open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Scienca komunumo

La termino **scienca komunumo** rilatas al ĉiuj sciencistoj, kiuj interagas inter si. 

La scienca komunumo nature dividiĝas al donantaj komunumoj laŭ la esploraj temoj. La celo de la komunumo estas ebligi diskuton, kundividadon de informoj kaj reciprokan fekundigon, kiuj helpas pliefikigi esplorajn metodojn kaj plibonigi esplorajn atingojn.

Aparteni al la scienca komunumo estas la rezulto de edukado, dungado aŭ aparteno al akademia institucio. Klaso ene de la komunumo estas plejparte influita de la nombro kaj kvalito de publikaĵoj (artikoloj kaj libroj) de la sciencisto, kvankam sociologiaj studoj faritaj inter sciencaj komunumoj sugestas, ke sekso, raso aŭ socia statuso povas influi komunuman akcepton.

Membroj de la sama scienca komunumo ne nepre estas membroj de esplora teamo. Komunikado inter sciencistoj ĉefe baziĝas sur disvastigado de esplorartikoloj per publikigo de artikoloj en ĵurnaloj en la diversaj esploraj kampoj, aŭ per partopreno en konferencoj, kie novaj esploroj kaj ideoj estas prezentitaj.

## Vidu ankaŭ 
* TED-Konferenco
* Filozofio de Scienco
* La scienca metodo
* La nova epoko
* paradigmo
* Norma Scienco
Kategorio:Sociologio de scienco
Maksymilian Papierny

**Maksymilian PAPIERNY** (mortis en Lodzo en 1931) estis pola esperantisto kaj kuracisto. Li estis membro de TEKA kaj la aŭtoro de *Lernolibro pri Akuŝarto*.

## Referencoj 
Kategorio:Polaj esperantistoj
Kategorio:Polaj kuracistoj
Kategorio:Lodzanoj
Lingvistikaj eksperimentoj de homedaj simioj

[dekstra|eta|250x250ra| La [Eta ĉimpanzo|nanaj ĉimpanzoj Kanzi kaj lia fratino Panbanisha kun la esploristo Sue Savage-Rombao, komunikas per simboloj kreitaj por komunikado inter ĉimpanzoj kaj homoj. Ĉiu el la centoj da koloraj simboloj ("leksigramoj") reprezentas unu vorton en la angla .]]

Ekde la 1960-aj jaroj, kelkaj studoj estis faritaj pri kaptitaj simioj - ĉefe ĉimpanzoj kaj bonoboj ("nanaj ĉimpanzoj"), sed ankaŭ goriloj kaj orangutanoj - kiuj provis instrui ilin uzi naturan lingvon simile kiel homoj faru en ĝi, same kiel en diversaj planlingvoj. La motivo por ĉi tiuj eksperimentoj estis la varmega debato en la scienca komunumo ekde la progresoj en lingva esplorado dum la 20-a jarcento (progresoj, kiuj kondukis al la kreado de strukturisma kaj generativa lingvistiko), pri la demando, ĉu lingva akiro kaj uzado estas unikaj kapabloj nur por homoj.

Homedaj simioj tre similas al homoj genetike, kaj ili montras iagrade kapablojn ĉefe karakterizajn por homoj, kiel ekzemple la uzado de simplaj iloj. Neniu el ili kapablas produkti diversajn sonojn, kiujn homo povas produkti, ĉar ilia voĉkesto (laringo) situas alte en la gorĝo. Tamen simioj nature uzas korpajn gestojn por komuniki inter si, kvankam neniu lingvo estis observita, kiu respondas al la difino de "natura lingvo". La eksperimentoj baziĝis sur la hipotezo, ke homoj estas unu paŝo antaŭ lingva disvolviĝo laŭ iliaj kognaj kapabloj kaj cerba strukturo. Laŭ la hipotezo, kvankam simioj ne kapablas memstare disvolvi lingvon, ili povus akiri lingvon sub homa gvido.

Kategorio:Bestaj rajtoj
Kategorio:Besta inteligenteco
Kategorio:Lingvoscienco
Saint-Joseph-le-Castellas (stacidomo)

**Saint-Joseph-le-Castellas** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Marsejlo (inter la 14-a kaj 15-a arondismentoj), en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).

## Vidu ankaŭ 
* Marsejlo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Bouches-du-Rhône
Kategorio:Transporto en Marsejlo
Terminatoro

[eta|dekstra|[Internacia Kosmostacio fluganta super Afriko kaj Mezoriento trans la terminatoro en nokton]]
En astronomio, la **terminatoro** estas fikcia linio, kiu markas la limon inter la prilumata duonsfero kaj la senluma duonsfero de planedo aŭ satelito prilumata de stelo.

## Difino 
Oni supozu, ke astro estas prilumata de stelo. La **terminatoro** sur la astro estas la fikcia kurbo sur la astra surfaco, konsistanta el tiuj punktoj, ĉe kiuj la linio al la stela centro tanĝas la astran surfacon. Se la astro estas sfera, kaj la stelo estas sufiĉe malproksima, do la terminatoro estas proksimume ĉefcirklo.

Se la astro estas prilumata de pluraj lumfontoj, do la astro povas havi plurajn terminatorojn. Ekzemple, satelito prilumata de kaj stelo kaj planedo havas du terminatojn.

Earthterminator iss002 full.jpg | Terminatoro sur Tero
Keeler crater AS13-60-8635.jpg | Terminator apud kratero Keeler sur Luno
Mimas double terminator.jpg | Du terminatoroj sur Mimaso, satelito de Saturno. La pli luma terminatoro ĉe la supro estas Suna; la malpli luma terminatoro ĉe la dekstro estas Saturna.

### Tera terminatoro 
eta | dekstra | Variado de la terminatoro laŭ sezonoj ĉe Eŭropo.
Sur Tero, la terminatoro markas la limon inter tago kaj nokto. Observanto kuŝanta sur terminatoro observas krepuskon. La loko de la terminatoro dependas de la tempo en diurno (tagnokto) kaj de la sezono en jaro.

### Luna terminatoro 
La terminatoro sur Luno markas la randon de la lunarko. Krateroj kaj aliaj geografiaĵoj sur luno estas pli videblaj, kiam ili kuŝas sur la terminatoro, pro la oblikva angulo de sunradioj.

## Etimologio 
La termino *terminatoro* devenas de la latina '** “limomarkanto”, de **' “marki la limon” kaj '''' “-anto”.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Teraj fenomenoj
Kategorio:Stela astronomio
Kategorio:Luno
Kategorio:Partoj de tago
Berre (stacidomo)

**Berre** estas franca stacidomo fermita al pasaĝeroj sur linio Paris-Lyon - , situanta en  Berre-l'Étang, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de vartrajnoj.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Paris-Lyon - Marseille-St-Charles (830000).

## Vidu ankaŭ 
* Berre-l'Étang

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fret SNCF
Kategorio:Fervojaj stacioj en Bouches-du-Rhône
Kategorio:Berre-l'Étang
Polpa luktado

dekstra|eta|250x250ra|Giganta Pacifika polpo - la plej granda el la polpoj kiu povas atingi longecon de
**Polpa luktado** estas ekstrema sporto, en kiu plonĝistoj luktas kun polpoj por tiri ilin al marbordo.  Ĉi tiun teknikon ankaŭ uzas praktike maraj biologoj por kapti polpojn. 

Polpoj estas konsiderataj kiel la plej altaj kvocientaj intelektuloj inter senvertebruloj kaj ilia kaptado ne estas bagatela kaj eĉ povas esti danĝera. Estas noto pri partoprenado en ĉi tiu sporto ekde la malfruaj 1940-aj jaroj, sed ĝia praktiko atingis sian pinton de populareco dum la 1960-aj jaroj en Usono. Dum ĉi tiu periodo, la Mondaj Polpaj Luktaj Ĉampionecoj okazis ĉiujare ĉe Puĝeta Fjordo, Vaŝingtonio. La evento altiris milojn da spektantoj ĉiujare kaj eĉ estis raportita de amaskomunikiloj. Trofeoj estis donitaj al individuoj kaj grupoj de plonĝistoj, kiuj kaptis la plej grandajn bestojn. Post la konkurso iuj polpoj estis manĝitaj, iuj estis donitaj al loka akvario kaj iuj estis liberigitaj reen en la maron.  Ekzemple, ĉe la Mondaj Polpaj Luktaj Ĉampionecoj okazigitaj en aprilo 1963, 111 plonĝistoj partoprenis. 25 polpoj kiel specimenoj de giganta Pacifika polpo (*Enteroctopus dofleini*) estis kaptitaj en tiu tago. La polpoj estis aranĝitaj laŭ sia pezo: la pezo de la plej malgranda estis  kaj tiu de la plej peza 26 kg. 

En 1965, la gazeto Time publikigis artikolon pri la kreskanta populareco de la industrio. 

## Piednotoj 
Kategorio:Subakvado
Kategorio:Kapopieduloj
László Tamás

**László Tamás** [lAslO tamAsx], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tamás László** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.

László Tamás naskiĝis la  en Kőszeg, li mortis en 2009.

## Biografio 
László Tamás maturiĝis en piarista gimnazio en Budapeŝto en 1941, poste li akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Agrikultura Universitato en 1946. Post la diplomo li estis asistanto en la fakultato (iom poste altlernejo), baldaŭ lektoro, inter 1965-1981 docento, poste ĝis la emeritiĝo en 1989. Intertempe en 1955 li kandidatiĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li plej ofte faris kirurgiajn laborojn sur ĉevaloj. Spite la emeritan vivon li instruis plu 15 jarojn, eĉ li denove estis katedrestro inter 1997–1999.  Li ricevis medalojn en 1988 kaj 2002.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A plasmatransfusio háziállatokon* (disertaĵo, 1955)
* *Állatorvosi sebészet 1-3* (studenta lernolibro)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
István Tóth-Baranyi

**István Tóth-Baranyi** [isxtvAn tOt-baranji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth-Baranyi István** estis hungara bestokuracisto.

István Tóth-Baranyi naskiĝis la  en Kiskunmajsa, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
István Tóth-Baranyi akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1936. Inter 1943 kaj 1945 li estis buĉejestro en tiam hungara urbo Szatmárnémeti. Ekde 1947 li okupiĝis pri kortobirdoj. Li establis kortobirdan kontrolan servon, kiun li gvidis 15 jarojn. Li sukcese kreis vakcinojn kontraŭ pesto de kortobirdoj. Li estis fondita ĉefredaktoro de revuo pri kortobirdoj ekde 1954. Li mortis abrupte tragike.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A Tartósító és húsipari technológia* (kunauxtoro, 1952)
* *Baromfiipari ismeretek* (1957)
* *A pecsenyebaromfi* (1963)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
La Ciotat (stacidomo)

**La Ciotat** (alinomita **La Ciotat - Ceyreste** en 2018) estas franca stacidomo sur linio  -  (landlimo), situanta en  La Ciotat, apud Ceyreste, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Marseille-St-Charles - Vintimille (frontière) (930000).

## Vidu ankaŭ 
* La Ciotat
* Ceyreste

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Bouches-du-Rhône
Kategorio:La Ciotat
125718 Jemasalomon

'*125718 *Jemasalomon'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 15-an de decembro 2001 de la franca amatora astronomo Jean-Claude Merlin elde la Observatorio de Buthiers (Seine-et-Marne, Francio).

## Orbito 
Ĝi estas proksima de la  1:2 kun Marso kaj 3:1 kun Jupitero.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la franca amatora astronomo *Jean-Marc Salomon* (1955–1981), kiu establis la astronomian dividon de la Asocio *Planète Sciences'' en la 1970-aj jaroj. Lia aktivemo estas grande responsa de la establo de la Observatorio de Buthiers. La teleskopo de 0,6 m, per kiu la asteroido estis malkovrita, estas nomata en lia honoro.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Jean-Claude Merlin
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Hundobatalo

eta|240x240ra| Ilustraĵo de hundobatalo
**Hundobatalo** estas batalo inter du hundoj iniciatita de iliaj posedantoj.
eta|Tosa Inu Japanese fighting dog
La hundoj partoprenantaj la batalojn estas plejparte el la rasoj Amstaff kaj Pitbull. Hundobataloj estis oftaj en la 19-a jarcento inter la aristokrataro. La batalo ofte daŭras ĝis la morto de unu el la partoprenantaj hundoj, dum la spektantoj vetas pri la rezulto. Krome oni scias pri sciencistoj, kiuj konkurencis inter si miksante malsamajn rasojn de hundoj, por krei la plej bonan batalhundon.

Hundobataloj poste evoluis en batalojn por katoj, kokoj (tial la frazo "kokbatalo") kaj aliaj dorlotbestoj. Lastatempe okazis ankaŭ fenomeno de hundaj bataloj kontraŭ sovaĝaj bestoj kaptitaj en naturo, kiel hienoj aŭ aproj.

Hodiaŭ multaj protestas kontraŭ la hundaj bataloj pro sia krueleco kaj ili eĉ fariĝis kontraŭleĝaj en multaj landoj, inkluzive de Israelo. Tamen centoj da hundaj bataloj sekrete okazas ĉiujare.

## En filmoj 
* *Amores perros*

## Eksteraj ligiloj 
Bibliotekoj

Kategorio:Hundoj en populara kulturo
Kategorio:Konkursoj
Kategorio:Hundoj
Šimonovice

**Šimonovice** () estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec sur deklivoj de Ještěda-kozákova montodorso. En la municipo vivas  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1545.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* statuo de Johano Nepomuka
* kelke da konstruaĵoj de popola arkitekturo

## Naturmemorindaĵoj 
* Horecké skály
* monto Javorník (684 m s. m.)
* Rašovský hřeben
* Rašovské sedlo

## Partoj de municipo 
* **Šimonovice**
* Minkovice
* Rašovka kun domaro Bystrá

## Pluaj fotoj 

Simonovice.JPG|Vido de Šimonovice al Jizera montaro
Simonovice (lidova architektura2).JPG|Popola arkitekturo en Šimonovice
Simonovice (pohled na Minkovice a Liberec).JPG|Vido de Šimonovice al Minkovice kaj Liberec


Kategorio:Municipoj en distrikto Liberec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Liberec
Kategorio:Setlejoj en Ještěda-kozákova montodorso
Vlastibořice

**Vlastibořice** () estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec. En la municipo vivas  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Vlastibořice**
* Jivina
* Sedlíšťka
* Slavíkov

## Pluaj fotoj 

Vlastiborice - church.jpg|Preĝejo de sankta Katarina
Vlastiborice - bell tower.jpg|Ligna sonorilejo
Vlastiborice - Jan Nepomucky.jpg|Statuo de Johano Nepomuka


Kategorio:Municipoj en distrikto Liberec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Liberec
Kategorio:Setlejoj en Jiĉina montetaro
Kategorio:Municipoj rompantaj konsistigecon de teritoria membrigado de ŝtato
Tetovo

**Tetovo** (, , ) estas urbo situanta en la nordokcidento de Norda Makedonio, en la regiono Polog. Ĝi estas la administra centro de la Opština Tetovo. Laŭ la censo de septembro 2021 loĝis en la urbo entute 63 176 homoj. sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Loko, priskribo 
eta|maldekstra|
Ĝi situas sur ambaŭ bordoj de la rivero Pena en alteco de ĉirkaŭ 450 - 650 m. Pli ol duono de la urbo situas en la nacia parko Šar Planina. La urbo mem kovras areon de ĉirkaŭ 22 km².

Ĉe la sudorienta rando de la urbo pasas la aŭtovojo A2 / E65. Oriente ĝi permesas ligojn al Skopjo (ĉ. 42 km). Ĝi kondukas suden al la urbo Gostivar (ĉ. 30 km), Kičevo (ĉ. 70 km) kaj Ohrid (ĉ. 135 km).

La fervoja linio de Kičevo tra Gostivar al Skopjo ankaŭ trapasas la urbon.

## Historio
La unuaj spuroj de loĝado en la urba areo troveblas en la pratempo. Tiutempe la loko nomiĝis Eŭnumo. En 1933 troviĝis ĉi tie bronza statuo de 9 cm longa kaj 4 cm larĝa el la 6-a jarcento a.K. Ĝi estas la plej malnova arkeologia trovaĵo en la regiono. La statuo nun estas en la urba muzeo.

Laŭ otomanaj fontoj, Kalkandelen - kiel la turkoj nomis ĝin - estis vilaĝo de komercistoj kaj metiistoj en la 15-a jarcento, kiu tiutempe kreskis rapide. En 1689 Tetovo unue estis nomata "urbo". La plej multaj el la kulture signifaj konstruaĵoj devenas de la otomana periodo, inkluzive de la 18-a kaj 19-a-jarcentaj Arabati-Tekke-bibliotekoj, la antaŭa hamamo apud ĝi, kaj la turist-kolora bunta moskeo.

Tetovo ankaŭ ne estis ŝparita de la kreskanta naciismo en Balkano. En 1844, albanoj organizis ribelon kontraŭ la Otomana Regno. Ili protestis kontraŭ la neproporciaj impostoj truditaj al ili kaj kontraŭ la politiko de centralizo. Post la forigo de la ribelo, multaj albanoj en Tetovo estis malliberigitaj aŭ deportitaj al Malgranda Azio.

### Loĝantaro 
Laŭ la censo de 2002, inter la loĝantoj de tiam 52 915 homoj estis 28 897 albanoj (54,6 %), 18 555 makedonoj (35.1 %), 1 878 turkoj (3,6 %), 2.352 ciganoj (4,4 %) - restas 2,3 % ceteraj.
eta|Bunta moskeo|maldekstra
Religioj: 33 509 islamanoj (63,3 %), 18 676 ortodoksaj kristanoj (35,3 %) - restas 3,6 % ceteraj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Tradukfonto 
Kategorio:Loĝlokoj de Nord-Makedonio
Kategorio:Urboj de Nord-Makedonio
Oksirinĥa papiruso 1007

eta|P.Oxy. VII 1007
La **Oksirinĥa papiruso 1007**, (**LXXP.Oxy.VII.1007**; **P.Oxy. VII 1007**; **P.Lond.Lit. 199**; **TM 61956**; **LDAB 3113**) - estas malgranda fragmento de la Greka Septuaginto (LXX) verkita sur papiruso. Ĝi estas volvolibro. Ĉi tiu manuskripto estis malkovrita ĉe Oksirinĥo, ĉirkaŭ 160 kilometrojn (99 mejl.) sude de Kairo. Ĝi estis katalogita kun la numero 1007. Estis paleografie datite kiel skribita inter 250 kaj 350 p.K.

Ĉi tiu fragmento enhavas la tetragramon en pra-hebrea (15px15px).

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Bibliaj manuskriptoj
Kategorio:Manuskriptoj de la Malnova Testamento
Kategorio:Oksirinĥo
Kategorio:Papirusoj de Oksirinĥo
Béla Tóth (bestokuracisto)

**Béla Tóth** [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tóth Béla** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.

Béla Tóth naskiĝis la  en Torontálsziget (Hungara reĝlando, nuntempa Sakule en Serbio), li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Béla Tóth maturiĝis en gimnazio en Makó en 1934, poste li akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1939, post 2 jaroj li doktoriĝis. Li estis bestokuracisto en ĉevalaro de Mezőhegyes en 1939, poste privata bestokuracisto en Maroslele, pli poste asistanto en la fakultato. Intertempe li batalis dum la 2-a mondmilito, kies fino li estis militkaptito en Sovetunio ĝis 1948. Hejmenveninta li havis postenojn en la Ministerio pri agrikulturo (Hungario) (1948–1952) kaj uzino pri vakcinoj (1952–1956). Li apogis la hungaran revolucion, tial poste li estis poste nur vicuzinestro (1957–1969). Li kandidatiĝis en 1961 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Intertempe li estis konsilisto en Britio en la jaroj 1965 kaj 1966, en Mongolio en 1973 kaj 1974. Li multe strebis por halti la peston inter la kortobirdoj. Li ricevis unufoje medalon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A kérődző állatoknak szájon át beadott gyógyszerek útja a felszívódásig* (disertaĵo, 1941)
* *A juhrühösség leküzdése és a HCH- szerek alkalmazása* (1951)
* *A B12-vitamin szerepe a baromfitenyésztésben és nevelésben* (1958)
* *Vizsgálatok a baromfipestis elleni védekezés tökéletesítésére megelőző védőoltásokkal* (disertaĵo, 1960)
* *A bárányok szív- és vázizom-elfajulásának gyógykezelése szelénsókkal* (kunaŭtoro, 1965)
* *Outbreak of Duck Plague in Thailand* (1978, ankaŭ hispane kaj vjetname)
* *A Marek-féle betegség elleni védekezés* (kunaŭtoro, 1982).

## Fontoj 
* hungarlingva biografieto kun foto
* hungarlingva biografio
* https://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=6324

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Oldřichov v Hájích

**Oldřichov v Hájích** () estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec. Ĝi situas proksimume 10&nbsp;km norde de Liberec sur ŝoseo el Liberec ĝis Raspenava. En la municipo vivas  ().

## Historio 
La vilaĝo estis fondita en la jaro 1381.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Oldřichov v Hájích** (*Buschullersdorf*)
* Filipka

## Vidu ankaŭ 
* Oldřichov na Hranicích

## Pluaj fotoj 

Oldřichov v Hájích - chalupa na západní straně údolí, severně od odbočky modré značky (2).JPG|Oldřichov v Hájích
Mníšek a Oldřichov z letadla.JPG|Mníšek kaj Oldřichov el aviadilo


Kategorio:Municipoj en distrikto Liberec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Liberec
Kategorio:Setlejoj en Jizera montaro
Kategorio:Setlejoj en Ĵitava baseno
Graflando de Tripolo

[250px|eta|dekstre|[Krucistaj ŝtatoj estiĝintaj fine de la unua krucmilito en Sankta Lando. En la centro helverde la plej malgranda kaj centra Graflando de Tripolo.]]

La **Graflando de Tripolo** estis la lasta kreita de la kvar grandaj Krucistaj ŝtatoj en Levantenio. Kelkaj el ties ĉefaj urboj estis Safita, Tartus kaj Tripolo de Libano.

La komenco de la Graflando datas el 1102, kiam la grafo Rajmondo la 4-a de Tuluzo, unu de la estroj de la Unua krucmilito, startigis longan militon kontraŭ la Banu Ammar, emiroj de Tripolo (teorie vasaloj de la fatimidaj kalifoj de Kairo), per kiu li akiris grandan parton de ties teritorio ĝis sieĝo en la propra Tripolo. Rajmondo mortis en 1105, kaj sukcedis lin siavice lia frato Alphonse Jourdain, lia kuzo Guillaume de Cerdagne kaj lia eksterleĝeca filo Bertrand.
eta|maldekstre|150px|Blazono de la Grafoj de Tripolo.

La Graflando de Tripolo plue ekzistis kiel vasalo de la Jerusalema reĝlando; dum la Malta Ordeno ricevis en 1142 la fortikaĵan lokon *Krak des Chevaliers*. La graflando sukcesis saviĝi el la konkeroj de Saladino post la Batalo apud Hattin, kaj ekde 1201, estis kunigita al Antiokio, ĝis ties konkero en 1268. Tripolo survivis kelkajn jarojn poste, ĝis profite de interna kverelo la mamlukoj konkeris la ĉefurbon en 1289.

## Bibliografio 
* Malcom Barber, La storia dei Templari, Piemme, gennaio 2001. ISBN 88-384-4796-9
* Christopher Tyerman, God's War: A New History of the Crusades, Belknap Press, 2006-10-27. ISBN 0-674-02387-0
* Thomas F. Madden, The New Concise History of the Crusades, Rowman & Littlefield Publishers, Inc.; 2006-10-27. ISBN 0-7425-3823-0
* Jean Richard, The Crusades: ĉ. 1071 - ĉ. 1291, Cambridge University Press, 1999. ISBN 978-0-521-62566-1
* Steven Runciman, Storia delle Crociate, Torino, Einaudi, 1993.
* René Grousset, L'Empire du Levant: Histoire de la Question d'Orient, Parigi, Payot, 1949. ISBN 2-228-12530-X
* John Life La Monte, Feudal Monarchy in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1100-1291, Cambridge, The Mediaeval Academy of America, 1932. ISBN 978-0-527-01685-2
* Tibble, Steven Monarchy and Lordships in the Latin Kingdom of Jerusalem, 1099-1291, Oxford, Clarendon Press, 1989.

Kategorio:Krucistaj ŝtatoj
Kategorio:Unua krucmilito
Kategorio:Eksaj landoj de Azio
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1100-1109
Kategorio:Aperis en 1102
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1280-1289
Kategorio:1289
Fomito

**Fomito** (neologismo, ne en PIV) aŭ **infektita objekto**, en epidemiologio estas nevivanta objekto aŭ surfaco, kontaminata per mikro-organismoj, kiuj povas porti kaj transmisii patogenojn, kiuj verŝajne kontaminas aliajn objektojn, bestojn aŭ homojn, tiel ludante rolon en la disvastiĝo de kontaĝa malsano. Patogenoj kiel la gripa viruso aŭ SARS-Cov-2 povas esti transdonataj per *fomitoj*. Ekzemploj de fomitoj inkluzivas objektojn kiel butonojn, pordotenilojn kaj skatolojn. Kiam infektita persono ne lavas siajn manojn post tusado aŭ ternado, kaj tiam tuŝas ĉi tiujn surfacojn estas manieroj kiel viruso povas kontamini tiujn objektojn.

Patogenoj kiel la gripa viruso aŭ la SARS-Cov-2 povas esti transdonataj per fomitoj.

Iu ajn senviva objekto (ankaŭ nomata pasiva vektoro), kiu, kiam ĝi estas poluita aŭ elmetita al infektaj agentoj (kiel patogenaj bakterioj, virusoj aŭ fungoj), povas transdoni malsanojn al nova gastiganto. Poluado povas okazi kiam unu el ĉi tiuj objektoj venas en kontakto kun korpaj sekrecioj, kiel naza likvaĵo, vomaĵo aŭ fekaĵo. Multaj kutimaj objektoj povas subteni patogenon ĝis persono kontaktas la patogenon, pliigante la eblon al infektiĝo.

Haŭtĉeloj, haroj, vestaĵoj kaj litaĵoj ofte estas fontoj de poluado. Transdono de malsano per ĉi tiu vojo povas do okazi hejme, en hospitalo aŭ en alia institucio, kie homoj loĝas.

Fomitoj ofte asociiĝas kun infektoj akiritaj en hospitaloj. Stetoskopoj estas ekzemplo de fomitoj asociitaj kun sanservo. Steriligo de tiaj objektoj malhelpas la riskon je infekto.

Neporozaj surfacoj (kiel ekzemple pordoklinkoj) ofte pli bone transdonas patogenojn ol porozaj surfacoj (kiel ekzemple monbiletoj). Ĉi tio estas ĉar porozaj materialoj pli bone absorbas kaj kaptas la patogenon, kio malfaciligas ĝian disvastiĝon.

## Referencoj 
Kategorio:Mikrobiologio
Kategorio:Higieno
Kategorio:Medicina terminologio
Kategorio:Epidemiologio
ISO 3166-2:JM

**ISO 3166-2:JM** estas subaro de la normo ISO 3166-2 rilate Jamajkon. La kodojn havas la 14 paroĥoj. Ĉiu kodo konsistas el du partoj, apartigitaj per streketo. La unua estas JM, la ISO 3166-1 dulitera (alpha-2) kodo de Jamajko. La dua parto estas du ciferoj (ekde 01 ĝis 14).

## Kodoj por Jamajko 
eta|260px|Administra divido de Jamajko

## Kodoj por najbaraj ŝtatoj 
* Kubo — ISO 3166-2:CU (norde),
* Haitio — ISO 3166-2:HT (oriente).

## Vidu ankaŭ 
* .jm

## Referencoj 
JM
*
Rejnlandaj antikvecamikoj

eta|"Bonner Jahrbücher", fakgazeto eldonata de la Rejnlandaj antikvecamikoj
La **Societo de amikoj de la antikveco en Rejnlando** () estas germana historia klubo. Ĝi fonditis en la 1.10.1841 en Bonn por priesploradi mezepokan arton kaj provincromiajn respektive prahistoriajn trovitaĵojn. Ekde 1842 ĝi eldonas la serion "Bonner Jahrbücher". Ekde 1864 oni strebas akiri antikvajn objektojn por disponigi ilin poste al la Rejna landa muzeo de Bonn. Fine de 2013 havis la societo 800 anojn.

Prezidanto estas arĥeologiprofesoro de la Universitato de Bonn, Frank Rumscheid.

## Publikigoj 
* *Jahrbücher des Vereins von Alterthumsfreunden im Rheinlande*. IX. Bonn 1846.Digitalisat
* *Jahrbücher des Vereins von Alterthumsfreunden im Rheinlande*. XIII. Bonn 1848. 
* *Jahrbücher des Vereins von Alterthumsfreunden im Rheinlande*. XV. Bonn 1850. Internet Archive
* *Jahrbücher des Vereins von Alterthumsfreunden im Rheinlande*. XLI. Bonn 1866. Digitalisat
* *Jahrbücher des Vereins von Alterthumsfreunden im Rheinlande*. XLVII kaj XLVIII. Bonn 1869.Digitalisat

## Eksteraj ligiloj 
* Verein von Altertumsfreunden im Rheinlande

Kategorio:Historiaj societoj
Kategorio:Bonn
Kategorio:Aperis en 1841
Kategorio:Historio de Rejnlando
Burasko

eta|dekstra|*Post burasko — ŝiprompigantoj*, pentraĵo de James Hamilton
En meteologio, **burasko** estas vetero de ventego kun precipitiĝo.

## Priskribo 
Burasko signifas la kondiĉon de rapidega, fortega vento kune kun ia precipitiĝo — pluvo, neĝo, hajlo ktp. Ĝi estas speciale danĝera por akvoveturiloj en la maro.

La preciza kriterio de buraskeco varias. Laŭ la Boforta skalo, la proksimume ekvivalenta anglalingva termino ''* estas uzata por la kategorioj 7, 8, kaj 9 (14–24 m/s); pli fortaj ventoj nomiĝas *ŝtormo*.

## Etimologio 
La termino *burasko'' devenas de latinidaj terminoj: , , , , origine el ,  “boreo”.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Skualo
* Ŝtormo

Kategorio:Vento
Atena duklando

La **Atena duklando** estis ŝtato instituita en 1205 en la grekaj regionoj Atiko, Beocio, Lokrido kaj Megarido post la konkero de la Bizanca Imperio fare de Frankoj dum la kvara krucmilito.[dekstre|eta|La [Akropolo de Ateno, kie estis la sidejo de la duka palaco.]]Post la dekadenco de la klasika epoko, en la Mezepoko, la urbo Ateno suferis gravan procezon de ruiniĝo; fakte ne helpis ekde la 11-a jarcento ties geografia loko tro for de la latina influo kaj ankaŭ ne interesa teritorio por la Bizanca Imperio. Tial okazis rabado, ĉefe meze de la 12-a jarcento fare de la normanoj.

80px|eta|maldekstre|Blazono de la duklando dum la regado de la familio de la Roche.
Tiel, Bonifacio de Montferrato okupis la urbon senprobleme en 1204 kaj donis ĝin kun Tebo al Othon de La Roche, senjoro de Ray, duaranga nobelo burgonja devena de la Franĉkonteo kaj de la kvara krucmilito, en 1205. Otono estis nomumita Granda Senjoro de Ateno kaj Tebo, pro kio por kelkaj historiistoj tiu estus la konstituo de la Duklando, dum por aliaj la feŭdo estis konstituita formale en 1260, kiam lia filo kaj sukcedantor Gvido la 1-a akiris la titolon de duko, kaj la duklando estis agnoskita oficiale.

Ateno estis dekomence ŝtato vasala de la Tesalonika reĝlando sed post la konkero de tiu fare de la bizanca Teodoro Komneno Dukas, Epira despoto, la duklando ekestis vasalo de la Princlando Aĥeo nome Morea.

80px|eta|Blazono de la duklando dum la regado de la familio Brienne.

Dum la regado de la familio De la Roche kaj la urbo kaj la duklando ĝuis grandan prosperon, dum la urbo mem estis plinovigita kaj konvertita en kortega centro unuaranga, en kiu la Akropolo estis duka palaco. Tiu ŝtato estis la plej potenca kaj pacema el la latinaj ŝtatoj kreitaj en Grekio kaj ties institucioj estis tute francaj.

## Bibliografio 
* VV.AA. Historia del mundo en la Edad Moderna. Tomo I. El Renacimiento. Ed. Ramón Sopena. Barcelona. 1935
* VV.AA. Crónica de la Humanidad. Ed. Plaza & Janes. Barcelona. 1984
* Girard Jean. La Roche et l'Épopée Contoise de Grèce. L'Atelier du grand Tétras. Besançon (1998) ISBN 2-911648-02-1.
* Setton, Kenneth M. (1975). Catalan Domination of Athens 1311–1380. London: Variorum.
80px|eta|maldekstre|Blazono de la duklando dum la regado de la Krono de Aragono.
80px|eta|Blazono de la duklando dum la regado de la familio Acciaiuoli.

Kategorio:Krucistaj ŝtatoj
Kategorio:Kvara krucmilito
Kategorio:Eksaj landoj de Eŭropo
Kategorio:Historio de Grekio
Kategorio:Ateno
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1200-1209
Kategorio:Aperis en 1205
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1450-1459
Kategorio:1456
Tesalonika reĝlando

eta|250ra|La Latina Tesalonika reĝlando estis organizita baze sur la okcidentaj modeloj. Tie Heptapirgjono de Tesaloniko.
La **Tesalonika reĝlando** () estis nelongdaŭra krucisma ŝtato fondita post la Kvara Krucmilito sur la konkeritaj teritorioj el la Bizanca Imperio. Ties ĉefurbo estis Tesaloniko kaj estis vasalo de la Latina imperio. Post la konkero de Konstantinopolo fare de la armeoj de la Kvara Krucmilito en 1204, la nobeloj de Bizanco fuĝis kaj establiĝis kaj en Malgranda Azio (Nicea imperio, Trebizonda imperio), kaj en Trakio kaj Epiro en la eŭropa greka teritorio (Epira despotlando).

La markizo Bonifacio de Montferrato, unu el la estroj de la Krucmilito, aĉetis la rajtojn el Venecio pri Tesaloniko, kie li establiĝis kiel reĝo post malsukceso esti elektita imperiestro de la nova Latina imperio. Bonifacio etendis sian regnon norden por inkludi Makedonion kaj suden por inkludi Tesalion. Li estis sukcedita kiel reĝo en 1207 fare de sia infana filo Demetrio de Montferrato. 
Tamen, inter 1215 kaj 1217, Teodoro Komneno Dukas de Epiro konkeris plej parton de Makedonio, kaj poste premis super Tesalio. Teodoro atakis la Tesalonikan reĝlandon, kiu estis malfortigita pro la foriro de multaj el ties krucmilitistoj kiuj estis revenintaj al Okcidenta Eŭropo. Teodoro eniris en Tesaloniko decembre de 1224 kaj elpostenigis Demetrion.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Lock, Peter (1995). The Franks in the Aegean, 1204-1500. Longman. ISBN 0-582-05140-1.
* Lognon, Jean (1950). «La reprise de Salonique par les Grecs en 1224». Actes du VI Congrès international des études byzantines (Paris 1948) I: 141-146.
* Varzos, Konstantinos (1984), Η Γενεαλογία των Κομνηνών, Tesaloniko: Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών

Kategorio:Krucistaj ŝtatoj
Kategorio:Kvara krucmilito
Kategorio:Eksaj landoj de Eŭropo
Kategorio:Historio de Grekio
Kategorio:Tesaloniko
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1200-1209
Kategorio:Aperis en 1204
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1220-1229
Kategorio:1224
Makedonio (regiono)

eta|dekstre|250px|Makedonio en diversaj landoj.
La referenco al Makedonio kiel pure geografia regiono de sudorienta Eŭropo (Balkanio) variis laŭlonge de la historio, ĉar ĝi apartenis tute aŭ dividita diference al diversaj ŝtatoj.

Difini la geografiajn limojn de Makedonio estas io partikulare malfacila ĉar estas multaj diferencaj priskriboj laŭ la lando priskribanta aŭ la partio interesato. Tamen, plej komune Makedonio estas komprenita kiel areo inter: la rivero Nestos kaj la montoj Rodopoj, oriente; la montoj Stara Planina, norde; la albanaj montoj de Jablanica kaj la lagoj Ohrid kaj Prespa, okcidente; kaj la montoj Grammos kaj Olimpo, sude.

La geografia makedonia areo estas aktuale dividita inter la greka Makedonio (52,4&nbsp;%), Nord-Makedonio (35,8&nbsp;%), Bulgario (10,1&nbsp;%) kaj, laŭ mapoj, Albanio (1,4&nbsp;%) kaj Serbio (0,3&nbsp;%).

Kategorio:Historiaj teritorioj de Eŭropo
Kategorio:Dividitaj regionoj
Kategorio:Makedonio
Kategorio:Historiaj regionoj en Grekio
Kategorio:Nord-Makedonio
Marko Sanudo

**Marko SANUDO** (, ĉirkaŭ 1153 – inter 1220 kaj 1230, plej probable 1227) estis la kreanto kaj unua Duko de la Duklando de la Arkipelago, post la Kvara Krucmilito.

Patrinflanka nevo de la Doĝo de Venecio Enriko Dandolo, li estis partoprenanto en la Kvara Krucmilito (1204). Li estis parto de la negocado kiam la Venecia respubliko aĉetis la insulon Kreto el Bonifaco de Montferrato.

Inter 1205 kaj 1207, aŭ tuj post 1213-1214 depende de la fontoj, li arigis ŝiparon kaj konkeris la insulon Naksoso, de kie li fondis la komencon de la Duklando Naksoso. Li konstruis novan ĉefurbon sur la insulo, nome *Kastro* (nune la ĉefa haveno de urbo Naksoso). Dum sia regado, li miksis la bizancan kaj okcidentan organizadojn.

Li iĝis vasalo de la Latina Imperiestro Henriko de Flandrio ĉirkaŭ 1210 aŭ 1216. Por sia senjoro, li luktis kontraŭ la Nicea imperio. Kaj por Venecio, li partoprenis en la Kreta ekspedicio de 1211.

## Bibliografio
* J.K. Fotheringham kaj L.R.F. Williams, Marco Sanudo, conqueror of the Archipelago, Clarendon Press, Oxford, 1915.
* Charles A. Frazee, The Island Princes of Greece: The Dukes of the Archipelago, Adolf M. Hakkert, Amsterdam, 1988. ISBN 90-256-0948-1
* Paul Hetherington, The Greek Islands: Guide to the Byzantine and Medieval Buildings and their Art, Londres, 2001. ISBN 1-899163-68-9
* Guillaume Saint-Guillain, «Les Conquérants de l'Archipel. L'Empire latin de Constantinople, Venise et les premiers seigneurs des Cyclades.», en Gherardo Ortali, Giorgio Ravegnani kaj Peter Schreiner (dir.), Quarta Crociata. Venezia - Bisanzio - Impero Latino., Istituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, Venise, 2006. ISBN 88-88143-74-2
* Setton, Kenneth M. (ĝenerala redaktoro), A History of the Crusades: Volume II — The Later Crusades, 1189–1311. Robert Lee Wolff kaj Harry W. Hazard, eldonistoj. University of Wisconsin Press: Milwaukee, 1969.
* J. Slot, Archipelagus Turbatus. Les Cyclades entre colonisation latine et occupation ottomane. c.1500–1718., Publications de l'Institut historique-archéologique néerlandais de Stamboul, 1982. ISBN 90-6258-051-3.

Kategorio:Italaj nobeloj
Kategorio:Italaj militistoj
Kategorio:Venecianoj
Kategorio:Kvara krucmilito
Enriko Dandolo

**Enriko DANDOLO** (, , do ankaŭ *Henriko Dandolo*; naskiĝis ĉirkaŭ 1107, mortis en majo 1205) estis la 41a Doĝo de la Venecia respubliko de 1192 ĝis sia morto. Li estis fama pro religieco, longvivo kaj ruzeco, kaj estis konata pro sia rolo en la Kvara Krucmilito kaj en la Atako al Konstantinopolo.

Li ludis gravan rolon en la forta konflikto de la jaroj 1171 kaj 1172 inter Venecio kaj la Bizanca Imperio, kiu apogis la italajn rivalojn de Venecio, ĉefe el Ĝenovo kaj Pizo. Ĝis 1184 li veturis al Konstantinopolo kaj partoprenis en negocadoj por rearanĝi detruitan venecian kvartalon tie.

eta|maldekstre|250px|Enriko Dandolo (maldekstre) en Venecia "grosso", valuto enkondukita dum lia administraciado, kun Marko la Evangeliisto, patrono de la respubliko kaj de la urbo.
Li estis nomumita doĝo estante jam maljuna kaj blinda, sed energikapabla. Li limigis la agadliberon de eksterlandanoj en Venecio. Li ordonis atakon al Zadar, kiun li ne konkeris, sed ja kelkajn aliajn dalmatiajn insulojn. Li entreprenis reformojn de la monersistemo. En 1202 li engaĝiĝis en la realigado de la Kvara Krucmilito.

Kategorio:Doĝoj de Venecio
Kategorio:Italaj nobeloj
Kategorio:Italaj politikistoj
Kategorio:Venecianoj
Kategorio:Kvara krucmilito
Preĝejo Maria, fianĉino de Sankta Spirito (Balassagyarmat)

La **preĝejo Maria, fianĉino de Sankta Spirito** estas romkatolika moderna konstruaĵo en urbo Balassagyarmat.

## Historio 
En fino de la 20-a jarcento la aliaj du katolikaj preĝejoj ne sufiĉis por katolikoj de Balassagyarmat. Moderna kirko estis konstruita kaj konsekrita en 1998. La arkitekto estis György Vadász.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola kun aparta kampanilo en korto ĉe stratangulo. La konstruaĵo ne estas perfekta geometria formo, estas senpintigita konuso, iomete kupolo, iomete multlatera senpinta piramido. La kampanilo estas alta kaj pinta piramida krado. Ene 2 sonoriloj estas.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* la koncerna dateno estas legebla pli malsupre

Maria
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Balassagyarmat
Duklando Naksoso

eta|dekstre|250px|Duklando Naksoso.
La **Duklando Naksoso** aŭ **Duklando de la Arkipelago** (, ), konata ankaŭ kiel *Duklando de Egeo*, estis mara ŝtato kreita de la interesoj de la Venecia respubliko en la Cikladoj en la Egea Maro, sekve de la Kvara Krucmilito, centrita sur la insuloj Naksoso kaj Paroso. Ĝi inkludis ĉiujn el la insuloj Cikladoj (escepte Mikonoso kaj Tinoso). En 1537 ĝi iĝis impostopaganto al la Otomana Imperio, kaj estis aneksita de la Otomanoj en 1579; tamen, la kristana regado survivis en insuloj kiel Sifnos (konkerita de Otomanoj en 1617) kaj Tinos (konkerita de Otomanoj en 1715).

La loka loĝantaro submetiĝis relative paceme al la aŭtoritato de la novaj veneciaj senjoroj. Sanudo kaj liaj sukcedantoj prudente sekvis amikigan rilaton kun siaj bizancaj subuloj, kaj eĉ havigis al kelkaj privilegiojn, kiel klopodo altiri ilin al sia dinastio. Kun la venecianoj venis la Katolika Eklezio, sed ili estis minoritato de normale forestaj terposedantoj, dum plej el la loĝantaro restis en la Greka Ortodoksa Eklezio.

Marko Sanudo estis la kreanto kaj unua Duko de la Duklando de la Arkipelago, post la Kvara Krucmilito.

La insuloj estis ege gravaj por la Venecia strategio, pro la valoraj komercvojoj al Anatolio kaj al la Orienta Mediteraneo, kiujn la venecianoj tiam povis kontrolo. Krome la venecianoj ankaŭ eksportis al Venecio korundon kaj marmoron, kion ili elminis en Naksoso.

Kategorio:Krucistaj ŝtatoj
Kategorio:Kvara krucmilito
Kategorio:Eksaj landoj de Eŭropo
Kategorio:Historio de Grekio
Kategorio:Cikladoj
Kategorio:Eksaj duklandoj
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1200-1209
Kategorio:Aperis en 1207
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1570-1579
Kategorio:Malaperis en 1579
Fos-sur-Mer (stacidomo)

**Fos-sur-Mer** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Port-de-Bouc, apud Fos-sur-Mer, en departemento Bouches-du-Rhône, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Miramas - L'Estaque (935000).

## Vidu ankaŭ 
* Fos-sur-Mer
* Port-de-Bouc

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Bouches-du-Rhône
Kategorio:Fos-sur-Mer
Kategorio:Port-de-Bouc
László Szutter

**László Szutter** [lAslO suter], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szutter László** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, oficiro (kolonelo).

László Szutter naskiĝis en 1891 en Potyond, li mortis la .

## Biografio 
László Szutter maturiĝis en gimnazio en Sopron en 1910, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1915. Li preskaŭ ĉiam laboris en la armeo ĉe ĉevalaroj, kie fine li atingis la altan rangon kolonelo. En 1923 li doktoriĝis en la altlernejo. Li iĝis privata instruisto en 1939 en la fakultato (iama altlernejo) kaj li ricevis la titolon titulara profesoro en 1969. Intertempe li kandidatiĝis en 1953, doktoriĝis en 1960 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia esplortereno estis la ĉevala okulo. Li pensiuliĝis en 1959.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ophthalmoszkópos vizsgálatok újszülött háziállatok szemének postnatális változásairól* (disertaĵo)
* *Tierärztliche Augenheilkunde* (kunauxtoro, 1968, japane: 1971)
 
## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto
* http://library.univet.hu/sirok/node126.html

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Imitulo

[eta|180px|Aro da imtuloj pri la kantisto [Elvis Presley.]]

**Imitulo** estas aktoro, kiu enkorpigas veran rolulon, ekzistantan en la realo, tiel ke li imitas ŝiajn voĉajn kaj korpajn movadojn.

La termino kutime rilatas al profesia komika amuzisto, kiu specialiĝas pri portretado de tiaj roluloj kaj kiu disvolvis ampleksan repertuaron de roluloj, kaj ne nur unu, kaj ofte eĉ aldonas novajn rolulojn al sia repertuaro, por resti flank-al-flanke kun aktualaĵoj. La roluloj estas prezentitaj kiel parto de satira kaj parodia spektaklo, desegnita por kritiki la realan rolulon (kiu kutime estas publika figuro, politikisto, ktp). 

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Filmaj profesioj
Kategorio:Distraj profesioj
Kategorio:Scena arto
Kategorio:Artaj profesioj
Miklós Szent-Iványi

**Miklós Szent-Iványi** [miklOŝ sentivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szent-Iványi Miklós** estis hungara bestokuracisto.

Miklós Szent-Iványi naskiĝis la  en Körmöcbánya (en fino de regado de Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, poste jam Kremnica en Ĉeĥoslovakio), li mortis la .

## Biografio 
Miklós Szent-Iványi maturiĝis en gimnazio en 1936 en Budapeŝto, poste li akiris bestokuracistan diplomon en veterinara fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1940. Post la diplomo li laboris en firmao produktanta vakcinojn. En 1949 li doktoriĝis en la fakultato. Li partoprenis en establo de instituto pri vakcinoj en 1953, poste li estis ties gvidanto. En 1968 la firmao kaj la instituto estis unuigita, poste Szent-Iványi estis vicdirektoro ĝis la pensiuliĝo en 1977. Li ricevis kelkajn medalojn.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Listo de asteroidoj (135001–136000)

Jen la listo de la **asteroidoj kun numeroj 135001 ĝis 136000**.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.

Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.

## Plena listo (135001-13600) 
### 135001-135050 
### 135051-135100 
### 135101-135150 
### 135151-135200 
### 135201-135250 
### 135251-135300 
### 135301-135350 
### 135351-135400 
### 135401-135450 
### 135451-135500 
### 135501-135550 
### 135551-135600 
### 135601-135650 
### 135651-135700 
### 135701-135750 
### 135751-135800 
### 135801-135850 
### 135851-135900 
### 135901-135950 
### 135951-136000 
## Eksteraj ligiloj 
*  Cirkonstancoj de malkovro de la planedetoj 135 001 - 140 000
Pupisto

dekstra|eta|250x250ra| Usona pupisto Leslie Fleming kun "Bleeckie".
dekstra|eta|465x465ra|Pupisto ĉe la spektaklo.
**Pupisto** aŭ **marionetanoncisto** estas persono kiu funkciigas marionetojn en marionet-teatro aŭ spektaklo.

La esprimo *pupisto* rilatas al la persono respondeca pri funkciigado de la marioneto, tamen la marionetisto ankaŭ respondecas pri ĝia muntado kaj kreado, dum la pupisto respondecas nur pri ĝia funkciado kaj la rolludo kreita dum la teatraĵo.

En sia verko la pupisto admiras senvivan objekton, kiel pupo, por krei iluzion de realo. Ĝi povas esti videbla aŭ kaŝita de la homamaso, kaj la pupoj povas esti aktivigitaj per uzado de dratoj, stangoj, elektraj dratoj aŭ rekte per liaj manoj situantaj ene de la pupo aŭ tenante ĝin de ekstere.

Estas vasta gamo de pupteatraj stiloj, sed en ĉiu el ili la rolo de la marioneto estas manipuli la fizikan objekton tiel, ke la publiko kredu, ke la objekto vivas. En iuj okazoj, la marioneta figuro ankaŭ estas grava elemento en la spektaklo.

Pupisto povas respondeci pri la tuta procezo de ellaborado kaj projektado de la pupo. Komencante krei skizon, desegni sur taŭga skalo aŭ krei el la ideo de alia homo, el desegno aŭ penso kaj praktiki ĝin.

Kreante la pupon de nulo la konstruanto povas uzi pupon kiu estas prototipo aŭ krei ĝin surbaze de ekzistantaj pupoj. Ĉu li elektas la ŝtofojn por la pupo aŭ en la procezo de komuna konstruado kun kudristino aŭ kostumisto.

Iuj pupistoj ankaŭ konfidas sin al ventroparolistoj kaj ne estas kaŝitaj dum la prezento, ili staras kune kun la marioneto sur la scenejo, kaj havas duoblan funkcion. Ili ludas kaj sian rolulon kaj la rolulon de la pupo.

## Vidu ankaŭ 
* Pupteatro
* UNIMA
* Gantopupo (Interreto)

## Eksteraj ligiloj 
* Kio estas pupisto?, En la retejo de la Lernejo de Marionetoj 

Kategorio:Artaj profesioj
Kategorio:Pupteatristoj
Kantokomponisto

eta|Kantokomponistaj partneroj Rodgers kaj Hart laborante sur kanto en 1936.
**Kantokomponisto** estas muzikisto kiu profesie kunmetas muzikajn kunmetaĵojn kaj skribas kantotekston por kantoj. Kantokomponisto ankaŭ povas esti nomata komponisto, kvankam la lasta termino tendencas esti uzita plejparte fare de individuoj el klasika muzika, kio povas rezulti en varo kaj filmo, sed estas ankaŭ asociita kun skribo kaj kunmetanta la originalan muzikan kunmetaĵon aŭ muzikon. Kantokomponisto plejparte kiu skribas la kantotekston por kanto estas konsiderita kiel kantoteksisto. La premo de la muzika industrio por produkti popularajn frapsukcesojn signifas ke kanta skribo estas ofte aktiveco por kiu la taskoj estas distribuitaj inter nombro de homoj. Ekzemple, kantokomponisto, kiu elstaras ĉe skribado de kantoteksto, povus esti parigita kun kantokomponisto kun la tasko krei originalajn melodiojn. Popmuzikaj kantoj povas esti kunmetitaj de grupaj membroj de bando aŭ de personaraj verkistoj – kantokomponistoj rekte utiligitaj de muzikaj eldonejoj. Kelkaj kantokomponistoj servas per siaj propraj muzikaj eldonejoj, dum aliaj havas eksterajn eldonejojn.

Alinome, **kantoverkisto** aŭ **vortumisto** estas muzikisto, kiu verkas kantojn. Multaj kantverkistoj ankaŭ komponas siajn verkojn. La vorto "vortumisto" kutime rilatas al homo, kiu ne komponas kantomuzikojn, sed verkas tekstojn por ke ili estu komponitaj aŭ por ricevi melodion.

La alproksimiĝo de malnov-stila metilernado al lernado kiel skribi kantojn estas kompletigita de universitataj gradoj kaj altlernejaj diplomoj kaj "rokaj lernejoj". Scio de moderna muzika teknologio (sekvenciloj, sinteziloj, komputila sonredakto), kantoverkaj elementoj kaj komercaj kapabloj estas nun ofte postuloj por kantokomponisto. Pluraj muzikaj altlernejoj proponas kantoverkajn diplomojn kaj gradojn kun muzik-komercaj enhavoj. Pro tio ke kantoverkaj kaj eldonaj tantiemoj povas esti grandaj fontoj de enspezo, precipe se kanto fariĝas frapa rekordo, laŭleĝe, en Usono (kaj diverse en aliaj landoj), kantoj skribitaj post 1934 povas esti kopiitaj nur de la aŭtoroj. La laŭleĝa potenco doni ĉi tiujn permesojn povas esti aĉetita, vendita aŭ translokigita. Tio ĉi estas regita de internacia kopirajta juro.

## Vidu ankaŭ 
* Kanto
* Komponisto

## Referencoj 
Kategorio:Muzikprofesioj
Kategorio:Kantoj
Kategorio:Kantverkistoj
Skualo

En meteologio, **skualo** estas rapida kresko de vento.

## Priskribo 
Skualo signifas rapida, forta ekvento, kiu restas dum minutoj. Skvalo ofte okazas kune kun aliaj aktivaj meteoj, kiel pluvego, tondroŝtormo, aŭ neĝego. Skualo asociita kun neĝego nomiĝas **neĝskualo**.

Squall line arthur ontario 2003.jpg|Skvalo en suda Ontario, Kanado, en 2003
Lake effect snowsquall york region ontario jan08 03.jpg | Neĝskualo en Ontario, Kanado
Rainbow1 - NOAA.jpg|eta|dekstra|Ĉielarko post skualo. Skualo ĉesas post kelke da minutoj.
Squall line across the eastern US and Gulf of Mexico 30 January 2013.png | Skuallinio en orienta Usono

## Kaŭzo 
Skvalon kaŭzas regiono de rapide falanta, malvarmiĝanta aermaso en la mezo de la atmosfero. Tio kaŭzas skualon ĉe la rando de la aermaso.

Ofte, skvalo estas asociita kun vico da tondroŝtormoj, konata kiel **skuallinio**.

## Etimologio 
La termino *skualo* devenas de la anglalingva termino '''' , de necerta origino.

## Referencoj 
Kategorio:Vento