open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rivero Lempa

250ra|eta|dekstra|Suno super rivero Lempa
eta|200ra|dekstra|Malnova ponto super la Rivero Lempa
La **Lempa** aŭ Lempao estas rivero kiu alfluas al Pacifiko. Ĝi estas la plej longa de Centrameriko, kaj ties baseno enhavas teritoriojn de tri landoj: Gvatemalo, Honduraso kaj Salvadoro.

## Nasko kaj Enfluo 
Ĝi naskiĝas inter la vulkanaj montoj de la centraj altebenaĵoj de la regiono je ĉirkaŭ 1,500 m super marnivelo en la *Departamento* de Chiquimula en Gvatemalo, kaj eniras en Salvadoron nordoriente de la Departamento de Chalatenango kaj enfluas en la marbordan ebenaĵon de la Pacifiko, inter la Departementoj de San Vicente kaj Usulután.

## Alto kaj Etendo 
La pleja alto estas de 2,805 msmn en la montaroj de Honduraso. La trilanda baseno de la Rivero Lempa enhavas totalan areon de 17,790 km² el kiuj 10,082 km² korespondas al Salvadoro, 5,251 km² al Honduraso kaj 2,457 km² al Gvatemalo. La longo de la ĉefa fluejo estas de 422 km el kiuj 360,2 km estas el teritorio salvadora.

## Ekonomio 
La rivero utilas por fiŝkaptado kaj irigacio; tamen, la ĉefa utilo estas la generado de elektra energio.

## Risko 
Vintre la rivero kreskas kaj inundas la proksimajn komunumojn; aliflanke ĝi estas kutima rifuĝejo por larvoj de moskitoj transmitantaj de ege danĝera malsano nome Dengo.

## Birdoj 
La akvorezervejoj estas artefaritaj lagoj kiuj modifas la medion transformante valojn en lagajn mediojn. Tiuj estas novaj habitatoj de diversaj akvaj kaj birdaj specioj. Tio okazas ĉefe en la akvorezervejo *Cerrón Grande*, kiu estas akceptata de diversaj migrantaj birdospecioj kiel rifuĝejo, ĉefe en insuloj kie ili nestumas, kaj iam ne estis en iliaj migradovojoj tra la kontinento.

En tiu akvorezervejo eblas observi kaj migrantajn kaj loĝantajn birdojn kiel la *pato cuche* Phalacrocorax brasillianus, Noktardeo aŭ Nycticorax nictycorax, Granda egretardeo aŭ Ardea alba, la pigo Calocitta formosa, la Blucindra ardeo aŭ Ardea herodias, la *pijuyo* Crotophaga sicirostris, inter aliaj.

Lempa
Lempa
Lempa
Lempa
Szabadi

**Szabadi** [sabadi] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. Szabad signifas hungare: libera.
[300ra|eta|dekstra|Komuna stacidomo de ambaŭ vilaĝoj [Csoma kaj Szabadi]]

## Bazaj informoj 
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo:
* Areo: 8&nbsp;km²
* Loĝantaro: 330
* Poŝtkodo: 7253
* Telefonprefikso: 82

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Kaposvár-Dombóvár. La lasta urbo troviĝas 10, Kaposvár 20, Budapeŝto 177 kilometrojn http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=14854&i2=9566.

## Historio 
La unua mencio okazis en la 1330-aj jaroj. Dum dominado de turkoj la vilaĝo ne senhomiĝis. La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. En Szabadi migra poŝto servas.

## Vidindaĵo 
* romkatolika preĝejo omaĝe al (Granda) Dipatrino

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Kategorio:Vinvilaĝoj
Somogyzsitfa

eta|dekstra|300ra|Kastelo de Somogyzsitfa
eta|dekstra|300ra|Kapelo de Somogyzsitfa
eta|dekstra|300ra|Parko de Somogyzsitfa
eta|dekstra|300ra|Kastelo kun parko en Somogyzsitfa
**Somogyzsitfa** [ŝomodjĵitfa] estas malgranda unuigita vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Marcali.

## Bazaj informoj 
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 46.5591/17.3
* Areo: 27&nbsp;km²
* Loĝantaro: 660
* Poŝtkodo: 8734
* Telefonprefikso: 85

## Situo 
Somogyzsitfa situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Marcali troviĝas 12, Zalakaros 16, Keszthely 29 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1368. Tiam la kampoj apartenis al filino de Georgo *Fejéregyházi* [fejEredjhAzi]. En 1411 unuafoje menciiĝis *"Zeuchen"*. Tiutempe konatiĝis ankaŭ Zsitfa [ĵitfa] en la najbareco. La triopo unuiĝis en 1950. La freŝa vilaĝo havas nur unusolan longegan straton. Vilaĝservoj estas lernejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika, fundamente mezepoka, baroka preĝejo omaĝe al Reĝino de Rozario
* romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Vendelo
* kastelo de Véssey de 1891 kun parko
* restaĵoj de fortikaĵo

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Kategorio:Vinvilaĝoj
Visz

**Visz** [vis] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Fonyód. Visz hazarde signifas: (oni) portas.

## Bazaj informoj 
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 46.7267/17.7821
* Areo: 6&nbsp;km²
* Loĝantaro: 210
* Poŝtkodo: 8681
* Telefonprefikso: 85

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj rande sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo Kaposvár-Balatonlelle preteriras. La lasta urbo troviĝas 10, Lengyeltóti 15, Tab 23 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1229 laŭ la tiama ortografio *"Wysch"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon, kiu refondiĝis en la 18-a jarcento. En 1955 kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas kuracejo, gastejo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝino de Rozario
* kampanilo
* nobeldomo de Jankovich [jankoviĉ]
* bredejo de azenoj

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Kategorio:Vinvilaĝoj
Fizikismo

**Fizikismo** proponas filozofian tezon plej radikalan, laŭ kiu la tuta realeco de ĉiu estaĵo estas je fizika naturo, tio estas ke nenio ekzistas krom la aĵoj tieldiritaj fizikaj. Laŭ ĝia inspirinto, Otto Neurath, havas sencon nur lingvaĵaj formulaĵoj havantaj referencon al spaca aŭ tempa scienca konstato, kaj per tiu principo li provas unuigi ĉiujn sciencojn “kiuj ajn estu, geologiajn, kemiajn aŭ sociologiajn”. 

Tiu filozofia skolo ekaperis en Vieno dum la unua duono de la pasinta jarcento, kaj tuj ĝi estis juĝata kiel nova radikala vidpunkto de pozitivismo. Se ĝia celo estis transsalti ĉiun metafizikon opiniatan nesencaĵo, ĝi tuj estis ŝatata kiel metafizika, ĉar dekomence dekretis nesencaĵo ĉion, kion scienco ne sukcesas esplori kaj difini kaj mezuri ĝiajn kaŭzojn per fizikaj leĝoj: tia vidpunkta menspozocio juĝiĝas ideologia ĉe kiuj proponas atenton al tio, kio prezentiĝas diversscience pritraktenda. Se referenci al aliaj filozofioj, fizikismo memorigas grekan Taleton, por kiu ĉio estas akvo, aŭ George Berkeley kun lia subjektiva idealismo, laŭ kiu ĉiu estaĵo estas mensa fenomeno. Ambaŭ ekskludas ion konstateblan kaj finiĝas en monismo.

Laŭ fizikismo, la fenomenoj nefizikaj kiel homa rezonado, konscienco, sociaj kaj psikaj fenomenoj, ĝojo, doloro ktp nur ŝajnas nefizikaj, sed la fizikaj sciencoj certe kapablos ilin redukti al la sfero fiziko malgraŭ iliaj ŝajndura malsameco. Principe la fizikisma monismo dependigas la riĉecon de nia ena vivo, la volo kaj konscienco, nur el la cerbo, ĉar ĉiu scienco devas havi materian objekton.
Laŭ tiu filozofia sistemo eĉ la diversciencaj lingvaĵoj devas unuiĝi por unuecigi sciencojn sub la fizikisma matrico, eĉ ĝuste pro tio la sistemo estis elpensita. La Wiener Kreis (Viena rondo) dividiĝis laŭ diversaj idefluoj. 
 

## Vidu ankaŭ 
* Sciencismo
* Monismo
* materiismo
* meĥanikismo
* Animo kaj korpo
* Determinismo
* Liberelektismo.

## Bibliografio 
Enciclopedia filosofica, Centro Studi Filosofici di Gallarate (Italio),1982, Fisicalismo

Kategorio:Filozofio
Kategorio:Fiziko
Ittigen

**Ittigen** estas urbo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi apartenis al la distrikto Berno kaj ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi estas parto de la nove fondita administra distrikto Berno-Mezlando. Ĝi havis 10688 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Ĝia areo estas 4,20&nbsp;km², kio donas loĝantardensecon de 2544,76 homoj po km². (Ne miksu kun Itingen en Kantono Bazelo Kampara!)

## Geografio 
Ittigen estas komunumo nordoriente de la federacia urbo Berno en ties aglomeraĵo. La urbeto situas ĉe la fino de la valo de la rivero Worble ĉe ties alfluejo al la Aro. La komunumo konsistas el la du iamaj vilaĝoj Worblaufen kaj Ittigen.

## Najbaraj komunumoj 
La urbo Ittigen limas en nordo al Münchenbuchsee, en oriento al Bolligen, en sudo al Ostermundigen kaj Berno, kaj en okcidento al Zollikofen kaj Moosseedorf.

## Ekonomio 
Ittigen estas industria antaŭurbo de Berno. En la kvartalo Worblaufen la svisa telefongiganto Swisscom havas sian ĉefan sidejon.

## Trafiko 
Tra Ittigen unuflanke pasas diversaj linioj de la tramreto de mallarĝŝpura fervojkompanio Regionalverkehr Bern-Solothurn kaj aliflanke la linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Berno al Zuriko, kiu disponas pri stacidomo en Worblaufen.

En la oriento de la urbo troviĝas la aŭtoŝosetriangulo de la naciaj aŭtoŝoseoj Al de Ĝenevo tra Berno al Zuriko kaj A6 de Thun al Bielo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Ittigen datiĝas el la jaro 1318 kiel *Yttingen*.

## Esperanto-movado 
En Ittigen vivas Bruno Graf, dum 1960-1963 kaj 1997-2006 prezidanto de Svisa Esperanto-Societo.

## Vidu ankaŭ 
* Ittigen bei Bern (stacidomo)
* Papiermühle (stacidomo)
* Worblaufen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la urbo Ittigen
* Ittigen en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Kategorio:Esperanto-movado en Svislando laŭ lokoj
Boaz Mauda

'''Bo'az Ma'uda'*, en la hebrea: בועז מעודה, (n. en Elyakim, la 23-a de aprilo 1987); li estas kantisto de Israelo.

Boaz gajnis la kvinan fojon de Koĥav Nolad, israela versio de Pop Idol. En 2008 reprezentis Israelon en Eŭrovido-Kantokonkurso 2008 per dulingva kanzono (kaj hebree kaj angle) *"The fire in your eyes"*, verkita de Dana International gajninto de la kantokonkurso en la jaro 1998. Ĝi fariĝis granda sukceso en Israelo kaj li atingis la naŭan lokon de Eŭrovido.

## Eksteraj ligiloj 
* *Fajro en viaj okuloj''
* Pficiala retpaĝo de Boaz Maŭda 

Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 2008
Kategorio:Kulturo de Israelo
Kategorio:Israelaj kantistoj
Szólád

**Szólád** [sOlAd] estas malgranda vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Balatonföldvár.
eta|dekstra|300ra|Vinkeloj en Szólád

## Bazaj informoj 
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 46.7883/17.8390
* Areo: 20&nbsp;km²
* Loĝantaro: 610
* Poŝtkodo: 8625
* Telefonprefikso: 84

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur rande sur deklivoj, laŭ traira flankovojo. Balatono troviĝas 4, Balatonföldvár 10, Tab 20, Lengyeltóti 25, Siófok 27, Fonyód 28&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝanoj okupiĝas precipe pri vinkulturo. En 1999 la vinkeloj ricevis premiojn pri Eŭropo kaj Henry Ford. Vilaĝservoj estas kuracejo, dentokuracejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1896
* romkatolika kapelo omaĝe al Johano Nepomuka de 1782
* memorparko
* vico da vinokeloj
* monumentoj pri falintoj dum la mondmilitoj
* elvidejo
* fiŝkaptista lago

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Kategorio:Vinvilaĝoj
Szőlősgyörök

**Szőlősgyörök** [sOlOŝdjorok] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Lengyeltóti. Szőlő signifas: vinbero.
300ra|eta|dekstra|Kastelo de Szőlősgyörök

## Bazaj informoj 
* Koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 46.71/17.6728
* Areo: 19&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1220
* Poŝtkodo: 8692
* Telefonprefikso: 85

## Situo 
Szőlősgyörök situas sur ebenaĵo kaj rande sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Lengyeltóti troviĝas 6, Balatono kaj Balatonboglár po 10, Marcali 30&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1327 laŭ tiama ortografio *"Gereg"*. En 1778 la vilaĝo akiris la rangon kampurbo. En 1848 la hungaroj tie venkis flankan armeon de aŭstroj-kroatoj. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, movbiblioteko, gastejo, vinodrinkejo.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al (Eta) Dipatrino de 1782
* romkatolika, parte romanika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Nia Sinjoro
* klasikisma unuetaĝa kastelo de Jankovich [jankoviĉ] kun parko de 1820, post 40 jaroj trakonstruiĝis

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Kategorio:Vinvilaĝoj
Pueblonuevo del Guadiana

**Pueblonuevo del Guadiana** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *pueblonovenses*. La censita populacio en 2008 estis de 2.010 loĝantoj.

## Situo 
Pueblonuevo del Guadiana estas situa en la centrokcidenta parto de Ekstremaduro, nome komarko Vegas Bajas, je altitudo de 180 m; je nur 25 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 45 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 30,95 km². 

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado. Ĉar ebla akvumado el la rivero Guadiana, la teroj estas de irigacio kaj sur ili oni kultivas tomaton kaj maizon inter aliaj produktoj kiel rizo, papriko kaj fruktoj el fruktarboj kiel prunoj, piroj, nektarinoj kaj persikoj.

## Historio 
Pueblonuevo del Guadiana ekkonstruiĝis en 1948 ene de la projekto de la Plan Badajoz, kaj finkonstruiĝis dum la 1960-aj jaroj. La 6an de oktobro de 1956 ĝi estis inaŭgurita de la Generalo kaj tiama diktatoro Francisco Franco.
   
Kvankam temas pri novkonstruita vilaĝo oni trovis en ĝiaj teroj gravajn romiajn restaĵojn kiel la Vilao de Pesquero el kie oni alportis du mozaikojn al la Provinca Muzeo de Badajoz kaj aliajn restaĵojn.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Osbern de Canterbury

**Osbern de Canterbury** (n. ĉ.1050, m. ĉ.1090) estis anglosaksa monaĥo, muzikisto kaj biografo de sanktuloj.

## Vivo 
Li naskiĝis en Canterbury, Kent kaj kiel infano eniris la domanaron de Godric, dekano de la katedralo de Canterbury de 1058 al 1080. Li iĝis benediktana monaĥo, kaj poste prioro, de Katedralo Canterbury, kaj estis ordinata de Lanfranc, la ĉefepiskopo. Li estis tre lerta muzikisto kaj verkis latine du librojn pri muziko: sed li konatiĝis ĉefe pro siaj latinaj biografioj de anglosaksaj sanktuloj. Vilhelmo de Malmesbury laŭdas liajn verkojn pro eleganta stilo.

## Verkoj 
* *Vita S. Alphegi et de translatione S. Alphegi* (biografio de Aelfheah de Canterbury)
* *Vita S. Dunstani* kaj *Liber Miraculorum Sancti Dunstani* (pri Sankta Dunstan)
* *Vita S. Odonis archiepiscopi Cantuariensis* (pri Sankta Oda de Canterbury)
* *De re musica* kaj *De vocum consonantiis* (pri muziko)

## Referencoj 
Kategorio:Anglaj monaĥoj
Kategorio:Mezepoka muziko
Kategorio:Anglaj verkistoj
Kategorio:Anglaj tradukistoj
Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Anglosaksoj
Korpuso de la Karabenistoj

eta|dekstra|Karabenistoj sur ĉevaloj.
La **Korpuso de la Karabenistoj** estas unu el la kvar italaj armitaj korpusoj. Ĝi estas armea komplekso de polico en permanenta servado de la itala Publika Sekureco. Estante kaj armea kaj polica komplekso, oni atribuas al ĝi armean taskon por defendo de itala lando, ĝi garantias la sekurecon de la itala diplomataro elsterlande, partoprenas en armeaj manovroj kaj en Italio kaj ekster Italio, praktikas taskojn de armea polico, kaj ankaŭ de armea juĝa polico; kiel polico ĝi praktikas taskojn de juĝa polico kaj Publika Sekureco.

En la jaro 2006, la Korpuso de la Karabenistoj havis 112&nbsp;226 homojn, el kiuj 709 estis virinoj.

Ĉar karabenistoj kutime ne plu portas karabenojn, oni en Esperanto foje uzas la esprimon "karabinieroj".

eta|Patrola aŭto kun kodo "CC"

## Aŭtoŝildoj 
Iam la karabenistaj patrol-aŭtoj portis la numerŝildan kodon *EI* (*Esercito Italiano* = itala ter-armeo). Nun ili havas propran kodon, *CC* (Corpo dei Carabinieri = korpuso de la karabenistoj).

Tiun kodon oni distingu de la internacia kodo por konsuloj (CC = *corps consulaire* = konsula korpuso).

## Vidu ankaŭ 
* Ĝendarmo

## Eksteraj ligiloj 
* TTT-aro de la Korpuso de la Karabenistoj. En la itala.
* Associazione Nazionale Carabinieri. En la itala.
* Asocio de la familianoj de la Karabenistoj mortigitaj en la deĵortempo. En la itala.
27-a simfonio (Haydn)

La **simfonio n-ro 27 G-maĵora** estis komponita de Joseph Haydn ĉirkaŭ la jaro 1761. Kopio de ĝi estis trovita en Sibiu (Rumanio) en 1946.

Kiam la rumana urbo Sibiu komisiis al la ĵaza komponisto Franz Koglmann krei verkon kiam Sibiu estis Eŭropa Kultura Ĉefurbo in 2007, li enkorpigis tiun ĉi simfonion kaj nomis la verkon «Nächtliche Spaziergänge» (Noktaj promenoj).

## Muziko 
**Ensemblo:** 2 hobojoj, fagoto, 2 kornoj respektive en G kaj D, 2 violonoj, vjolo, violonĉelo, kontrabaso. Klaviceno ne estas eksplicite notita, tamen tre verŝajne kunludus.

**Daŭro:** ĉ. 20 minutoj

## Referencoj 
027
Konolfingen

**Konolfingen** estas komunumo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi apartenis al la iama en la distrikto Konolfingen, kiu portis ĝian nomon, kies ĉefloko ĝi tamen ne estis. Ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi estas komunumo de la nova administra distrikto Berno-Mezlando. Ĝi havis 4752 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Konolfingen situas inter la valoj de la riveroj Aro kaj Emme kaj ofte estas konsiderata kiel pordego de la regiono de Berno al Emme-Valo. Tra Konolfingen fluas la rivero Chise, alfluanto de Aro.

Al la komunumo apartenas la lokoj Konolfingen-Vilaĝo, Stalden en Emme-Valo, Gysenstein, Herolfingen, Hürnberg, Ursellen, Ballenbüel kaj Hötschigen.

## Najbaraj komunumoj 
Schlosswil, Grosshöchstetten, Mirchel, Niederhünigen, Freimettigen, Häutligen, Tägertschi, Münsingen kaj Trimstein.

## Trafiko 
[eta|maldekstra|px150|Trajno en la [Konolfingen (stacidomo)|stacidomo de Konolfingen]]
Konolfingen estas regiona fervojtrafiknodo. En la stacidomo de Konolfingen kruciĝas la fervojlinioj de Burgdorf al Thun kaj de Lucerno tra Langnau en Emme-Valo al Berno. La linioj estas servataj per regionaj trajnoj de la fervojkompanio Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Konolfingen datiĝas el la jaro 1148 kiel *Chonolfingen*. La vilaĝo Gysenstein estis unuan fojon menciita en 1226 kiel *Gisenstein*.

La vilaĝo Konolfingen estis en mezepoko la sidejo de kampara tribunalo de la Grafoj de Kiburgo kaj ek de 1406 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 de Berno.

La hodiaŭ komunumo Konolfingen estiĝis per la unuigo de la malnovaj komunumoj Gysenstein kaj Stalden en Emme-Valo.

Ĉar en Konolfingen mankis lokoj por la distrikta administracio, la ĉefloko de la distrikto Konolfingen, kiu kreiĝis post la Helveta Revolucio fariĝis la komunumo Schlosswil.

## Ĝemelurbo 
Ĝemelurbo de Konolfingen estas Počátky en Ĉeĥio.

## Personecoj 
En Konolfingen naskiĝis la svisa verkisto Friedrich Dürrenmatt.

## Vidu ankaŭ 
* Iama distrikto Konolfingen
* Konolfingen (stacidomo)
* Stalden i.E. (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Konolfingen
* Konolfingen en la Historia Leksikono de Svislando
* Gysenstein en la Historia Leksikono de Svislando
Teatromuziko

La nocioj **teatromuziko** aŭ **scenejomuziko** estas interligo de muziko kaj teatroscenejo. Ili havas malsamajn signifojn.

## Scenejomuziko 
Scenejomuziko estas muziko, kiu okazas dum teatroprezentado sur la scenejo kiel parto de la scena agado – diference al muziko, kiu venas el la orkestrofosaĵo. Ĝi estas muziko, kiun ne nur aŭdas la aktoroj kaj kantistoj, sed ankaŭ la roluloj.

En la opero *Don Giovanni* (1787) de Mozart en la finalo de la unua akto rolas-ludas tri orkestroj malsamajn dancmuzikojn sur la scenejo. Samtempe ludas, kiel kutime, la orkestro en la orkestrofosaĵo, kiu ne apartenas al la scenejomuziko. En la italaj operoj de la 19-a jarcento ofte ludis bando la scenejomuzikon, kiu ne estas notita en la orkestropartituro voĉo sub voĉo, ĉar ĝia partio estis aranĝata je ĉiu prezentejo por la loka blovmuzikobando, kies anoj staris en siaj uniformoj sur la scenejo.

## Teatromuziko 
*Teatromuziko* estas ĉiu muziko en dramo (pro tio ankaŭ *dramomuziko*). Tio povas esti enigitaj kantoj kaj ĥoraĵoj por la roluloj, dancmuziko, melodramoj, fonmuziko, interludoj por konstrupaŭzo samkiel en pli fruaj epokoj ankaŭ ampleksaj uverturo. Do scenejomuziko enestas la pli ampleksan nocion *teatromuziko*. Malsame al opero teatro- kaj scenejomuziko en dramo estas ĉiam novkomponata resp. -aranĝata por ĉiu enstudado.

Komponado kaj aranĝado de scenejo- kaj teatromuziko apartenis al la tradiciaj taskoj de teatrokapelestro. Nuntempe *scenejomuzikisto*, subigitaj al la reĝisoro de la enscenigo, transprenis la funkcion de teatrokapelestroj. Pro la kostoj oni ankaŭ nur malofte rekte ludas scenejomuzikon. Tiu ofte nur egalas etossonaro. Kantoenmetaĵoj en dramoj maloftiĝis.

En la 19-a jarcento la teatromuziko en dramo estis tre ampleksa kaj estis rekte ludata de iom granda orkestro, ekzemple en la farsoj de Johann Nestroy. Multaj muzikaĵoj, kiujn oni nuntempe ludas en koncertejo, estas prilaboraĵoj aŭ partoj el teatromuziko, ekz. la orkestraĵo *Die Ruinen von Athen* de Ludwig van Beethoven (pri la samtitola dramo de August von Kotzebue, 1812), la uverturo *Dichter und Bauer* de Franz von Suppé (pri popolteatraĵo de Karl Elmar, 1846) aŭ la Peer-Gynt-Suitoj de Edvard Grieg (pri dramo de Henrik Ibsen, 1867).

Plivastasence teatromuziko povas inkludi la operon, ekz. se oni diferencas inter koncerta kaj teatra muziko de certa komponisto.

## Vidu ankaŭ 
* filma muziko

Kategorio:Muzikaj ĝenroj
Kategorio:Teatro
Balzama abio

maldekstra|eta|Foliaro

**Balzama abio** (science: *Abies balsamea*) estas specio de abio el Kanado kaj Usono, kun ruĝaj rezinkovritaj burĝonoj kaj pingloj similaj al tiu de blanka abio, sed karakterize aromaj kaj oblikve suprendirektitaj.

De tiu nearktisa specio estas du varioj:
* *Abies balsamea* var. *balsamea*.
* *Abies balsamea* var. *phanerolepis*

## Vidu ankaŭ 
:Alegan-altaĵaj arbaroj
:Malaltebenaĵaj arbaroj de Sankt-Laŭrenca Golfo
:Novanglaj-akadiaj arbaroj

Kategorio:Arboj
Kategorio:Pinacoj
Kategorio:Nearktisa flaŭro
Verda pigo

La **Verda pigo** (*Cissa chinensis*) estas specio de birdo de la familio de korvoj kaj pigoj aŭ *Korvedoj*.

Ĝi estas ĉirkaŭ samgranda kiel la Eŭropa pigo aŭ iomete pli malgranda. Ĝi estas **ege verda**, iom pli hela sube, kaj havas **larĝan nigran strion** el la beko (tra la okuloj) al la nuko. La vosto estas tre longa kaj markita de blankaj pintoj. Tio ĉio ege kontrastas kun la **ruĝecaj senplumaj okulringoj, ruĝaj beko kaj gamboj**. La unuarangaj **flugilplumoj estas ruĝecgrenatoj** kaj tio markas la specion kiel unu el la plej rimarkindaj kaj distingaj membroj de la tuta familio.

Ĝi troviĝas el malalta Himalajo en nordorienta Barato laŭ larĝa sudorienta zono suben al centra Ĉinio, Malajzio, Sumatro kaj nordokcidenta Borneo en ĉiamverdaj arbaroj (inklude arbarojn de bambuo), klaraĵoj kaj arbustejoj.

Tiu birdo serĉas manĝon kaj surgrunde kaj en arboj, kaj prenas grandan proporcion de animalaj predoj kiel multaj senvertebruloj, etaj reptilioj, mamuloj kaj birdidoj kaj ovoj. Ili manĝas ankaŭ viandon el ĵus mortigitaj kadavraĵoj.

La neston konstruas en arboj, grandaj arbustoj kaj ofte en branĉarego de diversaj grimpaj vitoj. La ino kutime demetas 4 al 6 ovojn.

La voĉo estas tre varia sed ofte akra *piip-piip*. Ili ofte faras ankaŭ fajfadojn kaj babilemajn voĉojn.

## Referencoj 
*  Malplej zorgiga

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Aelfheah de Canterbury

**Aelfheah** (foje nomata **Alphege**, n. 954, m. la 19-an de aprilo 1012) estis anglosaksa sanktulo kaj ĉefepiskopo de Canterbury, Anglio.[eta|dekstra|La mortigo de Aelfheah (el [Katedralo Canterbury)]]Kiel junulo li eniris la monaĥejon Deerhurst, Gloucestershire, kaj poste la abatejon de Bath, Somerset, kie li estis piega anakoreto. Li iĝis abato de Bath. Verŝajne pro la influo de Sankta Dunstan, oni nomumis lin episkopo de Winchester en 984. En la katedralo de Winchester li konstruigis grandan orgenon, kiu ŝajne aŭdeblis de pli ol unu mejlo: necesis 24 viroj por funkciigi ĝin. Ankaŭ li konstruigis kaj restaŭris aliajn preĝejojn de la urbo, kaj auntaŭenigis la adoradon de Sankta Swithun kaj ties antaŭulo Sankta Aethelwold de Winchester.

Post kiam vikingoj disrabis Anglion en 994, Olaf la 1-a (Norvegio) konvertiĝis kaj Aelfheah ricevis lin en la kristanan religion.

En 1006 Aelfheah sekvis Aelfric de Abingdon kiel ĉefepiskopo de Canterbury, kien li portis la kapon de Swithun kiel relikvo. Survoje al Romo por ricevi la paliumon de la papo, li estis prirabata. Ĉe Canterbury li nutris la adoradon de Sankta Dunstan, kies biografion li komisiis al Adelard. Li reformis la liturgion kaj instigis la anglosaksojn adori Wulfsige, episkopon de Sherborne (m. 1002) kiel sanktulo.

Li sendis la anglosaksan verkiston Aelfric de Eynsham al la abatejo de Cerne Abbas por estri ties lernejon. Li ĉeestis la reĝan konsilion de majo 1008 kie Wulfstan la 2-a, ĉefepiskopo de Jorko, predikis sian *Sermo Lupi ad Anglos* (*Prediko de la Lupo al la Angloj*), en kiu li diris ke Anglio spertis katastrofojn pro la malbono de la loĝantoj.

En 1011 la danoj denove invadis la landon. De la 8-a al la 29-a de septembro ili sieĝis Canterbury: helpate de la perfido de Aelfmaer (kies vivon Aelfheah iam savis), la danoj eniris kaj disrabis la urbon. Ili kaptis Aelfheah kaj aliajn gravulojn, kaj Aelfheah malliberiĝis sep monatojn. Li malpermesis ke la angloj elaĉetus lin, kaj estis mortigata la 19-an de aprilo 1012 ĉe Greenwich. Li estis la unua ĉefepiskopo de Canterbury kiu mortis pro perforto.

En 1078 Papo Gregorio la 7-a kanonizis lin. Lia fest-tago estas la 19-an de aprilo. Osbern de Canterbury verkis biografion ĉ. 1080.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Canterbury
Kategorio:Sanktuloj
Listo de mortintoj en 2009 1-a jarkvarono

Jen **listo de famaj mortintoj en la jaro 2009**, unua jarkvarono, klasifikitaj laŭkronologie.

## Marto 
## Februaro 
## Januaro
Flavbrusta pigo

La **Flavbrusta pigo** aŭ Hindoĉina verda pigo (*Cissa hypoleuca*) estas specio de birdo de la familio de korvoj kaj pigoj aŭ *Korvedoj*. Ĝi estas ĉirkaŭ samgranda kiel la Eŭropa pigo kaj estas indiĝena de Ĉinio kaj sudorienta Azio, ĉefe en Hindoĉinio.

Ĝi estas specio ege simila al la parenca samgenra Verda pigo, tio estas **ege verda**, sed kun **tre flavaj subaj partoj** kio nomigas la specion kaj diferencigas ĝin el la Verda pigo, dum ĝi, kiel ĉe la Verda pigo, havas **larĝan nigran strion** el la beko (tra la okuloj) al la nuko. La vosto estas tre longa. Kontraŭ la nigra traokula strio ege kontrastas kun **ruĝecaj senplumaj okulringoj, tre ruĝaj beko kaj gamboj**. La unuarangaj **flugilplumoj estas ruĝecgrenatoj** kaj tio markas tiun genron kiel unu el la plej rimarkindaj kaj distingaj membroj de la tuta familio.

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Konolfingen (distrikto)

**Distrikto Konolfingen** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 administra unuo de Kantono Berno. Ĉefloko de la distrikto estis la komunumo Schlosswil. La distrikto havis 57249 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
La distrikto Konolfingen situas inter la riveroj Emme kaj Aro inter Berno kaj Berna Oberlando en la transiro de la Svisa Mezlando al la Antaŭalpoj. La areo de la hodiaŭa distrikto estas 214&nbsp;km². La urboj Münsingen kaj Worb en nordokcidento de la distrikto apartenas al la aglomeraĵo de la federacia urbo Berno, dum la okcidento jam estas parto de la regiono Emme-Valo.

## Trafiko 
La nordokcidentaj komunumoj estas kiel parto de la berna aglomeraĵo servataj de la tramreto de la entrepreno Regionalverkehr Bern-Solothurn. Tra la distrikto krome pasas la fervojlinioj de Burgdorf al Thun kaj de Langnau en Emme-Valo al Berno, kiuj kruciĝas en Konolfingen kaj nature laŭ longe de la Aro la kerna linio de Berno-Lötschberg-Sempiono-Fervojo de Berno tra Thuno kaj Spiez al Interlaken unuflanke kaj al Valzeo aliflanke. Paralela al ĝi kondukas la nacia aŭtoŝoseo A6.

## Historio 
Historie Konolfingen estis en mezepoko supera kaj sangotribunaldistrikto de la Grafejo Burgonjo. La tribunalo falis al la Grafoj de Kiburgo inter la 12-a kaj 14-a jarcento kaj de tiuj en la jaro 1406 transiris al Berno. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la iamaj baronejoj perdis siajn privilegiojn. La iama tribunaldistrikto Konolfingen estis unue dividita inter la distriktoj Grosshöchstetten kaj Steffisburg sed reunuigita en 1803 en la superdistrikto kaj ek de 1831 en la distrikto Konolfingen. En la jaro 1812 la kantono aĉetis la kastelon en Wil kiel sidejo de la distrikta administracio. La distrikta ĉefloko Wil estis en la jaro 1902 alinomita al Schlosswil por distingi ĝin de la multnombraj aliaj lokoj kun la nomo Wil.

## Komunumoj de la distrikto Konolfingen 
La distrikto konsistis komence de 2009 el la sekvantaj 30 komunumojn:

## Eksteraj ligiloj 
* La distrikto Konolfingen en la Historia Leksikono de Svislando
Argiŝti la 1-a

**Argiŝti la 1-a**, armene **Արգիշտի Ա**, estis la sesa konata reĝo de la antikva reĝlando Urarto (en orienta Anatolio), ekde la jaro 785&nbsp;a.&nbsp;K. ĝis 763&nbsp;a.&nbsp;K., do komence de la 8-a jarcento antaŭ nia erao.eta|En la urarta li estis nomata Argiŝtiŝe kaj en la armena Արգիշտի (Argiŝti).

Argiŝti estis la fondinto de la fortikaĵo Erebuni en la jaro 782&nbsp;a.&nbsp;K., kiu poste fariĝis Erevano (la nuna ĉefurbo de Armenio).

Filo kaj posteulo de Menua, li daŭrigis serion de konkeroj komencitaj de liaj antaŭuloj. Sukcese kontraŭ Asirio, li konkeris la nordan parton de Sirio kaj igis Urarton la plej potenca ŝtato en Meza Oriento post-hitita.
Li ankaŭ etendis la reĝlandon ĝis la nordo de la Lago Sevan, konkerante grandan parton de Diauehi kaj de la valo Ararato.
Argiŝti konstruis la fortikaĵon Erebuni en 782&nbsp;a.&nbsp;K. kaj la fortikaĵon de Argiŝtiĥinilo en 776&nbsp;a.&nbsp;K.

Kelkaj lingvistoj pensas ke la nomo *Argiŝtiŝe* havas sian etimologion en la hindeŭropaj lingvoj (armena, friga aŭ luva).
Ili komparas la armenan *արեգ* (transliterumita *areg*) ‘sundio’, ‘Suno’, kun la
greka *Άργέστης* (‘brila’), la sanskrita lingvo *arjuna* (arĝentumita) kaj la latina *argentum* (arĝento).

## Referencoj 
* N. Adontz: ''Historie d'Arménie, les origines'', Parizo, 1946.

## Vidu ankaŭ 
* Muzeo Erebuni

## Eksteraj ligiloj 
* Armenica.org 
* Loosavor.org  (skribaĵoj de Erebuni).

Kategorio:Historio de Armenio
Kategorio:Armenaj reĝoj
Kategorio:Naskiĝintoj en la 8-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 7-a jarcento a.K.
Tiridato la 1-a (Armenio)

**Tiridato la 1-a** (en la armena: ***Տրդատ Ա*** ) Reĝo de Armenio inter la jaroj 53 kaj 75 kaj laŭ kelkaj historiistoj ĝis la fino de la 1-a jarcento, kun mallonga interrompo en la jaro 54 kaj alia pli longa inter la jaroj 58 kaj 62. Li estis filo de Vonones la 2-a de Partujo kaj frato de Vologases la 1-a, imperiestroj de Partujo. Li establis la arsakidan dinastion en Armenio.eta|Statuo kiu reprezentas al Tiridato la 1-a (la Granda)Kun la helpo de partiaj trupoj kaj loka subteno, Tiridato venkis la kartvelan reĝon Radamisto (filo de la reĝo de Iberio) protektata de la Romia Imperio. Profitante epidemion kiu devigis la retiriĝon de la partanoj, Radamisto provizore rekuperis la tronon kaj subpremis la popolon pro la helpo kiun ĝi donis al Tiridato. Tiam, Tiridato gvidis ribeliĝon kontraŭ Radamisto kaj definitive venkis lin. Tacito rakontas ke Tiridato savis el la rivero Arakso al Zenobia, la gravediĝinta edzino de Radamisto, kiu celis droniĝi antaŭ esti kaptita de la partanoj. Tamen, li dece kondutis antaŭ Zenobia kaj ŝia filo, laŭ la reĝa digno.

Kategorio:Historio de Armenio
Kategorio:Armenaj reĝoj
Salvatierra de los Barros

**Salvatierra de los Barros** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *salvaterrensess*. La censita populacio en 2008 estis de 1.802 loĝantoj.

## Situo 
Salvatierra de los Barros estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 620 m; je 66 km de Badajoz, provinca ĉefurbo, je 64 km de Mérida, la regiona ĉefurbo kaj je 27 km de Jerez de los Caballeros, plej proksima urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 75 km². Spite la nomo la vilaĝo ne situas tiom en la komarko Tierra de Barros kiom en pli sudokcidenta montaro nome Sierra Suroeste.

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado (porko). Sed krom la ĝeneralaj tradiciaj labordediĉoj en la regiono en tiu vilaĝo estas pli tradicia la Potfarado ĉefe de Botiĥoj, tiom utilaj kaj necesaj somere kiam ankoraŭ ne estis aŭ ne abundis la elektraj fridujoj. Tiam la potvendistoj de la vilaĝoj trakuris la tutan landon kaj eĉ al Eŭropo por vendi la botiĥojn kaj potojn faritajn en la vilaĝo.

Nun estas ankoraŭ manlaboristoj kiuj dediĉas sin al la sama tasko sed iom pli orientite al arta potfarado. En la vilaĝo estas Muzeo pri Potfarado.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
San Pedro de Mérida

**San Pedro de Mérida** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *sampedreños*. La censita populacio en 2008 estis de 850 loĝantoj.

## Situo 
San Pedro de Mérida estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 282 m; je 75 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj nur je 13 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, al kiu utilas iome kiel dormovilaĝo aŭ dormokvartalo. La surfaco de ties teritorio estas de 22,7 km².

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado. Iom de servoj, ĉar la vilaĝo troviĝas ĉe aŭtoŝoseo de Madrido al Badajoz, ĉe la Natura Parko Kornalvo kaj tre proksime de Mérida.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Sancti-Spíritus (Hispanio)

[eta|dekstra|100ra|Blazono de la vilaĝo kie videblas la bildo de la [Sankta Spirito laŭ la katolika mitologio kaj la kruco de la Ordeno de Kalatrava]]
**Sancti-Spíritus** (De la Sankta Spirito, en la latina) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *piteños*. La censita populacio en 2008 estis de 242 loĝantoj.

## Situo 
Sancti-Spíritus estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 485 m; je 160 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 100 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 114 km². Ĝi formas parton de la komarko La Siberia.

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

La vilaĝo havas grandan parton de la municipa teritorio inundita de la Akvorezervejo de La Serena (unu de la plej grandaj de Eŭropo) pro kio kontrastas ege la troa sekeco kaj la troa kvanto de akvo en la rezervejo.

## La nomo 
Legenda estas sendube la malkutima nomo en la latina. Ŝajne religiulo konstruis preĝejeton kie estis olivarbo kie ripoziĝis kolombo, laŭ la katolika mitologio reprezento de la Sankta Spirito. Tie estas nun la aktuala preĝejo. Tiu toponimo ekzistis dokumente ekde la 16a jarcento.

## Festoj 
* **Festo de San Antonio** (13-a de junio).

* '*Festoj de la Sankta Kristo de *Consuelo*** (el 13-a de septembro al 15-a de septembro). Procesio, taŭrludado surstrate, floroferoj al Patrono, nokta dancado kaj diversaj agadoj kulturaj kaj sportaj.

* **Festo de Sankta Gregorio** (9-a de majo). Du rajdantoj (unu ludanta tamburon, alian svinganta flagon) trakuras la vilaĝon kolektante frataron.

* **Festo de la Sankta Spirito*' (dum junio).

## Monumentoj 
La preĝejo, dediĉita al Sankta Spirito, staras en la centro de la loko kaj estas de stildeveno mudeĥara, kun pordarko ĉe la bazo de la turo. La domaro estas tipa de blankaj domoj kun ruĝaj tegmentoj, kie elstaras nobela domo kun baroka fasado ĉe la preĝejo.

Pilorio konserviĝas ankaŭ ĉe la preĝejo.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Veszprémvarsány

**Veszprémvarsány** [vesprEmvarŝAnj] estas vilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Győr-Moson-Sopron, en subregiono de Pannonhalma.

## Bazaj informoj 
* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.4295/17.8309
* Poŝtkodo: 8438
* Telefonprefikso: 88
* Areo: 21 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 1020

## Situo 
Veszprémvarsány situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Győr-Veszprém. Pannonhalma troviĝas 18, Zirc 23, Győr 30, Veszprém 40 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1210 laŭ tiama ortografio *"Vosyan"*. La turkoj en 1531, solduloj de Csesznek post 5 jaroj bruldetruis la vilaĝon, kiu baldaŭe senhomiĝis, fine refondiĝis en 1606. La turkoj denove bruldetruis la komunumon en 1683. En 1895 la fervojo atingis Veszprémvarsány. En 1959 kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas: infanĝardeno, lernejo, poŝto, 2 kuracejoj, dentokuracejo, infankuracejo, apoteko, bestokuracejo, bestapoteko, vendejo, restoracio, sportejo.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Sankta Adalberto de 1725, en 1888 trakonstruita
* luterana preĝejo

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Győr-Moson-Sopron
Vilonya

**Vilonya** [vilonja] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Meza** Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Veszprém.
300ra|eta|dekstra|Preĝejo de Vilonya

## Bazaj informoj 
* Areo: 14&nbsp;km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.1095/18.0661
* Loĝantaro: 650
* Poŝtkodo: 8194
* Telefonprefikso: 88

## Situo 
La vilaĝo situas sur deklivoj sub monto 253 m-ojn alta, laŭ rojo nomata *Séd* [ŝEd], laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Lepsény-Veszprém. Berhida troviĝas 6, Balatono 7, Veszprém 15, Enying 30 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1369. Vilaĝservo estas poŝto.

## Vidindaĵoj 
* mezepoka Kalvinana kirko (Vilonya), la 32 m-ojn alta turo en 1796 alkonstruiĝis
* paroĥo el la 14-a jarcento, en 1911 trakonstruita
* lerneja romkatolika kapelo omaĝe al Laborista Sankta Jozefo
* akvomuelejo el la 16-a jarcento

## Famuloj 
En Vilonya naskiĝis:
* kalvinana episkopo Gábor Pap
* pentristo György Mészáros.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Vinár

**Vinár** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento, Veszprém, en Distrikto Pápa. La slavodevena nomo signifas: vinisto.
eta|Blazono de Vinár

## Bazaj informoj 
* Areo: 5&nbsp;km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo:
* Loĝantaro: 250
* Poŝtkodo: 9534
* Telefonprefikso: 89

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Marcal, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Győr-Celldömölk. La lasta urbo troviĝas 15, Pápa 17 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis laŭ mezepoka ortografio *"Huinar"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La refondiĝo en 1779 okazis. La municipa administrado okazis en Nemesszalók ĝis 1990. En Vinár migra poŝto servas.

## Vidindaĵo 
* romkatolika, parte mezepoka preĝejo omaĝe al Sankta Anna el la 19-a jarcento

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Universitato de Kalifornio en Santa Cruz

La **Universitato de Kalifornio en Santa Cruz** (; mallonge **UCSC**) – fondiĝis dum la jaro 1965 kaj apartenas al la Universitato de Kalifornio, sistemo de ŝtataj universitatoj en la ŝtato Kalifornio de Usono. La universitato situas en pitoreska areo meze de granda pinarbaro, nordokcidente de la urbo Santa Cruz, kaj estas la plej grava ekonomia faktoro kaj plej granda labordonanto de la urbo. La universitato aparte konatas pro sia programo pri astrofiziko kaj marbiologio.

eta|maldekstra|260ra|placo *Quarry* centre de la universitata tereno
Plue la universitato havas la renomon esti aparte liberala, kaj sekve aparte multaj studentoj de alternativaj vivoformoj troveblas tie. Kaj la prelegejoj, institutoj, manĝejoj kaj studentaj loĝejaroj troviĝas sur vasta areo de arbara parko kaj estas interligitaj per piediraj kaj biciklaj vojoj.

Dum la aŭtuna semestro de 2005 proksimume 15.013 studentoj estis registritaj en la universitato, kaj laŭ la stato de la jaro 2003 ekzistis 4.279 universitataj dungitoj. La edukejo dividatas en 10 kolegiojn, en kiuj ofertatas 90 diversaj specoj de studoj, el ili 30 postdiplomiĝaj studoj, en la fakoj arto, homsciencoj, sociscienco, biologio, fiziko kaj inĝenieraj sciencoj. La jara budĝeto de la universitato dum la jaro 2003 estis 407 milionoj da usonaj dolaroj.

## Organiza divido 
* kolegio *Cowell* (fondita dum 1965)
* kolegio *Adlai E. Stevenson* (fondita dum 1966)
* kolegio *Crown* (fondita dum 1967)
* kolegio *Merrill* (fondita dum 1968)
* kolegio *Benjamin F. Porter* (fondita dum 1969)
* kolegio *Kresge* (fondita dum 1971)
* kolegio *Oakes* (fondita dum 1972)
* kolegio *8* (fondita dum 1972)
* kolegio *9* (fondita dum 2000)
* kolegio *10* (fondita dum 2002)

## Konataj kunlaborantoj kaj studintoj 
Ekzemplaj profesoroj de la universitato estas
* Angela Davis – sociologino kaj verkistino, kaj
* John Grinder – lingvisto kaj kunfondinto de la psikologia metodaro neŭro-lingvistika programado.

Inter la plej konataj studintoj de la universitato troviĝas
* Richard Bandler – kunfondinto de la psikologia metodaro neŭro-lingvistika programado kaj
* Marc Okrand, lingvisto kaj kreinto de la fikcia klingona lingvo.

## Vidu ankaŭ 
* Observatorio Lick

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la universitato (angla)
* oficiala germanlingva retejo 

eta|maldekstra|330ra|

Santa Cruz
Salvaleón

**Salvaleón** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro. 

La loĝantoj nomiĝas *porrineros*. La censita populacio en 2008 estis de 2.052 loĝantoj.

## Situo 
Salvaleón estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 519 m; je 56 km de Badajoz, provinca ĉefurbo, je 88 km de Mérida, la regiona ĉefurbo kaj je33 km de Jerez de los Caballeros, la plej proksima urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 71,8 km². 

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Limoj de la municipa teritorio 
Salvaleón limas kun:

* Almendral nordokcidente.
* Nogales norde.
* Salvatierra de los Barros oriente.
* Jerez de los Caballeros sude.
* Barcarrota okcidente.

## Geografio kaj ekonomio 
La vilaĝo situas inter la malferma arbaro *dehesas* dense loĝataj de anzinoj kaj korkokverko, kio permesis la disvolvigon de la ekstensiva brutobredado de la tipa porko nomata *cerdo ibérico* pere de dikigo per glanoj, iĝante unu el la ĉefaj produktistoj de Hispanio.

Salvaleón ĝuas privilegian situon en la deklivaj montetaroj de Sierra Morena, kun plej taŭga klimato por la perfekta produktado de ŝinko kaj aliaj produktoj de la *cerdo ibérico*. La municipo posedas komunan bienon nome *Monte Porrino* el kio venas la nomo de la vilaĝanoj kaj fama marko de la produktoj; tiun bienon profitas laŭvice la vilaĝanoj.

Krome ĉe la vilaĝo estas ankaŭ aliaj kultievjoj kiel tiuj de olivarbaro kaj figarbaro, krom la vitejoj kaj aliaj specioj. La kultivon de cerealo apenaŭ permesas la montara tereno.

## Historio 
Eble ekzistis setlejo dum la romia epoko sed ne certe. Ja estas certa setlejo kun kristana kulto en epoko de visigotoj, ĉar estis templo de la 7-a jarcento en la tereno de la aktuala preĝejo.

Dum la islama epoko la vilaĝo estis rifuĝejo de mozaraboj. Laŭ legendo en la kastelo stara sur proksima monto rifuĝiĝis Ibn Marŭan, fondinto de Badajoz. Tiu, kun la asturia reĝo Alfonso la 3-a venkis la armeon de la Emiro de Kordovo ĉe la fortikaĵo de Monsalud en la jaro 886.

En 1228 la vilaĝo estis "rekonkerita" kaj reloĝata de leonanoj. La militoj kontraŭ Portugalio en la 14-a kaj 15-a jarcentoj damaĝis la vilaĝon. En 1462 la familio Suárez de Figueroa ekposedis la senjorlandon kaj la vilaĝo ekformis parton de la Senjorlando de Feria. 

Ĝi ankaŭ suferis la malbonaĵojn de la Milito de Portugala Restaŭrado, ĉar estis rabita en 1644; poste dum la Milito de hispana sukcedo en 1706 denove estis konkerita de armeo brita-nederlanda-portugala.

## Vidindaĵoj 
* Preĝejo
* Ermitejo
* Dolmenoj, romiaj restaĵoj, mezepokaj tomboj
* Interpretejo pri anzinaro "dehesa".

## Demografio 
## Festoj 
* Karnavalo
* Majkruco (3-a de majo).
* Kamparfesto de Sankta Isidro (15-a de majo).
* Festoj de Santiago (el 25-a de julio al 28-a de julio).
* Festo de la Elmigrinto (15-a de aŭgusto al 20-a de aŭgusto).
* Virgulino de Aguasantas (7-a de septembro kaj 8-a de septembro).

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Gender Trouble

***Gender Trouble*** (esperante *La seks-problemo*) estas la libro el 1990 de Judith Butler, havanta grandan influon al akademika feminisma movado kaj estanta ŝlosila en kvir-teorio. Per ĉi tiu libro unuafoje oni ekprezentis la koncepton de performativeco de sekso.[eta|350px|La aŭtorino de la libro, [Judith Butler, dum prelego.]]
[eta|[Plateto de Pioneer: viro kiel mastro de planedo ĉe unua plano aktive salutas levante manon, virino staras apud pasive.]]

## Bibliografio 
* Butler, Judith, 1999. Gender Trouble: Feminism and the Subversion of Identity. Novjorko: eldonejo *Routledge*. ISBN 0-415-92499-5

Kategorio:Feminisma teorio
Kategorio:Kvir-teorio
Kategorio:GLAT-literaturo
Kategorio:Anglalingvaj libroj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1990
Vöröstó

**Vöröstó** [voroŝtO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento, Veszprém, en Distrikto Veszprém. La loknomo signifas: ruĝa lago.
eta|Kapelo de Vöröstó

## Bazaj informoj 
* Areo: 6&nbsp;km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.9714/17.7221
* Loĝantaro: 100
* Poŝtkodo: 8291
* Telefonprefikso: 88

## Situo 
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Balatonfüred troviĝas 16, Ajka 23, Veszprém (urbo) 25 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el la 12-a jarcento laŭ tiama ortografio *"Verestou"*. Post la mezepoko la turkoj preskaŭ faris senhoma la vilaĝon. En 1714 germanoj alvenis. En Vöröstó migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Senmakula Koncipiĝo el la 20-a jarcento
* klasikisma kapelo kun golgoto de 1820

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Agarmiŝo

**Agarmiŝo** (, , ) estas monta masivo en Krimeo, la plej orienta parto de la Interna montoĉeno de la Krimea montaro. La masivo situas apud la urbo Starokrimo kaj estas deklarita kiel natur-monumento de la respublika graveco (ekde 1975). La monto de la nomo venas el la krime-tatara lingvo, en kiu ĝi signifas "grizhariĝanta".

La masivo havas iom platan supraĵon kun kelkaj pintoj. La plej alta punkto de la masivo estas la monto "Granda Agarmiŝo" (722,5 m.). La monto estas formita de kalkoŝtonoj kaj prezentas tipan karstan regionon: sur la monto multas kavernoj. La deklivoj de la monto estas gravaj por formiĝo de la akvaj resurcoj de orienta Krimeo: ĉi tie multas akvofontoj, ankaŭ sufiĉe grandaj.

La monto estas kovrita de arbaro, kiun konsistigas ĉefe fagoj, kverkoj kaj orientaj karpenoj; ekde la jaro 1964 la arbaro estis deklarita kiel naturrezervejo. Kelkaj specioj estas registritaj en la Ruĝa listo.

La pentrindaj ĉirkaŭaĵoj de la masivo ofte iĝis la scenejo por produktado de diversgenraj kinfilmoj.

## Fotogalerio 

Image:AgarmyshP1010074.JPG|La masivo Agarmiŝo (vidata el la loĝloko *Lesnaja Poljana*); maldekstre videblas la pinto *Ŝpil*, dekstre - la monto Granda Agarmiŝo; malantaŭ ĝi videblas la arbar-kovrita pinto Malgranda Ararmiŝo
Image:Agarmysh1.jpg|Starokrimo vidata de sur Agarmiŝo
Image:Agarmysh2.JPG|La Agarmiŝa arbaro sur la nordaj deklivoj

## Eksteraj ligiloj 
* Pri Agarmiŝo (ruse) 
* Pri Agarmiŝo (kun multaj fotoj)

Kategorio:Krimea montaro
Budafok (vinvilaĝo)

**Budafok** estas iama urbo, nun estas unu el la partoj de la 22-a distrikto en Budapeŝto havanta titolon vinvilaĝo.
eta|maldekstre|Katolika preĝejo de Budafok

## Historio 
La mezepoka vilaĝo senhomiĝis dum la turkoj. Ekde 1698 la kampoj apartenis al Eŭgeno de Savojo. En 1739 la loko estis vilaĝo. La alvenintaj germanoj kaj serboj okupiĝis pri vinkulturo. En 1886 la municipo ricevis la nomon *Budafok*, kiu en 1926 urbiĝis, fine en 1950 aliĝis al la ĉefurbo. En 1987 Budafok ricevis internacian ordenon "Urbo de Vinbero kaj Vino". Baze de vinkulturo tie oni faras ĉampanon.
eta|Maŭzoleo
eta|Urbodomo de Budafok

## Vidindaĵoj 
* paroĥa Preĝejo de Sankta Leopoldo (Budafok)
* Kalvinana preĝejo (Budafok)
* Luterana preĝejo (Budafok)
* maŭzoleo de Törley
* labirinto de keloj
* muzeo pri kavoloĝejo
* kastelo de Czuba

## Famuloj 
* en Budafok naskiĝis:
** futbalisto Lajos Csordás
** operkantistino Gabriella Déry
* en Kelenvölgy naskiĝis futbalisto Pál Titkos
* en Budafok mortis:
** József Mihalik (arthistoriisto)

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Vinvilaĝoj
Kategorio:Budapeŝto