open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Suda saknestulo

La **Suda saknestulo** (***Anthoscopus minutus***) estas specio de birdo de la familio de Remizedoj.

## Aspekto 
La Suda saknestulo havas longon de 10 cm kaj pezon de ĉirkaŭ 8 g. Ĝi estas specio simila al la samgenra Karola saknestulo, tio estas griza supre kaj hela sube, sed ĉe tiu specio la limmarkoj ne estas tiom klaraj. Ĉiukaze la supra grizo montras **nigrajn traokulan strion kaj fruntajn markojn**, dum la flugiloj estas pli grizbrunaj ol nigrecaj. Kiel ĉe la parenca specio, ĉe la *Anthoscopus minutus* la beko estas mallonga, konusfoma kaj akrapinta kiel ĉe aliaj remizedoj, dum la gamboj kaj piedoj estas grizaj. La vosto estas pli mallonga ol ĉe la saknestuloj de la genro Remiz, kaj la subvosto estas hela. La gorĝo estas grizblankeca, kiel ĉe la Karola saknestulo, sed la brusto kaj la tutaj **subaj partoj**, inklude la ventron, estas **flavokraj**. 

## Disvastiĝo 
Ili loĝas en plej Suda Afriko kaj de tie la specifa nomo **Suda saknestulo**, nome en sudokcidenta Angolo, Bocvano, Namibio escepte en ties dezerto, okcidenta Sudafriko kaj orienta Zimbabvo. Ties natura habitato estas seka savano ekzemple de akacio, subtropika aŭ tropika seka arbustejo kaj mediteranea makiso, kie ili manĝas kaj reproduktiĝas.

## Kutimoj 
Tiu birdo manĝas insektojn kiaj papilioj, abeloj, vespoj, lokustoj kaj formikoj el la folioj, arboŝelo aŭ eĉ el araneretoj. Tiuj senvertebruloj estas ofte ĉasataj dumfluge, mortigitaj kaj poste manĝataj. Ankaŭ semojn aŭ etajn fruktojn. La *Anthoscopus minutus* manĝas ĉefe surgrunde en arbustejoj, en la bazo aŭ en la foliaro de arboj. 

La Suda saknestulo estas **monogama birdo** kiu pariĝas kaj reproduktiĝas kun ununura partnero dum la resto de sia vivo. La ino demetas 4 al 7 blankajn ovojn kovotajn dum 13 al 15 tagoj. La neston ambaŭ seksoj konstruas alte inter foliaro kaj estas protektata el predantoj de branĉoj kaj de la densa verda foliaro; ĝi estas ovalforma kaj konstruita el planta materialo, lano ĉefe el nigraj ŝafoj, haŭtaĵo el kaproj kaj alia simila materialo. Estas **gluebla enirejo** en la supro, kiu estas malfermita de la el- aŭ enironto kaj poste fermita. Sub la enirejo estas **sojlo** kiu utilas kiel ripozejo por la birdo por malfermi la enirpordon per unu piedo. La konstruantoj uzas araneretojn pro tiuj aferoj. La nesto estas ĉirkaŭ 5-10 m supergrunde. La paro povas ĝui helpantojn kaj okazas du ovodemetadoj jare. Elnestiĝo okazas 16-22 tagojn post eloviĝo, sed la idoj sendependiĝas nur ĉirkaŭ la fino de la reprodukta sezono (oni observas junulojn ripoze kun la idoj de la dua ovodemetado).

Tiu birdo kutime vivas en etaj familiaj grupoj aŭ en grandaj aroj.

## Referencoj 
* En la angla pri tiu specio kun fotoj de la specio kaj de nesto kun falsa enirejo kaj vera enirejo kaj fermita kaj malfermita 
* BirdLife International 2004. Anthoscopus minutus. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 25an de julio 2007.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Bioenergia analizo

ATENTU: Bioenergio (kiel analiza terapio) ne konfuzendas kun la termino "bioenergio" uzata en la fakoj biokemio kaj biologio. 

La **bioenergia analizo** (angle *Bioenergetic Analysis*, germane *Bioenergetische Analyse* aŭ *Bioenergetik*) estas psikoterapia metodo ekde la jaro 1947 evoluigita de Alexander Lowen, kuracisto kaj sporta instruisto . Temas pri diversaj metodoj per kiuj homoj per siaj manoj kaj menso, sen aŭ per kontakto, influas la mensan kaj fizikan sanstaton de la homoj.

Alexander Lowen unue estis paciento, kaj poste lernanto de Wilhelm Reich. La termino de "energio" laŭ Wilhelm Reich ne nur ampleksas tion, kio difinatas en fiziko aŭ kemio, sed pere de lia interpreto de la energiaj korpo-animo-konceptoj de Sigmund Freud kaj la termino "élan vital" de Henri Bergson venas al integrita teorio de funkcia unueco de korpo, animo kaj kosmo.

## Bazoj 
La Bioenergia Analizo baziĝas sur eroj de la psikoanalizo laŭ Sigmund Freud kaj de la "karaktera analizo" laŭ Wilhelm Reich, sed ankaŭ sur propraj perceptoj kaj esploroj de Alexander Lowen. Wilhelm Reich en sia verko "karaktera analizo" (germane *Charakteranalyse*) "dum la ekzameno de la diferencigo de karakteraj tipoj baziĝas sur la koncepto, ke la karaktero ja laŭ sia baza funkcio estas protektilo kontraŭ la ekscitigoj el la ekstera mondo kaj kontraŭ la internaj nekonsciaj instinktoj, sed ke la ekstera formo, en kiu prezentiĝas tiu protekto, difiniĝas laŭ la historia epoko". Laŭ Lowen, la korpaj analogioj de animaj procesoj kaj en la trovo de diagnozo kaj en terapia ago utiligeblas kadre de lia korpopsikoterapia metodo. Psika traŭmato (vundiĝo) esprimiĝas en tiel nomata "korpa karapaco", kies ekzameno kaj analizo (la *body reading* aŭ "legado de la korpo") laŭ Lowen videbligas karakterajn strukturojn de la observato. Komune kun *John Pierrakos* kaj *William Walling*, du psikoterapiistoj same edukitaj fare de Wilhelm Reich, Alexander Lowen dum la jaro 1956 fondis "Instituton pri Bioenergia Analizo" (angle *Institute for Bioenergetic Analysis*) en Novjorko. Pluraj aliaj terapiistoj sen koresponda eduko kaj sen ligo al Alexander Lowen poste kopiis erojn de la koncepto sub parte similaj titoloj, sed tute ne ligatas.

La de Alexander Lowen priskribitaj "karakteraj strukturoj" baziĝas sur lia fenomenologia tipologio kaj sur konceptoj de Wilhelm Reich. La terminaro en si estas logika pensaro, sed uzas terminojn en parte tute alia maniero ol la moderna psikologio kaj tial ne gvidu al miskomprenoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* [retejo de la *Internacia Instituto pri Bioenergia Analizo*, IIBA, en Novjorko(https://eo.wikipedia.org/wiki/Novjorko) (angle)]
* retejoj de la aŭstria,
* de la svisa kaj
* de la germania nacia instituoj pri Bioenergia Analizo

Kategorio:Psikoterapio
Gin to Kin

"**Gin to Kin**" (Arĝento kaj Oro) estas mangao de Japanio. Kreata de Fukumoto Nobuyuki. La manga sekvi la operacioj de Reĝo Gin (Gin-ou) kaj lia ombren usuriston organizmon.

## Ĉefaj Karakteroj 
*Tetsuo Morita*

Morita estas ĉefa persono de la manga. Estas 21 jaroj vetludisto. 

*Hirai Ginĝi*

Ginĝi estas bonvesti usuristo, estro de la organizmo. Alnomo estas "Reĝo Gin". 

### 'Asocioj' de "Reĝo Gin" 
*Iwao Yasuda*

Olda emeritao oficiro de la Metropolo Policejo

*Yuzo Tatsumi*

Eksa gazetraportisto kaj esploristo dum organizmo de Gin.

*Masaŝi Funada*

Eksa persekutisto (advokatisto) en Publikpersekutisto Ofico de Tokio Distrikto.

*Atsuŝi Izawa*

Estas politika akcesora de la "Libera Civiladministracio Partio." Post la 1955 Politika Disfali (Sistemo de '55, 55年体制), Ginĝi savos li ekde ruino.
Kategorio:Mangao
Musparuo

La **Musparuo** aŭ Mussaknestulo (***Anthoscopus musculus***) kiuj karakteras pro konstruo de sakformaj nestoj pendantaj kaj el la genro *Anthoscopus* kiu karakteras pro konstruo de falsaj enirejoj en tiuj.

## Aspekto 
Ĝi estas grizeca birdo, el kio devenas la nomo.

## Teritorio kaj populacio 
Tiu specio havas ampleksan teritorion en orienta Afriko nome en Etiopio, Kenjo, Somalio, Sudano, Tanzanio kaj Ugando, kun ĉirkaŭkalkulita teritorio tutmonda de ĉirkaŭ 550,000 km².

## Habitato 
Ties natura habitato estas seka savano kaj subtropika aŭ tropika seka arbustejo.

## Eksteraj ligiloj 
* **2008 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj**

## Notoj 
Kategorio:Remizedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Almaraz

**Almaraz** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *almaraceños*. La censita populacio en 2008 estis de 1.250 loĝantoj.

## Situo 
Almaraz estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo, je altitudo de 277 m; je 110&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj bone komunikita kaj kun la regiona ĉefurbo, kun Madrido kaj kun la plej proksima urbo nome Navalmoral de la Mata. La surfaco de ties teritorio estas de 34&nbsp;km². La municipa teritorio limas norde kun Saucedilla, sude kun Higuera kaj Valdecañas de Tajo, separataj de la rivero Taĵo, oriente kun Belvís de Monroy kaj okcidente kun Romangordo.

## Ekonomio
Agrikulturo, ĉefe olivarboj, kaj brutobredado. En la municipo estas la Atomcentralo de Almaraz kiu kontraŭ la risko de variaj danĝeroj, kiel akcidentoj, radioaktivado ktp., permesas ekzistadon de kelkaj servoj kaj loĝado en la vilaĝo, kvankam plej parto de la tieaj laboristoj loĝas for. Krome estas kelkaj fabriketoj.

## Demografio 
Jen la demografia evoluo de Almaraz inter 1996 kaj 2006 laŭ informoj de la Nacia Instituo de Statistiko Instituto Nacional de Estadística español.

## Historio 
Oni trovis en la municipa teritorio prahistoriajn restaĵojn ekzisteblajn ĉefe pro la proksimeco al la rivero Taĵo.

La romianoj konstruis tra tiu areo ŝoseon inter Mérida kaj Zaragozo kaj elfosis minejon de plumbo; krome konstruis ponton por trapasi la riveron Taĵon.

La araboj donis al la vilaĝon ĝian nomon ("Almaraz" en araba signifas "Renkontiĝejo"), kaj fondis proksime fortikaĵon Albalat; oni supozas, ke en tiu vilaĝo kuniĝis la arabaj konkeristoj Tarik kaj Muza.

Dum la Milito de sukcedo, trapasis la vilaĝon la Reĝo Filipo la 5-a, survoje al Portugalio. La vilaĝon kaj ponton konkeris la malamika armeo de la arkiduko Karlo de Aŭstrio.

Post unu jarcento tiu vilaĝo denove gravis por milito dum la Milito de Sendependiĝo, ĉar temis pri strategia loko disputita inter la armeoj de la hispanoj-britoj kaj francoj aliflanke. Kaj denove post unu plia jarcento la vilaĝo vidis armeon pasi tiukaze de la generalo Francisco Franco dum la Enlanda Milito survoje el Maroko post atingi Sevilon, Mérida, Trujillo kaj trapasi la riveron Taĵon en direkto al Madrido. En Almaraz ili ne trovis rezistadon sed ja en la ĉirkaŭoj de Navalmoral de la Mata kie liberecana populacio organizis resistadon kaj kie okazos bataloj.

La ofteco de tiaj okazoj rilatas al la esto de la natura vojo el Sudokcidenta Iberio, Ekstremaduro, Portugalio ktp al centro de Hispanio kaj Madrido.

## Eksteraj ligiloj 
* Ecologistas Extremadura petas fermon de la Atomcentralo de Almaraz en 2010. 
* Suncentralo de Almaraz.
* Informo de la municipo en la Portalo de la Vilaĝaro Campo Arañuelo .

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Nagycsécs

**Nagycsécs** [nadjĉEĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Tiszaújváros. Nagy signifas: granda kaj faras diferencon de Kiscsécs.

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 100 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.9599/20.9449
* Loĝantaro: 910
* Poŝtkodo: 3598
* Telefonprefikso: 49

## Situo 
Nagycsécs situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Sajó, laŭ ĉefvojo Nyékládháza-Debrecen, laŭ fervojo Nyékládháza-Tiszaújváros. La lasta urbo troviĝas 7, Miskolc 15 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1280. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika (kaj samtempe grekokatolika) preĝejo omaĝe al Nomo de Dipatrino (Virga Maria) de 1765
* kalvinana preĝejo

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.vendegvaro.hu
* w.nagyvofely.hu
* w.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Tamazula de Gordiano

**Tamazula de Gordiano** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Tamazula de Gordiano. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 085.

## Geografio 
**Tamazula de Gordiano** apartenas al la regiono Sureste kiu situas en la sudoriento de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 35987 loĝantojn. El tiuj estis 17289 viroj kaj 18698 virinoj. La komunumo havas surfacon de 1324,48 km². La meza alteco estas 1120 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,3 C. En la komunumo estas 1007,7 mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270ra|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 12182 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 10305 scipovis legi kaj skribi kaj 1863 viroj estis analfabetoj. Do 15.29 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 13806 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 11927 sciis legi kaj skribi kaj 1862 virinoj estis analfabetoj. Do 13,49 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Tamazula de Gordiano vivis 35990 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 118 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,328 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Tamazula de Gordiano  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Pfeiffer (pianokonstruisto)

eta|Joseph Anton Pfeiffer (1828–1881)
La pianofabriko **Carl A. Pfeiffer GmbH & Co. KG** en Leonberg, (Germanio) estas fama produktanto de pianoj (pianegoj kaj pianetoj) laŭ tradicia tekniko. La firmaon, kiu estas en kvina generacio en familia posedo, fondis **Joseph Anton Pfeiffer** en Stutgarto en la jaro 1862.

## Literaturo (elekto) 
* Walter Pfeiffer: *Die Verlängerungen im Hammerwerk des Klaviers*. Berlin-Schöneberg: 1924.
* Walter Pfeiffer: *Vom Hammer. Untersuchungen aus einem Teilgebiet des Flügel- u. Klavierbaus. 1948.
* Walter Pfeiffer: *The piano hammer: a detailed investigation into an important facet of piano manufacturing*. Frankfurt a. M. 1978.
* Walter Pfeiffer: *Pfeiffer-Klaviere''. Leonberg 2000.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la firmao Pfeiffer
* Firmaopriskribo ĉe la faka ligo Deutsche Klavierindustrie e.V

Kategorio:Piano
Kategorio:Muzikinstrumenta konstruado
Pleyel

[eta|Pleyel piano en Cell No. 4 de [Frédéric Chopin en la Cartoixa de Valldemossa en Majorko.]]
[eta|Lasta piano de Chopin farita de Pleyel (no 14810) ekspoziciita en la Muzeum Fryderyka Chopina de [Varsovio; Chopin ludis kaj komponis per tiu instrumento en 1848-49]]
**Pleyel** estas franca piano-fabriko fondita en 1807 en Parizo fare de la aŭstra komponisto Ignaz Josef Pleyel. Post ties morto en la jaro 1831 lia filo Camille transprenis la laboron kaj kondukis la manufakturon al famo.

## Vidu ankaŭ 
* Salle Pleyel
* piankonstruisto

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de la entrepreno  (franclingvo)

* Internationale Ignaz J. Pleyel-Gesellschaft - Ignaz-Pleyel-Muzeo en Aŭstrio (germanlingve)

Kategorio:Piano
Kategorio:Muzikinstrumenta konstruado
Carl Sauter Pianofortemanufaktur

La **Carl Sauter Pianofortemanufaktur** GmbH & Co KG en Spaichingen (Germanio) estas ekde 1819 tie rezidanta produktanto de pianoj (pianegoj kaj pianetoj).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* piankonstruisto

## Eksteraj ligiloj 
* Carl Sauter Pianofortemanufaktur GmbH & Co.KG

Kategorio:Piano
Kategorio:Muzikinstrumenta konstruado
Novajidrány

**Novajidrány** [novajidrAnj] estas unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Encs.

## Bazaj informoj 
* Areo: 14 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 143 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3982/21.1701
* Loĝantaro: 1460
* Poŝtkodo: 3872
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Novajidrány situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Miskolc-Hidasnémeti, Hernád preterfluas. Encs troviĝas 10, Miskolc 47 km-ojn.

## Historio 
Dum la historio estis 3 proksimaj komunumoj: "Suba" Novaj, "Supra" Novaj kaj Idrány, kiuj unuiĝis en 1936. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Nomo de Dipatrino (Virga Maria) de 1791
* kalvinana preĝejo

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.nagyvofely.hu
* w.gyaloglo.hu
* w.katolikus.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Wilhelm Schimmel Pianofortefabrik GmbH

**Wilhelm Schimmel Pianofortefabrik GmbH** en Brunsvigo Estas produktanto de pianoj (pianegoj kaj pianetoj). La firmaon fondis la 2-an de majo 1885 Wilhelm Schimmel en Lepsiko. Dum la granda depresio la firmao fuziis en 1929 kun *Deutschen Pianowerke A. G.* kaj translokigis la produktadon al Brunsvigo. En 1931 Wilhelm Arno Schimmel sukcesi remalligi sian firmaon, kies firmaa rezidejo tamen restis en Brunsvigo.

## Fontoj 
* Nikolaus Schimmel: *Schimmel - ein Unternehmen stellt sich vor*. Braunschweig: Schimmel, Pianofortefabrik, 1984.
* Konstantin Restle [Hrsg.]: *Faszination Klavier, 300 Jahre Pianofortebau in Deutschland*. München; London; New York: Prestel 2000. ISBN 3-7913-2308-3.
* Nikolaus W. Schimmel: *Pianofortebau - ein Kunsthandwerk, die Geschichte der Pianoforte-Instrumente; die Schimmel-Familientradition*. Braunschweig: Wilhelm-Schimmel-Pianofortefabrik, 1995. 4., völlig überarb. und aktualisierte Auflage.

## Vidu ankaŭ 
* Grotrian-Steinweg Pianofortefabrikanten - Dua pianofabrikanto en Brunsvigo
* piankonstruisto

## Eksteraj ligiloj 
* Wilhelm Schimmel Pianofortefabrik GmbH

Kategorio:Piano
Kategorio:Muzikinstrumenta konstruado
Blauen BL

## Pri la komunumo 
**Blauen** estas komunumo en la distrikto Laufen en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 694 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Blauen situas sur teraso ĉe la suda flanko de la samnoma ĵurasa montoĉeno en la nordo de la distrikto. La komunuma teritorio etendiĝas sur 7,13 km², de kiuj 34% servas al agrikulturo, 60% estas kovritaj de arbaro kaj 6% konsistas el setlejoj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Blauen limas al Dittingen, Zwingen, Nenzlingen, Pfeffingen, Ettingen kaj la du soloturnaj komunumoj Hofstetten-Flüh kaj Metzerlen.

## Trafiko 
Blauen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la reto de la publika trafiko la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al Laufen.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Blauen datiĝas el la jaro 1147 kiel *Blakwan*.

En mezepoko Blauen apartenis al la Baronejo Zwingen, la regejo de la baronoj de Ramstein. Post ties formorto ĝi kun la baronejo transiris al la Princepiskopejo Bazelo, kies voktoj ĝin regis ĝis la Franca Revolucio en la jaro 1792. Blauen nun fariĝis parto de la Raŭraĥa Respubliko kaj poste kun la Kantono Laufen estis integrita en la franca departemento Mont-Terrible. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis Blauen al Kantono Berno. En la jaro 1994 ĝi kun la tuta distrikto Laufen aliĝis al Kantono Bazelo Kampara.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Blauen
* Blauen en la Historia Leksikono de Svislando
Seiler Pianofortefabrik

**ED. SEILER Pianofortefabrik GmbH & Co.KG** estas renoma produktanto de pianoj (pianegoj kaj pianetoj). Fondita en 1849 fare de Eduard Seiler en Liegnitz (Malsupra Silezio), nuntempe en Pollando, la firmao fariĝis plej granda pianofabrikanto de Orienta Germanio. Fine de la dua mondmilito familio Seiler kaj la restanta dungitaro devis fuĝi. Komence la firmao reekprenis la produktadon en Kopenhago, Danio, antaŭ ol ĝi en 1961 novstarigis sian produktejon en Kitzingen (Germanio).

## Vidu ankaŭ 
* piankonstruisto

## Eksteraj ligiloj 
Retpaĝo de la firmao Seiler

Kategorio:Piano
Kategorio:Muzikinstrumenta konstruado
Religio en Nord-Koreio

Tradicie, religio en Norda Koreio unuavice konsistas de budhismo kaj konfuceismo, kaj en malplia etendo, kristanismo kaj sinkreta Ĉondogjo. Laŭ la CIA, pro tio ke la altiĝo de Stalinismo, liberaj religiaj aktivecoj ne plu ekzistis, la registaro sponsoras religiajn grupojn nur por krei iluzion de religia libereco.

## Tradiciaj religioj 
:*Ĉefa artikolo: Religio en Koreio*
Tradicie, religia vivo en Norda Koreio estas simila al tio en Suda Koreio, kun kiu formis ununuran landon ĝis 1948. Plejparto de la loĝantaro de la lando konsistas de budhistoj kaj konfunceistoj, tamen estis malplimultoj de kristanoj kaj adeptoj de la sinkreta Ĉondogjo (religio de "la Ĉiela Vojo").

## Ĉondogjo 
**Ĉondogjo** ("Ĉiela Vojo") religio elkreskis for de la Tonghak movado dum la 19a jarcento. Prpers emfazas la dieman naturon de la loĝantaro kaj enhavas elementojn trovitajn en Budhismo, Ŝamanismo, Konfuceismo, Taoismo, kaj Katolikismo.
Mildred

**Mildred** estis anglosaksa abatino kaj sanktulino.

Ŝiaj gepatroj estis Merewalh, kiu regis Wreocensaete en okcidenta Mercia, kaj Eormenburh, filino de Aethelberht la 1-a, reĝo de Kent. Ŝiaj fratinoj estis Milburga, kiu iĝis abatino de Much Wenlock, Shropshire, kaj Mildgytha, kiu iĝis abatino de monaĥinejo en Northumbria.

Ŝia patrino havis ligojn al la Merovidoj de Gaŭlio, kaj ŝi edukiĝis ĉe la merovida Abatejo Chelles. Ŝi eniris la abatejon de Minster en Thanet, Kent, fondita de sia patrino, kaj iĝis abatino ne post 694. Ŝi mortis ĉirkaŭ 716 kaj entombiĝis en sia abatejo. Tamen en 1035 ŝiaj restaĵoj estis relokigitaj en la Abatejo Sankta Aŭgusteno (Canterbury).

Kategorio:Anglosaksaj sanktuloj
Kategorio:Abatoj
Kategorio:Mortintoj en 716
Nyíri

**Nyíri** [njIri] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sátoraljaújhely.
eta|300px|Kalvinana preĝejo en Nyíri

## Bazaj informoj 
* Areo: 17 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 241 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4987/21.4424
* Loĝantaro: 440
* Poŝtkodo: 3998
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Nyíri situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Pálháza troviĝas 8, Miskolc 88 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1270 laŭ tiama ortografio *"Nyri"* apartenanta al fortikaĵo Füzér. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 569 homoj, (564 hungaroj). Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Koro de Dipatrino (Virga Maria)
* kalvinana preĝejo de 1802, en 1895 renoviĝis

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Eddius Stephanus

**Eddius Stephanus** (aŭ **Stefano de Ripon**) estis anglosakso de la 8-a jarcento kiu gravis pro sia biografio de Sankta Wilfrid.

Li estis pastro kiu eble estis ĉant-instruisto kiun Wilfrid venigis de Kent al la monaĥejo de Ripon. Li verkis la biografion de Wilfrid por la monaĥoj de Ripon, post peto de Acca, episkopo de Hexham.

La biografio estas la plej frua anglosaksa historia verko kiu ankoraŭ restas. Ĝi estis inter la fontoj de la anglosaksa historiisto Bede. Ĝi donas informojn pri la Sinodo de Whitby kiuj iom malsamas al tiuj de la historio de Bede: ekzemple, dum Bede emfazas la religiajn disputojn, Eddius donas pli da informoj pri la politika situacio.

Kategorio:Anglaj romkatolikaj pastroj
Kategorio:Britaj historiistoj
Kategorio:Anglosaksaj verkistoj
Kategorio:Latinlingvaj historiistoj‎
Kategorio:Mezepokaj verkistoj
Acca (Hexham)

**Acca** n. ĉ.660, m. ĉ.740) estis anglosaksa sanktulo kaj episkopo de Hexham, Northumberland.250px|eta|dekstra|Restaĵo de kruco el la tombo de Acca (en Abatejo Hexham)Li naskiĝis en Northumbria kaj kiel infano eniris la domanaron de Bosa, estonta episkopo de Jorko. Eble en 678 li aliĝis al la domanaro de Sankta Wilfrid, kiun li akompanis dum liaj vojaĝoj. Reveninte de Romo en 692, Wilfrid regajnis la diocezon de Hexham, kaj nomumis Acca abato de monaĥejo tie. Post la morto de Wilfrid en 709 Acca iĝis episkopo.

Acca konstruis kaj plibonigis multajn preĝejojn. Li enkondukis gregorian ĉanton en sian diocezon. Li famis pro sia teologia klereco kaj sia biblioteko. Li instigis Eddius Stephanus verki biografion de Wilfrid. Li pruntis multajn librojn kaj dokumentojn al la historiisto Bede.

En 732 li aŭ retiris sin aŭ estis forpelata de sia diocezo. Laŭ iuj fontoj li iĝis episkopo en Skotlando, aŭ en Galloway aŭ ĉe St Andrews. Tamen li entombiĝis en Hexham. Piede kaj kape de lia tombo stariĝis du belaj ŝtonkrucoj: de unu ankoraŭ restas fragmentoj. Acca estis tuj venerata kiel sanktulo. Lia fest-tago estas la 20-an de oktobro.

En siaj verkoj Bede reproduktas leteron de Acca al si mem.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Sanktuloj
Kategorio:Episkopoj de Hexham
Sinodo de Whitby

La **Sinodo de Whitby** (664) estis grava eklezia sinodo kiu okazis ĉe la abatejo de Hilda de Whitby ĉe Whitby, Anglio.

## Du kristanaj tradicioj
Dum la malfrua 7-a jarcento estis du kristanaj tradicioj en Anglio, kutime nomata la "roma" kaj la "kelta". Inter la diferencoj estis la kalkulo de la dato de Pasko, kaj pluraj monaĥaj kutimoj (ekzemple la stilo de tonsuro). Northumbria estis plejparte konvertita de monaĥoj el Iona, Skotlando, kaj la reĝo, Oswiu, sekvis iliajn kutimojn: sed ankaŭ estas tie kristanoj kiuj sekvis la "roman" tradicion, inter kiuj (persvadite de Sankta Wilfrid) estis Ahlfrith, filo de Oswiu: tial ĉe la kortego estis du datoj kiam oni celebris paskon.

## La sinodo
Colman, episkopo de Lindisfarne, estis ĉefa ĉampiono de la kelta tradicio, kaj Wilfrid de la roma. La reĝo mem prezidis la sinodon. Kiam Wilfrid diris ke Jesuo Kristo konfidis la ŝlosilojn de la ĉielo al Sankta Petro, kaj ke tial nur ties sekvantoj rajtis decidi gravajn ekleziajn aferojn, Oswiu tuj proklamis ke la roma tradicio venkis. Verŝajne Oswiu influiĝis de la deziro unuigi la eklezion en sia regno.

Colman demisiis kaj iris al Galway, Irlando, kie li fondis monaĥejon sur la insulo Inishbofin. Hilda de Whitby, kiu devenis de la reĝa familio de Northumbria, kaj kiu antaŭe sekvis la keltan tracion, lojale subtenis la decidon.

Post la sinodo la potenco de la papoj en Anglio kreskis.

## Fontoj
La du ĉefaj fontoj pri la sinodo estas la *Historia Ecclesiastica Gentis Anglorum* de Bede kaj la biografio de Sankta Wilfrid verkita de Eddius Stephanus.

Kategorio:Historio de Anglio
Kategorio:Historio de kristanismo
Braĥiosaŭro

[dekstra|eta|250px|Skeleto de braĥiosaŭro en [Ĉikago]]
eta|dekstra|250px|Braĥiosaŭro
eta|250px|Komparo de grandecoj de homo kaj braĥiosaŭro
**Braĥiosaŭro** (*Brachiosaurus*) apartenas al la plej grandaj konataj saŭropodaj dinosaŭroj (kaj per tio ankaŭ al la plej grandaj surteraj animaloj de ĉiuj tempoj). Tiu ĉi grandegulo vivis fine de la ĵurasia periodo antaŭ proksimume 150 milionoj da jaroj sur teritorioj de Usono (Colorado, Wyoming, Utah) kaj Eŭropo (Portugalio). Braĥiosaŭro estis preskaŭ 20-22 metroj longa, 12-13 metroj alta kaj ĝi povus pezi ĉirkaŭ 30 ĝis 50 tunoj.

## Tenantoj de rekordo 
Ĝis la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento tiu ĉi saŭropodo estis la plej granda bone konata dinosaŭro, sed poste superis ĝis kelkaj nove malkovritaj specioj de grandegulaj saŭropodoj (*Supersaurus vivianae*), *Sauroposeidon proteles*, *Argentinosaurus huinculensis* kaj *Puertasaurus reuili*).

## Populareco 
Braĥiosaŭro apartenas al la plej konataj kaj la plej popularaj dinosaŭroj en filmo Ĵurasia parko, danke al kiu ĝi fariĝis konata. Skeleto de "*Brachiosaurus*" *brancai* (nun *Giraffatitan brancai*) en berlina muzeo de Humboldt estas senĉese la plej alta kunmuntita skeleto de dinosaŭro en la mondo.

## Interesaĵoj 
* La pezo de cerbo de tiu ĉi dinosaŭro ne superis unu centmilonon de la pezo de korpo (ĉe mezproksima homo tio estas unu kvindekono).

Kategorio:Saŭriskioj
La infano de Kabul

**La infano de Kabul** estas afgana filmo realigita de Barmak Akram en 2009.

## Historio 
En taksio virino, kies vizaĝo estas kovrita de ĉadoro, forlasas sian bebon. La ŝoforo subite vidas tiun hometon kaj provas retrovi la patrinon...

## Aktoroj 
* Hadji Gul
* Valery Shatz
* Amélie Glenn

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala ttt-ejo de la filmo (france) 

Kategorio:Afganaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2009
Hadito

La vorto **hadito** (arabe أحاديث , حديث / hadīth, ahadīth = komuniko, raporto) en islamo signifas tradiciitajn mesaĝojn, kaj profanajn kaj religiajn. Kie la islama kunteksto estas klara, oni uzas ankaŭ simple la vorton "tradiciaĵo" de la profeto.

En tiu ĉi religia uzo la nocio servas por nomi tradiciaĵojn pri Mohamedo, ofte kontraste al la Korano, kiu laŭ islamo venis de Dio nur *tra* Mohamedo. Tradiciaĵoj temas pri liaj instrukcioj, imitindaj agoj, aproboj de alies agoj, rekomendoj, malpermesoj kaj avertoj. La tuto de tiuj haditoj estas sunao; ĝi estas parto de la islamaj leĝoj kaj la dua fonto (post la Korano) de la islama juro (*fiqh*).

En la Korano la vorto *hadīth* estas uzata ankaŭ en la senco "(dia) revelacio". La 39-a surao diras en sia 23-a versego:
* Dio sendis teren la plej bonan revelacion (*aḥsanaʾl-ḥadīṯ*), egale ripetiĝantan skribaĵon.

Tradiciaĵoj enhavantaj eldirojn kaj agojn de kunuloj (*sahaba*) de la profeto, kiujn la islamo konsideras kiel same instruajn kaj obeendajn, nomiĝas ne *haditoj*, sed *athar* (spuroj).

La haditoj estas rekonataj de sunaanoj, sed ne nepre de ŝijaistoj, por kiuj la centra kaj nura fonto de islamo estas la Korano. La sunaismaj haditoj estas juĝitaj laŭ la grado de sia historia aŭtentikeco kaj de sia akceptiteco. Ekzistas ankaŭ kolektoj de ŝiajaismaj haditoj, la ''kutub arba'a* (kvar libroj), sed iliaj tri aŭtoroj aŭ kolektintoj (al-Kulini ar-Razi, Ibn Babavaih al-Qummi, at-Tusi) vivis longe post Mohamedo.

## Vidu ankaŭ 
* Islamaj terminoj
* La Nomoj de Dio en Islamo
* Sahabo
* *Sahih Buĥari'' de Muhammad al-Buĥari

Kategorio:Islamo
Kategorio:Islama terminaro
Steinway & Sons

eta|Steinway & Sons
**Steinway & Sons** estas fabrikanto de pianoj (pianegoj kaj pianetoj). La firmaon fondis Heinrich Steinweg kaj liaj filoj 1853 en Novjorko.

Ĝi estas unu el la plej konataj markoj kaj aperas tre ofte en koncertoj kaj registraĵoj de famaj pianistoj.

## Vidu ankaŭ 
* piankonstruisto

## Literaturo (elekto) 
;Germana
* Ingrid Haslinger: *Kunde – Kaiser. Die Geschichte der ehemaligen k. u. k. Hoflieferanten*. Schroll, Wien 1996, ISBN 3-85202-129-4.
* Ronald V. Ratcliffe: *Steinway & Sons*. Propyläen-Verlag, Frankfurt am Main (u.a.) 1992, ISBN 3-549-07192-2
* Richard K. Lieberman: *Steinway & Sons. Eine Familiengeschichte um Macht und Musik*. Kindler, München 1996, ISBN 3-463-40288-2
* 

;Angla
* Robert V. Ratcliffe: *Steinway & Sons*. Chronicle Books, San Francisco 1989, ISBN 0-8118-3389-5
* Richard K. Liebermann: *Steinway & Sons*. New Haven: Yale Univ. Press, 1995, ISBN 0-300-06364-4
* Susan Goldenberg: *Steinway: from glory to controversy; the family, the business, the piano*. Mosaic Press, Oakville (Ontario) 1996, ISBN 0-88962-607-3
* Miles Chapin: *88 keys: the making of a Steinway piano*. Potter, New York 1997, ISBN 0-517-70356-4
* Theodore Steinway: *People and pianos: a century of service to music*. Steinway, New York 1953; 3. Auflage, Amadeus Pr. LLC, Milwaukee (Wisconsin) 2005, ISBN 1-57467-112-X

;Aŭskultolibro
* Dirk Stroschein: *Von Steinweg zu Steinway. Eine deutsch-amerikanische Familiensaga*. Audio-CD, ISBN 3-455-32013-9

## Eksteraj ligiloj 
* Steinway & Sons Hamburgo
* Steinway & Sons Novjorko

Kategorio:Piano
Kategorio:Muzikinstrumenta konstruado
Cesta do pravěku

**Cesta do pravěku** estas ĉeĥoslovaka kolora fantazia-instruema filmo pri ekskurso de kvar knaboj al prahistorio. Unu el la knaboj trovos ĉe kaverno, el kiu elfluas akvo, trilobiton. Sed li ne povas kompreni, ke tio estas estulo, kiu vivis antaŭ milionoj da jaroj. Helpas nek libroj nek vizitoj en muzeoj. Fine la knaboj decidiĝos ekvojaĝi al prahistorio. Ili ennavigacios per ŝipeto en la kavernon kaj vere ili venos en glaciaron, terciaron, karbonon kaj silurion. Ili ekkonos, tra kiuj multformaj ŝanĝoj Tero trairis. La instruemo de filmo estas kunigita kun unuopaj aventuroj de la knaboj, do la filmon atenteme rigardos eĉ tiu plej malgranda spektanto.

## Eksteraj ligiloj
### Sur YouTube
*Vojaĝo al prahistorio - Mamuto (ĉeĥa versio)
*Vojaĝo al prahistorio - Brontosaŭro (ĉeĥa versio)

### En angla lingvo serĉu
*Sur YouTube serĉu **Journey To The Beginning Of Time** 
*Vojaĝo al prahistorio (angla lingvo)
*Vojaĝo al prahistorio (angla lingvo)

Kategorio:Ĉeĥaj infanaj filmoj
Kategorio:Ĉeĥaj sciencfikciaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1955
Kategorio:Ĉeĥlingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri tempovojaĝado
Kategorio:Filmoj pri dinosaŭroj
Kategorio:Prahistoria vivo en populara kulturo
Moià

**Moià** estas municipo de la komarko Bages, en Katalunio. Ĝi situas en la centro de la natura komarko *Moianès*, lando hodiaŭ dividita inter la administraj distriktoj Bages, Osona kaj Vallès Oriental.

## Esperanto-movado 
En Moià troviĝas la Esperanto-Biblioteko Ramon Molera Pedrals.

## Demografio 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo ()

Kategorio:Urboj de Katalunio
Flavkapa saknestulo

La **Flavkapa paruo** aŭ **Flavkapa saknestulo** (*Auriparus flaviceps*) estas specio de saknestulo. Ĝi estas la ununura specio en la genro *Auriparus*, kaj la ununura specio de la familio en Ameriko.

La Flavkapa paruo estas tre eta birdo. Kiel la Psaltriparo estas unu el la plej malgrandaj paserinoj de Nordameriko. Ĝi estas griza supre, kaj plenkreskuloj havas **brilflavan kapon**, kio nomigas la specion, kaj  rimarkindan ruĝecan "ŝultromakuleton" (malgrandaj kovrilplumoj). Malkiel la paruedoj, ili havas akrapintan bekon.

Flavkapaj paruoj estas insektomanĝantoj, kiuj konstante manĝas en la dezertarboj kaj arbustoj, ĉefe ĉeriveraj. Ili estas kutime solemaj escepte kiam ili pariĝas por konstrui siajn videblajn nestojn. Flavkapaj paruoj manĝas ankaŭ fruktojn, sevon kaj foje klopodas akiri pecojn de seka sukero el birdomanĝejoj por kolibroj.

Flavkapaj paruoj estas komunaj kaj konstantaj loĝantaj birdoj de Sudokcidenta Usono kaj norda Meksiko, kun teritorio el sudorienta Kalifornio al Teksaso, tra Baja California kaj al centra Meksikio, norde de Sierra Nevada.

## Referencoj 
*

## Eksteraj ligiloj 
* Foto ; Artikolo kaj resumo  dwrcdc.nr.utah.gov, "Verdin", @ Division of Wildlife Resources
* Foto ; Artikolo kaj resumo  "Flavkapa paruo", ĉe imperial.cc.ca.us-(Imperial Community College, California)
* Fotaro de Flavkapa paruo  VIREO

Kategorio:Remizedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Folidorno

La **Folidorno** (***Pholidornis rushiae***) estas afrotropisa specio de birdo de la familio de Remizedoj. Ĝi estas monotipa ene de la genro ***Pholidornis***.

Ĝi troviĝas en granda parto de subsahara Afriko ĉefe ĉe la golfo de Gvineo kaj en Okcidenta Afriko nome en Angolo, Benino, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Ekvatora Gvineo, Gabono, Ganao, Gvineo, Liberio, Niĝerio, Sieraleono, Togolando kaj Ugando. Ties natura habitato estas subtropika aŭ tropika humida arbaro de malaltaj teroj.

Kiel aliaj membroj de la familio de Remizedoj tiu specio kaj genro faras neston kiel **sako pendita** de branĉetoj, konstruita el vegetala materialo.

eta|250px|maldekstra|Nesto fotita ĉe Arbaro Mabira, Ugando, Januaro 2006.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Pholidornis rushiae. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 26an de julio 2007.

Kategorio:Remizedoj
Kategorio:Afrotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Afriko
Nagybarca

**Nagybarca** [nadjbarca] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Kazincbarcika. Nagy signifas: granda.

## Bazaj informoj 
* Areo: 14 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 190 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.2477/20.5324
* Loĝantaro: 970
* Poŝtkodo: 3641
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Nagybarca situas en valo de rojo sub monto 408 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Kazincbarcika troviĝas 10, Miskolc 30 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1194. En 1544 la turkoj detruis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika kapelo omaĝe al Reĝino Dipatrino (Virga Maria)
* fundamente romanika kalvinana preĝejo (Nagybarca), la sonorilo estis farita en 1523

## Famuloj 
* en Nagybarca naskiĝis poeto Tibor Tollas, pastro Sámuel Balogh kaj kuracisto Pál Balogh

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.vendegvaro.hu
* w.nagyvofely.hu
* w.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Eŭrovido-Kantokonkurso 2009

eta|200px|dekstra|
**Eŭrovido-Kantokonkurso en la jaro 2009** okazis en Moskvo. Post du duonfinaloj (la 12-an kaj la 14-an de majo) la 16-an de majo okazis la fina konkurso inter la reprezentantoj de 25 ŝtatoj.
eta|dekstra|200px|
La konkurson gajnis belarusdevena reprezentanto de Norvegio Aleksander Ribak, kolektinta rekordan kvanton da voĉdon-poentoj (387) kun sia anglalingva kanto „Fairytale“ (Fabelo).

La duan lokon okupis kantistino el Islando, la trian — duopo el Azerbajĝano.


2009
Kategorio:Kulturo de Moskvo
Kategorio:Muziko en 2009
Kategorio:2009 en Moskvo
Thomas Adès

**Thomas ADÈS** (naskiĝis la  en Londono) estas brita komponisto, pianisto kaj dirigento.

Adès studis la pianon ĉe Paul Berkowitz kaj poste komponadon ĉe Robert Saxton en la Guildhall-Lernejo de Muziko kaj Dramo en Londono. Poste li ĉeestis University College School, li prestis dua-stelatan unuon en 1992 ĉe King's College, Cambridge, dum li studis kun Alexander Goehr kaj Robin Holloway. Li igis Britten profesoro de komponado ĉe la Reĝa Akademio de Muziko, kaj en 2004, la Universitato de Essex nomis lin doktoro pro honoro.

En 2007 retrospektiva festivalo de liaj verkoj prezentiĝis ĉe la Barbican Arts Centre en Londono kaj li estis la fokuso de la jara nuna festivalo de muziko de Radio France, "Présences" kaj la "Ultimo" festivalo en Helsinki. La Barbican Festival, "Traced Overhead: The Musical World of Thomas Adès" ("Paŭsita Supre: La Muzika Mondo de Thomas Adès"), inkluzive de la UR premiero de nova verko por Simon Rattle kaj la Berliner Philharmoniker, *Tevot*.

En la printempo de 2007 *The Tempest* revenis al la Reĝa Domo de Opero.

Kategorio:Britaj komponistoj
Nyésta

**Nyésta** [njEŝta] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó.

## Bazaj informoj 
* Areo: 7 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 169 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3728/20.9517
* Poŝtkodo: 3809
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Nyésta situas sur malebenaĵo, fine de sakovojo. Szikszó troviĝas 22, Miskolc 58, Budapeŝto 211&nbsp;km-ojn http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=4419&i2=9566.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1255 laŭ tiama ortografio *"Neste"*. La kampoj apartenis al eklezio. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Nyésta 218 hungaroj. En Nyésta migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo omaĝe al Dipatrino

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Ormosbánya

**Ormosbánya** [ormoŝbAnja] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Kazincbarcika. Pli frue la loknomo estis *Ormospuszta*, poste pro la minado la nomo ŝanĝiĝis al bánya, kiu signifas: minejo.
eta|maldekstre|Loĝdomo de ministoj

## Bazaj informoj 
* Areo: 8 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 177 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3328/20.6496
* Loĝantaro: 1880
* Poŝtkodo: 3743
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Ormosbánya situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Kazincbarcika-Rudabánya. La vilaĝo kontaktiĝas kun Izsófalva. Rudabánya troviĝas 4, Kazincbarcika 12, Miskolc 30 km-ojn.

## Historio 
Pli frue keltoj vivis tie. La unua mencio devenis el 1275 en formo *"Vrmus"*. En 1408 abatejo fondiĝis. En 1564 la turkoj okupis la vilaĝon, la loĝantaro rifuĝis. Inter 1887-1984 oni minadis karbojn. En 1912 la fervojo ekfunkciis. Ormosbánya longe apartenis al Izsófalva, fine en 1993 memstariĝis kaj municipo formiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, poŝto, kuracejo.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Maria
* kalvinana preĝejo
* fiŝkaptistaj lagoj

## Famuloj 
En Ormosbánya naskiĝis:
* fizikisto Gyula Faigel
* futbalisto Zoltán Friedmanszky.

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu
* www.ormosbanya.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Pamlény

**Pamlény** [pemlEnj] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Szikszó. La loknomo ne havas sencon hungare.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 223 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4939/20.9291
* Poŝtkodo: 3821
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Pemlény situas sur deklivoj, fine de sakovojo. Encs troviĝas 30, Szikszó 42, Miskolc 65, Budapeŝto 230 kilometrojn distance.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1299 laŭ tiama ortografio *"Pomlyn"*. En Pamlény migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Mikaelo
* kalvinana preĝejo de 1764, turo 16 m-ojn alta alkonstruiĝis en 1914

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Buda-Kaŝaljova distrikto

**Buda-Kaŝaljova distrikto** (, ) estas administra subdivido en Homela regiono. Ĝi situas en nordorienta parto de regiono. Estis fondita en 1924 jaro, de 1938 jaro eniris en konsisto Homelan regionon. Areo estas 1600 da km2. Mezaj altaĵoj estas inter 130 kaj 150 metroj, nordoriente inter 140 kaj 170 netroj. En la distrikto estas eldonata gazeto "Avangard".

## Administra subdivido kaj loĝlokoj 
La distrikto estas subdividita je 21 vilaĝaj sovetoj. Nuntempe en la distrikto situas ĉirkaŭ 270 da loĝlokoj, pli grandaj estas Buda-Kaŝaljova - administra centro de distrikto, kaj Uvaraviĉi. Post Ĉernobila katastrofo parto de tiatempaj loĝlokoj estis elmigritaj pro radioaktiva malpurigado.

## Agrokulturo 
Bestbredado por viando kaj lakto, cerealkulturado, terpomkulturado.

## Industrio 
## Komunikado 
Fervojo inter Minsk kaj Homel, aŭtovojoj inter Mahiljov kaj Homel, kaj inter Buda-Kaŝaljova kaj Ĉaĉersk.

Kategorio:Distriktoj de Belorusio
Kategorio:Homela regiono
Parasznya

**Parasznya**  estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Miskolc.

## Bazaj datumoj 
* Areo: 17 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 176 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1683/20.6419
* Loĝantaro: 1290
* Poŝtkodo: 3777
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Parasznya situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Sajószentpéter troviĝas 8, Miskolc 16 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el la 12-a jarcento. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. Fine de la 18-a jarcento du karbominejoj ekfunkciis. En 1842 incendio okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana klasikisma preĝejo de 1786, turo alkonstruiĝis en 1800
* monumento pri falintoj
	
## Literaturo 
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.gyaloglo.hu

## Eksteraj ligiloj 
* 

* 
* 

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Ĉaĉerska distrikto

**Ĉaĉerska distrikto** (, ) - administra subdivido en Homela regiono. La distrikto estis fondita en 1926 jaro, de 1938 jaro situas en konsisto de Homela regiono en 1962 jaro la distrikto estis likvidita, en 1965 jaro refondita. Areo de distrikto estas 1200 da km2. Riveroj: tra distrikto fluas Soĵ kun flankriveroj: Pokac kaj Ĉaĉora; Kaŭpita - flankrivero de Besjadz. En la distrikto situas Biologia rezervejo "Ĉaĉerski". En la distrikto estas eldonata gazeto "Ĉaĉerska heroldo".

## Loĝlokoj kaj administra subdivido 
En 2001 jaro en la distrikto estis 126 da loĝlokoj, pli granda estas Ĉaĉersk. La distrikto estas subduvidita je 7 vilaĝaj sovetoj.

## Agrokulturo 
Bestbredado por lakto kaj viando, cerealkulturado, terpomkulturado, furaĝkulturado.

## Industrio 
## Elfosaĵoj 
Kreto, argilo

## Komunikado 
Ĉaĉersk per aŭtovojoj estas kunligita kun Buda-Kaŝaljova, Karma, Krasnapolje, Svjacilaviĉi, Vetka. Tra distrikto trairas aŭtovojo inter Homel kaj Mahiljoŭ.

Kategorio:Distriktoj de Belorusio
Kategorio:Homela regiono
Dobruŝa distrikto

**Dobruŝa distrikto** (belaruslingve – *Добрушскі раён*;  – *Добрушский район*) estas administra kaj teritoria subdivido en Homela regiono. La distrikto estis fondita en la jaro 1926, en 1927 estis likvidita, kaj en 1935 refondita. De 1938 ĝi eniris en Homelan regionon. Areo estas 1.500&nbsp;km2. Sub arbaroj estas 20 % de la areo. En la areo de la distrikto situas inkludaĵo de ruslanda areo de Brjanska regiono. Tra la distrikto fluas riveroj: Ipuc kun flankriveroj: Njacjoŝa kaj Ĥorapuc. En la distrikto situas Ŝabrina biologia rezervejo. Administra centro de la distrikto estas Dobruŝ. En la distrikto estas eldonata gazeto "Dobruŝa provinco".

## Loĝlokoj kaj administra subdivido 
La distrikto estas subdividita je 18 vilaĝaj sovetoj. En la distrikto situas ĉirkaŭ 100 loĝataj lokoj, la plej grandaj estas Dobruŝ kaj Cerahoŭka. Pro Ĉernobila katastrofo post jaro 1986 parto de tiutempaj loĝlokoj estis likviditaj pro radioaktiva malpurigado.

## Agrokulturo 
Bestbredado, cerealkultivado, terpomkultivado, betkultivado. Post Ĉernobila katastrofo, ĉi-tio ŝrumpis.

## Industrio 
## Elfosaĵoj 
Torfo, sablo (por vitraĵproduktado), argilo.

## Komunikado 
Tra distrikto trairas fervojoj inter Homel kaj Novozibkov, kaj inter Homel kaj Baĥmaĉ, aŭtovojo de Homel tra Dobruŝ al Novozibkov.

## Aliaj projektoj 
Kategorio:Distriktoj de Belorusio
Kategorio:Homela regiono
Steingraeber & Söhne

La pianomanufakturo **Steingraeber & Söhne**, fondita en 1820 en Turingio (Germanio), ekde 1852 en Bayreuth, apartenas al la plej konataj produktantoj de altkvalitaj pianoj. Ĝi fabrikas pojare ĉ. 40 pianetojn kaj 70 pianegojn. La familia entrepreno rezidas en la historia *Steingraeber-domo*, rokokodomo el 1754, kie ankoraŭ staras pianego de Franz Liszt.

## Vidu ankaŭ 
* piankonstruisto
* Plothen

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.steingraeber.de
* http://www.studiobuehne-bayreuth.de

Kategorio:Piano
Kategorio:Muzikinstrumenta konstruado
Perkupa

**Perkupa** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Edelény.

## Bazaj informoj 
* Areo: 19 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 149 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4736/20.6891
* Loĝantaro: 930
* Poŝtkodo: 3756
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Perkupa situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Sajószentpéter-Turňa nad Bodvou, laŭ fervojo Tornanádaska-Miskolc. Szendrő troviĝas 10, Miskolc 49 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1340 en formo *"Precopa"*. En 1562 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1896 la fervoja linio atingis la vilaĝon. En la 20-a jarcento oni minadis tie gipson kaj anhidriton. La lasta estas natura sterko. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Koro de Jesuo
* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝo Stefano la 1-a (Hungario)
* kalvinana preĝejo de 1799, turo alkonstruiĝis en 1838

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.vendegvaro.hu
* w.gyaloglo.hu
* w.nagyvofely.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Ĉadoro

eta|Iranaj virinoj portas ĉadoron
eta|222x222px|Afganaj virinoj en ĉadoro
**Ĉadoro** (, tradukita "tendo"; DMG: *čādor*) estas tradicia vesto, kiun surhavas islamaj virinoj (ĉefe en Irano). Ĉefe uzita en urboj, ankaŭ en kamparoj.

Ĉadoro estas peco da vualo, tolaĵo meze ronda kaj malfermita antaŭe. Ĝi ne havas malfermaĵojn por la manoj. La virinoj aŭ uzas siajn manojn por gardi surkape tiun veston aŭ plektante ĝin. La ĉadoro kaŝas la tutan korpon de la virino kiel la burko aŭ la nikabo, escepte la vizaĝon, kiun tiuj kaŝas; ĝi similas pli al hiĝabo aŭ al la ŝalo, ĉar ĉiuj tiuj lasas senkaŝe la vizaĝon.

La parto de la ĉadoro kiu kaŝas la vizaĝon estas kutime farita el muslina ŝtofo dum la parto kiu kovras la hararon estas kutime farita el kotono.

Dum la regado de Reza Ŝaho Pahlavi , la unua Ŝaho en Irano, li agis interalie por okcidentiĝo kaj tiel en 1936 proklamis leĝon malpermesantan la portadon de ĉadoro aŭ vualo publike, tiel ke policanoj surstrate ŝiris la veston super la kapoj de virinoj .

La ĉadoro ankaŭ fariĝis politika ilo flanke de religiestroj. Post la Irana Revolucio, estis decidite ke virinoj portus la ĉadoron aŭ vualon publike, kaj la leĝoj estis devigitaj fare de la pudora polico kaj la Armeo de la Gardistoj de la Islama Revolucio.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Ĝilbabo
* Kaptuko
* Burko
* Hiĝabo
* Nikabo
* Statuo de liberigita virino (Bakuo)

Kategorio:Islamo
Kategorio:Tradiciaj vestoj
Kategorio:Arabaj vortoj
Kategorio:Islama terminaro