Pacifika koelo

La **Pacifika koelo** (*Eudynamys orientalis*) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi estas konata ankaŭ kiel *Orienta koelo* aŭ *Ordinara koelo*. En Aŭstralio, ĝi estas konversacie konata kiel *pluvobirdo* aŭ *ŝtormbirdo*.

## Taksonomio
La Pacifika koelo estis formale priskribita de la sveda natursciencisto Carl Linnaeus en 1766 en la dekdua eldono de lia verko *Systema Naturae*. Li lokigis ĝin kun la kukoloj en la genro *Cuculus* kaj kreis la dunoman nomon *Cuculus orientalis*. Linnaeus bazis sian raporton sur la "Le Coucou noir des Indes" (La nigra kukolo de Hindio), kiu estis priskribita kaj ilustrita en 1760 de la franca zoologo Mathurin Jacques Brisson en sia plurvoluma verko *Ornithologie*. La tipa loko estas la insulo Ambon, unu el la Molukoj de Indonezio. 

La Pacifica koelo estas nun metita en la genron *Eudynamys*, kiun enkondukis en 1827 la natursciencistoj Nicholas Vigors kaj Thomas Horsfield. Ĝi estis iam konsiderita samspecia kun la Azia koelo (*Eudynamys scolopaceus*) kaj la Nigrabeka koelo (*Eudynamys melanorhynchus*).

Oni agnoskis jenajn ok subspeciojn:

## Aspekto
La Pacifika koelo rekoneblas per sia nigra plumaro, ofte nuanca per blua kaj verda, kaj ruĝaj okuloj. La specio estas sekse dimorfa: la ino havas brunan plumaron laŭlonge de la dorso kun blankaj makuloj kaj la subventro ofte estas kremkolora kun fajnaj nigraj strioj. Junaj birdoj similas al la ino sed havas malhelajn okulojn.

## Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en arbaroj, maldensarbaroj, plantejoj kaj ĝardenoj ekde Wallacea oriente ĝis la Salomonoj kaj sude ĝis norda kaj orienta Aŭstralio. La pacifika koelo ne estas taksita de IUCN, sed la aŭstralia koelo (ĉi tie inkluzivita en la pacifika koelo) estas konsiderata kiel Malplej Zorgiga.

## Kutimaro
La Pacifika koelo estas nestoparazito. En Aŭstralio, iliaj gastigantoj estas ĉefe grandaj mielmanĝuloj (precipe bruaj monaĥobirdoj (*Philemon corniculatus*) kaj ruĝaj karunkululoj (*Anthochaera carunculata*)). Male al aliaj parazitaj kukoloj, la idoj ne provas mortigi la gastigajn idojn. Ĉi tiu trajto estas komuna kun la kanelbeka kukolo, kiu - kiel ĉe la Pacifika koelo - estas plejparte fruktomanĝulo kiel plenkreskuloj. Studo pri voĉoj notis, ke la dueta konduto povas indiki la eblecon de mallongdaŭra parligado en ĝia alie poliginia pariĝa sistemo. 

En Aŭstralio, la ĉeesto de la specio estas rigardata kiel signo de la alveno de printempo kaj la pluvsezono. Ĝi ankaŭ estas rigardata kiel ĝenaĵo pro la senĉesa kriado de la maskloj dum la tutaj tago kaj nokto. La krioj indikas la komencon de la reprodukta sezono kaj maskloj krius plurfoje por marki sian teritorion aŭ komuniki sian disponeblecon al aliaj inoj.

## Bildaro

File:Female Pacific Koel.jpg|Manĝanta ino
File:Australian Koel male fem.ogg|Ino, poste masklo manĝanta frukton en sudorienta Kvinslando, Aŭstralio
File:Australian Koel juv.ogv|Nutrata junulo. Gympie, Kvinslando, Aŭstralio

## Referencoj 
* Payne, R. B. (1997) *Eudynamys scolopacea* (Common Koel). pp.&nbsp;570–571 in: del Hoyo, J.; Elliot, A. & Christie, D. (editors). (1997). *Handbook of the Birds of the World*. Volume 4: Sandgrouse to Cuckoos. Lynx Edicions. 

## Literaturo 
* **Slater**, Peter & **Calaby**, John H. (1970): *A field guide to Australian birds (Non-passerines)*. Rigby, Adelaide. ISBN 0-85179-102-6

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoloformaj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Bestoj el la Aŭstralazia ekozono
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Oceanio