Viktor Astafjev

[eta|Monumento al Astafjev en [Krasnojarsko ]]
eta|Astafjev sur poŝtmarko de Rusio de 2024.
**Viktor Petroviĉ ASTAFJEV** (, naskiĝis la 1-an de majo 1924 en Ovsjanka, Ujezd Krasnojarsk, Jeniseja gubernio  - la 29-an de novembro 2001 en Krasnojarsko) estis rusa verkisto kaj literatura kunulo de Aleksandr Solĵenicin. Li estas konsiderita la literatura voĉo de lia patruja Siberio  .

## Vivo 
Astafjev estis kreskigita fare de sia avino de la aĝo de 7 post kiam lia patrino mortis sur la vojo al sia patro, kiu estis en malliberejo. Li poste pasigis tempon en orfejo. Post finado de fervoja lernejo en 1942, Astafjev laboris kiel manovisto antaŭ militservo en la ruĝa armeo . En Novosibirsko li frekventis la infanteriolernejon kaj ricevis marŝordonojn de 1943 moviĝi al la fronto. Li servis kiel soldato ĝis la fino de la Granda patriota milito.

En 1945 li edziĝis al Maria Semjonovna Korjakina kaj gepatris filinon Irina kaj filon Andrei. La familio translokiĝis al Chusovoy (hodiaŭ la Perma Regiono). Astafjev laboris kiel respondeculo de stacidomo, magazenisto, seruristo, kaj nekvalifikita laboristo ĉe la viandofabriko. Samtempe li partoprenis en literatura rondo organizita de la loka gazeto *Chuzovsky Rabotschi*. Lia unua rakonto estis publikigita en ĝi en 1951. En la sama jaro li translokiĝis al la gazeta redakcio kaj en la sekvaj jaroj verkis korespondadojn, artikolojn, skizojn kaj pli ol dudek rakontojn.

En 1958 Astafjev estis akceptita en la Asocio de Verkistoj kaj, post ekzamenado de la Maxim Gorkij Literatura Instituto en 1961, li iĝis sendependa verkisto de 1962.

Astafjev estas konsiderata unu el la elstaraj verkistoj de la degelperiodo de la mez-1950-aj jaroj. Lia romano *Тают снега* (la neĝo deĝelas) estis publikigita en 1958. Male al Solĵenicin, kiu estis pelita en politikan ekzilon en 1974 , Astafjev restis en Rusio. Li rifuzis partopreni la kalumnian kampanjon aranĝitan de la ŝtato kontraŭ la aŭtoro de la *La Gulaga Arkipelago*. Ĉiam kritika observanto de politika kaj socia vivo, li precipe kampanjis kontraŭ kampara elirado en sia patrujo kaj parolis por la renaskiĝo de la rusa vilaĝo . En lia lasta romano, *Malbenita kaj Mortinta,* li denove priskribis la totalisman pasintecon de sia lando .

De 1989 ĝis 1991 li estis Popola Deputito de Sovetunio, en 1991 Sekretario de Sovetia Verkista Unio kaj Vicprezidanto de la *Eŭropa Foruma* verkista asocio. En oktobro 1993 li subskribis la apelacion de 42 verkistoj kiuj, post kiam la ribelo kontraŭ Jelcin estis subpremita, postulis decidajn paŝojn kontraŭ la naciisma, komunista kaj faŝisma opozicio . Tamen, la skribaĵoj de Astafjev ankaŭ estas karakterizitaj per konservativa bildo de virinoj kaj fojaj kontraŭ-judaj rimarkoj .

En 2009, Astafjev postmorte ricevis la Solĵeniĉjan Literaturan Premion.

## Verkaro (elekto) 
* *La Ŝtelo* (*Кража*), rakonto, 1966
* *Paŝtisto kaj Paŝtistino* (*Пастух и пастушка*), romano, 1971
* *Tsar-Ryba* (*Царь-рыба*), romano, 1975
* *Malproksimaj Jaroj de Infanaĝo* (*Последний поклон*), Memoroj, 1980
* *La Malĝoja Detektivo* (*Печальный детектив*), romano, 1986
* *Malbenita kaj Mortinta* (*Прокляты и убиты*), romano, 1994

## Literaturo 
* Sigrid Hoppe: ''La temo de la Granda Patriota Milito en sovetia literaturo de la 70'oj. Uzante la ekzemplon de la laboro de Viktor Astaf'ev kaj Evgenij Nosov.* Halo: Univ. Diss. 1982.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* 11027 Astafʹev

## Eksteraj ligiloj 
* Markanta la 75a datrevenon de Viktor Astafjev kaj Venka Tago de Lyubov Kuznetsova.
* eltiraĵo, de *La Malbenita kaj la Mortigita'' Nova rusa verkado

Kategorio:Sovetiaj militistoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Ruslingvaj verkistoj
Kategorio:Herooj de Socialisma Laboro
Kategorio:Mortintoj en 2001
Kategorio:Naskiĝintoj en 1924