open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Motorŝipo

eta|dekstra|350px|La granda pasaĝera motorŝipo "Queen Mary 2"

**Motorŝipo** estas memmova akvoveturilo, kies ĉefa motoro estas eksplodmotoro, plej ofte dizela.

Nuntempe la motorŝipoj estas la plej disvastigita tipo de la akvoveturiloj. Ili praktike plene anstataŭigis la vaporŝipojn.

## Mekanismo 
Motoro de la motorŝipo povas esti malrapidrotacia (tiuokaze ĝi funkcias senpere kun la helica ŝafto) aŭ rapidrotacia. La rapidrotacia motoro estas kunigita kun helica ŝafto pere de transmisio. La plej disvastigitaj tipoj de transmisio estas mekanika (reduktilo) kaj elektra. Okaze de la elektra transmisio, dizelmotoro rotaciigas generatoron de la kontinua aŭ alterna kurento, kies elektro funkciigas motorojn, kiuj rotaciigas helican ŝafton. La elektra transmisio permesas senŝtupe ŝanĝi rotacian rapidon de helica ŝafto. La motorŝipojn kun la elektrotransmisio oni ne malofte distingas kiel aparta klaso de la akvoveturiloj – dizelelektroŝipoj.

Estas motorŝipoj ankaŭ kun hidraŭlika transmisio.

Rapidaj ŝipoj pli ofte uzas turbinan motoron (cetere, tiajn akvoveturilojn, turbinŝipojn, iufoje oni ankaŭ alkalkulas al motorŝipoj).

## Vidu ankaŭ 
*Elektra akvoveturilo
*Ŝipo

Kategorio:Ŝipoj
Kategorio:Akvoveturiloj
Kategorio:Motoraj veturiloj
Kategorio:Transportaj rimedoj
Zalaszentbalázs

**Zalaszentbalázs** [zalasentbalAĵ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Okcidenta** Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Nagykanizsa.

## Bazaj informoj 
* Areo: 21 km²
* Loĝantaro: 796
* Poŝtkodo: 8772
* Telefonprefikso: 93
* Koordinatoj: 46°51′20″N 16°46'50″E

## Situo 
Zalaszentbalázs situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo fervojo Zalaegerszeg-Nagykanizsa. Zalakaros troviĝas 19, Pacsa kaj Nagykanizsa po 20, Letenye 28 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1320 en formo *"Zenthbalas"*. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto, municipa administracio.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Granda) de 1781, post 3 jaroj turo alkonstruiĝis
* skulptaĵo pri Madono
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Fort Reliance

**Fort Reliance** aŭ **Fortikaĵo Reliance** (angle: *fideco*) estas forlasita komercejo kaj militfortikaĵo en Jukonio, Kanado. 
Ĝi situas ĉe la orienta bordo de la Jukono 13 km rivermalsupren de Dawson. La fortikaĵo estis konstruita en 1874 de François Mercer, Jack McQuesten kaj Frank Bonfield kiel komercejo de la *Alaska Commercial Company*. Ili komercis kun la tie loĝantaj Han-indianoj.

Komercado en Fort Reliance daŭris senpaŭze ĝis 1877. Dum tiu tempo la ejo iĝis ĉefa landmarko por komercistoj. La riveroj Fortymile, Sixtymile kaj Seventymile estis nomitaj pro sia distanco de la fortikaĵo. En 1877 la komercistoj forlasis la ejon post kiam indiĝenoj ŝtelis iliajn varojn.
Komercistoj revenis en 1879 kaj funkciigis la fortikaĵon ĝis 1886, kiam ĝi estis forlasita pro orimpeto ĉe la rivero Stewart. La iamaj komercistoj preferis serĉi oron kaj la kaptado de bestoj iĝis malpli interesa.

Post la forlaso multaj konstruaĵoj estis uzitaj kiel brulaĵoj por vaporŝipoj, kiuj iris laŭ la Jukono. Nuntempe nur kelkaj konstruaĵoj restas.

## Koordinatoj 
## Referencoj 
Kategorio:Kanado
Kategorio:1874
Surd

**Surd** [ŝurd] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Okcidenta** Transdanubio, en departemento Zala, en subregiono de Nagykanizsa.

## Bazaj informoj 
* Areo: 22 km²
* Loĝantaro: 630
* Poŝtkodo: 8856
* Telefonprefikso: 93
* Koordinatoj: 46°19′21″N 16°58'13″E

## Situo 
Surd situas en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Csurgó troviĝas 15, Nagykanizsa 18, Letenye 27 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1268. En la 18-a jarcento slovenoj alvenis. La vilaĝanoj preskaŭ senescepte okupiĝas pri produkto de juloarbo, plejparton de la hungara konsumo ili liveras. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, biblioteko, kulturdomo, interretejo, policano, poŝto, vendejoj, municipa administracio.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Koro de Jesuo
* luterana preĝejo de 1797
* arboreto
* fiŝkaptista lago

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Teskánd

**Teskánd** [teŝkAnd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 km²
* Loĝantaro: 1100
* Poŝtkodo: 8991
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°51′20″N 16°46'50″E

## Situo 
Teskánd situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ flankovojoj, fervojo Slovenio-Zalaegerszeg preteriras. La lasta urbo troviĝas 7, Körmend 27, Pacsa kaj Vasvár po 28 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1271 laŭ tiama hungara ortografio *"Tuskánd"*. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, apoteko, poŝto, lerneja naĝejo, municipa administracio.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika romanika Kapelo Helena de Konstantinopolo (Teskánd) el la 13-a jarcento, post jarcento turo alkonstruiĝis, en la 18-a jarcento barokiĝis
* romkatolika lerneja kapelo omaĝe al Dipatrino de Hungaroj
Zalavár

**Zalavár** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely. La loknomo signifas: Zala-fortikaĵo.
eta|300ra|Ruino en Zalavár
eta|270ra|Monumento pri Cirilo kaj Metodo

## Bazaj informoj 
* Areo: 31&nbsp;km²
* Loĝantaro: 910
* Poŝtkodo: 8392
* Telefonprefikso: 83
* Koordinatoj: 46°40′12″N 17°09'25″E

## Situo 
Zalavár situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Zala (rivero) kun Eta Balatono. Zalakaros troviĝas 19, Pacsa kaj Nagykanizsa po 20, Letenye 28&nbsp;km-ojn.

## Historio 
Proksime de la vilaĝo oni trovis restaĵojn el la bronzepoko. Poste la romianoj konstruis malgrandan fortikaĵon. Antaŭ la hungaroj vivis tie hunoj, frankoj kaj slavoj. Post 1000 la grava loko iĝis departementejo. En 1019 nova baziliko kaj abatejo konstruiĝis, la fortikaĵo pligrandiĝis. La komunumo en 1424 rajtis aranĝi tutlandan bazaradon, ekde 1474 ankaŭ ĉiusemajne. Dum la kontraŭturkaj bataloj la fortikaĵo graviĝis ĝis 1702. Tiam ĝi malkonstruiĝis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, poŝto, municipa administracio.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝino de Dipatrino de 1923
* kapelo de 1996
* skulptaĵo pri Stefano la 1-a (Hungario)
* monumento pri Cirilo kaj Metodo
* diversaj mezepokaj ruinoj

## Famuloj 
En Zalavár naskiĝis matematikisto Ferenc Gécseg.

## Famaj nomportantoj 
* József Zalavári

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Soapy Smith

**Jefferson Randolph SMITH** pli konata kiel ***Soapy Smith*** (angle, sapa Smith; naskiĝis en 1860 en Georgio; mortis la 8-an de julio 1898 en Skagway, Alasko) estis usona entreprenisto kaj bandito.

Siajn riĉecon kaj kromnomon Smith gajnis en Denver, Kolorado, vendante pecojn de sapo, el kiuj unu laŭdire enhavis kaŝitan 100-dolaran bileton. Post malsukcesa balotmanipulado, li estis forpelita el la urbo.

Aŭguste 1897 Smith translokiĝis de la arĝenttrovejoj ĉe Creede en Kolorado al Skagway en Alasko, piede de la misfama Blanka intermonto. Dum la plej multaj viroj serĉis oron, Soapy Smith funkciigis telegrafejon, kiu estis la nura ligo kun la ekstera mondo. Sendado de telegramo kostis 5 dolarojn. La afero abrupte ĉesis, kiam iu eltrovis, ke la kablo al Seattle post kelkaj centoj da metroj finiĝis en la neĝo.

Tamen Soapy Smith kaj liaj kunuloj, ĉiuj pafistoj, tenis firme la urbon Skagway. La 8-an de julio 1898 la geologo Frank H. Reid kontraŭstaris lin ĉe la dokoj. Soapy Smith, pafita en la koron, mortis tuj. Frank Reid mortis la 20-an de julio pro per pafo detruita kokso. Ambaŭ estis entombigitaj en la *tombejo de la orimpetego* (angle: *Gold Rush Cemetry*) en Skagway.

Kategorio:Usonanoj
Fortymile (rivero)

La rivero **Fortymile** estas rivero en Alasko kaj Jukonio. Ĝi estas alfluanta al la Jukono kaj antaŭ la Alaska orimpetego multaj serĉis oron en ĝi. En la 1970-aj jaroj ekzistis asbesto-minejo ĉe *Clinton Creek*.

La nomo devenas de la distanco de la enfluejo de la rivero al Fort Reliance.

Multaj orserĉistoj venis en la regionon. Libroj estis verkitaj pri la rivero Fortymile kaj la tieaj orserĉistoj.

## Vidu ankaŭ 
* Klondike
* Jukono
* Alaska orimpetego

Kategorio:Riveroj en Alasko
Kategorio:Riveroj en Jukonio
Sieĝo de Orléans

eta|dekstra|Johana de Arko dum la sieĝo de Orléans (pentraĵo de Jules Eugène Lenepveu)
La **sieĝo de Orléans** (la 12-an de oktobro 1428 - la 8-an de majo 1429) estis krizpunkto de la Centjara milito, kiam, instigata de Johana de Arko, la francoj gajnis sian unuan venkon kontraŭ la angloj post la katastrofa batalo de Azincourt.

La angloj kaj burgundoj regis preskaŭ tutan nordan Francion krom Orléans, kaj la angloj posedis ankaŭ multe da sudokcidenta Francio. Orléans havis strategian situon: se la angloj kaptos la urbon, verŝajne ili konkerus la centron de Francio. La 12-an de oktobro 1428 la sieĝo komenciĝis, estrate de Thomas Montacute (4-a grafo de Salisbury): malfrue de tiu monato, Montacute mortvundiĝis. Ekde decembro William de la Pole (1-a duko de Suffolk) estris la sieĝon. Tamen mankis al la angloj sufiĉe da militistoj por tute ĉirkaŭi Orléans, kaj la loĝantoj povis akiri provizaĵojn.

La 12-an de februaro 1429 skotaj kaj francaj militistoj malsukcese klopodis kapti anglan provizan konvojon (la "batalo de la haringoj").

Johana de Arko skribis almenaŭ dufoje al la angloj, ordonante ilin forlasi kaj la sieĝon kaj la anglajn posedaĵojn en Francio. La 18-an de aprilo ŝi alvenis al Sieĝo de Orléans kun armeo: la sekvantan tagon ŝi eniris la urbon kaj estis ĝojege aklamata. Ĉiam ŝi urĝis agresan militadon, kontraŭ la konsiloj de la francaj generaloj. La 4-an de majo ŝi rajdis el la urbo por kuraĝigi francajn militistojn: sekvis kapto de grava angla fortikaĵo. La 6-an la francoj kaptis fortikigitan monaĥejon. Angla garnizono de Les Tourelles izoliĝis kaj estis forpelata la sekvantan tagon: Johana ŝultre vundiĝis de sago, kiun ŝi mem eltiris antaŭ ol reiri al la batalado.

La 8-an de majo la du armeoj kuniĝis por plua batalo. Ĉar estis dimanĉo, Johana deziris ne iniciati bataladon. Post nelonge la angloj turnis sin kaj forlasis la sieĝon.

Post tiu venko multaj volontuloj aniĝis al la franca armeo. La francoj forpelis la anglojn de la valo de la Luaro, kaj poste Karlo la 7-a (Francio) kroniĝis ĉe Reims. La ĉesigo de la sieĝo estis decida punkto de la centjara milito.

Kategorio:Historio de Francio
Orléans
Orléans
Kategorio:1428
Kategorio:1429
Orléans
Kategorio:Orléans
Socialdemokratoj (Slovenio)

La partio **Socialdemokratoj de Slovenio** - slovene *Socialni demokrati* - estas politika partio en Slovenio. Ĝi ekestis en 2005 el la antaŭa partio *Združena lista socialnih demokratov* (en Esperanto "Unuiĝinta Listo de la Socialdemokratoj") kaj estas inter la plej signifaj partioj de Slovenio. La partia prezidanto estas Borut Pahor. La partio membras en la Partio de Eŭropaj Socialdemokratoj kaj la partiano Milan Kučan estis la unua ŝtata prezidento de Slovenio. En 2007 la partia kandidato Danilo Türk gajnis la baloton pri la prezidento de Slovenio. La partia prezidanto Borut Pahor ekde novembro 2008 estas ĉefministro de Slovenio.

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la partio (slovene)

Kategorio:Socialdemokratiaj partioj
Kategorio:Politikaj partioj de Slovenio
Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1993
Enlandaj akvoj

**Enlandaj akvoj** nomiĝas ĉiuj akvoj, kiuj ne estas maroj aŭ partoj de maroj.

Oni distingas inter fluantaj akvoj aŭ fluakvoj kaj nefluantaj aŭ stagnantaj akvoj.

Parte oni sur ili entreprenas enlandan akvan transporton. Haveno por la enlanda akva transporto nomiĝas enlanda haveno.

La scienco pri la vivo en enlandaj akvoj estas limnologio.

## Specoj de enlandaj akvoj 
*Fluakvoj:
**Riverego
**rivero 
**rivereto
**rojo 
*Stagnantaj akvoj:
**Lago 
**Lageto

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ
* Teritoriaj akvoj

Kategorio:Akva transporto
Kategorio:Limnologio
Kategorio:Geomorfologio
Jack McQuesten

**Leroy Napoleon MCQUESTEN** konata kiel **Jack McQuesten** (naskiĝis en 1836 en Litchfield, Nov-Hampŝiro; mortis en 1909) estis pioniro en Alasko kaj Jukonio, kie li iĝis konata kiel esploristo kaj komercisto, nomita *La patro de Alasko*.

Li naskiĝis en Litchfield, Nov-Hampŝiro en 1836. En 1874, McQuesten kreis la komercejon Fort Reliance, ses mejlojn for de tio, kio estos poste Dawson. En 1879 McQuesten estis dungita de la Kompanio de la Hudsona Golfo por estri ilian komercejon. En 1893 li fondis la komunumon Circle City, Alasko.

McQuesten estis unu el la unuaj blankuloj, kiu edziĝis al indiĝena atabaskino. Ŝia nomo estis Satejdenalno, sed ŝi poste estis konata sub la nomo *Katherine James McQuesten* (1860-1921).

Alfluanto de la Jukono estis nomata laŭ li *McQuesten*. Ankaŭ *Yukon Jack* (Jukona Jack), kanada alkoholaĵo surbaze de viskio kaj miellikvoro estis nomita laŭ McQuesten.

Kategorio:Esploristoj
Kategorio:Historio de Kanado
Kategorio:Historio de Alasko
Yakutat

[eta|dekstra|240ra|Mapo de la regiono de Yakutat en [Alasko]]
**Yakutat** estas komunumo en Alasko, Usono.

Yakutat situas ĉe la suda bordo de la golfo de Yakutat.

Kategorio:Urboj de Alasko
Blanka intermonto

eta|240ra|La Blanka intermonto
eta
La **Blanka intermonto** aŭ **Blanka montpasejo** (angle: **White Pass**) estas 873&nbsp;m alta intermonto en la *Boundary Ranges* de la *Coast Mountains* ĉe la landlimo inter Alasko kaj la kanada Brita Kolumbio. Ĝi estas parto de la nacia historia parko de la Alaska orimpetego. Ĝi ligas la havenurbon Skagway al la lago Bennett.

## Historio 
La vojo tra la intermonto estis dum la Alaska orimpetego fine de la 19-a jarcento kun la Ĉilkot-intermonto unu el du ebloj por atingi la orkampojn en la internlando de la pacifika marbordo.

La vojo tra la Blanka intermonto estis pli longa, sed malpli kruta kaj alta ol tiu tra la Ĉilkot-intermonto. Tamen pro pli granda nombro de krimoj, ĉefe fare de Soapy Smith, ĝi estis pli danĝera.

Pro la relative malgranda kruteco oni kreis dum la orimpetego vojon por ĉevalĉaroj tra la intermonton. Tamen multaj ĉevaloj mortis sur tiu vojo pro la malfacilaj vintraj kondiĉoj kaj la pezaj ŝarĝoj, kaj la vojo estis baldaŭ kromnita *„Dead Horse Trail“* (Pado de la mortintaj ĉevaloj).

La nomon ricevis la intermonto en 1887 de la geologo William Ogilvie laŭ la tiama kanada ministro pri internaj aferoj Thomas White.

## Literaturo 
* Roy Minter: *White Pass: Gateway to the Klondike*. University of Alaska Press, 1987, ISBN 0-912006-26-9.

## Eksteraj ligiloj 
* Offizielle Website der White Pass & Yukon Route Railroad (angle)
* La blanka intermonto dum la orimpetego ĉe Universitato de Vaŝingtonio 

Kategorio:Montpasejoj de Kanado
Kategorio:Montpasejoj de Usono
Kategorio:Historio de Alasko
Kategorio:19-a jarcento
Damo Eleanor Talbot

**Eleanor TALBOT** (m. la 30-an de junio 1468) estis amorantino de Eduardo la 4-a (Anglio).

Ŝi estis filino de John Talbot (1-a grafo de Shrewsbury). Ĉirkaŭ 1450 ŝi edziĝis al Kavaliro Thomas Butler, filo de Ralph Butler (Lordo Sudeley). Ŝia edzo mortis antaŭ marto 1461 kaj, senpermese de la reĝo, ŝia bopatro reprenis unu el la du bienoj kiun li donis al ŝi kiam ŝi edziĝis. Eduardo la 4-a forprenis ambaŭ bienojn. Kiam Eleanor petis ilian redonon, onidire Eduardo klopodis delogi ŝin: kiam ŝi rifuzis, li promesis edziĝi al ŝi.

La 1-an de majo 1464 Eduardo sekrete edziĝis al Elizabeth Woodville. Poste asertiĝis ke la edziĝo okazis sen antaŭa anonco ĉar Eduardo timis ke Eleanor Talbot dirus ke estis antaŭa edziĝkontrakto - tio kio nuligus la edziĝon de Eduardo kaj Elizabeth Woodville pro bigamio.

Eleanor mortis en monaĥinejo la 30-an de junio 1468 kaj entombiĝis en Norwich.

Plurajn semajnojn post la morto de Eduardo (9-a de aprilo 1483) pastro atestis antaŭ la estonta Rikardo la 3-a (Anglio) ke li estris riton per kiu Eduardo kaj Eleanor Talbot eniris edziĝkontrakton. Rikardo persvadis la anglan parlamenton leĝdoni statuton (*Titulus Regius*) kiu detronigis Eduardon la 5-a, filon de Elizabeth Woodville kaj Eduardo la 4-a, kiel nelegitimulo, kaj igis Rikardon mem reĝo. Laŭ la franca historiisto Philippe de Commines, la pastro estis Robert Stillington, episkopo de Bath kaj Wells. Kiam Henriko la 7-a (Anglio) gajnis la anglan tronon, li ordonis la detruon de ĉiuj kopioj de *Titulus Regius*.

Kategorio:Anglaj nobeloj
Subterkonstruado

eta|Subterkonstruaj laboroj
**Subterkonstruado** estas fakkampo de la konstrufako kiu okupiĝas pri la planado kaj konstruado de konstruaĵoj situantaj ĉe aŭ sub la tersurfaco respektive sub la nivelo de trafikvojoj. Certagrada escepto estas la konstruado de pontoj, kiuj kiel parto de trafikvojoj same apartenas al la subterkonstruado, kvankam ili situas super la tersurfaco, sed tamen sub la nivelo de la super ĝi kuŝanta trafikvojo. La nocio subterkonstruado servas precipe por apartigi ĝin de la tereno de la surterkonstruado.

Planistoj de la subterkonstruado esence estas konstruinĝenieroj. Arkitektoj kunagas nur se temas pri specialaj dezajnaj taskoj. Realigantaj konstruentreprenoj povas esti specialfirmaoj, kiuj aktivas nur en la subterkonstruado, sed ankaŭ tiaj, kiuj realigas projektojn kaj en la surter- kaj en la subterkonstruado.

## Fakterenoj 
Unuopaj fakterenoj de la subterkonstruado estas:
* Strat- kaj vojkonstruado
* Fervojkonstruado
* Terkonstruado
* Grundkonstruado
* Tunelkonstruado
* Subakvokonstruado
* Kloako (kanalo)
* Speciala subterkonstruado
* Setlejakvomastrumado

Kategorio:Konstruado
Kategorio:Konstrufako
Szijártóháza

**Szijártóháza** [sijArtohAza] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti. La loknomo signifas: domo de rimenisto.

## Bazaj informoj 
* Areo: 4 km²
* Loĝantaro: 28
* Poŝtkodo: 8969
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°38′02″N 16°26'14″E

## Situo 
Szijártóháza situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, proksime de la slovena landlimo. Lenti troviĝas 10, Őriszentpéter 28, Zalaegerszeg 47 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1389 laŭ tiama hungara ortografio *"Zyugyartohaza"*. Oni supozas ke tiam vivis tie tiuj metiistoj, kiuj produktis rimenojn. En Szijártóháza migra poŝto servas, la municipa administracio en Rédics funkcias, kie ankaŭ la plej proksima fervojo estas atingebla.

## Famuloj 
* László Illés, literaturhistoriisto

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
James Douglas

Sir **James DOUGLAS** (naskiĝis la 5-an aŭ 15-an de aŭgusto 1803 en Demerara, nuntempe parto de Gujano; mortis la 2-an de aŭgusto 1877 en Viktorio, Brita Kolumbio, Kanado) estis dungito de la Kompanio de la Hudsona Golfo. De 1851 ĝis 1864 li estis gubernisto de la kolonio Vankuvera Insulo, ekde 1858 krome gubernisto de la kolonio Brita Kolumbio.

Li estis filo de John Douglas, nevo de la generalleŭtenanto Sir Neill Douglas. John Douglas kaj liaj tri fratoj estis komercistoj en Glasgovo. Ili ricevis partojn de sukerplantejoj en Gujano, kie li rilatis al kreolino, verŝajne *Miss Ritchie*, kiu naskis al li tri gefiloj inter 1801 aŭ 1802 kaj 1812: Alexander, James kaj Cecilia Eliza. John edziĝis en 1809 al Jessica Hamilton, kiu naskis en Glasgovo filinon nomita Jane Hamilton Douglas kaj aliajn gefilojn.

## Bibliografio 
* D. B. Smith (Hg.): *James Douglas in California, 1841 being the Journal of a Voyage from the Columbia to California*, Vancouver 1965

## Eksteraj ligiloj 
* Texte der Douglas-Verträge mit Indianerstämmen um Victoria, Nanaimo und Port Hardy 
* Herbert Sandham Graves, Early governor left his mark, in: Times Colonist v. 16. Juli 1958, Nachdruck 2. Januar 2008, PDF 6,9 MB

Kategorio:Kanadaj politikistoj
Kategorio:Historio de Kanado
Kategorio:Britoj
Kategorio:Viroj
La Filo de la Spicisto

***La Filo de la Spicisto*** (france '''''Le Fils de l'épicier'''*) estas drama filmo kreita en Provenco-Alpoj-Bordo_Lazura, de la reĝisoro Éric Guirado. La filmo prezentiĝis kiel parto de la 2007 Francparolanta Filma Festivalo de Namur.

## Rakonto 
La rakonto temas pri Antoine (rolita de Nicolas Cazalé), kiu devas forlasi Parizon por helpi lian patrinon (rolita de Jeanne Goupil) kiu estris vendejon en urbeto de suda Francio. Lia patro (Daniel Duval), kiu spertis korinfarkton, ne plu povas veturigi la kamionon, kiu provizas la urbetojn. Antoine malkovris la ĉarmojn de kamparaj maljunuloj, "*bons vivants''" (bonvivantoj) kaj iom post iom amikiĝas kun siaj klientoj kaj retrovis la kamparon de sia infanaĝo. Li ankaŭ malkovris la ĝojon de vivado kaj eble la ĝojon de amo kun Claire (rolita de Clothilde Hesme).

La filmo uzas la belan pejzaĝon de Monto Sainte-Victoire kiel lokaro.

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2007
Rotacia periodo

En astronomio, la **rotacia periodo** de astro estas la daŭro de unu turniĝo de tiu astro ĉirkaŭ ĝia rotacia akso.

Ekzemple, la rotacia periodo de Tero estas 23 horoj, 56 minutoj kaj 4,09 sekundoj (periodo tiel nomata sidera tago). Tiu periodo diferencas de la suna tago, kiu estas la tempo inter du pasoj de Suno al la meridiano de iu loko.

## Sidera kaj sinodika rotacia periodo 
eta|230ra|
*P1* = **sidera periodo**.
*P2* = **sinodika periodo**.
Post la tempo *P1* la planedo "rigardas" en sama direkton kiel en tempo *0*.
Post la tempo *P2* la planedo "rigardas" al ĝia Suno
En la kazo de astro orbitante ĉirkaŭ Suno (aŭ, ĝenerale, ĉirkaŭ stelo) oni devas malkonfuzigi:

* la **sidera rotacia periodo**, rilate al la malproksimaj steloj rigarditaj kiel senmovaj: estas la tempo, post kiu la astro revenas al ĝia orientiĝo rilate al la steloj.
* la **sinodika rotacia periodo**, tempo post kiu la astro revenas al ĝia orientiĝo rilate al Suno (aŭ rilate al *la stelo ĉirkaŭ kiu ĝi orbitas*)

Kategorio:Astronomio
Resznek

eta|centre|550ra|Larĝa panoramo de Resznek
**Resznek** [resnek] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.
eta|Kastelo de Resznek
eta|Preĝejo de Resznek

## Bazaj informoj 
* Areo: 18 km²
* Loĝantaro: 320
* Poŝtkodo: 8977
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°40′01″N 16°28'27″E

## Situo 
Resznek situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Rédics (kie estas la plej proksima fervojo) troviĝas 7, Lenti 8, Őriszentpéter 24, Letenye 38, Zalaegerszeg 42 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1282 en formo *"Reznuc"*. Vilaĝservo estas migra poŝto. La municipa administracio en Rédics funkcias.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Jozefo
* kastelo de Tauber de 1770

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Meno Burg

**Meno Burg** (naskiĝis la  1789 en Berlin; mortis la 26-an de aŭgusto 1853 tie), ankaŭ respekteme nomita la **Judenmajor** (juda majoro), estis la unua kaj dum longa tempo la unusola prusa staboficiro de juda kredo. Li estis reĝa prusa majoro de la artilerio kaj instruisto
de la unuigita artilerio- kaj inĝeniero- lernejo. Burg atingis la plej altan rangon, kiun atingis judo en la prusa armeo de la 19-a jarcento. Tamen estas lia kariero pruvo por la diskriminacio de la judoj en la prusa ŝtatservo.

Li estis viktimo de ĥolero-epidemio en Berlino. Je la 29-a de aŭgusto 1853 li estis entombigita kun ĉiuj militaj honoroj en la juda
tombejo je Schönhauser Allee. Ĉeestis pli ol 60.000 personoj.

## Notoj 
Kategorio:Germanaj militistoj
Kategorio:Germanaj judoj
Robert Stillington

**Robert STILLINGTON** (n. 1420, m. majon 1491) estis episkopo de Bath kaj Wells kaj lordo-kaneceliero de Anglio.

En 1460 li nomumiĝis Gardisto de la Privata Sigelo de la reĝo, kaj li retenis tiun postenon ĝis 1467. La 30-an de oktobro 1465 li nomumiĝis episkopo de Bath kaj Wells, kaj konsekriĝis la 16-an de marto 1466. La 20-an de junio 1467 Eduardo la 4-a nomumis lin lordo-kanceliero: li perdis tiun postenon la 29-an de septembro 1470, kiam Henriko la 6-a regajnis la tronon, sed renomumiĝis kiam Henriko denove detroniĝis la sekvantan jaron, kaj retenis la postenon ĝis la 18-an de junio 1473.

En 1478 plurajn semajnojn li malliberiĝis, ŝajne pro ligo al Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence).

Laŭ iuj raportoj - ekzemple de la franca historiisto Philippe de Commines - Robert Stillington estis la pastro kiu atestis antaŭ la estonta Rikardo la 3-a (Anglio) ke li estris riton per kiu Eduardo kaj Eleanor Talbot eniris edziĝkontrakton. Tiu atesto okazigis la detronigon de Eduardo la 5-a kiel nelegitimulo kaj la surtronigon de Rikardo la 3-a. Post kiam Henriko la 7-a gajnis la tronon, li malliberigis Robert Stillington, eble pro tiu atesto.

En 1487, post sia liberigo, Robert Stillington subtenis la pretendon de la fraŭdulo Lambert Simnel al la angla trono. Denove li malliberiĝis, ĉifoje dum la resto de sia vivo.

Kategorio:Naskiĝintoj en 1420
Kategorio:Mortintoj en 1491
Kategorio:Anglaj episkopoj
Migra ŝtonego en Poruba

**Migra ŝtonego en Poruba** estas la dua plej granda migra ŝtonego kun absolute la plej longa akso en Ĉeĥio. Ties pezo estas 11&nbsp;tunoj. Ĝi troviĝas en strato *Vřesinská* en ostrava urboparto Poruba. Ĝi estis levita en la jaro 1928 el rojujo de rojo en Poruba. Ĝi estas kreita de rozkolora mineralo de granita karaktero kun okulfrapaj nigraj makuloj de malhelaj mineraloj priskribata kiel vulgargrajna porfiria granito, kies strukturo estas porfiria. En la ŝtonego ni trovos elkreskaĵojn de rozaj kaliaj feldspatoj kun grandeco 1–2&nbsp;cm, plu plagioklason, erigitan kvarcon, biotiton en plilongigitaj aroj, magnetiton, apatiton, titaniton kaj maldense epidoton.

## Eksteraj ligiloj 
* * Moraviasilezia regiono: Porubský bludný balvan 

Kategorio:Naturmemorindaĵoj en Ostrava
Kategorio:Poruba
Kategorio:Protektitaj areoj en Ostrava baseno
Arni AG

## Pri la komunumo 
** Arni** estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1619 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
eta|maldekstra|150ra|Rivereto Arnibach
La komunumo Arni situas proksimume 3 kilometrojn oriente de la rivero Reuss sur kaldronforma altebenaĵo, kiu estas senakvigita per la rivereto *Arnibach*, kiu en Unterlunkhofen alfluas al Reuss.

La areo de la komunumo etendiĝas sur 3,37 km², de kiuj 0,95 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,41 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 642 m s.m., ĝia plej malalta punkto sur 517 m s.m.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Arni limas en nordo al Aesch (Kantono Zuriko), en oriento al Islisberg, en sudoriento al Hedingen (Kantono Zuriko), en sudokcidento al Jonen, en okcidento al Oberlunkhofen kaj Unterlunkhofen, kaj en nordokcidento al Oberwil-Lieli.

## Trafiko 
Kvankam Arni situas flanke de la ĉefaj trafikvojoj, ĝi bone atingeblas. Al la publika trafikreto la komunumo estas konektita per la poŝtaŭtolinio de Muri al Zuriko-Wiedikon. En distanco de tri kilometroj oriente post Aesch troviĝas alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 kaj CH-A4. Tra la nova aŭtovoja tunelo sub Uetliberg oni atingas aŭtomobile la centron de la urbo Zuriko en nur 10 minutoj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Arni datiĝas el la jaro 1184 kiel *Arne*.

La hodiaŭa komunumo Arni kreiĝis en la jaro 1983 per la disiĝo de la ĝis tiam unueca komunumo Arni-Islisberg al la du aŭtonomaj komunumoj Arni kaj Islisberg.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Arni

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Arni
* Arni en la Historia Leksikono de Svislando
Albrecht Dürer. Vivo kaj verkado de la fama pentristo

**Albrecht Dürer. Vivo kaj verkado de la fama pentristo** - en la libro eniris dudek ok bildoj pri liaj verkoj kun biografio kaj klarigo. Oni devas distingi ĝi je alia biografio de la pentristo, Albrecht Dürer, de Friedrich Nüchter publikita en Esperanto en 1911.

eta||Unua paĝo de *Albrecht Dürer. Vivo kaj verkado de la fama pentristo*
* aŭtoro: Hans Koch
* eldonejo: *Sudgermana Esperanto-Eldonejo* de *Oskar Ziegler*
* jaro de eldono: 1924
* formato: 48 paĝoj (27 ilustraĵoj)
* situo: interalie la privata biblioteko de P.Fiŝo
## Recenzoj
## Eksteraj ligiloj 
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*

Kategorio:Bibliografio de Esperanto
Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 1924
Kategorio:Fakaj verkoj en Esperanto
Kategorio:Antverpena Nefikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Ĉu vi konas la teron?

***Ĉu vi konas la teron?*** estas 150-paĝa libro pri geologio, verkita de Endre Dudich. Ĝi eldoniĝis ĉe Scienca Eldona Centro de Universala Esperanto-Asocio en Budapeŝto en la jaro 1983, kaj ĝis nun estas la precipa referenca verko pri geologio en Esperanto.

Recenzo de Gaston Waringhien aperis en aprilo 1985 en *Sennaciulo*, 4(959), paĝo 31.
## Recenzoj
## Bildaro

Dosiero:Ĉu vi konas la Teron 2.jpg|La fina kovrilo de la libro

## Eksteraj ligiloj
* Libroservo de UEA
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing* 

Kategorio:Geologio
Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 1983
Kategorio:Antverpena Nefikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Kategorio:Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Arni

**Arni** havas plurajn signifojn:

* **Arni AG** estas komunumo de distrikto Bremgarten en Kantono Argovio en Svislando.

* **Arni BE** estas komunumo de distrikto Konolfingen en Kantono Berno en Svislando.

* **Arni (Gurtnellen)** estas setlejo de la komunumo Gurtnellen en Kantono Urio en Svislando.
Lambert Simnel

**Lambert SIMNEL** (n. ĉ. 1477, m. ĉ. 1525) fraŭde pretendis la tronon de Anglio dum la regado de Henriko la 7-a.

Oni scias nek lian veran nomon nek liajn gepatrojn, sed preskaŭ certas ke li estis de humila deveno. Kiam li havis dek jarojn li studis sub pastro nomita Roger Simon (aŭ eble Richard Symonds), kiu decidis iĝi reĝfaranto. Li notis ke Lambert Simnel similis al la supoze murditaj filoj de Eduardo la 5-a, kaj instruis al li kortegajn kutimojn. Unue li planis ŝajnigi ke Simnel estis Rikardo de Shrewsbury (1-a duko de Jorko), la pli juna filo de Eduardo, sed kiam li aŭdis raportojn ke Eduardo Plantaĝeneto (17-a grafo de Warwick) mortis en la Turo de Londono, li ŝanĝis sian planon: Eduardo Plantaĝeneto estis filo de Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence), frato de Eduardo la 4-a, kaj havis veran pretendon al la trono.

Roger Simon estigis onidiron ke Eduardo Plantaĝeneto eskapis el la Turo al lia domo. Li gajnis iom da subteno de la jorkoj kaj enkondukis Simnel al la ĉefministro de Irlando. Tiu pretis invadi Anglion.

Tamen la vera Eduardo Plantaĝeneto fakte estis malliberulo en la Turo de Londono. La 2-an de februaro 1487 Henriko la 7-a elmontris tiun por pruvi ke Simnel estis fraŭdulo, kaj proklamis ĝeneralan reĝan pardonon kondiĉe ke ĉiuj ribelantoj cedis al li.

John de la Pole (1-a grafo de Lincoln), kiu aliĝis al la konspiro, fuĝis al Burgundio, kie estis la kortego de Margareto de Jorko, onklino de Eduardo Plantaĝeneto. John de la Pole asertis ke li helpis Eduardo eskapi. Margareto kuniĝis du mil militistojn, kiujn ŝi sendis al Irlando. La 24-an de majo 1487 Simnel kroniĝis en la katedralo de Dublino. Henriko la 7-a alvokis armeon por kontraŭi la ribelon.

La 5-an de junio 1487 la armeo de Simnel alteriĝis en Lancashire. La 15-an de junio Henriko decide venkis la ribelantojn proksime al Newark-on-Trent. Roger Simon malliberiĝis dum la resto de sia vivo; John de la Pole mortis dum la batalo. La reĝo pardonis Simnel, verŝajne ĉar li estis knabo estrita de plenkreskuloj, kaj donis al li postenon en la reĝa kuirejo. Kiam Simnel pli aĝis, li iĝis falkisto.

Kategorio:Impostoroj
Arni BE

**Arni** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 975 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, nombro kiu restis senŝanĝa unu jaron poste je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
La Arni situas 16 kilometrojn oriente de la federacia urbo kaj kantonĉefurbo Berno inter la valoj de la riveroj Aro kaj Emme. La plej alta punkto de la komunumo estas la monto *Ätzlischwand* kun alteco de 1041 m s.m.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Arni limas en nordo al Walkringen kaj Landiswil, en oriento al Lauperswil, en sudoriento kaj sudo al Oberthal, en sudokcidento al Grosshöchstetten, kaj en okcidento al Biglen.

## Trafiko 
La komunumo Arni situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la du poŝtaŭtolinioj de Biglen al Moosegg kaj de Biglen al Lützelflüh.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Arni datiĝas el la jaro 1185 kiel *Arne*.

Ek de mezepoko Arni estis submetita al la jurisdikcio de la kampara tribunalo de Ranflüh en la Emme-Valo. En la jaro 1399 la vilaĝo fariĝis parto de la Senjorujo Signau, kiu fariĝis en la jaro 1529 berna kamparvoktejo. Tribunalsidejo estis Konolfingen. Post la disfalo de la malnova reĝimo dum la tempo de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 la vilaĝo apartenis al la distrikto Höchstetten kaj ek de 1803 al la distrikto Konolfingen. La komunumo ne disponas pri propra preĝejo kaj tial apartenas al la paroĥo Biglen.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Arni

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Arni
* Arni en la Historia Leksikono de Svislando
Steloj de Eger

***Steloj de Eger*** estas libro pri la heroa defendo de urbo Eger en 1552. Skribis la belegan, tre ŝatatan romanon Gárdonyi Géza kun originala titolo ***Egri csillagok*** (hungare).eta|Titolpaĝo de la Esperanta versio de la bildstrio
eta|Virinoj de Eger, ilustro de la titolpaĝo de la Esperanta versio de la romano

## Bildstrio 
En 1979 aperis en Esperanto la bildstrio de Tibor Cs. Horváth

* Traduko de Vilmos Benczik
* Desegnoj de Pál Korcsmáros
* 51 paĝoj, 24 cm
* ISBN 9635710542
* Eldono de Hungaria Esperanto-Asocio

## Romano 
La Esperanta versio de la romano de Géza Gárdonyi aperis en 2012.

* Traduko de Jozefo Horváth
* 480 paĝoj, 21 cm
* ISBN 9789635714766
* Eldono de Hungaria Esperanto-Asocio

## Eksteraj ligiloj 
* Originala teksto en la hungara

Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 1979
Kategorio:Verkoj el la esperantigita hungarlingva literaturo
Kategorio:Antverpena Fikcio-libraro
Aljaraque

**Aljaraque** [alĥarAke] estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Huelva, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 33 km² kie vivas  loĝantoj, do loĝdenso estas 496.0 loĝ./km².
Aljaraque situas je 8 km de la provinca ĉefurbo Huelva.

## Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA , 2008) la 17.194 geloĝantoj de la municipo **Aljaraque** estas 8.604 inoj kaj 8.590 viroj. En la 33-kvadratkilometra teritorio estas 4 setlejoj, kie loĝas 16.476 geloĝantoj, kaj aliaj 722 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 233, 110 inoj kaj 123 viroj, kaj mortis 72, 30 inoj kaj 42 viroj. Tiel la natura kresko estis 161 (1.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 5678 homoj (34.7%).

## Vilaĝoj kaj komunumoj
Estas jenaj vilaĝoj en la municipo:
***Aljaraque**, 9.191 loĝantoj en 2008.
*Corrales, 2.095 loĝ.
*Bellavista, 3.606 loĝ.
*Dehesa Golf, 1.580 loĝ.
 
## Eksteraj ligiloj
*Aljaraque  - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.
 
## Referencoj
Kategorio:Municipoj de Andaluzio
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Meĥanismo de Kelvin-Helmholtz

En astrofiziko, la **meĥanismo de Kelvin-Helmholtz** estas fenomeno, kiu okazas sur malvarmiĝanta gasa astro (stelo, gasgiganto...). La malvarmiĝo kuntrenas kuntiriĝon, kiu estigas plivarmiĝon en la centro de la astro. Oni observas tiun fenomenon ĉe Jupitero kaj Saturno.

Tiu meĥanismo estis unue proponita de Lordo Kevin kaj Hermann von Helmholtz en la fino de la 19-a jarcento por klarigi la originon de la energio de Suno. Sed Arthur Eddington montris ke tiu procezo povus varmigi Sunon nur dum 20 000 000 da jaroj, kaj oni scias nun, ke Suno aĝas de pli ol 4 miliardoj da jaroj.

Kategorio:Astronomiaj eventoj
Kategorio:Gravitaj efektoj
Kategorio:Stela evoluo
Milan Kučan

**Milan KUČAN** (naskiĝis la 14-a de novembro 1941 en Križevci, Slovenio) estas slovena politikisto. Inter 1991 kaj 2001 li estis la unua prezidanto de la suverena ŝtato Slovenio, sendependiĝinta el la teritorio de Jugoslavio.

Milan Kučan estas membro de la socialdemokratio politika partio de Slovenio, kiu dum la oficperiodo de Milan Kučan nomiĝis "Unuiĝinta Listo de la Socialdemokratoj" (slovene *Združena lista socialnih demokratov* aŭ *ZLSD*) kaj en 2005 transformiĝis al la nova partio Socialdemokratoj de Slovenio, *Socialni demokrati*.

Milan Kučan naskiĝis en Križevci, vilaĝo en la regiono Prekmurje. Slovenio tiutempe estis parto de la Reĝlando Jugoslavio. En aĝo de 17 jaroj li membriĝis en la Komunisma Partio de Jugoslavio, en kiu li jam dum sia studo de juro en la Universitato de Ljubljano karieriĝis. En 1964 li iĝis prezidanto de la partia komitato de sia universitato. En 1978 li elektiĝis parlamenta prezidanto de la jugoslavia socialisma respubliko Slovenio, kaj en 1986 iĝis gvidanto de la Centra Komitato de la Komunisma Partio de Slovenio. En tiu funkcio li komencis engaĝiĝi kaj por la divido de partiaj kaj ŝtataj funkcioj (kondiĉo por distanciĝo de la modelo de "ŝtata partio", kiu nome de la komunisma partio estis komuna modelo en ĉiuj tiamaj landoj de la Orienta Bloko), por homaj rajtoj kaj por politika plurismo. En aprilo 1990 li post konstitucia reformo per 58 procentaĵoj de la voĉoj de la slovenaj civitanoj elektiĝis prezidanto de la jugoslavia respubliko Slovenio.

En decembro 1990 la plimulto de slovenoj decidis krei sendependan slovenian respublikon, do malaliĝi el la federacio de Jugoslavio, kaj tiu plano realiĝis en junio 1991. Post mallonga milito de la jugoslavia armeo kontraŭ la nova ŝtato kaj la internacia agnosko de la nova respubliko Slovenio, Milan Kučan en 1992 elektiĝis la unua slovenia ŝtata prezidanto. En 1997 li per 56 procentaĵoj de la voĉoj de la slovenaj civitanoj reelektiĝis. La dua oficperiodo finiĝis en 2002, kaj tria laŭ la konstitucio de Slovenio ne eblas. Posteulo en la funkcio de ŝtata prezidanto iĝis Janez Drnovšek.

La persono de Milan Kučan en Slovenio pro lia komunisma pasinteco estas parte pridisputata. Li mem, ekde kiam eblis deklari apartenon al partio alia ol la komunisma, nomas sin socialdemokrato, kaj membras en la socialdemokratio politika partio de Slovenio, kiu dum la oficperiodo de Milan Kučan nomiĝis "Unuiĝinta Listo de la Socialdemokratoj" (slovene *Združena lista socialnih demokratov* aŭ *ZLSD*) kaj en 2005 transformiĝis al la nova partio Socialdemokratoj de Slovenio, *Socialni demokrati*.

## Eksteraj ligiloj 
* * retejo de la prezidanto de Slovenio (angle)
* retejo de la partio de Milan Kučan

Kategorio:Prezidantoj de Slovenio
Kategorio:Slovenaj politikistoj
Kategorio:Socialdemokratoj
Setlejakvomastrumado

La **setlejakvomastrumado** organizas la agojn koncerne trinkakvon, uzakvon, poluakvon kaj precipitakvon en kaj ĉirkaŭ setlejoj.  

## Vidu ankaŭ 
* Setlejakvokonstruado

Kategorio:Akvomastrumado
Kategorio:Konstruado
Oberlunkhofen

## Pri la komunumo 
** Oberlunkhofen** estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1826 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
La komunumo Oberlunkhofen situas ĉe la okcidenta deklivo de la monto *Holzbirrliberg* 1 kilometron oriente de la rivero Reuss. Malnova flanka brako de la rivero formas la okcidentan limon de la komunumo, kie atingas tie la riveran ebenaĵon.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Oberlunkhofen limas en nordo al Unterlunkhofen, en oriento al Arni, en sudo al Jonen, kaj en okcidento al Rottenschwil.

## Trafiko 
Oberlunkhofen situas ĉe la krucpunkto de la kantonĉefvojoj al Bremgarten, Zugo kaj Zuriko.

En la vilaĝo kruciĝas tri poŝtaŭtolinioj, kiuj konektas ĝin kun Bremgarten, Affoltern ĉe Albis, Muri kaj Zuriko-Wiedkon.

Ek de somero 2009 en distanco de 5 km oriente apud Aesch troviĝas alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 kaj A4. Tra la aŭtovoja tunelo tra Uetliberg la urbocentro de Zuriko atingeblas aŭte en 15 minutoj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Lunkhofen datiĝas el la jaro 694 kiel *Lunchunft*. En la jaro 1309 estis unuan fojon menciita Oberlunkhofen aparte kiel *Obern Lunchuft*.

En mezepoko la vilaĝo apartenis al la habsburga *Distrikto Keln (germane Kelleramt)*. La Kelndistrikto en la jaro 1415 estis konkerita de la urbo Zuriko kaj transprenis de la Habsburgjoj la superan jurisdikcion, dum la malalta jurisdikcio jam ek de 1410 apartenis al la urbo Bremgarten. En 1529 Oberlunkhofen estis reformaciigita, sed post la 2-a Milito de Kappel, kiun la urbo Zuriko perdis, la vilaĝo refariĝis katolika. En la jaro 1797 unu jaron antaŭ la Helveta Revolucio kaj la disfalo de la malnova ordo, la urbo Bremgarten vendis siajn privilegiojn al la vilaĝaj komunumoj.

Kiam la francaj trupoj en la jaro 1798 liberigis Argovion de la servuto de la Svisa Ĵurkomunumo la Distrikto Keln estis malfondita kaj kreiĝis la kvar komunumoj Oberlunkhofen, Unterlunkhofen, Jonen kaj Arni-Islisberg. Tiuj apartenis unue al la Kantono Baden kaj post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 ili estis integritaj al la nova Kantono Argovio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Oberlunkhofen
* Oberlunkhofen en la Historia Leksikono de Svislando
Herera saksikolo

La **Herera saksikolo** (***Namibornis herero***) estas specio de birdo de la genro de *Namibornis* en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas monotipa ene de sia genro ***Namibornis***. Ĝi troviĝas en Angolo kaj Namibio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustejoj.

Temas pri birdo rekonebla pro sia **specifa kapobildo** nome bruna krono, tre markata blanka superokula strio kaj el la beko tre **malhelbruna traokula strio** kiu larĝiĝas al la orelzono; sube kaj paralele la vangoj estas denove blankecaj. Ĝenerale estas bruneca birdo kun helbrunaj supraj partoj, pli malhele en flugilplumoj kaj kun ruĝecaj nuancoj en pugo kaj vosto kun centra bruna parto. La subaj partoj estas blankecaj sed kun la tuta brusto el la gorĝo kaj flankoj tre striitaj vertikale je bruno. La beko kaj kruroj estas el malhelgrizaj al nigrecaj,

Tiu specio loĝas precize el sudokcidenta Angolo suden al centrokcidenta Namibio (Harrison et al. 1997). Populacio de ĉirkaŭ 2,000 birdoj loĝas en la Parko Namib-Naukluft de Namibio, kaj estas ankaŭ populacio en la Nacia Parko Iona de Angolo (Harrison et al. 1997). Tiu specio loĝas en rokaj montetoj, montoj kaj simile kie ĝi asocias ĉefe kun la arbustoj de *Commiphora*-*Acacia* kaj vivas el 700 al 1,100 m, ĉefe ĉe sudenaj deklivoj (Harrison et al. 1997b). 

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Namibornis herero. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.
* **Del Hoyo**, J.; Elliot, A. & Christie D. (editors). (2006). *Handbook of the Birds of the World*. Volume 11: Old World Flycatchers to Old World Warblers. Lynx Edicions. ISBN 84-96553-06-X.

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Metodikaj materialoj por internacia lingvo esperanto

Metodikaj materialoj pri internacia lingvo Esperanto por kursoj. >
* aŭtoro: Boris Kolker
* tradukisto:
* eldonejo: Уфимский клуб Эсперанто Klubo "Esperanto" de Ufa (UFA Sovetio)
* jaro de la unua eldono: 1974
* jaroj de la reeldonoj: 1976, 1978, 1979 kaj 1980
* presejo: ВЦ Статуправления БАССР Уфа
* formato: 80 paĝoj
* recenzoj:
* situo: privata biblioteko de P.Fiŝo

***Методические разработки по международному языку эсперанто для курсов*** — la lernolibro estis eldonita responde al petoj de sovetiaj esperanto-kluboj. Fundamento de la libro estis eldonita surpaĝe de la Ufaa junulara revuo "Ленинец" (Leninano) en aŭgusto-septembro de 1973 sub la titolo "Изучаем язык дружбы" (Ni lernas la lingvon de amikeco). La lecionojn alte taksis Gaston Waringhien (la tiama prezidanto de Akademio de Esperanto). En majo de 1974 en la revuo estis prezentita letero de la prezidanto de Vjetnama Pacdefenda Esperantista Asocio Nguyen Van Kinh. La aŭtoro de la letero atentigis pri avantaĝoj de la kurso: kompakteco, alta politika kaj metodika nivelo, vigla lingvaĵo de tekstoj. En junio la leteron represis la angla, franca kaj hispana eldonoj de la grava sovetia revuo Moskvaj novaĵoj. Post la letero estis amasa reeĥo el diversaj landoj. En 1974 la klubo decidis eldoni la kursojn en formo de aparta libro. Dum preparo de la eldono estis konsiderataj opinioj de diversaj esperantistoj. Poste sekvis prilaboritaj eldonoj de la jaroj 1976, 1978, 1979 kaj 1980 en Ufa. Krome la lernolibro estis presita en Moskvo, Krasnojarsko, Kujbiŝev (Samara), Uljanovsk, Jekaterinburg, Rostov, Vladivostok, Soĉi, Tallinn, Kaunas, Duŝanbe, Tiraspol.

Dosiero:Kolker 1978.jpg|La libro kun dediĉo de Boris Kolker al Magomet Isajev

Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 1978
Kategorio:Esperanto-lernolibroj
Kurbaflugila cerkomelo

La **Kurbaflugila cerkomelo**, *Cercomela sinuata*, estas specio de birdo de la genro de *Cercomela* en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas endemia de suda Afriko. Ĝi estas komuna loĝantaj birdojloĝanta reproduktulo ĉefe en centra Sudafriko kaj Lesoto, kaj ĝi troviĝas ankaŭ en plej sudaj areoj de Bocvano kaj Namibio. Ties habitato estas la makiso de Karuo, mallonga herbejo, kaj malfekundaj sablecaj aŭ ŝtonecaj areoj. En okcidentaj marbordaj areoj, ĝi ankaŭ ĉeestas agrikulturajn terojn.

## Aspekto 
La Kurbaflugila cerkomelo estas 14-15 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 19 gm. Ties supraj partoj estas malhelgrizaj, sed ĝi havas brunajn flugilojn kaj ruĝecan makulon malantaŭ la okulo. La vosto kaj pugo estas rozsablokoloraj, kun invertita bordo de nigro je la vostofino. Ties subaj partoj estas blankecaj, la mallonga rekta beko, kruroj kaj piedoj estas nigraj kaj la okulo estas bruna. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj havas senkolorajn pintojn en siaj plumoj.

La kontrasto inter la malhelaj supraj partoj kaj la multe pli palaj subaj partoj distingas tiun specion el la pli uniforme kolora Familia cerkomelo. Ĝi havas ankaŭ helan salmosablokoloron de la pugo etende nur ĝis la bazo de la vosto, dum la Familia cerkomelo havas pli forta nuanco kiu preskaŭ atingas la vostopinton.

La Kurbaflugila cerkomelo havas alvokon *ĉak-ĉak* kaj trilecan kanton.

## Kutimaro 
La Kurbaflugila cerkomelo konstruas tasforman neston el pajlo kaj folioj surgrunde, kutime sub arbusto. La ino demetas 2 al 4 verdajn aŭ bluajn ovojn. Tiu specio estas monogama, kaj pariĝas porvivve.

La Kurbaflugila cerkomelo videblas sola aŭ pare. Ili manĝas surgrunde aŭ ĉe la bazo de arboj insektojn.

Kompare kun la Familia cerkomelo, ĝi pasas pli da tempo surgrunde kaj kuras pli milde. Ĝi flicks siajn flugilojn, sed malpli ofte ol la Familia cerkomelo.

## Konservostatuso 
Tiu komuna specio havas grandan teritorion, kun ĉirkaŭkalkulita etendo de 850,000 km². Oni supozas, ke la populacio estas granda, kaj oni supozas ankaŭ ke la specio ne alproksimiĝas al la malpliiĝaj kriterioj de la Ruĝa Listo de IUCN kaj pro tio la specio estas konsiderata kiel Malplej Zorgiga.

## Referencoj 
* Ian Sinclair, Phil Hockey and Warwick Tarboton, *SASOL Birds of Southern Africa* (Struik 2002) ISBN 1-86872-721-1
* Birdoj de Suda Afriko 

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko