Tri amikoj (Rober, Ona kaj Max) enuas je sia vivo kaj sopiras al vivo kiu promesu monon, povon kaj sukceson. Tiucele ili planas ŝteli el siaj familioj, post kio ili fuĝos el Madrido laŭ ne fiksita vojo. Max ŝtelas el sia patro Daniel, prestiĝa teatra reĝisoro kiu tenas tempeŝtan rilaton kun ekstercentra aktorino, Lola. Rober ŝajnigas sin Max kaj Daniel kaj Lola invitas lin kunhavi sian vivon plena de sukceso kaj lukso.​ 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Javier Bardem kiel Rober
* Federico Luppi kiel Daniel
* Silvia Munt kiel Lola
* Daniel Guzmán kiel Max
* Leyre Berrocal kiel Ona
* Alfonso Lussón kiel onklo de Rober
* Juan Diego Botto kiel aspiranto

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1996
Svitavy (stacidomo)

**Svitavy** estas fervoja stacidomo en la orienta parto de la samnoma urbo en la regiono Pardubice. Ĝi kuŝas sur la fervojlinio Brno - Česká Třebová kaj Svitavy – Žďárec u Skutče. La stacio estas elektrizita (3 kV DC). En Svitavy troviĝas ankaŭ la stacidomo *Svitavy zastávka* (linio 261). En decembro 2022, la haltejo *Svitavy-Lačnov* (linio 260) estis translokigita al nova loko tuj preter la limo de la katastro de Opatovce kaj alnomita *Opatovec*. La haltejo *Svitavy-Lány* (itinero 260) situas tuj preter la limo de la katastro de Hradec nad Svitavou.

## Bildgalerio 

Svitavy, Staniční budova z ulice (2023).jpg|Ekstero
Svitavy, nádraží 01.jpg|Stacio
Svitavy, nádraží 06.jpg|Ĉirkaŭaĵo

## Vidu ankaŭ 
* Svitavy
* Fervojlinio Brno - Česká Třebová

Kategorio:Svitavy
Kategorio:Konstruaĵoj en Svitavy
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1849
Kategorio:Fervoja transporto en Regiono Pardubice
Fazouro (stacidomo)

**Fazouro** () estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Foz en la provinco Lugo, aŭtonoma komunumo Galegio. Ĝi estas parto de la mallarĝŝpura reto funkciigata fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi havas regionajn servojn sur linio R-1f inter  kaj , same kiel partajn servojn inter  kaj  nomitajn R1a.

## Vidu ankaŭ 
* Foz

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Foz
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Károly Antos

**Károly Antos** [kAroj antoŝ], aŭ ĉeĥe **Karel Antoš,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Antos Károly** estis orgenisto, korusestro, komponisto, instruisto. Lia filo estis Kálmán Antos.

Karel Antoš naskiĝis  en Divišov (Aŭstra Imperio, nuntempe en Ĉeĥio), li mortis  en Kremnica (Ĉeĥoslovakio, nuntempe en Slovakio).

## Biografio 
Károly Antos ricevis sian unuan muzikan edukadon de sia avo, poste en orgenlernejo de Prago. Ekde 1870 li estis orgenisto en Graz tri jarojn, inter 1873-1875 en Vieno, poste en Veszprém (urbo) ĝis 1881. En tiu lasta urbo li estis lastatempe ankaŭ vickorusestro. Li plej longe (1881-1923) estis korusestro kaj orgenisto en Körmöcbánya, ekde 1920 konata Kremnica, krome li estis muzikinstruisto en la loka gimnazio, sed en 1920 li blindiĝis, tial li ne plu instruis.

## Elektitaj komponaĵoj 
* *A rózsaleányok.* (opereto, 1888) 
* *Requiem Erzsébet királyné halálára.*
* *D-moll mise.*
* *Missa Brevis.*
* *Ünnepi Offertorium.*

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio ĉeĥe
* biografio hungare
* biografio hungare legebla en la 2-a alineo

## Referencoj 
Kategorio:Orgenistoj
Kategorio:Komponistoj
Kategorio:Instruistoj
Brno hlavní nádraží

**Brno hlavní nádraží** (aŭ Brno hl.n.) (esperantigite Brno ĉefstacidomo) estas la plej granda pasaĝera fervoja stacidomo en Brno. Ĝi funkcias ekde 1839 kaj kune kun la stacidomo en Břeclav estas unu el la plej malnovaj en Ĉeĥio. La ekspedkonstruaĵo situas sur la suda rando de la historia centro, sur la suda flanko de la strato Nádražní. Al la stacidomo estas konektitaj fervojaj linioj el entute sep direktoj, tra kiuj pasas la itinero de la unua fervoja koridoro.

## Bildgalerio 

Brno, hlavní nádraží - hlavní hala obr4.jpg|Halo
Brno Main Train Station Sept 2013 - 09 (9736504136).jpg|Nomo
Brno, hlavní nádraží, lokomotiva 354.1217 (01).jpg|Vaporlokomotivo

## Vidu ankaŭ 
* Brno
* Vlara fervojo
* Fervojlinio Brno - Česká Třebová
* Tramtransporto en Brno

Kategorio:Brno
Kategorio:Konstruaĵoj en Brno
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en Brno
Kategorio:Fervoja transporto en Brno
Kategorio:Vlara fervojo
Kategorio:Teknikaj memorindaĵoj en Sudmoravia regiono
Endre Borus

'*** [boruŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Borus Endre*' estis hungara korusestro, muzikinstruisto.

 naskiĝis  (laŭ alia informo ) en Esztergom, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris diplomon en Tutlanda Hungara Muzikarta Altlernejo en 1905. Liaj ĉefaj instruistoj estis Emil Baré, Béla Szabados kaj Dezső Antalffy-Zsiross. Post la diplomo li estis inspektoro en Budapeŝto, ekde 1923 li estis muzikinstruisto en ĉefurba lernejo. Li establis koruson, pere de tio li komencis la korusan movadon kovrantan la tutan landon. Ekde tiam la publiko konis la infanajn verkojn de Zoltán Kodály.

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj inspektoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj korusestroj
Kroata Verkista Asocio

**Kroata Verkista Asocio** (; mallongigita **DHK**) estas la oficiala **asocio de kroataj verkistoj**. Ĝi estis fondita en 1900 en Zagrebo kun la celo "unuigi verkistojn kaj helpi ilin subteni unu alian kaj antaŭenigi kroatan literaturon ĉiaokaze de politikaj objektivoj", "protekti la interesojn kaj pliigi la reputacion de verkistoj" kaj "subteni ties membroj kaj iliaj orfoj."  La prezidanto de la DHK estas Hrvojka Mihanović Salopek, dum Željka Lovrenčić kaj Mirko Ćurić estas vicprezidantoj .

En 1945, post la alveno de la jugoslava komunista registaro, ĝi estis nomita la Societo de Verkistoj de Kroatio (DHK). Ĝi ricevis sian malnovan nomon post la unuaj demokrataj elektoj en 1990.

Ĝi ankaŭ funkcias kiel eldonisto, kaj estas la eldonisto de la revuoj " Kritika ", " Republika ", " Most " kaj " Lettre internationale ". Ĝi estas la organizanto de la literatura kaj scienca konferenco Zagrebaj Literaturaj Konversacioj, kaj tiu renkontiĝo estas okazigita en ilia Klubo. 

## Vidu ankaŭ 
* Asocio de Verkistoj de Jugoslavio

## Referencoj 
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Kroata lingvo
Burela

**Burela** estas municipo en Hispanio apartenanta al la provinco Lugo, en la aŭtonoma komunumo Galegio. Ĝi estas parto de la komarko A Mariña Central. Ĝi estas marborda municipo situanta ĉe la bordo de la Kantabra kun areo de  kvadrataj kilometroj, kreita la  kiel rezulto de la apartigo de la samnoma paroĥo disde la municipo Cervo.

Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023).

## Vidu ankaŭ 
* Burela (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)


Kategorio:Municipoj de la provinco Lugo
Alianco de Artaj kaj Literaturaj Asocioj de Vjetnamio

La **Alianco de Artaj kaj Literaturaj Asocioj de Vjetnamio** () estas la altranga oficiala korpo reprezentanta ĉiuj kulturaj asocioj en Vjetnamio. Ĝi estis fondita 1957-1958 kiel la organizaĵoj sub ĝi estis ankaŭ fondita .

## Konsistigaj organizaĵoj (membraj asocioj) 
* Vjetnama Verkista Asocio (Asocio de Vjetnamiaj Verkistoj) () - La asocio premias ties propran libron estimas ĉiun jaron. Tio ĉi estas unu el la oficialaj kulturaj asocioj en Vjetnamio. Ĝi estis fondita 1957 sub la Alianco de Artaj kaj Literaturaj Asocioj en Vjetnamio . La asocio premias ties propran libran premion ĉiun jaron: la Premio de la Vjetnama Verkista Asocio.
* Vjetnama Belarta Asocio
* Vjetnama Muzikista Asocio
* Vjetnama Asocio de Dramecaj Artistoj (Asocio de Kinaj Artistoj)
* Vjetnama Asocio de Arkitektoj
* Vjetnama Filma Sekcio
* Vjetnama Asocio de Dancaj Artistoj
* Vjetnama Folklora Arta Asocio
* Vjetnama Etna Minoritata Literaturo kaj Arta Asocio
* Vjetnama Asocio de Fotografiaj Artistoj

La organizaĵo ne inkluzivas la Vjetnama Ĵurnalista Asocio.

## Referencoj 
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1957
Kategorio:Kulturo de Vjetnamio
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Artaj organizaĵoj
Unuiĝo de Polaj Verkistoj

La **Unuiĝo de Polaj Verkistoj** (, akronime **ZLP**) estas, kune kun la Asocio de Polaj Verkistoj , grava artista unuiĝo kiu pledas por la rajtoj kaj interesoj de polaj verkistoj. Ambaŭ organizaĵoj estas bazitaj en la Domo de Literaturo ( *Dom Literaturo* ) en Varsovio . La unuiĝo havas 22 regionajn branĉojn kaj havis pli ol 1,100 membrojn en 2004.

Ĝi estis establita ĉe renkontiĝo de polaj verkistoj kaj aktivuloj en Lublin malantaŭ la sovetia fronta linio, dum la liberigo de Pollando fare de la Ruĝa Armeo en 1944. Ties komenca nomo (Profesia Unio de polaj Verkistoj) venis de la simila organizo formita en 1920 de fama pola romanisto Stefan Żeromski, nomita *Związek Zawodowy Literatów Polskich* kiu estis malfunkcianta dum la Dua Mondmilito .

## Referencoj 
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Polaj organizaĵoj
Pola Verkista Asocio

La **Pola Verkista Asocia** (PVA; , akronime SPP) estas, kune kun la Unuiĝo de Polaj Verkistoj, grava artista asocio kiu pledas por la rajtoj kaj interesoj de polaj verkistoj. Ambaŭ organizaĵoj estas bazitaj en la Domo de Literaturo ( *Dom Literaturo* ) en Varsovio. La asocio havas 11 regionajn filiojn kaj havas ĉirkaŭ 900 membrojn.

Ĝi estas organizaĵo de polaj verkistoj, poetoj, dramistoj, recenzistoj kaj tradukistoj. PVA estis establita en 1989 kaj estas daŭrigo de la Profesia Unio de Polaj Verkistoj, fondita en 1920 laŭ la iniciato de Stefan Żeromski.

Notindaj eksaj membroj de la Pola Verkista Asocio inkluzivas sciencfikcion aŭtoron Stanisław Lem .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1989
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Polaj organizaĵoj
Irana Verkista Asocio

La **Irana Verkista Asocio** aŭ **Asocio de la Iranaj Verkistoj** () estas kultur-sindikata kaj neprofitcela institucio. Ĝi estis oficiale kaj publike establita kiel la sindikata organizaĵo. Ĝi estis fondita en 1968 fare de kvardek verkistoj kiuj estas menciitaj kiel la fondintoj de la Irana Verkista Asocio.

La Irana Verkista Centro estas parto de la Monda Pen-Asocio, kaj ĝiaj membroj inkluzivas verkistoj, tradukistoj, redaktistoj kiuj estas aprobitaj de la konstitucio.

Ĝi estis fondita kun la objektivo antaŭenigi liberecon de parolado kaj batalanta kontraŭ cenzuro. Ĉi tiuj verkistoj inkluzivis Jalal Al-Ahmad, Bahram Bayzai, Darioush Ashouri, Mohammad kaj Mohammad Sepanlou. Ĝi estas unu el la plej malnova kaj plej influa sindikato por iranaj verkistoj. Ĝi havas longan tradicion de kontraŭstaro al la registaro ekde ties establo, kaj rezulte nemalmultaj de siaj membroj spertis persekuton, subpremon, cenzuro kaj ekzilo .

La asocio daŭre laboras por la rajtoj de libereco de esprimo kaj kontraŭ cenzuro en la lando.

## Referencoj 
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj en Irano
Kategorio:Kulturo de Irano
Cervo (Lugo)

**Cervo** estas municipo en Hispanio apartenanta al la provinco Lugo, en la aŭtonoma komunumo Galegio. Ĝi estas parto de la komarko A Mariña Okcidenta. En 1994 la paroĥo Burela sendependiĝis disde la municipo Cervo.

*Cervo* en la galega signifas precize cervon, kaj tiukadre aperas orflava cervo en la municipa blazono kun ruĝa krono, kvazaŭ kornoj ne sufiĉus.

Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023).

## Vidu ankaŭ 
* Bidueiros (stacidomo)
* Madeiro (stacidomo)
* San Cibrao (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)


Kategorio:Municipoj de la provinco Lugo
Eŭska Verkista Asocio

La **Eŭska Verkista Asocio** (, akronime EIE) estis fondita en 1982, kun la celo kunigi eŭskajn verkistojn - tio estas, tiujn kiuj verkas en la eŭska. Ĝi havas sian sidejon en Donostio.

Ĝi estas senprofita asocio, strukturita por defendi la profesiajn kaj moralajn rajtojn de eŭskaj verkistoj. Ĝi nuntempe havas pli ol 380 membrojn, kaj krom tio, ĝi havas ankaŭ jenajn aliajn celojn: disvastigi eŭskan literaturon en Eŭskio kaj eksterlande, koncentriĝi pri la socia projekcio de la verkista verko kaj esti aktiva aganto de Eŭska kulturo.

En 2016 ĝi havis 380 membrojn, laŭlande dividitaj jene: 157 en Gipusko, 77 en Bizkajo, 29 en Nord-Eŭskio, 24 en Navaro (Nafarroa), 20 en Alavo kaj 2 eksterlande (Granado kaj Usono).

La Asocio de Eŭskaj Verkistoj, kune kun la Galega Verkista Asocio (AELG) kaj la Kataluna Verkista Asocio (AELC), formas parton de la Galega Federacio. 

## Vidu ankaŭ 
* Eŭska literaturo

## Eksteraj ligiloj 
* retejo de EIE
* En la uber de vortoj
* Legante radiospektaklon

Kategorio:Neprofitcelaj organizaĵoj
Kategorio:Eŭsklingva literaturo
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Kulturo de Eŭskio
Tutafrika Verkista Asocio

La **Tutafrika Verkista Asocio** (TVA, ; akronime **PAWA**), fondita en novembro 1989, estas kultura institucio "naskita en la pli granda krisolo de Pan Afrikanismo" kiu estas ombrela organizaĵo de la asocioj de verkistoj sur la afrika kontinento kaj la Diasporo  La misio de PAWA, unuanime akceptita ĉe ties inaŭgura kongreso en novembro 1989, en Akrao, estas "plifortigi la kulturajn kaj ekonomiajn rilatojn inter la homoj ĉe la afrika kontinento kontraŭ la fono de la agnosko fare de la kontinento de diversa sed riĉa ,kultura, politika kaj ekonomia heredaĵo." 

La ĉefokazaĵo de la TVAa kalendaro estas la ĉiujara lekcio, donita de konataj afrikaj verkistoj .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Tutafrika Asocio de Verkistoj ĉe Facebook
* Kofi Akpabli, "PAWAa Domo - La rifuĝejo de la verkisto", *Graphic Online*, la 16an de septembro 2016.

Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Afrikaj verkistoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1989
Galega Verkista Asocio

**Galega Verkista Asocio** (, akronime **AELG**) estas oficiala ento de la aŭtonoma regiono Galegio. La organizo estas formita de verkistoj de la galega lingvo. Ĝi estis fondita fare de grupo de verkistoj: Álvaro Cunqueiro, Rafael Dieste, Ánxel Fole, Ricardo Carballo Calero, Antón Avilés de Taramancos kaj aliaj .

AELG celebris la 1-an Kongreson de Galegaj Verkistoj en 1981 kaj partoprenas en la organizado de Galeusca- renkontiĝoj kun verkistoj el Katalunio kaj Eŭskio. Dum jaroj ĝi kontraŭstaris al la Real Academia Galega ĉar ĝi konsideris ĝin senmova institucio, kiu ne laboris por la galega kulturo. La revuo *Escrita Contemporánea* estas ĝia ĉefa oficiala literatura organo. Nuntempe, pli ol 360 verkistoj kaj verkistinoj estas membroj. Ĝi estas agnoskita de la Sveda Akademio prezenti oficialajn kandidatojn por la Nobelpremio pri Literaturo kaj estas parto de la Kongreso de Eŭropaj Verkistoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Retejo

Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Kulturo de Galegio