Etnomuzikologio

[eta|La nederlanda muziketnologo [Jaap Kunst en 1930 sur la indonezia insulo Nias: ĉiufoje ariĝis homamaso dum la sonregistradoj ĉirkaŭ la sonregistrilo]]
**Etnomuzikologio** aŭ **etnomuzikscienco**, malantaŭe **kompara muzikscienco**, estas ene de la muzikscienco najbara fako de la historia muzikscienco kaj samtempe parta kampo de la etnologio respektive popoloscienco. Ĝi esploras tutmonde la sonajn, kulturajn kaj sociajn aspektojn de muziko kaj danco.

La termino *etno-musicologie* (etnomuzikologio) estis unue vortofarita de Jaap Kunst el la grekaj vortoj ἔθνος (*ethnos*, "nacio") kaj μουσική (*mousike*, "muziko"). Ĝi ofte estas difinita kiel la antropologio aŭ etnografio de muziko, aŭ kiel muzika antropologio. Dum sia frua disvolviĝo el kompara muzikologio en la 1950-aj jaroj, etnomuzikologio estis ĉefe orientigita al la ne-okcidenta muziko, sed por pluraj jardekoj inkludis la studon de ĉiuj muzikoj de la mondo (inkluzive de okcidenta arta muziko kaj populara muziko) el antropologiaj, sociologiaj kaj interkulturaj perspektivoj. Bruno Nettl iam karakterizis etnomuzikologion kiel produkton de okcidenta pensado, proklamante, ke "etnomuzikologio kiel okcidenta kulturo scias, ke ĝi estas fakte okcidenta fenomeno"; en 1992, Jeff Todd Titon priskribis ĝin kiel la studon de "homoj farantaj muzikon".

## Difino 
Sylhet (2010) deklaris larĝe ke, etnomuzikologio povas esti priskribita kiel tuteca esploro de muziko en siaj kulturaj kuntekstoj. Kombinante aspektojn de folkloro, psikologio, kultura antropologio, lingvistiko, kompara muzikologio, muzikteorio kaj historio, etnomuzikologio adoptis perspektivojn el amaso de disciplinoj. Tiu disciplina vario okazigis multajn difinojn de la kampo, kaj sintenoj kaj fokusoj de etnomuzikologoj evoluis ekde komencaj studoj en la areo de kompara muzikologio en la fruaj 1900-aj jaroj. Kiam la kampo unue aperis ĝi estis plejparte limigita al la studo de ne-okcidenta muziko en kontrasto al la studo de okcidenta arta muziko, kiu estis la fokuso de konvencia muzikologio. Fakte, la kampo estis menciita frue en sia ekzisto kiel "kompara muzikologio," difinante okcidentajn muzikajn tradiciojn kiel la normon al kiu ĉiuj aliaj muzikoj estis komparitaj, kvankam tiu termino jam ne estis uzita en la 1950-aj jaroj pro kritikoj por la praktikoj asociitaj kun ĝi iĝis pli voĉaj pri etnomuzikologia distingo de muzikologio. Dum tempo, la difino plilarĝiĝis por inkludi studon de ĉiuj muzikoj de la mondo laŭ certaj *pristudoj*.

Kvankam ne estas ununura, aŭtoritata difino por etnomuzikologio, multaj konstantoj aperas en la difinoj uzataj de gvidaj akademiuloj en la kampo. Oni interkonsentis, ke etnomuzikologoj rigardu muzikon el trans pure sona kaj historia perspektivo, kaj rigardu anstataŭe muzikon ene en kulturo, muzikon kiel kulturon, kaj muzikon kiel spegulbildon de kulturo. Muzikaj kampolaboristoj ofte ankaŭ registras sonojn kaj kuntekstan informon pri la muziko de intereso. Ekzistas multnombraj pristudoj kaj defioj de la kampo. Kelkaj pristudoj mencias "muzikajn areojn" kiel "muzika sintezo en Ganao" dum aliaj elstaras "studo de kulturo tra la avenuo de muziko, por studi muzikon kiel socian konduton." La multfacetaj kaj dinamikaj pristudoj al etnomuzikologio aludas al kiel la kampo evoluis. La ĉefa elemento, kiu distingas etnomuzikologion el muzikologio estas la atendo, ke etnomuzikologoj okupiĝu en subtenitaj, diakrona kampolaboro kiel sia ĉeffonto de datumoj.

Estas multaj individuoj kaj grupoj, kiuj povas esti konektataj al etnomuzikologio. Laŭ Merriam, iuj de tiuj grupoj estas "ludantoj de etna muziko," "muzikaj edukistoj," "tiuj, kiuj vidas etnan muzikon en la kunteksto de tutmonda vidpunkto de muziko, relative, aparte, la studo de okcidenta "klasika" muziko, "komponaĵo de personoj kun diversaj interesoj, ĉiuj el kiuj estas iusence "aplikita" kiel "profesiaj etnomuzikologoj," muzikaj terapiistoj, la "muzikologoj" kaj la "antropologo."

### Komencoj kaj la frua historio 
Etnomuzikologio evoluis ambaŭ en terminologio kaj ideologio ekde sia formala komenco en la malfrua 19-a jarcento. Kvankam praktikoj paralelantaj etnomuzikologian laboron estis notita tra kolonia historio, armena pastro nomata Komitas Vardapet estas konsiderita unu el la pioniroj al etnomuzikologia supreniro al eminenteco en 1896. Studante en Berlino ĉe Universitato Frederick William kaj ĉeestante la Internacian Muzika Socio, Vardapet transskribis super 3000 muzikverkojn. En siaj notoj, li emfazis kulturajn kaj religiajn elementojn tiel kiel sociajn aspektojn de muziko kaj poezio. Inspiritaj de tiuj pensoj, multaj okcidentaj eŭropaj nacioj komencis transskribi kaj kategoriigi muzikon bazitan sur etneco kaj kulturo. Inspiritaj de tiuj pensoj, multaj okcidentaj eŭropaj nacioj komencis meti multajn etnajn kaj kulturajn muzikverkojn sur paperon kaj apartigi ilin. Oni sciis, ke tre nelonge en la 1880-aj jaroj kiel "Musikologie" aŭ "Musikgesellschaft," tiam "comparative musicology" (kompara muzikologio) ĝis ĉirkaŭ 1950, ĉe kiu punkto la termino "ethno-musicology" estis enkondukita por disponigi alternativan terminon al la tradiciaj praktikoj de kompara muzikologio. En 1956 la streketo estis forigita kun ideologia intenco signifi la validecon kaj sendependecon de la disciplino el la kampoj de muzikologio kaj antropologio. Tiuj ŝanĝoj al la nomo de la kampo paralelis ĝiajn internajn ŝanĝojn en ideologiaj kaj intelektaj emfazoj.

Kompara muzikologio, komenca termino celita diferenci kio iĝus etnomuzikologio kaj muzikologio, estis la areo de studo koncernita kun utiligantaj metodoj de akustikoj mezuri tonaltojn kaj intervalojn, kvante komparante malsamajn specojn de muziko. Pro la alta denseco de eŭropanoj kaj eŭro-usonanoj engaĝiĝantaj kun la esploro de la areo, kompara muzikologio ĉefe enketis la muzikon de ne-okcidentaj parolaj popolaj tradicioj kaj tiam komparis ilin kontraŭ okcidentaj konceptoj de muziko. Post 1950, akademiuloj serĉis difini la kampon pli larĝe kaj elradikigi tiujn nociojn de etnocentrismo propra al la studo de kompara muzikologio; ekzemple, pola akademiulo Mieczysław Kolinski proponis, ke akademiuloj en la kampo koncentru sur priskribantaj kaj komprenantaj muzikoj en siaj propraj kuntekstoj. La influo de etnomuzikologio disvastiĝis al komponistoj, muzikaj terapiistoj, muzikaj edukistoj, antropologoj, muzikologoj kaj eĉ populara kulturo. Etnomuzikologio kaj ĝia akademia malfacileco pruntis nove trovitan legitimecon, tiel kiel utilajn teoriajn kaj metodikajn kadrojn, al projektoj kiuj provis registri, dokumenti, studi, kaj/aŭ kompari muzikojn el la tuta mondo. Alan Merriam klasifikis tiujn etnomuzikologiajn partoprenantojn en kvar grupojn: Tamen, la sistemo ankaŭ legitimis komparajn metodojn, tiel etendante la debaton pri la etiko de kompara metodo.

### 1980-aj jaroj 
1980-ajn jarojn komenciĝis pliigita konscio de antaŭjuĝo kaj reprezento en etnomuzikologio, signifante ke etomuzikologoj prenis en konsideron la efikojn de antaŭjuĝoj kiujn ili alportis al siaj studoj kiel (kutime) fontogrupaj membroj, tiel kiel la konsekvencoj de kiel ili elektas por reprezenti la etnografion kaj muzikon de la kulturoj kiujn ili studas. Historie, Okcidentaj kampolaboristoj nomis sin fakuloj pri eksterlandaj muzikaj tradicioj unufoje, kiam ili sentis, ke ili havis tenilon sur la muziko, sed tiuj fakuloj ignoris diferencoj en mondrigardo, prioritataj sistemoj kaj kognitivaj skemoj, kaj opiniis, ke ilia interpreto estis vero.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* http://www.journaltheworldofmusic.com/ 
* Birgit Abels: *Kulturelle Musikwissenschaft – was und warum?* Muzikscienca seminario, Universitato je Göttingen, vokita la 17-an de aŭgusto 2015.
* Hejmpaĝo de la svisa asocio por muziketnologio