open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ludmila

**Ludmila** estas malnova virina nomo de slava deveno, kiu signifas *Lidu milá* (*Al popolo kara*). Laŭ ĉeĥa civitana kalendaro ŝi festas festotagon la 16-an de septembro. La saman tagon oni festas laŭ romkatolika eklezia kalendaro festotagon de sankta Ludmila.

Al la 1-a de majo 2009 portis tiun ĉi nomon 85 939 loĝantoj en Ĉeĥio kaj ĝi estis la dektria plej ofta virina nomo. En neformalaj interparoloj kaj tekstoj ĝi estadas ofte transformata en formojn *Lída* aŭ *Lidka*. Plej ofta etulina formo aŭ karesnomo estas *Liduška* aŭ *Lidunka* (en Esperanto: *Ludminjo*).

## Konataj Ludmiloj 
* sankta Ludmila (860-921), avino de sankta Venceslao
* Ludmila Přemyslovna, grafino el Bogen kaj bavaria dukino. Ŝi famiĝis kiel fondintino de monaĥejo Seligenthal
* Ludmila z Poděbrad, ĉeĥa princino, filino de ĉeĥa reĝo Jiří z Poděbrad kaj lia edzino Johana z Rožmitálu
* Ljudmila Alexejevova, rusia historiistino
* Ludmila Andonovova, bulgara atletino
* Lída Baarová (1914-2000), ĉeĥa aktorino
* Ludmila Kasatkina, rusa aktorino
* Ludmila Ulickaja, rusa verkistino

Kategorio:Virinaj nomoj de slava deveno
Kategorio:Virinaj personaj nomoj
Drahomíra

**Drahomíra** estas virina persona nomo de slava deveno. Festotagon ĝi havas laŭ la ĉeĥa kalendaro la 18-a de julio. Kiel ĉiu slava nomo tiu ĉi estas kunmetita el vortoj *drago* "drahý" (kara) kaj *mir* "pokoj", "klid" ("trankvilo", "paco"). Oni prezentas ĝin kiel "tiu, kies vojo estas paco". La vira aspekto de tiu ĉi nomo estas **Drahomír** kaj ankaŭ **Dragomir**.

## Hejmaj aspektoj 
Drahuše, Drahuška, Drahomírka, Draha, Mirka

## Drahomíra en aliaj lingvoj 
* Slovake: *Drahomíra*
* Pollingve: *Drogomira*
* Bulgare, serbokroate: *Dragomira*

## Personoj 
* Drahomíra ze Stodor (ĉirkaŭ 877?890?-post 935), ĉeĥa princino, edzino de Vratislav la 1-a kaj patrino de filoj Boleslao kaj Venceslao, la pli posta patrono de la ĉeĥa lando.
* Drahomíra Cabalková (*1936), ĉeĥa kaj ĉeĥoslovaka politikistino
* Drahomíra Drobková (*1935), ĉeĥa opera kantistino (alto, mezosoprano)
* Drahomíra Fialková (1923-2010), ĉeĥa aktorino

## Fikciaj personoj 
* princino Drahomíra - fikcia figuro el fabelo *Byl jednou jeden král*. Rolas ŝin Irena Kačírková.

Kategorio:Virinaj nomoj de slava deveno
Kategorio:Virinaj personaj nomoj
Ádám D. Varga

**Ádám D. Varga** [AdAm dE varga], laŭ hungarlingve kutima nomordo **D. Varga Ádám** estas hungara aktoro. Lia alia origina persona nomo estis Sándor.

Ádám Sándor Varga naskiĝis la  en Debrecen.

## Biografio 
Ádám D. Varga maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, dum la lernejaj jaroj li ricevis roletojn en Teatro Csokonai (Debrecen). Li akiris aktoran diplomon en Universitato de Kaposvár en 2021. Lia ĉefinstruisto estis Péter Cseke (aktoro, 1953). Inter 2018-2020 li ricevis rolojn en Teatro de Kecskemét, poste en Teatro Hevesi Sándor. Ekde 2019 li estis ankaŭ gitaristo en ŝlagrorkestro.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* Ferenc Molnár: ''Filoj de l' Paŭlo-strato* (teatra versio) – Richter
* Zsigmond Móricz: *Légy jó mindhalálig* (teatra versio) - Tannenbaum; Tök Marci
* Imre Kálmán: *Csárdáskirálynő'' - korusano
* Ni neniam mortos! (teatra versio) - Tóni; kuracisto

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva membiografio kun foto 
* https://www.kecskemetinemzeti.hu/hu/tarsulat/az_osztaly.html?szemely_id=23926

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
László Vándorfi

**László Vándorfi** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vándorfi László** estis hungara dramisto, reĝisoro, aktoro, voĉoaktoro, teatrestro.

László Vándorfi naskiĝis la  en Veszprém (urbo).

## Biografio 
László Vándorfi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1970, poste li studis en Scienca Universitato Loránd Eötvös (1971–1976), dum li estis amatora aktoro kaj reĝisoro en *Universitata Scenejo.* Li estis vicaktoro en Teatro de Kecskemét (1976–1978), poste en pli malgrandaj teatroj en Budapeŝto. Li revenis al Kecskemét, kie li estis jam aktoro-reĝisoro (1983–1986), poste inter 1986–1990 li estis reĝisoro kaj dramaturgo de Teatro Petőfi (Veszprém), fine li estis tie teatrestro inter 1991–2000. Ekde 2001 li estis reĝisoro-teatrestro de alia teatro de Veszprém. Li ricevis premiojn inter 1987-2021. Li havis edzinon.

## Liaj dramoj (elekto) 
* *Jézus Krisztus, az embernek fia* (1984)
* *Sobri Jóska* (1992)
* *Omnibusz* (2003)
* *Égi vándor* (2011)

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** *Dekdua Nokto aŭ Epifanio : aŭ kiel vi volas* - Valentin
** La Ventego - Adrian
** Romeo kaj Julieta - Benvolio
* Friedrich Schiller:
** Maria Stuart (dramo) - Mortimer
** *Kabale und Liebe* - Ferdinand
* Imre Madách: La tragedio de l' homo -
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - Schwartz
* Bertolt Brecht: *Trigroŝa opero* - Róbert Fűrész
* Sándor Petőfi: *Tigris és hiéna* - Borics; Milutin
* László Dés: En Eŭropo ie (muzikala versio) - Péter Simon
* Ferenc Molnár: *Játék a kastélyban* - Turai

## Liaj reĝisoraĵoj (elekto) 
* Ŝekspiro: Hamleto, Reĝo Lear, Somermeznokta sonĝo, Romeo kaj Julieta, Dekdua Nokto aŭ Epifanio...
* Molière: La malsanulo pro imago, Georgo Dandin, Tartufo
* Ede Szigligeti: *Liliomfi*
* Imre Madách: La tragedio de l' homo
* Albert Szirmai: *Mágnás Miska*
* Ernő Szép: *Lila ákác*

## Liaj filmaj roloj (elekto) 
* *Linda* (televizia serio, 2002)
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Alain Delon, Charlton Heston, Gregory Peck

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Kategorio:Hungaraj dramistoj
Vladimír Brabec (apartigilo)

La personan nomon kaj familian nomon **Vladimír Brabec** havas pluraj portantoj:

* Vladimír Brabec (1934–2017) – ĉeĥa aktoro
* Vladimír Brabec (futbalisto) (* 1942) – ĉeĥa futbalisto
* Vladimír Brabec (redaktoro) (1924–???) – ĉeĥa redaktoro
Preĝejo de sankta Ludmila

Da **preĝejoj sub patroneco de sankta Ludmila** estas pluraj:

* Preĝejo de sankta Ludmila (Kamenný Přívoz)
* Preĝejo de sankta Ludmila (Litoměřice)
* Preĝejo de sankta Ludmila (Mělník)
* Preĝejo de sankta Ludmila (Prago) – pluraj preĝejoj:
** Templo de sankta Ludmila (Prago) – templo de ortodoksa eklezio estiĝinta en 2012 el rusa ekspozicia pavilono en Siberia placo
** Preĝejo de sankta Ludmila (Horní Počernice) – paroĥa preĝejo kun novromanika turo, devene kapelo
** Preĝejo de sankta Ludmila (Vinohrady) – novgotika preĝejo de Josef Mocker en placo de Paco
* Preĝejo de sankta Ludmila (Prostřední Bečva)
* Preĝejo de sankta Ludmila (Suchá Loz)
* Preĝejo de sankta Ludmila (Tetín)
*Templo de sankta Venceslao kaj sankta Ludmila – ortodoksa templo en Třebíč
* Preĝejo de sankta Ludmila (Zdíkov)
kaj pluaj...

## Rilataj artikoloj 
* Kapelo de sankta Ludmila
Aldwych

**Aldwych** (prononce /ˈɔːldwɪtʃ/ AWLD-witch) estas strato kaj la areo tuj ĉirkaŭa en Centra Londono, Anglio, ene de City of Westminster. La 450 metrojn longa strato startas 600 metrojn oriente-nordoriente de Charing Cross, la konvencia mapocentro de la urbo.

La duoncirkla desegno de la strato rilataj al ties funkcio, faranta navigebla la deklivon en niveloj inter la vojoj konektitaj de la strato: suda pinto de Kingsway, kaj Strand. Ĝi formas parton de la ŝoseo A4 el Londono al Avonmouth, Bristol.

Al areo Aldwych formas parton de la negoca distrikto de Northbank (Norda Bordo). Ĝi estas konata pro hoteloj, restoracioj, du teatroj, la Altaj Komisiejoj de Barato kaj Aŭstralio, du universitatoj ktp. La poŝta kodo estas WC2B.

Kategorio:Geografio de Londono
Kategorio:Tamizo
Konstitucifara Asembleo de Hindio

eta|dekstra|220px|La origina (anglalingva) teksto de la enkonduko al la Konstitucio de Barato, antaŭ ties 42a Amendo
La **Konstitucifara Asembleo de Hindio** aŭ **Konstitucifara Asembleo de Barato** estis elektita por la redakto de la Konstitucio de Barato. Ĝi estis elektita de la 'Provincaj Asembleoj'. Post la Sendependigo de Hindio el la Britia regafo en 1947, ties membroj servis kiel la unua tutlanda Parlamento ĝis la balotado de 1952. En tiu venkis la Barata Nacia Kongreso de Jawaharlal Nehru 

## Eksteraj ligiloj 
* Original Unamended version of the Constitution of India
* Ministry of Law and Justice of India – The Constitution of India Page
* Constitutional predilections
* Commonwealth Legal Information Institute – Online Copy 

Kategorio:Parlamentoj
Kategorio:Konstitucioj
Kategorio:Politiko de Barato
Kategorio:Historio de Barato
Katara (metroo de Doho)

**Katara** () estas stacio sur  de la Metroo de Doho. Ĝi estis malfermita la .

## Interkonektoj 
* Metroexpress: Al Gassar 66 & Legtaifiya, West Bay Lagoon, Doha Golf Club,The International School of Choueifat, Newton International School, Katara Cultural Village

## Vidu ankaŭ 
* Doho
* Metroo de Doho
* Ruĝa Linio (metroo de Doho)
* Tramtransporto en Lusail

## Eksteraj ligiloj 
*   (/)

Kategorio:Stacioj de la metroo de Doho
Akola

**Akola** estas metropolo, la ĉefurbo de kotonoj en subŝtato Maharaŝtro en okcidenta Barato.
eta|maldekstre|

## Geografio 
Akola troviĝas laŭ rivero en interno de la lando, same en interno de la subŝtato en alteco de ĉirkaŭ 300 m. Amravati troviĝas 82, Aŭrangabado (Maharaŝtro) 197, vintra subŝtata ĉefurbo Nagpuro 221, Solapur 358, Vasai-Virar 459, somera subŝtata ĉefurbo Mumbajo 478, ĉefurbo Delhio 882, Ĉenajo 914, Kolkato 1193 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.
eta|

## Demografio 
En la urbo vivas  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

Post kiam la municipaj limoj de Akola estis etenditaj en 2016, estis registrite 537,137 da homoj.

## Historio 
Akola estas menciita jam en sanskrita epopeo. Depost Aŝoko pluraj dinastioj estis la regantoj ĉi tie. Periodo de islama regado komenciĝis, kiam sultano de Delhio konkeris la regionon en la frua 14-a jarcento. Periodo de la Mogola Imperio okazis inter 1595 kaj la 17-a jarcento. Tiam la fortikaĵo estis signife fortikigita. En 1853 Akola venis sub la administradon de la Brita Orienthinda Kompanio. La brita dominado ĉesis en 1947.

## Ekonomio 
Ĉe Akola granda industria areo funkcias kun kvar industriaj zonoj kaj 25 fabrikoj. La kotono estas la superrega kultivaĵo de la agrikulturo. Menciindas la sojfaboj.  

## Trafiko 
Akola estas bone ligita voje kaj fervoje al la tutlandaj retoj. La loka flughaveno estis konstruita fare de britoj en la 1940-aj jaroj kaj regule sendis flugojn al Mumbajo. Nun ĝi estas nefunkcia.

## Religio 
La religioj en Akola estas hinduismo (54,93%), islamo (29,93%), budhismo (12,81%), ĝajnismo (1,46%), kristanismo (0,42%), sikismo (0,20%) kaj aliaj.

## Eduko 
eta|maldekstre|
En Akola kolegioj, institutoj kaj universitatoj signifas la altan edukon. Ili fokusiĝas al agrikulturo, medicino kaj juro.

## Klimato 
Akola havas tropikan savanan klimaton (Aw) kun musono. La averaĝa pluvo jare estas 802 mm. En ĉiuj monatoj iomete pluvas, sed pli ofte inter junio-septembro. La temperaturo varias inter 20-35 °C.

## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj

## Fontoj 
* WikiTrans

Bigcinemasakola.jpg|Kinejo
Khandelwal Tower.png|Turo
Carmel.png|Lernejo

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Metropoloj
Kategorio:Urboj de Maharaŝtro
Vladimír Brabec

**Vladimír Brabec** (la 15-an de majo 1934 Prago – la 1-an de septembro 2017 Nová Ves pod Pleší) estis ĉeĥa aktoro.

## Televido 
La plej grandan gloron li akiris en televidaj serioj. Tuj post infarkto li ricevis titolan kaj vivrolon de policisto kaj komunisto Jan Zeman en hodiaŭ jam legenda, sed la kontraŭversia serio *30 případů majora Zemana* (1974–1979), kio alportis al li popularecon ĉe multaj spektantoj. Nemisrigardebla rolo estis la divorcita patro Richard Jokl en serio *My všichni školou povinní* (1984). Al la rolo de majoro Zeman li devis ankoraŭ unufoje reveni, nome en preparata filmo *Major Zeman se vrací!*, sed ĝia filmado ne okazis. Pri majoro Zeman li verkis ankaŭ libron *Major Zeman – Jak to vidím dnes*.

Kategorio:Viroj
Kategorio:Ĉeĥaj aktoroj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1934
Kategorio:Naskiĝintoj en Prago
Kategorio:Naskiĝintoj la 15-an de majo
Kategorio:Ĉeĥaj teatraj aktoroj
Kategorio:Mortintoj en 2017
Kategorio:Mortintoj la 1-an de septembro
Kategorio:Ĉeĥaj filmaj aktoroj
Stafford Cripps

**Sir Richard Stafford CRIPPS** MRS (24a de Aprilo 1889 – 21a de Aprilo 1952) estis Brita Laborista Partio politikisto, advokato, kaj diplomato.

Riĉa advokato fone, li unuafoje eniris en la Parlamento en parta balotado de 1931, kaj estis unu el la malmultaj laborpartiaj porparolantoj kiuj retenis siajn sidlokojn en la ĝenerala balotado de 1931 tiun aŭtunon. Li iĝis ĉefa porparolanto de la maldekstro kaj de la kunlaborado en Popola Fronto kun la komunistoj antaŭ 1939, en kiu jaro li estis elpelita el la Labor-Partio.

Dum la Dua Mondmilito, li servis kiel ambasadoro de Britio en Sovetunio (1940–42), kaj en tiu tempo li iĝis malfida el Sovetunio, sed atingis grandan publikan popularecon kiam ĝi estis invadita de Nazia Germanio kaj konfirmis sian kunlaboradon kun la Aliancanoj kaj la restaŭradon de la paco, kio kondukis al la fakto ke Cripps estis vidita en 1942 kiel ebla rivalo de Winston Churchill por la ĉefministreco. Li iĝis membro de la militkabineto de la milittempo (1940–1945), sed malsukcesis en siaj klopodoj (nome "Cripps Misio") por solvi la milittempan krizon en Brita Hindio, kiam liaj proponoj estis tro radikalaj por Churchill kaj por la Kabineto, kaj tro konservativa por Mahatma Gandhi kaj la aliaj hindiaj estroj. Li poste servis kiel Ministro de Aviadproduktado, grava posteno, sed ekster la interna militkabineto.

Cripps realiĝis al la Labor-Partio en 1945, kaj post la milito servis en la kabineto de Clement Attlee, unue kiel *President of the Board of Trade* kaj inter 1947 kaj 1950 kiel *Chancellor of the Exchequer*. Labor-partiano kaj historiisto Kenneth O. Morgan konsideris sian rolon en tiu lasta posteno kiel tiu per kiu li estis "la reala arkitekto de la rapide pliboniganta ekonomia panoramo kaj de la kresko el 1952 antaŭen".

La ekonomio pliboniĝis post 1947, profite el mono donita de Usono tra subvencioj el la Plano Marshall same kiel tra pruntoj. Tamen, la brita pundo devis esti devalorigita en 1949. Li retenis la milittempan proporciigan sistemon por malsuprenigi la konsumon dum "epoko de aŭstereco", promociis eksportojn kaj plutenis plenan dungadon kun stataj salajroj. La publiko speciale respektis "lian integrecon, kompetentecon, kaj kristanaj principoj".

## Referencoj 
## Literaturo 
* Addison, Paul. *The Road To 1945: British Politics and the Second World War* (1977) pp 190–210.
* Burgess, Simon. *Stafford Cripps: a political life* (1999)
* Byant, Chris. *Stafford Cripps: the first modern chancellor* (1997)
* Clarke, Peter. *The Cripps Version: The Life of Sir Stafford Cripps* (2002) 
* Clarke, Peter kaj Richard Toye, "Cripps, Sir (Richard) Stafford (1889–1952)", *Oxford Dictionary of National Biography,* Oxford University Press, 2004; reta eldono, Jan 2011 alirita la 14an de Junio 2013 doi:10.1093/ref:odnb/32630

## Eksteraj ligiloj 
* Blue plaque to Sir Stafford Cripps at Filkins

Kategorio:Britaj ambasadoroj
Kategorio:Britaj politikistoj
Kategorio:Britaj parlamentanoj
Kategorio:Anoj de la Reĝa Societo de Londono
Kategorio:Anglaj anglikanoj
Kategorio:Britaj socialistoj
Liakat Ali Ĥan

*Navabzada* **Liakat Ali Ĥan** aŭ **Liaquat Ali Khan** (*Navābzādā Liāqat Alī Khān*,  ; Oktobro 1895 – 16a de Oktobro 1951), amplekse konata kiel **Quaid-e-Millat** (Estro de la Nacio) kaj ***Shaheed-e-Millat*** ( Martiro de la Nacio), estis pakistana politikisto, advokato, politika teoriulo, kaj unu el la ĉefaj fondopatroj de Pakistano. Li iĝis la unua ĉefministro de Pakistano; li estis ankaŭ kabineta porparolanto kiel la unua ministro pri eksterlandaj aferoj, ministro pri defendo, kaj ministro pri landlimaj regionoj el 1947 ĝis sia murdo en 1951. Antaŭ la dispartigo, Ĥan por mallonge postenis kiel la unua Ministro de Financo en la Provizora Registaro de Hindio estrita de la Ĝenerala guberniestro Mountbatten.

Liakat Ali Ĥan naskiĝis en Utar Pradeŝ en tio kio estis tiam Brita Hindio en Oktobro 1895. Li edukiĝis en la Universitato de Aligarh en Hindio, kaj poste en la Oksforda Universitato. Bone edukita, li estis demokrata politika teoriulo kiu proponis parlamentismo en Hindio. Post unuafoje estis invitita de la Kongres-Partio, li kliniĝis al la Islama Ligo estrita de la influa Muhammad Ali Jinnah kiu estis defendante la elradikigo de la maljustecoj kaj fitraktado al la hindiaj islamanoj fare de la Brita registaro. Li sekvis sian rolon en la sendependigaj movadoj de Hindio kaj de Pakistano, servante kiel la unua Ministro de Financo en la provizora registaro de Brita Hindio, antaŭ la sendependigo kaj la Dispartigo de Hindio en 1947. Ali Ĥan helpis Jinnah en la kampanjo por la kreado de aparta ŝtato por la hindiaj islamanoj.

La reputacio de Ali Ĥan havigis al li la nomumon de unua ĉefministro de Pakistano, kaj la eksterlanda politiko de Ali Ĥan flankiĝis al Usono kaj al Okcidento, kvankam ĝi estis determinata kiel parto de la Movado de Nealiancitaj Landoj. Fronte al internaj politikaj problemoj, lia registaro survivis klopodon de puĉo fare de naciistoj, socialistoj kaj komunistoj apogitaj de segmentoj de la armeo. Tamen lia influo kreskiĝis plie post la morto de Muhammad Ali Jinnah, kaj li estis respondeca de la promulgado de la Rezolucio pri Celoj. En 1951, dum politika kunveno en Raŭalpindi, Ali Ĥan estis murdita de dungita atencanto, nome Said Akbar.

## Notoj 
## Bibliografio 
* 
* 
* 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Pictures of Liaquat Ali Khan's Visit to the USA —type Pakistan in the search bar.

Kategorio:Baratanoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Barataj ministroj
Kategorio:Ĉefministroj de Pakistano
Kategorio:Pakistanaj kontraŭkomunistoj
Kategorio:Atencitoj
Antoine Blondin

''''*, naskiĝis la 11-an de aprilo 1922 en Parizo, mortis la 7-an de junio 1991, 69-jara, samloke, estis franca verkisto, ĵurnalisto, romanisto, scenaristo kaj literaturkritikisto. En 1950 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *L'Europe buissonnière'' ("Eŭropo ĝenita").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Christian Coffinet

''''*, naskiĝis en 1923, do nun -jara, estas franca verkisto kaj ĵurnalisto. En 1949 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Autour de Chérubine* ("ĉirkaŭ kerubino").

Li adaptis kelkajn el siaj romanoj por kinejo, precipe *La Fille de prie* por la filmo *La Moucharde* (1958), reĝisorita fare de *Guy Lefranc''.

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Kategorio:Francaj centjaruloj
Gasfabriko (Vajmaro)

eta|Iama gasejo vajmara, Schwansee-strato 92
La **Gasfabriko** (germane: *Gaswerk*) en Vajmaro, Germanujo, estiĝis en 1855 kiel unu el la fruaj industriaj ejoj ĉe Ettersburger-ŝoseo, ĉe la iama varstacidomo. Najbaris ankaŭ la en 1926 konstruita aŭkcivendohalo por brutoj.

## Gasfabrikoj ĉe la Vara stacidomo kaj ĉe Schwansee-strato 
Konstruiĝo eblis danke al antaŭiniciato de la vajmara ĉefurbestro Wilhelm Christian Friedrich Bock kiu fondis la societon *Gasbereitungs-Gesellschaft* por provizadi stratlanternojn kaj privatajn apartamentojn gase. Ĝi movis la unuan vapormaŝinon de Vajmaro kun povo de 1,5 ĈP. Fine de la 1855-a jaro lumis en Vajmaro la unuaj gaslamoj. Kvankam la gasfabriko plurfoje pligrandigitis la kapacito ne povis plenumi la kreskantan demandon kaj sekve dua brulgaskreejo alvenis ĉe Schwansee-strato 92 en la 1908-a jaro. Tuj ĉesis la funkcio de la malnova de ĉe Vara stacidomo. La nova gasfabriko agis oficonplenumante ĝis 1964. Ĝia gasujo malkonstruitis en 1987. La unua teleprovizado per aldona gaso estis en 1941 el Böhlen (la nuna centralo Lippendorf, Neukieritzsch).

Tamen jam en 1924 pripensitis tutkovranta teleprovizado per gaso en Germanujo. La Schwanseestrat-gasfabriko iĝis, post la transpreno de la elektrejo ĉe Kirschberg en 1920 antaŭenpuŝis la tuton al grava ero de la samjare fondita municipa organizaĵo *Städtische Gas- Wasser- und Elektrizitätswerke Weimar*.

La eksa Schwanseestrat-gasfabriko staras memkompreneble sur la listo de la monumentprotektota aferoj vajmaraj. Nuntempe oni okazigas tie kulturajn eventojn.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* http://www.schwansee92.de/blog/?m 

Kategorio:Konstruaĵoj en Vajmaro
Vajmaro
Kategorio:Eksaj fabrikoj
Wilhelm Christian Friedrich Bock

**Wilhelm Christian Friedrich BOCK** (naskiĝinta la  en Stadtsulza, mortinta la  en Vajmaro) estis germana politikisto.

## Vivo 
Ĉambra sekretario Bock transprenis en 1851 la oficon de la unua urbestro de la urbo Vajmaro nomumiĝonte samjare ĉefurbestro. Tiel li posteulis Karl Georg Hase. Dum lia deĵorperiodo starigitis en 1855 la gasfabriko (kiu tuj solvis la problemon pri strata lumigo) kaj la malhumanisma supera lernejo (Realschule). En 1867 Bock iĝis distrikta direktoro en Apolda laborante krome kiel deputito de la Turingia Landa Parlamento.

Ĉepensiuliĝe li estis sekreta registarkonsilisto. La lastajn vivojarojn li denove troviĝis Vajmare. Lia tombo troveblas sur la ĉefa tombejo.

## Honoroj 
En 1890 nomiĝis en Vajmaro strato por li, *Bockstraße*.

## Literaturo 
* Gitta Günther, Wolfram Huschke, Walter Steiner (eld.): *Weimar. Lexikon zur Stadtgeschichte.* Böhlau, Weimar 1993, p.&nbsp;46.

Kategorio:Urbestroj
Kategorio:Homoj rilataj al Weimar
Kategorio:Naskiĝintoj en 1815
Kategorio:Mortintoj en 1888
Kategorio:Germanaj parlamentanoj
Kategorio:Germanaj politikistoj
Jean Masarès

''''* estis franca verkisto kaj filmkritikisto. En 1951 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Le Pélican dans le désert'' ("la pelikano en la dezerto").

## Biografio 
Dum la Dua Mondmilito, Jean Masarès estis armea flegisto, precipe en armea psikiatria malsanulejo, kio inspiris lin en la malfruaj 1940-aj jaroj al rakontoj pri lia sperto en akademiaj artikoloj kaj simpozioj.

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
René-Jean Clot

''''*, naskiĝis la 19-an de januaro 1913 en Alĝero, mortis la 4-an de novembro 1997, 84-jara, en Clermont-Ferrand, estis franca verkisto kaj pentristo. En 1952 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Le Poil de la Bête'' ("La Haro de la Besto").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Kategorio:Premiitoj per premio Renaudot
Albert Simonin

''''*, naskiĝis la 18-an de aprilo 1905 en la 18-a arondismento de Parizo, mortis la 15-an de februaro 1980, 74-jara, en la 15-a arondismento de Parizo, estis franca verkisto, scenaristo kaj filmaktoro. En 1953 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Touchez pas au grisbi'' ("Ne tuŝu je Grisbi!", unu el tri verkoj en serio "Grisbi").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Anne Cécile Desclos

**Anne Cécile Desclos**, naskiĝis la 23-an de septembro 1907 en Rochefort, mortis la 27-an de aprilo 1998, 90-jara, en Corbeil-Essonnes, kiu ofte publikigis sub la pseŭdonimoj ***Pauline Réage*** kaj ***Dominique Aury***, estis franca verkistino, tradukistino, scenaristino, literaturkritikistino kaj ĵurnalistino. En 1955 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la erotika romano ''Histoire d'O* ("historio de *O''").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
René Hardy

''''*, naskiĝis la 31-an de oktobro 1911 en Mortrée, departemento Orne, mortis la 12-an de aprilo 1987, 75-jara, en Melle, departemento Deux-Sèvres, estis franca verkisto, scenaristo kaj membro de la franca rezistado. En 1956 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Amère Victoire'' ("amara venko"). Oni foje akuzis lin esti perfidinta la gvidanton de la franca rezistado, Jean Moulin al la nazia sekreta polico Gestapo, kiu torturis kaj murdis lin.

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Michel Cournot

''''*, naskiĝis la 1-an de majo 1922 en Parizo, mortis la 8-an de februaro 2007, 84-jara, samloke, estis franca verkisto, filmkritikisto, filmreĝisoro, ĵurnalisto, dramaturgo kaj scenaristo. En 1958 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Le Premier Spectateur'' ("la unua spektanto").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Bernard-G. Landry

''''*, naskiĝis la 1-an de decembro 1926, mortis la 4-an de aprilo 2014, 87-jara, estis franca verkisto. En 1960 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Aide-mémoire pour Cécile'' ("memorhelpo por Cécile").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Willy de Spens

''''*, naskiĝis je la nomo *Willy Louis Marie de Spens d'Estignols* la 17-an de februaro 1911 en Bordozo, mortis la 25-an de marto 1989, 78-jara, en la familia palaco *Estignols* en *Aurice*, Landes, estis franca verkisto. En 1957 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Grain de Beauté'' ("nevuso").

Li estas la plej aĝa filo de Paul de Spens d'Estignols kaj Marie-Louise Pairier-Wolodkowicz, kaj estis la 14-a barono de Estignols, estante la posteulo de skota feŭda familio kiu venis al Francio en 1450 kun kapitano de 24 pafarkistoj de la skota gvardio.

Willy de Spens d'Estignols estas unu el la kreintoj de la literatura movado "la husaroj" kie precipe distingiĝis liaj amikoj Roger Nimier, Antoine Blondin, Kléber Haedens, Jacques Laurent, Jacques Chardonne, Paul Morand, Marcel Jouhandeau, Jean Giono, Henry de Montherlant, André Fraigneau kaj Robert Poulet. Liaj ĉefaj verkoj estas liaj memuaroj ("Griza Printempo", "Lastaj Someroj", "Husaro malgraŭ li", "La Leĝo de la Venkintoj") krom la romano *Grain de beauté* jam menciita. Li ankaŭ subskribis multajn verkojn sub la pseŭdonimoj ***Philippe Massart*** kaj ***Ludovic Prebois***.

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Henri-François Rey

''''*, naskiĝis la 31-an de julio 1919 en Tuluzo, mortis la 22-an de julio 1987, 67-jara, en Parizo, estis franca verkisto, ĵurnalisto kaj scenaristo. En 1959 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *La Fête Espagnole'' ("la hispana festo").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Tycho Mommsen

**Tycho MOMMSEN** (naskiĝinta la  en Garding, mortinta la  en Frankfurto ĉe Majno) estis germana filologo kaj frato de la nobelpremiita Theodor Mommsen.eta|Tombo de Tycho Mommsen, ĉefa tombejo frankfurta

## Vivo 
Mommsen studis inter 1838 kaj 1843 en Kiel kaj studvojaĝis inter 1846 kaj 1848 je Italujo kaj Greklando. En 1848 li iĝis helpanto ĉe la gimnazio de Husum, de kie oni forpelis lin en 1850 post la batalo apud Idstedt. En 1851 li iĝis profesoro ĉe la malhumanisma supera lernejo je Eisenach kaj en 1865 estro de la Supera burĝa lernejo je Oldenburg. En 1864 li nomumitis direktoro de la gimnazio frankfurta.

## Verkoj 
Pri Pindaro li kreis tekstkritikan eldonon, sian majstroverkon (Berlino 1864). Li publikigis pindaran teksteldonon (Berlino 1866). Ekster tio gravis la laboraĵo historia »Pindaros. Zur Geschichte des Dichters und der Parteikämpfe seiner Zeit« (Kiel 1845) kaj traduko pindara (Leipzig 1846. Menciindas krome »Beiträge zu der Lehre von den griechischen Präpositionen« (kajeroj 1–3, Frankfurto 1886–87; kajero 4 kaj kompleta eldono en Berlino 1895); »Der Perkins-Shakespeare« (Berlino 1854); kritika eldono de la ŝekspira dramo »Romeo und Julia« (Oldenburg 1859); lernigartikolo pripoemtraduka »Die Kunst des Übersetzens fremdsprachlicher Dichtungen ins Deutsche« (Oldenburg 1858).

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 14. Leipzig 1908, p. 51 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* Ligiloj ĉe DDB
* Mommsen en frankfurta biografia leksikono
* Vikifontaro

Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Kategorio:Lernejestroj
Kategorio:Homoj rilataj al Eisenach
Kategorio:Pindaro
Fernand Pouillon

''''*, naskiĝis la 14-an de majo 1912 en Cancon, departemento Lot-et-Garonne en la historia regiono Akvitanio, mortis la 24-an de julio 1986, 74-jara, en Belcastel, departemento Aveyron en Okcitanio, estis franca verkisto, arkitekto kaj entreprenisto. En 1965 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Les Pierres sauvages'' ("La sovaĝaj ŝtonoj").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Michel Bataille

''''* , naskiĝis la 25-an de marto 1926 en Parizo, mortis la 28-an de februaro 2008, 81-jara, en Clamart, estis franca verkisto kaj scenaristo. En 1966 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Une Pyramide sur la mer'' ("Piramido sur la maro").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Solange Fasquelle

''''* , naskiĝis je la nomo *Solange de La Rochefoucauld*  la 14-an de julio 1933 en la 16-a arondismento de Parizo, mortis la 15-an de aŭgusto 2016, 83-jara, en la sama arondismento de Parizo, estis franca verkistino. En 1967 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano  *L'Air de Venise'' ("La aero aŭ etoso de Venecio").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Bernard Jourdan

''''*, naskiĝis la 1-an de februaro 1918, mortis la 18-an de aŭgusto 2003, 85-jara, estis franca verkisto. En 1961 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Saint-Picoussin'' pri fikcia franca vilaĝo.

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Jean Gilbert

''''*, naskiĝis la 11-an de septembro 1930 en Langan, mortis la 20-an de oktobro 1995, 65-jara, en Bobigny, estis franca aviada inĝeniero kaj verkisto. En 1963 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *L'Enfant et le Harnais'' ("La infano kaj la jungilaro").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Clément Lépidis

''''*, naskiĝis la 2-an de aprilo 1920 en Parizo, mortis la 26-an de aŭgusto 1997, 77-jara, samurbe, estis franca verkisto. En 1964 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *La Rose de Büyükada'' ("La Rozo de Büyükada").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Loys Masson

''''*, naskiĝis la 31-an de decembro 1915 en Beau Bassin-Rose Hill, Maŭricio, mortis la 24-an de oktobro 1969, 53-jara, en Parizo, estis franclingva verkisto de Maŭricio. En 1962 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Le notaire des noirs'' ("La nigra advokato").

## Resumo de la romano "La nigra advokato" 
En Maŭricio en 1928, du seninfanaj edzoj akceptas André, knabeton malamatan de sia familio, kiu estas forpelita de revoluciaj eventoj, kiel adoptan
infanon.

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Guy Sajer

**Guy SAJER**, (naskiĝis la 13-an de januaro 1927 en Parizo - m. la 11-an de januaro 2022) estis franca verkisto kaj bildliteraturisto. Li ofte publikigis sub la pseŭdonimoj ***Guy Mouminoux*** kaj ***Dimitri Lahache***. En 1968 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Le soldat oublié* ("La forgesita soldato").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Roland Topor

''''*, naskiĝis la 7-an de januaro 1938 en Parizo, mortis la 16-an de aprilo 1997, 59-jara, samloke, estis franca verkisto, pentristo, aktoro, scenaristo, teatra reĝisoro, filmreĝisoro kaj bildliteraturisto. En 1970 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Joko fête son anniversaire* ("Joko festas sian naskiĝtagon").

## Vidu ankaŭ 
* *Nosferatu: Phantom der Nacht'', 1979

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Arpheuilles (Cher)

**Arpheuilles** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Cher*, en la regiono Centro-Valo de Luaro (, prononco [). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Saint-Amand-Montrond* kaj al la kantono ''''. 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Cher
* Arpheuilles (Indre)

Kategorio:Komunumoj de Cher
Arondismento Saint-Amand-Montrond

La **arondismento Saint-Amand-Montrond** (france *arrondissement de Saint-Amand-Montrond*) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Cher kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro ( ). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Saint-Amand-Montrond. Komence de la jaro  en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Kantonoj 
Ekde 2015 apartenas al la arondismento la jenaj 5 kantonoj:
* kantono Châteaumeillant
* kantono Dun-sur-Auron
* kantono La Guerche-sur-l'Aubois
* kantono Saint-Amand-Montrond
* kantono  Trouy (kun 11 el 23 komunumoj)

## Komunumoj 
## Vidu ankaŭ 
*Komunumoj de Cher

Saint-Amand-Montrond
Elvire de Brissac

''''*, naskiĝis la 19-an de januaro 1939 en Parizo, estas franca verkistino kaj biografino. En 1960 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *A Pleur-Joie'' ("plori pro ĝojo").

eta|maldekstra|
eta|maldekstra|

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Farges

**Farges** povas interalie rilati al la francaj komunumoj
* Farges (Ain),
* Farges-Allichamps kaj
* Farges-en-Septaine.
Ernst Kissler

**Ernst KISSLER** komence de la 1930-aj jaroj estis estrarano de Germana Laborista Esperanto-Asocio (GLEA), gvidis la GLEA-oficejon en Berlino, en Dircksenstraße 42, kaj organizis en 1932 la fondkongreson de Internacio de Proletaj Esperantistoj (IPE), kies ĝenerala sekretario li fariĝis.

## Vivo 
Li estis salajrata sekretario de la oficejo en Dircksenstraße 42. Kiel ĉeforganizanto de la fonda kongreso de IPE de la 20-a ĝis la 25-a de aŭgusto 1932 li ne nur respondecis pri la funkciado de la kongreso, sed ankaŭ faris la malferman paroladon pri la temo *La rolo de la proleta Esperanto-movado en la batalo kontraŭ kapitalismo kaj milito imperiisma* en Haverlands Festsäle kaj dum laborkunsidoj prezentis retrorigardon al la historio de la SAT-opozicio kaj argumentis por fondo de IPE. Dum la kongreso el la SAT-opozicio estiĝis la nova organizaĵo IPE. Partoprenis la IPE-fondon 348 personoj el 12 landoj. Dum la kongreso Kissler estis elektita ĝenerala sekretario. Membroj de la sekretariaro fariĝis August Schwenk, Alice Wiebach (1906-2000, ekde 1944 Alice Schödl) kaj Herbert Muravkin (1905-1937). Kiel sidejo de IPE estis fiksita Berlino, do Dircksenstraße 42. Kissler fine atentigis pri la grava signifo de la akceptitaj decidoj por la proleta Esperanto-movado.

Ludwig Schödl, tiutempe honorofice laborinta en la GLEA-oficejo, rememoris pri la sinteno de Kissler, kiam la polico en 1933 fermis la oficejon:
Schödl ankaŭ rakontas, ke Kissler samkiel li mem sekrete daŭrigis sian laboron por GLEA post la malpermeso. Li rakontas: 

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj esperantistoj
Kategorio:Esperanto en Berlino
Mark Lehner

**Mark LEHNER** estas usona arkeologo kaj egiptologo; doktoro en Egiptologio ĉe la Universitato de Yale ekde 1990, li estas vizitanta helpoprofesoro de Egipta Arkeologio en la Orienta Instituto de la Universitato de Ĉikago, kaj asocia esploristo en la *Semitic Museum* de la Universitato de Harvardo. Krome, li estis direktoro de la esplorado de la altebenaĵo de Gizo, kie li trovis dum siaj elfosadoj abundajn arkeologiajn restojn de tio kio ŝajnas la vendejoj, domoj, atelieroj, hejmoj kaj lokoj en kiuj oni preparis la manĝon de la laboristoj kiuj plenumis taskojn de konstruistoj, same kiel enorma tombejon kie kuŝas tomboj kun restaĵoj de centoj da personoj enterigitaj ĉe la grandaj piramidoj, ĉefe laboristoj kaj ties familioj. 

Lia doktoriga disertacio direktorita de Williams Kelly Simpson, kaj prezentita en 1990, estis *Arkeologio de bildo: La Granda Sfinkso de Gizo*. Defendanto de la interfaka arkeologia esplorado, li ĉiam klopodis aliri al ĝenerala rigardo de arkeologia kuŝejo el diversaj vidpunktoj. Lia libro, *Ĉio pri la Piramidoj*, estas profunda studo de la lokoj sur kiuj oni starigis la plej gravajn piramidojn de la Antikva Egipto, en kiu li priskribis la ritojn kaj mitologio ĉirkaŭ la morto kaj entombigo de la faraonoj, kaj la historion de la iamaj vojaĝistoj, rabistoj kaj arkeologoj. Li ankaŭ partoprenis en britaj kaj usonaj televidprogramoj, ĉefe por National Geographic, en kiuj li rakontas la eksperimentajn klopodojn konstrui piramidon kaj starigi obeliskon. 

## Bibliografio
* Mark Lehner. Todo sobre las Pirámides. Ediciones Destino S.A. ISBN 8423335569

Kategorio:Usonaj arkeologoj
Kategorio:Egiptologoj
Saint-Saturnin

**Saint-Saturnin** () estas termino, kiu aperas en multaj nomoj de francaj komunumoj kaj rilatas al la sanktulo Saturnino de Tuluzo.
* Saint-Saturnin estas komunumo de la departemento Cher ;
* Saint-Saturnin-de-Lucian estas komunumo de la departemento Hérault ;
* Saint-Saturnin-du-Bois estas komunumo de la departemento Charente-Maritime ;
* Saint-Saturnin-lès-Apt estas komunumo de la departemento Vaucluse ;
* Saint-Saturnin-lès-Avignon estas komunumo de la departemento Vaucluse ;
* Ygos-Saint-Saturnin estas komunumo de la departemento Landes ;

## Aliaj 
Multaj francaj kirkoj portas tiun nomon *Saint-Saturnin*
Verneuil

La nomo **Verneuil** (franca prononco : []) povas interalie rilati al francaj komunumoj.

## Etimologio 
La etimologio de Verneuil venas de la gaŭla *verna* "alno, alna kampo" + -*ialo* "tereno, vilaĝo"; do kun la signifo "Tereno de la Alnoj". Ĉi tiu loknomo ofte rilatas al marĉa areo.

## Komunumoj 
* Verneuil (Charente) en la departemento Charente
* Verneuil (Cher) en la departemento Cher
* Verneuil (Marne) en la departemento Marne
* Verneuil (Nièvre) en la departemento Nièvre

kun aldonaĵoj:
* Verneuil-en-Bourbonnais en la departemento Allier
* Verneuil-en-Halatte en la departemento Oise
* Verneuil-Grand en la departemento Meuse
* Verneuil-le-Château en la departemento Indre-et-Loire
* Verneuil-l’Étang en la departemento Seine-et-Marne
* Verneuil-Moustiers en la departemento Haute-Vienne
* Verneuil-Petit en la departemento Meuse
* Verneuil-sous-Coucy en la departemento Aisne
* Verneuil-sur-Avre en la departemento Eure
* Verneuil-sur-Igneraie en la departemento Indre
* Verneuil-sur-Indre en la departemento Indre-et-Loire
* Verneuil-sur-Seine en la departemento Yvelines
* Verneuil-sur-Serre en la departemento Aisne
* Verneuil-sur-Vienne en la departemento Haute-Vienne

## Referencoj
Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj

La **Organizaĵo de** **Turkaj Ŝtatoj** (Azerbajana: *Türk Dövlətləri Təşkilatı,* kazaĥa: *Түркі мемлекеттерінің ұйымы,* kirgiza: *Түрк мамлекеттер уюму,* uzbeka : *Turkiy Davlatlar Tashkiloti,* turka: *Türk Devletleri Teşkilatı,* angla : *Organisation of Turkic States)* estas internacia organizaĵo inter landoj kun tjurka loĝantaro. La organizaĵo estis fondita la 3-an de oktobro 2009 en Naĥiĉevano, Azerbajĝano. Membroŝtatoj estas Azerbajĝano, Kazaĥio, Kirgizio, Uzbekio kaj Turkio. La maniero de funkciado kompareblas al la Franclingvio, la Komunumo de Nacioj aŭ la Araba Ligo.

## Reprezentejo en Hungario 
Kun la celo profundigi la ligon al Eŭropo kaj Eŭropa Unio, en Budapeŝto estis starigita en septembro 2019 reprezentanto de la Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj kaj inaŭgurita kun la partopreno de la turka ministro pri eksteraj aferoj.

Hungario estas observanto ĉe la Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj ekde septembro 2018. Viktor Orbán deklaris ke la hungaroj, kiel hungaroj, estis fieraj pri siaj originoj kaj iliaj rilatoj kun la tjurkaj popoloj de Centra Azio.

## Eventualaj membroŝtatoj 
Turkmenio ĝis nun rifuzis aliĝi al la Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj pro sia neŭtrala ekstera politiko. La 12-an de novembro 2021, la lando tamen unuafoje partoprenis en pintkunveno en Istanbulo - kun observanto-statuso. En novembro 2022, Turka Respubliko Norda Kipro ricevis observanto-statuson.

## Eksteraj ligiloj 
* (tr, en) Oficiala retejo de la Organizaĵo de Tjurkaj Ŝtatoj
* (tr, en) TURKPA (*Parlamenta Kunveno de tjurkaj landoj), sidejo en Bakuo*
* (tr, en, ru) TURKSOY (*Administracio por turka lingvo kaj kulturo*), sidejo en Ankaro

## Referencoj 
Kategorio:Politiko de Turkio
Kategorio:Politiko de Uzbekio
Kategorio:Politiko de Kirgizio
Kategorio:Politiko de Kazaĥio
Kategorio:Politiko de Azerbajĝano
Altebenaĵo de Gizo

La **Altebenaĵo de Gizo** () estas altebenaĵo en Gizo, Egiptio. La fama Nekropolo de Gizo estas en tiu geografia zono, karakterizita per dezerta klimato kaj sabla tereno kun malmulta vegetaĵaro. La ĝenerala altitudo estas de iom pli ol 914 msm, sed la plej altaj punktoj de la altebenaĵo estas sur 1300 kaj 1500.

Al la Altebenaĵo de Gizo oni alvenas laŭ du ĉefaj ŝoseoj:​ la unua el la nordo kondukas al la piramido de Keopso kaj la alia el la oriento, ĉe la antaŭa areo de la Sfinkso. Ili trapasas la riveron Nilo el la orienta bordo kaj pluas okcidenten. Domine super la altebenaĵo diagonale sudokcidenten tra la loko de la tri piramidoj de la faraonoj Keopso, Ĥafra kaj Mikerino. Dum tago de bona videbleco estas videblaj la piramidoj de Abusir el la Altebenaĵo de Gizo.

## Notoj 
Kategorio:Altebenaĵoj en Afriko
Kategorio:Terformoj en Egiptio
Pedro Tafur

**Pedro TAFUR** (Sevilo,​ ĉirkaŭ 1405/1409-ĉ. 1480) estis hispana vojaĝisto kaj verkisto, loka nobelo de sia naskurbo, konata pro sia verko *Andanzas y viajes*, verkita ĉirkaŭ 1454, en kiu li rakontas veturadon faritan inter 1436 kaj 1439 tra granda parto de Eŭropo (Strasburgo, Bruselo, Majenco, Bohemio, Vieno, Venecio, Svisio, Hungario) kaj tra aliaj lokoj de la Mediteraneo, kiel Kreto, Rodoso, Kipro, Ĥio, Egiptio kaj Proksima Oriento (el Sankta Lando ĝis Smirno, Trabzon kaj Krimeo, kie li interparolis kun la sultano de la Otomana Imperio Murad la 2-a), inklude Romon kaj Konstantinopolon (Bizanco), tuj antaŭ ties falo al la islama povo, kie li kontaktis kun Johano la 8-a Paleologo, kies parenco Tafur konsideris sin mem.

La verko per kiu Pedro Tafur akiris famon estas vojaĝlibro titolita *Andanzas y viajes de Pedro Tafur por diversas partes del mundo * (origine *Tractado de las andanças e viajes de Pero Tafur o Itinerario*), verkita ĉirkaŭ 1454. En tiu verko li rakontas sian veturadon de antaŭ dek kvin jaroj tra la tri kontinentoj tiam konataj de la okcidenta kulturo, kaj priskribis la loĝlokojn (partikulare la urbojn) kaj la kutimojn de ties loĝantoj. Li observis ankaŭ la naturon kaj la faŭnon, ofte ekzota por eŭropano. Li priskribis ankaŭ la politikon, socion, industrion kaj komercon de la vizitataj teroj.​

## Notoj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Veturverkistoj
Kategorio:Andaluzoj
Jouet-sur-l'Aubois

''''* estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Cher*, en la regiono Centro-Valo de Luaro (, prononco [). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Saint-Amand-Montrond* kaj al la kantono *''. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Cher

Kategorio:Komunumoj de Cher
Nová Ves pod Pleší

**Nová Ves pod Pleší** estas municipo en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, en distrikto Příbram, proksimume 9&nbsp;km nordoriente de Dobříš kaj 5&nbsp;km norde de Nový Knín. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1304.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* En la municipo estas konservitaj konstruaĵoj de popola arkitekturo
* Sur montopieso de monteto Pleš (490 m s. m.) troviĝas Malsanulejo Na Pleši, konstruita en la jaroj 1908–1916 laŭ projekto de arkitekto Rudolf Kříženecký, la unua sanatorio por kuracado de tuberkulozo kaj pulmomalsanoj en Bohemio. Hodiaŭ ĉi tie estas Malsanulejo Na Pleši, kiu celiĝas por onklogio, pneŭmologio kaj rehabilitado.
* Kapeleto de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1842
* Monumento al falintoj en la milito
* Muzeo de trabantoj

## Pluaj fotoj 

Nova Ves pod Plesi-nadrazi.jpg|Stacidomo en Nová Ves pod Pleší

Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Brda montetaro
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
The Journal of a Tour to the Hebrides

***La Taglibro pri vojaĝo al Hebridoj kun Samuel Johnson, LL.D.*** estas privojaĝada taglibro de skoto James Boswell, unue eldonita en 1785. En 1773, Boswell tentis sian anglan amikon Samuel Johnson akompani lin en travojaĝo tra la Altaj Landoj kaj la Foraj Hebridoj, la okcidentaj insuloj de Skotlando. Johnson estis tiam en siaj mezsesdekaj jaroj kaj bone konata pro siaj literaturaj verkado kaj vortprovizo. La du veturantoj ekiris de Edinburgo kaj vizitis la orientajn kaj nordorientajn marbordojn de Skotlando, pasante tra St. Andrews, Aberdeen kaj Inverness. Ili tiam pasis en la *highlands* kaj elspezis plurajn semajnojn sur diversaj insuloj en la Hebridaj Insuloj, inkluzive de Skye, Coll kaj Mull. Post vizito al la bieno de Boswell ĉe Auchinleck, la veturintoj revenis al Edinburgo. Ankaŭ Johnson eldonis sian *Journey to the Western Islands of Scotland (*Vojaĝon al la Okcidentaj Insuloj de Skotlando) je la 18-an de januaro 1775.

Ĝi estis vaste legita, diskutita kaj kritikita, precipe pro kelkaj skeptikaj rimarkoj, kiujn Johnson faris pridemandanta la aŭtentecon de la Ossian poemoj, kiu estis tiam tuta furoro. Post la morto de Johnson en 1784, Boswell eldonis sian *Taglibro pri vojaĝo al Hebridoj*. Ĉi tiu verko estis bazita sur taglibro kiun Boswell tenis  dum la travojaĝo en 1773 kaj inkluzivis detalajn priskribojn de kie li kaj Johnson iris kaj kion Johnson diris.

La Taglibro servis kiel antaŭaĵo por la pli longa biografio kiun Boswell preparis por eldono, nome lia *Life of Samuel Johnson (Vivo de Samuel Johnson)*, kiu elmontras la samajn kvalitojn. la *Taglibro* de Boswell kaj la Vojaĝo de Johnson faras interesan studon en kontrastoj. Johnson konsideras aferojn filozofie kaj daŭrigas altan nivelon de ĝeneraleco. La aliro de Boswell estas pli anekdota, se ne onidira, kaj eĉ klaĉa, kaj sukcesas en granda parto pro fervora okulo de Boswell kaj orelo por detalo. Ambaŭ rakontoj estas ankoraŭ sufiĉe vaste legataj kaj admirataj ĝis hodiaŭ.

## Vidu ankaŭ 
* Skota literaturo

## Eksteraj ligiloj 
* *La Taglibro de Travojaĝo al la Hebridoj* ĉe Interreta Arkivo (skanitaj libroj kolore ilustritaj originalaj eldonoj)
** , 1936 eldono, vastigita de la originala manuskripto. Reviziita en "Boswell en Plena", *Time*, 1936.
*  (tuta teksto)
*The Native Scottish Diet in Boswell's *Tour to the Hebrides*

Kategorio:Vojaĝlibroj
Kategorio:Vojaĝliteraturo
Antipatro de Sidono

**Antipatro de Sidono** (greke: Ἀντίπατρος ὁ Σιδώνιος, *Antipatros ho Sidonios*) estis antikva greka poeto de la dua duono de la 2a jarcento a.K. Cicerono menciis lin loĝanta en Romo en la epoko de Kraso kaj Katulo, kaj nomas lin brila epigramisto, foje tro preta al imitado. Liaj poemoj konservitaj en la *Greka Antologio* inkludas alvokojn al arto kaj al literaturo kaj epitafojn, sed ŝajne estas konfuzo en la *Antologio* inter Antipatro de Sidono kaj Antipatro de Tesaloniko, kiu vivis en la venonta jarcento.

Antipatro komponis epitafon por Sapfo.

Kun Filono el Bizanco, Strabono, Herodoto kaj Diodoro Sicila, li estas asocia kun la listo de la Sep mirindaĵoj de la antikva mondo, kiujn li priskribis en poemo verkita ĉirkaŭ 140 a.K.

## Notoj
## Fontoj
*Jean-Claude Polet, *Patrimoine littéraire européen*, v. II, De Boeck Université, 1992. france
*Rolf Toman, Barbara Borngasser, and Achim Bednorz, "History of Architecture: From Classic to Contemporary". New York: Parragon, [n.d.]

## Eksteraj ligiloj
* Antipater of Sidon: translation of all surviving epigrams at *attalus.org*; adapted from W.R.Paton (1916–18)

Kategorio:Grekaj verkistoj
Kategorio:Helenaj poetoj
Kategorio:Homoj de la helenisma epoko