open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Akvoparko Maria Lenk

eta|340px|

La **Akvoparko Maria Lenk** troviĝas en la *Sporta Centro Urbo de la Sportoj*, en la urbodistrikto *Barra da Tijuca* de Rio-de-Ĵanejro en Brazilo. Ĝi estis nomita omaĝe al brazila naĝistino *Maria Lenk*, kiu mortis tri monatojn antaŭ la malfermo de la parko.

La Akvoparko, konstruita laŭ la parametroj de la Internacia Federacio de Naĝado, estas parte kovrita, kaj havas olimpikan naĝejon, naĝejon por pretigo, kaj akvujon por la akvosaltoj.

La parko kapablas ricevi ok mil personojn. Ĝi estis konstruita en areo de 42 mil kvadrataj metroj, kaj ĝi estas preta ankaŭ por ricevi handikapulojn.

Ekde marto 2008 ĝi estas mastrumanto de la Brazila Olimpika Komitato,, kiu okazigas trejnajn projektojn por olimpikaj kaj paraolimpikaj sportistoj, por trejnistoj kaj arbitraciuloj, krom kursojn, kongresojn, kaj lecionojn pri naĝado, akvopilko, akvosaltoj kaj sinkrona naĝado. Ekde nun, 2009, neniu sporta okazaĵo okazis en la Akvoparko.

La parko, kune al la aliaj konstruaĵoj estis kreita por la Tut-Amerikaj Ludoj 2007, kiam la akvoparko gastis la konkurencojn de naĝado, akvosaltoj kaj sinkrona naĝado. La manko de sporta aktiveco en la loko kreis teorion laŭ kiu la parko estas ne-utilaĵo kreita per ŝtataj impostoj de la registaro de Rio-de-Ĵanejro. Tamen, la parko estis konsiderataj unu el la grandaj avantaĝoj de la kandidateco de Rio-de-Ĵanejro por la Somera Olimpiko 2016, kiu sukcesis kaj tiam en la parko denove estis scenejo de grandaj internaciaj konkuroj de akvopilkado, akvosaltoj kaj sinkrona naĝado.

## Vidu ankaŭ 
* Someraj Olimpikoj
* Somera Olimpiko 2016
* Naĝado

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Somera Olimpiko 2016
Kategorio:Sportejoj en Brazilo
Kategorio:Naĝado
Kategorio:Rio-de-Ĵanejro
Suché Brezovo

**Suché Brezovo,** hungare **Száraznyírjes** [sAraznjIreŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300ra|eta|Suché Brezovo situas en la plej griza parto

## Situo 
Suché Brezovo inter montoj, laŭ traira flankovojo. Veľký Krtíš troviĝas je 14&nbsp;km-oj.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la antaŭhistoriaj tempoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1573 en formo *"Brezowa"*. Ĝi senhomiĝis pro la militadoj en la 17-a jarcento, sed en 1680 ĝi rehomiĝis. En 1715 oni komputis tie 15 slovakajn familiojn. En 1828 loĝis tie 455 vilaĝanoj en 32 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis *Száraz-Brézó,* poste ĝi ricevis plenan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Száraznyírjes 305 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Suché Brezovo 123 homoj, (113 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* luterana preĝejo de 1861

## Eksteraj ligiloj 
* Suché Brezovo sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Veľký Krtíš
Sucháň

**Sucháň,** hungare **Szuhány** [suhAnj] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300ra|eta|Sucháň situas en la plej griza parto

## Situo 
Sucháň situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas je 17&nbsp;km-oj.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1349 en formo *"Zwhan"*. En 1715 oni komputis tie 38 impostantajn familiojn kaj muelejon. En 1828 loĝis tie 673 vilaĝanoj en 112 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Szuhány 589 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Sucháň 303 homoj, (296 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* luterana renesanca preĝejo de 1530, en 1699 trakonstruiĝis, en 1870 renoviĝis
* muzeeto

## Eksteraj ligiloj 
* Sucháň sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Veľký Krtíš
Sándor Halász

**HALÁSZ Sándor** (hala:s) estis rumania hungara ĵurnalisto, verkisto naskiĝinta en Satmaro la 2-an de junio 1892 kaj mortinta en Bukareŝto la 6-an de februaro 1976. 

## Biografio
Sándor Halász studis juron en Budapeŝto kaj Berlino, li estis advokato en Satmaro, kunlaboranto de ĵurnalo *Szamos*, poste direktoro de *Szabadsajtó Könyvnyomda és Lapkiadó Rt.* (1922-29) en Satmaro. Li estis la ekonomika redaktoro de la Brassói Lapok (1932-40). Post 1945 li estis entreprena librotenisto en Bukareŝto. 

## Verkoj
* *Az ezeregyedik Bábel* (romano, sub plumnomo Háti Sándor, Brassó, 1933); 
* *Abesszínia a világpolitika ütközőpontjában* (politika studo, Brassó, 1935); 
* *Amíg a búzából pénz lesz* (Brassó, 1936); 
* *Kaptató* (romaneto, 1966); 
* *Vadhajtás* (romaneto, 1969). 

## Tradukaĵo
* Stefan Iures-Carol Roman: *Örökifjú Kárpátok*, raportaĵromano kune kun Gyula Szikszai (Bukarest, Bp., 1960).

## Fonto
Magyar Életrajzi Lexikon

Halasz, S.
Halasz, S.
Károly Haller

**HALLER Károly** estis hungara juristo, profesoro naskita en Sibio la 14-an de oktobro 1836 kaj mortinta en Budapeŝto la 7-an de februaro 1911.

## Biografio 
Károly Haller estis de 1863 jurakademia profesoro en Koloĵvaro (aŭstria privatjuro, komerca kaj ŝanĝjuro, minadjuro). Post la fondo de la Universitato de Koloĵvaro li instruis aŭstrian privatjuron (1873–1904). De 1884 ĝis 1886 li estis urbestro de Koloĵvaro. Li havis grandajn meritojn pri urbaranĝo kaj fondado de pluraj publikinstitutoj. De 1904 li estis ano de la supera ĉambro.

## Verkoj 
* *Az általános polgári törvénykönyv...* (Kolozsvár, 1865);
* *Adalék a jog források elméletéhez* (Bp., 1876);
* *I. Észrevételek a magyar általános polgári törvénykönyv tervezetének általános részére, az öröklési jog részére, s a dologi jogi részre* (I–III. Bp., 1882–1884);
* *Az osztrák általános polgári törvénykönyv szövege* (Bp., 1887).

## Fonto 
Magyar Életrajzi Lexikon

Haller, K.
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Trebušovce

**Trebušovce,** hungare **Terbegec** estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300ra|eta|Trebušovce situas en la plej griza parto

## Situo 
Trebušovce situas laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas je 20&nbsp;km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1247 en formo *"Trebogoch"*. En 1828 loĝis tie 299 vilaĝanoj en 49 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Terbegec 274 homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Ipolynyék, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko. Inter 1938-1945 Terbegec rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Ekde 1993 Trebušovce apartenas al Slovakio. En 2001 vivis tie 198 homoj, (160 hungaroj, 37 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo de 1791

## Eksteraj ligiloj 
* Trebušovce sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Veľký Krtíš
Veľký Lom

**Veľký Lom,** hungare **Nagylám** [nadjlAm] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. Veľký kaj nagy signifas: granda.
300ra|eta|Veľký Lom situas en la plej griza parto

## Situo 
Veľký Lom situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Veľký Krtíš troviĝas je 23&nbsp;km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1573 en formo *"Laam"*. En 1715 oni komputis tie 16 slovakajn kaj unu hungaran familiojn, post 5 jaroj 11 slovakajn kaj 14 hungarajn familiojn. Tiutempe bierofarejo funkciis en la vilaĝo. En 1828 loĝis tie 440 vilaĝanoj en 59 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nagylám 496 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Veľký Lom 254 homoj, (198 slovakoj, po 22 ciganoj kaj ukrainoj).

## Vidindaĵoj 
* luterana preĝejo de 1842
* loĝdomoj el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Veľký Lom sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Veľký Krtíš
Joseph Müller-Blattau

**Joseph Maria Müller-Blattau** (* 21-an de majo 1895 en Colmar; † 21-an de oktobro 1976 en Saarbrücken) estis germana muziksciencisto kaj nazia kulturfunkciulo. Li validas kiel „Praulo de la muzikscienco en Saarbrücken“, sed ankaŭ kiel „kantisto de muzika Potencopreno“ pro siaj aktivecoj dum la nazia epoko.

## Traktaĵoj 
* 1922: *Das Elsass ein Grenzland deutscher Musik.* Die Rheinbrücke, Freiburg i. B.
* 1923: *Grundzüge einer Geschichte der Fuge.* Musikwissenschaftliches Seminar, Königsberg i. Pr.
* 1931: *Geschichte der Musik in Ost- und Westpreussen von der Ordenszeit bis zur Gegenwart.* Gräfe und Unzer, Königsberg.
* 1932: *Das deutsche Volkslied.* Hesse, Berlin.
* 1934: *Das Horst-Wessel-Lied.* In: Die Musik 26, 1934, S. 327ff.
* 1938: *Germanisches Erbe in deutscher Tonkunst.* Widukindverlag [der SS], Berlin.
* 1938: *Geschichte der Deutschen Musik.* Viehweg, Berlin.
* 1949: *Klingende Heimat. Pfälzer Liederbuch für Schule und Haus.* Kranz, Neustadt a.d. Haardt.
* 1950: *Johann Sebastian Bach: Leben und Schaffen.* Reclam. Stuttgart.
* 1951: *Taschenlexikon der Fremd- und Fachwörter der Musik.* Hesse, Berlin-Halensee, Wunsiedel.
* 1955: *Es stehen drei Sterne am Himmel. Die Volksliedsammlung des jungen Goethe.* Bärenreiter, Kassel, Basel.
* 1966: *Von der Vielfalt der Musik. Musikgeschichte, Musikerziehung, Musikpflege.* Rombach, Freiburg i. Br.
* 1966: *Von Wesen und Werden der neueren Musikwissenschaft.* Festvortrag. Universität des Saarlandes, Saarbrücken.
* 1969: *Goethe und die Meister der Musik. Bach, Händel, Mozart, Beethoven, Schubert.* Klett, Stuttgart.
* 1969: *Hans Pfitzner. Lebensweg u. Schaffensernte.* Kramer, Frankfurt am Main.

## Literaturo 
* Walter Salmen (Hrsg.): *Festgabe für Joseph Müller-Blattau zum 65. Geburtstag.* 2. Auflage. Universitäts- und Schulbuchverlag, Saarbrücken 1962.
* Christoph-Hellmut Mahling (Hrsg.): *Zum 70. Geburtstag von Joseph Müller-Blattau.* Saarbrücker Studien zur Musikwissenschaft 1. Bärenreiter, Kassel 1966.
* Fred K. Prieberg: *Handbuch Deutsche Musiker 1933–1945.* CD-ROM-Lexikon. Kiel 2004, S. 4748–4754.
* Michael Custodis: *Theodor W. Adorno und Joseph Müller-Blattau: Strategische Partnerschaft.* In: Albrecht Riethmüller (Hrsg.): *Archiv für Musikwissenschaft.* Jg. 66, Heft 3. Stuttgart 2009, .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Joseph Müller-Blattau in den Saarländischen Biografien 

Kategorio:Membroj de NSDAP
Kategorio:Germanaj muziksciencistoj
László Haller

**HALLER László**, grafo estis hungara grandbienulo, prefekto en Transilvanio naskita en ? 1717 kaj mortinta en ? la 1-an de marto 1751. 
## Biografio
László Haller estis pranepo de János Haller.
## Tradukaĵo
**Fénelon: *Telemakus bújdosásának története…'' (Kassa, 1755).

## Fonto
Magyar Életrajzi Lexikon

Haller, L.
István Halmágyi (taglibristo)

**HALNÁGYI István** (halma:dji) estis hungara departementestro, taglibristo naskita en Szilágysomlyó en 1719 kaj mortinta en Kilyén la 1-an de majo 1785.
## Biografio
István Halmágyi studis en la reformita kolegio de Koloĵvaro kaj post studvojaĝo eksterlanda li iĝis gubernia oficisto en Transilvanio: sekretario, reĝa juĝisto, ĉefreĝa juĝisto de Marosszék, fine ĉefprefekto de departemento Háromszék. Lia unua taglibro priskribas la eksterlandan vojaĝon, kaj siajn studojn en Göttingen (1752–53), la alia en hungara lingvo pri la jaroj de 1762 ĝis 1769.
## Taglibro
**H. I. naplói 1752–53, 1762–69, és Iratai* (Publikis: Lajos Szádeczky , Bp., 1906).

## Fonto
Magyar Életrajzi Lexikon

Halmagyi, I.
Vieska (distrikto Veľký Krtíš)

**Vieska,** hungare **Tótkisfalu** [tOtkiŝfalu] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300ra|eta|Vieska situas en la plej griza parto

## Situo 
Vieska situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Veľký Krtíš troviĝas je 15&nbsp;km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1447 en formo *"Zawoda a. n. Wyfalw"*. En 1715 oni komputis tie 12 slovakajn kaj 3 germanajn familiojn, post 5 jaroj 7 slovakajn kaj 5 hungarajn familiojn. En 1828 loĝis tie 431 vilaĝanoj en 53 domoj. En 1873 pro ĥolero multe da vilaĝanoj mortis. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Tótkisfalu 130 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Gács, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Vieska 209 homoj, (200 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Vieska sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Veľký Krtíš
Tomaso Esze

[eta|230ra|Skulptaĵo pri Tomaso Esze en [Mátészalka antaŭ gimnazio nomumita pri li]]
**Tomaso ESZE** [ese] estis militestro de Francisko Rákóczi la 2-a.

## Biografio 
Liaj gepatroj estis servutuloj. Tomaso naskiĝis supozeble en 1666 en Tarpa. Proksimume en 1696 li aliĝis al sekreta grupo de ribeluloj, tial li arestiĝis. En 1703 li kaŝiĝis en arbaro kun kunuloj. Poste li konatiĝis kun Francisko Rákóczi, kiu nomumis lin estro. Esze sen permeso de Rákóczi tuj deklaris ribelon en Tarpa kaj Beregszász, sekve komenciĝis la liberecbatalo.

Li partoprenis sieĝon de Tokaj en 1703, defendon de Kassa en 1706, li bataladis en Supra Hungarujo kaj en Transilvanio. Laŭ deklaro de Rákóczi en 1703 li ne plu estis servutulo kaj ekde 1708 li iĝis nobelo. Poste li mortis en tendaro apud Nyitra, la cirkonstancoj ankaŭ nun estas nebulaj. Poste Rákóczi donacis al Tarpa privilegion pri hajduka urbo.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Hungaraj soldatoj
Kategorio:Militestroj
Igis

**Igis** estas komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj kaj la distrikto Landquart en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 7652 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009. La vilaĝo Landquart, kiu apartenas al la komunumo estas la ĉefloko de la distrikto.

## Geografio 
Igis situas sur la flotebenaĵo sude de la rivero Landquart sur la okcidenta flanko de la Rejnvalo. En nordoriento ĉe la alfluo de Landquart al Rejno la teritorio de la komunumo etendiĝas ĝis al ĉi-lasta. Al Igis apartenas la fervojista vilaĝo Landquart, kiu laŭ ekonomia signifo kaj grandeco superas la patrinan vilaĝon. La plej alta punkto de la komunuma teritorio situas sur la monto Haupt sur alteco de 1398 m s.m., dum la plej malalta punkto kun 518 m s.m. estas la alfluejo de Landquart al Rejno.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Igis limas en nordo al Malans, en oriento al Valzeina, en sudo kaj okcidento al Zizers, en nordokcidento al Mastrils, kaj en nordnordokcidento al Maienfeld.

## Trafiko 
Landquart estas grava trafiknodo. De nordo al sudo pasas tra Igis la kantona ĉefvojo nr-o 3 respektive 13, kaj en Landquart de ĝi deflankiĝas orienten al Prättigau la kantona ĉefvojo nr-o 28 al Davos. Paralele al la ĉefvojo kondukas ankaŭ la svisa aŭtovojo A13, al kiu Landquart disponas pri propra alveturejo. La stacidomo de  estas fervoja nodo de la Retia Fervojo kaj la Svisaj Federaciaj Fervojoj. Igis disponas pri stacio ĉe la trajnlinio de Retia Fervojo de Landquart al Koiro.

## Historio 
En la jaro 840 aperas mencio de *Ovinae/Aviuns*, kiu verŝajne rilatas al Igis. En la jaro 1149 Igis menciiĝis kiel *Auuine*, en 1225 kiel *Huiuns*, kaj en 1253 kiel *Yges*. La historia romanĉlingva nomo de Igis estas *Eigias*. Ek de 1519 Igis estis membro de la Supra Tribunalo Kvar Vilaĝoj. En la jaro 1650 la civitanoj de Igis liberaĉetis sin de la privilegioj de la Monaĥejo Pfäfers, kaj en la jaro 1670 de ĉiuj feŭdaj privilegioj de la episkopo de Koiro. Ekde la 14-a jarcento almigris al la ĝis tiam plene romanĉlingva komunumo Igis germanlingvanoj, inter kiuj ankaŭ valzoj. Ekde la 15-a jarcento sekvis intensiva germanigo kaj hodiaŭ la komunumo estas grandparte germanlingva.

Landquart konsistas el la setlejoj Landquart kaj Landquart-Fabriken. Ĝis 1830 en Landquart ekzistis nur doganejo. Per la konstruo de la fervojo en Landquart meze de la 19-a jarcento estiĝis fervojista kaj industria setlejo, kiu iom post iom laŭ grandeco kaj ekonomia signifo superis la patrinan komunumon. En Landquart hodiaŭ ankaŭ situas la distrikta tribunalo.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Igis (stacidomo)
* Landquart (stacidomo)
* Landquart Ried (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Igis
1521 Seinäjoki

'*1521 *Seinäjoki''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la finnlanda urbo Seinäjoki.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Yrjö Väisälä
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1938
Tišnov

**Tišnov** () estas urbo en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono, en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Loĝantaro
## Vidindaĵoj 
* Cistercia monaĥejo Porta Coeli en proksima vilaĝo Předklášteří.
* Preĝejo de sankta Venceslao. Origine temis pri gotika preĝejeto. En unua duono de 16a jarcento estis konstruita 51 metroj alta turo. Dum jaroj 1838-1839 estis plilongigita navo.
* Urbdomo sur ĉefplaco
* Vidturo Klucanina - tutjare malfermita.

## Transporto 
En la jaro 1885 ekfunkciis trajna konekto kun Brno. Tra Tišnov veturas (kaj haltas ĉi tie) rapidtrajnoj de Brno al Havlíčkův Brod kaj Prago.

## Partneraj urboj 
* 
* 
* 

## Referencoj 

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Urboj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Urboj en Moravio
Kategorio:Setlejoj en Boskovica sulko
Kategorio:Setlejoj sur Svratka
Rusa ortodoksa malnovritana eklezio

**Rusa Ortodoksa Malnovritana Eklezio** (ruse: *Русская Православная Старообрядческая Церковь*) estas jure kaj kanone sendependa kongregacio de malnovritanoj-pastremuloj, kiaj opinias ke ĝi daŭrigas religiajn tradiciojn de la Rusa Ortodoksa Eklezio, kiaj ekzistis antaŭ reformoj de la patriarko Nikono. Ĝi ne havas religiajn interrilatojn kun aliaj religiaj organizoj, krom Rusa Ortodoksa Malnovritana Eklezio en Rumanio.
La nuntempa hierarkio estis fondita en 1846 per metropolito Amvrosij.

## Nuntempa stato 
Nuntempe ĉi tiu organizo havas ĉirkaŭ 1.000.000 da kreduloj. Nur duono de tiu ĉi kvanto vivas en Rusio, kie ili havas 260 templojn. Ankoraŭ 300.000 da kreduloj vivas en ŝtatoj de KSŜ, 200.000 en Rumanio, 15.000 en aliaj landoj.

La sidejo de la estro situas en Moskvo. La plej alta organo de administrado estas la Konsekrita Koncilio de la Rusa Ortodoksa Malnovritana Eklezio, kiu kunvenas ĉiujare, kun vasta partopreno de klerikaro, monaĥoj kaj laikuloj. La estraro konsistas en 8 episkopoj sub gvido de metropolito.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ortodoksa Eklezio
Kategorio:Malnovritanoj
Ruĝkapa perdriko

La **Ruĝkapa perdriko** (***Haematortyx sanguiniceps***) estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi estas la ununura specio de la monotipa genro *Haematortyx* kaj kiel specio ankaŭ ĝi estas monotipa, tio estas sen agnoskitaj subspecioj.

Tiu orientalisa specio troviĝas en Indonezio kaj Malajzio nome kiel endemio en la montoj de norda Borneo, kie ĝi estas sufiĉete disvastigata. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montararbaroj. Ĝi estis iam konsiderata komuna (Smythies, 1981) sed nune nekomuna inter 500 kaj 1700 m, foje pli sube ĝis 200 m. Ĝenerale estas limigita al makisaj arbaroj kaj sekaj sablecaj arbaroj de altaj valoj ĉe montoj.

eta|maldekstre|250ra|Ruĝkapa perdriko
Ĝi estas mezgranda (25 cm) diketa perdriko kun nekonfuzebla **skarlataj kapo, brusto kaj subvosto**. La rimarkinda ruĝa kapo nomigas la specion laŭ la komuna nomo kaj laŭ la latina scienca nomo kie *Haematortyx sanguiniceps* montras en la genro la radikon de la antikva greka *Haemato* signife "sango" kaj denove en la specio kunmetaĵon de du latinaj radikojn signife respektiva "sango" kaj "kapo". La resto de la plumaro ĉe maskloj estas nigrecbruna kaj pli kontrasta kun la ruĝaj partoj; dume ĉe inoj estas olivecbruna kaj iom pli senkolora. La iriso estas bruna; la beko flava ĉe masklo, dum bruna ĉe inoj; piedoj estas grizaj kun du spronoj ĉe maskloj kaj unu ĉe inoj. Evidentiĝas ke temas pri kazo de seksa duformismo. Estas ankaŭ hela okulringo, pli videbla ĉe masklo.

La voĉo estas altatona, akra klukado *kak kak kak*. Ankaŭ *pom-prang, pom-prang* ripete kelkajn fojojn per malgranda, metaleca voĉo.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Haematortyx sanguiniceps. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio de 2007.

## Vidu ankaŭ 
* Kinabalu-montaj alpaj herbejoj

Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Fazanedoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Azio
Haldenstein

## Pri la komunumo 
**Haldenstein** (en la romanĉa lingvo *Lantsch*) estas komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj kaj la distrikto Landquart en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 999 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Haldenstein situas ĉe la okcidenta bordo de la Rejno en la sudo de la distrikto Landquart. La plej malalta punkto de la komunumo situas ĉe la bordo de la rivero Rejno sur alteco de 540 m s.m. La teritorio de la komunumo etendiĝas ĝis la kresto de la Calanda-Masivo, kie sur la monto Haldensteiner Calanda troviĝas sur alteco de 2806 m s.m. la plej alta punkto de la komunumo. La teritorion de la komunumo havas areon de 18,56&nbsp;km², de kiuj 54% estas kovritaj de arbaro, 25% servas por agrikulturo, kaj 18% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Haldenstein limas en nordo al Untervaz, en nordoriento al Trimmis, en sudoriento al Koiro, en sudokcidento al Felsberg, kaj en okcidento al Pfäfers (SG).

## Trafiko 
Kvankam la gravaj trafikvojoj ne pasas tra la teritorio de la komunumo Haldenstein, ĝi estas tre bone atingebla. Aliflanke de Rejno pasas la kantona ĉefvojo nr-o 3;13 kaj la svisa aŭtovojo A13, kaj situas sur teritorio de la komunumo Koiro la stacidomo Haldenstein de la trajnlinio de Retia Fervojo de Landquart al Koiro. La komunumo mem estas konektita al la publika transportreto per la urba buslinio n-ro 3 de Koiro.

## Vidindaĵoj 
En Haldenstein troviĝas pluraj burgoj kaj kasteloj, nome *Burgo Haldenstein*, *Kastelo Haldenstein*, *Burgo Grottenstein* kaj *Burgo Lichtenstein*.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Haldenstein datiĝas el la jaro 1149 kiel *Lanze*. En la 14-a jarcento per la germanigo iom post iom oni komencis uzi la germanlingvan nomon Haldenstein. Dum mezepoko Haldenstein apartenis al Koiro. En la jaro 1803 Haldenstein fariĝis per la mediacia konstitucio memstara komunumo kaj estis atribuita al la Supra Tribunalejo Kvar Vilaĝoj, kiu tiam estis alinomita al Kvin Vilaĝoj.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Haldenstein (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Haldenstein
Litvínov

**Litvínov** (antaŭe ) estas ĉeĥa urbo en distrikto Most, en regiono Ústí nad Labem, 10&nbsp;km norde de Most (kun kiu estas tiu ĉi urbo konektita per trama linio). Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
En la pasinteco Litvínov estis dividita en naŭ numeritajn lokajn partojn. Hodiaŭ kelkaj el ili markiĝas ankaŭ per arabaj numeroj anstataŭ romiaj (ekz. Litvínov 8 – Janov)
* Litvínov I – Horní Litvínov
* Litvínov II – Dolní Litvínov, Lipětín, Růžodol (ĉio likvidita pro kaŭzo de minado de brunkarbo)
* Litvínov III – Chudeřín
* Litvínov IV – Louka u Litvínova (konsisto de la urbo en la 1950-aj jaroj, hodiaŭ memstara municipo)
* Litvínov V – Šumná, Horní Ves, Písečná, Lounice
* Litvínov VI – Osada
* Litvínov VII – Hamr
* Litvínov VIII – Janov, Křížatky
* Litvínov IX – Záluží (likvidita en konekso kun konstruado de kemia uzino)

Litvínov havas nun 12 partojn: Dolní Litvínov, Hamr, Horní Litvínov, Horní Ves, Chudeřín, Janov, Křížatky, Lounice, Písečná, Růžodol, Šumná kaj Záluží.

## Memorindaĵoj
* Baroka kastelo en Horní Litvínov. En la kastelo troviĝas muzeo.
* malnova urbodomo el la jaro 1789

## Situo
Pli grandaj urboj en rondo de Litvínov:

## Pluaj fotoj 

Hornilitvinov.jpg|Vido al Litvínov el montoj
Ulice 9. května v r. 1911.JPG|Vido al strato 9. května en la jaro 1911
Litvínov, náměstí Míru.jpg|Vido al Placo de Paco, maldeksre la urbodomo, meze preĝejo de sankta Mikaelo
Smetanova ulice, Litvínov.JPG|Vido al secesiaj domoj
Litvínov z Koldomu.JPG|Vido al orienta kaj meza partoj de la urbo el Koldům, en fono zono de Ercmontaro
Trojiční sloup v Litvínově.JPG|Kolono de La plej sankta Triunuo
Litvínov,_Masarykovo_Náměstí.jpg|Placo de Masaryk
Litvínov, zámek.JPG|Vido al la kastelo en Horní Litvínov
Litvínov, Železniční stanice (2).jpg|Fervoja stacidomo

## Referencoj

Kategorio:Municipoj en distrikto Most
Kategorio:Urboj en distrikto Most
Kategorio:Setlejoj en Ercmontaro en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Mosta baseno
Kategorio:Urboj en Bohemio
Rusa antikvortodoksa eklezio

**Rusa Antikvortodoksa Eklezio** (ruse — *Русская Древлеправославная Церковь*) - estas unu el la kongregacioj de malnovritanoj, kiuj ekzistas en Rusio, kaj aliaj ŝtatoj.

## Historio 
Bazo por organizo estis malnovritanoj-pastremuloj, kiuj abolis hierarkion, fonditan en 1846 de metropolito Amvrosij.

En 1923 granda parto da kreduloj akceptis kiel sia ĉefo saratovan arkiepiskopon Nikolaon, post kiam li aliĝis al malnovritanoj. Dekomence, centro de ĉi organizaco estis en Saratov, ekde 1924, ĝi estis translokigita en Moskvon, en 1955 en Kujbiŝev, en 1963 en Novozibkov.

En 1999 en Rusa Antikvortodoksa Eklezio aperis skismo pro malakordo de apartaj kreduloj kun determino de dogmoj de malnovritanoj kiel identaj kun dogmoj de la Rusa Ortodoksa eklezio, kaj estis fondita kaj oficiale registrita nova organizo — Antikvortodoksa Eklezio de Rusio, sed nuntempe, kvanto de ĝia adeptoj tre malgrandiĝis.

## Nuntempa stato 
En la jaro 2000, en koncilio de Rusa Antikvortodoksa Eklezio estis decidite translokigi sidejon de estro en Moskvon.

En 2002 la koncilio proklamis arkiepiskopon Aleksandron, kiel patriarko. Rusa Ortodoksa Eklezio ne agnoskas tion, kaj legitimas malnovritanan patriarkon, nur kiel arkiepiskopon.

Kvanto de paroĥoj en Rusio estas 70, krom tio estas 5 komunumoj en Rumanio kaj 1 en Bulgario.

## Oficiala retpaĝo 
http://ancient-ortodoxy.narod.ru

Kategorio:Malnovritanoj
Strike Witches

***Strike Witches*** (japane:*ストライクウィッチーズ* [sutoraiku uiĉiizu]) estas japana desegnofilmo originale de Shimada Fumikane kaj Projekt Kagonish. Ĉi tio estas Media Mix faraĵa en Kadokawa Shoten en 2008 kaj 2010.

Kategorio:Animeo
Antikvortodoksa pomora eklezio

**Antikvortodoksa Pomora Eklezio** (ruse - *Древлеправославная поморская церковь*) — plej granda kongregacio de malnovritanoj-nepastremuloj. Ili ne havas klerikaron kaj diservon. Ekzistantajn je pomoroj sakramentojn (bapto, pekkonfeso) plenumas laikuloj (ekleziaj mentoroj).

## Pomora kuniĝo 
Post formorto de pastroj konsekritaj antaŭ raskol, parto de malnovritanoj rifuzis adopti pastrojn, fuĝantajn de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Pro estiĝinta pro tio manko de klerikaro, diservis legosciaj laikuloj. Sur bazo de monaĥeja diserva misalo, estis ellaborita Pomora misalo por diservo fare de laikuloj, en kiu estis preterlasitaj preĝoj, kiujn povis legi nur pastroj.

## Nuntempa stato 
Nuntempe ekzistas 6 lokaj kuniĝoj de nepastremuloj.

Kunordiga organo estas Unueca Konsilantaro de Antikvortodoksa eklezio, en Rusio gvidis Rusia konsilantaro de Antikvortodoksa Pomora Eklezio.

En Rusio ekzistas pli ol 200 komunumoj de nepastremuloj - pomoroj, kun kvanto de kreduloj inter 15-20 kaj kelkmiloj. En Belorusio ekzistas 37 komunumoj, en Ukrainio 47, en Estonio 11, en Latvio 67, Litovio 59, Polio 4, Usono 4, Kazaĥio 18, Kirgizio 3, Moldavio 1 komunumo. Estas informoj pri ekzisto de komunumoj de la malnovritanoj-pomoroj en Rumanio, Finnlando, Svedio, Germanio, Francio, Brazilio, Argentino.

Kategorio:Malnovritanoj
Bambusicola

Bambuperdrikoj aŭ ***Bambusicola*** estas genro de birdoj de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj.

Ĝi enhavas la jenajn speciojn:
* Bambuperdriko, *Bambusicola fytchii*
* Ĉina bambuperdriko, *Bambusicola thoracicus*

Temas pri specioj tre makulecaj por bona kamuflo kiu kombinas ĉefe kolorojn brunan, grizan kaj sablokoloran.

Fosiliaj restaĵoj de bambuperdriko de la fina Mioceno troviĝis en rokoj de Ĉinio. Tiele, kiel multaj aliaj fazanedoj, la stirpo de *Bambusicola* datiĝas el pli da antaŭ 5 milionoj da jaroj.

Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Fazanedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Rulperdriko

La **Rulperdriko**, Verda perdriko aŭ Krestoperdriko, *Rollulus rouloul*, estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi estas ununura membro de la genro *Rollulus*.
 
Tiu malgranda membro de la grupo de la perdrikoj estas specio de loĝantaj birdoj en pluvarbaroj de malaltaj teroj en suda Birmo, suda Tajlando, Malajzio, Sumatro kaj Borneo. Ilia nesto estas grunda skrapaĵo kovrita per folioj, kiu estas kaŝita sub amaseto da mortinta foliaro. La ino demetas 5 aŭ 6 blankajn ovojn, kiuj estas kovataj dum 18 tagoj.

Malkutime ĉe kokoforma specio, idoj estas manĝigataj bekalbeke fare de ambaŭ gepatroj anstataŭ per plukado el grundo, kaj kvankam ili estas frumaturaj, ili ripozas en la nesto dum ili estas malgrandaj.

La Rulperdriko estas fortika mallongvosta birdo, 25&nbsp;cm longa, kies masklo estas iom pli granda ol la ino. Ambaŭ seksoj havas kontrastegan kaj rimarkindan **skarlatan makulon de nuda haŭto ĉirkaŭokule kaj tre ruĝajn krurojn** sen sprono aŭ malantaŭa fingro.

La masklo estas **metalecverda supre kun brilaj malhelbluaj subaj partoj kaj bruneca flugilzono**. La kapo estas ornamita per **alta ruĝa kresto**, blanka verticomakuleto kaj nigraj bridoj. La ino havas pizverdan korpoplumaron aparte de la bruna flugilareo. Ŝi havas ardezgrizan kapon kun la bridoj sed sen punkto aŭ kresto. La beko estas malhela. Junuloj estas pli senkoloraj versioj de la plenkreskuloj de la sama sekso. La kanto estas ploreca fajfo *si-ul*, el kio onomatopee devenas la nomoj de la specio.

La Rulperdriko estas kutime vidata sola aŭ en paroj dum ili manĝas surgrunde fruktojn, semojn kaj senvertebrulojn. Kiam ĝi estas ĝenata, ĝi preferas kuri sed se necese ĝi flugas mallongdistance per siaj rondoformaj flugiloj.

Estas influo de la habitatodetruo sur tiu birdo, ĉefe pro lignoproduktado. Tamen ŝajne ĝi estas iom pli adaptebla ol la aliaj fazanedoj de Sudorienta Azio. La specio de la Rulperdriko estas pritaksata kiel Preskaŭ Minacata ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Ĝi estas listita en la Apendico III de CITES.

## Bildaro 

Image:bristol.zoo.crested.wood.partridge.arp.jpg|Kaptivaj Rulperdrikoj nome masklo kun du inoj
File:Rollulus rouloul -Toronto Zoo, Ontario, Canada -male-8a.jpg|Masklo ĉe Bestoĝardeno de Toronto
File:Rouloul couronné MHNT.jpg|* Rollulus rouloul *

## Referencoj 
*  Preskaŭ Minacata.
* *Pheasants, Partridges and Grouse* de Madge kaj McGowan, ISBN 0-7136-3966-0

## Eksteraj ligiloj 
* ARKive - Bildoj kaj filmetoj de Rulperdriko *(Rollulus rouloul)* 
* BirdLife Species Factsheet 
* IUCN Ruĝa Listo
* Red Data Book 

Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Fazanedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Ŝtonperdriko

La **Ŝtonperdriko**, *Ptilopachus petrosus*, estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. Ĝi komune troviĝas en Centra Afriko el la okcidenta marbordo al Kenjo. Ĝi estas la ununura membro de la genro *Ptilopachus*.

Estas iome da konfuzo pro la nomo de tiu specio ĉar en multaj lingvoj tradukiĝis kiel "rokperdriko", ekzemple angle *Rock Partridge*, nederlande *rotspatrij*, germane *Felsenhenne*, france *poulette de roche* kaj tiu nomo estas ĉefe uzata por la membro de alia genro, nome *Alectoris graeca*. Konfuzo pliiĝas ĉar en kelkaj lingvoj la specio de *Alectoris* estas konataj per nomoj kiuj laŭlitere tradukeblas kiel ŝtonperdriko. Tio estas kialo por problemoj ĉe internacia birdokomerco, sporto, birdejoj kaj viandindustrio, ĉefe inter la komunaj nomoj de la genroj *Alectoris* kaj *Ptilopachus* kies specioj estas fakte tre diferencaj laŭ grando kaj kutimaro, ĉar *Ptilopachus* estas nur 20–25 cm longa. 

## Aspekto 
La Ŝtonperdriko estas escepta inter ĉasbirdoj pro tio ke la ino, ĉe homaj okuloj, estas pli rimarkinda ol masklo. Ambaŭ seksoj estas ĉefe ĉokoladaj terbrunaj supre, kun disa helkremogriza punkteco. La kapo, kolo kaj brusto estas pli palbrunaj kaj havas larĝajn kremobordojn de plumoj kiuj havigas al la birdo skvamecan aspekton. Ĉe maskloj la suba brusto kaj ventro estas oranĝece kremokoloraj; ĉe inoj estas tre palkremokoloraj. Ambaŭ seksoj levas siajn kronoplumojn por formi ioman kreston sed la plumoj de inoj estas iome pli longaj kaj pro tio pli rimarkindaj kiam levatas.

La ovoj estas palrozkoloraj, nuance al kremokoloraj. La junuloj estas malhele ĉokoladbrunaj, kaj plumoŝanĝas al plenkreska plumaro post kelkaj semajnoj. En kaptiveco almenaŭ, la masklo ludas pli gravan rolon kaj en kovado kaj en idozorgado, proponante al junuloj malgrandajn manĝerojn per plukado, faligado kaj alvokado al idoj.

## Statuso 
Ĝi estas disvastigata kaj komuna tra sia granda teritorio; la Ŝtonperdriko estas pritaksata kiel Malplej Zorgiga ĉe la IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.

El 2000 la Ŝtonperdriko estis importata en Usonon kaj Eŭropon, kie oni esperas ke ĝi setliĝu en zooj aŭ bestoĝardenoj kaj birdokolektoj. 

## Filatelio 
* La Ŝtonperdriko aperas en poŝtmarko de 5F de Eburbordo.  

## Referencoj 
*  Malplej Zorgiga.

## Eksteraj ligiloj 
* BirdLife Species Factsheet 
* IUCN Ruĝa Listo
* bird-stamps.org

Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Fazanedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
1525 Savonlinna

'*1525 *Savonlinna''''' estas malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la finnlanda urbo Savonlinna.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Yrjö Väisälä
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1939
Bambuperdriko

La **Bambuperdriko** (*Bambusicola fytchii*) estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj. 

Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, sudokcidenta Ĉinio, norda Barato, Laoso, Birmo, Tajlando kaj Vjetnamio. Ĝi estas unu el la du specioj de la genro *Bambusicola*, kune kun la Ĉina bambuperdriko de orienta Ĉinio.

## Aspekto 
Temas pri specio tre makuleca por bona kamuflo kiu kombinas ĉefe kolorojn brunan, grizan, nigran kaj sablokoloran. Pli precize la kapo montras malhelbrunan kronon, pli helan ruĝecbrunajn frunton, vizaĝon kaj nukon. La superokula strio estas sablokolora kaj la traokula strio pli nigreca ĉe la masklo kaj pli ruĝecbruna ĉe la inoj. La beko estas fortika ĉebaze kaj nigreca; la iriso estas bruna kaj la okulringo tre mallarĝa kaj grizeca. La dorso montras tre klare brunan punktecon sur griza fono, dum **en brusto estas tre ruĝecbruna punkteco** pli densa en supra brusto kaj iomete pli maldensa en suba brusto sur sablokolora fono, kio en ventro fariĝas nigra makuleco sur blankeca fono, dum en flankoj la nigraj makuloj estas pli grandaj kaj densaj. La pugo estas griza kaj senmarka kaj la vosto mezlonga kaj ruĝeca. La kruroj estas grizaj.

## Aliaj 
Oni agnoskas kutime du subspeciojn kiuj estas la jenaj:
* *hopkinsoni* (Godwin Austen, 1874) – nordorienta Barato (Asamo kaj Arunaĉal Pradeŝ) suden al orienta Bangladeŝo kaj orienten al norda Birmo.
* *fytchii* (Anderson, 1871) - sudcentra Ĉinio (Siĉuano kaj Junano) suden al centrorienta Birmo, nordokcidenta Tajlando kaj norda Vjetnamio. 

La latina scienca nomo rememorigas la generalon Albert Fytche.

## Referencoj
* BirdLife International 2004.  Bambusicola fytchii.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio de 2007.

Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Fazanedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Abu al-Kasim Aŝabbi

**Abu al-Kasim Aŝabbi** (aliaj skribformoj estas Abo, Abou, Aboul, Qasim, Qassim, Chebbi, Shabbi ktp.; arabe ‏أبو القاسم الشابي‎) (1909-1934) estis tunizia poeto, plej konata pro la finaj du versoj de la nuna Nacia Himno de Tunizio, *Himat Al Hima* (*Defendantoj de la Patrujo*), kiun originale verkis la egipta poeto Mustafa Sadik el-Rafii.

Aŝabbi naskiĝis en Tozeur, Tunizio, la 24-an de februaro 1909, kiel filo de juĝisto. Li finis mezgradan studadon kun abiturientiĝo en 1928. Li akiris en 1930 diplomon pri juro en Universitato de Ez-Zitouna. Samjare, li geedziĝis kaj iĝis patro de du filoj, Mohamed Sadok, kiu iĝis pli poste kolonelo en la Tunizia armeo kaj Jelal, kiu iĝis pli poste inĝeniero.

Lin tre interesis la moderna literaturo; li parte tradukis el romantisma literaturo, same el malnova araba literaturo. Lia poeta talento manifestiĝis en lia frua aĝo kaj lia poezio entenis diversajn temojn, prefere patrujamon. Liaj poemoj aperis en la plej prestiĝaj tuniziaj kaj arabaj revuoj.

Aŝabbi mortis la 9-an de oktobro 1934 en Hospitalo Habib-Thameur en Tunizo pro longtempaj korproblemoj. Lia portreto estas videbla hodiaŭ sur la banknoto de 30 DT.

## Citaĵo el lia fama poemo 
* “Unu tagon, se popolo ekdeziras vivi, tiam sorto respondas ties alvokon,” “Kaj ilia nokto komencas paliĝi, kaj iliaj ĉenoj rompas kaj falas.”

## Verkoj 
* *Ela Toghat Al Alaam* (Al tiranoj de la mondo),
* *Aghani Al-Hayat*
* *Muzakkarat*
* *Raséil*
* *Sadiki*

## Eksteraj ligiloj 
*  arablingva paĝo de la poeto 

Kategorio:Arablingvaj poetoj
Kategorio:Arabaj poetoj
Kategorio:Arabaj verkistoj
Kategorio:Tuniziaj poetoj
Ahmed Najib Chebbi

**Ahmed Najib Chebbi** (arabe أحمد نجيب الشابي, france Ahmed Néjib Chebbi) aŭ simple **Najib Chebbi**; (nask. la 30-an de julio 1944) estas tunizia prokuristo kaj politikisto.

Chebbi estas grava persono de la tunizia opozicia movado, en 1983 li fondis la Demokratan Progresivan Partion, kiu estis laŭleĝe rekonita en 1988. Li estas la nuna gvidanto (2010) de la partio. En 2006, Jribi Maya iĝis la ĝenerala sekretario de la partio, la unua virino en tia pozicio en Tunizio.

Ahmed Najib Chebbi volis kandidatiĝi en 2009 por la prezidenteco, sed oni malebligis tion. Post starigo de la Respublika partio en 2012 li denove provis akiri prezidentecon en oktobro 2014, sed ne sukcesis balote.

En junio 2023, Ahmed Néjib Chebbi estas suspektata je subfosado "de la ekstera sekureco de la Ŝtato". Ahmed Néjib Chebbi aperis antaŭ la enketjuĝisto de la Tuniza kontraŭterorisma unuo.https://www.lemonde.fr/afrique/article/2023/06/19/tunisie-l-opposant-ahmed-nejib-chebbi-accuse-de-complot-pour-avoir-rencontre-des-diplomates-europeens_6178346_3212.html.

eta|maldekstra|400px|Ahmed Najib Chebbi

Kategorio:Tuniziaj politikistoj
Kategorio:Tuniziaj advokatoj
Niculești

**Niculești** estas la nomo de pluraj lokoj en Rumanio:
* Niculești en distrikto Alba
* Niculești en distrikto Buzău
* Niculești, komunumo en distrikto Dâmbovița
Niculești (Dâmbovița)

**Niculești** [nikuleŝtj] estas komunumo en la rumana distrikto Dâmbovița, inter Bukareŝto kaj Ploiești. Al ĝi apartenas Ciocănari (nord-oriente) kaj Movila (sud-oriente).

En 2008 Niculești konstruis novan urbodomon kaj plibonigis sian lernejon.

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Dâmbovița
Tři sestry

eta|dekstra|300ra|Tři sestry dum koncerto**Tři sestry** (en esperanto *Tri fratinoj*) estas ĉeĥa muzika grupo, kies muziko estis origine en stilo punko, sed poste la grupo komencis ludi ankaŭ rok-muzikon kaj ankaŭ metalrokon. Lou Fanánek Hagen, oficiale František Moravec estas gvidanto kaj samtempe tekstfaristo. Oni iam parolas pri ilia stilo kiel *pubrock* ĉar iliaj tekstoj estas ofte pri drinkadoj, vizitadoj de trinkejoj.

## Membroj 
Membroj de grupo dum tempo ŝanĝis, sed nuntempe membroj de grupo estas:
* Lou Fanánek Hagen (oficiale František Moravec) - gvidanto, tekstfaristo (skribas ankaŭ tekstoj por aliaj grupoj kaj kantistoj, ekz. por Karel Gott), kantisto kaj basgitaristo
* Ing. Magor (oficiale Tomáš Doležal) - basgitaristo kaj manaĝero de grupo
* Supice Veronika (oficiale Veronika Borovková) - en grupo de jaro 1996, harmonikistino
* Ronald Seitl (kromnomo Korkorán) - en grupo de jaro 1994, gitaristo
* Zdeněk Petr - en grupo de jaro 2003, gitaristo
* Franta Vrána - drumisto
* Jaroušek (oficiale Martin Roušar) - klarnetisto kaj saksofonisto, en grupo de jaro 2002
* Franta Kacafírek (oficiale František Kacafírek) - en grupo de jaro 1991, violonisto
* Rosťa Cerman (oficiale Rostislav Cerman) - en grupo de jaro 2003, kiel gasto

## Diskografio 
* 1990 Na Kovárně to je nářez
* 1991 Alkáč je největší kocour, aneb několik písní o lásce
* 1993 Švédská trojka
* 1993 25:01
* 1995 Hudba z marsu
* 1995 Rarity
* 1996 Zlatí hoši
* 1998 Průša se vrací
* 1998 Průša se vrací + 3x bonus
* 1999 Soubor kreténů
* 2000 Hlavně že je večírek — 15 let Souboru kreténů
* 2000 15 let jsem Na Kovárně na plech
* 2002 Do Evropy nechceme — Tři sestry a Krakonoš
* 2003 Lihová škola umění, aneb válka s loky
* 2005 Na eXX
* 2006 20 let naživu
* 2007 Platinum Collection
* 2007 Rocková nadílka od Tří sester a Divokýho Billa
* 2007 Mydlovary
* 2009 Beatová síň slávy (kune kun grupo Visací zámek)
* 2010 Lázničky
* 2013 Líná hudba holý neštěstí
* 2015 Fernet Underground

## Notoj kaj referencoj 
### Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝaro de grupo

Kategorio:Ĉeĥaj punkaj muzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1985
Isla

**Isla** en diversaj latinidaj lingvoj signifas *insulo*. Ĝi estas geografia nomo de:

* Isla (Veracruz), komunumo kaj ties ĉefa loĝloko en la subŝtato Veracruz de .

* Isla (Rumanio), vilaĝo apud Târgu Mureș en .

* Isla (Mastrils), vilaĝo de la komunumo Mastrils de la komunumaro Kvin Vilaĝoj en la distrikto Landquart de la kantono Grizono en .
Carl Lampland

.

Li naskiĝis en la Minesoto en norveg-devena familio. Li lernis en la Universitato de Valparaiso de Valparaiso (Indianao) kaj en la Universitato de Indianao. Li ricevis sian diplomon en 1902 kaj dungiĝis en la Observatorio Lowell, kie la teamo de Percival Lowell faris observojn de planedoj. Li tie fabrikis kaj kaj riparis teleskopojn, li ofte re-arĝentigis la spegulon de la teleskopo de 40 coloj. Li elpensis specialajn fotilojn por astrofotografio kaj kreis termoparojn por mezuri la temperaturoj de la planedoj: li mezuris la variojn de temperaturojn de Marso kun William Coblentz.

En 1921, li estis la unua, kiu anoncis ke la strukturo de la Kraba nebulozo
evoluis kun la tempo.
Tio estis post nelonge konfirmita de John Charles Duncan
Tiun rezulton utiligis Edwin Hubble por aserti, ke tiu objekto rezultis de recenta stela eksplodo (fakte, temis pri SN 1054, supernovao observita elde Ĉinio en 1054).

Ankaŭ en 1921 Lampland anoncis (kun singardo) ke la "spirala nebulozo" M99 povus monti similajn ŝanĝojn.
Tio estis pli malfrue malkonfirmita: M99 estas fakte galaksio, tiom granda ke neniu ŝanĝo estas perceptebla en intervalo de kelkaj jardekoj.

En 1923, li estis la unua, kiu observis supernovaon en M83 (aŭ *NGC 5236*: galaksio, kiu poste montriĝis tre riĉa je superonvaoj). Tiutempe, la naturo nek de la supernovaoj, nek de la galaksioj estis bone konataj, kaj tiu malkovro estis malmulte rimarkita. En 1936 Lampland insiste menciis tian observon.

Li malkovris la asteroidon 1604 Tombaugh la  elde la Observatorio Lowell.

Oni donis en lia honoro lian nomon al:
* la luna kratero Lampland,
* la marsa kratero Lampland,
* la asteroido 1767 Lampland.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Biografio, ĉe la paĝaro de la Observatorio Lowell 
*  Nekrologio de Carl Otto Lampland, far de John C. Duncan Publications of the Astronomical Society of the Pacific, Vol. 64, No. 381, p.293
Ĉina bambuperdriko

La **Ĉina bambuperdriko** (*Bambusicola thoracicus*) estas mezgranda birdo de la familio de Fazanedoj de la ordo de Kokoformaj kaj subfamilio de Perdrikenoj.

Ĝi estas indiĝena de orienta kontinenta Ĉinio kaj Tajvano, kaj estis enmetita sukcese en Japanio. Ĝi estas unu el la du specioj de la genro *Bambusicola*, kune kun la Bambuperdriko de Himalajo.

La Ĉina bambuperdriko estas pli malgranda ol plej parto de perdrikoj, kaj maskloj estas pli grandaj ol inoj. La brusto kaj dorso estas makulecaj en nigra, bruna kaj krema koloroj, kun nigraj punktoj en flankoj kaj supre. La **vizaĝo subokule kaj gorĝo, mentono kaj kolflankoj estas brikoruĝecaj, kun plumbogrizaj areoj superokule** (bruneca nuanco en vertico kaj al nuko) **kaj suben al supra brusto**, ĉirkaŭata de ruĝeca koloro; la ventro estas sablokolora kun tre grandaj nigraj makuloj en flankoj.

La dorso havas brunan makulecon sur griza fono kun blankaj punktoj en ŝultroj al flugiloj. La pugo estas grizbruna senmarka. La vosto estas mezlonga kaj pli ruĝeca en eksteraj vostoplumoj. La kruroj estas grizecaj.

Tiu specio troviĝas en varmaj arbaraj areoj kaj herbejoj, sed ĝi ne estas tute dependa el bambuo, spite sia nomo. Kiel ĉe aliaj perdrikoj, ili preferas kaŝiĝi antaŭ ol flugi, sed pretas ekflugi se okazas alproksimiĝo, ektimigante persekutantoj per laŭta flugilfrapado. Ties laŭta alvoko, ofte priskribita kiel *ki-ko-kŭai* aŭ *kojukkei* (kio estis adoptita kiel japana nomo) estas ripetata kelkajn fojojn antaŭ haltiĝi. Tiu alvoko estas aŭdata pli ol fakte vidata la birdo, kaj kvankam tiu specio estas komuna tra sia limigita teritorio, ĝi estas konsiderata iome kaŝema kaj sekretema.

Spite tio, ĝi estis havata en kaptiveco en Ĉinio dum jarcentoj kaj estis intence enmetita unuafoje en Japanio en 1919 1, kaj poste kun varia sukceso en Havajo, kie ĝi estis listita kiel enmetita birdo ne protektata de la Migratory Bird Treaty Act 2 . Ankaŭ enmetita populacio ekzistas en malproksima Iwo Jima 3. Spite ties sukceso en aliaj lokoj, la Ĉina bambuperdriko malaperis el Hongkongo, kaj reenmeta programo en 1961 malsukcesis produkti sukcesan reproduktan populacion 4.

eta|Ido de Ĉina bambuperdriko de 2 tagoj.
Estas du subspecioj, *B. t. thoracicus* en kontinenta Ĉinio kaj *B. t. sonorivox* en Tajvano, kiu estas foje traktata kiel separata specio konata kiel **Tajvana bambuperdriko**.

## Referencoj 
*  Malplej Zorgiga.
*

## Eksteraj ligiloj 
*Ĉina bambuperdriko  at gbwf.org
*Ĉina bambuperdriko  ĉe Avibase

Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Fazanedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Untervaz

## Pri la komunumo 
**Untervaz** (prononcu *untrfac*, en la romanĉa lingvo **Vaz sut** en Esperanto ankaŭ **Vazo suba**) estas komunumo de la komunumaro Kvin Vilaĝoj kaj la distrikto Landquart en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 2336 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Untervaz situas ĉe la okcidenta bordo de la Alpa Rejno okcidente de la montmasivo *Calanda*. La plej alta punkto de la komunuma teritorio estas la kulmino *Haldensteiner Calanda* sur la kresto de Calanda-Masivo. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 27,72&nbsp;km², de kiuj preskaŭ la duono, nome 46,9%, estas kovritaj de arbaro, 40% servas por agrikulturo kaj 4,8% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Untervaz limas en nordo al Mastrils, en nordoriento al Zizers, en nordoriento al Trimmis, en nordo al Haldenstein, kaj en okcidento al Pfäfers (SG).

## Trafiko 
La komunumo Untervaz situas flanke de la gravaj trafikvojoj, tamen ĝi bone atingeblas, ĉar aliflanke de Rejno pasas la kantona ĉefvojo nr-o 3/13 kaj la svisa aŭtovojo A13. Ankaŭ aliflanke de la rivero sur la teritorio de la komunumo Trimmis situas la stacio Untervaz de la trajnlinio de Retia Fervojo de Landquart al Koiro. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la urba buslinio n-ro 3 de Koiro.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Untervaz datiĝas el la jaro 768 kiel *Uaze*. Dum mezepoko Untervaz apartenis al la episkopejo de Koiro. Nome de la episkopo ekzercis la jurisdikcion la familio *Mötteli de Rappenstein* en la Kastelo Neuburg. En la jaro 1519 Untervaz liberiĝis de la episkopa servuteco kaj fariĝis membro de la Supera Tribunalejo Kvar Vilaĝoj, kiu post la aliĝo de Haldenstein en la jaro 1803 alinomiĝis al Kvin Vilaĝoj.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Untervaz-Trimmis (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Untervaz