open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alfred Jodl

eta|290ra|Jodl (maldekstre) kun Keitel en Nurenbergo
**Alfred Josef Ferdinand Jodl**, naskonome *Alfred Baumgärtler* (10-an de majo 1890, Würzburg – 16-an de oktobro 1946, Nurenbergo) estis germana oficiro oficanta en pozicio de operacstabestro de germanaj armitaj fortoj (OKW) dum la dua mondmilito kaj li estis subulo de Wilhelm Keitel.

Alfred Jodl ludis ĉefan rolon en la germanaj militaj agadoj de la jaro 1939. Li estis konsilanto de Adolf Hitler en ĉiuj gravaj armeaj kaj teknikaj aferoj.

Generalkolonelo Alfred Jodl subskribis senkondiĉan kapitulacon de Tria regno la 7-an de majo 1945 en Reims kiel ambasadoro de Karl Dönitz. Poste li estis arestita kaj malliberigita en militkaptitejo en Flensburg.

Alfred Jodl estis juĝata de internacia juĝa tribunalo por militaj krimoj en Nurenbergo. Li estis kondamnita pro krimoj kontraŭ paco, militkrimoj kaj krimoj kontraŭ homeco. Ĉefa punkto de la akuzoplendo estis precipe, ke li distribuis kelkajn krimajn ordonojn, ekz. ordono pri politikaj komisaroj. Li estis agnoskita kiel kulpa kaj kondamnita al mortpuno per pendumo. La puno estis plenumita, la peto de Jodl pri ŝanĝo de la maniero de ekzekuto al pafmortigo antaŭ ekzekuttrupo estis rifuzita.

Lia kondamno kaŭzis kontraŭindajn reagojn, protestis kontraŭ ĝi ekz. ankaŭ ĉefa franca juĝisto ĉe la tribunalo Henri Donnedieu de Vabres, kiu markis la ekzekuton de soldato, kiu ne estis nazio, kiel absoluta misagado de la justeco. Brita militheroo kaj politikisto Airey Neave, kiu deĵoris ĉe Nurenberga tribunalo, skribis en sia libro, ke Jodl meritis malliberejon, sed ne la morton.

En la jaro 1953 juĝo en Munkeno, kiu reesploris la decidojn de Nurenberga tribunalo, venis al konkludo, ke Jodl ne kulpigis pro militkrimoj punitaj laŭ internacia rajto per morto kaj malkulpigis lin la 2-an de marto 1953 komplete de la kulpo. Sed pro alta premo de alta komisaro de Usono tiu ĉi verdikto estis unue nuligita, kaj nur post eksterjuĝeja interkonsento de advokatoj de vidvino de Jodl kun usonaj okupaciaj oficejoj okazis la 3-an de septembro 1953 revoko de nuligo de la verdikto.

La kazo de Alfred Jodl restas unu el ĉefaj argumentoj de grupoj realigantaj opinion, ke la Nurenberga tribunalo estis maljusta kaj ĝi prezentas tipan ekzemplon de *la justeco de venkintoj*. Sed spite al ĉiuj mankoj la Nurenberga proceso restas rompa evento en la internacia rajto precipe pro tio, ke la venkinta flanko inicis kaj aranĝis sendependan juĝan juĝadon kontraŭ militaj krimuloj kaj ne validigis la t.n. justecon de venkintoj.

Kategorio:Germanaj militistoj
Kategorio:Germanoj kondamnitaj al mortpuno
Aylesbury

eta|maldekstra|200px|
**Aylesbury** estas urbo de Anglio kaj la ĉefurbo de Buckinghamshire. Ĝi apartenas al la ĉirkaŭurbaro de Londono kaj havis 71,977 loĝantojn laŭ censo plenumita en 2011. Aylesbury estas la naskiĝejo de la Paralimpiaj Ludoj.

La urbo situas je la koordinatoj .

## Historio 
La nomo estas el *Æglesburgh* ("Fortikaĵo de Ægel") en la Anglosaksa lingvo.

Elfosadoj en la meze de urbo en 1985 malkovris Ferepokon Remparburgon el la kvaran jarcenton de nia erao. Aylesbury estis fuorto de la britonoj. Ĝi konkeriĝis en 571 AD per *Cutwulph*, frato de *Ceawlin*, monarko de Wessex, kiu poste havis fuorton en la urbo.

## Geografio 
### Kvartaloj 
* Bedgrove
* Berryfields
* Broughton
* Buckingham Park
* Elm Farm
* Elmhurst
* Fairford Leys
* Haydon Hill
* Hawkslade Farm
* Mandeville Estate
* Meadowcroft
* Prebendal Farm
* Quarrendon
* Queens Park
* Southcourt
* Stoke Grange
* Walton Court
* Watermead
* The Willows

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Buckinghamshire
Egberto

**Egbert** (mortis la 24-an de aprilo 729) estis episkopo de Lindisfarne, Northumbria, Anglio kaj anglosaksa sanktulo.

Kiel juna monaĥo li iris al Irlando por studi, kune kun Sankta Chad. Tie en 664 li kaj liaj kunuloj suferis pro pesto, kaj kredis ke li mortos. Sed mirakle li resaniĝis. Reveninte al Northumbria, li verŝajne iĝis episkopo de Lindisfarne. Li kunigis Willibrord kaj aliajn misiistojn por la konvertiĝo de Frisio.

En 684 li malsukcese klopodis persvadi Ecgfrith, reĝon de Neothumbria, ne invadi Irlandon.

En 716 li iĝis monaĥo ĉe la abatejo de Iona, kie li persvadis la monaĥojn akcepti la kalkulon de la dato de Pasko laŭ la maniero de la roma eklezio. Li mortis en Iona Paskon 729.

Kategorio:Anglosaksaj sanktuloj
Kategorio:Episkopoj de Lindisfarne
Gvidpaĝo

**Gvidpaĝo** (el la angla *Lead sheet* aŭ *fake music*) estas notacio, kiu estas pli rapide kaj facile komprenebla ol la kutima notacio. Ĉi tiu simpligita, koncentrita notskribo enhavas tempoindikon, klefon (registron) kaj tonalon samkiel la apartenajn akordojn kiel simboloj. Se la baziĝanta melodio devenas de kanto aŭ estas kantota, la teksto aperas, plejofte ankaŭ la melodio. Tiam la ĝusta nomo estas **gvidmelodio**. Alikaze la nomo estas **akordpaĝo**. Por ekkoni, kiel oni ludu la akordojn, ili staras sur ritme ĝusta loko super la melodio. Ĝi ekzistas prefere en ĵazo, sed ankaŭ en rok- kaj popmuziko.

Se pianoludanto legas la gvidmelodion, li rilatiĝas al la akordsimboloj por formi per la maldekstra mano tiujn akordojn, kiuj akompanas la melodion harmonie. La akordsimboloj redonas la harmonian strukturon de muzikpeco, tiel ke oni povas kunlude kun ensemblo improvizi pri tiu. Krom la akordsimboloj gvidpaĝo povas enhavi pluajn simbolojn, ekz. ritmajn akcentojn, kiujn la ensemblo ludu unusone. Se sub la melodio estas notita pianakompanaĵo, ne plu temas pri gvidmelodio.

Muzikbandoj uzas la gvidmelodiojn por spontane improvizi pri melodio, kiun kiel eble plej multaj konas. Kolektoj de gvidmelodioj nomiĝas **gvidmelodiaroj** aŭ **gvidpaĝaroj** (angle: *fakebook* aŭ "Real Book").

Aliaj simbolnotacioj estas tabulaturo por gitaro aŭ liuto, en la renesanca kaj baroka epokoj ankaŭ por klavarinstrumentoj (orgeno, klaviceno, klavikordo) aŭ en la baroka muziko la figurita baso por akordformaj akompaninstrumentoj (klaviceno, pozitivo, teorbo).

## Vidu ankaŭ 
* Ĵaza normkanto
* Improvizado

## Eksteraj ligiloj 
* Wikifonia  Pop/Rock/Jazzwiki kun gvidpaĝoj.

Kategorio:Akordoj
Kategorio:Ĵazo
Kategorio:Rok-muziko
Ĉado (sanktulo)

**Ĉado**, , (mortis la 2-an de marto 672) estis anglosaksa episkopo kaj sanktulo. Liaj fratoj Cedd, Cynibil kaj Caelin ankaŭ estis aktivaj ekleziuloj. Verŝajne ili devenas de nobela familio de Northumbria.

## Frua vivo 
Laŭ la anglosaksa historiisto Bede, Chad studis sub Sankta Aidan ĉe Lindisfarne. Por daŭrigi siajn studojn, li iris al Irlando kune kun Sankta Egberto. Antaŭ 664 li revenis al Northumbria. Tiun jaron li sekvis sian fraton Cedd (kiu mortis pro pesto) kiel abato de Lastingham, North Yorkshire.

Li sekvis la kutimojn de la kelta, ne la roma, eklezio. Tamen Bede, kiu aprobis la romajn tradiciojn, admiris Chad pro lia pieco kaj simpla vivo.

## Episkopo de Jorko 
Dum la longa foresto de Sankta Vilfrido (kiam estis nomumita episkopo de Jorko), Oswiu, reĝo de Northumbria, decidis ke la diocezo bezonis estron, kaj nomumis Chad. Tamen la konsekra rito ne akordis al la reguloj de la roma eklezio. Wilfrid revenis, kaj en 669 Teodoro de Tarso, la nova ĉefepiskopo de Canterbury, kredante ke Chad estis neĝuste konsekrita kiel episkopo de Jorko, senpostenigis lin. Tiel Wilfrid regajnis sian diocezon. Chad humile ne protestis, sed Teodoro, aŭdinte pri la pieco de Chad, permesis ke li restu episkopo - sen diocezo.

## Episkopo de Mercia 
La saman jaron, Wulfhere, reĝo de Mercia, petis Teodoron sendi episkopon al lia regno. Teodoro elektis Chad, al kiu Wulfhere donis bienon ĉe Lichfield por monaĥejo. Chad venigis monaĥojn el Abatejo Lastingham. Chad rifuzis rajdi kaj piediris tra Mercia por misii kaj prediki. En 672 li mortis pro pesto, kaj entombiĝis en la abatejo preĝejo de Lichfield, kiu poste iĝis Katedralo Lichfield. Laŭdire, kiel multaj sanktuloj de la kelta eklezia tradicio, Chad antaŭsciis sian mortdaton. Li estis tuj honorata kiel sanktulo, kaj lia festotago estas la , kiam li mortis.

Kategorio:Anglosaksaj sanktuloj
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Jorko
Cedd

**Cedd** (n. ĉ. 620, m. la 26-an de oktobro 664) estis anglosaksa abato kaj sanktulo.

Li naskiĝis en Northumbria, Anglio. Liaj fratoj Sankta Chad, Cynibil kaj Caelin, ankaŭ tre aktivis en la anglosaksa eklezio.

Cedd studis sub Sankta Aidan ĉe Lindisfarne, kaj ordiniĝis ne post 653. Tiun jaron Oswiu, reĝo de Northumbria, sendis lin misii en Mercia post la konvertiĝo de Peada, filo de Penda, reĝo de Mercia. Penda mem restis pagano, sed permesis ke Cedd kaj aliaj misius en lia regno.

Post nelonge Oswiu alvokis Cedd, kaj sendis lin al la regno de Essex. Li estis konsekrata kiel episkopo de Essex, kie li fondis multajn preĝejojn. Post peto de Aethelwald, reĝo de Deira, li iĝis abato de Lastingham.

En 664 Cedd ĉeestis la Sinodon de Whitby, kie li servis kiel interpretisto kaj por la subtenantoj de la keltaj ekleziaj tradicioj kaj por tiuj kiu subtenis la romajn tradiciojn. Poste li vojaĝis al Lastingham kie li mortis pro pesto.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Anglaj episkopoj
Kategorio:Sanktuloj
Kategorio:Mortintoj en 664
Kategorio:Naskiĝintoj en la 7-a jarcento
Georg Kustosz

**Georg KUSTOSZ** (naskiĝis la  en Breslaŭ, tiam en Germanio) estas germana esperantisto.

Kiel judo, dum lia infaneco li persone spertis la tiaman kreskantan antisemitismon. En oktobro 1939 li sukcesis forlasi Germanion kaj vojaĝi al Danio, kie li laboris ĉe fiona bieno ĝis oktobro 1939. Tiam, li perŝipe atingis Svedion, kune kun la plejparto el la dana judaro.

Li revenis en Danion en 1945, kaj poste en Germanion en 1946-48, kiam li dungiĝis kiel cenzuristo ĉe la usonanoj en Munkeno.

En 1950 li refoje moviĝis al Danio, kie en 1959, ĉe la Instruista Altlernejo en Skive, li iĝis instruisto. Dumtempe, en 1950, li esperantiĝis.

Dum la 1960-aj jaroj li laboris kiel instruisto en Qutdligssat, en Gronlando. Li poste translokiĝis al Jutlando, en Bjerringbron, kie li daŭre loĝas.

Kustosz eldonis plurajn danajn kaj Esperantajn artikolojn pri siaj vojaĝoj per Esperanto kaj per biciklo; interalie, li rakontis pri siaj du vojaĝoj tra Polio. Inter 1967 kaj 1972 li estis redakciano de *Norda Prismo*.

Lia lasta eldonaĵo estis sia danlingva membiografio.

Kategorio:Germanaj esperantistoj
Kategorio:Danaj esperantistoj
Ville-la-Grand

**Ville-la-Grand** (prononcu [Villagrɑ̃]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france *Haute-Savoie*, arpitane ''Savouè d'Amont*), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france *Auvergne-Rhône-Alpes*). Fine de  en la komunumo vivis . Ĝi situas nord-oriente de Annemasse, ĉe la landlimo inter Francio kaj Svislando, proksime de Ĝenevo kaj sude de la lago Lemano.

Ĝi estas ano de la Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse - Les Voirons (*Annemasse - Les Voirons Agglomération* aŭ *Annemasse - Agglo*)

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas la *Villamagnaines* [Villamanjen] kaj la *Villamagnains'' [Villamanjɛ̃].

## Geografio 
### Situo 
#### Loko 
Ville-la-Grand situas en la Arve-valo, preter la rivereto Foron kaj limas la komunumoj Annemasse Ambilly, Vétraz-Monthoux kaj Gaillard; kaj la svisaj komunumoj Presinge, Puplinge kaj Thônex.

#### Klimato 
La klimato estas montara sed mildigata pro la lago Lemano.

#### Urba morfologio 
La urbo dividiĝas el tri kvartaloj.
* Centre estas la urbocentro, kun la municipaj ejoj, la placo de la merkato, biblioteko, lernejo...
* Okcidente estas la rezideja kvartalo de Cornière, nete disigita dis'de la urbocentro far'de ponto super la fervojo Annemasse - Évian-les-Bains.
* Oriente estas Z.I., tie estas Industria Zono. Tie estas diversaj vendejoj kaj direkcioj de entreprenoj.

Norde de la Z.I. estas la vilaĝetoj Carra, Marsaz, Forand kaj Crêt.

#### Monumentoj 
Oni trovas en Ville-la-Grand kelkajn statuojn de Daniel Chassin, inspiritajn de la porinfana folkloro.
* La **Klaŭno**, en la placo Joseph Philippe, apud la preĝejo.
* **Tri musoj muzikantaj**, en placo "Porte-Bonheur"
* **La Majstro Kato** (aŭ *La Kato kun Botoj*), centre de trafikcirklo proksima de placo "Porte-Bonheur"

## Toponimio 
"Villa-Magna" (Granda Vilao), kampara bieno en la Romia antikva epoko, estis la kerno de grava gaŭlo-romia vilaĝo, kiu iĝis "Ville-Magne" en la 16-a jarcento.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Haute-Savoie

Kategorio:Komunumoj de Haute-Savoie
Feldmarŝaloj de Tria regno

Rango **generalo feldmarŝalo**, germane *Generalfeldmarschall*, estis la plej supera rango de la germana Wehrmacht, kiun la soldato povus atingi. La rango generalo feldmarŝalo estis transprenita el Germana imperio.

## Listo de personoj 
* Werner von Blomberg, feldmarŝalo ekde la jaro 1936
* Fedor von Bock, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Eduard Böhm-Ermolli, feldmarŝalo ekde la jaro 1918, germana feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Walter von Brauchitsch, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Ernst Busch, feldmarŝalo ekde la jaro 1943
* Wilhelm Keitel, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Ewald von Kleist, feldmarŝalo ekde la jaro 1943
* Günther von Kluge, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Georg von Küchler, feldmarŝalo ekde la jaro 1942
* Wilhelm von Leeb, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Wilhelm List, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Erich von Manstein, feldmarŝalo ekde la jaro 1942
* Walter Model, feldmarŝalo ekde la jaro 1944
* Friedrich Paulus, feldmarŝalo ekde la jaro 1943
* Walter von Reichenau, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Erwin Rommel, feldmarŝalo ekde la jaro 1942
* Gerd von Rundstedt, feldmarŝalo ekde la jaro 1940
* Ferdinand Schörner, feldmarŝalo ekde la jaro 1945
* Maximilian von Weichs, feldmarŝalo ekde la jaro 1943
* Ervin von Witzleben, feldmarŝalo ekde la jaro 1940

Kategorio:Soldataj rangoj
Kategorio:Wehrmacht
Kategorio:Germanaj marŝaloj
Chapultenango

**Chapultenango** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas Chapultenango. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07025.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7124 loĝantojn. El tiuj estis 3526 viroj kaj 3598 virinoj. La komunumo havas surfacon de 162 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 620 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3654 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2541 scipovis legi kaj skribi kaj 1104 personoj estis analfabetoj. Do 70% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 30% estis analfabetoj.

6965 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 4640 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 66.62% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Chapultenango  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Chiapas
Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse - Les Voirons

**Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse – Les Voirons** (*Annemasse – Les Voirons Agglomération*), pli ofte nomata **Annemasse Agglo**, estas interkomunuma aglomeraĵo de Haute-Savoie (Francio).

Ĝi situas proksime de Svislando, ĉe la piedo de monto Salève kaj ĉe la fino de la Arve-valo. Annemasse Agglo estas la kunfandiĝo de CARA (''"Communauté d'Agglomération de la Région Annemassienne"*) kaj de la *"Communauté de Communes des Voirons"*. Ĝi arigas la komunumojn de :

## Historio 
En 1966, la komunumoj Ambilly, Annemasse, Etrembières, Gaillard, Ville-la-Grand kaj Vétraz-Monthoux ariĝis en *Communauté d'Agglomération de la Région Annemassienne'' (komunumo de Aglomeraĵo de Annemassa Regiono).

Je la 11-a de januaro 2002 tiu unuiĝo malunuiĝis por krei "Aron de komunumoj".

Kategorio:Haute-Savoie
Kategorio:Aglomeraĵoj
Ambilly

**Ambilly** (prononcu [Ãbiji]) estas franca komunumo lokita en la departemento Haute-Savoie kaj en la regiono Rodano-Alpoj. Ĝi situas okcidente de Annemasse, ĉe la landlimo inter Francio kaj Svislando, proksime de Ĝenevo kaj sude de la lago Lemano. Fine de  en la komunumo vivis . Ĝi estas la plej malgranda komunumo el la departemento Haute-Savoie.

La loĝloko estas parto de la Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse - Les Voirons (*Annemasse - Les Voirons Agglomération* aŭ *Annemasse - Agglo*)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Haute-Savoie

Kategorio:Komunumoj de Haute-Savoie
Kategorio:Urboj de Francio
Generalkoloneloj de Tria regno

Rango **generalkolonelo**, germane *Generaloberst*, estis la dua plej supera rango de nazia germana Wehrmacht, kiun la germana soldato, deĵoranta ĉe surteraj fortoj, povis atingi.

## Listo de personoj 
* Wilhelm Adam, generalkolonelo ekde la jaro 1939
* Hans-Jürgen von Arnim, generalkolonelo ekde la jaro 1942
* Ludwig Beck, generalkolonelo ekde la jaro 1938
* Johannes Blaskowitz, generalkolonelo ekde la jaro 1939
* Eduard Dietl, generalkolonelo ekde la jaro 1942
* Friedrich Dollmann, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Nikolaus von Falkenhorst, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Johannes Frießner, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Werner von Fritsch, generalkolonelo ekde la jaro 1936
* Friedrich Fromm, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Heinz Guderian, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Curt Haase, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Franz Halder, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Kurt von Hammerstein-Equord, generalkolonelo ekde la jaro 1939
* Josef Harpe, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Gotthard Heinrici, generalkolonelo ekde la jaro 1943
* Walter Heitz, generalkolonelo ekde la jaro 1943
* Wilhelm Heye, generalkolonelo ekde la jaro 1930
* Carl Hilpert, generalkolonelo ekde la jaro 1945
* Erich Höpner, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Karl-Adolf Hollidt, generalkolonelo ekde la jaro 1943
* Hermann Hoth, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Hans-Valentin Hube, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Erwin Jaenecke, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Alfred Jodl, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Georg Lindemann, generalkolonelo ekde la jaro 1942
* Eberhard von Mackensen, generalkolonelo ekde la jaro 1943
* Erhard Raus, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Hans-Georg Reinhardt, generalkolonelo ekde la jaro 1942
* Lothar Rendulic, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Richard Ruoff, generalkolonelo ekde la jaro 1942
* Hans von Salmuth, generalkolonelo ekde la jaro 1943
* Rudolf Schmidt, generalkolonelo ekde la jaro 1942
* Eugen von Schobert, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Adolf Strauß, generalkolonelo ekde la jaro 1940
* Karl Strecker, generalkolonelo ekde la jaro 1943
* Heinrich von Vietinghoff-Scheel, generalkolonelo ekde la jaro 1943
* Walter Weiß, generalkolonelo ekde la jaro 1944
* Kurt Zeitzler, generalkolonelo ekde la jaro 1944 

Kategorio:Germanaj militistoj
Kategorio:Soldataj rangoj
Kategorio:Wehrmacht
Villuercas

eta|300ra|dekstra| Vista de las Villuercas
***Las Villuercas*** aŭ simple ***Villuercas*** [bijuERkas] estas komarko aŭ distrikto situa inter la riveroj Taĵo kaj Gvadiano (kiu prenas nomon de la samnoma *sierra* (montareto) kiu ĉirkaŭas ĝin) en la sudokcidento de la Provinco de Cáceres, en Ekstremaduro, sudokcidenta regiono de Hispanio, de montara reliefo, kies maksimuma altaĵo estas la samnoma monto Villuercas (1.600 m).

En tiu komarko dividita en diferencaj ekosistemoj troviĝas kruta zono de alta montaro, kun deciduaj arbaroj tre bone konservitaj (kaŝtanarbaroj, montokverkaroj kaj kverkaroj), mezaltitude estas korkokverkaroj kaj en malferma arbaro estas anzinoj.

Estas ankaŭ varia faŭno komponita de cervoj, aproj, kaj gregoj kiel bovoj. Estas ankaŭ ne facile troveblaj habitatoj kie loĝas aŭ trapasas ekzempleroj de Iberia linko. La distrikto estis deklarita ZEPA, tio estas zono por protektado de birdoj, ĉar estas kaj loĝejo kaj migranta trapasejo de diversaj birdospecioj.

Laŭ la stato de  en la komarko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

La ĉefurbo estas Guadalupe, kie troviĝas la monaĥejo de Guadalupe, deklarita Monda heredaĵo de Unesko. Aliaj gravaj vilaĝoj estas Logrosán, Berzocana, Cañamero, Alía kaj Navezuelas.

En tiu komarko troviĝas granda kvanto de prahistoriaj pentraĵoj kaj estas multnombraj arkeologiaj restaĵoj de la diversaj kulturoj kiuj setlis en tiu tero laŭlonge de la historio.

## Municipoj 
La komarko konsistiĝas el sep municipoj, kiuj estas la jenaj:
* Alía kun domaroj Cíjara, La Calera kaj Puerto Rey 
* Berzocana
* Cabañas del Castillo kun Solana de Cabañas, Retamosa de Cabañas kaj Roturas de Cabañas
* Cañamero
* Guadalupe
* Logrosán
* Navezuelas

## Vidu ankaŭ 
* Komarkoj de Ekstremaduro

## Eksteraj ligiloj 
* Villuercas 
* Fotoj de Las Villuercas

Villuercas
Kanjono de Sumidero

dekstra|eta|300px|La kanjono de Sumidero

La **kanjono de Sumidero**, hispane: **Cañón del Sumidero**, estas tre konata kanjono, ĉirkaŭ 15 kilometrojn for de Tuxtla Gutiérrez, ĉefurbo de la federacia ŝtato de Chiapas en Meksiko. De la rivero Grijalva la apudaj montoj supreniras ĝis ĉirkaŭ 1000 metroj. La rivero havas profundecon de ĉirkaŭ 300 metroj. La kanjono havas altan gravecon por Chiapas kaj ĝi estas trovebla en la blazono de tiu subŝtato de Meksiko. En Chiapas ĝi estas unu el la plej ofte vizitataj turismaj lokoj.

Pro sia beleco kaj historia graveco la kanjono partoprenis la konkurson "7 novaj naturaj mondmirakloj", kiel ununura reprezentanto de Meksiko en tiu konkurso.

[eta|dekstra|300px|La kanjono de rigardpunkto.([Chiapas).]]
eta|dekstra|300px|Rigardo al la montomuro

Kategorio:Geografio de Meksiko
Izolita specialaĵo

En kompleksa analitiko, **izolita specialaĵo** estas neordinaraĵo, proksime al kiu ne estas la aliaj neordinaraĵoj.

Formale, kompleksa nombro *z* estas izolita neordinaraĵo de funkcio *f*, se ekzistas malfermita disko *D* centrita je *z* tia, ke *f* estas holomorfa sur *D \ {z}*, kio estas, sur la aro ricevata de *D* per forpreno de la punkto *z*.

Ĉiu neordinaraĵo de meromorfa funkcio estas izolita, sed izoleco de neordinaraĵoj ne estas sole sufiĉa por garantii, ke la funkcio estas meromorfa. Multaj gravaj iloj de kompleksa analitiko kiel serio de Laurent kaj la restaĵa teoremo postulas, ke ĉiuj taŭgaj neordinaraĵoj de la funkcio estu izolitaj.

## Ekzemploj 
* La funkcio \frac {1} {z} havas izolitan neordinaraĵon je *z=0*.
* La kosekanta funkcio *csc(z)* havas izolitan neordinaraĵon je ĉiu entjera oblo de *&pi;*.
* La funkcio \csc \left(\frac {1} {\pi z}\right) havas je 0 neordinaraĵon, kiu estas *ne* izolita, pro tio, ke estas pliaj neordinaraĵoj je la inversoj de ĉiuj entjeroj, kaj tiuj inversoj situas arbitre proksime al 0; tamen la neordinaraĵoj je ĉi tiuj inversoj de entjeroj mem estas izolitaj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* neordinaraĵoj, nuloj, polusoj de John H. Mathews 

Kategorio:Kompleksa analitiko
Vétraz-Monthoux

**Vétraz-Monthoux** (prononcu [Vetra Mõtu]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france *Haute-Savoie*, arpitane ''Savouè d'Amont*), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france *Auvergne-Rhône-Alpes*). Fine de  en la komunumo vivis .

Ĝi rezultas de la kunfandiĝo de komunumoj *Vétraz* kaj *Monthoux* en la 19-a jarcento.

Ĝi situas sud-oriente de Annemasse, proksime de Ĝenevo kaj sude de la lago Lemano.

Ĝi estas ano de la Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse - Les Voirons (*Annemasse - Les Voirons Agglomération* aŭ *Annemasse - Agglo'')

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Haute-Savoie

Kategorio:Komunumoj de Haute-Savoie
Berzocana

200px|eta|Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio 250px|eta|Loko de la municipa teritorio de Berzocana en sia provinco
**Berzocana** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *berzocaniegos*. La censita populacio en 2008 estis de 530 loĝantoj. Somere la populacio plialtiĝas ĉefe pro reveno de elmigrintoj kaj vilaĝanoj kiuj laboras ekstere kaj ĉefe en aŭgusto dum festoj kiam preskaŭ duobliĝas.

## Situo 
Berzocana estas situa en la orienra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Las Villuercas, je altitudo de 728 m; je 104&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 164&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 133,59&nbsp;km².

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado. La vinoj produktitaj en Berzocana formas parton de la subzono de Cañamero integrita en la marko *denominación de origen Ribera del Guadiana* kun Alía, Guadalupe, Valdecaballeros kaj Cañamero mem kun kiu limas la municipo. Berzocana estas konata ankaŭ pro la laborado de tradiciaj dolĉaĵoj.

## Historio kaj interesaĵoj 
* Relikvoj.- En ne konata dato de la 13a jarcento estas legendo ke kamparano trovis enterigitan en olivarbaro ĉe la montaro paleokristanan sarkofagon kiu enhavis supozeble la restaĵojn de sanktuloj de visigotoj nome Fulgencio de Cartagena kaj Sankta Florentina, gefratoj de Sankta Leandro kaj Isidoro de Sevilo. Kiel ĉe similaj legendoj ili estis tie kasŝitaj dum la araba epoko. En la preĝejo de Sankta Johano Baptisto estas plej parto de tiuj restaĵoj en relikvujo donacita de la reĝo Filipo la 2-a, kiu krome donis al la vilaĝo la titolon "**Real Villa de Berzocana**". La menciita preĝejo de Sankta Johano Baptisto havas krome interesan turon de stilo mudeĥara.
* **Trezoro de Berzocana**.- Krom la naturaj ŝirmejoj kun prahistoriaj rokpentraĵoj de la Bronzepoko, la nomo de Berzocana asociiĝas ankaŭ kun la nomata *Trezoro de Berzocana*, de la bronzepoko kaj komponita de du torkoj el oro (ĉirkaŭ 8a aŭ 7a jarce nto a.K.) kaj bovlo ankaŭ el bronzo. Ili estis trovataj en 1963 kaj ekde 1964 troviĝas en la Nacia Arkeologia Muzeo (Madrido).
* Por vizitantoj estas en la vilaĝo **Museo Arqueológico Municipal** kies anhavo estas de ĉirkaŭ 250 pecoj.

## Eksteraj ligiloj kaj referencoj 
* Ĉefpaĝo de la katalogo de kolektoj de la *Museo Arqueológico Nacional* (Madrido) el kie oni povas viziti la informon pri la objektoj de la nomita *Tesoro de Berzocana* (Trezoro de Berzocana)
* Artikolo titolita *De orfebrería céltica: El depósito de Berzocana y un brazalete del Museo Arqueológico Nacional* de Martín Almagro Basch

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Escuintla (Chiapas)

**Escuintla** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo estas **Escuintla**. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07032.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 27364 loĝantojn. El tiuj estis 13244 viroj kaj 14120 virinoj. La komunumo havas surfacon de 206&nbsp;km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 90 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 16305 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 13170 scipovis legi kaj skribi kaj 3122 personoj estis analfabetoj. Do 81% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 19% estis analfabetoj.

28064 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 158 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 0.56% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Escuintla  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Chiapas
Bohonal de Ibor

[eta|250px|dekstra|[Rivero Ibor tra Bohonal de Ibor.]]
200px|eta|Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio 250px|eta|Loko de la municipa teritorio de Bohonal de Ibor en sia provinco
**Bohonal de Ibor** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *bonalos*. La censita populacio en 2008 estis de 538 loĝantoj.

## Situo 
Bohonal de Ibor estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Ibores, je altitudo de 358 m. La surfaco de ties teritorio estas de 64,60&nbsp;km². En 1963 la municipa teritorio pliiĝis pro anekso de parto de la teritorio de Talavera la Vieja vilaĝo kiu malaperis pro konstruo de la akvobaraĵo de Valdecañas.

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Demografio 
## Festoj 
La loko celebras sian feston pri la patrono *Sankta Bartolomeo* la 24-a kaj 25-a de aŭgusto, kiam multaj elmigrintoj aŭ vilaĝanoj kiuj laboras ekstere revenas hejmen pro la festo.

## Vidindaĵoj 
maldekstra|eta|250px|*Los Mármoles* (La Marmoroj).
* Kolonaro de "los Mármoles" (La Marmoroj) (2-a jarcento): portikaro de konstruaĵo konsiderata kiel kurio (20,43 x 11,55 m) konstruita el granito. Ĝi estis transportita unu ŝtono post alia en 1963 ekde Talavera la Vieja, de kie devenas, ĝis la aktuala setliĝo ĉe la ŝoseo de Navalmoral de la Mata al Guadalupe.
* *Estanque de las Cañas* (Kanbaseno). Situa en la loko Pibor.
* Rivero Ibor

## Eksteraj ligiloj 
* Informaro de la municipo en la Portalo de la Municiparo Campo Arañuelo .

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Arroyomolinos

**Arroyomolinos** havas diversajn signifojn:

***Arroyomolinos (Cáceres)**, estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
***Arroyomolinos (Madrid)**, estas municipo sude de la Madrida Regiono en Hispanio.
***Arroyomolinos de la Vera**, estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.
***Arroyomolinos de León**, estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.
Újcsanálos

**Újcsanálos** [UjĉanAloŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Ózd. Új signifas: nova.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 194 m
* Loĝantaro: 880
* Poŝtkodo: 3716
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Újcsanálos situas sur malebenaĵo, Hernád preterfluas, fine de sakovojo. Szerencs troviĝas 18, Miskolc kaj Abaújszántó po 25, Encs 27 km-ojn.

Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1907
* luterana preĝejo de 1910

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Botija

**Botija** [boTIĥa] (Kruĉego) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *botijeños*. La censita populacio en 2007 estis de 197 loĝantoj.

## Situo 
Botija estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Montánchez, je altitudo de 412 m; je 32&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 18,82&nbsp;km². Situas sudoriente de la Provinco de Cáceres en la interno de ebenaĵo; ĝi limas kun la teritorioj de Torremocha, Valdefuentes, Benquerencia, Plasenzuela, Salvatierra de Santiago kaj Cáceres.

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Demografio 
## Geografio 
La rivero kiu trapasas la ebenaĵon kie situas Botija estas la rivero Tamuja kiu trapasas la teritorion en direkto side al nordo; ĝi ricevas la akvojn de Gibranzos kaj Magasca kaj enfluas en la rivero Almonte.

La klimato estas tipe mediteranea, kun varmaj kaj sekaj someroj kaj vintroj mildaj kaj pluvaj.

La pejzaĝo estas taŭga por brutobredado kaj havas jenon:
* Monton kie abundas mediteranea makiso (cistoj, genistoj, lavendo) inter anzinoj.
* Paŝtejoj kie oni klarigis la makison kaj la anzinarbaron por profito de la grego.

La zoogeografio de tiu municipo estas propra de la malferma arbaro kun mediteranea flaŭro. La plej komunaj interesaj bestoj estas kuniklo, leporo kaj apro. En tiu vilaĝo oni trovis kelkajn parojn de nigra cikonio, kio pro la ĝenerala malabundo kaj malpliiĝo de la specio gravigas tiun arbaron.

Krome estas bestoj kiel vulpo, melo aŭ foino kaj granda vario de akvobirdoj, rabobirdoj kaj kadavromanĝantoj, reptilioj kaj multaj aliaj.

## Historio 
En la municipa teritorio de Botija, je ĉirkaŭ 2&nbsp;km de la vilaĝo estas arkeologia kuŝejo de la Ferepoko, nome Tamusia, sed oni supozas, ke ne estas rilato inter tiu kaj la aktuala setlejo de Botija.

Dum la 12-a jarcento okazis en tiu zono kristanaj invadoj, ĝis kiam en 1230 okazas la definitiva Reconquista kaj la Vilaĝon de Montánchez kaj ĝian Teron (al kiu apartenis Botija) ekposedis la Ordeno de Santiago, al kiu donacis la terojn la reĝo Alfonso la 9-a, kio poste revalidigis en 1231 kaj 1234 Ferdinando la 3-a. La vilaĝoj kiuj komponis la terojn de Montánchez, estis, krom la propra Montánchez, la jenaj: Albalá, Alcuéscar, Almoharín, Arroyomolinos, Benquerencia, Botija, Casas de Don Antonio, Salvatierra, Torre de Santa María, Torremocha, Valdefuentes, Valdemorales kaj Zarza de Montánchez).

## Arto 
Pri arkitektura elstaras la Preĝejo de *Santa María Magdalena*, konstruita el ŝtono, ĉefe dum la 17-a jarcento, kvankam eble sur antaŭa templo. Ĝi estas rektangula kaj dividita en kvar eroj: la antaŭa havas kupolon kaj la aliaj volbojn. Ekstere estas kvadrata turo finita per ornamaĵoj. La plej grava pordego estas la norda. Interne estas diversaj retabloj, skulptaĵoj kaj pentraĵoj de la epoko de la baroko diversinteresaj.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo pri Botija 

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Varbó

**Varbó** estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Miskolc. La slava vorto vrba signifas: saliko.

## Bazaj informoj 
* Areo: 26 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 192 m
* Loĝantaro: 1150
* Poŝtkodo: 3778
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Varbó situas sur orienta flanko de montaro Bükk en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Felsőzsolca troviĝas 10, Miskolc 17 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1303 laŭ tiama ortografio *"Warbo"*. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko, kuracejo, poŝto, 4 vendejoj, 3 kafejetoj.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana baroka preĝejo de 1809, turo alkonstruiĝis en 1898
* baptista preĝejo
* muzeo
* akvorezervujo uzata ankaŭ de fiŝkaptistoj

## Ĝemelkomunumo 
*  Vlachovo, Slovakio

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.gyaloglo.hu
* w.nagyvofely.hu
* w.varbo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Nacia Galerio de Arto

eta|dekstra|250px|Nacia Galerio de Arto
eta|dekstra|250px|National Gallery of Art
La **Nacia Galerio de Arto** () estas nacia artmuzeo de Usono, lokita en Vaŝingtono ĉe la strato National Mall. Ĝi estis fondita en la jaro 1938 de la Kongreso de Usono, kiu proviziis bazan kapitalon por la konstruado de la muzeo. Multaj gravaj artaĵoj estis donacitaj de Andrew W. Mellon, sed ankaŭ de Lessing J. Rosenwald. S-ro Samuel Henry Kress ankaŭ signife kontribuis al la sekcio pri itala arto. Pli ol du mil skulptaĵoj, pentraĵoj, porcelanaĵoj kaj dekoraciaj artaĵoj estis cetere ceditaj de Joseph E. Widener, tiel ke la muzeo disponas hodiaŭ de unu el la plej riĉaj kolektoj de la tuta mondo rilate al okcidenta arto.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Naciaj muzeoj en Usono
Kategorio:Vaŝingtono
Kategorio:Artmuzeoj en Usono
Varbóc

**Varbóc** estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény. La slava vorto "vrbina" signifas: saliko.
eta|Preĝejo en Varbóc

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 305 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4643/20.6448
* Loĝantaro: 60
* Poŝtkodo: 3756
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Varbóc situas inter montoj 327, 411, 337, 311 kaj 313 m-ojn altaj, fine de sakovojo. Aggtelek troviĝas 13, Kazincbarcika 28, Miskolc 51&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri rojo devenis el 1298 en formo *"vrbina"*, verŝajne ankaŭ tiun nomon ricevis ankaŭ la vilaĝo. Ĝis fine de la 19-a jarcento la vilaĝanoj okupiĝis precipe pri vinkulturo, poste la vitoj malsaniĝis. Vilaĝservoj estas la municipa administracio kaj migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Senmakula Koro de Dipatrino de 1952
* kalvinana preĝejo de 1684, en 1895 plene trakonstruiĝis

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Islandanoj

**Islandanoj** () estas nord-ĝermana etno kaj nacio, kiu venas de insula lando Islando. Ili parolas la islandan lingvon.

## Referencoj 
Kategorio:Etnoj
Viszló

**Viszló** [vislO] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
eta|Preĝejo de Viszló
eta|Loĝdomo de Viszló (1925)

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 205 m
* Loĝantaro: 73
* Poŝtkodo: 3825
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Viszló situas en montetaro Cserehát en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Szendrő troviĝas 20, Edelény 30, Miskolc 70 km-ojn.

## Onidiro 
Laŭ la vilaĝanoj la nomo signifas: visz hungare: portas, ló: ĉevalo, sekve tio signifas tion, ke Viszló tie troviĝas, kiun punkton la ĉevalo atingas ĝis vespero.

Vilaĝservoj estas en Viszló la municipa administracio kaj migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* grekokatolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Dipatrino

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Salève

[eta|dekstra|300ra|Salève vidita el la aero kun rigardo al [Ĝenevo]]
Monto **Salève** (prononcu [saLEV]) estas monto de la Antaŭalpoj en departemento Haute-Savoie en Francio. Ĝia alteco estas 1379 m.

Ĝi estas fama pro telfero, kiu ligas ĝian pinton kaj la vilaĝon ''Le Pas de L'Échelle'', kiu apartenas al la komunumo Étrembières kaj estis ĝis 1816 parto de la hodiaŭa svisa komunumo Veyrier.

## Geografio 
Kvankam situanta en la Antaŭalpoj, Salève geologie estas parto de montaro Ĵuraso, kiel la Vuache. Ĝi staras super la svisa urbo Ĝenevo.

Kategorio:Montaroj en Francio
Zádorfalva

**Zádorfalva** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok.
eta|Domo en Zádorfalva

## Bazaj informoj 
* Areo: 14 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 217 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3882/20.4893
* Loĝantaro: 520
* Poŝtkodo: 3726
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Zádorfalva situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Aggtelek troviĝas 11, Ózd 29, Miskolc 44 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el la 13-a jarcento. La nomdonanta posedanto estis nobelo Zádor, tial la vilaĝnomo signifas: vilaĝo de Zádor. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dolorplena patrino
* kalvinana preĝejo de 1803, en 1925 trakonstruiĝis
* klasika paroĥo de 1845
* nobeldomo de Lenkey [lenkei] de 1915

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Étrembières

**Étrembière** (prononcu [etrãbjEr]) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento alta Savojo (france *Haute-Savoie*, arpitane ''Savouè d'Amont*), en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france *Auvergne-Rhône-Alpes*). Fine de  en la komunumo vivis . Ĝi situas sude de Annemasse, inter la landlimo inter Francio kaj Svislando kaj la monto Salève, proksime de Ĝenevo kaj sude de la lago Lemano.

Ĝi estas parto de la Aglomeraĵo de komunumoj de Annemasse - Les Voirons (*Annemasse - Les Voirons Agglomération* aŭ *Annemasse - Agglo*)

## Geografio 
### Situo 
La komunuma teritorio estas terpeco, longa je 8 km inter monto Salève, rivero Arve, la komunumoj Annemasse, Gaillard, Bossey, Monnetier-Mornex kaj la svisa landlimo.

### Klimato 
La klimato estas montara.

### Trafikvojoj 
Pro ĝia situo inter monto Salève kaj la svisa landlimo, Étrembière estas trapasita de tri vojoj
* La fervojo TER inter Bellegarde-sur-Valserine kaj Annemasse.
* La aŭtovojo A40.
* La departementa ŝoseo D1206.

Étrembières estas la unua komunumo en Europo, kiu instalis kontrolilon de rapideco per radaro ĉe traknivela pasejo. Tiu estis inaŭgurita de la prefekto de Haute-Savoie, Michel Bilaud, kaj reprezentantoj de *Réseau Ferré de France* (Franca fervoja reto)

Étrembières estas ankaŭ fama pro la telfero, kiu ligas la kulminon de Salève kun la suburbon *le Pas de l’Échelle''.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Haute-Savoie

Kategorio:Komunumoj de Haute-Savoie
Aethelwealh (Sussex)

**Aethelwealh** estis la unua anglosaksa reĝo de Sussex pri kiu restas tute fidindaj informoj. Li regis de ĉ. 660 al 685. Li edziĝis al Eafe, filino de Eanfrith kiu regis la Hwicce.

Li konvertiĝis al kristanismo en Mercia, kie reĝo Wulfhere estis lia baptopatro. En 661 Wulfhere konfidis al li Meonwara kaj la Isle of Wight.

En 681 Sankta Wilfrid alvenis al la kortego de Aethelwealh. Li pasis kvin jarojn, konvertante la paganojn. Aethelwealh donis al li bienon en Selsey, kie li fondis abatejon. Laŭ la historiisto Bede, la misiado de Wilfrid sukcesis pro du kialoj: unue, li instruis la loĝantojn de Sussex kiel fiŝkapti; kaj due, kiam li ekbaptis konvertitojn, senpluveco mirakle ĉesis.

En 685 Caedwalla, reĝo de Wessex, invadis Sussex kaj mortigis Aethelwealh.

La bildo en la informkesto montras la bapton de Aethelwealh, el *Saxon Heptarchy* de John Speed (1611)

Kategorio:Reĝoj de Sussex
Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Mortintoj en 685
Sussex (regno)

**Sussex** estis sendependa regno dum la frua anglosaksa epoko, proksimume en la nuna Graflando Sussex.

## Reĝoj de Sussex 
La anglosaksa historiisto Bede kaj la anglosaksa kroniko estas la ĉefaj fontoj pri la reĝoj de Sussex. La informoj pri tiuj reĝoj eble ne tute fidindas, kaj estas periodoj kiam oni ne scias kiu estis la reĝo.

* ĉ.477 - ĉ.499: Aelle
* Cissa, filo de Aelle
* ĉ.683: Eadwulf
* ĉ.683 - ĉ.685: Ecgwald
* ĉirkaŭ 685: Berhthun
* ĉirkaŭ 686: Andhun

De ĉirkaŭ 686 al 726 la reĝoj de Sussex agnoskis la reĝojn de Wessex kiel superuloj.
* ĉirkaŭ 692 - 717: Nothhelm (ĝis 700 li regis kune kun Watt)
* ĉirkaŭ 717 - ĉirkaŭ 724: Aethelstan
* ĉirkaŭ 740: Aethelbert
* ĉirkaŭ 760 - ĉirkaŭ 770: Osmund

De 771 al 825 la reĝoj de Sussex agnoskis la reĝoj de Mercia kiel superuloj.
* ĉirkaŭ 765 - ĉirkaŭ 772: Oslac kaj Ælfwald
* ĉirkaŭ 772: Oswald
* ĉirkaŭ 765 -ĉ. 791: Ealdwulf

En 825 Sussex iĝis subregno de Wessex.

Kategorio:Historio de Anglio
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en la 5-a jarcento
Kategorio:Aperis en 470-479
Kategorio:477
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en la 9-a jarcento
Kategorio:825
Aelle (Sussex)

**Aelle** estis, laŭ la anglosaksa kroniko kaj la historiisto Bede (historiisto), la unua anglosaksa reĝo de Sussex, kiu regis de 477 al eble 514. Tamen eblas ke li estis legenda.

Laŭ Bede, la anglosaksoj sude de la Humber (rivero) agnoskis Aelle kiel superulo.

Laŭ la *Anglosaksa Kroniko*, en 477 Aelle alvenis al Sussex kun siaj tri filoj Cymen, Wlencing kaj Cissa kaj alteriĝis proksime al Selsey. Li tuj venkis la britojn (nomatajn "kimroj"). En 485 li denove venkis ilin, kaj en 491 Aelle kaj Cissa sieĝis Andredes Cester (romian fortikaĵon Anderitum en la nuna Pevensey), kaj mortigis ĉiujn loĝantojn.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Sussex
Slapstiko

eta|Anonco por *Punch kaj Judy* montranta Punch per sia slapstiko (1910)
eta|frapa burleska sceno de la filmo de 1915 Charlie Chaplin *His New Job (lia nova laboro)*. Chaplin komencis sian filmkarieron kiel fizika komikulo, kaj lia posta laboro daŭre enhavis elementojn de burleskaĵo.
**Slapstiko** ( angle : Slapstick, signifante bastona frapo) estas ĝenro en komedio, formo de troiga komedio, kiu kombinas la uzon de fizika movado bruigaj en amuza maniero. Famaj ekzemploj de slapstiko estas glito sur la bananan ŝelon kaj tortofrapo, ĵeto de kuko al la vizaĝo de homo.

La stilo devenas de Commedia del Arte, kiu implikis multe da fizika perforto flanke de Arlekeno, klaŭno frapanta per bastono. La stilo estis vaste disvolvigita en la "Ora Epoko" de mutaj filmoj, ĉefroligitaj de famaj burleskaj aktoroj kiel Buster Keaton, Charlie Chaplin, la fratoj Marx, Laurel kaj Hardy (dika kaj maldika), Lucille Ball, La Tri Klaŭnoj kaj Rowan Atkinson rolante kiel S-ro Bean.

Slapstiko ankaŭ tre oftas en bildstrioj, kiel Tom kaj Jerry kaj Rod-Runner, en  kiuj perforto povas esti prezentita tromulte ke en la realo.

La origino de la nomo fontas en aparato uzita en la Commedia dell'Arte. La aparato estis farita el du maldikaj lignaj stangoj, kiuj aspektis kiel vesperto, kaj kiam oni batis ĝin malpeze, okazis laŭta eksplodo. La aparato, nomata *bataccio* en la itala kaj *slapstick* en la angla, permesas al ludantoj frapi unu la alian ree, kun preskaŭ neniu damaĝo. Fakte ĝi estis tre frua formo de specialaj efektoj.

Kvankam burlesko en ĝenerale estas konsiderata malaktuala, ĝi ankoraŭ ekzistas en multaj komediaj filmoj, kvankam ĝi kutime ne estas identigita kiel tia.
Kategorio:Filmĝenroj
Kategorio:Komedio
Erkenwald

**Erkenwald** (m. verŝajne en 693) estis episkopo de Londono de 675 ĝis 693, kaj anglosaksa sanktulo.

Li estis ano de la reĝa familio de East Anglia kaj uzis siajn heredaĵojn por fondi du benediktanajn abatejojn:
* Abatejo Chertsey (de kiu li iĝis la unua abato en 666)
* Abatejo Barking for monaĥinoj, kie lia fratino Sankta Aethelburg estis la unua abatino

En 675 Teodoro de Tarso, ĉefepiskopo de Canterbury, nomumis lin episkopo de Londono.

Li konsilis Ine, reĝo de Wessex, pri leĝaj aferoj kaj kontribuis al ties leĝaro. Laŭdire en 677 li konvertis Sebbi, reĝon de Essex, al kristanismo.

Li mortis ĉe Abatejo Barking en 693 kaj entombiĝis en Londono. Lia tombo estis pilgrimcelo dum la mezepoko sed detruiĝis dum la reformacio.

Ĉirkaŭ 1386 aliteracia poemo en la meza angla estis verkata pri la vivo de Erkenwald.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Episkopoj de Londono
Kategorio:Sanktuloj
Kategorio:Mortintoj en 693
Abatejo Barking

eta|dekstra|Turo de Abatejo Barking
**Abatejo Barking** estis monaĥinejo fondata de Sankta Erkenwald en 666. La unua abatino estis ties fratino Sankta Aethelburg. Origine ĝi estis dediĉata al Sankta Maria, kaj poste al tiu kaj Aethelburg. La abatinejo situis en la nuna Barking and Dagenham.

En 675 la abatejo fondis la preĝejon All Hallows-by-the-Tower proksime al la Turo de Londono por servi kiel misia centro.

Sankta Aldhelm (m. 709) dediĉis al la "damoj de Barking" sian verkon *De Laude Virginitatis* (*Laŭdi virgecon*).

En 870 la abatejo estis detruata de la vikingoj. Malfrue en la sekvanta jarcento ĝi reestiĝis kiel reĝa fondaĵo. En 1066 Vilhelmo la Konkerinto pasis sian unuan kristnaskon en Anglio ĉe Abatejo Barking.

En 1541 la abatejo fermis laŭ komando de Henriko la 8-a. Oni uzis ŝtonojn por aliaj konstruaĵoj, kaj la loko estis kultivata kiel bieno. Tamen restaĵoj kaj turo ankoraŭ videblas.

Kategorio:Abatejoj en Britio
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj de Londono
La Grandeza

**La Grandeza** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas La Grandeza. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 07036.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6723 loĝantojn. El tiuj estis 3353 viroj kaj 3370 virinoj. La komunumo havas surfacon de 52 km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1940 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3171 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2701 scipovis legi kaj skribi kaj 468 personoj estis analfabetoj. Do 85% de la personoj scipovis legi kaj skribi kaj 15% estis analfabetoj.

5969 personoj en la jaro 2000 aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 87 personoj estis indiĝenoj. Tio signifas ke 1.46% de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* La Grandeza  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Chiapas