Gabrielle Russier

**Gabrielle Russier** (prononcita kiel /ɡa.bʁi.jɛl ʁy.sje/ france) estis instruisto diplomita pri homa scienco naskiĝinta la  en Parizo (Francio) kaj mortinta la  en Marseille (Francio). Sekve de amrilato kun unu el siaj lernantoj, Christian Rossi, tiam 16-jaraĝa, ŝi estas kondamnita al unu prokrasta jaro de mallibereco pro forkaptado kaj forigado de neplenaĝulo el ties gepatroj, kaj memmortigas en sia loĝejo en Marseille.

Ŝia historio inspiris multajn artaĵojn kiel la filmon de André Cayatte, ''Mourir d'aimer* (Morti pro ami) en 1971, la kantojn *Gabrielle* de Serge Reggiani en 1970, *Des fleurs pour Gabrielle* (Florojn por Gabrielle) de Anne Sylvestre kaj *Mourir d'aimer* (Morti pro ami) de Charles Aznavour en 1971, kaj ankaŭ la televidfilmon de Josée Dayan, *Mourir d'aimer* (Morti pro ami) en 2009, kiu estos kritikita de la roluloj de tiu afero.

## Biografio 
### Juneco kaj studoj 
Gabrielle Russier naskiĝas en 1937 de René Russier, advokato pri kriminala juro en Parizo, kaj de Marjorie, mormona usonano suferanta pro multloka sklerozo. Ŝi ne havas gefratojn. Ŝi studas en la liceo por junulinoj Victor-Duruy. Ŝi poste studas homan sciencon en Parizo kaj renkontiĝas kun Michel Nogues en la universitata loĝejo en Antony (Francio). Ĉi tiu estas inĝeniero, specialisto pri nuklea fisio. La paro edziĝas unu jaro poste, en 1958. Gabrielle Russier tiam estas havanto de frua diplomo pri homa scienco.

### Profesia kariero 
Sia edzo estas dungita de General Electric por la anteno de Kazablanko en Maroko, kie, fine de 1959, Gabrielle Russier naskas ĝemelojn: Joël-on kaj Valérie-on. Ŝi petas kaj ekhavas postenon de profesoro en la liceo Moulay Abdallah.

Michel Nogues ekhavas postenon de inĝeniero en Cadarache (Bouches-du-Rhône, Francio). Gabrielle provizore revenas al la hejmo de siaj gepatroj en Parizo, antaŭ ol la paro ekloĝas, somere de 1961, en Aix-en-Provence (Francio). Gabrielle aliĝas al la universitato de Aix-Marseille por pretiĝi al la konkurson de la Instituto pretiganta al mezlernejo. El 500 kandidatoj, ŝi atingas la 13an rangon kaj fariĝas profesoro kaj kies gepatrojn ŝi konas. Tiuj estas, la patrino, profesoro pri la mezepoka franca, kaj la patro, profesoro pri filologio. Ili kunestas despli ke Gabrielle Russier estas tre fervora en ilia 5a mezlerneja klaso, kiu arigas siajn lernantojn pri la franca, la latina kaj la greka. Ili ankaŭ kunestas dum la manifestacioj fine de majo 1968 en Francio.

Gabrielle kaj Christian komencas amrilaton kiam li finontas la 5an mezlernejan klason. La gepatroj de la junulo, Mario kaj Marguerite Rossi, instruistoj en la universitato de Aix-en-Provence, tuj kontraŭstaras la amrilaton.

### Mallibereco, decembre 1968 et aprile 1969 
La juĝisto Bernard Palanque alvokita dum li ne deĵoris ĉar la afero estas taksita "tikla", akuzas Gabrielle Russier-on pro forigado de neplenaĝulo el ties gepatroj kaj ordonas, ke ŝi eniru la malliberejon *des Baumettes* (Marseille) unuafoje en decembro 1968. Li ekhavas loĝejon, kie li devas esti ĉiutage je la 19a. Li eltenas la unuajn monatojn kaj ĉeestas kursojn Ŝi fine restos mallibera dum 50 tagoj.

Je la 23a junio, la universitato de Aix-en-Provence rifuzas la kandidatecon de Gabrielle pri posteno de asistanto pri lingvistiko.

### La proceso de julio 1969 
Je la 10a julio 1969, Gabrielle aperas antaŭ la tribunalo pri kriminaleco de Marseille, sen publiko ĉeestanta. La prokuroro de la respubliko postulas 13 monatojn da senprokrasta mallibereco, kvankam li emfazas la profesiajn kvalitojn de la akuzito. Je la sekva tago, ŝi estas kondamnita al 12 monatoj da prokrasta mallibereco, al monpuno de 1 500 frankoj kaj al 1 simbola franko pro damaĝkompenso al la gepatroj.

La anstataŭulo Jean Testut ne emas alvoki apelacion pri la amnistiebla kondamno de Gabrielle Russier sed devas konformi al la instrukcioj de la ĝenerala prokuroro, Marcel Caleb. Li tamen defendas la vidpunkton de sia superulo:Devante aperi en oktobro antaŭ la apelacia kortumo de Aix-en-Provence, ŝi vidas la situacion kiel obstinecon de Institucio. Ŝi tiam skribas:Eksuferante deprimon, ŝi estas metita en la hospicon *La Recouvrance*, en Boulin (Hautes-Pyrénées, Francio), kiun ŝi forlasas je la 31a aŭgusto 1969.

Ŝia patro dungis lertan advokaton, Majstro Albert Naud, vane. Gabrielle unuafoje provas memmortigi aŭguste 1969.

### Memmortigo, septembre 1969 
Gabrielle Russier memmortigas je la 1a septembro 1969 veneniĝante per gaso, post esti kalfatrinta ĉiujn aerelirejojn kaj esti preninta barbituratojn, en sia loĝejo en la *Résidence Nord* de Marseille, kiu en sia prediko deklaras:Ŝi estas entombigita en la tombejo Père-Lachaise en Parizo ; kaj februare 1970, li klarigas la aferon al gazetaro:Kaj li konsentas je la 1a septembro 1971 intervjuon al la ĵurnalo *Nouvel Observateur*.

Je la 25a novembro 1969, la gazeto *Le Monde* anoncas, ke peticio estas ĵus prezentita antaŭ la franca ministro pri Justico, René Pléven. Tiu peticio ĉefe malgloras "obstinecon, kiu kongruas kun tiu de la inkviziciaj monaĥoj". Ĝi estis subskribita de multaj francaj famuloj el ĉiuj fakoj, inter ili la Nobel-premiitoj Jacques Monod, François Jacob, Alfred Kastler, kaj ankaŭ la ĵurnalisto André Frossard.

#### Influo super socio 
Kvin tagoj post ŝia morto, la franca kinisto Jacques Deray anoncas sian intencon fari filmon, kiu rakontas la historion de Gabrielle Russier, dirante al gazetaro:

Laŭ Jacques Deray, ĉi tiu okazaĵo aspektas kiel antikva tragedio. Ĉio kongruas: la okazaĵoj de majo 1968, la ama renkontiĝo inter du homoj, la sinteno de la universitatuloj, la sinteno de polico, de la kortumo, de la familiaruloj.

Sekve de la antaŭjuĝaj malliberigoj de Gabrielle Russier, kiujn multaj homoj taksas troaj, la franca ministro pri Justico René Pleven anoncas oktobre 1969 reformon pri antaŭjuĝa mallibereco.

La skandalo kaj la memmortigo de Gabrielle Russier emocias la kantiston Charles Aznavour, kiu tuj eklaboras kanton. Poste André Cayatte faras en 1970, la filmon *Mourir d'aimer* (Morti pro ami), inspirita de la skandalo, en kiu Bruno Pradal rolas Christian Rossi-on. Annie Girardot aperas en la titolpaĝo de la franca gazeto *L'Express* de la 15a februaro 1971, post la publikigo de la filmo, kiu ekas polemikon sed kiu iom post iom atingas sukceson, kun 5,9 milionoj da spektantoj en kinejoj. La kanto de Aznavour *Mourir d'aimer* (Morti pro ami), post kiam la kinisto permesis al li uzi la saman titolon, publikigitas samtempe.

Televidfilmo de Josée Dayan elsendita en 2009, kun Muriel Robin kaj Sandor Funtek, estas akre kritikita de la eksa pastoro Viot, kiu taksas ke ĝia mesaĝo misbildigas la amon inter instruisto kaj ties lernanto.

#### Filmoj 
* *Mourir d’aimer*, franca filmo de André Cayatte, publikigita en 1971, kun Annie Girardot kaj Bruno Pradal.
* 1970 : Triangle - *Élégie à Gabrielle*.
* 1971 : Charles Aznavour - *Mourir d'aimer*.
* 1971 : Anne Sylvestre - *Des fleurs pour Gabrielle*, en la albumo *Abel, Caïn, mon fils.*.
* 1972 : Claude François - *Qu'on ne vienne pas me dire'' (aludo al Gabrielle Russier en la dua strofo).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Mary Kay Letourneau, simila kazo en Usono dum 1990-jaroj
* Jean Verdeil

Kategorio:Mortintoj en Marsejlo
Kategorio:Naskiĝintoj en Parizo
Kategorio:Homoj de Marseille
Kategorio:1960-1969