open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kemerinukso

**Aleurites moluccanus** (L.) Willd., 1805, estas arbo de la familio de Eŭforbiacoj.

La semoj de *Aleurites moluccanus* estas konataj kiel molukaj nuksoj aŭ kemerinuksoj, kaj estas uzataj por eltiro de industria aŭ kosmetika oleo, nomata kukui-oleo.

eta|maldekstra|Senŝeligitaj kemirinuksoj
[eta|meza|Virinoj en [Orienta Timoro preparas kemerinuksajn bastonojn por lumigi lokan festivalon]]

## Notoj 
Kategorio:Arboj
Kategorio:Manĝeblaj nuksoj kaj semoj
Tristia

[eta|280ra|*Ovidio forpelita el Romo*, pentrita de [J. M. W. Turner, en 1838.]]
***Tristia*** ("Tristaĵoj" aŭ "Tristeco") estas verko de Ovidio, nome poemleteroj en la konata formo de elegiaj duversoj, direktitaj al amikoj en Romo: ke ili klopodu por interveni ĉe la imperiestro, ke li rajtu reiri al Romo. *Tristia* konsistas el kvin libroj de elegia poezio komponita de Ovidio en la ekzilo en Tomis. Aldone al *Tristia*, Ovidio verkis alian kolekton de elegiaj epistoloj en sia ekzilo, nome *Epistulae ex Ponto*. Li pasigis kelkajn jarojn en Tomis kaj fakte mortis sen povi reveni al Romo.

La libro 1a enhavas 11 poemojn; el kiuj la unua peco estas adresita de Ovidio al sia propra libro pri kiel li devas agi alveninta en Romo. Poemo 3a priskribas sian finan nokton en Romo, poemoj 2a kaj 10a la vojaĝon de Ovidio al Tomis, la 8a la perfidon de amiko, kaj la 5a kaj la 6a la fidelecon de siaj amikoj kaj edzino. En la fina poemo Ovidio apologiigas por la kvalito kaj tono de sia libro, sento kiu fakte videblas tra la tuta kolekto. La libro 2a konsistas el unu longa poemo en kiu Ovidio defendas sin kaj sian poezion, uzas antaŭaĵojn por justigi sian verkon, kaj petas al la imperiestro pardonon.

La libro 3a en 14 poemoj fokusas al la vivo de Ovidio en Tomis. La malferma poemo priskribas la alvenon de lia libro en Romo kiu trafas la malpermeson de la verkoj de Ovidio. Poemoj 10a, 12a, kaj 13a fokusas al la sezonoj pasigitaj en Tomis, 9a al la originoj de la loko, kaj 2a, 3a, kaj 11a al lia emocia angoro kaj nostalgio por hejmo. La fina poemo estas denove apologio por sia verko. La libro 4a havas dek poemojn adresitajn ĉefe al amikoj. Poemo 1a esprimas sian amon al poezio kaj la konsolon kiun ĝi alportas; dum la 2a priskribas la triumfon de Tiberio. Poemoj 3a–5a estas adresitaj al amikoj, 7a esprimas peton de korespondado, kaj 10a membiografion.

La fina libro de *Tristia* kun 14 poemoj fokusantaj al sia edzino kaj amikoj. Poemoj 4a, 5a, 11a, kaj 14a estas adresitaj al sia edzino, 2a kaj 3a estas preĝoj al Aŭgusto kaj al Bakĥo, 4a kaj 6a estas al amikoj, 8a al malamiko. Poemo 13a petas leterojn, dum 1a kaj 12a estas apologioj al siaj legantoj por la kvalito de sia poezio.

La *Tristia* estis iam konsiderita malbonkvalita en la verkaro de Ovidio sed iĝis celo de fakula intereso en pli ĵusaj jaroj.

## Notoj 
## Bibliografio 
* *Ovid and His Influence*; Rand, Edward Kennard (Boston, Marshall Jones Company, 1925)

Kategorio:Ovidio
Kategorio:Latinlingva literaturo
Epistulae ex Ponto

[dekstre|eta|300px|*Ovidio inter la [skitoj* - Eugene Delacroix. Metropola Muzeo de Novjorko.]]
[eta|280px|*Ovidio forpelita el Romo*, pentrita de [J. M. W. Turner, en 1838.]]
***Epistulae ex Ponto*** (*Leteroj el la Nigra maro*) estas verko de Ovidio verkita en kvar libroj en kiuj li bildigas la triston kaj senesperon malproksime de Romo; estas verko klasigebla kiel *elegia poezio* aŭ *dolora elegio*. Ĝi speciale gravas por elpreni sciaron pri Malgranda Skitio (Grekio) el la tempo de la aŭtoro. Tiu verko estis publikigita en Tomis (aktuala Konstanco, en la jaro 17 a.K.) dum la ekzilo de Ovidio ŝajne okazigita de la publikigo de liaj libroj kiuj incitis al adulto, kontraŭ la moralaj idealoj de la imperiestro Aŭgusto.

Same kiel ĉe la poemoj de la libroj 3a, 4a kaj 5a de lia verko *Tristia*, ankaŭ *Epistulae ex Ponto* priskribas la rigorojn de la ekzilo de la aŭtoro. Sed la lasta enhavas leterojn adresitajn al diferenca amiko kaj centriĝas malespere al sekurigo de lia reveno al Romo, diference de *Tristia*.

## Strukturo 
*Epistulae Ex Ponto* estas dividata en kvar libroj, ĉiuj konsistantaj el leteroj senditaj al diversaj adresitoj.

* Libro 1a: leteroj al Bruto, Paŭlo Fabio Maksimo, Rufino, lia edzino, Kota Maksimo Mesalino, Publio Pomponio Grekino, Mesalino, Severo, Lucio Pomponio Flako. En dek pecoj Ovidio priskribas sian sanstaton, siajn esperojn, memorojn kaj dezirojn reveni al Romo. En tiuj pecoj aperas ankaŭ liaj necesoj dum la ekzilo en Tomis.
* Libro 2a: leteroj al Germaniko, Mesalino, Kota Maksimo Mesalino, Atiko, Salano, Publio Pomponio Grekino, Kotis de Trakio, Maker kaj Rufo. Estas du pasiaj petoj al Germaniko, nevo kaj adoptita filo de la imperiestro Tiberio, kiu estas menciita multajn fojojn en tiu libro. En tiu dua libro estas ankaŭ petoj al liaj amikoj por ke tiuj parolu je lia konto en Romo dum oni priskribas lian malesperon kaj vivon en Tomis.
* Libro 3a: leteroj al lia edzino, Kota Maksimo Mesalino, Paŭlo Fabio Maksimo, Rufino, nekonata amiko kaj grupo de nekonataj amikoj. Estas naŭ poemoj en kiuj Ovidio direktas sin al sia edzino kaj al diversaj amikoj. Krome oni inkludas rakonton de la historio de Ifigenio. Aperas ankaŭ poemo kontraŭ la kritiko kaj sonĝo pri Kupido.
* Libro 4a: leteroj al Seksto Pompejo, Kornelio Severo, Bruto, Vestalis, Suillius, Grekino, Albinovano, Gallio, Karo, Tutikano kaj sennoma malamiko. En tiu fina verko de Ovidio, elstaras variaj poemoj pro sia temaro. En la poemoj 4a kaj 9a la poeto denove referencas al siaj amikoj al kiuj dankas pro iliaj helpoj al la aŭtoro. La poemo 7a priskribas la geografion kaj la klimaton de lia ekzilejo kaj poste en la poemoj 10a kaj 13a priskribas la vintron kaj la printempon de la loko. Je la fino de la libro, li direktas sin al Tutikano pro lia kritiko en kiu li diris, ke la poemoj de Ovidio ne kongruas kun la elegia metriko. En la poemo 14a li aludas al sia akceptejo en la ekzilo kaj, en la lasta poemo la aŭtoro petegas al sia malamiko, ke li lasu lin pace.

Kategorio:Ovidio
Kategorio:Libroj aperintaj en la 1-a jarcento
Kategorio:Latinlingva literaturo
Akva rezervujo Stanovice

:*Tiu ĉi artikolo temas pri akva rezervujo en distrikto Karlovy Vary. Eble vi serĉas: Stanovnice (akvan rezervujon en distrikto Vsetín).*

**Akva rezervujo Stanovice** estas valbaraĵo, kiu troviĝas nordoriente de municipo Stanovice en&nbsp;distrikto Karlovy Vary en&nbsp;Regiono Karlovy Vary kaj ĝi estas konsisto de akvomastruma sistemo Stanovice–Březová kreata de la akva laboraĵo Stanovice, pump-stacio Teplička, vejro Teplička kaj la akva laboraĵo Březová. La rezervujo etendiĝas en valo de Lomnický potok kaj parte ankaŭ en valo de ĝia alfluanto rojo Dražovský potok.

## Uzo 
La ĉefa celo de tiu ĉi akva laboraĵo estas akumuligo de akvo por provizado de regiono Karlovy Vary per trinkakvo. 

## Pluaj fotoj

Nové Stanovice, okres Karlovy Vary (z Dražovského vrchu).jpg|Vido al Nové Stanovice kaj la akva rezervujo Stanovice el monteto Dražovský vrch
Vodní dílo Stanovice - hráz a odběrná věž.jpg|Akva rezervujo Stanovice
Stanovice (13).JPG|Akva rezervujo Stanovice
Stanovice 3 (3).JPG|Stanovice, vido el la digo en la valon

Stanovice
Kategorio:Akvaro en Slavkova arbaro
Kategorio:Akvokolekta areo de Teplá
Kategorio:Stanovice (distrikto Karlovy Vary)
Károly Rupnik

**Károly Rupnik** [kAroj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rupnik Károly** estas hungara aktoro.

Károly Rupnik naskiĝis la  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
Károly Rupnik akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1976. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Post la diplomo li estis membro de Teatro Kisfaludy, kie baldaŭ li havis la titolon "eterna membro de la teatro". Spite tion inter 1981-1984 li apartenis al Teatro Petőfi (Veszprém). Li ricevis premion en 2012.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Romeo kaj Julieta - vira titolrolo; Capulet
** Rikardo la 3-a - Hastings
** Kiel Plaĉas al Vi - Próbakő
** Hamleto - Polonius
** La gajaj edzinoj de Windsor - Bardolph
* Ferenc Molnár:
** *Liliom* - Berkovics; 1-a detektivo; 1-a policano
** *A hattyú* - Caesar (kortega majstro)
** *Az üvegcipő* - altranga policano
* George Bernard Shaw: Pygmalion - Pickering
* István Zágon–Károly Nóti–Mihály Eisemann: Hyppolit, la lakeo (teatra verzio) - Csaba Makáts
* Imre Dobozy: La kaporalo kaj la aliaj (teatra verzio) - Albert
* Pongrác Kacsóh–Jenő Heltai: *János vitéz* - franca reĝo
* Imre Kálmán:
** *Csárdáskirálynő* - grafo Bóni
** *Marica grófnő* - Papulescu Dragomir Móricz
** *Cigányprímás* - grafo Estragon

## Liaj kinaj filmaj roloj (elekto) 
* *Valaki* (1975)
* *Az erőd* (1979) - Hayan
* *Doktor Proktors tidsbadekar* (2015) - Pastor

## Liaj televidaj filmaj roloj (elekto) 
* *Valaki* (1975) - kelnero 
* *Liszt Ferenc* (serio, 1982) - Stradal
* *Familia Kft.* (serio, 1995) - policestro
* *Mutig in die neuen Zeiten - Im Reich der Reblaus* (2005) - Lazi Tamasy
* *Apatigris* (serio, 2020) - instruisto

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* roloj
* https://www.gyoriszinhaz.hu/a-t%C3%A1rsulat/sz%C3%ADnm%C5%B1v%C3%A9szek/item/1058-rupnik-k%C3%A1roly 
* https://www.mafab.hu/people/karoly-rupnik-510632.html

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Zoo Bad Kösen

eta|Bestoĝardeno en Bad Kösen fotite disde la alia Saale-riverbordo
eta|Alpako kontaktema
La **Zooparko de Bad Kösen** (germane: *Tierpark Bad Kösen*) situas proksime de la stacidomo malpost la kuracbanparko rekte ĉe Saale-rivero en Bad Kösen, Germanujo (Parkstraße 5). Ĝi havas grandecon de 0,45 hektaroj.

## Detaloj 
Ĝi fonditis en 1957. Pli ol 220 bestoj de pli ol 50 specoj admireblas inter kiuj estas ne nur regionaj hejmaj kaj sovaĝaj sed ankaŭ simioj, ursoj, papagoj, lamoj kaj alpakoj. Etinfanoj ŝatas la bestokareszonon, pli grandaj vizitantoj la komentitajn manĝigojn. Laŭlonge de Saale-rivero invitas kultura kaj regionhistoria pado etendigi la lernadon eksteren de konoj pribestaj. De tio ankaŭ funkcias pramservo al la alia riverbordo. La parko estas malfermita ĉiutage.

Inter specialaj ĉiujaraj aranĝoj menciindas la festoj parka kaj porbestopatrona. Ĉiujare ne tute 35.000 homoj vizitas tiun ĉi bestoĝardeneton kaj ties ĉ. 50 mamulojn kaj 100 birdojn.

## Societo amikara 
Ekde la 1.1.1993 ekzistas amikara societo *Freunde des Tierpark Bad Kösen e.V.* kun ne tute kvar dekoj da membroj kiun estras Marno Scherling kaj Peter Fritsche. En la 1.4.2000 ĝi transprenis de la municipo pliajn taskojn. Ĉiujare ne tute 35.000 homoj vizitas tiun ĉi bestoĝardeneton kaj ties ĉ. 50 mamulojn kaj 100 birdojn.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo zoa

Bad Kosen
Kategorio:Naumburg (Saale)
Kategorio:Aperis en 1957
Dražov

:'**

**Dražov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Stanovice en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 4&nbsp;km sudoriente de Stanovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 36 adresoj.

**Dražov''' estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 13,72&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo aperas en la jaro 1475.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de sankta Vito

## Pluaj fotoj 

Část Dolního Dražova, Stanovice, Karlovy Vary.jpg|Parto de Dolní Dražov

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Karlovy Vary
Kategorio:Setlejoj en Slavkova arbaro
Kategorio:Stanovice (distrikto Karlovy Vary)
Kategorio:Setlejoj en PPR Slavkova arbaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Nové Stanovice

**Nové Stanovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Stanovice en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 2,5&nbsp;km sudoriente de Stanovice. Norde de la vilaĝo troviĝas akva rezervujo Stanovice kun restaĵoj de alvetureja vojo al Stanovice kaj inundigita ponto Farský most de la malnova vojo al Pila. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 14 adresoj.

Nové Stanovice situas en katastra teritorio **Stanovice** kun areo 12,79&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo aperas en la jaro 1813. Post forŝovo de sudetgermanoj post la dua mondmilito okazis fakte senhomigo de la vilaĝo.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
En la vilaĝo troviĝas memorige protektata domo n-ro 13 (memorindaĵo ĝi estas ekde la jaro 1958). Temas pri kamparana bieneto el la 19-a jarcento kun bakista forno, kiu hodiaŭ servas kiel refreŝigeja kabano.

## Pluaj fotoj 

Vesnická usedlost Nové Stanovice 13.JPG|Bieneto n-ro 13 en Nové Stanovice
Vesnická usedlost Nové Stanovice.JPG|Bieneto en Nové Stanovice

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Karlovy Vary
Kategorio:Setlejoj en Slavkova arbaro
Kategorio:Stanovice (distrikto Karlovy Vary)
Kategorio:Setlejoj en PPR Slavkova arbaro
Milán Rusz

**Milán Rusz** [rus], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Rusz Márk Milán** estas hungaria serba-hungara aktoro, teatrestro.

Milán Rusz naskiĝis la  en Szeged.

## Biografio 
Milán Rusz devenis el varia serba-hungara familio. Li lernis parte en hungarlingvaj, parte en serblingvaj lernejoj en Hungario, poste li studis kaj en Hungario kaj en Jugoslavio, fine li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1990. Lia ĉefinstruisto estis Miklós Szinetár. Intertempe li lernis ankaŭ muzikon kaj li akiris diplomon pri akordiono en 1982. Inter 1990-1994 li estis membro de Nacia Teatro (Győr), poste li estis teatrestro de serblingva teatro en Hungario. Li ricevis hungarajn premiojn en 2011 kaj 2020.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* József Katona: *Bánk Bán* – Solom
* Friedrich Dürrenmatt: *János király* (serbe) - rolanto, ankaŭ reĝisoro
* Pál Ábrahám: *Viktória* – Jancsi
* Jenő Huszka:
** *Lili bárónő* – Frédi
** *Gül Baba* – Mujkó
* Viktor Jacobi: *Sybill* – Poire
* Katalin Csongrádi: „Énekelj, Déryné!” – Gábor Egressy
* Ferenc Molnár: *Játék a kastélyban* (serbe, ankaŭ reĝisoro) – Almády

## Liaj filmaj roloj (elekto) 
* *Csendélet hallal és más tragikus momentumokkal* (mallonga filmo, 2005) - elektristo
* *Zsaruvér és Csigavér III.* (televida serio, 2008)

## Elektitaj kontribuoj 
* *Gde nestaje glas* (poemoj serbe, 1982)
* *Szentendrei Evangélium* (ortodoksa teatraĵo, prezentita en 1993 Nacia Teatro (Budapeŝto))
* *Farkasok Pásztora* (muzikalo, kunaŭtoro, prezentita en 1995 en Novi Sad)
* *Zombor Rózsája* (la unua origina serblingva opereto, videbla en la serba televizio)
* *A rigómezei ütközet* (scenarlibro, tradukaĵo el la serba al hungara, 1998)

## Fontoj 
* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva membiografio kun foto 
* hungarlingva biografio kaj intervjuo kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Kategorio:Hungariaj serboj
Niels Ebbesen

[eta|Statuo de Niels Ebbesen en [Randers, antaŭ la centro de urbo.]]
**Niels Ebbesen** ("Niels, filo de Ebbe"; mortis la 21-an de novembro 1340) estis dana nobelo, konata pro la mortigo de Gerhard la 3-a, grafo de Holstein-Rendsburg. Ekde 1332 ĝis 1340, Gerhard estis la reganto de Jutlando kaj Fyn, lia morto signifis la finon de regado de Holstein en Danio.

Dum la dana–germanaj konfliktoj en la 19-a kaj 20-a jarcento li iĝis konsiderata nacia heroo kaj simbolo de kontraŭgermana rezistado.

## Vivo 
Pri li kaj lia vivo estas malmulte konata. Probable li estis malalta nobelo el Nordjutlando. Li eble devenis el potenca nobela familio Bild el Nordjutlando.

### Danio dum Kristoforo la 2-a 
Post la morto de Erik la 6-a, danaj nobeloj elektis Kristoforon la 2-an kiel reĝo por malforta reĝa potenco ekde januaro 1320 ĝis 1332. Li ricevis "bankrotan landon", ĉar tuta Danio estis hipotekita al germanaj kaj danaj nobeloj.

Post lia morto, Danio ne havis reĝon dum la sekvaj 8 jaroj. Tiu periodo de la historio de Danio nomiĝis *Den kongeløse tid* ("La senreĝa tempo").

### Danio sub Gerhard la 3-a 
Ekde 1332 ĝis 1340, Gerhard la 3-a estis la fakta dominanto de Jutlando kaj Fyn, tamen krom ĉe *Skanderborg slot* (kastelo).

### Murdo 
eta|*Niels Ebbesen flygter efter mordet på grev Gert* （Niels Ebbesen eskapas post la murdo de grafo Gerhard), 1898.|maldekstra
La murdo okazis en nokto inter 1-a kaj 2-a de aprilo 1340: Ebbesen kun ĉirkaŭ 50 anoj eniris en lian dormoĉambron kaj senkapigis lin, nur unu ano mortis en la ago.

### Sekvo 
En aŭtuno de 1340, nobeloj de Holstinio sieĝis kastelon Skanderborg, Niels kaj liaj fratoj estis venkitaj kaj mortigitaj kaj liaj restaĵoj publike montrataj sur rado de anoj de Gerhard la 3-a.

## Referencoj 
Kategorio:Danaj militistoj
András Rusznák

**András Rusznák** [andrAŝ rusnAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rusznák András** estis hungara aktoro.

András Rusznák naskiĝis la  en ?.

## Biografio 
András Rusznák estis edukita en Záhony kaj maturiĝis en gimnazio en Debrecen, poste li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2009. Liaj plej gravaj instruistoj estis László Marton (reĝisoro) kaj Géza Hegedűs D. Post la diplomo li kontraktis al teatro de Tatabánya, post jaro li ludis en pluraj teatroj. Inter 2012–2016 li estis membro de Nacia Teatro (Miskolc), poste de Teatro Radnóti. Li ricevis premiojn inter 2013-2021. Li fianĉiĝis en 2021 al Eliza Sodró.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Reĝo Lear - Gloster (laŭ traduko de Mihály Vörösmarty)
** Hamleto - titolrolo (laŭ traduko de János Arany)
** Henriko la 4-a - filo de Henriko
** Vintra Fabelo - Polixenes
* Bertolt Brecht:
** *Trigroŝa opero* - Smith
** *La kaŭkaza kretcirklo* - rajdanto; stalisto; juna vulpo; maljunulo; kuracisto; viro; Micheil
* Anton Ĉeĥov:
** La mevo - Trepljov
** Onklo Vanja - Mihail Lvoviĉ Astrov (kuracisto)
* Mihály Fazekas: *Lúdas Matyi* - titolrolo

## Liaj filmaj roloj (elekto) 
* A mi kis falunk (televida serio, 2019) - Bazsó

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Stephen Hero

***Stephen Hero*** (Stefano, la heroo) estas postmorte publikigita membiografia romano de la irlanda aŭtoro James Joyce. Ties publikigita formo montras nur parton de originala manuskripto, parto el kiu perdiĝis. Multaj el ties ideoj estis jam uzitaj en la kompono de *A Portrait of the Artist as a Young Man*.

La verkado por *Stephen Hero* probable startis en Dublino en 1903. Laŭ Derek Attridge, ĝi estis "a thinly disguised autobiography, stylistically undistinguished and immensely long" ("fajne maskita membiografio, stile nedistinga kaj enorme longa".

Joyce abandonis la verkadon en Trieste en 1905.

## Notoj 
## Bibliografio 
* "Recommended by Our Reviewers". *Books Abroad*. 38 (1): 81. 1964-01-01. JSTOR 40118511.
* Bradley, John L. (1956-07-01). "Review". *Books Abroad*. 30 (3): 333. doi:10.2307/40096340. JSTOR 40096340.
* Colangelo, Jeremy (2014). "The Grotesque Gigantic: Stephen Hero, Maximalism, and Bakhtin". Joyce Studies Annual: 63–92.
* Fargnoli, A. Nicholas; Michael Patrick Gillespie (2006-01-01). "Stephen Hero". Critical Companion to James Joyce: A Literary Reference to His Life and Work. Infobase Publishing. pp. 154–159. ISBN 9781438108483.
* Jacobs, Joshua (2000-04-01). "Joyce's Epiphanic Mode: Material Language and the Representation of Sexuality in Stephen Hero and Portrait". Twentieth Century Literature. 46 (1): 20–33. doi:10.2307/441931. JSTOR 441931.
* Miller, Nolan (1956-12-01). "Joyce and Wolfe". The Antioch Review. 16 (4): 511–517. doi:10.2307/4609918. JSTOR 4609918.
* Prescott, Joseph (1954-04-01). "James Joyce's "Stephen Hero"". The Journal of English and Germanic Philology. 53 (2): 214–223. JSTOR 27713665.
* Stern, Richard G. (1956-07-01). "Proust and Joyce Underway: Jean Santeuil and Stephen Hero". The Kenyon Review. 18 (3): 486–496. JSTOR 4333694.
* Troy, William (February 11, 1945). "Books: Stephen Dedalus- in the Rough". New York Times.
* Walbank, Alan (1965). "Stephen Hero's Bookshops." The Book Collector 14 no 2 (summer): 194-199.

Kategorio:James Joyce
Kategorio:Nefinitaj romanoj
Ŝtupoj de teruro

Kiel **ŝtupoj de teruro en Jáchymov** estas en amaskomunikiloj porokaze markataj lignaj ŝtupoj, kiuj en la unua duono de 1950-aj jaroj kunigis jáchymovan ŝakton Svornost kaj samnomatan tendaron konstruita en deklivo super la mineja ŝakto. Temis pri 270 krutaj lignaj ŝtupoj, kiujn devis ĉi tieaj militkaptitoj, respektive punitoj superi dum vojo en laboron kaj precipe el laboro reen en la tendaron. La ŝtupo superis akran ascendon en dislimiĝo 25–28°, do ili havis proksimume 50 procentan deklivon al ebenaĵo. El la devena ŝtuparejo ĝis nuntempo nenion konserviĝis. Sed ĉirkaŭ la jaro 2000 estis sur loko de la devena ŝtuparejo trafikigita ilia ligna kopio, kiu estas konsisto de Instrupado Geheno de Jáchymov.

## Mauthausenaj ŝtupoj 
eta|150ra|Devena kopio de la ŝtupoj super minejo Svornost
Terminologie malfeliĉa estas markigo **Mauthausenaj ŝtupoj**, kiuj ankaŭ iam aperas en amaskomunikiloj. Ĝi nome malplivalorigas la verajn **ŝtupojn de morto** en nazia koncentrejo Mauthausen, sur kiuj malliberuloj mortis aŭ pro pezo de permane suprenportataj ŝtonaj kvadroj, eventuale ili estis ĵetitaj suben pro sadisma ĝojo de ĉi tieaj gardistoj. La falo en la profundaĵojn de la mauthausena minejo signifis certan morton. La ŝtupoj ĉe la tendaro kaj minejo Svornost neniam estis uzataj per tia maniero.

## Nuntempo 
La unua novepoka kopio de la ligna ŝtuparejo estis konstruita fare de Minista societo Barbora ĉirkaŭ la jaro 2000. Sed la kopio ne estis retenata, do la ŝtuparejo iom post iom disfalis kaj surkreskis de flugema verdaĵo. La nova kopio estis je kelke da jaroj pli poste establita de societo PolitičtíVězni.cz helpe de pluaj institucioj kaj unuopuloj.

## Rilataj artikoloj 
* Prizonaj laborpunejoj ĉe ĉeĥoslovakaj uraniaj minejoj
* Militkaptitejoj ĉe uraniaj minejoj sur teritorio de Ĉeĥio
* Svornost (labortendaro)
* Minejo Svornost
* Ŝtolo n-ro 1 (Jáchymov)
* Jáchymovské doly

## Referencoj 
## Literaturo 
* 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Informoj pri renovigo: Geheno de Jáchymov
* Urbo Jáchymov: Instrupado Geheno de Jáchymov

Kategorio:Monumentoj al viktimoj de komunisma reĝimo en Ĉeĥoslovakio
Kategorio:Minado en Jáchymov
Kategorio:Ercmontaro
Kategorio:Minado de uranio en Ĉeĥio
Kategorio:Ŝtuparoj
Artannes-sur-Indre

''''* [] estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Indre-et-Loire*, prononco [], en la regiono Centro-Valo de Luaro, , prononco []. Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Tours* kaj al la kantono *''.

## Ĝemeliĝo 
* Bathford ()
* Roccastrada ()

## Eksteraj ligiloj 
*  (, jen en esperanta traduko)

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Indre-et-Loire

Kategorio:Komunumoj de Indre-et-Loire
Kalvinana preĝejo (Hatvan)

La **kalvinana preĝejo de Hatvan** estas religia konstruaĵo en Hungario, en urbo Hatvan (Hungario).

## Historio 
La unuaj mencioj pri sporadaj kalvinanoj okazis en Hatvan en la 18-a jarcento. En la 19-a jarcento la kalvinanoj apartenis al Hévízgyörk, sed en 1892 ili fondis memstaran grupon kaj loke en familia domo okazis jam la diservoj. Post 4 jaroj ankaŭ la luteranoj aliĝis al la grupo. Ili konstruis komunuman kirkon kun paroĥo en 1898. Laŭ la popolnombrado en 1900 vivis en Hatvan 296 kalvinanoj. En 1902 la paroĥa statuso estis aprobita. Malgrandaj renovigaj laboroj okazis en 1912, 1916, 1926 kaj 1935. En 1967 pastra loĝejo estis alkonstruita al la kirko. 

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas en korto, sed la fasado rekte atingas la trotuaron. Kelkaj ŝtupoj kuras la enirejo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo nur iomete reliefas. La enirejo funkcias tra la turo.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj, bildoj 
* hungare kun foto

Reformed Church, 2017 Hatvan.jpg
Református templom, 2017 Hatvan.jpg
Református templom és paplak, 2017 Hatvan.jpg

Hatvan
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Hatvan
Listo de naciaj institutoj por la antaŭenigo de lingvoj kaj kulturoj

**Listo de naciaj institutoj por la antaŭenigo de lingvoj kaj kulturoj**, foje mallonge kiel **Naciaj kulturinstitutoj** (en angla: *International cultural promotion organizations*; en franca *Organisations de promotion des langues et cultures*, en germana: *Liste nationaler Kulturinstitute*). La celoj de tiuj institutoj kutime estas la disvastigo de la lingvo kaj kulturo de la respektiva(j) lando(j). La listo inkluzivas ankaŭ kelkajn institutojn de unuopaj regionoj ktp.

La kulturaj institutoj en nombro de la naciaj institutoj de la Eŭropa Unio aliĝis al la *European Union National Institutes for Culture* (EUNIC), Asocio de Naciaj Kulturaj Institutoj en la Eŭropa Unio.

## Listo de la institutoj 
* Andoro, Katalunio, Balearoj: Institut Ramon Llull
* Belgio-Nederlando-Surinamo: Nederlandse Taalunie; DutchCulture  , Vlaams-Nederlands Huis deBuren 
* Brazilo: Brazila Kultura Centro
* Ĉinio: Konfucea Instituto (孔子 学院)
* Danio: Det Danske Kultur Institut
* Germanio: Goethe-Institut 
* Estonio: Eesti Instituut
* Finnlando: Finnlanda Instituto
* Francio: Alliance française — Institut français "Instituto Franca" 
* Grekio: Greka Kultura Fondumo Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού; Centro por Greka Lingvo Κέντρον Ελληνικής Γλώσσας
* Barato: Indian Council for Cultural Relations (Hinda Konsilio por Kulturaj Rilatoj)
* Irlando: Irlanda Kultura Instituto (angla: Culture Ireland / irlanda: Cultúr Éireann)
* Italio: Società Dante Alighieri; Istituto Italiano di Cultura
* Japanio: Japana Fondumo (国際 交流 基金)
* Kolombio: Instituto Caro y Cuervo
* Latvio: Latva Instituto
* Litovio: Lietuvos institutas (Instituto de Litovio)
* Luksemburgio: Centre Culturel de Rencontre Abbaye de Neumünster
* Aŭstrio: Aŭstra Kultura Forumo - Aŭstria Instituto
* Pollando: Instituto Adam Mickiewicz
* Portugalio: Instituto Camões
* Rumanio: Rumana Kultura Instituto
* Rusio: Fondumo Russki Mir ("Rusa mondo", ruse *Русский мир*); Instituto Puŝkin
* Svedio: Svenska institutet
* Svislando: Pro Helvetia
* Slovakio: Slovaka Instituto
* Hispanio: Instituto Cervantes
* Sud-Koreio: Korea Kultura Centro (한국 문화원)
* Ĉeĥio: Ĉeĥa Centro
* Turkio: Instituto Yunus Emre
* Hungario: Instituto Balassi, Hungara Kultura Instituto (Magyar Kulturális Intézet)
* Unuiĝinta Reĝlando: British Council

## Noto kaj referencoj 
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo *Liste nationaler Kulturinstitute* en la germana vikipedio, listo de aŭtoroj.

## Vidu ankaŭ 
* EUNIC (Naciaj Institutoj pri Kulturo de Eŭropa Unio)

Kategorio:Listoj pri kulturo
Kategorio:Kultura diplomatio
Bathford

**Bathford** (prononcata kun la emfazo de la dua silabo) estas vilaĝo kaj civila paroĥo 4,8 kilometrojn oriente de la urbo Bath en Anglio. La paroĥo, kiu inkludas la loĝlokon *Warleigh*, en 2013 havis 1 759 loĝantojn kaj etendiĝas je 7,3 kvadrataj kilometroj. 

## Ĝemeliĝo 
* Artannes-sur-Indre ()

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|maldekstra|400px|

Kategorio:Somerset
Municipo Limbaži

La **municipo Limbaži** () estas municipo en norda Latvio. La municipo estis kreita en 2021 preskaŭ en la lastaj limoj de iama distrikto Limbaži (, 1950-2009), ekskludi paroĥon Lēdurga, donita al distrikto Sigulda, per unuiĝo de ekzistantaj en 2009-2021 3 iamaj pli malgrandaj municipoj (). La centro de la municipo situas en Limbaži.

Ĝiaj najbaraj municipoj estas oriente municipo Cēsis kaj municipo Valmiera, sude municipo Saulkrasti kaj municipo Sigulda, norde Estonia Pärnumaa, kaj okcidente Golfo de Rigo de Balta Maro.

## Historio 
La teritorio de la municipo estas loĝata ekde la 2-a jarmilo a.K. En la 10-a ĝis 13-a jarcentoj la municipo estis la parto de la livonoj ŝtato de Metsepole, tra kiu komercvojo kondukis de Turaida ĝis Viljandi. En la 13-a jarcento, la teritorio estis inkludita en la Livonia Riga Arkidiocezo. Post la Livonia milito, ĝi venis sub polan-litovan regon en Pārdaugava Duklando, kaj post 1627 sub svedia regado. En 1721 la teritorio estis konkerita de la Rusia imperio, en 1918 ĝi iĝis sub Latvia kontrolo.

## Geografio 
La okcidenta parto de la municipo situas en la Marborda malaltebenaĵo (). La marbordo estas okupata de strio de arbaro kaj marbordaj herbejoj, kiuj atingas la akvon en la nordo proksime de Kuiviži. Plurloke ĉe la marbordo (Dunte, Liepupe, Tūja, Ķurmrags) densaj rokaj amasoj, kelkloke ĉe la bordo sabloŝtonaj nudrokoj (Veczemju klifoj). Oriente de la maro estas la Metsepole ebenaĵo kun multaj praaj rivervaloj (Vitrupe, Svētupe, Vangmuiža), kiuj enhavas serion da lagoj. La ondiĝanta Limbaži altebenaĵo en la suda parto de la distrikto. En la orienta parto, la distrikto estas trafita per Augstroze montetoj en la sudo (Cēsu kalns 126 m) kaj Burtnieka ebenaĵo en la nordo. Mineraloj: argilo (Tūja, Pāle, Pociems, Viļķene, Vīķi), gruzo (Kaijciems, Lauvas, Lielezers, Tūja), sablo (Katvari, Pociems, Tiegaži), torfo (Puikules-Tēvgāršas, Kodu-Kapzemes, Laugas, Aģes marĉoj), koto (Dūņezers). Grundoj - tipe podzoligitaj (pli proksime al la marbordo), malforte kaj modere podzoligitaj gazonoj, gazonbruno kaj marĉo.

49 lagoj pli grandaj ol 1 ha. Plej granda: Augstrozes Lielezers 4&nbsp;km², Limbažu Lielezers 2,6&nbsp;km².

## Loĝantaro 
La municipo Limbaži havas 28 546 loĝantojn (2021) kaj la denseco estas 12,8 loĝantoj por kvadratkilometro.

## Administraj unuoj 
### Urbo (*pilsēta*) 
Ainažu pilsēta, Alojas pilsēta, Limbažu pilsēta, Salacgrīvas pilsēta, Staiceles pilsēta.

### Paroĥoj (*pagasts*) 
Ainažu pagasts, Alojas pagasts, Braslavas pagasts, Brīvzemnieku pagasts, Katvaru pagasts, Liepupes pagasts, Limbažu pagasts, Pāles pagasts, Salacgrīvas pagasts, Skultes pagasts, Staiceles pagasts, Umurgas pagasts, Vidrižu pagasts, Viļķenes pagasts.

## Bildoj 

Randu pļavas & jūra.jpg|Marborda herbejoj
Liepupe parish, Latvia - panoramio.jpg|Vidzeme ŝtona marbordo
Old lighthouse, Baltic sea.jpg|Ķurmrags lumturo
Heinaste häärber.JPG|Domo en Ainaži
Salacgrīva - port.JPG|Rivero Salaca en Salacgrīva
Limbažu Dūņezers (2).jpg|Lago Limbažu Dūņezers
Burtnieku iela Limbažu vecpilsētā.jpg|Burtnieku strato en Limbaži
Vitrupes ielejas dabas liegums (2).jpg|Rivero Vitrupe

## Referencoj 
Limbaži
Reugny

**Reugny** povas rilati interalie al la francaj komunumoj
* Reugny (Allier),
* Reugny (Indre-et-Loire) kaj
* Reugny (Nièvre).
Pariza baseno

[eta|210px|Skemo de la mapo de la [baseno de Parizo. La ĉirkaŭaj masivoj en ruĝa koloro; en flava koloro la konektoj kun aliaj basenoj.]]
[eta|210px|Geologia sekco de la Pariza baseno inter [Normandio kaj Vogezoj]]
La **Pariza baseno** estas mallarĝsence hidrografia baseno de la rivero Sejno, kiu ĉirkaŭas la urbon Parizo. Larĝsence temas pri geologia sedimenta regiono, kiu enhavas la tutan centro-nordon de Francio, kaj iom de Belgio, Luksemburgio kaj la sudokcidenton de Germanio, etende el la Armorika montaro al la Vogezoj kaj el Ardenoj al Centra Masivo. La baseno prezentas sedimentan pejzaĝon relative unuforma. 

La Pariza baseno konstituas unu el la unuaj ekonomiaj regionoj de Eŭropo kaj unu de la ĉefaj zonoj de eksterlanda investado en Francio kaj en Eŭropo. La regiono enhavas gravan centron de eŭropaj aferoj, unu de la ĉefaj eŭropaj flughavenaj kompleksoj, du marhavenojn de kontinenta gravo (Havro kaj Rueno), nome la plej okcidentaj de la Manika Markolo, kaj du valojn: nome tiun de la Sejno kaj tiun de la Luaro. Tamen, aparte de la francia ĉefurbo, la Pariza baseno ne estas tre loĝata kaj estas je ioma distanco de la grandaj komercvojoj kaj de la spaco homare tre densa konstituita de Rejnlando en Germanio, Nederlando, Belgio kaj la sudoriento de Anglio (la eŭropa grandurbegaro).

## Vidu ankaŭ 
* Francilio
* Metropolo Granda Parizo
* Sedimentbaseno
* Valkaldrono

## Eksteraj ligiloj 
* Le rôle du Bassin parisien dans l'Aménagement du territoire français: extrait d'un rapport du Sénat (en franca)
* Le Bassin parisien, une région métropolitaine (Revue européenne de géographie) (en franca)
* Géologie de la France (document PDF) (en franca)
* Le Cénozoïque manquant (en franca)

Kategorio:Geografio de Francio
Kategorio:Parizo
Kvartaloj de Parizo

[eta|dekstra|300px|La 20 arondismentoj de [Parizo kiuj siavice dividiĝas en po kvar kvartaloj.]]
La ok dek administraciaj **kvartaloj de Parizo** (en franca, *quartiers administratifs de Paris*) konstituas la plej malaltan nivelon de la publika administracio de Parizo. Ĉiu kvartalo havas po unu policejon. Ĉiu el la du dek Arondismentoj de Parizo estas dividata en po kvar kvartaloj.

Tiuj ok dek kvartaloj (historiaj kaj ankoraŭ uzataj de la Prefekturo de Parizo) estas diferencaj disde la 121 kvartalaj konsilioj de Parizo (*conseils de quartier*) kiuj estas pli ekvilibrigitaj laŭ kvanto de loĝantaro kaj de la 18 balotaj distriktoj uzataj por la elektado de la deputitoj de la Nacia Asembleo. Ĉiuj kvartaloj havas apartajn spiriton, rolon aŭ loĝantaron.

## Administraciaj kvartaloj 
* Odéon
* Saint-Germain-des-Prés

## Kelkaj neadministraciaj kvartaloj 
* Latina Kvartalo

Kategorio:Parizo
Placo Sainte-Opportune

eta|dekstre|230px|Placo Sainte-Opportune vidita el la samnoma strato Sainte-Opportune (rigardu la stratoŝildon.
La **Placo Sainte-Opportune** estas placo ĉe la samnoma strato Sainte-Opportune en la 1-a arondismento de Parizo, Francio.

Tiu placo portas tiun nomon ĉar ĝi okupas la iaman lokon de la klostro de la preĝejo Sainte-Opportune kiu estis detruita en 1792. Estas statuo de sankta Opportune en niĉo ĉe angulo de la placo.

## Bildaro 

File:Place Sainte-Opportune à Paris.JPG|Stratoŝildo de la placo Sainte-Opportune en Parizo.
File:Sainte Opportune.jpg|Statuo de sankta Opportune.
File:P1240965 Paris Ier place Ste-Opportune rwk.jpg|Situo de la niĉo kun la statuo ĉe la placo.

Kategorio:1-a arondismento de Parizo
Kategorio:Placoj en Parizo
Louis Vuitton

[eta|dekstre|280px|Vendejego de Louis Vuitton en la [Avenuo de la Elizeaj Kampoj, Parizo.]]
***Louis Vuitton Malletier*** estas entrepreno fondita en 1854 de Louis Vuitton (prononcite [lŭi VuJTÕ]). La monogramo LV de ĝiaj etikedoj aperas en la plej parto de ĝiaj produktoj. Estas franca entrepreno pri luksa marokenaĵoj specializita en varoj por vojaĝoj kiu vendas pere de sendependaj butikoj, departementoj en altnivelaj vendejegoj kaj tra elektronika komerco pere de sia retejo. Ekde la eniro de Marc Jacobs en la kompanio, ĝi posdas ankaŭ kolektojn de *prêt-à-porter* kaj de luksaj akcesoraĵoj. Dum ses sinsekvaj jaroj, nome inter 2006 kaj 2012, Louis Vuitton estis konsiderata kiel la luksa varmarko plej valora de la mondo. En 2017, ties varmarka valorado estis de 29 242 milionoj de usonaj dolaroj, kio igis ĝin la luksa varmarko plej valora de la mondo laŭ la rangigo BrandZ. Ĝi estis la ĉefa sponsoro de la velkonkurenco ''America's Cup'' dum jardekoj. Nuntempe ĝi posedas 445 vendejojn en 62 landoj.​

## Notoj 
Kategorio:Luksaj varomarkoj
Kategorio:Ekonomio de Parizo
Kategorio:Organizaĵoj kun sidejo en Parizo
Kategorio:Francaj firmaoj
Číhaná

Nomon **Číhaná** havas pluraj setlejoj:
* Číhaná (Teplá), parto de urbo Teplá en distrikto Cheb
* Číhaná (Bochov), parto de urbo Bochov en distrikto Karlovy Vary
* Číhaná (Úněšov), parto de municipo Úněšov en distrikto Plzeň-nordo

## Simila nomo
* Číhání
Christian Lacroix

**Christian LACROIX** (Arles, Francio, 16a de Majo 1951) estas franca mododezajnisto. Lia stilo karaktiziĝis per koloro kaj mikso de influoj.

El junaĝo li inspiriĝis el lokaj taŭrludoj, karnavalo, kulturo de ciganoj kaj folkloraj vestoj. Aliaj inspiroj estis Oscar Wilde kaj The Beatles. Li studis Historion de Arto en la Universitato de Montpellier, kaj poste en Sorbono kaj en la *École du Louvre* en 1973.

Jean-Jacques Picart helpis lin eklabori ĉe Hermès en 1978. Gradiĝinta en la *École du Louvre*, en 1981, li eklaboris por Jean Patou. Laŭlonge de la 1980-aj jaroj kun helpo de Jean-Jacques Picart, ili sukcesis en la kreado de propraj kolektoj de alta fasonado, junularecaj kaj ornamemaj. En 1989, Lacroix publikigis kolektojn de juveloj, dosierujoj, ŝuoj, okulvitroj, skarpoj kaj kravatoj. Samjare, li malfermis vendejojn en Parizo, Arles, Aix-en-Provence, Tuluzo, Londono, Ĝenevo kaj Japanio. La varomarko havis ĝis 60 vendejojn en Francio kaj totalon de 1 000 tra la tuta mondo. Vintre de 2007, li asociiĝis kun Avon Cosmetics por enkonduki novan ekskluzivecan parfumon, nome Christian Lacroix Rouge (ruĝa, por virinoj) kaj Christian Lacroix Noir (nigra, por viroj).

Spite la famon kiun Christian Lacroix ĝuis dum la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, kaj la fakto, ke li estis konsiderata unu de la mododezajnistoj plej influaj kaj admiritaj, ĉio tio ne sufiĉis por superi la ekonomiajn problemojn de la firmao; la firmao perdis pli ol 44 milionoj da eŭroj. Lia lasta kolekto de alta vestindustrio, prezentita en julio 2009, markis la finon de la hegemonio en la moda etoso. Li devis fermi vendejojn kaj maldungi laboristojn.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo (angle, france kaj japane)

Kategorio:Francaj dezajnistoj
Kategorio:Kudrado
Kategorio:Vestodezajno
Interregistara Oceanografia Komisiono

La **Interregistara Oceanografia Komisiono**, en angla *Intergovernmental Oceanographic Commission of UNESCO* (IOC/UNESCO, IOK/Unesko) estis establita pere de rezolucio 2.31 adoptita de la Ĝenerala Konferenco de Unesko. Ĝi por la unua fojo kunvenis en Parizo en la Sidejo de Unesko el 19a ĝis 27a de Oktobro 1961. Dekomence, 40 ŝtatoj iĝis membroj de la Komisiono. La IOK helpas registarojn fronti siajn unuopajn kaj kolektivajn oceanajn kaj marbordajn administrajn necesojn, pere de kunhavo de sciaro, informaro kaj teknologio same kiel pere de kunordigo de programoj kaj konstruo de kapacito en oceana kaj marborda esplorado, observo kaj servoj.

La IOK estas la nura UN institucio specializita en oceanaj scienco kaj servoj. Ĝi havigas fokuson por aliaj UN organizaĵoj kaj agentejoj rilataj al la oceana scienco, observado kaj informinterŝanĝo, kaj servoj kiel la tutmonda avertosistemo pri cunamoj. Establita en 1960, la Komisiono okazigis sian 50an datrevenon en 2010 kaj nuntempe havas 147 Membroŝtatojn. Ĉar la IOK ofte havas sian propran rajtigon en kunsidoj kiel tiuj de la Kadra Konvencio de Unuiĝintaj Nacioj pri Klimata Ŝanĝiĝo (UNFCCC), la Interkonsento pri Biologia Diverseco (IBD, CBD) kaj la Konferenco de Unuiĝintaj Nacioj pri Eltenebla Disvolvigo (Rio+20), tio havigas al Unesko du sidlokojn kaj du voĉojn ĉetable.

Kategorio:Oceanografio
Kategorio:Maraj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj kun sidejo en Parizo
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1960
Kategorio:Unesko
Aldabra

**Aldabra** estas la dua plej granda korala atolo. Ĝi estas en la Aldabra Insularo en la Hinda Oceano kiu siavice estas parto de la Eksteraj Insuloj de Sejŝeloj, je distanco de 1,120&nbsp;km sudokcidente de la ĉefurbo, Viktorio, en la insulo Mahé.

## Historio 
eta|maldekstra|Aldabra Atoll (Seychelles)
Historie, la nomo Aldabra estis Al-Hadra aŭ Al-Ĥadra (kun kelkaj variaĵoj), farita el arabaj maristoj pro "la akra, sunfrapita medio de la atolo"; tiu nomo aperis en la portugalaj mapoj de la 16-a jarcento, fakte portugalaj navigistoj vizitis la lokon ekzemple en 1511. Tamen la insuloj estis jam konataj de persianoj kaj araboj, el kiuj ili ricevis sian nomon. Meze de la 18-a jarcento, la atolo iĝis dependaĵo de la franca kolonio Reunio, el kiu venis ekspedicioj por la kapto de la Aldabraj gigantaj testudoj (*Aldabrachelys*).

## Geografio 
alt=Aldabra tortoise|eta|Aldabra giganta testudo (*Aldabrachelys*).
Aldabra atolo estas en la plej sudokcidenta parto de Sejŝeloj, kaj estas pli proksima al la marbordo de Afriko 630&nbsp;km ol al Mahé. Ĝi estas je 407&nbsp;km nordokcidente de Madagaskaro kaj 440&nbsp;km el Moroni en Komoroj. La atolo estas la plej granda levita koralrifo en la mondo kun alteco de 8 metroj; kaj la dua plej granda atolo en la mondo post Kiritimati.

### Listo de insuloj 
Aldabra atolo havas, krom la kvar plej grandajn insulojn, ĉirkaŭ 40 pli malgrandajn insulojn kaj rokejojn, ĉiujn ene de la laguno, same kiel kelkajn tre malgrandajn insuletojn ĉe la Okcidentaj Kanaloj inter Grand Terre kaj Picard, el kiuj la plej granda estas Îlot Magnan.
* **Îlot Magnan** 0.032&nbsp;km².

Pliaj insuloj (nemontrita loko):

* Île aux Cendres
* Îlot Parc
* Champignon des Os
* Grand Mentor
* Grand ÎIot
* Heron Rock
* Hide Island
* Île aux Aigrettes
* Île aux Cèdres
* Îles Chalands
* Île Fangame
* Île Héron
* Île Suacco
* Îlot Déder
* Îlot du Sud
* Îlot du Milieu
* Îlot du Nord
* Îlot Macoa
* Îlot Salade
* Middle Row Island
* Nobby Rock
* North Row Island
* Petit Mentor
* Petits ÎIots
* Pink Rock
* South Row Island
* Table Ronde

## Bildaro 

File:Seychelles large map.jpg|Mapo 1a
File:Outer Islands in Seychelles.svg|Distrikta Mapo
File:Aldabra islands seychelles 76.jpg|Mapo 2a
File:Atoll research bulletin (1967) (20345784675).jpg|Mapo 3a
File:NASA Aldabra Atoll.jpg|NASA foto de Aldabra Atolo
File:Aldabra Atoll and Assumption Island.jpg|Aldabra kaj Assumption
File:Seychelles outer islands 25.08.2009 10-20-09.jpg|Aera vidaĵo de Aldabra

## Notoj 
## Bibliografio 
* Coe, Malcolm James (1998). A Fragile Eden: Portraits of the Endemic Flowering Plants of the Granitic Seychelles. Princeton University Press. pp.&nbsp;11–. ISBN 978-0-691-04817-8. Alirita la 9an de Januaro 2022.
* Mair, Lyn; Beckley, Lynnath (2012). Seychelles. Bradt Travel Guides. pp.&nbsp;126–. ISBN 978-1-84162-406-8. Alirita la 9an de Januaro 2022.
* Swingland, Ian Richard; Klemens, Michael W. (1989). The Conservation Biology of Tortoises. IUCN. pp.&nbsp;105–. ISBN 978-2-88032-986-0. Alirita la 9an de Januaro 2022.

## Vidu ankaŭ 
* Aldabra nesilo
* Aldabra-insularaj kserofitaroj
* Malalta insulo

Kategorio:Insuloj en la Hinda Oceano
Kategorio:Sejŝeloj
Advokato de la Diablo

**Advokato de la Diablo** (latine: **Advocatus Diaboli**) estis oficialulo kies tasko estis ŝajne reprezenti Satanon en diskutoj pri sanktigo kaj disdono de la titolo "benita" aŭ "sanktulo" al kandidato kaj kontraŭstari de ĝi, argumentante kontraŭ la "Advokato de Dio" (*Advocatus Dei*) kiu apogis la dediĉon. 

Tiaj diskutoj estis parto de la kanonigprocezo (eniro en la Panteonon de Sanktuloj) de la Romkatolika Eklezio. La unua formala mencio de tia funkciulo estas trovita en la kanonigo de Sankta Lorenzo Giustiniani sub Leono la 10-a (1513-1521). La posteno estis oficialigita de papo Siksto la 5-a en 1587 kaj estis aboliciita de papo Johano Paŭlo la 2-a en 1983.

## Pruntedono 
La frazo nun estas uzata metafore por priskribi tiun, kiu reprezentas pozicion kontraŭan al la centra pozicio en aparta diskuto, por malhelpi la formadon de konsento, kiu difektas la efikecon de la diskuto. Multfoje ĉi tiu kontraŭpozicio ne reflektas la veran opinion de la prezentisto.

Ekzemple: La Kontrola Departemento plenumas la rolon de la "Advokato de la Satano", kies tasko estas prezenti la kontraŭan opinion pri iu ajn afero pri kiu ekzistas interkonsento.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Satano
Kategorio:Frazoj
Kategorio:Kristanismo
Kategorio:Kristanaj sanktuloj
Číhaná (Bochov)

**Číhaná** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bochov en distrikto Karlovy Vary. Ĝi troviĝas proksimume 5,5&nbsp;km sudokcidente de Bochov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 6 adresoj.

Číhaná situas en katastra teritorio **Číhaná u Javorné** kun areo 3,38&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1401.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de sanktaj Johano kaj Paŭlo

## Pluaj fotoj 

Číhaná červenec 2020 (1).jpg|Domoj en Číhaná
Číhaná červenec 2020 (2).jpg|Domo en Číhaná

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Karlovy Vary
Kategorio:Setlejoj en Slavkova arbaro
Kategorio:Bochov
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Novomoskovskaja (Troickaja linio)

**Novomoskovskaja** () estas stacio de la Metroo de Moskvo sur , ĝi situas inter la stacioj '** kaj **'. Ĝi estis malfermita la .

## Interkonektoj 
* →  linio (stacio '''')

## Vidu ankaŭ 
* Listo de stacioj de Moskva metroo

## Eksteraj ligiloj 
*   ()

Kategorio:Stacioj de Moskva metroo
Kategorio:Troickaja linio (Moskvo)
Kategorio:Nov-Moskva administra arondismento
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 2024
Kategorio:2024 en Moskvo
Sándor Paál

**Sándor Paál** [ŝAndor pAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Paál Sándor,** ekster Hungario **Alexander Paal** estis hungara-usona fotisto, ĵurnalisto, scenaristo, produktoro (kinematografio).

Sándor Paál naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Madrido.
 
## Biografio 
Sándor Paál havis konatan fotatelieron en sia naskiĝurbo inter 1930-1939, sed li ankaŭ redaktis revuon kaj verkis artikolojn pri teatraj personoj. Li migris al Novjorko, kie li same malfermis fotatelieron. Dum la 2-a mondmilito li estis oficiala fotisto de la usona armeo, poste li laboris en revuo, pli poste li okupiĝis pri filmoj. Li estis edziĝinta al aktorino Eva Bartok en 1948. Ili divorcis du jarojn poste. En 1960 Paál revenis dek tagojn al Budapeŝto.

## Liaj scenarlibroj (elekto) 
* *A Tale of Five Cities* (1951) – ankaŭ produktoro; ĉefrolanto Eva Bartok
* *Stolen Face* (1952)
* *Columbus entdeckt Krähwinkel* (1954) - ankaŭ reĝisoro
* *Comtesse des Grauens* (1971)

## Liaj filmaj produktaĵoj (elekto) 
* *Cloudburst* (1951)
* *Mantrap* (1953)
* *Four Sided Triangle* (1953)
* *Az aranyfej* (1964) 
* *Countess Dracula* (1971)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* https://www.celebsagewiki.com/alexander-paal

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj fotistoj
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Hungaraj scenaristoj
Kategorio:Hungaraj produktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Konrád Quintus

**Konrád Quintus,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Quintus Konrád** estis hungara aktoro, infana aktoro, voĉoaktoro.

Konrád Quintus naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Konrád Quintus estis infana aktoro, lia instruisto estis József Ruszt. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1988. Liaj plej gravaj instruistoj estis Imre Kerényi kaj Péter Huszti. Post la diplomo li ludis en Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), inter 1992–2011 li estis membro de Nacia Teatro (Miskolc), pli poste li estis provizora teatrestro de Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár). Ekde 2021 li havis rolojn en Teatro József Attila. Intertempe li estis ankaŭ reĝisoro. Li estis la unua edzo de Eszter Nagy-Kálózy, kiu naskis filinon en 1987.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Othello - Cassio
** Reĝo Lear - Curan (kortegano)
** Makbeto - Banquo
** *Dekdua Nokto aŭ Epifanio : aŭ kiel vi volas* - princo Orsino
** La ventego: - Kabanov
* György Spiró: *Az imposztor* - Chodżko (kritikisto)
* Ferenc Herczeg: *Bizánc* - Leonidas
* Bertolt Brecht:
** *Patrino Courage kaj ŝiaj infanoj* - Eilif
** *Trigroŝa opero* - Tigro Brown
* Anton Ĉeĥov:
** Ĉeriza ĝardeno - Leonid Andrejeviĉ Gajev
** La mevo - Trepljov

## Liaj kinaj filmaj roloj (elekto) 
* *Álmodó ifjúság* (1974)
* *Csendkút* (2007)
* *Vadkanvadászat* (2018) - Péter Zrínyi
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Maurice Black, Ronald Reagan, Richard Warwick

## Liaj televidaj filmaj roloj (elekto) 
* *Napóleon* (1989) - Soult
* *Kisváros* (serio, 1998) - Dorin
* *Tűzvonalban* (serio, 2007) - Kirner
* *Casino* (serio, 2011) - Ottó Széll
* *Jóban Rosszban* (serio, 2021–2022) - Miklós Garai

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* roloj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj infanaj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
László Paál (aktoro)

**László Paál** [lAslO pAl], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Paál László** estis hungara aktoro.

László Paál naskiĝis la  en Kispest, li mortis la  en Pécs.
 
## Biografio 
László Paál akiris aktoran diplomon en Aktora Lernejo de la Tutlanda Aktora Societo en 1948. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Kecskemét. Inter 1954-1959 li estis membro de Teatro Szigligeti (Szolnok), poste de Nacia Teatro (Pécs). Li ricevis premiojn en 1965 kaj 1991. Li havis la titolon "eterna membro de Teatro Pécs". Kelkfoje li reĝisoris kaj rolis en filmoj.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Somermeznokta sonĝo - Vackor
** Hamleto - unua tombofosisto
** Reĝo Lear - nobelo apud Cordelia
** Tito Androniko - Marcus Andronicus
** Rikardo la 2-a - dua murdisto
* Anton Ĉeĥov:
** Tri fratinoj - Ivan Romaniĉ Ĉebutikin
** Onklo Vanja - titolrolo; Tjelegin 
** Ĉeriza ĝardeno - Simeonov-Piŝĉik
* Edmond Rostand: Cyrano de Bergerac - Raguenneau
* Friedrich Schiller: *La Rabistoj* - Daniel
* Ferenc Molnár:
** *Liliom* - Ficsúr
** *Játék a kastélyban* - Gál
* Imre Kálmán: *A montmartre-i ibolya* - barono Rotschild

## Liaj filmaj roloj (elekto) 
* *A Pál utcai fiúk* (1968) - patro de Nemecsek 
* *A kedves szomszéd* (1979) - Svajda
* *Kabala* (1982)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj