Oranta monaĥejo de Sankta Fonto

La **Oranta monaĥejo de Sankta Fonto** () estis la virina monaĥejo de la Rusa Ortodoksa Eklezio, situinta apud la Sankta Fonto, 6 km nord-okcidente de la urbo Semej (Abaja provinco, Kazaĥio). Ĝi estis fondita en 1902 sur loko kie estis retrovita la miraklofara Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino. Ĝi estis fermita en 1921.

## Estiĝo kaj funkciado 
La monaĥejo aperis sur loko, kie estis retrovita la miraklofara Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino, alportita al tiu ĉi regiono en 1720. Tiujare general-majoro Ivan Liĥarev vojaĝis kun sia taĉmento laŭ Irtiŝo de Tobolsko al lago Zajsan kaj plu por establi la Ust-Kamenogorskan fortikaĵon. Laŭvoje li haltis apud vilaĝo Abalako por diservi antaŭ la Abalaka ikono de Dipatrino, kies kopio estis alportita surŝipen por akompani lin. Laŭ legendo, dum la adiaŭa diservo okazinta jam sur la ŝipoj, kiam oni ekkantis pri Dipatrino, la ŝipoj mem malankriĝis kaj eknavigaciis, kion oni konsideris la unua miraklo fare de tiu ĉi ikono. Post atingi la Semipalatinskan fortikaĵon, konstruitan antaŭ du jaroj, la ŝipo sur kiu troviĝis la ikono, subite haltis kaj ne eblis ekmovi ĝin. Konsiderante tion la dua miraklo, Liĥarev ordonis forporti la ikonon al la preĝejo de Antonio kaj Teodozio de Kievo en la fortikaĵo. Post tio la ŝipo eknavigaciis senprobleme.

En 1740 la ikono malaperis kaj estis trovita 1,5 km for de la fortikaĵo — ĝi staris apud monta fonto kaj antaŭ ĝi brulis kandelo. La ikono estis revenigita al la preĝejo kaj la fonto eknomiĝis la Sankta Fonto. Eklezia historiisto Aleksandr Sulockij mencias ke la fonto troviĝis 100 saĵenojn () for de Irtiŝo kaj 80 saĵenojn () for de granda vojo kaj fluis rapide al ravino.

Laŭ legendo, registrita de la pastro Dimitrij Aleksinskij, la ikonon trovis tataro, ekvojaĝinta al arbaro por kolekti brullignon, sed perdinta la vojon kaj jam malvarmiĝanta. Li petis la dion savi lin kaj subite ekvidis fajreton, direktiĝis al ĝi kaj tiel trovis la ikonon, kiu staris apud poplo, de sub kies radikoj fluis la fonto kaj apude brulis kandelo. Rekoninte la lokon, la tataro revenis al la urbo, trovis pastron kaj rakontis ĉion. La pastro revenis akompane de kelkaj kozakoj kaj la tataro, sed nek li, nek la kozakoj sukcesis forpreni ĝin de sur la poplo, ĉar flamo de la kandelo estis brulvundanta iliajn manojn. Nur la tataro, laŭ peto de la sacerdoto, post preĝi kaj lavi la manojn en la fonto, sukcesis fari tion. La ikono revenis al la preĝejo, la fonto ricevis statuson de la sankta.

En 1870 episkopo de Tomsko kaj Semipalatinsko Platon permesis al semipalatinska negocisto kaj mecenato Fjodor Petroviĉ Pleŝĉejev aranĝi apud la Sankta Fonto etan brikan kapelon kun altaro (laŭ alia versio tio estis preĝejo). Samtempe estis konstruitaj lignaj someraj loĝejoj por pilgrimantoj kaj gardistejo.

## Renaskiĝo 
En 1994 al la Rusa Ortodoksa Eklezio estis redonita sidejo de la Kirgiza Spirita Misio. En 1997 en ĝi eksidis la Oranta virina monaĥejo de Petro kaj Paŭlo (). En 2003 oni komencis ordigi la areon ĉirkaŭ la Sankta Fonto: rubaĵoj kaj sovaĝaj kreskaĵoj estis forigitaj, aperis ŝtuparo, akvujo kaj kapelo-ŝedo super la fonto. La  episkopo de Ust-Kamenogorsko kaj Semipalatinsko Amfiloĥij faris tie la unuan liturgion. Ekde 2014 sub metala ŝedo, aranĝita danke al klopodoj de ĉefpastro, vic-episkopo de Semipalatinsko Fjodor Proskurin, okazas diservoj.

Kelkajn jarojn surloke laboris mezlerneja arkeologia ekspedicio subestre de Valerij Kolbin kaj Aleksandr Dolguŝev. Ĝi trovis ke origine la kapelo super la fonto troviĝis aliloke (Irtiŝo detruis ĝis 80 metrojn de la bordo), estis trovitaj restaĵoj de monaĥejaj subteraj keloj kaj vitra boteleto kun bildo de la Abalaka Oranta ikono kaj surskribo "Sankta Fonto". La saman boteleton poste donacis al la monaĥejo paroĥanino de la Resurekta katedralo.

Laŭdire preskaŭ ĉiu familio en Semej havas ujon kun akvo el la Sankta Fonto, konsideratan saniga.

Tra tiu ĉi areo pasas turista itinero *La Sankta Fonto*. Laŭ legendo sub la kreskanta apude maljuna saliko promenis en la 18-a jarcento Ivan Andrejev, konstruinta grandan parton de Semipalatinsko.

## Vidu ankaŭ 
* Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino
* Oranta Abalaka monaĥejo

## Referencoj 
Kategorio:Abaja provinco
Kategorio:Aperis en 1902
Kategorio:Malaperis en 1921
Kategorio:Ortodoksaj monaĥejoj en Rusio
Kategorio:Rusaj ortodoksaj monaĥejoj
Kategorio:Kristanismo en Kazaĥio
Kategorio:Oranta Abalaka monaĥejo