open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jenny Pippal

**Jenny PIPPAL** (vere *Eugenie Pippal-Kralik*; naskiĝinta la  en Vieno, mortinta samloke la ) estis aŭstra televida parolistino, sinkronigistino kaj moderigistino televida. 

## Vivo 
Eklaboris Pippal ĉe ORF en la 1965-a jaro, komence en la sporta redakcio. Ŝiaj taskoj estis gvidi la spektantaron tra la ĉiutaga televidprogramo de ORF (anoncistino de venontaj elsendoj) kaj sinkronigi fremdlingvajn aferojn. Ekster tio ŝi moderigis *Österreich-Bild*, la novaĵoj televidaj pri pli regionaj temoj (kio poste pluevoluis al *Bundesland heute* kun malsama novaĵ-duonhoro en ĉiu federacia lando). Inter 1987 kaj 2002, Pippal prezentis la trovon de gajnantaj loteriaj nombroj ene de la elsendo *Lotto 6 aus 45*. De novembro 2000 ŝi prezentadis la porturisman serion *Bilderbuch Österreich*. 

En oktobro 2008 ŝi aktoris en teatraĵo de Harald Buresch *Spinnt die Spinne mit Gefühl?*, kun kanzonumanta Buresch mem, laŭtlegante notojn taglibrajn.. 

Edzo ŝia estis Willy Kralik. Tombo ŝia troviĝas Viene sur la tombejo *Neustifter Friedhof.*

## Honoroj 
* 1991: Romy (pro altestimateco kiel televida anoncistino) 

## Filmaro 
* 1999: Stella di mare – Hilfe, wir erben ein Schiff!

## Skribaĵoj 
* kune kun Gert Baumgart: *Ladykiller Herzinfarkt,* Michaels-Verlag, Peiting 2001, ISBN 3-901626-26-3

## Eksteraj ligiloj 
* informoj che IMDb
* "Ex-ORF-Programmansagerin Jenny Pippal tot" - ĉe: *wien.orf.at*  
* "Die Rindsrouladen von Jenny Pippal"  
* "Jenny Pippal und ihre Zwetschkenröster" - post februaro 2003 
* portreto

## Notoj 
Kategorio:Moderigistoj
Kategorio:Virinoj  
Kategorio:Mortintoj en Vieno
Kategorio:Aŭstraj artistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1946
Kategorio:Mortintoj en 2010
Kategorio:Naskiĝintoj en Vieno
Burgonja imperia cirklo

La **Burgonja** aŭ **Burgundia imperia cirklo** (, ) estis unu el la dek imperiaj cirkloj, , en kiujn imperiestro Maksimiliano la 1-a subdividis en 1500 resp. 1512 la Sanktan Romian Imperion de germana nacieco. La Burgundia cirklo ekzistis inter 1512 kaj 1797, kiam kadre de la napoleonaj militoj la administraj mapoj de Eŭropo komplete novdesegniĝis.

Ĝi plejparte konsistis el la havaĵoj hereditaj de la dinastio de Burgonjo (flanka branĉo de la dinastio de Valois) tra la heredaĵo de Karlo la Brava (1433-1477) per la Habsburgoj en la okcidento de la Malnova Regno, kiuj estis kolektive referitaj kiel la Duklando Burgonjo, krom komence kelkaj aliaj malgrandaj senjorlandoj.

La cirkla areo konsistis el du space klare apartigitaj partoj, la Libera Graflando Burgonjo (la nuna regiono Franĉkonteo) en la sudo kaj la tielnomata Burgonja Nederlando en la nordo. Ĉi-lastaj grandparte koincidas kun la hodiaŭaj ŝtatoj Nederlando, Belgio kaj Luksemburgio. Esceptoj estas la belgaj provincoj Lieĝo kaj Limburgo, kiuj venis de la princepiskoplando Lieĝo (*Hochstift Lüttich*), kiu antaŭe apartenis al la Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo.

Ĉar la socie gvidaj grupoj en tiuj lokoj ne sentis fortan ligiĝon al la imperio, la *Burgonja Traktato* estis finita ĉe la imperia dieto en Augsburg en 1548, laŭ kiu la cirklo iĝis plejparte sendependa de la imperio (ekzemple en juraj aferoj), sed la imperio sin engaĝigis al "daŭra protekto" de la sama, dum la burgonja cirko devis por ĉiu imperia milito devis pagi difinitan sumon.. Krome, aliaj areoj kiuj antaŭe estis asignitaj al la Malsuprarejna-Vestfalia imperia cirklo kaj poste pasis al la Habsburgoj estis integrigitaj en la cirklo kiel parto de la Duklando Burgonjo.

En 1556, imperiestro Karlo la 5-a, kiu ankaŭ estis en posedo de Burgonjo (t.e. la Burgonja Nederlando kaj la Libera Graflando de Burgonjo), abdikis kaj dekretis, ke la teritorioj pasis al lia filo Filipo la 2-a de Hispanio kaj tiel falis al la hispana linio de la aŭstra dinastio de Habsburgoj. Per tio ekestis la *Hispana Nederlando*.

En la 17-a jarcento, la cirklo estis tre reduktita en grandeco kiel rezulto de la sendependeco de la Respubliko de la Sep Unuiĝintaj Provincoj aŭ Respubliko de Unuiĝinta Nederlando kaj la imperiisma vastiĝo de la Reĝlando Francio sub Ludoviko la 14-a de Francio.

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Teritorioj de la Sankta Romia Imperio
Kategorio:Imperiaj cirkloj
Kategorio:Historiaj germanaj teritorioj
Fervojo Ĝibuto–Adis-Abebo

La **Fervojo Ĝibuto–Adis-Abebo** () estas malnova unutraka, metroŝpura linio 784&nbsp;km longa, kiu ligas Ĝibuton, la ĉefurbon de la samnoma respubliko, al Adis-Abebo, la ĉefurbo de Etiopio.
La linio estis konstruita inter 1897 kaj 1917, kaj inaŭgurita la .

La operacianta firmao estis nomita "Compagnie impériale des chemins de fer éthiopiens" (CIE), poste "Compagnie du chemin de fer franco-éthiopien" (CFE) de 1909, antaŭ ol fariĝi "Compagnie du chemin de fer djibouto-éthiopien" (CDE) en oktobro 1981. La funkciado de la linio estis definitive interrompita en la 2000-aj jaroj.

Ĝi estis anstataŭigita ekde 2016 per la nova normalŝpura linio liganta Adis-Abebon al Ĝibutio.

[centra|440ra|eta|Komparo inter  [Fervojo Adis-Abebo–Ĝibuto|nova kaj  malnova fervojoj]]

## Bildgalerio 

Chemin de fer Djibouti Ethiopien - panoramio.jpg|Stacio en Ĝibuto
Dire Dawa Station.jpg|Stacio en Dire-Daŭo
ET Addis asv2018-01 img39 former station.jpg|Stacio en Adis-Abebo

## Vidu ankaŭ 
* Fervojo Adis-Abebo–Ĝibuto

Kategorio:Rilatoj de Ĝibutio kaj Etiopio
Kategorio:Fervojo en Etiopio
Kategorio:Fervojo en Ĝibutio
Kategorio:Metra ŝpuro
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Sződliget)

La **paroĥa preĝejo Ĉieliro de Maria** estas sakrala konstruaĵo en grandvilaĝo Sződliget (Hungario).

## Historio 
La katolika vivo en Sződliget komenciĝis en 1919. Ekde tiam okazis diservoj en privata familia domo, kvazaŭ kapelo. Ĝis 1944 kanonikoj el Vác faris la necesajn ekleziajn taskojn, poste jam loke estis pastro. La eklezia grupo formiĝis en 1923 kiel filio de Sződ, post 5 jaroj la privata domo estis pligrandigita por akcepti la kreskiĝintajn katolikojn. En 1929 episkopo de Vác donacis sonorilon al la kapelo, en la sama jaro oni metis ŝtonan krucon en la ĉefplacon. Nova kirko konstruiĝis en la jaro 1932 tuj apud la menciitan krucon. Ĝi ricevis paroĥan rajton en 1944. La orgeno ekfunkciis en nekonata jaro. En 1965 la didomo estis renovigita.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en la ĉefplaco. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turpinto estas piramida, en la turo 3 sonoriloj loĝas. La arka enirejo situas tra la turo, pli supre du arkaj fenestroj estas videblaj. La navo finiĝas en duonronda absido, al kiu ambaŭflanke sakristioj aliĝas. Interne 3 arkaj arkadoj tenas la galerion, kie la orgeno funkcias. Menciindas la kasona plafono.

Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* leksikono 

Szodliget
Szodliget
Ernst Hagen

**Ernst HAGEN**, vere *Ernst Hackensöllner* (naskiĝinta la  en Prago, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra aktoro kaj verkisto. 

## Vivo 
Lia familio jam en 1909 transloĝiĝis Vienon. Post fino de lernejfrekvento li trejniĝis aktore ĉe Rudolf Beer, la tiama estro de la teatro *Volkstheater*. Sekvis diversaj ĉeteatrejaj dundiĝoj. En 1931 fondis li kun Johann Sklenka Viene la kabaredon *ABC*, verkante ankaŭ tekstoj por la kabaredo *Literatur am Naschmarkt* je Mariahilf. Postmilite li aktivis kiel kulturĵurnalisto estrante la koncernajn sekciojn ĉe "Weltpresse" kaj "Bild-Telegraf". Hagen verkis romanojn kaj laboris por la reklamagentejo *Wien-Werbung*. Li kreis radifoniaĵojn (ekz. *Wien hat immer Saison*, *Das Leben beginnt mit 60*) elpensante kune kun Michael Danzinger la poroldula distrad-elsendo Seniorenclub (kun pli ol kvincent epizodoj). Multajn jarojn li mem prezentis ĝin. 

De 1952 li membris ĉe la framasonisma loĝio *Gleichheit* fondante la loĝiojn *Zu den 3 Rosen* (1970) kaj *Zur Wahrheit* (1974). Havas li honoran tombejon sur Centra Tombejo de Vieno (grupo 40, n-ro 120).

## Verkoj (elekto) 
* *Deutsch für Inländer* - scenaristo kaj moderiganta instruanto de tiu plukleriga elsendo (1957- ĉ. 1962) (redisaudigo en 2012); parte kun Hans Weigel.
* *Kleiner Vogel in großem Käfig. Nachhilfestunden in der Kunst zu lachen,* Forum Verlag, Wien 1956 (romano).
* *Die Brüder vom nackten Berg,* Zsolnay, Hamburg / Wien 1957 (romano).
* *Seniorenclub jeder kann jung bleiben,* Zsolnay, Wien / Hamburg 1972.
* *Hotel Sacher: In deinen Betten schlief Österreich,* Zsolnay, Wien 1976, ISBN 3-552-02827-7.
* *Das Ernst-Hagen-Senioren-Buch,* Orac, Wien 1977, ISBN 3-85368-833-0.
* *Gast im Seniorenclub von Fernsehern, Künstlern und anderen lieben Leuten,* Rosenheimer, Rosenheim 1981, ISBN 3-475-52318-3.
* kun Walther Birkmayer: *Eidechsenprinzip und Rosenkäferkomplex,* Lübbe, Bergisch Gladbach 1983, ISBN 3-404-66052-8.

## Literaturo 
* Fritz Hausjell: *Journalisten gegen Demokratie oder Faschismus. Eine kollektiv-biographische Analyse der beruflichen und politischen Herkunft der österreichischen Tageszeitungsjournalisten am Beginn der Zweiten Republik (1945–1947),* Lang, Wien 1989, ISBN 3-631-41774-8, aparte p. 561.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* *Hagen ĉe IMBd
* 60-a datreveno naskiĝtaga, kun foto
*Felix Czeike (eld.): "Hagen, Ernst" - ĉe: *Historisches Lexikon Wien*, volumo 3, Kremayr & Scheriau, Wien 1994, ISBN 3-218-00545-0, p. 2 
## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Kabaredistoj
Kategorio:Pseŭdonimoj
Kategorio:Aŭstraj framasonoj
Kategorio:Moderigistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1906
Kategorio:Mortintoj en 1984
Kategorio:Naskiĝintoj en Prago
Tombejo Montjuic

**Tombejo Montjuïc** () estas tombejo en la ĉefurbo de la aŭtonoma regiono de Katalunio, Barcelono, ​​situanta sur la monto Montjuïc (nomo de nekonata origino, eble "juda monto" aŭ "Monto de Jupitero") . La tombejo okupas parton de la samnoma monto Montjuic. La tombejo Montjuic estis konstruita en formo de terasoj laŭ la dezajno de la arkitekto Leandro Albareda. La tombejo estis malfermita la 17-an de marto 1883 post la vastiĝo de la teritorio de Barcelono kaj la pliiĝo de la nombro de ĝiaj loĝantoj. La unua entombigo ĉi tie okazis la 19-an de marto 1883. Nun la tombejo de 56 hektaroj enhavas pli ol milionon da entombigoj kaj kolumbarium kun ĉirkaŭ  sidlokoj.

En la tombejo, la plej multaj entombigoj estas aranĝitaj en betonaj niĉoj, kiuj reprezentas tutajn pluretaĝajn konstruaĵojn. Preskaŭ ĉiuj konstruaĵoj en la tombejo, kriptoj, skulptaĵoj kaj monumentoj estas faritaj en la gotika stilo.

En 1960 la tombejo atingis siajn limojn, kaj ekde tiam la *Cementeri de Collserola* estas la granda municipa tombejo de Barcelono. Ĝi kuŝas sur la norda rando de la Serra de Collserola.

Okcidente de la tombejo, la Fossar de la Pedrera monumento estis kreita en la antaŭa ŝtonminejo, kiu memorigas la pafadojn efektivigitajn tie dum la frankisma epoko kaj tiujn mortigitajn en la Hispana Enlanda Milito .

Ekskursoj estas ofertitaj ĉe la Montjuïc-Tombejo, sed fotado estas oficiale malpermesita.

Multaj famuloj estas entombigitaj tie.

## Galerio 

Dosiero:Ramón_Blanco_de_Erenas.jpg
Dosiero:Montjuic_Cemetery_Barcelona_IMGP9447.jpg
Dosiero:Hipogeu_Cebrià_Pagés.jpg
Dosiero:Leal_Da_Rosa,_Leandre_Albareda_Petit,_Enric_Clarasó.jpg
Dosiero:Montjuic_Cemetery_Barcelona_IMGP9470.jpg
Dosiero:Montjuic_Cemetery_Barcelona_IMGP9581.jpg
Dosiero:Rialp_Montjuic.jpg
Dosiero:Sepultura_Ernest_Niquet.jpg
Dosiero:Vial_Solsona.jpg
Dosiero:Sepultura_Torras.jpg
Dosiero:Sepultura_Nicolau_Juncosa.jpg
Dosiero:Panteó_Bonaplata.jpg

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Barcelono
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Tombejoj en Hispanio
Fervojo Adis-Abebo–Ĝibuto

La **Fervojo Adis-Abebo–Ĝibuto** (; , orome *Daandii baaburaa Finfinneefi Jibutii*, ) estas normalŝpura internacia fervojo kiu funkcias kiel la spino de la nova Etiopa Nacia Fervoja Reto. La fervojo estis inaŭgurita fare de ĉefministro Hailemariam Desalegn la . Ĝi provizas al senhavena Etiopio aliron al la maro, interligante la ĉefurbon de Etiopio Adis-Abebo kun Ĝibutio kaj ĝia Haveno Doraleh. Pli ol 95% de la komerco de Etiopio pasas tra Ĝibutio, respondecante pri 70% de la aktiveco ĉe la Haveno de Ĝibutio.

La totala fervojkapacito estas  milionoj da tunoj da frajto ĉiujare, kun 6 milionoj da tunoj ĉiujare atenditaj en 2023. Tiuj planoj estas akompanitaj per konstrulaboroj ĉe la Haveno de Doraleh por vastigi la ĉiujaran kargotraktadkapaciton de 6 ĝis 14 milionoj da tunoj, kun la celo atingi 10 milionojn da tunoj da kargo antaŭ 2022.

En 2019 la fervojo transportis  pasaĝerojn kaj generis  milionojn da usonaj dolaroj en enspezo de tiu servo, malpli ol en 2018. En 2019 la fervojo generis 40 milionojn da usonaj dolaroj en kaj pasaĝeraj kaj ŝarĝaj enspezoj, multe sub la funkcia kosto de 70 milionoj da usonaj dolaroj. Dum la unua duono de 2020, la fervojo transportis  milionojn da tunoj da ŝarĝo.

[centra|440ra|eta|Komparo inter  [Fervojo Adis-Abebo–Ĝibuto|nova kaj  malnova fervojoj]]

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Fervojo Ĝibuto–Adis-Abebo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Rilatoj de Ĝibutio kaj Etiopio
Kategorio:Fervojo en Etiopio
Kategorio:Fervojo en Ĝibutio
Kategorio:Ŝpuro 1435 mm
Cabalus

**Kabalo** (*Cabalus*) estas nefluga birdo-genro de la familio de la raloj. Ĝi estas endemia de apartaj lokoj en Oceanio. Ambaŭ specioj metitaj en la genron estis dekomence konsiderataj parto de la genro *Gallirallus*, kaj poste unu estis alternative metita en ***Tricholimnas*** sola aŭ kun la Ralo de Lord Howe, kaj la alia estis dekomence metita en *Rallus*.

## Specioj 
La genro enhavas du speciojn, el kiuj unu formortinta kaj alia eble same:

* Novkaledonia ralo, *Cabalus lafresnayanus* (eble formortinta) – iam en *Gallirallus* aŭ *Tricholimnas*
* Ĉathama ralo, *Cabalus modestus* (formortinta) – iam en *Gallirallus* aŭ *Rallus*

Tiuj specioj vivas (vivis) en tre apartaj insuloj de sudokcidenta Pacifiko; ĉar ili estas ambaŭ tre diferencaj kaj apartaj stirpoj ekde almenaŭ ĉirkaŭ 5 milionoj da jaroj, tio povas simple signifi, ke estas (aŭ estis) la du lastaj survivantoj de grupo kiu iam etendiĝis tra la regiono de Novzelando. Tamen, krom esti neflugkapablaj membroj de la tribo *Rallini* kun bruneca koloraro, ambaŭ specioj ne estas tre similaj, kun granda grandodiferenco kaj kontraŭstaro al la Regulo de Bergmann, kaj ankaŭ ilia ekologio – kvankam malmulte studita kaj certe limigita al la malabundaj ebloj de ilia respektiva insulaj ehjmoj – ŝajnas esti estinta tre diferenca. La Novkaledonia ralo povas fakte aparteni al *Gallirallus* (aŭ eĉ al *Tricholimnas*); ĉar ĉu ĝi estas pli proksime rilata al la Ĉathama ralo aŭ al la *weka* postulas pluan studon; analizoj de diferencaj informaroj de DNA havigis nekonsistantajn rezultojn. La prahistoria Galinaga ralo de Novzelando, tradicie apartigita en monotipa genro *Capellirallus*, ŝajnas ŝlosila por determini tion, ĉar ĝi estas ĉiurilate (escepte pro sia plumaro, kio estas tute nekonata) tre simila al la Ĉathama ralo, escepte ke ĝi estas intermeza laŭ grando inter ambaŭ supozitaj specioj de *Cabalus*. Eble la genro *Cabalus* finfine estos abolita denove, ĉar kelkaj DNA-analizoj metas la Ĉathaman ralon ene de la granda evolua radiado de la malgrandaj specioj tipaj de  *Gallirallus* kiu formas la bone diferencatan kladon *Hypotaenidia*, kaj la Novkaledonia ralo estus for.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Formortintaj birdoj
Novkaledonia ralo

**Novkaledonia ralo** (*Cabalus lafresnayanus* kaj laŭ tio ankaŭ **Lafresnea kabalo**) estas nefluga birdo-specio de la familio de la raloj. Ĝi estas endemia de la insulo Novkaledonio en Pacifiko. Oni konsideras ĝin kiel la nura vivanta membro de la genro *Cabalus*, kvankam ĝi estas Draste endanĝerigita, kaj eĉ eble jam estas formortinta ekde antaŭ multaj jardekoj, sed se ĝi estas ankoraŭ vivanta, certe ĝi estas unu el la plej malbone konataj vivantaj birdospecioj. 

## Aspekto
 el 1873.]] 
Ĝi estas granda ralo, ĉirkaŭ 45 cm longa, obtuze bruna supre, kun grizaj subaj partoj, kaj havas flavecan, subenkurban bekon. La plumoj estas lanugaj kaj silkecaj, igante la birdon nekapabla flugi; ĝiaj flugiloj estas reduktitaj (sed ne tiom kiom en aliaj neflugaj reloj). Ĉar ĝi ne estis vidita ekde la 1890-aj jaroj, ĝia voko kaj ĉiutagaj kutimoj ne estas konataj, sed supozeble ĝi estas timema arbara specio kaj eble aktiva nokte, krepuske aŭ tagiĝe.

## Taksonomio kaj evoluo
La dunoma nomenklaturo omaĝas la francan ornitologon Frederic de Lafresnaye. La rilatoj de la Novkaledonia ralo delonge konfuzigis la ornitologojn pro la malabundo de specimenoj kaj la nepriskribita aspekto, dum la derivita neflugkapablo malheligis la anatomian pruvaron de rilatoj. Ofte, oni supozis ĝin proksima al la Ralo de Lord Howe – nur ĉar ili estas simile brunecaj raloj el insuloj tra la sudo de la Korala maro –, kaj tiuj estis inkluditaj en izola difinita genro *Gallirallus*, aŭ apartigita kiel genro *Tricholimnas*. Postaj genetikaj studoj pluas.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Horní Líšnice

**Horní Líšnice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, kiu estas parto de municipo Dolní Hbity en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 2,5&nbsp;km sude de Dolní Hbity. Estas ĉi tie registritaj 51 adresoj. En la jaro  ĉi tie vivis daŭre .

Horní Líšnice situas en katastra teritorio **Nepřejov** kun areo 5,74&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1380.

## Loĝantaro 
## Vidu ankaŭ
* Dolní Líšnice

## Pluaj fotoj

Kříž Horní Líšnice.jpg|Kruco en Horní Líšnice
Kříž na křižovatce silnic Dolní Hbity - Smolotely a Horní Líšnice.jpg|Kruco en vojkruciĝo Dolní Hbity - Smolotely kaj Horní Líšnice

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Dolní Hbity
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Nekropolo en la muro de la Kremlo

La **Nekropolo ĉe la Kremla Muro** estas memortombejo ĉe la Ruĝa Placo de Moskvo proksime de la Kremla Muro, kiu funkcias kiel kolumbario por urnoj kun cindro. La nekropolo funkcias kiel tombejo de ŝtatestroj kaj ŝtatistoj, altrangaj-partianoj kaj militestroj de la sovetia ŝtato, partoprenantoj en la Oktobra Revolucio de 1917 . En la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ankaŭ eksterlandaj komunistaj revoluciuloj estis entombigitaj ĉi tie, ekzemple, verkisto kaj ĵurnalisto John Reed, fondinto de la Japana Komunista Partio Sen Katayama, revoluciulo Clara Zetkin, germana politikisto Fritz Heckert kaj aliaj.

Ekde 1974 la tombejo estas protektata de la ŝtato kiel kultura monumento. Ĝi estas objekto de la Komandanta Servo de la Kremlo de Moskvo.

La Lenin-Maŭzoleo ankaŭ estis konstruita ĉe Ruĝa Placo antaŭ la Kremlo-muro, rekte antaŭ la Senata Turo, konstruita en 1491. La honora tombejo estis kreita malantaŭ ĝi. Hodiaŭ ekzistas 12 individuaj kaj 15 komunumaj tomboj laŭlonge la fortikaĵo, dum la urnoj de pliaj 114 mortintoj estas enhavitaj en la muro mem. La urnoj situas ambaŭflanke de la Senata Turo sur la tuta sekcio inter la Sankta Nikolao kaj la Turoj de la Elaĉetintoj.

Tra la jaroj, malantaŭ la maŭzoleo, ĉe la piedo de la muro, estis entombigitaj Jakov Sverdlov, Feliks Dzerĵinskij, Miĥail Frunze, Miĥail Kalinin, Andrej Ĵdanov, Josif Stalin, Kliment Voroŝilov, Semjon Budjonnij, Miĥail Suslov, Leonid Breĵnev, Jurij Andropov kaj Konstantin Ĉernenko. Ankaŭ enterigitaj en la tombejo estas ŝtatistoj, militistoj, sciencistoj (inter ili Sergej Korolov), artistoj kaj kosmonaŭtoj kiuj pereis en kosmaj akcidentoj (inter ili Jurij Gagarin kaj la skipoj de Sojuz 1 kaj Sojuz 11).

En 1967, monumento nomita "Tombo de la Nekonata Soldato" estis starigita en Aleksander Ĝardeno, situanta proksime de la tombejo, laŭ la okcidenta muro de Kremlo. Post la kolapso de Sovetunio, honora gardistaro estis metita ĉe ĉi tiu tombo, ŝanĝiĝanta unufoje hore.

La tombejo havas du specojn de tomboj: tomboj kun tomboŝtono pintita per statueto de la kapo de la mortinto en kiu la mortinto estis entombigita en ĉerko kaj alie tomboj kie la korpo de la mortinto estis kremacita kaj ĝiaj cindroj estis entombigita en tombo markita kun plakedo sur la Kremla muro.

Ekde 1974 la ejo estas konservita kiel nacia memorejo. En 1985, la lasta entombigo estis farita tie. Post la disfalo de Sovetunio okazas diversaj diskutoj por la forigo de la tombejo kaj la translokigo de la entombigita al alternativa tombejo. Dum la inaŭguro de la federacia armea tombejo memore al la falintoj, denove estis farita propono movi la mortintojn de la tombejo al ĝi, sed la propono ankoraŭ ne estis efektivigita.

## Galerio 

Dosiero:030522-Moscow-IMG_8789-2.jpg|Tombo de la Nekonata Soldato, Moskvo , Rusio
Dosiero:030522-Moscow-IMG_8780-2.jpg|Monumento de Marŝalo Ĵukov, Moskvo, Rusio
Dosiero:030522-Moscow-IMG_8787-2.jpg|Tombo de la Nekonata Soldato, Moskvo, Rusio
Dosiero:030522-Moscow-IMG_8738-2.jpg|Ŝtata Historia Muzeo, Moskvo, Rusio
Dosiero:030522-Moscow-IMG_8804-2.jpg|Kremlo, Moskvo, Rusio

## Referencoj 

Kremla Muro
Kategorio:Tombejoj en Moskvo
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Velká (Kamýk nad Vltavou)

**Velká** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kamýk nad Vltavou en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km norde de Kamýk nad Vltavou sur kunfluejo de rivero Vultavo kaj rojo Vápenický potok. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Velká situas en katastra teritorio **Velká nad Vltavou** kun areo 4,14&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1325.

Post la dua mondmilito komencis iom post ioma forloĝigado. Kelke da loĝantoj foriris en limregionon kaj post la jaro 1948 devis multe da junaj homoj ŝanĝi okupon kaj foriri por laboro en industrio aŭ en minejoj.

La plej granda forloĝigado okazis inter la jaroj 1952–1954, kiam estis detruita dek kvar domoj kaj pavimita vojo kondukanta al najbaraj vilaĝoj estis inundigita. La kaŭzo estis konstruado de akva rezervujo Slapy. Municipo Velká tiel estis fortranĉita de la ĉirkaŭaĵo. La loĝantoj malaldoniĝis kaj la vilaĝo akiris karakteron de refreŝigeja domaro.

## Loĝantaro
## Naturaj interesaĵoj 
### Pavimita vojo 
La malnova pavimita vojo sur la maldekstra bordo de Vultavo en la municipo proponas interesajn belvidojn kaj ĝi estadas trairebla dum vintra forlasado de la valbaraĵo Slapy, se la surfaco de akvo estas ĝis 267 m s. m. (vidu surfaco de akvo en la rezervujoj PVL ).

### Rokoj ĉe Velká 
Norde de la vilaĝo sur la maldekstra bordo de rivero Vultavo troviĝas rimarkinda rokurbo, markata kiel *Rokoj ĉe Velká* aŭ nur mallongigite *Velká*. La konsisto de la roka urbo, elstaranta super la surfaco de la valbaraĵo Slapy, estas gradegaj granitaj rokturoj. Inter la plej konataj ĉi tieaj formacioj apartenas *Sfingoj*, *Fumtubo* (ankaŭ *Dia fingro* aŭ *Piramido*), *Ulino kun dorsokorbo* aŭ *Vultura kapo*, kiuj havas krom la lokaj nomoj diferencaj nomojn de montogrimpistoj.

## Pluaj fotoj

2011.10.15. Velká u Kamýku 068.jpg|Velká nad Vltavou
2011.10.15. Velká u Kamýku 039.jpg|Vido al akva rezervujo Slapy el belvidejo super rokoj ĉe Velká
Sfingy.jpg|Rokoj ĉe Velká: *Sfingoj*

Kategorio:Kamýk nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Kategorio:Montogrimpistaj lokoj en Mezbohemia regiono
São Gonçalo do Amarante (Cearao)

**São Gonçalo do Amarante**  estas marborda municipo de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo kaj en la subŝtato Cearao. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj. Tio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj municipoj . 

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la municipoj de Cearao

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

eta|maldekstra|260ra|
eta|maldekstra|260ra|

Kategorio:Municipoj de Cearao
Rudolf Buczolich

**Rudolf BUCZOLICH** (naskiĝinta la  en Pama, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra aktoro kaj intendanto. 
## Vivo 
Post frekvento de gimnazio en Eisenstadt, li trejniĝis instruistecen ĉe la Porinstruista seminario de Wiener Neustadt. Poste dediĉis li sin al aktorumado trejniĝonte de 1954 ĉe Max-Reinhardt-seminario. Dungoj estis en Bazelo, Hanovro kaj Graz: *Schauspielhaus Graz* nomumis lin poste eĉ honora membro. Inter 1970 kaj 1977, Buczolich aktivis en Zuriko ĉe *Schauspielhaus Zürich*. Sub la estrado de Achim Benning li venis en 1977 al Burgteatrejo. De tiam li anaris ensemble. 

Kiel reĝisoro li enscenigis i.a. *Der Talisman* de Johann Nestroy kaj *Liliom* de Ferenc Mólnar en Graz (Schauspielhaus) kaj My Fair Lady ĉe la operejo de Graz. Malpostante Wolfgang Böck li gvidis inter 1988 kaj 2003 en Kobersdorf la teatran spektaklaron *Schloßspiele Kobersdorf*.. Krome intentantis li je Mörbischa am See la spektaklon *Seefestspiele* apud Neusiedler See, inter 1989 kaj 2012. Je ORF li transprenis la rolon kelneran de Alfred Böhm por Seniorenclub. 

Apartenante al la kroata minoritato en Aŭstrujo, li ankaŭ ludis la ĉefan rolon en la burgenlandkroata muzikalo *Pir na selu*. Buczolich ofte engaĝiĝis pri rajtoj de etnaj malplejmultoj kaj membris ĉe la kritika kulturforumo *Plattform Kultur*.

Edzino lia estis la kantistino kaj aktorino Elisabeth Ofenböck; tombo lia troviĝas en Pama mem. 

## Filmoj (elekto) 
* 1973: Ein Fall für Männdli (televida serio: *Die große Chance*)
* 1986: Tatort *Die Spieler* (krim-serio)
* 1988–1989: Ringstraßenpalais (televida serio; dum tri epizodoj)
* 1993: Verlassen Sie bitte Ihren Mann
* 1994: Radetzkymarsch (televida serio; dum tri epizodoj)
* 1997: Qualtingers Wien
* 1998: Hinterholz 8
* 1999: Wer liebt, dem wachsen Flügel

## Honoroj 
* 1997: honora profesia titolo *Professor* 
* 1998 Burgenländischer Kulturpreis für Darstellende Kunst (pri vidaj artoj; fare de Burgenlando)
* honora profesititolo *Kammerschauspieler*

## Eksteraj ligiloj 
* informoj ĉe IMBd
*informoj ĉe *filmportal.at*
* AEIOU-leksikono
* Schauspieler Buczolich feiert 80. Geburtstag auf ORF

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Aŭstraj reĝisoroj
Kategorio:Kroatoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1934
Kategorio:Mortintoj en 2015
Ĉathama ralo

thumb|maldekstre|Bildo el 1907.
**Ĉathama ralo** (*Cabalus modestus* kaj ankaŭ **Ĉathaminsula ralo**) estis nefluga birdo-specio de la familio de la raloj. Ĝi estis endemia de la insuloj Chatham, Mangere kaj Pitt en la Chatham-insularo en Pacifiko. La Ĉathama ralo estis por la unua fojo malkovrita en Mangere en 1871, kaj nun oni konas ĝis 26 specimenojn kolektitajn tie el muzekolektoj. Ĝia maoria nomo estas "mātirakahu".

## Taksonomio 
maldekstre|thumb|*Cabalus modestus* el la kolekto de la Aŭklanda Muzeo.

La Ĉathama ralo kaj la Difenbaĥa ralo, ambaŭ formortintaj kaj neflugkapablaj, estis simpatriaj en la Chatham-insularo. Ilia simpatrio sugestas paralelan evoluon post aparta koloniigo de la insularo fare de diversaj raledaj prauloj. Genetikaj analizoj el 1997 sugestis, ke ambaŭ estis frataj taksonoj. Tamen pli ĵusaj genetikaj analizoj trovis ilin ne tiom proksime rilataj ene de la radiado de *Gallirallus*, kaj analizo en 2014 trovis, ke la Ĉathama ralo estas frata taksono de la eble formortinta Novkaledonia ralo anstatataŭe.

## Formorto
La specio formortiĝis en la insulo inter 1896 kaj 1900. La specio estas konata ankaŭ el ostoj de la 19-a jarcento el la insuloj Ĉathamo kaj Pitt. ŝajne ĝi loĝis en arbustaroj kaj tufherbejoj. Ties formorton plel verŝajne okazigis predado fare de ratoj kaj katoj (enkondukitaj en la 1890-aj jaroj), habitatodetruo por havigi paŝtejojn por ŝafoj (kio detruis ĉiujn arbustarojn kaj tufherbejojn de la insulo ĉirkaŭ 1900), kaj pro paŝtado fare de kaproj kaj kunikloj. En Ĉathamo kaj Pitt, Olson sugestis, ke la formorto rezultis el konkurenco kun la pli granda Difenbaĥa ralo (ankaŭ formortinta poste), sed tion oni malakceptis kiam oni montris, ke ambaŭ specioj estis simpatriaj en Mangere.

File:MA I264486 TePapa Cabalus-modestus-Hutton full.jpg
File:MA I264487 TePapa Cabalus-modestus-Hutton full.jpg

File:MA I359976 TePapa Cabalus-modestus-Hutton full.jpg|Flanke
File:MA I359977 TePapa Cabalus-modestus-Hutton full.jpg|Dorse
File:MA I359978 TePapa Cabalus-modestus-Hutton full.jpg|Ventre
File:MA I359979 TePapa Cabalus-modestus-Hutton full.jpg|Oblikve 

## Vidu ankaŭ 
* Diaforapterigo (*Diaphorapteryx*), kiel genro, *Hawkins-diaforapterigo*, *Hokinsa diaforapterigo*, *giganta ralo de Ĉatham-insulo* aŭ en morioria lingvo *mehonui* (*Diaphorapteryx hawkinsi*), estis alia formortinta specio de nefluga ralo, endemia de la Chatham-insularo. 

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Formortintaj birdoj
Michael Danzinger

**Karl Michael Andreas DANZINGER** (naskiĝinta la  en Vieno, mortinta la  samloke) estis aŭstra pinanisto, distristo kaj komponisto. 

## Vivo 
Deveninte el muzikista familio el Boží Dar (ekz. lia avo ludis ĉe *Vienaj Filharmonistoj*), li studis filozofion, gimnastikon kaj la latinan lingvon en Vieno. Ĉe la konservatorio viena li studis violonon kaj memlernis pianludadon.  Ekis lia muzika kariero en Heidelberg kiam li distris klubeje usonajn militkaptitojn. Post 1945 li eklaboris ĉe RAVAG (praorganizo de ORF) kie li faris la elsendon *Improvisationen am Klavier*. En la elsendejo *Funkhaus Wien* li fondis ĵazbandeton. Post pluraj inspiraj jaroj pasigitaj ekstere de Aŭstrujo kun multaj koncertoj (Svisujo, Svedujo, Danujo, Germanujo) li ree aktivis por la aŭstria radio, ankaŭ en la nove konstruita ORF-studiaro.

Kun Ernst Hagen li elpensis en 1967 la televidan poroldulan distro-serion Seniorenclub, kies muzika direktoro kun surloka pianumdo li estis ĝis la lasta eldono en la 2000-a jaro. Fine de la 1960-aj jaroj li okazigis kun Hagen en la salonoj de *Loyality-Club* proksime de la urbodomo de Vieno. Ĉiusabate li tie (ankaŭ kun Robert Stolz) koncertludadis. De tie oni rekte dissendis la unuajn epizodojn de *Seniorenclub*. Sekvis gastado ĉe kafejo Ronacher antaŭ sendado disde la nova ORF-centro je Küniglberg.

Pro sia longa kaj fidela aktiveco li nomumiĝis honore ' Ṕrofessor* kaj ricevis de la viena magstrato arĝentan honorsignon pro meritoj. Danzinger ankaŭ komponis la la  televidaĵa ekkonmelodio *Holidays*.

Li muzikis kun artistoj operaj kaj distrad-branĉaj kaj ludis en la kabaredprogramoj de Martin Flossmann. Kun  Greta Keller, Liane Augustin kaj aliaj muzikistoj li faris 38 sondiskojn. 

Tombo lia troviĝas sur la viena tombejo *Ober-St.-Veiter Friedhof''.

## Eksteraj ligiloj 
* "Seniorenclub-Pianist Danzinger gestorben"
* diskaro de Danzinger 
* 

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj komponistoj
Kategorio:Aŭstraj pianistoj
Kategorio:Pedagogoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Vieno
Kategorio:Mortintoj en Vieno
Shepard Fairey

**Frank Shepard FAIREY** (naskita la 15-an de februaro 1970 en Charleston, suda Karolino) estas usona nuntempa artisto, stratartisto, grafikisto kaj ilustristo, aktivulo kaj fondinto de OBEY Clothing. Junaĝe li okupiĝis kun la  rultabulsceno. Li unue iĝis konata pro sia André *the Giant Has a Posse* kampanjo. En 1989, li dezajnis la OBEY-varmarkon ekzamenante la Rod-Insulo-Lernejon de Dezajno.

Fairey dezajnis la afiŝon "Hope" de Barack Obama por la usona prezidant-elekto en 2008. La Instituto de Nuntempa Arto en Boston nomis lin unu el la plej famaj kaj influaj stratartistoj. Lia laboro estas en la kolektoj de la Smithsonian Institucio, la Los-Anĝeles-Kantona Muzeo de Arto, la Muzeo de Moderna Arto de Novjorko , la San-Diega Muzeo de Moderna Arto, la Nacia Portretgalerio, la Virginia Muzeo de Belartoj, kaj la Muzeo Viktorio kaj Alberto.

Lia stilo estis priskribita kiel "aŭdaca, ikoneca stilo bazita sur stiligo kaj idealigo de bildoj" .

Li kutime nur uzas sian mezan nomon kaj familian nomon.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Obey Giganta Retejo
* 
* Intervjuo ĉe Huffington Post
* Intervjuo kun Manuel Bello 
* Intervjuo

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1970
Kategorio:Usonaj artistoj
Kategorio:Paĝoj kun nereviziitaj tradukoj
OBEY (varmarko)

**OBEY**  estas vestaĵa** **varmarko kaj firmao fondita en 2001 fare de stratartisto kaj ilustristo Shepard Fairey kiel etendaĵo de lia laboro en aktivismo . 

Ĉi tiu marko estas konata pro politika kaj socia implikiĝo kaj provoka propagando en iliaj vestaĵdezajnoj '''''', kaj ĝia fondinto priskribas tion kiel la produktadon de malkonsento . 

## Dezajno 
OBEY korpigas dezajnon en siaj produktoj kiuj estas kutime perceptitaj kiel polemikaj aŭ kontraŭ-establado. Multaj artikoloj havas komunisman propagandon kiu estas metita kontraŭ fono kiu estas ĝenerale asociita kun Kapitalismo, gildismo kaj sekretaj societoj . Ĉi tiu diametre kontraŭa reprezentado (kontraŭa ekstremo) kreas unikan esprimformon. La firmao ankaŭ produktas produktojn kiuj ĉefe prezentas politikajn konfliktojn, ofte uzante provokemajn bildojn kun kiuj la amaskomunikilaro aŭ  ĝenerale kunlaboras. Pro dezajnistoj korpigantaj tre polemikajn aŭ kontraŭdirajn temojn en ununuran presitan veston, tiuj kiuj vidas ilin ofte estas lasitaj fari tute negviditajn interpretojn de la peco kaj ĝia koloro.

## Konspiraj teorioj 
Ĉi tiu marko ofte estas la temo de multaj konspiraj teorioj. Ofta teorio estas, ke ĉi tiu marko estas kontrolita de la Illuminati aŭ framasonoj . Estas neniu indico ke tiu marko fakte havas ajnan implikiĝon en tiuj organizaĵoj kaj la fondinto aktive kondamnas tian rilaton
## Referencoj 
Kategorio:Vestaj varomarkoj
Hilli Reschl

**Hilli RESCHL**, vere *Hildegarde Franziska Reschl-Hoflehner* (naskiĝinta la  en Vieno, mortinta la  samloke) estis aŭstra dancistino, subretulino (operetoj) kaj aktorino.

## Vivo 
Eĉ antaŭ frekvento de la bazlernejo, Reschl ĝuis baletkursojn kaj fariĝis pasia fanatikulino de frapa dancado. Subrete ŝi laboris ĉe teatroj en Aŭstrujo kaj Germanujo (ekz. en Vieno, Klagenfurt, Innsbruck, St. Pölten, Linz, Hamburgo). La aktora kariero daŭris de 1968/69 ĝis 2000.. Apud Kurt Sobotka (1968–1970), Ossy Kolmann (1970), Alfred Böhm (de 1970) kaj fine apud Rudolf Buczolich ŝi kunkelneris dum sprita dialogumado.

Inter 2001 kaj 2008 ŝi moderigis en la televida kanalo *TW1* (kune kun Ingrid Erkyn) la televidmagazinon *Mitten im Leben*, por homoj estantaj pli aĝaj ol 60 jaroj. Krom konsiloj por plibonigo de la ĉiutaga vivo ankaŭ estis lernataj faktoj pri hortikulturo kaj plantoj.

Edzo ŝia Johannes Hoflehner forpasis en 2009; ilia filo estas la intendanto kaj verkisto Johannes C. Hoflehner. Tombo ŝia troviĝas sur la Centra Tombejo de Vieno.

## Honoroj 
* 1978: Goldenes Verdienstzeichen des Landes Wien (de Vieno)
* 2001: Silbernes Ehrenzeichen für Verdienste um das Land Wien (de Vieno)
* 2012: Goldenes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich (de la Respubliko Aŭstrujo)
* nomo de fuksio por ŝi

## Televide 
* 1968: Die Landstreicher
* 1968/69–2000: Der Seniorenklub

## Diskoj 
* 1974: *Wenn wir nicht die Omi hätten* (Philips 6023 087), kun Hans Lang kaj la trupo *Wachauer Buam*
* 1975: *A guate Mischung* (Philips 9105 016), kun Hans Lang

## Eksteraj ligiloj 
* informoj ĉe IMDb
* Discogs
* "Sie sind ja mein Odol" - ĉe: *seniorkom.at,* 2.5.2006
* "Goldene Auszeichnung für 'Seniorenclub-Kellnerin' Hilli Reschl und Ronald Leopoldi  - gazetara servo de la viena magistrato

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Dancistoj
Kategorio:Aŭstraj kantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Vieno
Kategorio:Mortintoj en Vieno
Kategorio:Seniorenclub
Kategorio:Subretoj
Virginia Muzeo de Belartoj

La **Virginia Muzeo de Belartoj** ( ,akronime **VMFA**) estas artmuzeo en Richmond, Virginio.

Ĝi estas unu el la unuaj publike posedataj muzeoj en la suda Usono, ĝi estas posedata kaj funkciigita fare de la *Ŝtatkomunumo de Virginio *. Ĝi estas unu el la plej grandaj artmuzeoj en Nordameriko . Kune kun la Virginia Historical Society, ili konsistigas la tielnomitan Muzeo-Distrikto *de* Richmond (alia nomo estas *Okcidente de la Bulvardo*) .

## Historio 
La muzeo malfermiĝis en 1936. La muzeo estas posedata de la usona ŝtato Virginio. La muzeokonstruaĵo estis dezajnita en 1934 fare de la usona arkitekto Merrill Lee.

En 1947 la muzeo ricevis la kolekton de la usona entreprenisto John Lee Pratt. Tiu kolekto inkluzivis, interalie, kvin Fabergé-ovojn. 

## Kolekto 
eta|VMFA Lewis Galerioj en 2021.
eta|La Ovo de Petro la Granda Fabergé.
La Virginia Muzeo, kun ĝia ampleksa artaĵkolekto, estas dividita en sekciojn kun galerioj :

* antikva arto;
* afrika arto;
* amerika arto;
* Orient-Azia arto;
* sud-azia arto;
* eŭropa arto;
* Secesio kaj Art Deko;
* nuntempa arto.

Aparte estas prezentita la kolekto de Faberge-ovoj, la plej granda ekster Rusio, inkluzive de kvin Imperiaj Paskaj Ovoj *:* Ovo kun rotaciaj miniaturoj (1896), Pelikano (1898), Petro la Granda (1903), Caro (1912) kaj Ruĝa . Kruco kun Portretoj (1915).  

## Galerio 

Dosiero:Rubens_Arachne.jpg|Peter Paul Rubens, *Studo de Palaso kaj Arachne* 1636-1637
Dosiero:Artemisia_Gentileschi_-_Sleeping_Venus.JPG|Artemisia Gentileschi, *Kupido kaj Venuso*
Dosiero:Poussin_-_Achilles_among_the_Daughters_of_Lycomedes_(or_Achilles_on_Skyros),_1656.jpg|Nicolas Poussin, *Aĥilo sur Skyros*, 1656
Dosiero:Comte_de_Vaudreuil2.jpg|Élisabeth Vigée-Lebrun, *portreto de la Comte de Vaudreuil*, 1784
Dosiero:Kauffmann_Cornelia_mater_Gracchorum.jpg|Angelica Kauffmann, *Cornelia, Patrino de la Gracchi*, 1785
Dosiero:Junius_Brutus_Stearns_-_George_Washington_as_Farmer_at_Mount_Vernon.jpg|Junius Brutus Stearns, *Washington kiel farmisto ĉe Mount Vernon*, 1851
Dosiero:Eugène_Delacroix_-_1860_-_Amadis_Delivers_Princess_Olga_from_Galpans_Castle.jpg|Eugène Delacroix, *Amadis liveras Princinon Olga de Galpans Kastelo*, 1860
Dosiero:Gustave_Caillebotte_Boater_Pulling_on_His_Perissoire.jpg|Gustave Caillebotte, *Canotier ramenant sa périssoire*, 1878
Dosiero:Henri Rousseau - Tropical Landscape, American Indian Struggling with a Gorilla Google Art Project.jpg|Henri Rousseau, *Batalo inter gorilo kaj hindo*, 1910
Dosiero:John_Singer_Sargent_-_The_Sketchers_(1913).jpg|John Singer Sargent, *La Skizistoj*, 1913.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  – Virginia Museum of Fine Arts
* Arkitekturaj bildoj de la muzeo, antaŭ la 2005–2010 vastigo, inkluzive la nun-disfaligitan alon de 1976
* Virtuala ekskurso de la Virginia Muzeo de Belaj Artoj provizita de Google Arta & Kulturo

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Muzeoj en Usono
Kategorio:Virginio
Kategorio:Richmond (Virginio)
Ostsee (lago ĉe Cottbus)

**Cottbuser Ostsee**,  (esperante: *orienta lago de kotbuso*) estas lago oriente de la urbo Cottbus en antaŭa surfaca minejo por brunkarbo. Kun surfaca areo de 19 km² ĝi estas la plej granda artefarita lago de Germanio. 

## Historio 
eta|La frua lago en 2019 kun kelkaj lokoj kun akvo.
Inter 1981 kaj 2015 la loko estis surfaca minejo kie 220 millionoj tunoj da brunkarbo estis forprenitaj. Ekde 2019 akvo el la rivero spree estis kanaligita al la truo kaj en decembro 2024 la dezirata alteco estis atingita.

## Nomo 
Aldone al nura priskribo de la loko de la lago oriente de la urbo, la germana nomo "der Ostsee" ankaŭ ofte estas konsiderata vortŝerco, ĉar la germana nomo de la balta maro  estas "die Ostesee" kaj nur la genro de la vorto montras la diferencon inter la lago kaj la maro. 

Kategorio:Minado
Kategorio:Cottbus
Kategorio:Lagoj en Germanio
Redenção (Parao)

**Redenção**  estas municipo de Brazilo. Ĝi situas en la norda regiono de Brazilo kaj en la subŝtato Cearao. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj. Tio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj municipoj . 

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la municipoj de Parao

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

eta|maldekstra|260ra|
 

Kategorio:Municipoj de Parao
Donna Tartt

**Donna TARTT** (naskita la 23-an de decembro 1963 en Greenwood, Misisipo ) estas usona verkistino . Aldone al pluraj pli malgrandaj verkoj, Tartt ĝis nun publikigis tri romanojn, ĉiu el kiuj ŝi bezonis proksimume jardekon por verki - kio estas nuntempe tre nekutima en la literatura sceno en Usono. Al Tartt estis premiita la Premio Pulitzer en 2014 por ŝia romano *The Goldfinch* (*La Kardelo*) .

Pro ilia klasika rakonta stilo kaj la abunda riĉeco de detalo kaj figuraĵo en ilia rakonto, la romanoj de Tartt estis plurfoje komparitaj kun la verkado de Charles Dickens; Aliaj recenzistoj, kiuj klasifikas la verkojn de Tartt kiel sofistikan distran literaturon, kritikis tiun komparon ĉar ilia prozo finfine ne kongruas kun la kreiva potenco de la priskriboj de Dickens ke lia delikata lingvaĵo povis krei.

Tartt vivas alterne inter Charlottesville kaj Manhatano kaj ne rivelas detalojn pri ŝia privata vivo .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Donna Tartt intervjuita de Robert Birnbaum ĉe identitytheory.com
* Tartt Intervjuas  Enarkivigita 4a de junio, 2015, ĉe la  kun Jill Eisenstadt en *Bombo*

Kategorio:Konvertitoj al romkatolikismo
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Paĝoj kun nereviziitaj tradukoj
Ralo de Ridgway

La **Ralo de Ridgway** (aŭ laŭ la latina scienca nomo *Rallus obsoletus*) estas birdospecio de la familio Raledoj kaj genro Ralo (*Rallus*). Ĝi vivas en nordokcidenta Meksiko kaj sudokcidenta Usono. Tio estas laŭlonge de la Pacifika marbordo de Nordameriko el Areo de la Golfeto de San-Francisko ĝis suda Baja California, same kiel en kelkaj regionoj de la Golfo de Kalifornio. 

Kiel membro de la familio de Raledoj, ĝi estas kokogranda birdo kiu vivas en saletaj tajdaj marĉoj kaj rare flugas. Ties nomo rememoras la usonan ornitologon Robert Ridgway.

Tiu specio estas tre rilata al la Krepitoralo, kaj ĝis ĵuse ĝi estis konsiderata subspecio. Ĝi havas longan, subenkurvan bekon (kun nigreca maksilo kaj oranĝa mandiblo) kaj estas grizecbruna kun helbruna brusto kaj rimarkinda blankeca pugareo. Ĝi estas plej aktiva nokte kaj krepuskely.

La ciomanĝanta Ralo de Ridgway manĝas multajn aĵojn, kiel klamojn, krabojn, mitulojn kaj foje malgrandajn rodulojn kaj birdojn.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Meksiko
Kategorio:Birdoj de Usono
Azteka ralo

La **Azteka ralo** (aŭ laŭ la latina scienca nomo *Rallus tenuirostris*, nomita ankaŭ Mallongbeka ralo, kaj ankaŭ Meksika ralo) estas birdospecio de la familio Raledoj kaj genro Ralo (*Rallus*). Ĝi estas endemia en centra Meksiko. 

## Taksonomio kaj sistematiko
La Azteka ralo estis dekomence traktita kiel samspecia kun tio kio estas nun la Longbeka ralo (*R. longirostris*), la Ralo de Ridgway (*R. obsoletus*), la Eleganta ralo (*R. elegans*), kaj la Krepitoralo (*R. crepitans*), kaj pli ĵuse samspecia kun la Eleganta ralo. Ĉiuyj taksonomiaj sistemoj nun interkonsentas, ke ĉiu el la kvin estas aparta specio bazite sur studo de 2013 kiu priskribis iliajn diferencajn genetikojn kaj morfologiojn.

La Azteka ralo estas monotipa. La Azteka ralo vivas kaj en laŭsezonaj kaj permanentaj nesalakvaj marĉoj de altaj teroj. Laŭ alto ĝi gamas el 800 m ĝis almenaŭ 2500 m.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Meksiko
Kategorio:Birdoj de Centrameriko
Eleganta ralo

La **Eleganta ralo** (laŭ la latina scienca nomo *Rallus elegans*, nomita ankaŭ Reĝa ralo) estas birdospecio de la familio Raledoj kaj genro Ralo (*Rallus*). Ĝi troviĝas en Centra kaj Norda Ameriko. Ĝi estas la plej granda ralo en Nordameriko.

## Aspekto
.]]
Distingaj trajtoj estas longa beko kun iomete subena kurbo, kaj plenkreskuloj estas brunaj sur la dorso kaj rustbrunaj sur la vizaĝo kaj brusto kun malhelbruna kapverto. Ili ankaŭ havas blankajn gorĝon kaj superokulan strion kaj malhelan ventron kun striecaj flankoj. Subvostaj kovriloj estas blankaj kaj estas elmontritaj fare de la masklo dum amindumado. Nematuraj birdoj estas kovritaj per lanugo, kaj havas helbrunan kapon kaj pli malhelbrunan dorson kaj flugilojn.

La birdokanto de tiu birdospecio estas mallaŭta ripetata grunto transkribebla kiel *kek-kek-kek*.

## Distribuado kaj habitato
Tiu birdo reproduktiĝas en marĉoj en orienta Nordameriko. Birdoj laŭlonge de la plej sudaj marbordoj de Usono estas permanentaj loĝantoj. Aliaj birdoj migras al Suda Usono kaj Meksiko; en Kanado, ili troviĝas en suda Ontario. Plenkreskulo de tiu ralo mudas komplete post nestumado kaj iĝas neflugkapabla dum preskaŭ unu monato.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Nordameriko
Kategorio:Birdoj de Centrameriko
Wetmore-ralo

La **Wetmore-ralo** (laŭ la latina scienca nomo *Rallus wetmorei* kaj ankaŭ *Vetmorea ralo*) estas birdospecio de la familio Raledoj kaj genro Ralo (*Rallus*). La nomoj omaĝas la usonan ornitologon kaj pribirdan paleontologon Alexander Wetmore. La specio estas endemio en limigita areo de marbordaj lokoj en Venezuelo.

## Taksonomio kaj sistematiko
Oni sugestis, ke la Wetmore-ralo estas samspecia kun la Longbeka ralo (*R. longirostris*) sed tiun tratadon ne akceptis la ĉefaj taksonomiaj sistemoj, ĉar ambaŭ specioj ne interreproduktiĝas kie iliaj teritorioj koincidas. La Wetmore-ralo estas monotipa.

## Priskribo
La Wetmore-ralo estas ĉirkaŭ 33 cm longa. Ĝi havas brunan bekon. Ambaŭ seksoj estas similaj. Plenkreskuloj havas obtuze grizbrunajn suprajn partojn kun pli malhelaj centroj en la plumoj. Ili havas blankan antaŭokulan strion sur sia grizbruna vizaĝo kaj blankecan gorĝon. Iliaj subaj partoj estas brunaj sen strioj..

## Distribuado kaj arealo
La Wetmore-ralo estas konata nur el kelkaj malmultaj lokoj de la karibia marbordo de Venezuelo inter orienta Falcón kaj okicdemta Aragua. Ili vivas ĉefe ĉe marbordaj mangrovejoj kaj troviĝis ankaŭ en aperanta vegetaĵaro de saletaj kaj salakvaj lagunoj kaj marĉoj.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Metroo de Ho-Ĉi-Min-urbo

La **Metroo de Ho-Ĉi-Min-urbo** () estas metroo en Ho-Ĉi-Min-urbo, la plej popolriĉa urbo en Vjetnamio.

La sistemo nuntempe konsistas el unu funkcianta linio, Linio 1 kiu malfermiĝis la  de Ben Thanh Market ĝis Suoi Tien. Pliaj linioj estas nuntempe konstruataj aŭ planitaj. Linio 1 longas  kilometrojn kun tri subteraj stacioj (Bến Thành, Ho Chi Minh City Opera House, kaj Ba Son) kaj 11 superteraj stacioj. La subteraj stacioj havas la distingon esti la unuaj subteraj metrostacioj en Vjetnamio. Trajnoj estas dezajnitaj por vojaĝi je ĝis 110 kilometroj je horo sur la altaj sekcioj kaj ĝis 80 kilometroj je horo subtere.

Kadre de ĝia inaŭguro, naŭ trajnoj komencos veturi de 5 a.m. ĝis 10 p.m., kun pinthoraj frekvencoj de ok minutoj po trajno kaj eksterpintaj frekvencoj de 12 minutoj. La metroo restos senpaga dum la unuaj 30 tagoj de funkciado. Alportaj buslinioj ligantaj al Metrolinio 1 ankaŭ estos senpagaj de la  ĝis la biletprezkolektado komenciĝos en la metroo.

centra|400ra|eta|Mapo

centra|400ra|eta|L1

## Linioj 
## Vidu ankaŭ 
* Ho-Ĉi-Min-urbo
* Listo de metrooj en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)
* Neoficiala retejo ()
* UrbanRail.Net

Kategorio:Ho-Chi-Minh-urbo
Ho-Chi-Minh-urbo
Ho-Chi-Minh-urbo
Ho-Chi-Minh-urbo