open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pordeanu

**Pordeanu** [pordjanu] (hungare: **Porgány**) estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Sânnicolau Mare. En 1910 ĝi havis 980 loĝantojn (hungaroj, germanoj, rumanoj, ); en 1992 104 (rumanoj, 76% hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1247. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Torontál vármegye). Administre ĝi apartenas al Beba Veche.
## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
## Eksteraj ligiloj 
* Administra mapo de distrikto 
* Popolnombrado 2002 
* Mapo de distrikto 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Leucușești

**Leucușești** [leŭkuŝeŝtj] (hungare: **Lökösfalva** [løkøŝfalva]) estas vilaĝo en Rumanio, 20 km norde de Lugoj. Administre ĝi apartenas al la komunumo Bethausen, kies centro situas 4 km okcidente.

## Loĝantaro 
En 1910 ĝi havis 784 loĝantojn (rumanoj); en 1992 531 (rumanoj).

## Historio 
Ĝia unua mencio skriba estas el 1440. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (*Krassó-Szörény*).

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Timiș
Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
NSK

**NSK** havas plurajn signifojn:

* **nsk** estas kodo de lingvo laŭ normo ISO 639-3.
* **NSK** estas mallongigo de *Novsudkimrio* - subŝtato de Aŭstralio.
Libor Křivánek

**Libor Křivánek** (naskiĝis la 27-an de aŭgusto 1926 en Bělá pod Bezdězem - mortis la 15-an de januaro 1983 en Písek) estis ĉeĥa esperantisto.

Li studis Komercan akademion en Mladá Boleslav kaj daŭrigis en la politika kaj sociala altlernejo en Prago studadon de ĵurnalistiko, kiun li finis en majo 1948. Li fariĝis komisiito por eksterlanda komerco en la Praga entrepreno Ligna, sed kiel sana nepartiano li devis foriri el la kancelario en la produktejon. Sekvis la soldata servo de eksstudenta serĝento en Písek, kiu iĝis por li fatala - li edziĝis tie, fondis familion (filoj Radko kaj Libor, filino Mira), kiu ekde 1952 loĝis en Písek.

Li amis lerni fremdajn lingvojn (anglan, francan, germanan, hispanan), interesiĝis pri la literaturo, historio, geografio kaj arto, lia hobio estis turismo kaj vojaĝado, por kiuj bedaŭrinde la tiutempa politiko ne donis multajn okazojn.

[eta|maldekstra|250px|Libor Křivánek de [František Roman Dragoun]]

Pli ol 20 jarojn li laboris kun granda elano en Muzeo de la regiono Prácheň en Písek, la suda Bohemio kaj Písek-regiono ĉarmigis lin, ofte li partoprenis en diversaj esploraj laboroj. La 15-an de januaro 1983 li antaŭtempe forpasis, venkita de gravaj lezoj post aŭto-averio, okazinta dum deĵora vojaĝo.

Esperanton li lernis baldaŭ post la milito en kursoj de Václav Špůr en Doksy, kiujn li ofte kun plezuro rememoris. Ekloĝinte en Písek li propagandis la lingvon, akiris interesiĝantojn kaj poste klubanojn de rondeto ĉe Jitex Písek (vestaĵ-fabriko). Li aranĝis ne nur kursojn kaj regulajn klubajn kunvenojn, sed ankaŭ plurtagajn ekskursojn al Pollando, GDR (orienta Germanio), Jugoslavio (1967) kaj Somerajn Esperanto-Tendarojn en Šumava-Popelná (1957) kaj Červená nad Vltavou (1958).

En la 1960-aj jaroj li fariĝis UEA-delegito por turismo, post UK Budapest 1966 li fondis Turisman Esperanto-Bazon en Zvíkov. Inter la jaro 1976-1979 li laboris kiel membro de CK de ĈEA kaj prezidanto de la turisma sekcio. Li organizis ekskursojn de eksterlandaj esperantistoj tra nia respubliko, ekz. li gvidis svisojn el Lausanne, kio ligis tutvivajn amikecojn.

Libor Křivánek ofte publikigis en diversaj ĵurnaloj kaj gazetoj, prilaboris ĉeĥan-Esperantan Gastronomian terminaron, kiun en 1978 eldonis esperantista klubo La Progreso en České Budějovice.

Libor Křivánek ankaŭ en 1952 fondis kaj longtempe gvidis Esperanto-klubon **La Ponto** en Písek, al kiu li dediĉis multan tempon kaj energion.

Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Ann E. Beatty

eta|N-ro 1
eta|N-roj 50 kaj 51
eta|N-roj 58 kaj 59
**Ann Eliza BEATTY** (n. julio 1857 — m. la 19-an de novembro 1956) [en biti] estis esperantistino usona, kiu en la tempo tuj post la Unua Mondmilito eldonigis kristanan himnaron esperantlingvan, *Espero internacia*, la unua tia verko eldonita en Usono. Ŝi loĝis ĉe bieno apud Cardington, Ohio, sed kompilis kaj eldonigis la himnaron por orfejo en Iovao, "Christian Home Orfejo", kiu nun nomiĝas "Children's Space USA". Ŝia himnaro enhavas plurajn ŝajne originale de ŝi verkitajn himnojn (ŝi ŝajne verkis kaj la tekstojn kaj la melodiojn); ĝi ankaŭ enhavas kelkajn kuriozajn temojn, ekzemple unu himno laŭtitole temas pri "Savi Usonon de Rumo", kaj alia nomiĝas "Unuiĝinta Eŭropo".

## Eksteraj ligiloj
Ann Eliza Beatty ĉe hymnary.org (anglalingva)

Kategorio:Usonaj esperantistoj
Kategorio:Kantverkistoj
Gaumont-Palace

**Gaumont-Palace** estis originale ''L'Hippodrome*, la kvina kaj lasta "hipodromo" de Parizo.

Tiuj lokoj, konstruitaj en la urbo inter 1845 kaj 1900, ne estis ĉeval-vetkurejoj kiel la nomo pensigas, sed speco de cirko por ĉevalaj spektakloj. *L'Hippodrome* troviĝis ĉe Placo Clichy, en la angulo de stratoj Caulaincourt kaj Forest. Ĝi estis inaŭgurita la 13-an de Majo 1900, okaze de la Universala Ekspozicio, per la "ĉevala pantomimo" *Vercingetorix''. Ĝi estis taŭga por 8 mil spektantoj, el kiuj 5 mil sidantaj. Oni uzis ĝin ankaŭ por operoj kaj muzikprezentado.

La ĉevalaj spektakloj iom post iom perdis sian allogon kaj oni provis tie cetere okazigi piedpilkadon, boksadon, bicikladon sed vane. Pro manko de spektantoj, ĝi definitive fermiĝis la 10-an de Marto 1907.

[maldekstra|eta|Interna aranĝo okaze de la [UK 1914|10-a UK (1914)]]
Oni rekonstruis ĝin kaj inaŭguris en 1911 kiel kinejo Gaumont-Palace, kun 3400 sidlokoj. La 10-a Universala Kongreso de Esperanto devus tie ekokazi la 2-an de aŭgusto 1914, sed la malferman tagon pro la Unua Mondmilito la Kongreso estis nuligita.

Renovigita en 1931, la kinejo havis 6 mil sidlokojn kaj tiam estis la plej granda en la mondo. Oni malkonstruis ĝin en 1972, por la konstruado de hotelo sur tiu loko.

## Eksteraj ligiloj 
* Les Hippodromes de Paris (en la franca)
* http://www.andreas-praefcke.de/carthalia/france/f_paris_gaumontpalace.htm (en la franca)

Kategorio:Konstruaĵoj en la 18-a arondismento de Parizo
Paulo Coelho

**Paulo COELHO** [**paŭ**lu ko**e**lju] (naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1947, en Rio-de-Ĵanejro) estas tre fama brazila verkisto, ankaŭ konata kiel la Sorĉisto pro siaj ideoj kaj spertoj kaj pro la temo de siaj verkoj.

Paulo Coelho naskiĝis en familia medio katolika, en la urbo Rio-de-Ĵanejro, kie li studis ĉe katolika lernejo. Konita per sia ribelemo, kiam li havis 17 jarojn, li jam tri-foje estis interniginta en psikiatrian klinikon.

En la 1960-aj jaroj li iĝis hipio kaj forlasis siajn studojn por vojaĝi tra Meksiko, Ĉilio, Bolivio, Eŭropo kaj Nordafriko. Post du jaroj li revenis al Brazilo kaj komencis komponi kanzonojn kun Raul Seixas. En 1974 li estis arestita pro agoj kontraŭaj al la tiama brazila politika sistemo.

Li okupas la unuajn poziciojn ĉe listoj de plej vendataj libroj en landoj tre diversaj, kiel Usono, Meksiko kaj Hispanujo. Inter la brazilaj verkistoj li vendis plej da libroj , eĉ pli ol Jorge Amado.

En 2001 li okupis la Seĝon 21 de la Brazila Beletristika Akademio. Tamen kelkaj kritikistoj konsideras lin aŭtoro malgranda.

Antaŭe li loĝis kun sia edzino, Cristina Oiticica, duonan jaron en Rio-de-Ĵanejro kaj la alian duonon en Saint-Martin (Hautes-Pyrénées) en Francio, kie li posedas domon. Nuntempe ili permanente loĝas en Ĝenevo, Svislando.

## Verkaro 
* *Arquivos do inferno* ("Inferaj dosieroj"), 1982
* *Manual prático do vampirismo* ("Praktika manlibro por vampirismo"), 1986, kolektita de la aŭtoro
* *O diário de um mago* ("La taglibro de sorĉisto"), 1987
* *O Alquimista* ("La alkemiisto"), 1988
* *Brida*, 1990
* *O dom supremo*, 1991
* *As valkírias* ("La valkirioj"), 1992
* *Na margem do rio Piedra eu sentei e chorei* ("Ĉirkaŭ la rivero Piedra mi sidis kaj ploris"), 1994
* *Maktub*, 1994, kolekto de elektitaj tekstoj publikigita en *Folha de São Paulo*
* *Frases* ("Frazoj"), 1995, kolekto de tekstoj
* *O Monte Cinco* ("La Monto Kvina"), 1996
* *O manual do guerreiro da luz* ("La manlibro por la luma batalanto"), 1997
* *Veronika decide morrer* ("Veronika decidas morti"), 1998
* *Palavras essenciais* ("Esencaj vortoj"), 1999
* *O demônio e a Srta. Prym* ("La demono kaj F-ino Prym"), 2000
* *Histórias para pais, filhos e netos* coletânea de contos tradicionais,  ("Historioj por patroj, filoj kaj nepoj", kolekto de tradiciaj fabeloj), 2001
* *Onze minutos* ("Dek unu minutoj"), 2003
* *O Gênio e as Rosas* ("La Genio kaj la rozoj"), 2004
* *O Zahir* ("La Zahiro"), 2005
* *A Bruxxa de Portobello* ("La Sorĉistino de Portobello"), 2006
* *Ser como o rio que flui* (Esti kiel rivero kiu fluas), 2006
* *O vencedor está só* ("la gajnanto estas sola"), 2008
* *Amoro* ("Amo"), 2009
* *Aleph* 2010
* *Fábulas* 2011
* *Manuscrito Encontrado em Accra* ("Manuskripto trovita en Akrao"), 2012
* *Adulterio* 2014
* *A Espiã* ("La Spiono"), 2016
* *Hipio* 2018
* *Ho Caminho do Arco* ("*La Pafarkisto*"), 2020

## En Esperanto aperis 
* *La alkemiisto. (O Alquimista.)* El la portugala tradukis C. Valle. Rio de Janeiro 2007. 158 paĝoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Brazila Beletristika Akademio
Distriktoj de Litovio

eta|300ra|
**Litovio** de la jaro 1995, formale ĝis la 1-a de julio 2010, konsistis el dek distriktoj (litove singularo *apskritis*, pluralo *apskritys*, parenca al la vorto por *cirklo*), kiuj nomiĝis laŭ sia administra urbo:

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

La distriktoj disdividiĝis en 60 administrajn unuojn (litove singularo *savivaldybė*, pluralo *savivaldybės*, laŭvorte pli-malpli *memadministrejo*). 50 el ili estas de subdistrikta tipo, 10 estas de urba tipo (municipoj; tamen Neringa malgraŭ oficiala statuso ne havas urban karakteron). Atentu, ke en diversaj artikoloj de Vikipedio *savivaldybės* estas nomataj *komunumoj* koresponde al kutima uzo de tiu vorto en pluraj okcidenteŭropaj landoj.

Kvankam la distriktoj formale ekde julio 2010 ne plu havas administran funkcion, ili tamen plu atentiĝas kaj uziĝas per la loka loĝantaro.

Apud tio ekzistas ankoraŭ pli tradicia, etnologia divido de la lando en kvin regionojn, kiu entute ne havas administran signifon:
* Dzukio (litove "Dzūkija")
* Eta Litovio (litove "Mažoji Lietuva", la eksa germana regiono *Memelland* ĉirkaŭ la urbo Klaipėda)
* Ĵemajtio (aŭ *Malalta Litovio*, litove "Žemaitija")
* Aŭkŝtajtio (aŭ *Supra Litovio*, litove "Aukštaitija")
* Suvalkio (litove "Suvalkija", regiono hodiaŭ ambaŭflanke de la limo inter Litovio kaj Pollando)
Distrikto Alytus

La **Distrikto Alytus** de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis la plej suda el la dek administraj distriktoj de Litovio. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en  ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi. Ĝia teritorio kovris grandan kvanton de la historia etnologia regiono *Dzukio*. La distrikta areo estas tre arbaroriĉa kaj apartenas al la plej maldense loĝataj landopartoj. En ĝia teritorio troviĝas la ekologia "Nacia Parko Dzukio", kaj ankaŭ la "Grutas-Parko" (litove *Gruto parkas*), kiu ekspozicias monumentojn de la pasinta sovetunia epoko, kiuj estis forigitaj de siaj originaj lokoj - iuj nomas tiun parkon la "tombejo de Sovetunio").

## Administra disdivido 
La Distrikto Alytus disdividiĝis en kvin administraj komunumoj (litove *savivaldybės*). (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)

### urba komunumo 
* Alytus (69 147)

### subdistriktaj komunumoj 
* Druskininkai (24 755)
* Alytus (31 777)
* Lazdijai (25 650)
* Varėna (29 465)

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la distrikto Alytus, en la litova kaj angla

Alytus
Distrikto Marijampolė

La **Distrikto Marijampolė** de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio, kaj troviĝis en la sudokcidento de la ŝtato. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en  ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi. Ĝia teritorio inkluzivis grandan parton de la historia regiono Suvalkio.

## Administra disdivido 
La Distrikto Marijampolė konsistis el kvin administraj komunumoj (litove *savivaldybės*): (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)

### subdistriktaj komunumoj 
* Kalvarija (13.524)
* Kazlų Rūda (14.749)
* Marijampolė (69.565)
* Šakiai (37.197)
* Vilkaviškis (48.838)

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la distrikto Marijampolė, en la litova

Marijampolė
Distrikto Šiauliai

La **Distrikto Šiauliai** de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio, kaj troviĝis en la nordo de la ŝtato ĉirkaŭ la urbo Šiauliai. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en  ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi.

## Administra disdivido 
La Distrikto Šiauliai disdividiĝis en sep administraj komunumoj (litove *savivaldybės*). (loĝantoj laŭ stato de 2020)

; Urba komunumo
* Šiauliai (100 739, en 2006 ankoraŭ estis 129 036)

; Subdistriktaj komunumoj
* Akmenė (18 764, en 2006 ankoraŭ estis 28 596)
* Joniškis (20 726, en 2006 ankoraŭ estis 30 827)
* Kelmė (25 382, en 2006 ankoraŭ estis 39 154)
* Pakruojis (18 606, en 2006 ankoraŭ estis 28 315)
* Radviliškis (34 995, en 2006 ankoraŭ estis 50 223)
* Šiauliai (41 442, en 2006 ankoraŭ estis 50 878)

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la distrikto Šiauliai, en la litova

S
Distrikto Panevėžys

La **Distrikto Panevėžys** de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio, kaj troviĝis en la nordoriento de la ŝtato ĉirkaŭ la urbo Panevėžys. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en  ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi. La distrikta teritorio apartenis al la historia regiono Aŭkŝtajtio.

## Administra disdivido 
La distrikto Panevėžys disdividiĝis en ses administraj komunumoj (litove *savivaldybės*). (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)

### urba komunumo 
* Panevėžys (115.314)

### subdistriktaj komunumoj 
* Biržai (33.900)
* Kupiškis (23.691)
* Panevėžys (subdistrikto) (43.293)
* Pasvalys (33.382)
* Rokiškis (40.032)

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la distrikto Panevėžys, en la litova kaj angla 

Panevėžys
Kategorio:Distrikto Panevėžys
Concha Buika

**Concha BUIKA** (Palma de Mallorca, 1972) estas hispana kantistino de origino gvinea kaj edukita inter ciganoj.

Ŝia muziko miksas diversajn stilojn: flamenko, soulo, ĵazo kaj funko.

## Diskaro 
* *Buika* (2005)
* *Mestizüo*, kun Jacob Sureda (2006)
* *Mi Niña Lola* (2006)
* *Niña de Fuego* (2008)
* *El Último Trago*, kun Chucho Valdés (2009)
* *En Mi Piel* (2011)
* *La Noche Más Larga* (2013)

En 2009 ŝi kunlaboris kun Nelly Furtado en la kanzono "Fuerte", kiu estas parto de la hispanlingva albumo "Mi Plan" de Furtado. Fuerte estis publikigita kiel unuopaĵo en oktobro 2010.

Kategorio:Hispanaj kantistoj
Izerogardado

eta|Flandra flago, 13a jarcento
[eta|[Papavo-floro, la simbolo de la mortintaj soldatoj ĉe la Izero]]
eta|IJzerwake 2017
La **Izerogardado** aŭ **IJzerwake** en la nederlanda lingvo estas flandra naciisma manifestacio, kiu en 2004 ekestis kiel deŝiro de la Izeropilgrimado.

Ĉar Paul Daels kaj Lionel Vandenberghe estis prezidantoj de la komitato de la Izeropilgrimado, ekestis malkontekto ĉe la radikaluloj ene de la Flandra Movado. La originala mesaĝo "Milito neniam plu", "Memregado" kaj "Dia paco" estis retradukitaj al "Paco", "Libereco" kaj "Toleremo". La radikaluloj opiniis ke la naciflandraj temoj tro foniĝis. Ankaŭ ene de la aktivuloj de la politika partio Vlaams Blok "toleremo" estis konsiderata kiel kritiko al ilia agado.

Diversaj protestgrupoj ekestis, interalie laborgrupo por la pliradikaligo de la Izeropligrimado. Rilatoj plu-malboniĝis kaj kiam Lionel Vandenberghe publike konfesis subteni la maldekstreman politikan partion SPIRIT (kiu kunlaboras kun la flandra socialisma partio), estis tro da streĉo por kune daŭrigi.

La 24-an de aŭgusto 2004 por la unua fojo la radikuloj decidis organizi alternativan pilgrimadon en la vilaĝeto Steenstrate, parto de la municipo Langemark-Poelkapelle, ĉe la monumento de la gefratoj Van Raemdonck. La organizadon faris la asocio *IJzerwake*, kiu kunlaboras kun la Vlaams Blok (ekde meze de novembro 2004: Vlaams Belang), precipe ĉar kaj kaj la prezidanto (Johan Vanslambrouck), la kasisto (Luk Dieudonné), kunlaboranto (Luk Vermeulen) kaj la retejestro (Hans Verreyt) estas deĵorantoj de la Vlaams Belang. La antverpena membro de la konsilantaro de N-VA Luk Lemmens aliĝis al la estraro de la Izerogardado.

Precipe ekde la eldono de 2005 la subteno por la alternativa pilgrimado kreskas pro ĉeesto de famuloj ene de la Flandra Movado.

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝaro de la Izerogardado ()

Kategorio:Politiko de Belgio
Kategorio:Movadoj pri sendependeco
Distrikto Vilno

La **Distrikto Vilno** de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en  ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi. La laŭ areo kaj ankaŭ laŭ nombro de loĝantoj plej granda distrikto de Litovio situis en la sudoriento de la lando, ene de la historia regiono Aŭkŝtajtio, ĉirkaŭ la litovia ĉefurbo Vilnius.

## Administra disdivido 
La Distrikto Vilnius disdividiĝis en ok administraj komunumoj (litove *savivaldybės*). (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)

### urba komunumo 
* Vilnius (553 528) (el kiuj 541 795 vivas en la urbo mem, la resto en mallarĝa apudurba zono)

### subdistriktaj komunumoj 
* Elektrėnai (28 232)
* Šalčininkai (38 129)
* Širvintos (19 557)
* Švenčionys (31 567)
* Trakai (36 788)
* Ukmergė (46 829)
* Vilnius (93 597)

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la distrikto Vilnius, en la litova kaj angla

Vilnius

Kategorio:Vilno
Christen-Democratisch en Vlaams

**Christen-Democratisch en Vlaams** (**CD&V**) estas flandra politika partio. Ĝis septembro 2001 ĝi nomiĝis* Christelijke Volkspartij* (CVP).

La CVP fondiĝis je la 18a de aŭgusto 1945. Dum la balotado de 1946 tuj ĝi estis la plej granda partio.

Pro la lingvaj bataloj en Belgio, kaj precipe post la nederlandlingvigo de la universitato de Loveno en la 1960aj jaroj, la unueco partio en 1972 disiĝis en flandra kaj francparolanta partioj. La francparolanta partio havis la nomon *Parti Social Chrétien* (ekde majo 2002 *Centre Démocrate Humaniste*).

Post la balotado je la 13a de junio 1999 la CVP por la unua fojo ne fariĝis parto de la registaro. En la federacia parlamento la VLD iĝis la ĉefa flandra partio. Kun la socialistoj kaj la verduloj ili formis koalicion kun Guy Verhofstadt kiel ĉefministro.

## Politika pensaro 
La partio CVP estas tradicie katolika konservema partio. Ĝi volas reprezenti larĝan loĝantaran segmenton. Diversaj sociaj grupoj (agrikulturistoj, sindikatoj, asocioj) formas ĝis hodiaŭ la bazon de la partio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝaro

Kategorio:Konservativaj partioj
Kategorio:Politikaj partioj de Belgio
Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1869
Koncize

eta|
***koncize*** estis komuna gazeto de la eŭropaj junularaj Esperanto-asocioj aperinta de julio 1967 ĝis oktobro 2000. Kutime ĝi aperis 6-foje jare kun 16 ĝis 24 paĝoj en formato A5 (en la komencaj jaroj A4). Ĝin abonis ŝanĝiĝanta nombro (inter 4 kaj 10) de junularaj Esperanto-asocioj por siaj membroj; la eldonkvanto estis kutime inter 600 kaj 1000 ekzempleroj.

Fondis la revuon la  en Lieĝo tri landaj asocioj de TEJO: la tiama Belga Esperantista Junulara Asocio (BEJA), Germana Esperanto-Junularo (GEJ) kaj Nederlanda Esperanto-Junularo (NEJ). Por BEJA subskribis *Serge Denoël*, por GEJ Uwe-Joachim Moritz kaj por NEJ Wim Jansen. Dum IJK 1967 en Roterdamo ankaŭ Junulara Esperantista Franca Organizo (JEFO) aliĝis.

La gazeto celis ĉefe informi pri junularaj Esperanto-renkontiĝoj en Eŭropo; ĝi do aperigis multajn aliĝilojn kaj raportojn pri tiaj aranĝoj. La ideo de *koncize* estis, ke ĉiu kunlaboranta landa asocio nomumu landan redaktoron, kiu regule sendu materialojn al la ĉefredaktoro. Tamen dum la pli ol 30-jara ekzistado de la gazeto tiu ĉi ideo foje pli, foje malpli bone funkciis - aparte en la komencaj jaroj la landaj redaktoroj vere modele kunlaboris.

## Ĉefredaktoroj tra la jaroj 
*  Wim Jansen (1967-1969)
*  Michela Lipari (1972-1973)
*  Alain Dawson (1977-1980)
*  Ian Jackson (1980-1981)
*  Norberto Saletti (1981-1985)
*  Thomas Pusch (1986-1989)
*  Ulrich Matthias (1990-1993)
*  Klaas Dijkstra (1994-1995)
*  Marko Naoki Lins (1996-1999)
*  Lévina Delnatte (2000)

## Eksteraj ligiloj 
* Ekzempla historia titolpaĝo kaj tripaĝa artikolo pri la IJK 1986 en "koncize" 5/1986

Kategorio:Esperanto-gazetoj
Kategorio:Germana Esperanto-Junularo
Charles-Émile Callande de Champmartin

**Charles-Émile-Callande de CHAMPMARTIN** (naskiĝis en Bourges en 1797, mortis en Parizo en 1883) estis franca pentristo.

Liaj portretoj kaj lia pentraĵo religia estas populara.

## Bildgalerio 

Victor Hugo-Drouet.jpg|Portreto de Juliette Drouet (ĉ. 1827)
Champmartin-harem.jpg|Haremo en Tripolo

## Aliaj projektoj 
Kategorio:Francaj pentristoj
Distrikto Kaunas

La **distrikto Kaunas** (Kaŭno) de la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 estis unu el dek administraj distriktoj de Litovio, kaj troviĝis en la centro de la ŝtato. Kvankam ĝi nun sekve ne plu havas administran funkcion, la loĝantoj de Litovio ankaŭ en  ankoraŭ amplekse uzas ĝin en priskriboj kaj referas al ĝi. Ĝia teritorio inkluzivis partojn de la historiaj regionoj Aŭkŝtajtio kaj Suvalkio.

## Administra disdivido 
La Distrikto Kaunas disdividiĝis en ok administraj komunumoj (litove *savivaldybės*). (loĝantoj laŭ stato januaro 2006)

### urbaj komunumoj 
* Kaunas, en Esperanto *Kaŭno* (360 627)
* Birštonas (5 265)

### subdistriktaj komunumoj 
* Jonava (52 286)
* Kaišiadorys (36 523)
* Kaunas (85 093) 
* Kėdainiai (64 020)
* Prienai (34 408)
* Raseiniai (42 691)

## Dua Mondmilito 
Kiel la tuta Litovio, ankaŭ la tiama ĉefurba distrikto Kaŭno estis okupita per la agresa armeo de Sovetunio ekde junio 1940, de la same agresa armeo de nazia Germanio de 1941 ĝis 1944 kaj denove per la ruĝa armeo de Sovetunio ekde 1944. En la urboj Kaŭno kaj Vilno tiam estis la plej granda kvanto da litovaj judoj, kiuj ĉiuj minaciĝis per genocido (Vilno estis jam de 1920 kaj 1939 okupita per la armeo de Pollando, sed la sovetuniaj kaj naziaj okupantoj ekde junio 1940 neniigis tiun diferencon kaj la civitanojn de ĉiuj urboj traktis same malbone). Apartan rolon en tiu havis la tielnomata naŭa fortikaĵo (), unu el pluraj defendaj armeaj fortikaĵoj ĉirkaŭ la urbo konstruitaj en la 1900-aj jaroj, kiu situis en la nordo de la urbo - ĝin misuzis kaj la sovetuniaj kaj naziaj okupantoj. 18.11.1942: Komandanto de la nazia sekureca polico kaj de la sekreta servo *SD*, Karl Jeger, ordonis fermi ĉiujn litovajn ciganojn en tendaro en la distrikta urbo Ežerėlis (litove, en Esperanto "malgranda lago") kun konfisko de ilia posedaĵo.

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la distrikto Kaunas, en la litova kaj angla

Kaunas
Li Liweng

李笠翁 **LI Liweng** / 李漁 **LI Yu** (Jiangsu, 1611 - 1680) estis ĉina dramisto, poeto, romanisto kaj eldonisto de la Qing-dinastio

Li estis la aŭtoro de 肉蒲團 kaj parolis de la samseksemo aŭ la hedonismo.

Kategorio:Ĉinaj poetoj
Kategorio:Ĉinaj dramistoj
Stefan MacGill

**Stefan Clive MACGILL** (naskiĝis la  en Nov-Zelando) estas novzelanda esperantisto, vivis dek jarojn en Nederlando en la CO de UEA kaj de 1986 vivas en Hungario.

## Studado 
De 1969 ĝis 1975 Stefan MacGill studis – ĉefe geografion – en la Viktoria-Universitato de Wellington, en la Universitato de Canterbury kaj (koresponde) en la Massey-Universitato, ĉiuj en Nov-Zelando. En 1974 li ricevis instruistan diplomon por elementaj lernejoj. Li estis prezidanto de ILEI de 2009 ĝis 2013.
La 20-an de julio 2013 Stefan MacGill dum la komitatkunsido de la 98-a UK en Rejkjaviko estis elektita kiel vicprezidanto de UEA. En la 101-a UK en Nitro li estis reelektita por la dua trijara oficperiodo.

Li ekde marto 2014 prizorgis la AMO-programon de UEA, kiu okazigis ĝis la fino de 2022, 96 seminariojn, tra la mondo. Do, la programo baldaŭ prizorgos sian centan seminarion.

Tiuj ege subtenas la landan agadon de UEA kaj spronas la kreon de novaj organizaj fortoj

Ekde januaro 2017 ĝis marto 2017 Stefan MacGill kiel vicprezidanto de UEA estis provizora redaktoro de ĝia oficiala organo, *Esperanto* (januaro-marto)

Okaze de la Virtuala Kongreso de Esperanto (VK) de UEA en julio 2021 Stefan MacGill ricevis la Premion Deguĉi.

Ekde 2019 komisiito por UEA pri la Landa agado de UEA kaj redaktoro de la EKO-komunikoj, da kiuj aperis depost 2013 pli ol 350 komunikoj.

## Familio 
Li lernis Esperanton denaske de sia patro David MacGill, kiu instigis al sia patrino eklerni la lingvon; do temas pri kvar-generacia esperantisteco en la familio. Liaj du filinoj Karina (naskita en 1990) kaj Hajnal (1992) estas denaskaj esperantistoj. Filino Sonja (2000) bone komprenas la lingvon kaj iome parolas ĝin.

## Verkoj 
* *Tendaraj tagoj*
* *La laŭta vekhorloĝo*
* *Tridek roluloj*
* ''Streĉ' eĉ, Steĉj-skeĉ'!*
* *Pordoj*
* *Okulo*
* *Nemave edifi* (FEL, 2007)
* *Aŭto-mato* (*Beletra Almanako*, nº 2, 2008) Teatraĵo pri konfuza situacio inter la okupantoj de unu aŭto kies ŝoforo serĉas ĝustan direkton kaj ties okupantoj kiuj parolas pri ŝako, dum filino veturas alidirekten)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* biografio de li kun foto okaze de lia honora membreco de UEA, en prezento de julio 2025 de la tiujara UK (en formato PDF, paĝo 4-5, )
* Libroj kaj aliaj dokumentoj de kaj pri Stefan MacGill en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo de la Aŭstria Nacia Biblioteko ()
* Sukcesoplena, ŝercoplena kaj tre malkutima (recenzo pri *Nemave edifi* de Stefan MacGill) el *Monato''

Kategorio:Novzelandaj esperantistoj
Kategorio:Denaskaj esperantistoj
Kategorio:Prezidantoj de TEJO
Kategorio:Estraranoj de UEA
Kategorio:Hungaraj esperantistoj
Zbigniew Galor

**Zbigniew GALOR** (naskiĝis la 16-an de julio 1952 en Szczecin, mortis la 27-an de januaro 2017 en Poznań) estis pola sociologo kaj esperantisto, doktoro habilita, eksterordinara profesoro de Universitato de Szczecin, akademia lekciisto, eksa prezidanto de AIS-Pollando.

## Vivo 
En 1976 finis sociologion en Universitato Adam Mickiewicz en Poznań. Doktoriĝis en Universitato Maria Skłodowska-Curie en Lublin. En 2008 ĉe Fakultato de Sociaj Sciencoj de UAM habilitiĝis surbaze de disertaĵo *Lumpenwłasność: szara strefa i margines społeczny*. Profesoro de la Universitato de Szczecin kaj Akademio Internacia de la Sciencoj. Specialiĝis pri sociologio de ekonomio, sociologio de marĝenigo kaj ĝenerala sociologio.

Profesie ligita kun Sociologia Instituto de la Universitato de Szczecin, gvidanto de Fako pri Ĝenerala Sociologio de tiu ĉi altlernejo. Li estis laboranto de Katedro pri Sociaj Sciencoj de Agrikultura Universitato en Poznań, profesoro de Soci-Humanisma Instituto de PWSIiP en Łomża kaj de Supera Lernejo de Homa Scienco kaj Entrepreno en Poznań. Gvidanto de Intermedia Esplor-Grupo "Socia Marĝeno de Poznań" ĉe OIMiR en Poznań (2009-2014), gvidanto de la pola sekcio de AIS kaj prezidanto de Pola Kooperativ-Esperanta Asocio.

Edzo de Ilona Koutny - hungara esperantistino, membrino de Akademio de Esperanto.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Życie na skraju – marginesy społeczne wielkiego miasta*, (kunredaktoro), Societas Pars Mundi, Bielefeld 2014.
* *Afirmacja czy kontestacja? Dylemat społeczeństwa kapitalistycznego w kryzysie*, (kunredaktoro), Societas Pars Mundi, Bielefeld 2014.
* *Nieobecność społeczna. W poszukiwaniu sensów i znaczeń*, (kunredaktoro), WSNHiD, Poznań 2012.
* *Odmiany życia społecznego współczesnej Polski Instytucje  Polityka Kultura*, Z. Galor (redaktoro), WSNHiD, Poznań 2010.
* Ĉu „diabla cirklo”? Direkte al sociologia esploro pri UEA, (en:) Detlev Blanke, Ulrich Lins (redaktoro),  *La arto labori kune*, Universala Esperanto-Asocio, Rotterdam 2010.
* *Ownership identity of cooperatives in the new Europe*, (en:)The future of co-operatives in a growing Europe,  R. Chaves kaj aliaj (redaktoro), Universitat de Valencia, Valencia 2007.
* *Tradycyjna własność spółdzielcza i zarządzanie w warunkach transformacji ustrojowej*, en: Z. Chyra-Rolicz (redaktoro), Pomoc czy przeszkoda? Rola tradycji w odbudowie polskiej spółdzielczości, Siedlce 2004.
* *Lumpenwłasność: szara strefa i margines społeczny*, Wydawnictwo Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu, Poznań 2006.
* *Europa właścicieli*, Z. Galor (redaktoro), Wydawnictwo Akademii Rolniczej im. Augusta Cieszkowskiego w Poznaniu Poznań 2005.
* *Osobowość a własność – o koncepcji „być” i „mieć” w świetle K. Marksa teorii osobowości*, „Studia Socjologiczne”, 1, 1989.

## Esperanta literaturo 
* Maria kaj Janusz Pokrzywniccy, *Memore al Zbigniew Galor*, en "Pola Esperantisto", n-ro 1/2017, p. 24-26

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Biografieto ĉe AIS
* Esperanto movado: Ĉu perdita komunumo? 
* Listigo de publikaĵoj
* Oficiala paĝo

Kategorio:Polaj sociologoj
Kategorio:Polaj esperantistoj
Kategorio:Esperantistaj sociologoj
Valentin Poljakov

**Valentin Ivanoviĉ POLJAKOV** (naskiĝis en Kamiŝin, Saratova gubernio, la Rusia Imperio en 1896 — mortis la , Moskvo, Sovetunio) estis senpartia rusa esperantisto kaj instruisto de germana lingvo en lernejo No. 526 de Kirova regiono de Moskvo (lia loĝadreso estis Moskvo, bulvardo Jauzskij, domo 9, apartemento 8). Dum sia publikiĝo inter la jaroj 1922 kaj 1933, parte kiel memstara periodaĵo, parte kiel aldona kajero al *Sennacieca Revuo*, li estis redakciano de la internacia literatur-socia revuo *La Nova Epoko*.

Valentin Poljakov estis arestita . Oni akuzis lin, ke li estis *"aktiva membro de faŝista spiona organizaĵo, aganta sub kovro de SAT"*. Li mortis la 21-an de junio 1938 en malsanulejo de Taganska malliberejo (kiel kaŭzo de la morto notiĝis akuta kolito). Oni ne faris decidon pri la proceso kontraŭ li. 

La  li estis rehonorigita pro decido de Milita prokurorejo de la Moskva Milita Regiono.

## Eksteraj ligiloj 
* POLJAKOV Valentin Ivanoviĉ, NikSt

Kategorio:Naskiĝintoj en Volgograda provinco
Kategorio:Mortintoj en Moskvo
Kategorio:Rusiaj esperantistoj
Kategorio:Instruistoj de la germana lingvo
Kategorio:Viktimoj de Stalinismo
Kategorio:Politikaj reprezalioj en Sovetunio
Roman Borisoviĉ Nikolskij

**Roman Borisoviĉ NIKOLSKIJ** estis rusa esperantisto verdikta al mortpafo de la Sovetunio por spionado por kaj varbado al "kontraŭrevolucia, trockiista terorista spiona organizaĵo". Li naskiĝis la 20-an de aprilo 1902 en Sankt-Petersburgo, kaj estis verdiktita al mortpafo en 1938.

Nikolskij laboris kiel vic-librotenisto en  de la ŝtata firmao Mospoligraf, kaj loĝis en Moskvo. Li estis senpartiano, 

La 17-an de februaro 1938 Nikolskij estis arestita per Moskva regiona filio de NKVD, kiel membro de  Dum juĝesplorado li konfesis sin kulpa je prezentita al li krimo kaj atestis, ke en la suprenomitan organizaĵon li estis varbita en 1926 per ĝenerala sekretario de Centra Komito de Sovetrespublikara Esperantista Unio, Ernest Drezen, laŭ kies ordonoj li okupiĝis pri spionado kaj varbado.

La 4-an de oktobro 1938 dum kunsido de Milita kolegio de Supera Juĝistaro USSR, li ankaŭ konfesis sin kulpa kaj konfirmis siajn konfesojn, faritaj dum antaŭa juĝesploro. Agnoskinte Nikolskij kulpa en efektivigado de krimoj laŭ artikoloj 58-6, 58-8 kaj 58-11 KK RSFSR, Milita Kolegio de Supera Juĝistaro USSR verdiktis lin al la plej alta puno – mortpafo.

## Eksteraj ligiloj 
* NIKOL'SKIJ Roman, NikSt

Kategorio:Naskiĝintoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Naskiĝintoj en 1902
Kategorio:Rusiaj esperantistoj
Regensburg

**Regensburg** (historie ankaŭ **Ratisbon**, el kelta *Ratisbona*, latine *Castra Regina*, en Esperanto **Regensburgo** aŭ **Ratisbono**) estas eksterdistrikta urbo en Bavario kun ĉirkaŭ 130.000 loĝantoj. Ĝi estas ĉirkaŭita de samnoma distrikto, sed ne apartenas al ties areo.

Regensburg situas laŭ la rivero Danubo, ĉirkaŭ 100&nbsp;km nordoriente de Munkeno. Ĝia mezepoka urbocentro allogas multajn turistojn.

Interalie ĝi famas pro sia sukcesa futsala teamo.

## Vidindaĵoj 
* Katedralo de Regensburgo de la Episkopujo de Regensburgo

## Servoj 
* Universitato de Regensburg

## En Esperanto 
* Stefan Maul, *El verva vivo ĵurnalista*, FEL, Antverpeno, 2005, pp.&nbsp;56–78.

## Famuloj 
* Antonius Margaritha, judo konvertiĝinta al kristanismo, kaj aŭtoro de "La tuta juda fido".
* Carl Friedrich Canstatt, kuracisto
* Emmeram el Ratisbono, martiro kaj episkopo
* Volfgango el Ratisbono, episkopo
* Friedrich Melchior Grimm
* Felix Johann Albrecht Mylius, juristo
* Gottlob Ernst Josias Friedrich von Stein, ĉefmarŝalo
*Hans Rheinfelder, romanistikisto
* Hans Schmid-Burgk, unua turingia landĉefforstisto
* Jacob Christian Schäffer
* Nils Lichtlein (n. 2002), manpilkisto

* en Regensburg mortis:
** Johano Keplero, astronomo
** Pál Antal Esterházy, hungara politikisto
** Christian August de Sachsen-Zeitz, saksa duko, hungara primaso

## Referencoj 
## Bildaro 
eta|centre|550ra|urba panoramo vespera
eta|centre|550ra|urba panoramo post sunsubiro


Kategorio:Eksterdistriktaj urboj de Bavario
Kategorio:Urboj de Bavario
Kategorio:Urboj ĉe Danubo
Kategorio:Havenurboj
Bestaj rajtoj

[eta|401x401ra|Aktuale de junio [2020, **leĝoj tra la mondo pri oficiala agnosko de bestaj sentoj kaj sufero:**

**blua** - nacia rekono de bestaj sentoj, **verda** - parta rekono de bestaj sentoj,

**flava** - nacia agnosko de besta sufero, **oranĝa** - parta rekono de besta sufero,

**ruĝa** - neniu rekono Oficiale en la sentoj aŭ sufero de bestoj, **griza** - nekonata]]
**Bestaj rajtoj** estas la ideo ke la bazaj interesoj de nehomaj bestoj (ekz. la intereso al la evitado de doloro) devas havi la saman konsideron kiel la bazaj interesoj de homoj. Subtenantoj de bestaj rajtoj aliras la temon de diversaj filozofiaj pozicioj, sed konsentas ke bestoj estu jure rigardataj kiel personoj kaj estu konsiderataj membroj de la morala komunumo, ne kiel havaĵo, kaj ke oni ne uzu ilin kiel manĝaĵon, kiel esplor-objektojn, por vestaĵoj aŭ por distrado. [dekstra|eta|240px|[Zibeto fotita en la «Popola bestoĝardeno Zigong», Siĉuano, 2001, per la Azia Besto-Protektada Reto (AAPN). La AAPN skribas ke la besto estis tenita malsate por ke vizitantoj povu manĝigi al li vivantajn angilojn de ĉerpilo.]]Dum preskaŭ ĉiuj socioj derivas bestajn rajtojn kiel peritajn (kaj nur kiel peritajn) de homaj interesoj, bestrajtistoj diversmaniere argumentas por la konsiderado de baze nehomaj interesoj.

Kritikantoj argumantas ke bestoj ne kapablas eniri socian kontrakton aŭ fari moralajn elektojn, kaj sekve ne povas esti rigardataj kiel posedantoj de rajtoj. Tiu ĉi pozicio estis resumita de la filozofiisto Roger Scruton, kiu skribis ke nur homoj havas devojn, kaj ke "[la] sekvo estas neevitebla: nur ni havas rajtojn."

Ideoj pri bestaj rajtoj ofte estas la bazo de veganismo.

## Vidu ankaŭ 
* Anarkiismo kaj bestaj rajtoj
* Bestoprotektado
* Rajtoj
* Rajtoj de la naturo
* Speciismo
* Veganismo
* Vegetarismo
* Itala Animalisma Partio
* Besta Liberiga Fronto
* Besta Politiko en EU
* Asocio kontraŭ bestofabrikoj (en Svislando kaj Aŭstrio)
* Marianne Thieme
* Marguerite Yourcenar
* Nicolas Micheletti

## Referencoj
Uihei

**Uihei** [ujhej] (hungare: **Újhely**, germane: **Neusiedel auf der Heide**) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Sânnicolau Mare. En 1910 ĝi havis 672 loĝantojn (germanoj); en 1992 511 (rumanoj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1828. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Torontál vármegye). Administre ĝi apartenas al Șandra.
## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
## Eksteraj ligiloj 
* Administra mapo de distrikto 
* Popolnombrado 2002 
* Mapo de distrikto 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Șandra (Timiș)

**Șandra**  (hungare: **Sándorháza**, germane: **Alexanderhausen**) estas vilaĝo kaj komunuma sidejo en Rumanio sudoriente de Sânnicolau Mare. En 1910 ĝi havis 1 791 loĝantojn (germanoj, hungaroj, rumanoj); en 1992 2 139 (rumanoj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1808. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Torontál vármegye).

Administre ĝi ĝis 2004 apartenis al la komunumo Biled. En 2004 ĝi fariĝis, per la leĝo n-ro 54/2004, aparta komunumo, al kiu apartenas ankaŭ Uihei.

En la censo de 2002 la 2 217 loĝantoj de la vilaĝo deklaris jenajn etnecojn kaj preferatajn lingvojn:

## Fontoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Administra mapo de la distrikto 
* Popolnombrado 2002 
* Mapo de la distrikto 

Dosiero: Biled jud Timis.png|Situo de Biled kaj Șandra en la distrikto

Kategorio:Komunumoj de distrikto Timiș
Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Timiș
Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Berecuța

**Berecuța** [berekuca] (hungare: **Berekutca**) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. Administre ĝi apartenas al la komunumo Birda; ĝis 2004 ĝi apartenis al Gătaia.

Berecuța situas sur la maldekstra bordo de rivero Bârzava. La distrikta vojo DJ588A ligas ĝin al Gătaia.

## Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 302 loĝantojn (rumanoj); en 1992 204 (rumanoj).

## Historio
Ĝia unua mencio skriba estas el 1458. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes). 

## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Timiș

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Sângeorge

**Sângeorge** [sınĝorĝe] (hungare: **Tárnokszentgyörgy**) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Timișoara. Administre ĝi apartenas al la komunumo Birda.

## Loĝantaro
En 1910 Tárnokszentgyörgy havis 603 loĝantojn (serboj, rumanoj); en 1992 576 (rumanoj). 
## Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1247. Ĝis 1919 Tárnokszentgyörgy apartenis al Hungario, al Krassó-Szörény, de 1778 Temes (reĝa departemento). 
## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
## Komunumoj de Sankta Georgo en Transilvanio
La ceterajn en Hungara reĝlando vidu: Bácsszentgyörgy!   

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Percosova

**Percosova** [perkosova] (hungare: **Berkeszfalu** berkesfalu) estas vilaĝo en Rumanio sude de Timișoara. Administre ĝi apartenas al Gătaia.
## Loĝantaro
En 1910 ĝi havis  loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 304. 
## Historio
Ĝia unua mencio skribe estas en 1353. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario, (Temes). 
## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Șemlacu Mare

**Șemlacu Mare** [ŝemlaku mare] (hungare: **Mezősomlyó**, germane: **Gross-Schemlak**) estas vilaĝo en Rumanio oriente de Deta. Administre ĝi apartenas al la urbo Gătaia, kiu situas 9 km norde.

Tra Șemlacu Mare pasas la distrikta vojo DJ588 inter Gătaia kaj Jamu Mare.

## Loĝantaro
En 1910 ĝi havis 1 115 loĝantojn (rumanoj, hungaroj); en 1992 409 (rumanoj).

## Historio
Ĝia unua mencio skribe estas el 1152. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes).

## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Timiș
Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Altringen

**Altringen** (hungare: **Kisrékás** kiŝrekaŝ, germane: **Altringen**) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 187 loĝantojn (germanoj); en 1992 37 (rumanoj, 8 % hungaroj). Ĝia unua mencio skribe estas en 1436. Dum la turka submetiĝo ĝi pereis. Inter 1766 kaj 1770 oni repopoligis ĝin kun germanoj. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (*Temes (reĝa departemento) vármegye*). Administre ĝi apartenas al Bogda.
## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 
* Administracia mapo de distrikto 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Charlotenburg

**Charlotenburg** [karlotenburg] (hungare *Saroltavár,* germane *Charlottenburg*) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 278 loĝantojn (germanoj, hungaroj); en 1992 135 (rumanoj, 4,4 % da hungaroj). Ĝia unua mencio skriba estas el 1828 (laŭ aliaj: 1771). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Bogda.

Charlottenburg estis fondita en 1771 de la "dua ondo" de germanaj koloniantoj. Ĝi estas la sola vilaĝo cirkloforma en Banato kaj estis deklarita historia monumento.

## Loĝantaro 
## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo pri la vilaĝo , , 
* Administra mapo de la distrikto 
* Popolnombrado 2002 
* Mapo de la distrikto 

Dosiero:CharlottenburgBanat2.jpg|La cirkla formo de Charlottenburg
Dosiero:CharlottenburgBanat1.jpg|Charlottenburg en 1995
Dosiero:Charlottenburg_1780.jpg|Mapo de 1780

Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Timiș
Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Pliešovce

**Pliešovce** (, ) estas vilaĝo en centra Slovakio en distrikto Zvolen. Ĝi troviĝas en Pliešovská kotlina (Valkaldrono de Pliešovce)  kaj parte troviĝas en montaro Javorie, kie estas la plej alta punkto de la montaro kaj la vilaĝo. (Javorie 1044 m. s.m.n.) Rivereto Neresnica trafluas la vilaĝon kaj apartenas al riverbaseno Hron. Nombro de loĝantoj estas: 2203.

## Simboloj de vilaĝo  (blazono, signo,flago) 
### Blazono 
Ora vircervo sur verda razeno kun blua fono. La unua vaksa sigelo estas konata de 1572.

### Flago 
La flago konsistas el tri laŭlongaj bendoj en koloroj:
blua (¼);
flava(1/2);
verda (¼).
La flago finiĝas per tri anguloj.

## Historio 
Sur la teritorio de la vilaĝo estis trovitaj bronzaj hakiletoj. Tra la teritorio kondukis t.n. *Via magna*. De la 7-a de septembro 1256 datiĝas la plej malnova konata skribaĵo. Per ĝi la hungara reĝo  Béla la 4-a donas teron al soldato Budislav el Pliešovce pro lia farservado. (La originalo de la dokumento estas en la distrikta arkivo en Ostrá Lúka.)
1523 - Reĝo Ludoviko la 2-a rekonfirmas urbajn privilegiojn kun rajto de glavo, baloto de vilaĝestro, preno de vojimposto, kio konfirmas la mezepokan gravecon de la urbeto 
1569 - Turkoj ekrabis la vilaĝon 
1578 - Vilaĝo dufoje prirabita de turkoj kaj ekbrulita 
1763 - 28-a de junio:  tertremo  
1784 - konstruado de evangelia preĝejo laŭ tolera leĝo de Jozefo la 2-a de (1784.02-16 ĝis 1784-10-10) 
1832 - Signifa dato en la historio de urbeto estas la 6-a de decembro 1832, kiam imperiestro Ferdinando la 2-a donis al ĝi la privilegion ĉiusemajne aranĝi foiron kaj brutarajn datrevenajn foirojn dum jaro, simile kiel estis kutimo en liberaj reĝaj urboj sub konservo de reĝo.
1900 - En jaro 1900 Pliešovce havis 3479 loĝantojn kaj estis la 52-a plej granda urbo en tiama Slovakio.
1926 - 27-a de aprilo 1926 – konstruado de nova evangelia preĝejo  
1914 - 1918 forpreno de sonoriloj de preĝejo por milito.

## Famuloj 
En la iama Tótpelsőc naskiĝis hungara inĝeniero József Varga.

Kategorio:Municipoj en distrikto Zvolen
Sintar

**Sintar** (hungare: **Bükkhegy**, germane: **Buchberg**) estas vilaĝo en Rumanio nordoriente de Timișoara. En 1910 ĝi havis 327 loĝantojn (rumanoj, germanoj); en 1992 13. Ĝia unua mencio skribe estas en 1455. Ĝis 1919 apartenis al Hungario, (Temes vármegye). Administre ĝi apartenas al Bogda.
## Fonto
*Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
## Eksteraj ligiloj 
* Administra mapo de distrikto 
* Popolnombrado 2002 
* Mapo de distrikto 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Timiș
Buchberg

**Buchberg** signifas en la germana lingvo *fagomonto*, kaj estas geografia nomo en germanlingvaj regionoj kiu indikas, ke temas pri monta regiono kun fagoarbaroj. 

La nomo estas nomo de lokoj en

## Germanio 
* **Buchberg (Meklenburgo)** estas komunumo en distrikto Parchim en Meklenburgo-Antaŭpomerio.

## Rumanio 
* **Buchberg (Rumanio)** estas la germana nomo de la vilaĝo Sintar en Rumanio.

## Svislando 
* **Buchberg** estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo.

## Vidu ankaŭ 
* Buch
* Berg
František Roman Dragoun

**František Roman Dragoun** (naskiĝis la 21-an de oktobro 1916 en Písek - mortis la 2-an de julio 2005) estis ĉeĥa portretisto.

Talenton li verŝajne heredis de sia patro, kiu estis instruisto kaj ankaŭ bonega pentristo kaj muzikisto.
En 1937 F. R. Dragoun iĝis student de la plastikarta akademio (Akademie výtvarných umění) en Prago ĉe profesoroj Max Švabinský kaj Vratislav Nechleba.

Plej multe li kreis portretojn kaj pejzaĝojn, sed ankaŭ tiujn li pentris kiel portretojn (vedutojn), strebante trafi la karakteron kaj klimaton.

Post la dua mondmilito li vivis en Prago, kie li kreis portretojn de multaj gravaj artistoj. Post februaro 1948 (kiam komunistoj uzurpis la potencon) li revenis al la naska Písek. Li multe vagis tre Bohemio kaj Moravio kaj vojaĝis tra Eŭropo kaj Ameriko, multe li desegnis portretojn, ofte rapide ekzemple en trajna kupeo.

Li postlasis portretojn de gravaj personoj (komponisto Jindřich Jindřich, arkeologo Karel Absolon, basulo Eduard Haken, tradukisto Otto František Babler, kardinalo Vlk kaj pluraj artistoj, sciencistoj, filozofoj).

Estas inter ili ankaŭ lia persona amiko esperantisto Libor Křivánek el Písek.

Li pentris pli ol kvin mil oleo-bildojn kaj nekalkuleble da desegnoj.

Li verkado estis ofte ekspoziciata.

## Eksteraj ligiloj 
* Ekspozicio en Brno
* Ekspozicio en Brno kun fotoj de inaŭguro 

Kategorio:Ĉeĥaj pentristoj
Ternopilo

La urbo **Ternopilo** (; ) estas la administra centro de la samnoma Ternopila provinco de Ukrainio. 

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

La urbo kaj fortreso estis fondita de la polo Jan Tarnowski en 1540.

## Homoj ligitaj kun la urbo
eta|maldekstra|La Ternopila lago
* Kazimierz Ajdukiewicz, pola filozofo kaj logikisto
* Aleksander Brückner, pola profesoro, filologo, slavisto
* Franciszek Kleeberg, pola brigada generalo, lasta komandanto de septembra kampanjo
* Mieczysław Albert Krąpiec, pola dominikano, filozofo, teologo, rektoro
* Kazimierz Michałowski, pola profesoro, arkelologo kaj egiptologo
* Lajos Simonyi, hungara ministro naskiĝis tie

## Ĝemelaj urboj 
*  Sliven kaj Ŝumen en Bulgario
*  Tauragė en Litovio
*  Tiraspolo en Moldavio (parto Ĉednestrio)
*  Batumo en Kartvelio
*  Chorzów, Elbląg, Jelenia Góra, Nysa, Płońsk, Radom, Tarnów kaj Zamość en Pollando

## Esperanto
En Ternopilo en 1907 estis eldonita la plej unua Esperanta lernolibro por ukrainoj, kies aŭtoro estis Miĥajlo Jurkiv. De 1980 en la urbo funkcias E-societo "Amikeco", nun renomita kiel "Spinosfloro".

En la urbo kaj la regiono aktivis la ukrainiaj esperantistoj Nikolao Kriveckij, Viktor Pajuk, Igor Galajĉuk.

## Universitatoj 
* Okcidenta Ukraina Nacia Universitato
* Ternopila Nacia Medicina Universitato Ivan Horbaĉevskij
* Ternopila Nacia Pedagogia Universitato *Volodymyr Hnatiuk*
* Ternopila Nacia Teknika Universitato *Ivan Puljuy*

## Konataj naskiĝintoj 
* Adelma Vay
* Jindřich Kàan z Albestů
* Władysław Jougan, teologo, historiisto kaj filologo

## Vidu ankaŭ 
* Volinia masakro
* Ternopil-Pasaĵirskij (stacidomo)
* Ternopil-Vantaĵnij (stacidomo)
* Trolebusa transporto en Ternopilo

## Eksteraj ligiloj 
* Tarnopol (ĝis 1945)
* Soveta mapo 1:100 000


Kategorio:Urboj en Ternopila provinco
Kongresa kuriero

La **Kongresa Kuriero** estas inform-bulteno, kiun volontuloj pli-malpli regule, proksimume ĉiutage, aperigas dum kelkaj Universalaj Kongresoj de UEA. Ĉiu aliĝinta kongresano rajtas je senkosta ekzemplero.

Ĝia enhavo dependas grandparte de la kontribuoj de la kongresanoj mem, kiuj estas petataj raporti pri siaj kunvenoj, recenzi kongresajn eventojn ktp. Ankaŭ fotoj en komputila formato estas bonvenaj, same kiel kongresaj anekdotoj kaj rakontoj. .

Kutime la Kongresa Kuriero tiel nomiĝas nur en subtitolo kaj krome havas specifan titolon, kiu povas aludi iun specialaĵon de la kongresa lando aŭ urbo. Jen kelkaj ekzemploj:

* UK 1985, Aŭgsburgo: **La Strobilo**; cembra strobilo estas la emblemo de la urbo Aŭgsburgo.
* UK 1996, Prago: **Pragaj Sonoriloj**; aperis 11 numeroj.
* UK 2002, Fortaleza: '''La bela sonĝo de l' omaro**, vortludo pri verso el La Espero; la titolo prezentis ridetantan omaron.
* UK 2006, Florenco: **Florenca Lilio**; la blazono de Florenco montras lilion.
* UK 2015, Lillo: **Belfrido**
* UK 2016, Nitro: **Pribina**. La kuriero ricevis sian nomon laŭ fama loĝanto de Nitro, la princo Pribina. .
* UK 2017, Seulo: **La Kandellumo Verda**.
* UK 2018, Lisbono: **Taĵo Nia**.
* UK 2019, Lahtio: **La Saltejo**.
* UK 2022, Montrealo: **Kongresa Sciulo**.
* UK 2023, Torino: **La Taŭra Voĉo**
* UK 2024, Aruŝo: **La Voĉo de Kilimanĝaro'''

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Arĥivo de Kongresaj Kurieroj kun elŝuteblo
* Ekzemplerojn de aperintaj kurieroj vi povas elŝuti de la bitoteko de Hispana Esperanto-Federacio.

KURIERO