Ĉambrotono

La **ĉambrotono** estas la komuna tono, sur kiu oni agordas la instrumentojn de muzikensemblo.

„Ĉambro-“ rilatas al princaj privataj ĉambroj, en kiuj oni antaŭe muzikis. Tial ekzistas laŭ historia konsidero kontrasto inter „ĉambro“- kaj „ĥortono“ resp. „orgentono“, kiu ĉilasta estis  ĝis plentono pli alta. Ĉi tiu distingo perdiĝis post 1800.

## Evoluo 
Ne jam ĉiam kaj ĉie ekzistis unueca ĉambrotono. En Germanio ĝi situis dum la 17-a kaj 18-a jarcentoj ofte je ĉ. 415 Hercoj (Hz), en Italio dum la 17-a jarcento je 466&nbsp;Hz kaj en Francio dum la 18-a jarcento ankaŭ je 392&nbsp;Hz.

Pro la muzika vivo pli kaj pli interregia kaj internacia kreskis la bezono je samalta agordotono. Tial en 1788 en Parizo ekestis la t.n. Pariza agordo, fiksata je 409&nbsp;Hz . Ĉar la ĉambrotono dumpase de la 19-a jarcento pli kaj pli altiĝis, en 1858 la Franca Akademio novefiksis ĝin je 437,5&nbsp;Hz. Pluan plialtiĝon provis haltigi en 1885 internacia agordotona konferenco en Vieno, kiu normigis la agordotonon je 435&nbsp;Hz. La ĝis nun lastan agordotonan konferencon okazigis en  1939 la *International Federation of the National Standardizing Associations* en Londono. Ĝi tiam difinis la ĉambrotonan frekvencon je 440&nbsp;Hz je  por la tono a (normo ISO&nbsp;16). Ĉi tiun normon aprobis la delegitoj de la  Konsilio de Eŭropa Unio por la  Eŭropa Unio la 30-an de junio 1971.

## Praktiko 
eta|diapazono (440 Hz)
La klasika metodo por aŭdigi la ĉambrotonon estas la diapazono; alternative ekzistas ankaŭ agordofajfiloj. Nuntempe elektronikaj agordiloj estas pli kaj pli disvastigitaj. En kelkaj telefonretoj ankaŭ antaŭkonekta tono situas serve al muzikistoj je 440&nbsp;Hz; en la reto de la germana Deutsche Telekom tamen ĉi tiu tono situas kvarontonon pli malalta. En Aŭstrio la  Federacia Oficejo por Normigo kaj Mezurado ofertas la ĉambrotonon sub servonumero (+43&nbsp;1&nbsp;1507), kio estas tutmonde unika.

Ne nur en germanaj orkestroj nuntempe instaliĝis – sendepende de la ankoraŭ valida normo de  440&nbsp;Hz – la frekvenco 443&nbsp;Hz kiel ĉambrotono, precipe ĉar kordinstrumentoj sonas pli laŭte kaj pli sonore ĉe pli alta frekvenco. Tiun ĉi aŭdigas komence de provludo aŭ koncerto la hobojo, ĝin transprenas la koncertestro (tiu estas la gvida instrumentisto en la grupo de la unuaj violonoj). Tiu agordas sian violonon laŭ ĉi tiu tono kaj transdonas ĝin al la orkestro. En aliaj landoj ankaŭ kutimas agordotonaltoj de 440&nbsp;Hz ĝis 446&nbsp;Hz, ekz. en Italio dominas agordotono de 442&nbsp;Hz. Por la koncertado sur (laŭ)historiaj instrumentoj oni uzas ofte ĉambrotonon de 415&nbsp;Hz (t.e. kompare kun 440&nbsp;Hz ĉ. duontonon pli malalta) por baroka, 430&nbsp;Hz por klasika kaj 438&nbsp;Hz por romantikisma instrumentaro.

## Rimarkoj 
Ĉi supre nomitaj diferencaj ĉambrotono-frekvencoj evidentigas, ke ne ekzistas unusenca dedukto de absoluta  ĉammbrotono. Jam en la 1950-aj jaroj ekestis duboj pri la fiksigo de 440&nbsp;Hz laŭ la internacia agordotona konferenco. Kelkaj muzikistoj ne povis postplenumi la decidon kaj havis la impreson de arbitra decido. Tamen ĉiu solisto kaj ĉiu ensemblo mem decidas la agordotonon de sia muzikado. Homoj kun absoluta sonsento alkutimiĝintas al diferencaj ĉambrotonoj depende de sia regiona kaj socia deveno kaj siaj aŭskultadkutimoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
*Tonalto

## Eksteraj ligiloj 
* Online-Intonations-Gehörtraining 
* Kammerton im Internet

Kategorio:Muzika teorio
Kategorio:Agordoj (muziko)