open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Spandau

La plej okcidenta distrikto de Berlino, **Spandau** , ĉefe situas borde de la rivero Havel. Hodiaŭ ĉirkaŭ 217 000 personoj loĝas ĉi tie kaj la surfaco estas 9 200 ha.

## Vidindaĵoj 
* Citadelo
* Malnova urboparto
* Fort Hahneberg
* Bruno-H.-Bürgel-Sternwarte, observatorio

## Politiko 
Rekte elektita deputito en la nacia parlamento Bundestag nome de la urbodistrikto kaj de la apuda kvartalo Charlottenburg-Nord ekde februaro 2025 (ankoraŭ almenaŭ ĝis 2029, tiam estos la venonta baloto) estas la socialdemokrata politikisto Helmut Kleebank.https://www.bundestag.de/abgeordnete?wknr=081#scroll=mod440474 La elektita distriktestro ekde  estas la loka politikisto ''*.

## Historio 
eta|maldekstra|300ra|katastromapo de Spandau el la jaro 1728
Oni ne certe scias, kiam Spandau fondiĝis; la nomo "Spandow" menciiĝis la unuan fojon en dokumento el la jaro 1197. La dokumento montras, ke la setlejo jam pli longe ekzistis.

Elfosaĵoj en la regiono Burgwall pruvas, ke 2 km sude de la hodiaŭa malnova urboparto de Spandau ekzistis slava setlejo el la 8-a jarcento.

Dum la 12-a jarcento germana setlejo fondiĝis sur insulo, la hodiaŭa malnova urboparto, kie oni ekloĝis pro ripeta inundiĝo de la slava setlejo. Fine la slavoj ankaŭ transloĝiĝis en la germanan setlejon kaj kunprenis la slavan nomon Spandow. Samtempe la citadelo konstruiĝis ĉe la norda pinto de la insulo.

En la jaro 1877 la urbonomo Spandow ŝanĝiĝis al Spandau.

## Nuntempo 
Dum la jaro 1920 Spandau fariĝis la 8-a urbodistrikto de Berlino.

Post la Dua Mondmilito Spandau estis en la urba regiono administrata fare de la brita registaro kaj famiĝis pro la Malliberejo de Spandau.

Kiam la berlina muro konstruiĝis en la jaro 1961, Spandau perdis sian okcidentan parton, nome "Weststaaken". Finfine dum la jaro 1990 oni unuigis la du partojn.

## Partneraj urboj 
eta|400ra|maldekstra|

* 20ra Siegen kaj distrikto Siegen-Wittgenstein en Nordrejn-Vestfalio ekde 1952
* 20ra Luton en Britio ekde 1959
* 20ra|kadra Asnières-sur-Seine en Francio ekde 1959
* 20ra|kadra Aŝdod (hebree אשדוד, arabe إسدود) en Israelo, ekde 1968
* 20ra Boca Raton en Florido/Usono de 1979 ĝis majo 2003
* 20ra İznik en Turkio ekde 1987
* 20ra Nauen en Brandenburgio ekde 1988

## Vidu ankaŭ 
* Carl Schurz: spandaŭa revoluciulo, dum 1877-1881 ministro en Usono
* Karl Liebknecht: spandaŭa deputito de la regna parlamento *Reichstag''

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝaro de la urbodistrikta administrejo

Kategorio:Urbodistriktoj de Berlino
Eduard Schoen

**Eduard SCHOEN** (naskiĝis en 1888 en Alzaco, tiam kiel Elzaso parto de Germanio) estis instruisto, germana Esperantisto kaj prezidanto de Germana Esperanto-Asocio (GEA) de 1958 ĝis 1961.

Ĝis 1933 Schoen estis instruisto (laste "Studiendirektor") en Elzaso kaj poste en Hesio. Dum la jara ĉefkunveno de GEA en Majenco kadre de la 43-a Universala Kongreso li estis elektita ĝia prezidanto je la 3a de Aŭgusto 1958 kiel posteulo de Wilhelm Herrmann, kiu forte malsaniĝis. Post nur tri jaroj li redonis la prezidantecon al Herrmann.

Krom por Esperanto Schoen aktivis pri sporto (komitatoj por gimnastiko), en popolaltlernejoj kaj la junulargasteja movado, same kiel politikisto, precipe por la repacigo inter francoj kaj germanoj.

## Fontoj 
* Eduard Schoen, Studiendirektor i.R. [Mallonga biografio en] Germana Esperanto-Revuo 1958, p.&nbsp;114 (kun foto).

Kategorio:Germanaj esperantistoj
Hans Koch

**Hans KOCH**, naskiĝis la 21-an de novembro 1894 en Nurembergo (Germanio), mortis 1967 en Munkeno, estis germana Esperantisto kaj fakestro en la publika administrado ("Verwaltungsamtmann"). 

Koch en 1896 translokiĝis al Munkeno, kie li vizitis la bazan lernejon, la humanistan kaj la real-gimnazion de 1901 ĝis 1912. Poste li ekservis ĉe la urba magistrato ĝis sia emeritiĝo en 1955. 

En decembro 1909, estinte gimnaziano, Koch eklernis Esperanton kaj ekaktivis inter junuloj. En 1911 li aliĝis al Universala Esperanto-Asocio (UEA) kaj fariĝis "Konsulo por Junuloj". De decembro 1912 ĝis 1959 li estis Vic-Delegito. 
eta|*Esperanto-Schnell-Kurs*, 1989.
En 1913 li fondis la lokan Esperanto-grupon en la oriento de Munkeno. En 1919 li revivigis la Movadon en Munkeno post la unua mondmilito. De 1919 ĝis 1933 li estis prezidanto poste vicprezidanto de "Esperanto-Verband München", de 1924 ĝis 1935 prezidanto de Esperanto-Klubo Munkeno. 

De 1922 li estis ekzamena komisaro kaj denove de 1948 de la refondita Germana Esperanto-Instituto (GEI), de 1951 prezidanto de la direktorio de GEI kaj estro de ĝiaj ekzamenaj komisionoj. 

Koch gvidis multajn kursojn, i.a. de 1924 ĝis 1926 ĉe la radiostacio Munkeno por kiu li verkis "Radio-Esperanto-Kurs" (1924). Li krome verkis diversajn aliajn lernolibrojn por german-lingvanoj, precipe "Esperanto-Schnellkurs" (1948), Albrecht Dürer. Vivo kaj verkado de la fama pentristo - la biografio de Albrecht Dürer (1923), multajn artikolojn precipe pri gramatikaj temoj kaj kelkajn tradukojn.
## Verkoj
***La Esperantisto en Germanio** (1923);

## Bibliografio 
* Koch, Hans 1959 : München ore jubileas. En: *Germana Esperanto-Revuo*, p. 142 (kun foto)
* Koch, Hans 1983 : Esperanto-Schnell-Kurs, Neuauflage besorgt von Stefan Maul, Verlag TK/Stafeto, Brasschaat, sub aŭspicio de *Monato*

## Eksteraj ligiloj 
*[Libroj kaj aliaj dokumentoj](http://search.obvsg.at/primo_library/libweb/action/search.do?dscnt=0&scp.scps=scope%3A(ONB_aleph_esperanto)&tab=onb_sondersammlungen&mode=Basic&vl(freeText0)=hans+koch&vid=ONB&fn=search) de kaj pri Hans Koch en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo 

Kategorio:Germanaj esperantistoj
Akva transporto

[eta|[Volgo]]
[eta|upright=1.5|[Kijlo|Kiela kanalo]]
[eta|[Dortmund-Ems-Kanalo]]
[eta|[Kontenero|Kontenera ŝipo CGM CMA Mozart en Hamburgo]]
La **akva transporto** estas la sistemo de transporto, kiu realiĝas sur (aŭ eĉ sub) maro kaj ankaŭ sur riveroj. La plej parto de la akvaj transportoj realiĝas pere de ŝipoj.

Ĉar la planedo Tero estas kovrita el akvo je du trionoj, la homo deĉiame serĉis manierojn veturi surakve. De la komenco de la historio la homo uzis ĉiutipajn ŝipojn kaj tiele eksplikeblas kelkaj popolaj migradoj el kontinento en aliajn kontinentojn. Poste kiam aperis la unuaj ŝtatoj kaj transformiĝis en imperioj, tre ofte la povo de tiuj baziĝis sur la kapabloj transportiĝi tramare. Tiele okazis kun la fenicoj, la Antikva Grekio, Romio, la ekspanzio de Islamo, Portugalio, Hispanio, Francio, Britio kaj dum la dua duono de la 20-a jarcento Usono.

Kompreneble la tekniko evoluis laŭlonge de la historio kaj de velŝipoj oni pliboniĝis al vaporŝipoj kaj lastatempe eĉ al la uzado de la nuklea energio. La du ĉefaj tipoj de mata transporto estas por varoj kaj por personoj. La tipo de transportota aĵo postulas diferencajn tipojn de ŝipoj.

Ene de la lastaj elementoj uzataj de la homo por la mara transporto estas jaktoj, tio estas malgrandaj ŝipoj dediĉitaj al uzo de malgranda grupo de personoj; ili ĝuas la teknologiajn antaŭenirojn plej aktualajn kaj kapablas navigi en interna maro.

La rivera transporto estas maniero de transporto, kies celo temas pri la transporto de varoj kaj de pasaĝeroj de kelkaj lokoj al aliaj. Tiu estas praktikata en riveroj kaj riveraj kanaloj, kiu havu taŭgan profundecon tiucele. La rivera transporto estas grava komercvojo en la interno de la landoj, pro kio ĉe riveroj kun sufiĉaj infrastrukturoj ĝi ludas tre gravan rolon, inter alia, por la disvolvigo de komerco. 

## Vidu ankaŭ 
* Ŝipo
* Ŝipo por pasaĝeroj
* Kargoŝipo
* Ŝipolernejo
* Glacirompilo
* Pramo
* Oceanŝipo
* Militŝipo
* Petrolŝipo
* Jakto
Granton

**Granton** povas signifi
***Granton (Edinburgo)**
***Granton (Viskonsino)**
***Granton (Tasmanio)**

***Grantown-on-Spey** (Skotlando)
Granton (Edinburgo)

**Granton** estas kvartalo en la norda parto de Edinburgo, la ĉefurbo de Skotlando. Ĝi estas parto de la marbordo de Edinburgo ĉe la estuaro Firth of Forth, kaj estas historie industria areo kaj grava haveno. Fine de la 20-a jarcento, tiu kvartalo iom malaktiviĝis kaj malriĉiĝis, tiel ke la edinburga municipo ellaboris programon por ree disvolvigi la areon.

## Eksteraj ligiloj 
*  Societo pri la historio de Granton 

Kategorio:Edinburgo
Hut (Transkarpatio)

**Hut** (, ) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.

* Areo: 1 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 111 m
* Loĝantaro: 1150
* Poŝtkodo: 90230
* Telefonprefikso: 3141
* Aŭtokodo: 
 
## Situo
Hut situas sur ebenaĵo, Berehove troviĝas 14&nbsp;km-ojn.

## Historio
Oni konstruis en nekonata tempo terfortikaĵon en ĉi tiu loko. La unua mencio devenis el 1312. La tataroj detruis la vilaĝon en 1566. Tiutempe jam formiĝis 2 apudaj vilaĝoj Granda kaj Malgranda Gút. Ĝis 1920 ambaŭ Gút apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, poste al Ĉeĥoslovakio. Ili rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 ili apartenis al Sovetunio (unuigitaj en 1946). En 1948 kolĥozo pri Vorosilov ekfunkciis. Ekde 1991 Gut estas part de Ukrainio. En 2000 oni disdonis la kampojn inter la loĝantoj.

## Vidindaĵo
* kalvinana preĝejo de 1844 en Granda Gut

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Dundee

**Dundee** (*Dùn Dèagh* en la gaela, Dundio en Esperanto) estas urbo en la nordorienta parto de Skotlando, kaj krome estas unu el la 32 lokaj administraj regionoj ("konsiliaj areoj") de Skotlando. Ĝi situas proksimume 100 kilometrojn norde de Edinburgo, ĉe la norda bordo de la rivero Tay, apud la marbordo de la Norda Maro. Ĝi estas la kvara plej granda urbo de Skotlando, kun ĉirkaŭ 143&nbsp;000 loĝantoj, aŭ 170&nbsp;000 se oni inkludas la ĉirkaŭurbajn areojn.
eta|maldekstra|220ra|Dundee, vidita el la rivero Tay.
Dundio oficiale akiris urban statuson en 1889. Ĝi estas alikonata en la angla kiel la "Urbo de Malkovro" (*City of Discovery*) pro sia longa scienca historio : el tie foriris la fama antarkta ekspedicio Discovery de Robert Falcon Scott. La ŝipo *Discovery* revenis al Dundio kaj restas videbla kaj vizitebla ĉe kajo de la urbo.

## Nomo 
Estas ne konata de kie la nomo "Dundee" venas. En la gaela, ĝi havas la prefikso "Dùn", kiu signifas fortikaĵon aŭ kastelon, kaj la sufikso "Dèagh", eble de la gaela vorto "Dè", kiu signifas fajro. La angligita versio de la gaela vorto estas uzata por ambaŭ la anglo kaj la skota lingvo versio, kaj la versio en Esperanto, "Dundio", estas ankaŭ el ĉi tiu vorto.

## Servoj 
* Universitato de Dundio
* Universitato de Abertay

## Partneraj urboj 
Inter la partneraj urboj de Dundio estas:
* 20px Alexandria, Virginio (Usono)
* 20px Dubajurbo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj
* 20px Nablus, Palestina Aŭtonomio
* 20px Orleano, Francio
* 20px Würzburg, Germanio

## Referencoj 
Kategorio:Urboj de Britio
Kategorio:Skotlando
Kategorio:Urboj de Skotlando
Kategorio:Konsiliaj areoj de Skotlando
Firth of Forth

eta|dekstra|250px|Mapo
La **Firth of Forth** (, t.e. "nigra rivero") estas la estuaro (aŭ *firth*) de la skota rivero Forth. Tie la rivero elfluas en la Nordan Maron. La areo situas inter Fife norde, West Lothian, Edinburgo kaj East Lothian sude.

Kategorio:Riveroj en Britio
Kategorio:Geografio de Skotlando
Ĉetfalva

**Četfalva** (, , ) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.
eta|dekstra|180ra|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180ra|Blazono de Ĉetfalva

## Bazaj informoj 
* Areo: 1 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 750
* Poŝtkodo: 90262
* Telefonprefikso: 3141
* Aŭtokodo:

## Situo 
Ĉetfalva situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, (kontraŭe troviĝas Tiszacsécse kaj Milota). Berehove troviĝas 15 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio okazis de 1341. Ĉetfalva disiĝis de Muĵijevo en 1992 kaj iĝis memstara vilaĝo. En 1998 kaj en 2001 inundoj okazis.

## Vidindaĵoj 
* gotika (nun) kalvinana preĝejo el la 15-a jarcento kun sonorilostablo 34 m-ojn alta
* grekokatolika kaj samtempe romkatolika preĝejo de 2002

## Famuloj 
En la iama Csetfalva naskiĝis hungara kuracisto Manó Szaplonczay.

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Ekspedicio Challenger

La **ekspedicio Challenger** estis la unua grava scienca ekspedicio, inter decembro 1872 kaj majo 1876, kiu larĝe kontribuis al la naskiĝo de oceanografio.

## Historio 
[eta|dekstra|250px|La ŝipo *HMS Challenger* ([1858).]]
Ĝi estis organizita de la skota Charles Wyville Thomson, el la universitato de Edinburgo. La Reĝa Societo de Londono akiris ŝipon, la *HMS Challenger*, el la Royal Navy, kaj aliformis ĝin inter 1870 kaj 1872 en sciencan esplorŝipon, ekipitan kun laboratorioj por biologio kaj kemio, kromaj kajutuj por loĝi scientistojn, kaj platformoj por drago kaj trolofiŝkapto.

La ŝipo, estrita de la kapitano George Nares, foriris el Portsmouth (Anglio) la 21-an de decembro 1872 : ĝi vojaĝis tra preskaŭ 70 mil mejloj, mapigante kaj esplorante Atlantikan , Sudan, Indan kaj Pacifikan Oceanojn . La ekspedicion estris Charles Thomson kaj William Benjamin Carpenter (1813 - 1885), akompanantaj de pluraj scientistoj inter kiuj la skota Sir John Murray.

La ĉefa celo de la ekspedicio estis la studo pri pelagaj bestoj kaj pri la marfluoj. El la ekspedicio rezultis la *Report Of The Scientific Results of the Exploring Voyage of H.M.S. Challenger during the years 1873-76*, kiu interalie listigis 4&nbsp;000 antaŭe nekonitajn speciojn. John Murray, kiu supervizis tiun raporton, parolis pari ""plej granda antaŭeniro en la kono pli nia planedo, ek'de la famaj malkovroj de la 15-a kaj 16-a jarcentoj".

La ekspedicio eltrovigis novajn datumojn pri oceanografio. Ĝi ne sukcesis, spite al la espero de W. B. Carpenter, malkovri la meĥanismojn de la oceana cirkulado, sed kolektis multenombrajn datumoj pri la temperaturo, la saleco kaj la denseco de la marakvo dum tri jaroj. William Dittmar (1833 - 1892), de la Universitato de Glasgovo eltrovis la komponon de la marakvo, Murray et Alphonse Renard (1842 - 1903) mapas la oceanajn sedimentojn.

Inter malkovroj pri la submaraj fundoj, estas la Mariana Fosego, la atlantika mezoceana dorso kaj la plurmetalaj nodetoj.

Entute, ĝi navigis je 127&nbsp;500 km, faris 429 sondadoj, 133 dragadoj, 151 troladoj, 263 mezuradoj de la akva temperaturo. 4&nbsp;717 novaj marvivaĵoj estis katalogitaj, iuj je pli da 5&nbsp;500 m de profundo.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Societo *Challenger*

Kategorio:Esplorado
Kategorio:Oceanografio
Moĉola

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio

**Moĉola,** ukraine **Мочола,** hungare **Macsola** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove.

## Bazaj informoj 
* Areo: 3 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 112 m
* Loĝantaro: 670
* Poŝtkodo: 90250
* Telefonprefikso: 3141
* Aŭtokodo:

## Situo 
Moĉola situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ la hungara landolimo. La limotrapasejo troviĝas 6 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1327. En 1566 la tataroj detruis la vilaĝon. La lernejo ekfunkciis en 1802. Ĝis 1920 Macsola apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Mezőkaszony, poste al Ĉeĥoslovakio. Rehungariĝo okazis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La pli frue funkcianta ĉeĥa lernejo iĝis hungara, sed oni faris ankaŭ ukrainan-rutenan lernejon. Ekde 1945 Moĉola apartenis al Sovetunio. Oni kultivis grandan pomoarbaron ĉe la limo, nomita "Amikeco". La rikoltado okazis ankaŭ helpe hungarianoj. Ekde 1991 Moĉola apartenas al Ukrainio. En 2001 loĝis en Moĉola 675 da homoj, (545 hungaroj).

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, biblioteko, kuracejo, dentokuracejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1842
* greko-katolika kaj samtempe katolika preĝejo

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Smeerenburg

eta|250ra|dekstra|Ruinoj en Smeerenburg.
**Smeerenburg** estas malaperinta vilaĝeto de la Insulo Amsterdam (Svalbardo), nordoriente de la insularo Svalbardo. Ĝi estis fondita de nederlandaj balenkaptistoj en 1617, kaj tiam estis unu el la plej nordaj loĝitaj areoj de Eŭropo.

La nederlanda arkeologo Louwrens Hacquebord taksis, ke la somera loĝantaro de Smeerenburg estis maksimume 200. La areo estis forlasita ĉirkaŭ la jaro 1660. En 1973, la ruinoj de Smeerenburg fariĝis parto de la norvega nacia parko de nordokcidenta Spicbergo.

Kategorio:Svalbardo
Olego Popov

eta|rusa cirka klaŭno Olego Popov
**Olego Konstantinoviĉ POPOV** () naskiĝis la 31-an de julio 1930 en la submoskva vilaĝo *Virubovo* mortis la 2-an de oktobro 2016 en Rostov-na-Donu pro subita korhalto.

Laŭ postuloj de la vidvino kaj la filino lin oni sepultis en la rezidita urbeto Egloffstein, Bavario.

En 1950 li diplomitiĝis en Ŝtata universitato de la cirka arto. Ekde 1951 li laboris en moskva cirko kiel ekvilibristo sur drato. En 1960 lia ĝenro ŝanĝiĝis kaj li iĝis klaŭno.

Al spektantoj tre plaĉis lia nova rolo, kiun li realigis kun sincera bonkoreco kaj lerteco. Lia nova aspekto ankaŭ estis neordinara - multaj personoj en la mondo ĝis nun ekkonas lin laŭ liaj granda kepo kun blanka-nigraj kvadratoj, samkolora stria pantalono kaj ruĝa kravato-papilio. Lia pajlokolora hararanĝo en la rusa stilo ankaŭ estas rimarkinda. Ŝajne pro tio ĉi lin oni karese nomas "La suna klaŭno'.
[eta|maldekstra|sabla skulptaĵo en [Germanio]]
Lia programo sur la sceno havas diversajn specojn de la cirka arto: li scipovas ekvilibri, ĵongli samtempe per terpomoj, forkoj kaj teleroj, fari multajn trukojn kaj ĝenerale ĝojigi alvenintajn spektantojn.

Li ankaŭ multe rolis en kino kaj televido.

Oni omaĝis lian longan cirkan agadon kaj ordenis lin en 1969 per plej valora rango - "Popola artisto de Sovetunio".

Longtempe Olego Popov loĝis en Marjina Roŝĉa (Distrikto de Moskvo).

Ekde 1988 li loĝis kaj laboris en Germanio.

En 2016 li revenis Rusion por gastroli en cirkoj de Sankt-Peterburgo, Saratov kaj Rostov-na-Donu.

## Familio 
Popov estis dufoje edzo. Lia unua edzino nomiĝis *Aleksandra Rislavskaja*. La geedzoj kunvivis dum 1952 - 1990 kaj havis filinon *Olga* naskitan en 1953. Ŝi loĝas kune kun siaj gefamilianoj proksime de Frankfurt am Main, Germanio.

En 1991 li edziĝis al germanino *Gabriela Leman* laborinta en cirko, kiu estas malpliaĝa ol li je 31 jaroj. Ili rezidis en urbeto *Egloffstein*, Bavario dum 25 jaroj.

Kategorio:Naskiĝintoj en Moskva provinco
Kategorio:Rusiaj aktoroj
Kategorio:Cirkaj artistoj de Rusio
Kategorio:Rusiaj klaŭnoj
Robert Neal Rudmose-Brown

**Robert Neal RUDMOSE-BROWN** estis brita akademia botanikisto kaj polusa esploristo. Li naskiĝis la 13-an de septembro 1879, kaj estis la plej juna filo de arkta entuziasmulo. Li studadis naturajn sciencojn en la universitato de Aberdeen, kaj poste instruis botanikon en Dundee.

En Dundee, li renkontis William Speirs Bruce, kiu invitis lin aniĝi al la Skota Nacia Antarkta Ekspedicio, okaze de kiu li listigis la faŭnon de la Sudaj Orkadoj. Li poste fariĝis asistanto de Bruce en la Skota Oceanografia Laboratorio, konsultisto por la Skota Spicberga Sindikato kaj vicprezidento de la Internacia Polusa Kongreso. En 1908, li estis nomumita kiel konferencisto pri geografio en la Universitato de Sheffield, kaj pasis plurajn sezonojn kiel botanikisto en Svalbardo.

Rudmose-Brown verkis la biografion de William Speirs Bruce en 1923. Li mortis en Sheffield la 27-an de januaro 1957.

Kategorio:Britaj esploristoj
Kategorio:Botanikistoj
Male Popovo

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio

**Male Popovo,** ukraine **Мале Попово,** hungare **Csonkapapi** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Berehove. Male signifas: malgranda.

## Bazaj informoj 
* Areo: 1 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 104 m
* Loĝantaro: 210
* Poŝtkodo: 90263
* Telefonprefikso: 3141
* Aŭtokodo:

## Situo 
Male Popovo situas sur ebenaĵo, ĉe la hungara landolimo. Berehove troviĝas 22 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1318. Longe estis du apudaj vilaĝoj Csonka (ĉonka) kaj Papi. La unua senhomiĝis dum la historio, Papi restis viva, ĉar ĝi havis defendomuron. lernejo ekfunkciis en 1785. Ĝis 1920 la loko apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Mezőkaszony, poste al Ĉeĥoslovakio. Rehungariĝo okazis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Fine de 1944 la alveninta Ruĝa Armeo deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Male Popovo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno.

## Vidindaĵo 
* preĝejo de 1800

## Ĝemelkomunumo 
*  Decs, Hungario

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
James Key Caird

**Sir James KEY CAIRD** (n. la 7-an de januaro 1837 - m. la 6-an de marto 1916) estis brita barono kaj mecenato. Li naskiĝis en Dundee, kaj fariĝis unu el la plej sukcesaj entreprenistoj de la urbo, per la uzado de la plej avangardoj teknologioj por sia firmao Ashton and Craigie Mills.

Li multe riĉiĝis, kaj financis la konstruaĵon Caird Hall, kiu elstaras el la ĉefplaco de Dundee. Li cetere financis la parkon Caird, norde de la urbo. Li ankaŭ donis monon por la Imperia Transantarkta Ekspedicio de Ernest Shackleton (1912-1914) sur la ŝipo *Endurance*.

Li mortis en la kastelo Belmont, en Dundee.

Kategorio:Skotaj entreprenistoj
Kategorio:Skotaj matematikistoj
Kategorio:Britaj nobeloj
Lando de Coats

La **lando de Coats** estas regiono de Antarkto, lokita okcidente de la lando de la reĝino Maud. Ĝi formas la orientan bordon de la maro de Weddell, kaj sekve etendiĝas direkte al nordoriento-sudokcidento, inter 20º00´U and 36º00´U. La norda parto de la lando estis malkovrita de la ŝipo *Scotia* okaze de la Skota Nacia Antarkta Ekspedicio, estrita de William Speirs Bruce.

La lando estis nomita laŭ James Coats kaj Andrew Coats, la du ĉefaj subtenantoj de la ekspedicio.

[eta|maldekstra|250px|Bordo de la lando de Coats, fotita de la [Imperia Transantarkta Ekspedicio en 1915.]]


Coats
Coats
Ekspedicio Terra Nova

[dekstra|eta|300px|La ekspediciuloj sur la [suda poluso, 18-a de januaro 1912.]]
La **ekspedicio Terra Nova** (1910-1913), oficiale la **Brita Antarkta Ekspedicio de 1910**, estis estrita de Robert Falcon Scott, kiu antaŭe ankaŭ estris la ekspedicion Discovery en 1901-04. La nomo de la ekspedicio devenas de ties provizŝipo, la *Terra Nova*. Ĝia ĉefa celo, klarigita de Scott mem, estis la atingo de la suda poluso.

La anoj de Scott atingis la sudan poluson la 17-an de januaro 1912 sed konstatis, ke la rivala ekspedicio de Roald Amundsen estis jam alveninta tien. Scott kaj liaj kunuloj sekve mortis dum sia reveno el la poluso. Iliaj taglibroj estis retrovitaj de savekspedicio ok monatojn poste, tiel ke oni tamen multe scias pri la ekspedicio.

## Vidu ankaŭ 
* George Murray Levick
Yıldız İbrahimova

**Yıldız İbrahimova** (bulgare **Йълдъз Ибрахимова**) estas bulgara kantistino de turka deveno, unu el la plej popularaj farantoj de ĵazo en Bulgario. Ŝi kantas ankaŭ bulgare, turke kaj cigane folklorajn kantojn, rusajn romancojn.

## vidu ankaŭ 
* Alexandroff Ragtime Band

İbrahimova, Yıldız
Vilok

**Vilok** (ukraine kaj , , ) estas urbotipa loĝloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv.
eta|dekstra|180ra|Transkarpata provinco en Ukrainio

## Bazaj informoj 
* Areo: 
* Supermara alteco: 117 m
* Loĝantaro: 3420
* Poŝtkodo: 90351
* Telefonprefikso: 3143
* Aŭtokodo: AO

## Geografio 
Vilok situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso kun ponto kaj internacia limotrapasejo (kontraŭe troviĝas Tiszabecs), laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĥust-Ĉop. Vinohradiv troviĝas 17, Berehove 21 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1304 en formo *Wylak* (= laŭ tiama hungara ortografio "nova loĝloko"). La komunumo longe estis centro de saloliverado sur la rivero. La poloj en 1657, la tataroj en 1661 detruis la vilaĝon. En 1703 la ariĝanta armeo de Francisko Rákóczi la 2-a okupis la salocntron, post 2 monatoj okupis ankaŭ la aŭstrojn. En 1910 loĝis en Tiszaújlak 3470 da homoj, (3411 hungaroj). Ĝis 1920 Tiszaújlak apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Tiszaújlak rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la alveninta Ruĝa Armeo deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Vilok apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Ekde 1989 limotapasejo funkcias. En 2001 loĝis en Vilok 3422 da homoj, (2772 hungaroj).

## Vidindaĵoj 
* monumento pri batalo en 1703, konstruita en 1906, nun simbolo de hungareco en la regiono
* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Helena de 1788
* klasikisma greko-katolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Jesuo de 1806
* kalvinana preĝejo de 1727, en 1859 enovigita

## Famuloj 
En la iama Tiszaújlak naskiĝis:
* la unua hungara ina kuracisto Sarolta Steinberger
* hungara kemiisto Lajos Tomasovszky
* hungara arbarinĝeniero Imre Tomasovszky.
En Vilok naskiĝis:
* hungara poeto László Vári Fábián.

Kategorio:Urbotipaj loĝlokoj de Transkarpatio
Alexandroff Ragtime Band

**Alexandroff Ragtime Band** (ARB) estas bulgara ĵaza formacio. La grupo estis fondita somere 1986 de Rumen Aleksandrov. La unua scena prezentiĝo estas dum monato aprilo de 1987 en Plovdiv en Junulara ĵaz-sceno, organizita de ĵurnalisto Vladimir Gadĵev.

ARB estas rondo de muzikistoj, kunigitaj de ilia intereso al tradicia ĵazo - ragtimo, diksilando, bluso.

De la jaro 1987 ĝis somero de 1990, komune kun ĵazkritikisto Vladimir Gadĵev, ARB estas orkestro en „Saturday Jazz Club“ kaj organizas festivalon „Jazz In The Garden“ dum jaroj 1988, 1989 kaj 1990 en Sofio. En la kapelo ludas ĉiuj tiutempaj bulgaraj ĵazludantoj-gvidantoj - Dinamit Bras Bando, Blankaj, Verdaj, Ruĝaj, Akustika versio, Yıldız İbrahimova kaj multaj aliaj. En la tria festivalo partoprenas ankaŭ pianisto Milĉo Leviev kun sia kombo.

## Diskografio 
* CD - **ARB "Sentimental Journey"** — 2006
*# *„01 Nobody Knows You“*
*# *„02 Sentimental Journey“*
*# *"03 Burbon Street Parade „*
*# ''“04 Baby Won't You Please Come Home „*
*# *“05 Beale Street Blues „*
*# *“06 Kansas sity man blues"*
*# *„07 Bei Mir Bist Du Schoen http://ragtime.dir.bg/_files/3502928.mp3“*
*# *"09 St. James Infirmary http://ragtime.dir.bg/_files/3500517.mp3 „*
*# *“10 Ice Cream „*
*# *“11 Bonus Track "''

Kategorio:Bulgaraj muzikaj grupoj
Kategorio:Ĵazo
Johano la 6-a (papo)

**Johano la 6-a** () naskiĝis en Efezo nekonatan daton kaj mortis en Romo 705. Li estis papo de 701 ĝis sia morto.

Dum sia papperiodo li daŭris la batalon kontraŭ bizancaj imperiestroj de siaj antaŭuloj, tiam Tiberio la 3-a kaj la bizanca provincestro de Italio Teofilakto. Tiu konflikto helpis la Longobardojn kiel, sub Gisulfo, Grafo de Benevento, invadis la ebenaĵon apud Romo kaj konkeris kelkajn terojn de la papo.

Kategorio:Mortintoj en 705
Kategorio:Papoj
Ĝentileco

eta|Ĝentila avizo sur la flanko de buso kiu legas "Bonvolu pagi dum vi eniras" kaj oni povus aldoni, dankon.
**Ĝentileco** estas virto, kies sekvo estas konsiderema konduto, kiu esprimu respekton al alio. Ĝentila konduto konformas al socia deco. Socie ĝentileco apartenas al moroj, sociologie al sociaj normoj. Tra diversaj kulturoj estas konata la tri "magiaj vortoj" de homrilata ĝentileco: Pardonu, Bonvolu, Dankon.

Sociologoj distingas inter kvar speco de alparolteknikoj (adresigo):

* **Rekta**: Tiel oni ne klopodas malpliigi la minacon al la alia aŭ malhelpi lin en embaraso aŭ malkomforto. Ĉi tiu maniero estas ĉefe uzata en la tre proksima medio de la parolanto, kie li sentas sin komforte kaj akceptebla, aŭ por averto aŭ krizo, ekzemple: "Voku min kiam vi finos", "Lasu min provi" aŭ "Tenu forte! "
* **Ĝentileco en pozitiva maniero**: Provante krei pozitivan rilaton inter la partioj, ekzemple: "Vi devas esti malsata, eble ni irus manĝi?" Aŭ "ĉu estus bone se ...?". Tiel respektas la bezonon de la alia esti komprenita kaj estimata rekonante ilian valoron. Ĉi tiu maniero estas ĉefe uzata en proksima kaj konata medio kaj emfazas la proksimecon inter la partioj reduktante la interspacojn. La vortumado kutime estos rekta kaj simpatia kaj esprimos zorgon, antaŭan konsenton ("Kiam vi venos viziti?"), Aŭ evitadon de malkonsento (responde al la demando: "Io tia, eble iom pli... ").
* **Ĝentileco en la negativa maniero**: Tiel ankaŭ rekonas la valoron de la alia, kaj krome provas minimumigi la invadon de la alia spaco. La vortumo kutime estos nerekta kiel: "Se ne estas tro da ĝeno..." aŭ "Mi ne volas enmiksiĝi, sed ...".
* **Nerekta**: Evito de klara peto aŭ deklaro. Tiel lasas lokon al la alia por proponi laŭ ilia elekto aŭ por interpreti certan deklaron laŭ ilia maniero, ekzemple: "Mi serĉas libron, eble vi konas..." aŭ "Se iu pensis pri ĝi antaŭe...".

## Vidu ankaŭ
* Etiketo (reguloj)
* Ĝentlemano
* Afableco
* Adolph Knigge
* Formala parolmaniero
* Pri procezo de civiliziĝo

Kategorio:Virtoj
Kategorio:Komunikado
Altona

**Altona** estas la plej okcidenta urbo-distrikto de la germana urbo kaj federacia lando Hamburgo sur la dekstra bordo de la rivero Elbo. En 1640 la urbo Altona iĝis parto de la duklando Holstinio, tiam en persona unio kun Danio. La unio daŭris ĝis 1864, kiam Danio perdis Holstinion al Prusio. Dum tiu tempo, de 1640 ĝis 1864, Altona estis administrata de la dana monarkio. Altona plu apartenis al Holstinio (tiam parto de la prusia provinco Ŝlesvigo-Holstinio) ĝis 1938, kiam la ĝis tiam memstara urbo estis kunigita kun Hamburgo per la *Groß-Hamburg-Gesetz* ("Leĝo pri Granda Hamburgo").

En 2006 Altona havis 243.972 loĝantojn.

## Geografio 
La distrikto Altona plejparte estas identa kun la ĝis 1938 sendependa urbo, escepte de kelkaj malgrandaj lim-ŝanĝoj. La distrikto konsistas el 14 urbopartoj de tri tipoj: la orientaj, kiuj antaŭe formis la urbo-centron, la partoj situantaj dise de la Elbo kaj la okcidentaj antaŭurboj apud la rivero.

## Historio 
Altona estis fondita en 1535 kiel fiŝista vilaĝo. En 1664 ĝi ricevis la urbo-rajton de la dana reĝo Frederiko la 3-a. Ĝis la fino de la dana-prusa milito en 1864 Altona estis unu el la plej gravaj haven-urboj de la dana monarkio. La danaj reĝoj strebis malpliigi la gravecon de la sendenpenda Hamburgo per la rivala najbara urbo Altona. En Hamburgo ekzistis striktaj limigoj por fariĝi civitano por anoj de multaj ne-luteranaj eklezioj, kiel judoj, kalvinistoj, katolikoj k.a. Ankaŭ nobeloj ne povis fariĝi civitanoj en Hamburgo. Pro la pli liberala ordo en Altona multaj homoj apartenantaj al iu el tiuj grupoj tial ekloĝis en la proksima Altona.
La fervoja linio de Altona al Kijlo (Kiel) estis malfermita en 1844. En 1867 Altona fariĝis parto de Prusio. En la 1920-aj jaroj la haven- kaj industri-urbo estas konata kiel la "ruĝa" Altona kaj forta bazo de laboristaj partioj. En 1938 ĝi fariĝis urbo-distrikto de Hamburgo.

## Famuloj 
* Friedrich Kallmorgen, pentristo
* Axel Springer, eldonisto

## Esperanto en Altona 
La unuan Esperanto-grupon en Altona oni fondis la 19-an de majo 1904. La plej konata Esperantisto el Altona estis d-ro Eduard Mybs. Pliajn detalojn vd. je Esperanto en Hamburgo.

## Vidu ankaŭ 
* 850 Altona

Kategorio:Distriktoj de Hamburgo
Kategorio:Holstinio
Kategorio:Historio de Ŝlesvigo-Holstinio
Kunsonantaĵo

La vorto **kunsonantaĵo** aŭ **konsonanco** (de lat. *con* = „kun, kune“ kaj *sonare* = „soni“) estas en la muziko nomo por *bel-* aŭ *kunsonaj* intervaloj kaj akordoj, kiujn oni sentas ripozaj kaj ne dissonaj.

La aŭdo perceptas plimalpli konscie ankaŭ la supratonaron de ĉiu tono. Ju pli simpla kaj harmonia la osciloproporcio de du tonoj, des pli belsona la orelo eksentas la rezultan intervalon.

El fizika vidpunkto du tonoj estas des pli kunsonantaj (belsonaj), ju pli harmonias iliaj suprotonoj. Tio koncernas intervalojn kun kiel eble plej simplaj nombroproporcioj, ekz. la oktavo (2:1), la kvinto, (3:2) kaj la kvarto (4:3). Tiajn simplajn nombroproporciojn la pitagoranoj ankaŭ nomis belajn geometriajn proporciojn.

Klasike oni taksas la kunsonantaĵojn kiel
*perfektaj kunsonantaĵoj (unuto, kvinto kaj oktavo) kaj
*malperfektaj kunsonantaĵoj (granda kaj eta tercio, granda kaj eta seksto).

La sento por kunsonantaĵoj diferencas laŭ la diferencaj homoj, kulturoj kaj epokoj. Dum kiam la mezepokano sentis nur la intervalojn oktavo, kvinto kaj kvarto kiel belsonaj, dum la renesanco oni ekŝatis ankaŭ la terciojn kaj sekstojn. Aparte la percepto de la kvarto ŝanĝiĝis: kion en la mezepokanoj konsideris kiel kunsonantaĵon, do tutajn ĥoralojn kun paralelaj kvartoj, jam en la baroka epoko estis (depende de la harmonia kunteksto) dissonanta (vd. apoĝaturo). Ĵazulo sentas aron da akordoj kiel belsona, kvankam tiuj ĉi enhavas ofte serion da dissonantaj intervaloj, ekz. la grandan septimon.

Ankaŭ la ĉina kvintonismo kaj la barataj ragoj laŭas la harmonisciencajn regulojn.

Ĝis la mezepoko oni uzis nur haromiojn, kiuj sekvas la regulojn de la nombroj 1, 2, 3 kaj 4. Kun la tercio aliĝis la nombro 5.

Ankaŭ sintezajn sonojn, ekz. generitaj per ringmodemo, oni povus senti kiel belajn.

En la kompozicio, aparte en la historia kontrapunkto kaj la harmoniscienco, la kunsonado aŭ dissonado de intervalo estas same grava kiel je taktoj la akcentataj kaj malakcentataj tempoj.

Atentendas, ke la fizikteoria deduktado baziĝas sur kultura specialkazo, nome tiu de la unudimensiaj oscililoj, al kiuj plimalpli apartenas la kutimas muzikiloj. Je ĝenerale oscilivaj aĵoj (platoj, bastonoj, membranoj, sonoriloj ktp.) ekestas partotonoj je pli komplika maniero, ne plu ekzistas "supratonoj" laŭ entjeraj proporcioj. Pro tio en ĉi tiuj kazoj la aliflanke kunsonantaj intervaloj povas dissoni.

## Vidu ankaŭ 
*Dissonantaĵo
*Supratono
*Formanto

## Eksteraj ligiloj 
*La kunsonantaj dusonoj

Kategorio:Agordoj (muziko)
Kategorio:Muzika teorio
Sankt-Margreto

**Sankt-Margreto** (germane *St. Margrethen*) estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Sankt-Gallen situas je la fino de la Suba Rejnvalo ĉe la vojo de Bregenz al Sankt-Galo rekte apud la landlimo inter Svislando kaj Aŭstrio, kiun formas la Malnova Rejno.

## Trafiko 
La stacidomo de Sankt-Margreto estas haltejo de la eŭropaj interurbaj trajnoj de Munkeno al Zuriko. Tra Sankt-Margreto ankaŭ pasas la rejnvallinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo tra Rorschach al Altstetten. En Sankt-Margreto la nacia aŭtoŝoseo A1 transiras al la nacia aŭtostrato 13.

## Ekonomio 
Pro sia situo ĉe la landlimo kaj proksimeco al la trilanda punkto inter Germanio, Aŭstrio kaj Svislando Sankt-Margreto estas sidejo de 24 loĝistikaj kaj transportaj entreprenoj kaj ankaŭ regiona sidejo de pluraj bankoj.

## Historio 
Jam en romia epoko Sankt-Margreto ludis gravan rolon por la trafiko. Ĝia unua dokumenta mencio datiĝas el la jaro 353 sub la nomo *Ad Rhenum* sur la romia armemapo Tabula mundi romanorum. En la jaro 980 Sankt-Margreto, kiu en tiu tempo estis ligita kun la aŭstra komunumo Höchst, transiris al la posedaĵo de la Monaĥejo Sankt-Galo. Per la malfermo de la fervojlinio al Sankt-Galo en la jaro 1858 kaj la korekto de la Rejno komenciĝis por Sankt-Margerto la nova epoko, kiu estis ligita al konstanta gajno de ekonomia signifo kaj prospero.

## Esperanto-Movado 
Sankt-Margreto estas hejmkomunumo de la fondinto de Esperanto-Klubo Wil, Hans Kästli, kiu ankoraŭ hodiaŭ tie vivas en maljunulejo. En Sankt-Margreto ankaŭ loĝis Walter Kobelt.

## Vidu ankaŭ 
* St. Margrethen SG (stacidomo)
* Ruderbach (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Sankt-Margreto
* Sankt-Margreto en la Historia Leksikono de Svislando
Anna-Maria Ravnopolska-Dean

**Anna-Maria Ravnopolska-Dean** () estas monde konata bulgara harpistino, komponistino kaj muzikologiino

Ŝi vizitis sofian muzikan akademion kaj konservatorion, ŝi ankaŭ studis ĉe Liana Pascali, la itala profesorino por harpo. Ŝi finis sian vizitadon en universitato en Indianao en Bloomington en Usono ĉe profesorino Susann McDonald, kie ŝi fariĝas la unua bulgarino aprezita per prestiĝa diplomo de Artisto.

Anna-Maria Ravnopolska-Dean ne ludas nur grandan harpon, sed ankaŭ paragvajan harpon, malgrandan irlandan harpon kaj finnlandan instrumenton nome kantelo. En ŝia repertuaro troviĝas ankaŭ klasikaj komponaĵoj por harpo, ĵazo, popmuziko kaj folklora muziko.

Kategorio:Bulgaraj komponistoj
Kategorio:Harpistoj
Kategorio:Naskiĝintoj la 3-an de aŭgusto
Raudfjorden

eta|250ra|Raudfjorden (**k**) situas ĉe la nordokcidenta bordo de Spicbergo.
**Raudfjorden** (esperante "Ruĝa fjordo") estas fjordo ĉe la nordokcidenta marbordo de Spicbergo, en la insularo Svalbardo. Ĝi longas 20 kilometrojn kaj larĝas 5 kilometrojn. Ĝi havas du sudajn branĉojn, la Klinckowströmfjorden kaj la Ayerfjorden.

Raudfjorden estis nomita *Red-cliff Sound* de Robert Fotherby, angla esploristo kaj balenkaptisto, en 1614. Ĝi estis renomita *Monier Bay* la saman jaron de la nederlandoj, laŭ la tiutempa estro de la nederlanda balenŝiparo, Anthonie Monier.

## Literaturo kaj eksteraj ligiloj 
* Conway, W. M. 1906. No Man's Land: A History of Spitsbergen from Its Discovery in 1596 to the Beginning of the Scientific Exploration of the Country. Cambridge: At the University Press.
* Norwegian Polar Institute Place Names of Svalbard Database

Kategorio:Svalbardo
Kategorio:Fjordoj en Norvegio
Srebarnite grivni

**Srebarnite grivni** (bulgare **Сребърните гривни**) estas unu el la unuaj rokmuzikaj grupoj en Bulgario, fondita en la jaro 1964 en urbo Sofio.

La grupo estis formiĝinta de Valentin Stefanov kaj ĝi estas sekvanto de Ognenite momĉeta el la jaro 1962. Dum la fondado de la grupo partoprenis en ĝi:

* Valentin Stefanov ("Valjo") - gitaro kaj voĉa muziko
* Aleksandar Petrunov ("Saŝo") - basgitaro kaj voĉa muziko
* Troŝan Vladovski ("Troŝi") - ritma gitaro kaj voĉa muziko
* Ĵorĵan Banov ("Ĵorĵ") - drumo kaj voĉa muziko

La unuaj kantoj estas koverkantoj de Shadows, kiam en ili partoprenas ankaŭ Boris Godĵunov. Lastatempe la grupo prezentiĝas folklorajn prilaboraĵojn de bulgaraj naciaj kantoj, kun kiuj ĝi sukcesas en Bulgario kaj fremdlando. Dum tiu tempo kun la grupo kantas ankaŭ Georgi Minĉev.

Kategorio:Bulgaraj rokmuzikaj grupoj
Kategorio:Bulgara muziko
Kategorio:Muzikaj grupoj en 1960-1969
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1964
La Karavelo

***La Karavelo*** estis laŭ sia subtitolo *Beletra Esperanto-Revuo pri la Portugallingva Literaturo*, sed fakte ĝi estis ĝenerala esperanta gazeto pri kulturo. Ĝi estis fondita de João José Santos (Ĝoano) en la portugala urbo Estremoz en oktobro 2007. Ĝi aperis sesfoje jare unue per Interreto kaj poste surpapere. Kunlaboris en la revuo tutmonde konataj esperantistoj. La gazeto aperigis historiajn artikolojn, tradukojn de konataj verkistoj, ĉefe portugallingvaj, sed ne nur, ankaŭ originalajn poemojn, rakontojn, ktp. La nomo de la revuo omaĝas la karavelon, kiu estas konata ŝiptipo inventita kaj uzata de la portugaloj dum la 15-a kaj la 16-a jarcentoj kaj grava en la malkovro de nekonataj lokoj, por la tiamaj eŭropanoj. Eblas elŝuti senpage kiel PDF kaj mendi paperan version. La Karavelo aperis ses-foje jare kiel PDF, ses-foje jare kiel paperaj revuoj kaj unu-foje jare kiel papera volumo.

## La revuo 
Aperis 27 numeroj de la revuo La Karavelo (ekde oktobro de 2007 ĝis Julio de 2012).

La artikoloj enhavantaj la bildon de baro estas la plej facilaj por komencantoj. Ili estas uzataj por plibonigi lingvonivelon de lernantoj. La vortoj de la artikoloj kun bildo de barko estas klarigitaj nur, se ili ne aperas en la Reta Vortaro

Pri ĉiu artikolo, originala aŭ tradukita, ties gramatiko, enhavo, stilo kaj vortprovizo responsas la koncerna aŭtoro.

La Karavelo helpas al blindaj homoj. Ĝia retejo enhavas paĝon por portugallingvaj blinduloj interesiĝantaj pri esperanto
ĉi tie 

Uzado de tekstoj aŭ ties tradukoj el La Karavelo estas permesataj nur post skribita permeso de la LK-direktisto, sen ŝanĝoj kaj indikante la fonton: Ekz.: «El la revuo La Karavelo, n-ro 9». Oni devas sendi kopion al LK.

Recenzeblaj libroj devas esti sendataj al la LK-adreso.

## Stabo 
La Karavelo estas direktata, redaktata, kompostata de João José Santos el Portugalio. Aliaj konstantaj verkistoj estas: Djalma Pessata, Francisco Wechsler, Geraldo Mattos, Paulo Sérgio Viana, Roberto Ribeiro kaj Roger de Castro Gotardi, el Brazilo; Eduardo Novembro kaj João José Santos el Portugalio; Edward Jaśkiewicz el Pollando; Gerrit Berveling el Nederlando; Imre Szabó kaj Tibor J. Szabadi el Hungario; Irina Mironova, Valentin Melnikov kaj Nikolaj Neĉaev el Rusio; Luiza Carol el Israelo; Leo De Cooman el Belgio.

Pri la reviziado respondecas Kurt Fischer el Germanio; Luiza Carol el Israelo; Roger de Castro Gotardi kaj Túlio Flores el Brazilo; Valentin Melnikov el Rusio.

Roger de Castro Gotardi pritraktas la finajn indeksojn.

## Katalogado 
La Karavelo estas registrita sub **ISSN:** 1647-3353

Leĝa Depono ĉe “Biblioteca Nacional de Portugal”: 301472/09

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de La Karavelo en la intereta arkivo (marto 2022)

## Referencoj 
Kategorio:Esperanto-gazetoj
Kategorio:Portugalaj gazetoj
Kategorio:Portugala Esperanto-Asocio
Kategorio:Aperis en 2007
Kategorio:Esperanto en 2007
Ĉepa

eta|dekstra|180ra|Transkarpata provinco en Ukrainio**Ĉepa,** ukraine **Чепа,** hungare **Csepe** (ĉepe) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv. Ankoraŭ 2 vilaĝoj apartenas al la municipo.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 127 m
* Loĝantaro: 1940
* Poŝtkodo: 90361
* Telefonprefikso: 3143
* Aŭtokodo:

## Historio 
La unua mencio devenis el 1320 en formo *Theluk*. En 1910 loĝis en Csepe 965 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Csepe apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Halmi, poste al Ĉeĥoslovakio. Csepe rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Ĉepa apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Ĉepa 1943 da homoj, (1110 hungaroj).

Vilaĝservoj estas ukraina lernejo, bierofarejo.

## Vidindaĵo 
* ekde 1697 kalvinana preĝejo de ĉ. 1480, kelkfoje renovigita

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Stacio Orcadas

eta|Stacio Orcadas en 2018

La **stacio Orcadas** estas argentina meteorologia stacio en Antarkto, kaj la plej frutempa senhalta stacio en la areo difinita de la antarkta traktato. Ĝi situas sur la insulo Laurie, unu el la Sudaj Orkadoj (*Orcadas* en la hispana), kvar metrojn super la marsurfaco kaj 170 metrojn el la marbordo. La plej proksima haveno estas Ushuaia, 1&nbsp;502 kilometrojn for. La stacio disponas dekunu konstruaĵojn, kaj la loka sciencistaro ĉefe esploras kvar fakojn : kontinenta glaciologio, sismologio, bankiza glaciologio kaj meteorologio.

En 1903, la skota esploristo William Speirs Bruce unue establis *Omond House*, meteorologian stacion sur la insulo Laurie. Ĝi sekve estis cedita al Argentino kaj renomita.

Orcadas
Orcadas
Kategorio:Argentina Antarkta Teritorio
Kategorio:Brita Antarkta Teritorio
Kategorio:Insulo Laurie
Orcadas
Kategorio:Disputeblaj teritorioj en Antarkto
Kategorio:Aperis en 1903
Nove Selo

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio
**Nove Selo,** ukraine **Нове Село,** ruse **Новoе Село** (novoje selo), hungare **Tiszaújhely,** slovake **Ujhel** estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Vinohradiv

## Bazaj informoj. 
* 
* Areo: 4 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 121 m
* Loĝantaro: 1860
* Poŝtkodo: 90350
* Telefonprefikso: 3143
* Aŭtokodo:

## Situo 
Nove Selo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĉop-Ĥust. Vinohradiv troviĝas 11 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1360 en formo *Huihel*. En 1910 loĝis en Tiszaújhely 737 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1920 Tiszaújhely apartenis al Hungara reĝlando, al Ugocsa, al distrikto de Nagyszőlős, poste al Ĉeĥoslovakio. Tiszaújhely rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. La alveninta Ruĝa Armeo fine de 1944 deportis hungarojn al la gulago. Ekde 1945 Novoje Selo apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 loĝis en Nove Selo 1865 da homoj, (1252 hungaroj).
Vilaĝservoj estas dulingva lernejo, vendejo, kafejeto.

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo de 1236, kelkfoje trakonstruiĝis

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Reĝa Skota Geografia Societo

La **Reĝa Skota Geografia Societo** (, mallongigite **RSGS**) estas sciencista societo fondita en 1884. Ĝia sidejo situas en Glasgovo, en Skotlando. Tiu societo entenas 2&nbsp;500 membrojn kaj celas progresigi geografiajn sciencojn tra la tuta mondo, per la ellaboro de novaj formadoj, esploroj kaj ekspedicioj, kaj per revuo nomita *Scottish Geographical Journal*.

La societo disponas oficojn en la jenaj dekkvar skotaj urboj : Aberdeen, Airdrie, Ayr, Dumfries, Dundee, Dunfermline, Edinburgo, Galashiels, Glasgow, Helensburgh, Inverness, Kirkcaldy, Perth kaj Stirling.

Kategorio:Esploraj institutoj
John Murray (oceanografo)

**John MURRAY** (n. la 3-an de marto 1841 - m. la 16-an de marto 1914) estis pionira skot-kanada oceanografo kaj marbiologo. Li naskiĝis en Cobourg (Ontario, Kanado), el skotaj parencoj, kiuj elmigris sep jarojn antaŭe. Li revenis al Skotlando por studadi, unue en la mezlernejo *High School*, kaj poste en la universitato de Edinburgo, sed rapide rezignis por aniĝi al balenkapta ekspedicio al Spicbergo, kiel ties ŝipkuracisto, en 1868.

Li revenis al Edinburgo por kompletigi sian formadon pri geologio, kun la profesoro Archibald Geikie, kaj pri natura filozofio kun Peter Guthrie Tait. Tait prezentis Murray al Charles Wyville Thomson, kiu ĵus estis nomumita por estri la ekspedicion Challenger. Murray aniĝis al la ekspedicio kiel asistanto de Thomson, kaj dum kvar jaroj esploradis la oceanojn de la mondo.

Murray estas rigardita kiel la fondinto de moderna oceanografio, kaj cetere estis la inventinto de la vorto "oceanografio".

Kategorio:Oceanografoj
Kategorio:Skotaj biologoj
Kategorio:Skotaj naturalistoj
Kategorio:Skotaj esploristoj
Kategorio:Skotaj kirurgoj
Kategorio:Skotaj verkistoj
Kategorio:Limnologoj
Kategorio:Anoj de la Reĝa Societo de Edinburgo
Kategorio:Skotaj kanadanoj
Au-Heerbrugg

**Au** estas komunumo en la elektodistrikto Rejnvalo, Kantono Sankt-Galo, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Au situas en la Suba Rejnvalo je alteco de 405 m s.m. je la maldekstra flanko de la rivero Rejno, kiu formas la landlimon kun Aŭstrio. Au konsistas el la vilaĝo Au parto de la urbo Heerbrugg kaj la setlejoj Haslach, Hard, Monstein kaj Oberfahr.

Partoj de la municipo **Heerbrugg** situas sur la teritorio de la komunumoj Balgach, Berneck kaj Widnau. La kvar komunumoj Au, Balgach, Berneck kaj Widnau fakte kune formas la politike ne ekzistantan sed ekonomie realen urbon kaj ekonomian centron de la Suba Rejnvalo. Provo unuigi la kvarkomunumojn formale al komunumo kaj urbo Heerbrugg en la 2000-aj jaroj fiaskis en voĉdono.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Au limas en nordo al Sankt-Margreto, en oriento al Lustenau (Austrio), en sudo al Widnau, en sudokcidento al Balgach, en okcidento al Berneck, kaj en nordokcidento al Walzenhausen (AR).

## Trafiko 
Heerbrugg havas stacidomon de la rejnvala linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Sankt-Galo tra Sankt-Margreto al Altstätten SG kaj Buchs SG. Krome Au-Heerbrugg havas aliron al la nacia aŭtostrato A13.

## Historio 
La unua historia mencio de Au datiĝas el la jaro 1316 sub la nomo *Diken Auwe*. Origine Au, kiu estiĝis el la setlejoj Au, Haslach, Hard kaj Monstein estis parto de la regna bieno Lustenau. Okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Au estis liberigita de la servituto de Lustenau kaj estis okaze de la fondo de la nova Kantono Sankt-Galo en la jaro 1803 unue integrita al la komunumo Bernau. En la jaro 1805 Au memstariĝis.

Post la malfermo de la trajnlinio de Rorschach al Sargans en la jaro 1858 estiĝis en Heerbrugg nova industrisetlejo, kies tereno dividiĝas inter la komunumoj Au-Heerbrugg, Balgach, Berneck kaj Widnau.

## Vidu ankaŭ 
* Au SG (stacidomo)
* Heerbrugg (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Au 
* Au SG en la Historia Leksiko de Svislando