open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Géza Kilényi

**Géza Kilényi** [kilEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kilényi Géza** estis hungara konstitucia juĝisto, prokuroro, altlerneja instruisto.

Géza Kilényi naskiĝis la  en Gyula, li mortis la  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
Géza Kilényi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1954, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1958. En la sama jaro li edziĝis. Post la diplomo li estis subprokuroro du jarojn, poste li ricevis statuson en la ĉefprokurorejo. En 1968 li kandidatiĝis, post dek jaroj li doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Inter 1973 kaj 1981 li estis vicinstitutestro pri ŝtata administracio, poste institutestro. Li multe okupiĝis pri la estonta nova konstitucio. En 1988 li estis subministro, en la sekvanta jaro li estis membro de la konstitucia juĝejo ĝis 1998. Li estis katedrestro en Katolika Universitato Péter Pázmány ekde 1996, inter 2000-2006 li estis institutestro en la sama universitato. Li ricevis plurajn premiojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az ügyész jogköre az államigazgatási eljárásban* (1964)
* *Az államigazgatási eljárás alapelvei* (1970)
* *A környezetvédelmi bírság* (1982)
* *Elvek és intézmények az alkotmányos jogállamban* (1991)
* *Fejezetek az alkotmányjog köréből* (2000)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* https://biography.lawlegal.eu/geza-kilenyi/ 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj konstituciaj juĝistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj prokuroroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Listo de instruistoj en Katolika Universitato Péter Pázmány

Jen listo de pli **gravaj instruistoj en Katolika Universitato Péter Pázmány**:

*

## A 
* Károly Alexa

## B 
* Gusztáv Báger
* Erzsébet Bánkiné Molnár
* Gergely Bárándy
* Zsuzsa Beney
* Eszter Berán
* Viktor Bérces
* Pál Bolberitz
* Ottilia Boross
* Katalin Botos
* György Boytha
* Sándor Buglya

## E 
* Péter Erdő, rektoro

## F 
* Ferenc Friedler
* Ida Fröhlich

## G 
* Ferenc Gál (la unua rektoro)
* Gyula Gál (juristo)
* László Gáspárdy
* Anna Géczy
* István Gedai

## J 
* Benedek Jávor

## K 
* Gábor Kecskeméti
* Pál Kecskés
* Géza Kilényi
* Ilona Kovács (psikologo)
* Péter Kovács (juĝisto)
* Zoltán Kovács (psikologo)
* Ferenc Kumin

## L 
* László L. Menyhért
* Tamás Lábady
* János Lackfi
* Tamás Lukács

## M 
* Edit Madas
* Balázs Major
* Levente Málnay

## N 
* Balázs Nyilasy

## P 
* Péter Polt

## R 
* Huba Rózsa

## S 
* László Salamon (konstitucia juĝisto)
* Gergely Salát
* Lajos Sipos
* László Sólyom
* Ferenc Szabó (jezuito)
* László Szarka (historiisto)
* János Székely (episkopo) (rektoro)
* László Szelestei Nagy (dekano)
* Réka Szemerkényi
* András József Szennay
* Gábor Szigethy
* Szabolcs Szuromi

## T 
* Ilona T. Erdélyi
* József Takács (pastro)
* Mihály Takaró
* Tamás Tarján
* Imre Timkó (episkopo)
* József Török (pastro)
* Tamás Toót-Holló
* Zoltán József Tóth
* György Tverdota

## V 
* Zsolt András Varga
* György Vókó
* István Vörös (poeto)

## Z 
* Polikárp Ferenc Zakar
* János Zlinszky

## Fontoj 
* La listo estas elekto el datenoj de la biografioj en Vikipedio.

Kategorio:Listoj de homoj
Ŝuŝanik

**Ŝuŝanik **(armene: Շուշանիկ, kartvele: შუშანიკი), naskita kiel Vardeni Mamikonjan (ĉ. 440 - 475) estis kristana armena virino torturita ĝis morto de ŝia edzo Varsken en la urbo Curtavi, Kartvelio. Ĉar ŝi mortis defendante sian rajton konfesi kristanismon, ŝi estas rigardata kiel martiro. Ŝia martireco estas priskribita en la hagiografia verko de ŝia konfesanto Jakob, la plej malnova ekzistanta verko de kartvellingva literaturo. La hagiografio detaligas ampleksan reziston al formoj de malliberigo, izolado, torturo kaj krueleco fare de Ŝuŝanik.

Ŝuŝanik estis filino de la armena armea komandanto Vardan Mamikonjan kaj geedziĝis kun la Mihranid-reganto Varsken, filo de Arŝuŝa la 2-a. Varsken estis defia vasalo de Vaĥtang la 1-a Gorgasali, Reĝo de Kartli (Iberio), kaj prenis por-persan pozicion, rezignante pri kristanismo kaj adoptante Zaratuŝtrismon. Li mortigis sian edzinon post kiam ŝi rifuzis submetiĝi al sia ordono forlasi sian kristanan kredon. Varsken mem estis mortigita de la reĝo Vaĥtang en 483.

Ŝuŝanik estis kanonigita fare de la Kartvela Ortodoksa Eklezio kaj estas honorita fare de la Armena Apostola Eklezio. Ŝia festotago estas festata la 17an de oktobro en Kartvelio kaj marde inter la 20a kaj 26a de septembro en Armenio.

## Eksteraj ligiloj 
* Martiro de Ŝuŝanik

Kategorio:Armenaj sanktuloj
Kategorio:Kartvelaj sanktuloj
Kategorio:Naskiĝintoj en 440
Kategorio:Mortintoj en 475
Diocezo de Ŝirak

eta|dekstre|Prelatejo de la diocezo
**Diocezo de Ŝirako** (armene : Շիրակի թեմ *Shiraki tem* ), estas unu el la diocezoj de la Armena Apostola Eklezio kovranta la nordajn kaj mezajn partojn de la provinco Ŝirak de Armenio. Ĝi preskaŭ kovras 2 trionojn de la provinco, ĉar la sudaj urboj Artik, Maralik kaj iliaj ĉirkaŭaj vilaĝoj estas ekskluditaj.

La diocezo estis oficiale fondita la 31-an de aŭgusto 1920, per encikliko eldonita de Katolikoso Georgo la 5-a. La sidejo de la diocezo estas la Katedralo Sankta Dipatrino en Gjumri. La prelata konstruaĵo situas sur la strato Riĵkov proksime de la katedralo, en la centro de Gjumri.

## Historio 
En la finaj tagoj de la Unua Respubliko de Armenio, la diocezo estis establita per encikliko de Katolikoso Georgo la 5-a la 31-an de aŭgusto, kio apartigis ĝin de la Ararata Pontifika Diocezo.

La prelata konstruaĵo de la Diocezo de Ŝirak situas sur la strato Varpetac de Gjumri, proksime al la placo Vartananc . Ĝi estis projektita de Hovhannes Katĉaznuni kaj konstruita komence de la 20-a jarcento.

La 2-an de decembro 2012, la suda urbo Artik kaj la ĉirkaŭaj 23 vilaĝoj estis apartigitaj de la Diocezo de Ŝirak por formi la nove establitan Diocezon de Artik.

Nuntempe la diocezo havas 8 aktivajn preĝejojn sub sia jurisdikcio en la urbo Gjumri, kune kun multaj aliaj preĝejoj en la provinco Ŝirak.

## Referencoj 
Ŝirak
József Kis (juĝisto)

**József Kis** [jOĵef kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kis József** estis hungara notario, juĝisto, vicdepartementestro. Lia nobela antaŭnomo estis *baczka-madarasi* [backa-madaraŝi].

József Kis naskiĝis la  en Székelyudvarhely (Transilvanio, Habsburga Imperio, nuntempa Odorheiu Secuiesc en Rumanio), li mortis la  en Transilvanio.

## Biografio 
József Kis frekventis kolegion en sia naskiĝurbo, poste ekde 1787 li studis en Nagyenyed, konata ankaŭ germane *Strassburg am Mieresch*. Post siaj studoj li havis postenojn en administracio de Alsó-Fehér. Li estis ekzemple ĉefnotario, reĝa juĝisto, vicdepartementestro. Li mortis pro trafika akcidento. Li estis entombigita en Magyarigen.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Fő notárius Kis József köszöntése. Gróf Bethlen Imre úr ő excellentiájának...* (1817?)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo K, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj notarioj
Kategorio:Hungaraj juĝistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
109712 Giger

'*109712 *Giger'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono.

## Orbito 
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 3:7 kun Marso.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la svisa artisto Hans Ruedi Giger (1940–2014) pentristo, skulptisto, scenaranĝisto kaj reĝisoro. Liaj temoj inkludas sciencfikcion, okulton kaj fantaston. Li estis ano de la teamo, kiu gajnis Oskar-premion por plej bonaj vidaj efikoj por la filmo *Alien''.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Roy A. Tucker
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
(109549) 2001 QM257

**(109549) 2001 QM257** estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Diocezo de Armavir

thumb | 250px |Katedralo Sankta Gregorio de Narek, sidejo de la diocezo.
**Diocezo de Armavir** (armene : Արմավիրի թեմ *Armaviri tem* ), estas diocezo de la Armena Apostola Eklezio kovranta la provincon Armavir de Armenio. La nomo devenas de la historia urbo Armavir, kiu servis kiel ĉefurbo de la praa Armena Reĝlando inter 331 kaj 210 a.K. 

La diocezo estis oficiale fondita la 30an de majo 1996, fare de la Katolikoso Garegino la 1-a.  La sidejo de la diocezo estas la Katedralo Sankta Gregorio de Narek en la urbo Armavir.  Episkopo Sion Adamjan estas nuntempe la primaso de la diocezo, servante ekde 2001. 

## Historio
Estante hejmo de multaj el la plej gravaj preĝejoj kaj monaĥejoj de la Armena Apostola Eklezio, la teritorio de Armavir estis la spirita centro de la armena nacio. Laŭlonge de la historio, la teritorio estis reguligita de pluraj diocezoj de la Armena Eklezio, inkluzive de la diocezo Amberd, Hovhannavank kaj Bĵni.

La teritorio restis aktiva religia centro de la armena eklezio kun la inaŭguro de multaj preĝejoj kaj monaĥejaj kompleksoj dum la mezepoka periodo. Dum la 7-a jarcento, la preĝejoj Sankta Ripsime, Sankta Gajane, Zvartnoc kaj Targmanĉac estis konstruitaj.

Post la sendependeco de Armenio, la Diocezo de Armavir estis oficiale fondita per encikliko eldonita de katolikoso Garegino la 1-a, la 30an de majo 1996. La preĝejo de Sankta Dipatrino de Eĉmiadzin funkciis kiel la sidejo de la diocezo ĝis 2014, kiam ĝi estis translokigita al la nove konstruita preĝejo Sankta Gregorio de Narek en la urbo Armavir.

Nuntempe la diocezo havas 26 preĝejojn sub sia jurisdikcio,  dum la Katedralo de Eĉhmiadzin kaj la preĝejoj Sankta Ripsime, Sankta Gajane, Ŝoghakat kaj la Preĝejo Sanktaj Ĉefanĝeloj estas sub la rekta regado de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin.

## Galerio 

File:Geghakert-S. Harutyun Church 13th c. (south).JPG|Sankta Resurekto, Geghakert
File:Vagharshapat, S. Astvatsatsin - panoramio.jpg|Sankta Dipatrino, Eĉmiadzin
File:Pharaqar, S. Haruthyun, 2014.05.27 - panoramio.jpg|*Sankta Resurekto, Parakar
File:Holy Mother of God Church, Aygeshat, Vagharshapat, 19th century.jpg|Sankta Dipatrino, Ajgeŝat (Eĉmiadzin)
File:Սբ Աստվածածին Եկեղեցի 01.jpg|Sankta Dipatrino, Sardarapat
File:Բամբակաշատի Սուրբ Աստվածածին Եկեղեցի 05.jpg|Sankta Dipatrino, Bambakaŝat
File:Սուրբ Ամենափրկիչ եկեղեցի (Մուսալեռ) (8).jpg|Sankta Savinto, Musaler
File:Saint Lazarus Church, Metsamor, Armenia.jpg|Sankta Lazaro, Mecamoro
File:St Anna, Aghavnatun, Armavir.jpg|Sankta Ana, Aghavnatun
File:Սուրբ Աստվածածին եկեղեցի (51).JPG|sankta Dipatrino, Ŝahumjan
File:Սուրբ Գրիգոր Նարեկացի եկեղեցի (Արմավիր), ArmAg (17).jpg|Katedralo Sankta Gregorio de Narek, Armavir

## Neaktivaj aŭ ruinigitaj preĝejoj kaj monaĥejoj
*Zvartnoco, Eĉmiadzin, 652
*Targmanĉac, Ajgeŝat (Eĉmiadzin), 6a-7a jarcentoj

File:Zvartnots cathedral ruins.jpg|Zvartnoc, 652
File:Aygeshat Targmanchats Vank.JPG|Targmanĉac, 6a-7a jarcentoj

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*Preĝejoj de la Diocezo de Armavir

Kategorio:Armena Apostola Eklezio
109879 Letelier

'*109879 *Letelier''''' estas tre malgranda sed treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 16-an de septembro 2001 de la usona amatora astronomo Charles W. Juels kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).

Ĝi estas en orbita resonanco 3:1 kun Jupitero.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉilia matematika fizikisto Patricio Letelier (1943–2011), kiu faris multenombrajn kontribuojn al la ĝenerala teorio de relativeco, inklude studojn pri la , ĥaoso, , kaj ekzaktajn solvojn de la ekvacioj de Einstein. Li ricevis sian Ph.D. en Bostono kaj instruis ĉe la universitatoj de Braziljo kaj Campinas en Brazilo.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Charles W. Juels
Kategorio:Malkovrita de Paulo R. Holvorcem
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Juliette Drouet

**Juliette DROUET**, denaske *Julienne Josephine Gauvain* (10a de aprilo 1806 – 11a de majo 1883), estis franca aktorino. Ŝi abandonis sian karieron teatran iĝinta ama(n)tino de Victor Hugo, por kiu ŝi laboris kiel sekretario kaj veturakompananto. Juliette akompanis Hugo en sia ekzilo en la Manikaj Insuloj, kaj verkis milojn da leteroj al li laŭlonge de sia vivo.

Ŝi estis bone edukita en literaturo kaj poezio. Ĉirkaŭ 1825, ŝi iĝis ama(n)tino de la skulptisto James Pradier, kiu reprezentis ŝin en statuo simbolante Strasburgon, en la Placo de la Konkordo en Parizo. Ili kunhavis filinon, nome Claire. Konsilita de Pradier, ŝi ekkarieris kiel aktorino en 1829, dekomence en Bruselo, poste en Parizo. En tiu epoko ŝi ĝistiame Gauvain ekuzis la familinomon de sia onklo, Drouet.

En 1833, dum ludado de la rolo de la Princino Négroni en la teatraĵo *Lucrèce Borgia* (pri Lucrezia Borgia), ŝi renkontiĝis kun Victor Hugo, kies edzino Adèle Foucher estis havanta amaferon kun la kritikisto Charles Augustin Sainte-Beuve. Ŝi forlasis sian teatran karieron post dediĉi sian vivon al sia ama(n)to. Ŝia lasta testra rolo estis tiu de Lady Jane Grey en la teatraĵo de Hugo nome *Marie Tudor*. Ŝi iĝis sekretario kaj veturakompananto de Hugo. Dum multaj jaroj ŝi vivis enfermitan vivon, elirante de hejmo nur en sia kompanio. En 1852, ŝi akompanis lin en sia ekzilo en Jersey, kaj poste en 1855 en Guernsey. Ŝi verkis milojn da leteroj al li laŭlonge de sia vivo, kio atestis ŝian verkotalenton laŭ Henri Troyat kiu verkis ŝian biografion en 1997. Ĉiujare, el la 16a de februaro 1833 ĝis 1883, ili celebris la datrevenon de la unua nokto kiun ili pasigis kune. Victor Hugo eĉ trudis tiun personan anekdoton en la intrigo de Les Misérables: la nuptonokto de Marius kaj Cosette okazas en la sama dato.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Simone de Beauvoir, Patrick O'Brian (tradukisto). The Coming of Age. W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-31443-X
* Juliette Drouet, Evelyn Blewer (eldonisto), Victoria Tietze Larson (tradukisto). My Beloved Toto: Letters from Juliette Drouet to Victor Hugo 1833-1882. State University of New York Press (Junio 2006) ISBN 0-7914-6572-1
* Graham Robb, 1999. Victor Hugo: A Biography. W. W. Norton & Company. ISBN 0-393-31899-0
* Henri Troyat, 1997. Juliette Drouet: La prisonnière sur parole. Flammarion. ISBN 2-08-067403-X

Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Victor Hugo
Kapelo en Fortikaĵo de Füzér

La **kapelo en Fortikaĵo de Füzér** estas profana historia monumento en vilaĝo Füzér, sur montopinto.

## Historio 
Supozeble Imre Perényi (palatino) konstruis la kapelon inter 1490 kaj 1508 apud la fortikaĵan muron, sed ekzistis en tiu loko jam gotika kapelo el erao de Sigismondo (Sankta Romia Imperio). En la 17-a jarcento la burgo plene forlasiĝis kaj ruiniĝis. Inter 2014–2016 la kapelo kune kun plejparto de la burgo estis restaŭrita. Iom poste eĉ solena diservo okazis, ĉar la kapelo estas jam konvena, sed la posedanto restis la hungara ŝtato. 

## Konstruaĵo 
La kapelo estas parto de la fortikaĵo super kelo. La enirejo troviĝas el la granda halo. La plafono estas disradia volbo. La kapelo havas 4 fenestrojn, sidniĉojn kaj tegmenton, kiu lasta estis dum la mezepoko stokejo. La fenestro oriente prezentas Sanktan Marian kun bebo. La sekva fenestro jam en la suda flanko prezentas Margaretan de Skotlando, Sanktan Piroskan kaj :en:Agnes of Bohemia-n. En la sekva fenestro estas videblaj Sankta Kinga, Margareta de Hungario kaj Elizabeto de Hungario. En la okcidenta fenestro estas videblaj Sankta Izabela de Aragono, :en:Elizabeth of Töss kaj Jadviga (Pollando).

## Fontoj 
* hungare kun fotoj 
* https://www.muemlekem.hu/muemlek/show/2767
eta|maldekstre|La ruinaj fenestroj
eta|Unu el la nuntempaj fenestroj
Fuzer
Les Adrets-de-l'Estérel

''''* (jen france, okcitane *-*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura ( , okcitane *Provença-Aups-Còsta d'Azur''). Fine de  en la komunumo vivis . 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* bazaj turismaj informoj ( kaj )

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Var

eta|maldekstra|300px|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Var
Lo Baucet

La okcitana nomo *Lo Baucet* povas rilati al la komunumoj nomataj france
* Le Beaucet en la departemento Vaucluse de Francio kaj 
* Le Beausset en la departemento Var samlande.
Besse

La loknomo *Besse* interalie povas aludi al
* Besse (Cantal), al
* Besse (Dordogne), al
* Besse (Isère), al 
* Bessé-sur-Braye en la departemento Sarthe,
* Besse-sur-Issole en la departemento Var kaj al
* Bessé, do kun unu supersigno, en la departemento Charente, ĉiuj en Francio.

Krome ĝi, kun du supersignoj, ankaŭ aludas al
* Bèssè, arondismento en la departemento Collines ("montetoj") de Benino.

Kaj aldone ĝi uziĝas kiel familia nomo, sed ŝajne pri neniu nomo de tia familia nomo jam estas biografio en la Vikipedio en Esperanto, do tiu uzo ankoraŭ ne tre gravas.
Lee Ming-che

**Lee Ming-che** (; naskiĝis en 1975 jaro) estas tajvana politika aktivisto, kiu estis arestita de ĉinaj aŭtoritatoj en la fino de marto de 2017 jaro. Kiam Lee Min-che eniris la ĉefteran Ĉinion el Makao, li perdis eblecon kontakti kun sia familio. Homrajtaj aktivistoj el la tuta mondo postulas liberiĝi Lee Ming-che.

Lee laboris por la Demokratia Progresema Partio kaj li estis membro de ne-registara organizaĵo, kaj la incidento pri lia aresto kondukis al malopinioj inter ŝtataj sekurecaj agentejoj de Tajvano kaj Ĉinio.

Reprezentanto de registaro de Ĉinio informis, ke Lee estis akuzita pri okazigo de damaĝo por nacia sekureco de Ĉinio. Ma Xiaoguang, proparolanto de Oficejo por rilatoj kun Tajvano, diris dum gazetara konferenco, ke Lee "nuntempe estas en bona fizika kondiĉo".

Edzino de Lee Ming-che, Lee Ching-yu, provis viziti Pekinon por peti liberigon de Lee Ming-che, klarigi la akuzojn kontraŭ li kaj konvinkiĝi pri protektado de liaj rajtoj. Lee jam uzis sociajn retejojn por antaŭenigi la sukceson de tajvana demokratio al 'almenaŭ 100 homoj' en kontinenta Ĉinio. Dum tiu okazo, li vizitis Ĉinion por organizi kuracadon de sia bopatrino . En klopodo trovi edzon, Lee Ching-yu rezervis flugon el Tajvano en Ĉinion la 10-an de aprilo, sed la ministerio pri publika sekureco de Ĉinio malpermesis al ŝi viziti kontinentan Ĉinion.

En aprilo de 2022, la ĉina komitato pri tajvanaj oferoj deklaris, ke sano de Lee Ming-che estas stabla, kaj li estos liberigita post kvin-jaraĝa enprizoniĝo. Li estis liberigita la 14-an de aprilo de 2022 jaro, kaj revenis al Tajvano la nekstan tagon.

## Referencoj 
Kategorio:Tajvanaj politikistoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Tajvananoj
Christine Spengler

**Christine SPENGLER** (n. en 1945) estas franca militofotistino. Ekde 1970, ŝi fotis kaj raportis pri armitaj konfliktoj, unuavice el la vidpunkto de la viktimoj de milito, pri la doloro por montri la militon alimaniere.

Ŝi laboris kiel sendepende kunlaboranta fotistino por *Sipa Press*, *Corbis-Sygma* kaj AP, dum ŝi dokumentis militojn en Ĉado, Nord-Irlando, Vjetnamio, Kamboĝo, Libano, Okcidenta Saharo, Kurdio, Nikaragvo, Kosovo, Afganio kaj Irako, inter aliaj. Ŝia laboro aperis en la gazetaro tutmonde, inkluzive de *Paris Match*, *Time*, *Newsweek*, *El País*, *The New York Times* kaj *Le Monde*. Ŝi fotis la vintran kolekton *prêt à porter* de Dior por 2018/2019.

## Vivkuro 
Naskita en Alzaco, Francio, Spengler transloĝiĝis al Madrido ĉe la aĝo de sep por vivi ĉe sia onklino kaj onklo. Tie, ŝi studis la francan kaj la hispanan literaturojn por fariĝi verkistino.

## Kariero 
Spengler daŭre koncentriĝis sur milita fotografio, specife sur la adaptita ĉiutaga vivo de virinoj kaj infanoj en la bombocelitaj urboj kaj la sekvoj kiu sekvis post milito.

Spengler tiam komencis labori por la revuo *The Nylon*, fotanta la militon kaj protestojn en Nord-Irlando. Spengler fotis infanojn kaj aliajn civitanojn de la milito. Ŝi mergis ŝin mem en la irana kulturo, surmetinte vualon dum la irana revolucio en 1979 por povi fari fotojn de la virinoj. Ĉi tiuj fotoj estis en nigra kaj blanka varianto.

Post kiam ŝi laboris kun *Life (Sipa Press)*, ŝi laboris kun *Associated Press* dum la vjetnamia milito kie ŝi fotis la frontajn liniojn. Ŝi restis plurajn monatojn en Vjetnamio antaŭ ol ricevi sciigon pri la memmortigo de ŝia frato. Ŝi daŭrigis foti multajn aliajn militojn, el la perspektivo de civitanoj, akirante tutmondan atenton ĉar malmultaj militaj fotistoj fotas el tiu perspektivo.

Spengler gajnis plurajn premiojn pro sia laboro kiel raportisto, precipe la premion SCAM (Parizo,1968) pro sia raporto pri virinoj en la milito kaj la premio ''Femme de l'Année* (Virino de la Jaro) en Bruselo en 2002. En 2016, la Maison Européenne de la Photographie (Eŭropa Domo de la Fotografio) dediĉis al ŝi gravan ekspozicion, "La Opero de la Mondo".

## Publikaĵoj 
* Christine Spengler, *Une femme dans la guerre*, eld. Ramsay, 1991.
* Christine Spengler, *Vierges et toreros*, Eld. Marval, 2003, fotaro kun kaligrafio de Christian Lacroix.
* Christine Spengler, *Années de guerre*, eld. Marval, 2003.
* Laure Guibault, "*Christine Spengler prend son pied*", en: Ynox, n-ro 10, aprilo 2005, p. 30-35.
* Christine Spengler, *Une femme dans la guerre : 1970-2005, Des femmes*. Antoinette Fouque, 2006.
* Christine Spengler, *Ibiza y Formentera eternas. La serenidad recobrada, Camara de Commercio, Ibiza y Formentera*, 2009.
* Christine Spengler, *L'Opéra du monde*, eld. Cherche midi, 2016.
* Christine Spengler, *Série indochinoise, hommage à Marguerite Duras'', eld. Cherche midi, 2017.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de Christine Spengler:  https://www.christinespengler.com/ 
* Aŭdio voĉa historio, kun elektita fotaro
* Galerio kaj biografio
* Intervjuo kun Spengler ĉe Dior

## Referencoj 
Kategorio:Militfotistoj
Kategorio:Francaj fotistoj
Georgo la 5-a (Armenio)

**Georgo la 5-a de Armenio** (armene Գևորգ Ե. Սուրենյանց (Տփղիսեցի) (n. la 28-an de aŭgusto 1847 - m. la 8-an de majo 1930) estis la *Katolikoso de Ĉiuj Armenoj* de la Armena Apostola Eklezio en la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin de 1911-1930. Li sukcedis Katolikoson Mateo la 2-a, kiu mortis la 11an de decembro 1910 post malpli ol tri jaroj kiel Katolikoso.

## Vivo 
Naskiĝinte en Tbiliso , li studis inter 1865 kaj 1868 en la klasika gimnastikejo en sia hejmurbo kaj en 1872 estis konsekrita kiel pastro en la Armena Apostola Eklezio kaj konsekrita kiel episkopo en 1882. En 1874, li instruis ĉe la Gevorkjan Teologia Seminario en Eĉhmiadzin, ĝis lia nomumo en la sekva jaro kiel episkopo de Arcaĥo kaj poste kiel helpa prelato en Aleksandropolo (nuna Gjumri) en 1878 kaj en Erevano en 1881. Li ricevis prelatejon kaj episkopejon de Astraĥano, Rusio en 1886 kaj armena prelatejo de Kartvelio en 1894.

En 1907 li estis asignita kiel asistanto al la Katolikosejo en la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin kaj elektita Katolikoso de Ĉiuj Armenoj en 1911, posteno, kiun li okupis tri jardekojn ĝis 1930.

Li estis aktiva en armenaj politikaj aferoj en tre kritikaj tempoj kaj estis parto de la armena delegacio estrita de Boghos Nubar Paŝa. Li ankaŭ organizis katastrofo-helpojn por la pluvivantoj de la Armena genocido. Li prezidis la Helpan Komitaton por armenaj viktimoj, rifuĝintoj kaj pafvunditaj soldatoj kaj iliaj familioj. Helpo estis donita tra Armenio same kiel Turkio, Kartvelio kaj Rusio..

Li estis la prezidanta Katolikoso kiam la Unua Respubliko de Armenio estis establita en majo 1918. Li subtenis la diversajn militajn kampanjojn, rifuzante translokigi la katolikosejon de Eĉmiadzin al pli sekura ejo.

Kun la starigo de la Armena Soveta Socialisma Respubliko en 1920–1921 kaj la Transkaŭkaza Socialisma Federacia Soveta Respubliko en 1922 konsistante el Armenio, Kartvelio kaj Azerbajĝano, li rifuzis forlasi la postenon kaj kuraĝigis la armenan loĝantaron kunlabori kun la nova reĝimo instalita kiel alternativa sekura rifuĝejo por la armenoj.

Li ankaŭ aktive okupiĝis pri konstruado de novaj preĝejoj en la armena diasporo, disvolvado de reto de religiaj institucioj kaj lernejoj kaj por akceptado de la kvarvoĉa religia muziko de komponisto Makar Jekmaljan en la preĝeja Meso.

Post lia morto en 1930, la Armena Eklezio same kiel ĉiuj  en Sovetunio submetiĝis al persekutado kaj rigida kontrolo precipe per ordonoj de Josif Stalin. Neniu nova katolikoso estis elektita dum 2 jaroj ĉar la trono restis vaka de 1930 ĝis 1932. Tamen kiam Stalin provizore mildigis la premon, la tempo estis oportuna por la elekto de episkopo Ĥoren Muratbekjan kiel nova Katolikoso de Ĉiuj Armenoj kiel Ĥoren la 1-a de Armenio.

Georgo la 5-a mortis ĉe Eĉmiadzin, Armena Soveta Socialisma Respubliko, kaj estas entombigita proksime al Patrina Katedralo de Sankta Eĉmiadzin en la katolikosa komplekso.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Katolikoso de Armenio
* Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin.

Kategorio:Katolikosoj de Armena Apostola Eklezio
Léonie d'Aunet

**Léonie Thévenot d’Aunet** (2a de julio, 1820 - 3a de marto, 1879) estis franca aŭtoro, novelisto, dramaturgo kaj esploristo en Arkto.

## Biografio 
Ŝi edziniĝis al la pentristo François-Auguste Biard (1798-1882) la 23an de julio 1840 en Parizo. En 1838 la ŝipo *La Recherche* (1838-1839), sub estreco de Joseph Paul Gaimard, entreprenis sciencan ekspedicion al Svalbardo, por esplori la Arkton. D'Aunet estis tiam vivanta kun Biard, kaj konvinkis sian estontan edzon akcepti la postenon de oficiala pentristo de la ekspedicio, kondiĉe ke ŝi estu rajtigita akompani lin. Ŝi veturis kun Biard tra Belgio, Nederlando kaj Norvegio, antaŭ lasi Hammerfest, la plej norda urbo en Skandinavio, kaj revenis post pasigi kelkajn semajnojn en Svalbardo. Ŝi estis la unua virino kiu partoprenis en scienca ekspedicio al la nordaj regionoj. Reveninte, ŝiaj leteroj estis publikigitaj, en seria formo, en la Revue de Paris

Aŭtune 1843 ŝi ekrilatis kun Victor Hugo, kiun ŝi plej verŝajne renkontis en la salono de Fortunée Hamelin. Ilia rilato plaĉis al Hugo, inspirante al li nombrajn poemojn kies spuroj estas en *Les contemplations*. Ŝia sepjara rilato estis definitive interrompita pro la ekzilo de Victor Hugo post la puĉo fare de Louis Napoleon la 2an de decembro, 1851.

Ilia rilato iĝis publike konata, kiam la 5a de julio 1845, ŝia esdo sekvigis ilin kaj ŝi estis surprizita kun la verkisto dum adolto en hotelo de :fr:Passage Saint-Roch. La komisaro lasis Hugo iri post hezitado, kiam Hugo proklamis sian netuŝitecon kiel "peer", senatano de Francio, sed Leonie estis arestita kaj enprizonigita en la Prizono Saint-Lazare.

Pose du monatoj, ŝi estis transigita al la Konvento de Sinjorinoj de Sankta Mikaelo, kie Adèle Foucher (edzino de Victor Hugo), kiu estis kontenta pro konkurenculino por Juliette Drouet, decidis viziti Leonie. Poste Adèle helpis ŝin aliri al la literatura kariero, sed konvinkis ŝin ne sekvi la familion al la ekzilo kun Victor Hugo. Tamen la korespondado inter la iamaj amantoj pluis, kaj estis onidiroj pri partopreno de Hugo en ŝiaj verkoj.

## Verkoj 
* Voyage d'une femme au Spitzberg.
* Une place à la cour, unuakta komedio, Poissy, Arbieu, 1854.
* Voyage d’une femme au Spitzberg, Paris, Hachette, 1854.
* Jane Osborn, kvarakta dramo, Paris, A. Taride, 1855.
* Un mariage en province, Paris, W. Gerhard, 1856.
* Étiennette ; Silvère ; Le Secret, noveloj, Paris, L. Hachette, 1859.
* L’Héritage du marquis d’Elvigny. Les deux Légendes d’Hardenstein, Paris, L. Hachette, 1863.
* Une vengeance, Paris, Hachette, 1857.

## Notoj 
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Victor Hugo
Théâtre de la Renaissance (Parizo)

La ***Théâtre de la Renaissance*** (laŭvorte Teatro de la Renesanco aŭ de la Renaskiĝo) estas teatro en Parizo en la bulvardo Saint-Martin inaŭgurita la 8an de marto 1873. Ekde la 14-a de junio 1994 estis klasita kiel Historia Monumento de Francio.

La teatro kaj entrepreno aperis kiel kompanio de teatro en 1838 iniciatita de Victor Hugo kaj Alexandre Dumas, fondita de Anténor Joly, por disponigi lokalon por la agado de la nova movado de romantikismo kiu suferis pro la atakoj de la sekvantoj de la konservativuloj (novklasikistoj). La 8an de novembro 1838, la teatraĵo de Hugo nome *Ruy Blas* en kies ludado stelulis Frédérick Lemaître havis sukcesan premieron, kaj la franca versio de la opero de Gaetano Donizetti nome *Lucia di Lammermoor* retitolita kaj reverkita kiel *Lucie de Lammermoor* estis produktita tie en aŭgusto 1839. En 1841 la entrepreno fermis sian agadon sed la teatro pluis en diversaj postaj epokoj.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Camps, Assumpta (2010). El Decadentismo italiano en la literatura catalana. Peter Lang. ISBN 3034303777.
* Chauveau, Philippe (1999). Les Théâtres parisiens disparus (1402-1986). Paris: Éd. de l'Amandier. ISBN 978-2-907649-30-8.
* Gómez García, Manuel (1998). Diccionario Akal de Teatro. AKAL. ISBN 8446008270.
* Luis, Emmanuel (2011). Cherbourg-Octeville, le théâtre à l'italienne. Région Basse-Normandie: Direction de l'Inventaire général du patrimoine culturel.
* Manzi; Joyant (1903). Le Théâtre.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la Teatro de la Renaissance
* Poŝtkartoj de la teatro

Kategorio:Monumentoj de Parizo
Kategorio:Teatroj
Virtuala jutubisto

, aŭ  estas enreta artisto, tipe japanlingva jutubisto kaj/aŭ tujelsendfluisto, kiu estas reprezentata de (kutime animeo-inspirita) diĝita avataro produktita per komputilaj grafikaĵoj kiel Live2D.

La 13-an de junio 2011, Briti-loĝanta japana videoblogisto Ami Yamato alŝutis sian unuan filmeton, kiu prezentis animacian, virtualan avataron parolantan al la kamerao. En 2015, Mattel komencis alŝuti filmetojn de Pupo Barbie kiel adoleska videoblogisto al YouTube. Tiam, en fino de 2016, Kizuna AI, konsiderata kiel la unua VTuber, faris sian debuton ĉe YouTube, ne nur uzante la terminon "Virtuala YouTuber" por la unua fojo sed kreante kaj popularigante ĝin. Dublita de Nozomi Kasuga, Kizuna AI kreis senton de "vera intimo" kun fervoruloj dum ŝi estis respondema al iliaj demandoj. Post dek monatoj, ŝi havis pli ol du milionojn da abonantoj kaj poste fariĝis kultura ambasadoro por la Japania Nacia Turisma Organizo. La subita populareco de AI incitis VTuber-an tendencon; post du kaj duono da monatoj, la nombro de aktivaj VTuber-oj pligrandiĝis duoble, nome de 2000 al 4000. De ĉi tiuj, Kaguya Luna kaj Mirai Akari sekvis AI kiel la due kaj trie plej popularaj VTuber-oj, kun 750 000 kaj 625 000 abonantoj respektive. Nekomiya Hinata, alia frua VTuber, akiris sekvantaron de 500 000 en ses monatoj. En oktobro 2018, la apero de Kizuna AI sur NHKa spektaĵo intervjuanta japanajn ricevintojn de la Nobel-premio incitis polemikon koncerne al la prezentado de virinoj en japana kulturo.

## Taksado kaj tendencoj 
VTuber-oj estas respondecaj je aro da eksperimentoj kaj iliaj aktivecoj inkluzivas komunikadon, videoludadon, kantadon kaj dancadon. Ili specialiĝas je produktado de originalaj kantoj kaj havas fortajn ligojn al muziko. Pluraj firmaoj ankaŭ kreas ligojn inter VTuber-oj kaj la muzika industrio per fondado de muzikeldonejo, tenanta tujajn VR-koncertojn.

## Referencoj 
Kategorio:Otaku
Kategorio:Wasei-eigo
Kategorio:Jutubistoj
Étienne de Jouy

**Victor-Joseph Étienne**, nomita **de Jouy** (19a de oktobro 1764 – 4a de septembro 1846), estis franca dramaturgo, kiu lasis fruan militistan karieron por sukcesa literatura agado. Li dediĉis sin speciale al opero.

Fine de la 18a jarcento li estis militista funkciulo de la koloniisma Franca Imperio en Ameriko kaj Azio. Post la Franca Revolucio ekde 1807 li dediĉis sin al la literaturo kaj ĉefe al opero.

## Verkoj 
* Milton (1804), opero, kunlabore kun A.-M. Dieulafoy, muziko de Spontini
* La Vestale (1807), opero, muziko de Spontini
* Fernand Cortez (1809), opero, kunlabore kun J.-A. Esménard, muziko de Spontini
* Les amazones, ou La fondation de Thèbes (1811), opero, muziko de Étienne Méhul
* Tippo Saeb, tragedio (1813)
* Les Abencérages, ou L'étendard de Grenade (1813), opero, muziko de Cherubini
* Belisaire, tragedio (1818)
* Les Hermites en prison (1823), kunlabore kun Antoine Jay, kun li mem kiel politika prizonulo
* Moïse et Pharaon (1827), opero, kun Luigi Balocchi, muziko de Gioachino Rossini
* Guillaume Tell (1829), opero, kun Hippolyte Bis, muziko de Rossini.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Michel Faul, Les aventures militaires, littéraires et autres d'Etienne de Jouy (Editions Seguier, France) March 2009, ISBN 978-2-84049-556-7)

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Membroj de la Franca Akademio
Kategorio:Francaj operaj libretistoj
Boucau (stacidomo)

**Boucau** (oficiale, ankaŭ: **Le Boucau**) estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en komunumo Boucau, en departemento Pyrénées-Atlantiques, regiono Nova Akvitanio.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Nova Akvitanio.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Bordeaux-St-Jean - Irun (655000).

## Vidu ankaŭ 
* Boucau

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Stacidomoj en Nova Akvitanio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Pyrénées-Atlantiques
Kategorio:Boucau
István Kiss (advokato)

**István Kiss** [iŝtvAn kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss István** estis hungara oficiro, advokato, gimnazia kaj altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *ilméri*, kiun li uzis ankaŭ kiel pseŭdonimo.

István Kiss naskiĝis la  en Ürmény (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Mojmírovce en Slovakio), li mortis la  en Óbecse (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Beĉej en Serbio).
 
## Biografio 
István Kiss frekventis gimnaziojn en Pozono, Nitro kaj Pest (urbo), dum li estis piarista kandidato, poste li estis po 2 jarojn en Vác, respektive en Keszthely. En 1860 li malmonaĥiĝis kaj post kvar jaroj li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest. En la jaroj 1868 kaj 1869 li estis advokato, poste en 1871 li iĝis oficiro (leŭtenanto), sed ne en la serva servo. Inter 1874 kaj 1907 li instruis en Ĉefepiskopa Jura Akademio (Eger), poste li pensiuliĝis. Li plurfoje redaktis diversajn gazetojn (ekzemple inter 1859-1860, 1865-1868, 1881-1885).

## Elektitaj kontribuoj 
* *Európai nemzetközi jog* (1876)
* *Bevezetés a jog- és államtudományokba* (1877)
* *Magyar közjog. (Magyar államjog).* (1880; 4-a eldono: 1888)
* *A jogtanodákról* (1880)
* *A keleti és a nyugati kérdés* (1887)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Ondres

''''* (jen france kaj okcitane) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Landes* (jen france, okcitane *Lanas*), en la regiono Nova Akvitanio (, prononco [], do , , ). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Dax* (france *arrondissement de Dax*, okcitane *Arrondiment de Dacs*) kaj al la kantono **. 

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Ondrais''.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Landes
* Ondres (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Komunumoj de Landes
Kategorio:Banstacioj de Francio
Lajos Kiss

**Lajos Kiss**

* Lajos Kiss (kajakisto)
* Lajos Kiss (notario)
* Lajos Kiss (lingvisto)
* Lajos Debreceni Kiss
Lajos Kiss (notario)

**Lajos Kiss** [lajoŝ kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss Lajos** estis hungara notario, parlamenta deputito.

Lajos Kiss naskiĝis la  en Debrecen (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

## Biografio 
Lajos Kiss post siaj studoj estis notario en sia naskiĝurbo, en 1847 en rango ĉefnotario. Dum la Hungara revolucio de 1848 li batalis en rango oficiro. Inter 1849 kaj 1861 li retiriĝis pro la subpremo de Habsburgoj. En 1861 li estis urbestro, poste li multe agis por sia naskiĝurbo sen estis urbestro precipe en eklezia, trafika kaj industria terenoj. En 1865 kaj inter 1869-1885 li estis parlamentano.

## Elektitaj kontribuoj 
* parlamentaj paroladoj

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo K, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj notarioj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
(109962) 2001 SN49

**(109962) 2001 SN49** estas asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la 16-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Hilda grupo
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Morcenx

**Morcenx** estas malaperinta franca  situanta en departemento Landes, regiono Nova Akvitanio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *morcenais*.

Ĝi nun formas parton de Morcenx-la-Nouvelle.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Landes
* Morcenx (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (Morcenx-la-Nouvelle)


Kategorio:Malaperintaj komunumoj de Landes
László Kiss (konstitucia juĝisto)

**László Kiss** [lAslO kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss László** estas hungara konstitucia juĝisto, altlerneja instruisto.

László Kiss naskiĝis la  en Jánosháza.
 
## Biografio 
László Kiss maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1975. Li estis asistanto samloke ekde 1977, lektoro (1980), docento (1982), profesoro (1992). Inter 1993-1998 li estis katedrestro. En tiu instrua periodo li estis ankaŭ vicpartiestro (komprenu komunista funkciulo) en la universitato. Li havis stipendiojn en Universitato de Marburg (1988–1989) kaj enlande (1998-2001). En 1982 li kandidatiĝis, post jardeko li doktoriĝis ĉe Hungara Scienca Akademio. Inter 1998 kaj 2016 li estis membro de la konstitucia juĝejo. Li estis akuzita en gazeto pri sekreta informisto, sed post tre longa proceso la gazeto estis punita je granda sumo. Lia edzino naskis 2 gefilojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A tanácsrendeletalkotás problémái* (1982)
* *A politika és a szakmai elemek helye és szerepe a jogalkotásban, különös tekintettel a törvényalkotásra* (1991)
* *Jogállam – jogalkotás – önkormányzatok* (1998)
* *Circumstances Warranting Attention in the Examination of the Rights to Names* (2003)
* *Bevezetés a helyi jogalkotás és jogharmonizáció módszertanába* (kunaŭtoro, 2004)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva intervjuo kun biografio kaj foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj konstituciaj juĝistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Islama reformismo

**Islama reformismo** aŭ ankaŭ kiel **islama modernismo** kaj **modernisma salafismo** estas movado kiu estis priskribita kiel "la unua islama ideologia respondo al la okcidenta kultura defia" kaj kiu celis konformigi la islaman kredon al modernaj okcidentaj valoroj kiel naciismo, demokratio, homaj rajtoj, racio, egaleco kaj socia progreso. Ĝi enhavas kritikan reekzamenon de klasikaj konceptoj kaj metodoj de jurisprudenco kaj novan aliron al islama teologio kaj la ekzegezo de la Korano.

Ĝi estis la unua el pluraj islamaj movadoj - inkluzive de islama sekularismo, islamismo (politika islamo) kaj salafismo - aperintaj meze de la 19-a jarcento responde al la tiutempaj rapidaj ŝanĝoj, precipe la perceptita disvastiĝo de okcidenta civilizo kaj koloniismo en la islama mondo.Fondintoj inkluzivas Muhamad Abduh, ŝejko de la Al-Azhar Universitato dum mallonga periodo antaŭ lia morto en 1905, Ĝamal ad-Din al-Afghani kaj Mahometo Raŝid Rida.

Islama moderneco diferencas de sekularismo per tio, ke ĝi emfazas la gravecon de religio en la publika vivo, dum ĝi diferencas de salafismo. La fruaj islamaj modernistoj (Al-Afgani kaj Muhammad Abdu) uzis la esprimon "salafija" por referenci al siaj provoj renovigi islaman pensaron, kaj ĉi tiu "salafija movado" estas ofte konata en Okcidento kiel "islama modernismo", kvankam ĝi estas tre malsama de tio, kio nuntempe nomiĝas Salafisma Movado, kiu ĝenerale signifas "ideologioj kiel la ŭahabismo".  

## Vidu ankaŭ 
* IslamOnline
* Islama respubliko
* Iĝtihad

## Noto kaj referencoj 
Tiu ĉi artikolo estas parta aŭ tuta traduko de la artikolo Islamic Modernism en la angla vikipedio, listo de aŭtoroj.

Kategorio:19-a jarcento
Kategorio:Islamo
Kategorio:Arabaj vortoj
Kategorio:Reformoj
Turo de Barkhausen

eta|Turo de Barkhausen
La **Turo de Barkhausen** () estas historia gvata kaj ronda turo inter Udestedt kaj Stotternheim en Germanio.

## Situo 
Staras la turo sur la teritorio de Udestedt, ĉ. 2 km oriente de la vilaĝo. Disde la vojo al Stotternheim kondukas unue suden, poste okcidenten pado ŝilde markita almonten ĝis la turo. Apud ĝi oni trovas informtabulon pri la historio tura kiel ankaŭ sidbenko kaj rubujo. Ĉirkaŭite de kampoj kondukas tre proksime (birdfluge ĉ. 150 metrojn for) la federacia aŭtoŝoseo A 71.

## Historio 
Temas pri la lasta resto de klostra bieno dependanta de Monaĥejo Georgenthal mallonge de la forlasita loko Barkhausen (kiu estas ĉ. 1 km pli norde). La bieno ĉe la en 1189 sub la nomo *Barchusen* menciita loko mastrumitis ĝis la 14-a jarcento fare de cistercianoj. Post la enloĝantara foriro kaj la permeso de landgrafo Frederiko la 2-a malkonstrui la bienon, kamparanoj de Udestedt aĉetis la terenon faronte kooperativon *(Gewerke zu Barkhausen)*. Juĝejo propra devis observi la leĝojn kooperativaj: dum jarcentoj okazis la mardon post pentekosto publika juĝotago: la unua menciita estis en 1415 kaj la lasta en 1873. Poste la kunvenoj ne estis plu por juĝi sed por festi. La turo de Barkhausen estis ankaŭ grava kiel parto de la ekstera ĉirkaŭfortikaĵo de Erfurto.

Antaŭ 1900 la turo havis tegmenton provizoran zinkan, kaj la supra diametro estis de 2 metroj. Ĉiuj lignaĵoj kaj mebloj perdiĝis.
Vandalismo kaj ventego de 1913 ege damaĝis la truon; aŭtune de 1913 iĝis restaŭrado ĝia. En 1985 la surloka agrikultura kolĥozo refaris la tegmenton kaj la eksteran pucon. Krome muntitis ventoflago supre. En 1998 oni rekonstruis la turon kaj plibeligis ĝian ĉirkaŭaĵon. En niaj tagoj la turo estas monumentprotektitaĵo.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Barkhäuser Turm ĉe warttürme.de

Barkhausen
Kategorio:Distrikto Sömmerda
Rituksimabo

**Rituksimabo** (komerca marko **Rituxan**) estas gena-inĝeniera biologia kuracilo, destinita por trakti certajn aŭtoimunajn malsanojn kaj kelkajn tipojn de kancero. Ĝi estas uzata por kuracado de lupuso, ne-Hodgkina limfomo, kronika limfocita leŭkemio, reŭmatoidaj artritoj, granulomatozoj kun poliangiitoj, idiopatia trombocitopenio purpura, pemphigus vulgaris, myasthenia gravis kaj buŝaj ulceroj pozitivaj al viruso Epstein-Barr. Ĝi estas enigata forme de envejna infuzio.

## Mekanismo 
maldekstre|eta|Mekanismo de funkciado de rituksimabo.

Rituksimabo estas hibrida (muso-homa) monoklona antikorpo IgG1 al la membrana CD20-antigeno, kiu origine troviĝas sur surfaco de B-ĉeloj de la imuna sistemo. CD20-molekulo ĉeestas en ĉiuj etapoj de maturiĝo de la B-ĉeloj (krom iliaj antaŭuloj — plasmoĉeloj). Ligante sin al CD20-molekulo sur la B-ĉeloj, rituksimabo kaŭzas ilian forkonsumiĝon pere de antigeno-dependa ĉela citotokseco, induktado de apoptozo, per-komplementa citotokseco.

## Lupuso 
Por kuracado de lupuso rituksimabo estas uzata ekde 2002. Du grandaj hazardigitaj placebo-kontrolataj esploroj EXPLORER kaj LUNAR malsukcesis pruvi ĝian efikecon, supozeble pro nekorektaj metodoj kaj malĝusta elekto de pacientoj. Tamen ĝi estas aktive uzata tra la mondo kaj pruvis sian efikecon kaj sekurecon en praktiko.

Efikeco kaj sekureco de kuracado de lupuso per rituksimabo, speciale post manko de sufiĉa reago al glukokortikoidoj kaj kemioterapiaj agentoj, estis plurfoje pruvita per malfermaj nekontrolataj esploroj okazintaj en diversaj landoj. Rituksimabo ebligas malaltigi dozojn de glukokortikoidoj kaj tiel preventi nerenverseblajn organajn damaĝojn kaj plilongigi remiton. Iuj esploroj montris ke ĝi speciale efikas rilate nigrulojn kaj hispanojn. Iuj sukcese uzas ĝin ankaŭ ĉe komenca etapo de lupuso. EULAR, ACR kaj la Asocio de Reŭmatologoj de Rusio inkludis rituksimabon en siajn rekomendojn pri kuracado de gravaj formoj de lupuso.

Tamen esploroj montris ke ĝi ne ĉiam efikas kontraŭ haŭtaj damaĝoj. Ekzemple ĉe malsanuloj kun kronikaj haŭtodamaĝoj plu aperadis novaj damaĝitaj lokoj, do oni supozis ke haŭtodamaĝoj ne dependas de forkonsumiĝo de la B-ĉeloj.

Skemoj de terapio varias: kvar ĉiusemajnaj infuzioj po 375 mg/m² aŭ du infuzioj po 1 gramo kun intervalo je du semajnoj por estigi forkonsumiĝon de la B-limfocitoj. Oni ne trovis diferencon en reago al ambaŭ skemoj.

## Flankefikoj 
Plej ofte flankefikoj aperas du horojn poste kaj inkludas erupciojn, jukon, malaltan sangopremon kaj spirmankon. Oni ne scias, ĉu ĝia uzado dum gravedeco estas danĝera por la bebo aŭ ne.

## Analogoj 
Ekzistas pluraj analogoj fare de diversaj firmaoj, produktataj sub diversaj nomoj. En Rusio en 2014 estis registrita Acellbia Rituximab (), kiu kostas 10-oble malpli, sed montris la saman efikecon kaj sekurecon.

## Vidu ankaŭ 
* Belimumabo
* Tocilizumabo

## Referencoj 
Kategorio:Esencaj medikamentoj
Kategorio:Antikorpoj
Preĝejo Sankta Dipatrino (Eĉmiadzin)

250px | thumb | Preĝejo Sankta Dipatrino.
**Preĝejo de la Sankta Dipatrino** (armena : Սուրբ Աստվածածին Եկեղեցի ), estas preĝejo situanta en la urbo Eĉmiadzin, Armenio . Ĝi estis konstruita en 1767, dum la regado de Katolikoso Simeono la 1-a de Erevano, sur la restaĵoj de ligna preĝejo de la 16-a jarcento.  Ĝi situas en la centro de nuntempa Eĉmiadzin, ĉirkaŭ 200 metrojn norde de la muroj de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin.

## Historio kaj arkitekturo 
Antaŭ la konstruado de la preĝejo, ligna preĝejo de la 16-a jarcento staris sur la sama punkto de la nuntempa preĝejo. Laŭ priskribo lasita sur ŝtono en unu el la internaj muroj de la preĝejo, Sankta Patrino de Dio estis konstruita en 1767 kun la iniciato de Katolikoso Simeono la 1-a de Erevano.

La preĝejo apartenas al la speco de ununavaj bazilikoj sen kupolo. Multaj ĥaĉkaroj (krucaj ŝtonoj) kunmetitaj dum la 18-a jarcento, estis metitaj en la eksterajn murojn de la preĝejo. La tombejo estis hejmo de religia lernejo.

Dum la sovetia periodo, la eklezio restis aktiva kaj travivis gravan renovigon en 1986 per la klopodoj de Katolikoso Vazgen la 1-a, kiam sonorilturo estis konstruita ĉe la enirejo ĉar ĝi neniam havis ĝin antaŭ tiu renovigo.

Kun la establado de la Diocezo de Armavir en 1996, la kirko funkciis kiel la sidloko de la diocezo ĝis 2014, kiam ĝi estis proponita al la ĵuskonstruita Preĝejo Sankta Gregorio de Narek en la urbo Armavir.

## Bildaro 

File:Սբ. Աստվածածին եկեղեցու զանգակատունը 02.jpg |La turo en la enirejo
File:Խաչքարեր Աստվածածին եկեղեցու պատին.jpg|Ĥaĉkaroj en la muro
File:The bell-tower of the Holy Mother of God Church 01.jpg|Interna vido de la turo

## Referencoj 
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Armenio