open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kató Ács

'*** [Aĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ács Kató,*' estis hungara porinfana verkisto, redaktoro. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Ascher Katalin Márta,* ŝiaj ambaŭ geedziĝaj nomoj estis *Justus Györgyné* (1939?–1945) kaj *Kertész Lászlóné* (1949–1989), ŝia pseŭdonimo estis *Körmendi Márta*. Ŝia frato estis László Ákos.

Katalin Ascher naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
Katalin Ascher vivis en mondo de la fabeloj ekde la bazlernejaj jaroj. Ŝia unua infankomedio estis prezentita en 1934 en muzikakademia halo, ŝia unua kontribuo aperis en 1936, ŝi gajnis premion en konkurso en 1937. Inter 1938-1945 ŝi estis teksisto en uzino, iom poste administranto. Post la 2-a mondmilito ŝi havis kulturistan postenon ĉe socialdemokratoj, poste inter 1949–1976 en la Hungara Radio ŝi redaktis sian furoran rubrikon por geinfanoj "Miska bácsi levelesládája". Ŝi kontribuis ankaŭ en Népszava. Pro vidviniĝo ŝi edziniĝis dufoje.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Tavaszi fuvallat.* (debuta novelo, 1936)
* *Jé* (debuta fabelo, premiita, 1937)
* *Márciusi ifjúság.* (kunaŭtoro, kompilaĵo pri porinfanaj programoj, teatraĵoj, 1948)
* *Kőbányai gyerekek.* (porinfana romano, 1950; pole: 1951)
* *Mese a világszép hóemberről.* (fabelo, 1959)
* *Tóbi, a kisautó.* (porinfana romano, 1965)
* *Mit látott Ferkó?* (fabeloj, porinfanaj poemoj, 1969; 4-a eldono 1986)
* *Mártonka vasárnapja* (fabelkomedio, prezentita en Teatro Kisfaludy, 1974)
* *Az elveszett mese és egyéb történetek.* (fabelkompilaĵo, 1997)
* *A kölyökkapitány.* (porjunula romano, 2002)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Internacia Flughaveno Aden Adde

La **Internacia Flughaveno Aden Adde** (, ) (IATA: **MGQ**, ICAO: **HCMM**), antaŭe konata kiel **Internacia Flughaveno Mogadiŝo**, estas internacia flughaveno priservanta Mogadiŝo-n, la ĉefurbon de Somalio. Ĝi estas nomita laŭ Aden Abdullah Osman Daar, la unua Prezidanto de Somalio.

Origine modest-granda flughaveno, la instalaĵo kreskis konsiderinde en grandeco en la post-sendependeca periodo post multaj sinsekvaj renovigadprojektoj. Post la ekapero de la enlanda milito en 1991, la flugservoj de Internacia Flughaveno Aden Adde spertis rutinajn interrompojn. Tamen, post kiam la sekurecsituacio en Mogadiŝo multe pliboniĝis en la malfrua 2010-2011 periodo, grandskala rehabilitado de la infrastrukturo kaj servoj de la grundoj denove rekomenciĝis. De frua 2013, la flughaveno reestigis la plej multajn el siaj instalaĵoj kaj lanĉis plurajn novajn servojn.

## Vidu ankaŭ 
* Mogadiŝo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Mogadiŝo
Kategorio:Flughavenoj en Somalio
Flughaveno Perpignan-Rivesaltes

La **Flughaveno Perpignan-Rivesaltes** (IATA: PFG, ICAO: LFMP) estas flughaveno en la departemento Pyrénées-Orientales.

Ĝia administrado estas plenumata de "Société Publique Locale Aéroportuaire Régionale" (SPLAR) ekde la . Ĝia jara trafiko estis  pasaĝeroj en 2019.

## Vidu ankaŭ 
* Perpinjano
* Rivesaltes

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Perpignan
Kategorio:Rivesaltes
Perpignan-Rivesaltes
Melilla La Vieja

**Melilla la Vieja** ("Malnova Melilo") estas la nomo de granda fortikaĵo kiu staras ĉe la nordo de la haveno en Melilo, unu el la lokoj de suvereneco () de Hispanio sur la nordafrika marbordo. Konstruita dum la 16a kaj 17a jarcentoj, multo de la fortikaĵo estis restaŭrita en la lastaj jaroj.

La fortikaĵo enhavas multajn el la plej gravaj historiaj ejoj de Melilla, inter ili arkeologia muzeo, militista muzeo, la Preĝejo de la Koncipiĝo kaj serio da kavernoj kaj tuneloj, kiel Conventico Kavernoj, en uzo ekde fenicaj tempoj.

## Referencoj 
* Fortika, P., Vorhees, M. Kaj Edsall, H. (2005). *Maroko*. Footscray, VIC: Soluleca Planedo.

Kategorio:Melilo
Conventico Kavernoj

La **Conventico Kavernoj** estas historiaj kavernoj situantaj en Melilla La Vieja kaj estas alireblaj de la Muzeo de Sankta Arto, en la hispana urbo Melilo kaj estas parto de la Historia Arta Komplekso de la Urbo de Melilo, Havaĵo de Kultura Intereso.

## Historio 
Komence naturaj kavernoj elfositaj de akvo en Cala de Trápana, ili estis uzitaj de fenicianoj, romianoj, araboj por ŝirmi sin metante siajn ŝipojn en la grandan kavon kaj fine de la hispanoj, kiuj elfosis plurajn nivelojn super la naturaj kavernoj en la 18-a jarcento por stoki manĝaĵon, kvankam ilia plej fama uzo estis kiam ili kutimis loĝigi la populacion dum la Sieĝo de Melilo (1774-1775).

En 1925, kun la konstruado de la Haveno de Melilo, la fjordo estis plenigita per sablo, formante strandon. Inter 1993 kaj 1995, la parabola arko kaj la muroj direkte al Cala de Trápana estis konstruitaj, kaj pli postaj brikaj volboj estis konstruitaj sur la tria nivelo kaj la stratoj super tiuj estis pavimitaj, Miguel Acosta kaj Concepción, pro la risko de kolapso, igante ilin alireblaj al vizitantoj koincide kun la 500-a datreveno de la hispana okupado de Melilo kun la instalado de lignaj trotuaroj. Inter 1998 kaj 2000, la unua nivelo estis apudigita kaj plifortikigita, ĉiuj niveloj estis ligitaj, kaj necesejoj kaj kloakpurigejo estis konstruitaj sub la ŝtuparo kiu iras malsupren al Trápana.

## Priskribo 
Ĝi havas gigantan malferman kavon, plifortikigitan per parabola arko el ŝtono kaj briko kaj tri interligitaj niveloj, de plej malsupra ĝis plej alta. La unua konsistas el du kruciĝantaj navoj kaj estis uzata kiel preĝejo, la dua, aro da ĉambroj ligitaj unu al la alia kaj kun fenestroj al la ekstero, la tria estante simila al la antaŭa, sed kun pli malgrandaj kaj pli malaltaj ĉambroj.

## Referencoj 
Kategorio:Melilo
Kategorio:Kavernoj en Hispanio
Jakab Frim

**Jakab Frim,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Frim Jakab,** estis hungara difektologo (speciala instruisto). Lia nobela antaŭnomo estis *körmendi*, lia frato estis Antal Frim, liaj konataj filoj estis Jenő Körmendi-Frim kaj Ervin Körmendi-Frim, lia konata nepo estis László Ákos.

 naskiĝis  en Körmend, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en Nagykanizsa, poste li finis pedagogian kurson en Kőszeg, fine li akiris pedagogian licencon en Budapeŝto. Li instruis en Varasd, Szentpéterfa, Körmend kaj Sárvár, pli poste en 1875 li estis sendita al Nederlando, Rusa Imperio kaj Prago, kie li studis edukadon de menshandikapitoj (laŭ tiama vortuzo stultuloj). Hejmenveninta en 1875 li establis edukan instituton por ili en Rákospalota (la unuan en Hungarlando). Post jaroj li funkciigis ĝin en la ĉefurbo kaj en 1896 la ŝtato transprenis la taskon. Lia edzino naskis 9 gefilojn inter 1877-1890. Li ricevis premion en Parizo en 1879.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A hülyeség s a hülyeintézetek különös tekintettel Magyarországra* (1884)
* *A hülyék és gyengeelméjűek budapesti prospektusa* (1898)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 2-a punkto)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Thadäus König

-gimnazio en Heilbad Heiligenstadt, kie König lernantis]]
**Thadäus Rudolf KÖNIG** (naskiĝinta la  en Heilbad Heiligenstadt) estas germana politikisto de kristandemokrata Unio de Germanio. Li apartenis al la Turingia Landa Parlamento de januaro 2019; en la 28.9.2024 li samloke ekprezidantis.

## Vivo kaj agado 
Post trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe Lingemann-gimnazio en Heiligenstadt kaj civila servisteco (ĉe Caritas-socialstacio je Heiligenstadt) li studis inter 2002 kaj 2008 politikajn sciencojn, publika juro kaj interkultura ekonomikomunkado ĉe la universitato de Jena. Sekvis eksterlanda semestro en Tartu. Inter 2008 kaj 2009 laboris li por ministroprezidanto Dieter Althaus kiel balotdistrikta moderigisto antaŭ esti (2009 ĝis 2011) membro en la kolegio *Politik- und Parteienentwicklung in Europa* de la konservativa Fondaĵo *Hanns Seidel*. Estinte asistant afergvidanto de Kolping-klerigejo de Turingio li ĉefafergvidantis tie en 2013. En 2017 li doktoriĝis en Chemnitz pri la estiĝo kaj evoluo de turingiaj partioj depost 1990.

En 2014 li fariĝis frakciestro de CDU je Distrikto Eichsfeld kaj en 2019 urba konsiliano en Heilbad Heiligendstadt.  De 2019 li estris la distriktan filion de CDU kaj de 2020 (vice) la CDU-on en tuta Turingio. Ne forgesota estu lia engaĝiĝo por sporto ene de la ligo *Kreissportbund Eichsfeld*.

König apartenis al komisionoj de *Eichsfeldwerke GmbH*, *Klinikgesellschaft Heilbad Heiligenstadt mbH*, *PAX-Bank e.G. Erfurt*, *Kolping-Berufsbildungswerk Hettstedt gGmbH* kaj honorofice helpis en la fondaĵoj *Thüringer Ehrenamtsstiftung* kaj *Stiftung Ettersberg. Europäische Diktaturforschung - Aufarbeitung der SED-Diktatur - Gedenkstätte Andreasstraße*.

König estas edzigita havante du filojn.

## Verkoj 
* Thadäus R. König: *Das Thüringer Parteisystem. Entstehung, Entwicklung und Struktur seit 1990*, Nomos, Baden-Baden 2018 (=Parteien und Wahlen, 16), ISBN 978-3-8487-4650-7 (disertacio, Chemnitz 2017)

## Eksteraj ligiloj 
* landparlamenta paĝaro 
* CDU-paĝaro

## Notoj 
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Konservativistoj
Kategorio:Turingia Landa Parlamento
Kategorio:Personoj de GDR
Kategorio:Distrikto Eichsfeld
Kategorio:Naskiĝintoj en 1982
Iván Antal

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Antal Iván,** estis hungara oficisto, poeto, tekstopoeto. Lia patro estis Gábor Antal.

 naskiĝis  en Pápa, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1895, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1900. Post la diplomo li studis jaron en universitato en Berlino. Hejmenveninta li laboris en ministerio ĝis 1929. Tamen inter 1904–1912 li havis postenon en Zilah. Ekde 1911 li eldonis 3 poemarojn, krome ekde tiam liaj muziktekstoj estis popularaj. Li havis edzinon.

## Liaj libroj 
* *Versek.* (poemaro, 1911)
* *Dalok.* (poemaro, 1920)
* *Nóták.* (poemaro, 1920)
* *A visszavárók.* (teatraĵo, 1923)

## Elektitaj muziktekstoj 
* Bíró uram, elveszett
* Kantinosné angyalom
* Rácsos kapu, rácsos ablak.
* Sírok, sírok te utánad
* Valakinek muzsikálnak

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* verkoj kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj oficistoj
Kategorio:Hungaraj tekstopoetoj
Kategorio:Hungaraj poetoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Grek-katolika preĝejo apostoloj sanktaj Petro kaj Paŭlo (Múcsony)

La **grek-katolika paroĥa preĝejo apostoloj sanktaj Petro kaj Paŭlo** estas sakrala historia monumento (deklarita en 2009) en grandvilaĝo Múcsony (Hungario).

## Historio 
La unua mencio pri paroĥo kun ligna kirko en Múcsony okazis en 1219. Dum dominado de  turkoj la vilaĝo senhomiĝis, sed en la frua 18-a jarcento precipe rutenoj alvenis. Ili konstruis didomon en 1797 kun paroĥejo, sed en 1878 ĝi bruldetruiĝis. Oni denove konstruis barokan preĝejon, eĉ iomete for ankaŭ memorkapelon. La matrikulo ekfunkciis en 1810. La kirko estis pligrandigita kun krucnavo en 1925.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola inter arboj. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. La turpinto estas bulboforma. La navo finiĝas en plurlatera absido, sed maldekstre sakristio aliĝas al tio.

Kermeso okazas en la 29-an de junio.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* datenoj kun foto
* hungare kun foto
* leksikono
eta|maldekstre|Interna vido

Mucsony
Mucsony
Mucsony
Mucsony
Othello (1965)

***Othello*** estas filmo de 1965 bazita sur la ludado fare de la *National Theatre Company* de la teatraĵo Otelo de Shakespeare (1964-1966) surscenigita fare de John Dexter. La filmo estis reĝisorita de Stuart Burge, kaj en ĝi stelulas Laurence Olivier, Maggie Smith, Joyce Redman, kaj Frank Finlay, ĉiuj el kiuj ricevis nomumojn al Oskar-premioj, kaj estis la filmodebutoj kaj de Derek Jacobi kaj de Michael Gambon.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Laurence Olivier kiel Othello
* Maggie Smith kiel Desdemona
* Joyce Redman kiel Emilia
* Frank Finlay kiel Iago
* Derek Jacobi kiel Cassio
* Robert Lang kiel Roderigo
* Kenneth Mackintosh kiel Lodovico
* Anthony Nicholls kiel Brabantio
* Sheila Reid kiel Bianca
* Edward Hardwicke kiel Montano
* Michael Gambon kiel Senatano/Soldato/Kiprano

## La filmo
La filmo retenas plimulton de la origina teatraĵo de Shakespeare, kaj ne ŝanĝas la ordon de scenoj, kiel ja faris la filmojn de Olivier *Hamlet* kaj *Richard III*. La nura grava nuligo estis la sceno de la Frenezulo, kvankam oni faris ankaŭ forigon de kelkaj minoraj frazoj tie kaj tie; tamen la teatra versio enhavis pli de la teatraĵo ol la filmo.

La filmo uzis grandajn kopiojn de la originalaj scenejoj, anstataŭ konstrui novajn scenejojn. Tiu filmo de Olivier estis la unua angla-lingva filmita versio de la teatraĵo farita en koloro (estis rusa versio jam tutkolora en 1955) kaj en granda ekrano.

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Britaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1965
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:William Shakespeare
Charles Coleiro

**Charles Coleiro** - naskiĝjaro ne konata, naskiĝis kaj vivas en La-Valeto - estas malta verkisto. Li interalie estas dramaturgo, do respondecas pri teatraj scenaroj kiel ekzemple la teatra scenaro ''Tifkiriet ta' farag* ("memoro de komforto"). Krome li en la nacia kultura socio konatas kiel engaĝita subtenanto kaj reklamisto de la tradicia malta folklora muziko.

Por esperantistoj flanke interesa estas la fakto, ke la esperantista verkisto kaj tradukisto István Ertl tradukis verkaĵojn de Charles Coleiro el la malta (ne al Esperanto, sed) al la hungara.

Cetere: serĉante pliajn informojn pri la verkisto, oni atentu ke kompreneble ekzistas pliaj samnomaj maltanoj, ekzemple biologo, aktoro aŭ sportisto specialiĝinta pri potenclevado. Kompreneble gravas ne miksi la diversajn biografiojn.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* invervjuo kun Charles Coleiro el 2021 pri lia evoluo kiel verkisto - komuna projekto inter la sekcio de la malta lingvo en la Fakultato de Arto de la Universitato de Malto kaj la Malta Akademio ()
* artikolo *San Filep u ż-Żebbuġin fil‐Versi ta' Dun Karm* (sankta Filipo kaj la olivoj en la versoj de Don Karm) en la retejo *academia.edu'' ()

Kategorio:Maltaj verkistoj
The Pumpkin Eater

***The Pumpkin Eater*** (La kukurbomanĝanto) estas brita drama filmo de 1964 reĝisorita de Jack Clayton kaj stelulita de Anne Bancroft kaj Peter Finch. La filmo estis adaptita de Harold Pinter el la samtitola romano de 1962 de Penelope Mortimer. La titolo estas referenco al la porinfana poeziaĵo "Peter Peter Pumpkin Eater". 

## Intrigo
Jo estas virino kiu edziniĝis tri fojojn. Ŝajne kun Jake, sia lasta edzo, ŝi trovis finfine la bezonatan stabilecon; sed kiam ŝi malkovras, ke Jake perfidas ŝin dum krome ŝi estas graveda, ĉio falas. Fakte temis pri ŝia oka gravedeco, kiam ŝia edzo devigas ŝin aborti. Suferante nervodeprimon, Jo konsentas pri steriliĝo, kiel klopodo savi sian geedzecon. Sed estis tiam kiam amiko de Jake, nome Bob Conway, malkaŝas ke ŝia edzo perfidas ŝin kaj ke lia amantino, la edzino de Bob, estas graveda. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Anne Bancroft kiel Jo Armitage
* Peter Finch kiel Jake Armitage
* James Mason kiel Bob Conway
* Janine Gray kiel Beth Conway
* Cedric Hardwicke kiel Mr James, patro de Jo (en sia fina filmo)
* Rosaline Atkinson kiel Mrs James, patrino de Jo
* Alan Webb kiel Mr Armitage, patro de Jake
* Maggie Smith kiel Philpot
* Richard Johnson kiel Giles
* Eric Porter kiel psikiatro
* Cyril Luckham kiel doktoro
* John Junkin kiel funebrestro
* Yootha Joyce kiel virino en hararfrizejo
* Gerald Sim kiel viro en festo
* Frank Singuineau kiel Reĝo de Israelo
* Frances White kiel pli aĝa Dinah

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Britaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1964
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri geedzeco
Kategorio:Britaj nigrablankaj filmoj
Kategorio:Aborto
Kategorio:Filmoj pri psikiatrio
Malpeza metroo de Tunizo

dekstra|280ra|eta|Metroo sur Linio 3
La **Malpeza metroo de Tunizo** (, ) estas speco de publika fervoja transporto establita en la metropola areo de Tunizo ekde 1985.

Ĝi estas Malpeza metroo, meza formo inter metroo kaj tramo, ĉar la vagonaroj veturas tra la urbo sur propra subĉiela ejo kun escepta subtera veturado kiam ili preterpasas gravajn trafikkruciĝojn.

La malpeza metroo estas administrata de "Société des transports de Tunis", ankaŭ konata sub la komerca nomo "Transtu", publika transporta kompanio naskita en 2003 de la kunfandiĝo inter "Société du métro léger de Tunis" (SMLT fondita en 1981) kaj "Société nationale de transports" (SNT fondita en 1963).

centra|400ra|eta|Mapo

## Linioj 
## Vidu ankaŭ 
* Tunizo
* Alstom Citadis
* Listo de metrooj en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (Transtu) (/)
* UrbanRail.Net

Kategorio:Tunizo
Tunizo
Tunizo
Tunizo
Tunizo
Hernández Parko

**Hernández Parko** estas la plej grava parko en la aŭtonoma hispana urbo Melilla kaj situas en la Ensanche Modernista, en Placo de España.  

## Historio 
eta|Stratolampo
Ĝia origino devenas de 1872, kiam la malnova fluejo de Río de Oro estis plenigita per la tero kiu estis eltirita por formi ĝian novan fluejon. En 1900, la tiama ĝenerala komandanto de la placo, Venancio Hernández Fernández, decidis transformi la ampleksan ebenaĵon kiu estis utiligita kiel trejnejo por la trupoj kaj rubejo por la loĝantaro en arbarparkon. Por fari tion, li havis la kunlaboron de la Arbitracia Estraro, kiu kovris la elspezojn per la distra sekcio.

En 1902 la parko estis konstruita en formo de trapezo laŭ la dezajno de inĝeniero Vicente García del Campo la antaŭan jaron, estante inaŭgurita la 18-an de majo kaj en 1906 komenciĝis la urbanizado, kiu estis malsukcesa kiam inundo forbalais la parkon en tiu jaro. En 1907 oni konstruis malgrandan templon en la centro de la parko kaj oni instalis memorlanternon honore al generalo Hernández, pagita per populara subskribo iniciatita de El Telegrama del Rif. En 1914 la ĉefenirejo estis konstruita kun manĝetejo nomita Café Alhambra inter 1911 kaj 1918, en 1915 levita akvocisterno estis konstruita kiu ebligis al ĝi esti konvertita en realan parkon kaj en 1918 la ĉirkaŭbaro de la parko estis finita. 

Inter 1927 kaj 1930, pergoloj estis konstruitaj, kioskoj kaj padoj estis forigitaj, la plej gravaj estis pavimitaj kaj kolekto de arkeologiaj restaĵoj estis instalita en la subetaĝo de la templo. Komence de la 1930-aj jaroj, la trafikcirklo ĉe la fino de la parko estis perdita kaj la arkeologia kolekto estis translokita al la areo ĉirkaŭ Puerta de la Marina, kaj publika biblioteko estis instalita en la subetaĝo de la templo. En 1945, la templo estis disfaligita kaj malpeza fontano estis instalita, kiu estis disfaligita inter 1951 kaj 1952. En 1966, la metala barilo de la ĉirkaŭbaro estis anstataŭigita kaj riparita kaj en 1987, la centra pado estis riparita, kaj fontano estas metita en la centro de la parko, kvankam fine de la 1970-aj jaroj ĝi komencis longan periodon de malkresko.

En aprilo 2007, dum la okazigo de la 34-a Kongreso de Parkoj kaj Ĝardenoj, ĝi akiris, kune kun la ĝardenoj de la Placo de España, la titolon de Historia Ĝardeno.

## Priskribo 
Ĝi havas ĉefan enirejon, kunmetitan el tri pordoj, kun ferpordegoj, la centra laŭflankita de du prismoj, kun la blazono de Melilo kaj kronita per krono, kun turo en kiu staras Guzmán el Bueno svingante ponardon.

Parque_Hernández,_Melilla_(2).jpg
Parque_Hernández_de_Melilla._Kiosko_(2009).jpg
Fuente_de_las_Conchas_en_el_parque_Hernández_de_Melilla.jpg
Calles_del_parque.jpg

## Referencoj 
Kategorio:Eksklavoj kaj enklavoj
Kategorio:Parkoj en Hispanio
Kategorio:Melilo
John Betjeman

**John Betjeman** (naskiĝis la 28-an de aŭgusto 1906 en Londono - mortis la 19-an de majo 1984 en Trebetherick en Cornwall) estis angla poeto, literaturrecenzisto kaj dissendanto, konata ankaŭ pro sia elsenda prezentado kaj kiel scienculo pri arkitekturo. Li estis  unu el la fondintoj de la Viktoria Societo ().

## Vivo 
Li kreskis en la Londona antaŭurbo de Highgate. Li studis en Oksfordo, sed ĉar li neglektis siajn studojn li neniam akiris akademian gradon. En *Summoned by Bells* (1960) li skribis pri sia infanaĝo kaj liaj studentaj tagoj.

Bentjeman laboris en instruado kaj poste kiel ĵurnalisto. Li ankaŭ okupiĝis pri spionado dum la Dua Mondmilito .

Betjeman ne prenis sin tro serioze kaj lia poezio estas tre alirebla. Li verkis personajn, foje lirikajn, sed ankaŭ humurajn kaj satirajn poemojn – en simpla lingvaĵo. Lia poezio estis renkontita kun intereso de larĝa spektantaro kaj li ankaŭ iĝis populara televida personulo. Karakterizaĵo de lia poezio estas ke en preskaŭ ĉiuj liaj poemoj li rilatas al loko; ofte vilaĝo, aŭ foje specifa konstruaĵo  .

Betjeman ankaŭ estis aŭtoritato pri brita arkitekturo kaj provis pliigi intereson en arkitekturaj aferoj .

En 1969 li estis nobeligita kiel Siro. En 1972 li ricevis la honoran Poeto-premiito de Britio. Post lia morto, li estis sukcedita kiel poetpremiito fare de Ted Hughes .

Betjeman mortis pro Parkinson-malsano en 1984.

## Verkaro 
### poeziaj kolektoj 
* Mount Zion (1932)
* Continual Dew (1937)
* Old Lights For New Chancels (1940)
* New Bats In Old Belfries (1945)
* A Few Late Chrysanthemums (1954)
* Poems In The Porch (1954)
* Summoned By Bells (1960)
* High and Low (1966)
* A Nip In The Air (1974)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Betjeman dokumentarioj sur BBC iPlayer
* Retejo de la John Betjeman Poezia Konkurso por Junuloj
* John Betjeman fondumoj ĉe Universitato de Viktorio, Specialaj Kolektoj
* John Betjeman Konkordanco ĉe Universitato de Viktorio, Specialaj Kolektoj
* La Betjemana Societo
* Profilo de la poezia fonduso
* BBC4 aŭdiaj intervjuoj de *Homoj Hodiaŭ* 24 decembro 1959 Hejma Servo
* Betjeman Arkivo ĉe la brita Biblioteko
* John Betjeman ĉe IMDb
* . Ĝenerala Kolekto, Beinecke Rara Libro kaj Manuskripta Biblioteko, Universitato Yale.

Kategorio:Anglaj verkistoj pri arkitekturo
Kategorio:Anglaj anglikanoj
Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de la Brita imperio
Kategorio:Anglikanaj poetoj
Kategorio:Mortintoj en 1984
Kategorio:Naskiĝintoj en 1906
Kategorio:GLAT-verkistoj
California Suite

***California Suite*** estas usona epizodiara antologia komedia filmo de 1978 reĝisorita de Herbert Ross. La scenaro de Neil Simon estis bazita sur sia teatraĵo de 1976. Simila al sia pli frua *Plaza Suite*, la filmo fokusas al la okazaĵoj de gastoj kiuj gastiĝas en apartamento de luksa hotelo. Maggie Smith ricevis la Oskar-premion al la Plej Bona Duaranga Aktorino pro sia ludado en la filmo. 

## Intrigo
En "Visitors from New York" (Vizitantoj el Novjorko), Hannah Warren estas laboremulino de Manhatano kiu flugas al Los-Anĝeleso renkontiĝi sian adoleskan filinon Jenny post ŝi elhejmiĝis por ekloĝi kun sia sukcesa scenarista patro Bill. La kverelema, divorcinta paro devas decidi kiu vivaranĝo estas plej bona por la junulino.

En "Visitors from London" (Vizitantoj el Londono), Diana Barrie (Maggie Smith) estas brita aktorino kaj por unua fojo nomumita por la Oskar-premio al la Plej Bona Aktorino en sendependa brita filmo, honoro kiu povus revivigi ŝian nestabilan karieron, sed ŝi scias, ke ŝi ne havas ŝancojn venki. Krome ŝi malakceptas la veran naturon de sia geedzeco pro konveno kun Sidney Cochran, iam enŝrankigita samseksema antikvaĵisto kiu estis pli malferma pri sia seksemo. Dum ŝi prepariĝas por la grava momento, ŝia mensostato fluktuas de espero al paniko pro malespero.

En "Visitors from Philadelphia" (Vizitantoj el Filadelfio), konservativa, mezaĝa negocisto Marvin Michaels vekiĝas kaj malkovras prostituitinon nomitan Bunny - neatendita donaco el sia frato Harry - senkonscia en sia lito. Dum lia edzino Millie venas al la ĉambrego, li devas kaŝi ĉiujn spurojn pri sia malofta konduto.

En "Visitors from Chicago" (Vizitantoj el Ĉikago), Dro. Chauncey Gump kaj lia edzino Lola kaj Dro. Willis Panama kaj lia edzino Bettina ĝuas necesan feritempon kune. La afero ekmalboniĝas kaj la du viroj decidas solvi siajn diferencojn per tre konkurencema tenismatĉo. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Alan Alda kiel Bill Warren
* Michael Caine kiel Sidney Cochran
* Bill Cosby kiel Dro. Willis Panama
* Jane Fonda kiel Hannah Warren
* Walter Matthau kiel Marvin Michaels
* Elaine May kiel Millie Michaels
* Richard Pryor kiel Dro. Chauncey Gump
* Maggie Smith kiel Diana Barrie
* Herb Edelman kiel Harry Michaels
* Sheila Frazier kiel Bettina Panama
* Denise Galik kiel Bunny
* Gloria Gifford kiel Lola Gump
* Dana Plato kiel Jenny Warren
* James Coburn kiel Piloto en la filmo de Diana Barrie (eksterliste)
* Richard Burton kiel li mem (eksterliste)

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1978
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri aktoroj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de dramoj
Zeev Sternhell

**Zeev STERNHELL** (‎; 1935, Przemysl, Pollando - la 21-an de junio 2020, Jerusalemo, Israelo) estas israela politika sciencisto, historiisto kaj publicisto, konata kiel esploristo de dekstremaj ideologioj.

Li estis konsiderata unu el la ĉefaj fakuloj de la mondo pri faŝismo . Sternhell gvidis la fakultaton de politika scienco ĉe la Hebrea Universitato de Jerusalemo kaj skribis por la taggazeto *Haaretz *.

Al Sternhell estis premiita la Israela Premio por sia laboro en politika scienco en 2008 . Li ankaŭ ricevis la honorojn Komandanto de la Ordeno de Akademiaj Palmoj (2003), Kavaliro de la Ordeno de Artoj kaj Leteroj (1991, ambaŭ de Francio)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 
* "Nova Historio, Malnovaj Ideoj" de Edward Said pri Sternhell, en *Al-Ahram* *Ĉiusemajna Enreta* 21–27 majo 1998 Eldonas Ne. 378 [mortinta ligo]
* 
* 
*  Recezo de verkaĵo de Sternhell *The Anti-Enlightenment Tradition* (Yale, 2010).
* Martin Mauthner (2016). Otto Abetz kaj liaj Parizaj Akolitoj - francaj Verkistoj kiuj flirtis kun Faŝismo, 1930–1945. Britio: Sussex Akademia Gazetaro.  ISBN 978-1-84519-784-1

Kategorio:Polaj cionistoj
Kategorio:Lernintoj de IEP (Parizo)
Kategorio:Jerusalemanoj
Kategorio:Israelaj judoj
Kategorio:Israelaj historiistoj
Kategorio:Historiistoj de Francio
Kategorio:Historiistoj de faŝismo
Kategorio:Mortintoj en 2020
Kategorio:Naskiĝintoj en 1935
Kategorio:Ordeno de Artoj kaj Literaturo (Francio)
Kategorio:Postvivintoj el la Holokaŭsto
Kategorio:Membroj de la Israela Akademio de Sciencoj kaj Beletroj
Peter Pysall

**Peter Pysall** (naskita la 26-an de junio 1960 en Heilbad Heiligenstadt, , do nun -jara), estas eksa profesia manpilkisto (handbalisto) kaj ankoraŭ aktivas kiel manpilkada trejnisto.

Pysall esis membro de la 1-a vira teamo en la sporta klubo SC Magdeburg de 1974 ĝis 1990 kaj sekve  en la sporta klubo SG Leutershausen en Hirschberg an der Bergstraße norde de Hajdelbergo. Liaj sukcesoj kiel ludanto en la teamoj inkludas plurajn titolojn de GDR-ĉampiono kun Magdeburgo, la teamo kunn li iam estis la GDR-pokalgajninto kaj la en 1981 eŭropa pokalgajninto. Kun SG Leutershausen li iĝis germana vica nacia ĉampiono en 1992.

Peter Pysall akive partoprenis en 155 internaciaj matĉoj por la manpilkada nacia teamo GDR. Kun la nacia teamo li atingis la 7-an lokon en la Monda ĉampionado de 1982 kaj gajnis la bronzan medalon en la Monda ĉampionado de 1986. Li ankaŭ kun la nacia teamo partoprenis en la Somera Olimpiko 1988, Seulo, kie lia teamo rezultis en 7-a loko kaj kiu kontribuis trafante du golojn. En 1984 al la teamo kun li estis atribuita la Patriota Ordeno de Merito de la socialisma ŝtato GDR en oro.

Kategorio:Germanaj manpilkistoj
Johann Georg Lingemann

**Johann Georg LINGEMANN** (naskiĝinta la  en Heiligenstadt, mortinta la ) estis germana pedagogo.

## Vivo
Post frekvento de gimnazio en sia naskiĝurbo li studis teologion ĉe la universitato de Majenco. De 1796 li instruistis, komence je Duderstadt kaj ekde 1797 ĉe la katolika gimnazio de Heiligenstadt. Inter 1805 ĝismorte li lernejestris. Liaj ĉefaj fakoj estis fiziko kaj matematiko.

Jam en 1803 li organizis la unuan precizan termezuradon de Eichsfeld, kion asistantis intertempe eĉ talentaj lernantoj. Lingemann por tio daŭre havis sciencan kontakton kun profesoro Gauß je Göttingen. En 1806 li eldonis la unuan kvalite senriproĉan mapon de Eichsfeld.

Gimnazie li instalis bibliotekon kaj prizorgadis ties aktualigon. Krome li klopodis venigi al Heiligenstadt bibliotekojn de la post 1806 neniigitaj monaĥejoj de Gerode kaj Reifenstein. En 1816 li enkondukis kiel devigan fakon gimnastikado kaj en majo 1816 estiĝis laŭ lia instigo - antaŭ la kapelo ĉe la Malnova Burgo - gimnastiktereno. Jam en septembro de 1816 okazis tie la unua publika elmontra gimnastikspektaklo.

Lingemann ankaŭ volis certigi bonkvalitan trejnadon de instruistoj. En 1814 li kvazaŭ fondis etan porinstruistan seminarion en Heiligenstadt metonte je dispono al estontaj instruistoj propran ĉambron ene de la gimnazio ĉe *Kollegiengasse* (kie nun estas Eichsfeld-muzeo). En 1825 danke al li kaj al Heinrich Kellner naskiĝis la kantista societo *Singverein Heiligenstadt*.

## Honoroj
Gimnazio en Heilbad Heiligenstadt estas nomata por li *Johann-Georg-Lindemann-Gymnasium*. Ankaŭ strato en Heilbad Heiligenstadt portas lian nomon *Lingemannstraße*.

## Fonto
*informoj sur la paĝaro de Lingemann-gimnazio
## Eksteraj ligiloj
*Lingemann-gimnazio sur la prilernejara portalo de Thillm
*Torsten W. Müller: "Zur Geschichte des Johann-Georg-Lingemann-Gymnasiums in Heilbad Heiligenstadt" (PDF)
Mervyn Peake

**Mervyn Laurence PEAKE** (naskiĝis la 9-an de julio 1911 en Lianxi , Jiangxi, mortis la 17-an de novembro 1968, en Oxfordshire) estis brita verkisto de fantasta literaturo, poeto, dramisto, artisto kaj ilustristo .

Li estas plej konata pro la trilogio *Gormenghast* kiu sekvas la vivon de Titus Groan  . La verkoj de Peake estas foje komparitaj kun tiu de J. R. R. Tolkien, sed lia superreala fikcio estas influita fare de Charles Dickens kaj Robert Louis Stevenson kontraste al la studoj de Tolkien de mitologio kaj filozofio .

Mervyn Peake skribis rakontojn por infanoj kaj plenkreskuloj, teatraĵojn kaj radioteatraĵojn, kreis la romanon *Mister Pye,* relative streĉe strukturita verko en kiu Dio implicite mokas la evangeliismajn pretensojn kaj la komfortan mondvidon de la samnoma heroo.

Li frue estis konata kiel genia artisto kaj ilustristo. Sukceso venis al li en la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj, kiam li vivis en Londono kaj ricevis mendojn por portretoj de famaj homoj (kolekto de tiuj desegnaĵoj daŭre estas konservita fare de liaj heredantoj). Kelkaj el la verkoj de Mervyn Peake estas en Londono en la kolektoj de la Nacia Portretgalerio kaj la Imperia Milita Muzeo.

La nepo de Peake estas brita muzikisto kaj kantaŭtoro Jack Peñate

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Mervyn Peake– la oficiala retejo
* Gormenghast – la oficiala retejo
* la eniro pri Peake en la Literatura Encyclopedia
* 
* Gormenghast Kastelo
* Memportreto de la Nacia Portreta Galeria kolekto
* Peake Studaĵoj – periodaĵo dediĉita al la vivo de Peake kaj lia laboro, kun kompleta bibliografio

Kategorio:Verkistoj de gotika fikcio
Kategorio:Modernaj artistoj
Kategorio:Anglaj ilustristoj
Kategorio:Mortintoj en 1968
Kategorio:Naskiĝintoj en 1911
Kategorio:Britaj verkistoj
Penelope Fitzgerald

**Penelope FITZGERALD**, naskiĝis *Penelope Mary Knox* (naskiĝis  *Penelope Fitzgerald*, la 17-an de decembro 1916, en Londono  - la 28-an de aprilo 2000, samloke) estis brita aŭtorino, poeto, eseisto kaj scenaristo por kino gajnanta premio Booker por ŝia verko *Offshore *.

En 2008, *The Times* inkludis ŝin en listo de "La 50 plej grandaj britaj verkistoj ekde 1945" . En 2012, la gazeto *The Observer* opiniis ke ŝia plej malfrua romano, *La Blua Floro*, estis unu el la "10 plej bonaj historiaj romanoj" . A. S. Byatt nomis ŝin, "plej proksima heredanto de Jane Austen laŭ precizeco kaj inventaĵo" .

## Verkado 
Filino de la verkisto Edmund Knox, ĉefredaktisto de la plej populara brita revuo *Punch* (1932-1949). Ŝi studentiĝis ĉe Wycombe Abbey Girls' School kaj tiam Somerville College, Universitato de Oksfordo. Dum la Dua Mondmilito ŝi laboris por la BBC. Ŝi instruis ĉe la Akademio de Teatra Arto kaj laboris en librovendejo.

Ŝi faris sian debuton kiel verkisto malfrue, publikigante en 1975 biografion de la antaŭrafaelita artisto Edward Burne-Jones. En 1977 aperis ŝia debuta romano, la komika detektiva rakonto *Golden Boy* kaj la biografio de ŝia familio, *la Knox Brothers* (ŝi mem ne estas menciita en la verko). Poste, ŝi publikigis ok pliajn historiajn kaj aŭtobiografiajn romanojn.

## Verkaro 
### Biografioj 
* *Edward Burne-Jones* (1975)
* *The Knox Brothers* (1977)
* *Charlotte Mew and Her Friends: With a Selection of Her Poems* (1984)

### Romanoj 
* *The Golden Child* (1977)
* *The Bookshop* (1978)
* *Offshore* (1979)
* *Human Voices* (1980)
* ''At Freddie's* (1982)
* *Innocence* (1986)
* *The Beginning of Spring* (1988)
* *The Gate of Angels* (1990)
* *The Blue Flower* (1995)

### Noveloj 
* *The Means of Escape* (2000)
* *At Hiruharma* (2000)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Nekrologo, La Nov-Jorkaj Tempoj, 3a de majo, 2000
* Julian Barnes, "Kiel ŝi faris ĝin?", *La Gardanto*, 26 julio 2008
* Edmund Gordon, "La Mistero Penelope Fitzgerald", *TLS'', 30 junio 2010
* Penelope Fitzgerald Kolekto 
* Suplementaj Paperoj ĉe la Harry Elaĉeta Centro ĉe la Universitato de Teksaso ĉe Austin
* Penelope Fitzgerald arkivo ĉe la brita Biblioteko

Kategorio:Anglaj biografoj
Kategorio:Mortintoj en 2000
Kategorio:Naskiĝintoj en 1916
Kategorio:Anglaj verkistoj
Kategorio:Anglaj poetoj
Kategorio:Britaj eseistoj
Winifred Peck

**Winifred Peck** (naskita Knox (1882-1962) estis angla verkisto kaj biografo.

## Verkado 
La unua verko de Knox, publikigita en 1909, estis biografio de Reĝo Ludoviko la 9-a de Francio. En 1911 ŝi geedziĝis kun James Peck, brita ŝtatoficisto.

Dek jarojn poste, Winifred Peck komencis karieron de verkado de romanoj, dum kiuj ŝi publikigis dudek kvin librojn dum kvardek jaroj, inkluzive de *House-bound* (‏ 194) , kiu estis represita en 2007 fare de Persefono Libroj. Ŝi ankaŭ verkis du memuarojn pri sia infanaĝo .

Peck havis tri filojn , kaj kiam ŝia edzo estis nobeligita en 1938, ŝi ricevis la titolon Damo (Lady) Peck .

## Verkaro 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Aŭtora Profilo  ĉe Persephone Libroj
* *House-Bound* (*Domo-Ligita*) ĉe Persephone Libroj

Kategorio:Mortintoj en 1962
Kategorio:Naskiĝintoj en 1882
Kategorio:Britaj biografoj
Kategorio:Anglaj verkistoj
Anthony Powell

**Anthony Dymoke POWELL** ([ˈpoʊəl]; la 21-an de decembro 1905  - la 28-an de marto 2000) - angla verkisto, romanverkisto, filmscenaristo. Li estas plej konata pro sia ĉefverko de dekdu-voluma serio *A Dance to the Music of Time*, publikigita de 1951 ĝis 1975, kiu priskribas vivon en la brita supera klaso en la 20-a jarcento.

En 2008, The Times inkludis Powell en ĝia listo de la 50 plej grandaj britaj verkistoj ekde 1945 .

## Verkado 
*Afternoon Men*, la debuta romano de Anthony Powell, estis publikigita en 1931 fare de eldonejo Duckworth, kie la verkinto mem laboris. Liaj venontaj tri kreaĵoj ankaŭ estis publikigitaj tie (du el ili post la maldungo de Powell).

Dum la Holivudo-periodo, Powell skribis plurajn artikolojn por la revuo *Night and Day*, kiu estis redaktita fare de Graham Greene, kaj daŭre publikigis tie ĝis la publikaĵo fermiĝis en marto 1938. Antaŭ 1939, la verkisto kompletigis laboron en sia kvina romano, titolita ''What's Become of Waring*, titolo bazita sur poemo de Robert Browning. Ĝi ne estis akceptita fare de Duckworth, Cassell transprenis la publikigon, kaj la verko vendis malpli ol mil ekzemplerojn.

Dum la milito, Powell komencis kolekti materialon por biografio de la 17-a jarcenta angla verkisto John Aubrey, sed militservo devigis lin prokrasti tiun klopodon por iom da tempo. La manuskripto de la libro "John Aubrey and His Friends" estis preta nur en majo 1946, kaj publikigita nur en 1948. Jaron poste, kolekto de la verkoj de Aubrey redaktitaj de Powell estis publikigita.

En 1951, la romano *A Question of Upbringing* estis publikigita. Li malfermis la ciklon " *A Dance to the Music of Time* " (*La Danco*) de dek du libroj, nomitaj laŭ la samnoma pentraĵo de Nicolas Poussin . Kvankam ĝi be estas ŝlosilromano, la intrigo ĉirkaŭiras pri la vivo de angla supra klaso kaj superŝprucita de roluloj de la bohemio. La serio estis publikigita de 1921 ĝis 1971, kaj aŭtobiografiaj motivoj estas videblaj en la romanoj.

La kvara volumo de *La Danco'', In Lady Molly's House, gajnis la premion James Tait Black por 1957. *Temporary Kings*, la dekunua epizodo en la serio, gajnis la premio W. H. Smith en 1974.

La fama angla verkisto kaj samtempulo de Powell, Evelyn Waugh, komparis lian "Dancon" kun la verkoj de Marcel Proust, notante ke Powell estas "pli realisma kaj pli amuza".

Post kompletigado de la dekdu-voluma ciklo, la verkisto ankaŭ publikigis la romanojn *O, How the Wheel Becomes It!* (1983) kaj  *The Fisher King* (1986).

## Verkaro 
### *A Dance to the Music of Time* 
* *A Question of Upbringing* (1952)
* *A Buyer’s Market* (1952)
* *The Acceptance World* (1955)
* *At Lady Molly’s* (1957)
* *Casanova’s Chinese Restaurant* (1960)
* *The Kindly Ones* (1962)
* *The Valley of Bones* (1964)
* *The Soldier’s Art* (1966)
* *The Military Philosophers* (1968)
* *Books Do Furnish a Room* (1971)
* *Temporary Kings* (1973)
* *Hearing Secret Harmonies* (1975)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Societo Anthony Powell
*

Kategorio:George Orwell
Kategorio:Modernismaj verkistoj
Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de la Brita imperio
Kategorio:Mortintoj en 2000
Kategorio:Naskiĝintoj en 1905
Kategorio:Britaj verkistoj
Jan Morris

**Jan MORRIS**, CBE, FRSL (naskiĝnomo **James Morris**; la 2an de oktobro 1926 - la 20an de novembro 2020) estis kimra historiisto kaj vojaĝverkisto . Ŝi estas precipe konata pro la trilogio *Pax Britannica* (1968-1978), verkoj pri la historio de la Brita Imperio, kaj portretoj de grandurboj, precipe Oksfordo, Venecio, Triesto, Honkongo kaj Novjorko. Jan estas transgenra virino kaj eldonis sub la nomo James ĝis 1972, kiam ŝi transiris .

Post la milito, Morris skribis por la taggazeto The Times, kaj en 1953 ŝi estis ĝia korespondisto, akompanante la britan ekspedicion al Ĉomolungmo. Morris raportis la sukceson de Hillary kaj Tenzing en ĉifrita mesaĝo al la gazeto, kaj per feliĉa koincido la novaĵo estis publikigita dum la mateno de la kronado de Elizabeto la 2-a .

En 1956, Morris, raportanta de Kipro pri la Suez-Krizo por *The Guardian,* disponigis la unuan "nerefuteblan indicon" de kolizioj inter Francio kaj Israelo dum la invado de egipta teritorio intervjuante francajn aerarmepilotojn kiuj konfirmis ke ili agas en subteno de Israelaj trupoj .

Morris kontraŭbatalis la Militon de Malvinas .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Jan Morris Blogo
* 
* Verkaĵoj de Morris ĉe Malferma Biblioteko
* La lasta survivanta membro de la Everesta ekspedicio de 1953 forpasas 

Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de la Brita imperio
Kategorio:Mortintoj en 2020
Kategorio:Naskiĝintoj en 1926
Kategorio:Kimraj verkistoj
Kategorio:Transgenruloj
László Antal (ekonomikisto)

**László Antal** [lAslO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Antal László,** estis hungara ekonomikisto. Lia filo estis Gergely Antal.

László Antal naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
László Antal akiris ekonomikan diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 1967. Post la diplomo li laboris jardekon en la financa ministerio, poste 11 jarojn en instituto, inter 1989–1990 li estis subministro. Ekde 1990 li estis konsilisto en pluraj bankoj. Intertempe li kandidatiĝis en 1986, li doktoriĝis en 2006 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 2004. Li ricevis premiojn inter 1980-2002.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A reform és a nyereségdifferenciálódás.* (kunaŭtoro, 1968)
* *Fejlődés kitérővel. A magyar gazdasági mechanizmus a ’70-es években.* (1979; 2-a eldono: 1999)
* *A szocialista gazdasági mechanizmus jellemzői és fejlődése.* (disertaĵo, 1985)
* *Hungary Sound Money, Fiscal Problems.* (kunaŭtoro, 1993)
* *Hol tart és merre tart a nyugdíjreform?* (2007).

## Fontoj 
* membiografio hungare
* biografio hungare
* aprezo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Connie Willis

**Constance Elaine Trimmer Willis** (naskiĝis la 31-an de decembro 1945), komune konata kiel **Connie Willis**, estas usona verkisto de sciencfikcio kaj fantasto. Ŝi gajnis dek unu Premiojn Hugo kaj sep Premiojn Nebulozo por apartaj verkoj — pli da ĉefaj premioj ol iu ajn alia verkisto — plej lastatempe la Premion Hugo kaj Premion Nebulozo por plej bona romano por *Blackout/All Clear* (2010).
Ŝi instaliĝis en la  en 2009 kaj la 
 nomis ŝin sia dudek-oka Granda Majstro en 2011.

Pluraj el ŝiaj verkoj prezentas tempovojaĝadon de studentoj pri historio ĉe la estonta Universitato de Oksfordo, nomataj la Tempovojaĝada Serio  aŭ la  Oksforda Tempovojaĝada Serio. Ili estas la novelo  (1982), la romanoj *Doomsday Book* kaj *To Say Nothing of the Dog* (1992 kaj 1997), kaj la du-parta romano *Blackout/All Clear* (2010).

Ŝi loĝas en , Koloradio, kun sia edzo Courtney Willis, iama profesoro pri fiziko ĉe la *University of Northern Colorado*. Ili havas unu filinon, Cordelia.

En intervjuo en 1996, Willis diris, "Mi kantas soprane en koruso de kongregaciista preĝejo. Estas mia kredo ke ĉio, kion oni bezonas scii pri la mondo, povas esti lernita en preĝeja koruso." 

## Kariero
La unua eldonita rakonto de Willis estis *The Secret of Santa Titicaca* en *Worlds of Fantasy*, vintro 1970 (decembro). Almenaŭ sep rakontoj sekvis (1978–81) antaŭ ŝia debuta romano, *Water Witch* de Willis kaj Cynthia Felice, eldonita de Ace Books en 1982.

Multaj el la verkoj de Willis esploras la sociajn sciencojn. Ŝi ofte teksas teknologion en siajn rakontojn por instigi legantojn pridubi, kian efikon ĝi havas sur la mondo. Ekzemple, ''Lincoln's Dreams* sondas ne nur la psikologion de sonĝoj, sed ankaŭ ilian rolon kiel indikiloj de malsano. La rakonto bildigas la senreciprokan amon de juna viro por juna virino kiu eble aŭ eble ne spertas reenkarniĝon aŭ antaŭscion, kaj kies perspektivo proksimiĝas al memmortiga. Simile, *Bellwether'' preskaŭ ekskluzive okupiĝas pri homa psikologio.

### Premioj pri dumviva atingado
Willis ricevis la Premion Granda Majstro Damon Knight Memoraĵo ĉe la bankedo de la Premioj Nebulozo en majo, 2012.

## Referencoj
Kategorio:Sciencfikciaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Bobrava montetaro

**Bobrava montetaro** () estas geomorfologia tutaĵo en Ĉeĥio apartenanta al Brna montetaro. Tra orienta direkto trafluas en ĝi rivereto Bobrava kaj riveroj Svratka kaj Jihlava. Ĝi estas kreata de magmorokaĵoj de brna plutonio. Sur ĝia randoj estas profundaj valoj, akvaj fluantoj estas kutime mallongaj kaj ili havas grandan falon. La plej alta punkto estas Kopeček – la pinto situas en la katastra teritorio Brno-Bystrc, proksimde de kampurbo Ostrovačice kaj ĝi atingas altecon 479 m.s.m.

## Membrigo 
Bobrava montetaro dividiĝas en tri subtutaĵojn. En ĝia suda parto troviĝas Leskounská vrchovina, plata altaĵaro kun la plej alta punkto U stavení (415 m. s. m.) ven Krumlova arbaro. En la meza parto etendiĝas Lipovská vrchovina, kies la plej alta punkto estas Kopeček, kaj norde poste Řečkovicko-kuřimský prolom.

Bobrava montetaro najbaras kun Drahana montetaro, Dija-svratka valego kaj Boskovica sulko.


Kategorio:Brna montetaro
Kategorio:Montetaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:Geografio de distrikto Brno-provinco
Kategorio:Geografio de distrikto Blansko
Hořovica montetaro

[thumb|left|Valo de rojo Bubovický potok proksime de [Srbsko en Bohemia karsto]]
**Hořovica montetaro** () estas geomorfologia tutaĵo en Ĉeĥio en Brda regiono. Temas pri montetriĉa montetaro en meza Bohemio. Ĝi tiriĝas de okcidento al oriento inter Brda montetaro sur sudo kaj Zbirožská vrchovina sur nordo, nordoriente ĝi najbaras kun Praga plataĵo.

La sudan, tratiriĝintan parton, kreas malaltaĵo, sulko Hořovická brázda, kiu sur okcidento komenciĝas ĉe Holoubkov (oriente de Rokycany), sur oriento ĝi finiĝas sur suda rando de Prago ĉe Radotín, en la meza parto elkuras tra nordorienta direkto terlango al Beroun. Inter tiuj ĉi du brakoj estas en la nordorienta parto de la montetaro enkojnigita Karlštejnská vrchovina kun la plej alta pinto de la montetaro, pinto Bacín (498,9 m s. m.).

Plimulto de la montetaro estas malpli dense arbarigita kaj pli dense loĝigita, kaj ĝi kreas tiel evidente diferencan zonon inter montetaroj en sudo kaj en nordo - en granda parto de Hořovica montetaro troviĝas PPR Bohemia karsto. Meza dekliniĝo estas 4°34', ĝi dekliniĝas tra nordorienta direkto, tra kiu trafluas vico da akvaj fluantoj. En la okcidenta parto tio estas precipe Červený potok, en la meza parto Litavka kaj sur oriento Berounka.

La montetaro ricevis sian nomon laŭ urbo Hořovice.

## Literaturo 
* *Zeměpisný lexikon ČR: Hory a nížiny*. Ed. Jaromír Demek a Peter Mackovčin. Brno: Agentura ochrany přírody a krajiny ČR, 2006


Kategorio:Brda regiono
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:Montetaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Geografio de distrikto Beroun
Kategorio:Geografio de distrikto Prago-okcidento
Zoltán Antal

**Zoltán Antal,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Antal Zoltán,** estis hungara geografo, ekonomikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Csernely, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 1953. Post la diplomo li estis asistanto 2 jarojn en la universitato, poste lektoro nur jaron. En Scienca Universitato Loránd Eötvös li estis lektoro (1959–1965), docento (1965–1967), profesoro (1967–1993), ankaŭ katedrestro ekde 1965. Intertempe li doktoriĝis en la universitato en 1958, li kandidatiĝis en 1960, li doktoriĝis en 1993 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li multe studvojaĝis, precipe en Sovetunio. Li okupiĝis pri geografiaj kaj ekonomiaj konektoj de la landoj, ofte pri Sovetunio. Lia edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis 2 premiojn en 1957 kaj 1977.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Magyarország almatermésének gazdaságossága.* (1958)
* *Magyarország kohászatának gazdasági földrajza.* (disertaĵo, 1959)
* *A Német Demokratikus Köztársaság gazdasági földrajza.* (1963)
* *A szovjet mezőgazdaság fejlődésének néhány fontos gazdaságföldrajzi kérdése 1928–1973 között.* (1975)
* *A területfejlesztés elméleti és gyakorlati kérdései Magyarországon.* (kunaŭtoro, 1983)
* *Kölcsönhatások a nemzetközi munkamegosztás, a termelőerők fejlődése és területi elhelyezkedése között.* (ankaŭ disertaĵo, 1991)
* *A magyar mezőgazdaság átalakulása. 1990–1997.* (1998, denove: 1999)
* *A Sellyei kistérség kitörési pontjai a munkaerő-piaci sajátosságok alapján.* (2009)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj geografoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Yaakov Orland

**Jaakov ORLAND** (30-a de junio 1914, en Tetiïv (Тетіїв) - la 5-a de marto 2002, en Ĥajfo) estis israela poeto, dramisto, tradukisto kaj lirikisto.

Li estis la gajninto de la Israela Premio por juda kanto, difinita kiel "unu el la lasta generacio de la gigantoj de juda kulturo".

Interalie, li tradukis en la hebrean el la angla verkoj de George Gordon Byron, Oscar Wilde, Edgar Allan Poe, A. A. Milne, George Bernard Shaw, John Galsworthy, Erich Maria Remarque, jidajn poemojn de Itzik Manger.

Inter liaj amikoj estis poetojn kiel ekzemple Nathan Alterman, Avraham Shlonsky, Alexander Penn kaj la komponisto Mordechai Zeira kun kiu li skribis multajn kantojn.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Israelaj poetoj
Kategorio:Israelaj dramistoj
Kategorio:Israelaj tradukistoj