open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kurska provinco

**Kurska provinco** () estas provinco meze-okcidente de eŭropa parto de Rusio etendiĝanta sur ebenaĵo kaj deklivoj. La plej alta punkto estas 288m, la plej malalta 130m. La provinco estas laŭlonge 171&nbsp;km, laŭlarĝe 305&nbsp;km. Ĝi fondiĝis en 1934.  Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

eta|300px|Ĉefplaco de Kursk

* Sidejo: Kursk
* Aŭtokodo: 38
* Etnoj:
** rusoj 1184 (en mil)
** ukrainoj 21
** armenoj 6
** belorusoj 3
** ciganoj 2
** kaj aliaj

Oni minadas en la provinco feron. Ekde 2006 funkcias 540 municipoj (5 urbegaj municipoj, 28 distriktaj municipoj, 27 urbaj municipoj kaj 480 vilaĝaj municipoj).

La plej gravaj urboj estas: Kursk 406,400; Ĵeleznogorsk 96,200; Kurĉatov 46,300; Lgov 22,900; Ŝĉigri 18,900; Rilsk 17,400.

Dum la milito de Rusio kun Ukrainio, en la somero de 2024 la sudokcidenta parto de la provinco estis okupita fare de ukrainaj trupoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
IJK 1947

eta|220px|tradiciaj lignaj domoj centre de Ipswich
La **3-a Internacia Junulara Kongreso** (IJK), tiam ankoraŭ nomata **Internacia Junular-Kunveno**, de TEJO - la unua post la Dua Mondmilito - okazis dum somero 1947 en la urbo Ipswich de Britio. La kongreson partoprenis 200 junaj esperantistoj - grandparte studentoj, lernejanoj kaj junaj laboristoj sub 30 jaroj. Kiel en aliaj junularaj Esperanto-kongresoj, okazis variaj prelegoj kaj diskutrondoj pri la kongresa temo, kulturaj eventoj kaj organizaj kunvenoj de TEJO.

George Soros estis inter la partoprenintoj, fuĝanta Hungarion per la 32-a UK kaj ekstudonta en London School of Economics post akiro de brita vizo poste.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* UK 1947
* IJK 1971 en Edinburgo

03-a IJK
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Britio
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 1947
Kategorio:1947 en Britio
Kategorio:Suffolk
Kolima vermivoro

La **Kolima vermivoro**, *Vermivora crissalis*, estas birdospecio de la amerika familio de Paruliedoj kaj genro de Vermivoroj, kio signifas “manĝantoj de vermoj”, tio estas de raŭpoj, kiuj estas grava parto de la dieto de kelkaj tiaj specioj.

Ĝi troviĝas ĉefe en la Okcidenta Patrinmontaro de centra Meksiko, kvankam ties teritorio ĝuste apenaŭ etendas al apuda sudokcidenta Teksaso ĉe Montoj Ĉisoj de Nacia Parko Big Bend.

## Aspekto 
La Kolima vermivoro estas ĉirkaŭ 11 al 13 cm longa. Ili estas precipe malhelgrizaj kaj brunecaj, kun palaj subaj partoj. Ties pugo kaj subvosto estas flavaj. Ili havas blankan okulringon, kaj palan nuancon en brustoj. Maskloj havas **punkton de oranĝa koloro** en kapopinto.

Laŭ aspekto la Kolima vermivoro estas tre simila al la proksima parenco nome Virginia vermivoro, sed ĝi estas pli granda kaj fortika kaj havas pli fortan bekon. La Virginia vermivoro havas multe pli da flava aŭ de pala koloro en brustoj, kiuj estas pli grizaj ĉe la Kolima vermivoro. La flava koloro de subaj partoj kaj subvosto estas ankaŭ pli flavoranĝa ĉe la Kolima vermivoro, kaj pli verdecflava ĉe la  Virginia vermivoro.

## Ekologio 
Tiu nearktisa specio nestumas surgrunde. Ili faras izolitan tasforman neston el herbo, folioj kaj musko; la Kolima vermivoro kaŝas sian neston inter la montorokoj. La ino demetas kutime 4 ovojn, kiu estas blankaj al kremokoloraj kaj punktitaj je bruna.

## Referencoj 
*  Preskaŭ Minacata.

## Plia legado 
### Libroj 
* Beason, R. C., and R. H. Wauer. 1998. *Colima Warbler (Vermivora crissalis)*. In *The Birds of North America*, No. 383 (A. Poole and F. Gill, eds.). The Birds of North America, Inc., Philadelphia, PA.

### Artikoloj 
* Brush, A. H. and N. K. Johnson (1976) *The evolution of color differences between Nashville and Virginia’s Warblers*. Condor. vol. **78** p.&nbsp;412–414.

* Lanning DV, Marshall JT & Shiflett JT. (1990). *Range and Habitat of the Colima Warbler*. Wilson Bulletin. vol **102**, no 1. p.&nbsp;1-13.

* Wauer, R. H. (1994) *A closer look: Colima Warbler*. Birding. vol. **26** p.&nbsp;250–253.

* Wauer, R. H. (1979) *Colima Warbler status at Big Bend National Park, Texas*. Proc. First Conf. Sci. Res. Natl. Parks. N.P.S. Trans. Proc. Ser. 5: 474496.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Paruliedoj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Chvojenec

Municipo **Chvojenec** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en milde ondoforma pejzaĝo inter riveroj Orlice kaj Elbo, ĉe ŝoseo n-ro 35 inter Hradec Králové kaj Brno, 12&nbsp;km sudoriente de urbo Hradec Králové, 5&nbsp;km antaŭ urbo Holice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
Chvojenec estas unu el la plej malnovaj vilaĝoj en tiu ĉi regiono. Centro de la vilaĝo estis **fortikaĵeto** dekstre ĉe la ŝoseo iam nomata "kronada" aŭ "reĝa", nun ŝoseo n-ro 35, kaj maldekstre ĉe la ŝoseo al Rokytno. En loko de estinta fortikaĵeto nun estas nur malgranda monteto kun senreliefaj remparoj kaj fosaĵoj. Popoldiraĵo rakontas pri riĉa trezoro kaŝita en keloj de la ruino.

En la 14-a jarcento la senjorejo Chvojenec apartenis al la reĝo. Poste la posedantoj ŝanĝiĝis, ĝis en la jaro 1560 vendis Jaroslav de Pernštejn la senjorejon al la Reĝa kamero kaj ties ĝi estis ĝis la jaro 1856.

## Loĝantaro 
## Eksteraj ligiloj 
* Paĝoj de mikroregiono Ĉirkaŭaĵo de Holice 
* Paĝaro de mikroregiono Loučná  

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Municipoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Setlejoj en Orientelba tabulo
Antropizado

[eta|200px|Pejzaĝo aliformita pro homa agado : [teraso|terasa rizejo en Sa Pa, Vietnamio]]
En geografio kaj ekologio, la **antropizado** estas la aliformigo de pejzaĝoj kaj de natura medio sub la agado de homo.

La "antropa erozio" estas la tutaĵo de la ŝanĝadoj kiuj trafas la reliefojn kaj grundojn pro la homa agado: kultivado, urbanizado, irigacio, minado...

Iuj terpecoj povas esti **antropizitaj** kvankam ili aspektas naturaj, kiel la herbejoj kiuj anstataŭigis arbarojn, post senarbarigo. Povas esti malfacile taksi la antropizadon, ĉar tio neprigas la konon de la medio antaŭ ajna homa agado.

La bredado kaj la fajra senveprigo estis du el la unuaj rimedoj per kiu la homo aliformigis sian medion.

## Eksteraj ligiloj 
*  Antropizado: novaj rigardoj al la vivmedioj aliformitaj de homo 
*  Anthropization (el "*Hypergeo*")

Kategorio:Biogeografio
Kategorio:Ekologio
Kategorio:Geografia terminologio
Politika koalicio

Oni konas per la esprimo **Politika koalicio** la pakton inter du aŭ pli da politikaj partioj, plej ofte de simila idearo, kvankam ne nepre, por regi (aŭ formi la registaron) de lando, regiono aŭ alia administra aŭ politika estaĵo.

En plej parto de la demokratiaj reĝimoj, la koalicioj estas permesataj kaj produktiĝas kiam unusola partio aŭ politika grupo ne havas sufiĉan apogon en la parlamento kiel sekvo de la balota rezulto. Tiele la deputitaro de la grupoj formonta la koalicion kutime voĉdonas al la kandidato de la plej voĉdonita partio, kondiĉe ke la minoritataj grupoj ricevu kompenson kiel ekzemple ministeriajn postenojn (kutime disdonitaj laŭ la parlamenta proporcio) aŭ difinita orientacio de la politiko de la nova registaro.

## Vidu ekzemple
* Alianza por el Trabajo, la Justicia y la Educación en Argentino
* Fronto por la Venko en Argentino
* Popola Fronto en Francio
* Convergencia i Unió en Katalunio, Hispanio

Kategorio:Politikaj esprimoj
Kategorio:Registaroj
Parulioj

**Parulioj** estas plej ofte la membroj de la genro ***Parula*** tio estas malgranda birdogenro de Paruliedoj kiuj reproduktiĝas en Norda kaj Suda Ameriko. La vorto ofte uzeblas por ĉiu ajn membro de la familio, ĉar vere tiu estas la tipa genro kiu nomigas ĝin.

En 1758, Linnaeus klasigis la Nordan parulion kiel paruo, *Parus americanus*, kaj kiam la taksonomio disvolviĝis, la genronomo estis modifita unue al *Parulus* kaj poste al la nuna formo. La familinomo, Paruliedoj, kompreneble devenas ankaŭ de tiu fonto.

La kvar specioj estas la jenaj:
* Fajrgorĝa parulio, *Parula gutturalis*
* Blankabrova parulio, *Parula superciliosa*
* Norda parulio, *Parula americana*
* Flavventra parulio, *Parula pitiayumi*

La du unuaj estas foje lokataj en la genro *Vermivora*. La du lastaj estas tre proksimaj kaj formas superspecion.

Tiuj birdoj estas ĉefe loĝantaj birdoj escepte ĉe la Norda parulio kiu vintras suden de sia reprodukta teritorio en Centrameriko kaj Karibio.

La parulioj de la genro *Parula* estas malgrandaj, 11–12&nbsp;cm longaj. Ili havas flavajn, oranĝajn aŭ ruĝajn gorĝojn, kun tiu koloro etende pli suben al subaj partoj en kelkaj specioj. La supraj partoj kaj flugiloj montras diversajn nuancojn de griza aŭ blugriza, kaj la supra dorso estas pli verda aŭ nigra ol la cetero de la dorso.

La reprodukta habitato estas arbaro kun klarejoj. Tiuj paruliedoj nestumas malalte en arbo aŭ surgrunde, kie la ino demetas 3-7 ovojn en tasforma nesto.

La parulioj de la genro *Parula* manĝas insektojn kaj araneojn, ofte kaptataj dumfluge, kaj ili havas distingajn sumantajn kantojn kaj laŭtajn alvokojn *ĉip*.

## Referencoj 
* *New World Warblers* de Curson, Quinn kaj Beadle, ISBN 0-7136-3932-6
*
*
* dictionary.com pri derivaĵo
* Merriam Webster dictionary pri derivaĵo

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Paruliedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Mühlehorn

**Mühlehorn** estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 440 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Mühlehorn estis integrita al la nova komunumo Glaruso Nordo.

## Geografio 
Mühlehorn situas ĉe la suda bordo de Valenlago sur malgranda delto de la rivereto *Meerenbach*. La teritorio de la iama komunumo etendiĝas suden ĝis alten al *Kerenzerberg*. Al la eksa komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Mühlehorn mem la vilaĝetoj Mühletal, Vortobel kaj Tiefenwinkel.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Mühlehorn limas en nordo aliflanke de Valenlago al Amden (SG), en oriento al Quarten (SG) kaj en okcidento al Obstalden.

## Monda naturheredaĵo 
Mühlehorn, fakte ĝia orienta montara parto, apartenas al la Svisa Tektonika Areno Sardona, regiono kiu estis la 7-an de julio 2008 akceptita kiel Monda Naturheredaĵo de UNESKO.

## Trafiko 
Mühlehorn situas ĉe la grava trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Koiro, respektive SG. Krome poŝtaŭtolinio tra Kerenzerberg kondukas al Mollis kaj Näfels.

Tra la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A3, al kiu Mühlehorn disponas pri propra alveturejo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Mühlehorn datiĝas el la jaro 1551 kiel *Mülihorn*.

Ĝis 1806 Mühlehorn estis parto de Obstalden.

Kadre de la Glarusa Komunumreformo la komunumo Mühlehorn estis kun efiko de la 1-a de januaro 2011 kunigita kun la komunumoj Bilten, Filzbach, Mollis, Näfels, Niederurnen, Oberurnen kaj Obstalden al la nova komunumo Glaruso Nordo.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Mühlehorn (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Mühlehorn
* Mühlehorn en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Glaruso Nordo
Fajrgorĝa parulio

[eta|Desegnaĵo de *Parula gutturalis* (*Oreothlypis gutturalis*) publikigita en la jaro 1902 en: *Biologia Centrali-Americana*. Ĝia aŭtoro estas la nederlanda birdoilustristo [John Gerrard Keulemans ]]
La **Fajrgorĝa parulio**, *Parula gutturalis*, estas malgranda birdospecio de la familio de Paruliedoj kaj de ties tipa genro nome Parulioj kiuj estas malgrandaj birdoj kiuj havas flavajn, oranĝajn aŭ ruĝajn gorĝojn. Ĝi foje estas tamen lokata en la genro *Vermivora*.

## Ekologio 
Tiu specio estas de loĝantaj birdoj kun teritorio limigita al la montoj de Kostariko kaj okcidenta Panamo, kie ili loĝas en kanopeo, arbarbordoj kaj klarejoj kun arboj tipe el 2100 m supermarnivele al arbolimo. Ĉe la deklivaro al Karibo dum la humida sezono ili povas loĝi tiom malalte kiom ĝis 1400 m.

La profunda tasforma nesto, ĉiam ŝirmita pere de epifitoj aŭ muskoj, estas konstruata malalte en arbo ĝis 21 cm aŭ en malalta terbordo. La ino demetas du blankajn ovojn inter marto kaj majo.

La Fajrgorĝa parulio manĝas raŭpojn, insektojn kaj araneojn plukitajn el la foliaro per akrapinta beko aktive kaj akrobate; foje elplukas berojn. Ĝi estas teritoria dum reproduktado, sed ili kuniĝas al manĝantaroj de insektovoraj birdoj dum aliaj epokoj. Same junuloj ariĝas. Dum pluva sezono estas aroj de ĝis 30 individuoj.

## Aspekto 
Plenkreskulo de Fajrgorĝa parulio estas 12 cm longa kaj pezas 10 g. Ĝi havas ardezgrizajn suprajn partojn, kun **nigra koloro en supra dorso** (tre rimarkinde), bridoj kaj ĉirkaŭokule. Ĝi havas **vermiljonajn gorĝon kaj bruston** kiuj kontrastas kun la blankeca al helgrizeca ventro. Tiu estas la plej karaktera eco kaj nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie *gutturalis* aludas al la gorĝo. Ambaŭ seksoj estas preskaŭ identaj, sed la nigra masko estas pli etenda ĉe la masklo. Junuloj estas pli brunaj supre, pli senkoloraj sube kaj havas nefortan sablokolorajn okulstrion kaj flugilstriojn.

La alvoko de tiu parulio estas akra *ĉit*. La kanto estas zumanta *pi pipipipi ŝŭaaaa*.

### Taksonomio 
Ĵusaj genetikaj analizoj sugestas movi tiun specion al genro *Vermivora* (Lovette, I. J., kaj E. Bermingham, 2001).

## Referencoj 
*  Malplej Zorgiga.
* Curson, J., Quinn, D. & Beadle, D. (1994). *New World Warblers*. Helm. ISBN 0-7136-3932-6
* Stiles and Skutch, *A guide to the birds of Costa Rica*. ISBN 0-8014-9600-4
* Lovette, I. J., and E. Bermingham. (2001) *Mitochondrial perspective on the phylogenetic relationships of the Parula wood-warblers*. Auk vol **118** p.&nbsp;211–215.

### Plia legado 
### Artikoloj 
* Lovette, I. J., and E. Bermingham. (2002) *WHAT IS A WOOD-WARBLER? MOLECULAR CHARACTERIZATION OF A MONOPHYLETIC PARULIDAE*. Auk. vol. **119** no 3. p.&nbsp;695–714.

* Price, Jessica. (2006) *Gauging the Ecological Health of a Costa Rican Cloud Forest: Birds as Bio-Indicators*. Eukaryon, vol **2**, p.&nbsp;104-109.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Paruliedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Gesellschaft für wissenschaftliche Gesprächspsychotherapie

La **Gesellschaft für wissenschaftliche Gesprächspsychotherapie** (GwG) - en Esperanto "Societo por scienca interparola psikoterapio" - estas la plej granda faka asocio por personocentrigita psikoterapio laŭ Carl Rogers ene de Germanio kaj Eŭropo. La organizaĵo fondiĝis en 1970 kaj havas sian sidejon en Kolonjo. Membras en ĝi kuracistoj, psikologoj kaj pedagogoj specialiĝintaj pri personocentrigita psikoterapio, kiuj laboras en ĉiuj areoj de psikoterapia kaj psikosocia agado kaj en konsilado de individuoj, organizaĵoj, entreprenoj kaj aliaj institucioj. Prezidanto de la societo laŭ la stato de junio 2010 estas la psikoterapiisto Michael Halhuber-Ahlmann, kiu devenas el Aŭstrio kaj ekde 1989 vivas en Berlino.

Ĝis sia morto en 1987, Carl Rogers mem plurfoje estis gasto de la societo, interalie en la jara kongreso de 1982 en Hamburgo. La 40-jara jubileo de la societo celebriĝis de la 11-a ĝis 13-a de junio 2010 en festa kongreso en historia kunvenejo de Majenco.

## Eksteraj ligiloj 
* www.gwg-ev.org retejo de la societo (germane)

Kategorio:Psikoterapiaj organizaĵoj
Pasado de Venuso elde Marso

**Pasado de Venuso vidita elde Marso** okazas, kiam Venuso pasas
ekzakte inter Suno kaj Marso. Dum la pasado,
Venuso aperus, por hipoteza marsa observanto, kiel nigra disketo trairanta la sunan diskon.
Tiu pasado de Venuso elde Marso estas nevidebla elde Tero (la sunluma malpliiĝo sur Marso
estas nemezurebla).

## Ofteco 
La pasadoj de Venuso viditaj elde Marso estas multe pli oftaj ol
tiuj viditaj elde Tero kaj la
pasadoj de Tero elde Marso; ili okazas ĉirkaŭ po
du aŭ tri foje ĉiuj tridek jaroj.

Ili ŝajnas, laŭ empiriaj observoj, aperi disigitaj de periodoj
de 24 042,45 tagoj, tio estas 65 jaroj kaj 301,2 tagoj (iom malpli ol 65 jaroj 10 monatoj). Tiu periodo kongruas kun 72 sinodaj periodoj de Venuso rilate al Marso.

La sinoda periodo de Venuso rilate al Marso estas 333,92 tagoj kaj la kliniteco de la
venusa orbito sur tiu de Marso estas 1,94°, malpli ol 3,39° rilate al la orbito de Tero (ekliptiko).

Ĝis nun, neniu vidis pasadon de Venuso elde Marso. La venonta pasado de Venuso estos eble
observata de marsaj esploradistoj aŭ roboto, la .

## Datoj 
Estintaj kaj estontaj pasadoj de Venuso vidataj elde Marso

## Vidu ankaŭ 
* Pasado (astronomio)
* Pasado de Merkuro
* Pasado de Venuso
* Pasado de Merkuro elde Venuso
* Pasado de Tero elde Marso

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Pasado de Venuso
Kategorio:Venuso
Kategorio:Marso
André Brahic

**André BRAHIC** ([ãdré braík] ; naskiĝis en 1942 en Parizo, mortis la 15-an de majo 2016 en Parizo) estis franca astronomo, fizikisto kaj astrofizikisto. Li esti konata kiel malkovrinto de la ringoj de Neptuno.

Li laboras en la komisariato pri la atoma energio, estas profesoro en la Universitato Parizo 7 de 1978, kaj direktoro de la laboratorio "*Gamma-gravitation*" dependanta de la UFR pri fiziko. Li, notinde, laboris kun Évry Schatzman kaj Michel Hénon pri la supernovaoj, la ĥaosoteorio, la dinamiko de la galaksioj, la planedaj ringoj kaj la formiĝo de la sunsistemo, pri kio li estas unu el plej granda nuna fakulo.

Li estas ankaŭ fakulo pri esploro de la sunsistemo per kosmosondiloj. Li interesiĝis pri la ringoj de la gigantaj planedoj kaj malvolvis unu el la ĉefaj modeloj de la ringoj de Saturno.

En 1984, kun William Hubbard kaj aliaj, li malkovris la ringojn kaj arkojn de ringoj de Neptuno, kvin jaroj antaŭ ties konfirmo per fotadoj fare de la kosmosondilo Voyager 2.

De 1991, André Brahic aniĝas en la teamon de bildigo de la kosmosondilo Cassini, kiu alvenis apud Saturnon la . La misio, kiu devis daŭri kvar jarojn estis plidaŭrigita ĝis 2019, kaj André Brahic devas resti ano de la Cassini-a teamo ĝis 2021.

## Honoroj 
Li ricevis en 2001 la Karl Sagan Medalon por publika komprenigo pri sciencoj, kaj en 2006 la Premion Jean Perrin por scienca popularigo de la Franca societo de fiziko.

La asteroido 3488 Brahic ricevis lian nomon.

## Bibliografio 
* Les comètes,(*La kometoj*) 1993, 
* Enfants du Soleil, (*Idoj de Suno*) 1999, 
* Planètes & Satellites : Cinq leçons d'astronomie (*planedoj kaj satelitoj : Kvin lecionoj pri astronomio*), 2001, 
* Lumières d'étoiles. Les couleurs de l'invisible (*Stellumoj. La koloroj de la nevidebla*) kun Isabelle Grenier, 2008, 
* Conversations dans l'univers (*Kuparolado en la kosmo*) kun Pierre Debray-Ritz

## Noto kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Biografio
Video-prelegoj (franclingvaj)
* Freŝaj malkovroj en astrofiziko (julio 2001) "*Université de tous les savoirs*"
* Kariero de scienca esploristo, 6-a de februaro 2002 
* Lastaj novaĵoj de nia juna universo, aprilo 2008  "*Université de tous les savoirs*"
* intervjuo de André Brahic sur "*Ciel & Espace radio*" 
* Kosma esplorado: kia benefico por ni
MuseScore

**MuseScore** (**muz-muzikstribko** Esperante) estas libera notkompona programo, havebla laŭ la GPL permesilo. La laboro komenciĝis en 2002. Ĝi uzeblas en multaj lingvoj, inter ili Esperanto.

La programo funkcias Linukse, Vindoze, Mac OS-e.

La programo permesas skribi muzikon, por multe da instrumentoj.

## Aĉetado de Ultimate Guitar 
La firmo ultimate Guitar aĉetis la programon en 2018 kaj parto de la firm-laboroj estis sendita por labori pri la projekto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Musescore TTT-ejo(angle)

Kategorio:Libera programaro
Kategorio:Liberaj notkomponprogramoj
Que la bête meure (filmo)

***Que la bête meure*** (***La besto mortu***) estas franca filmo de Claude Chabrol aperinta en 1969.

## Temo 
Charles Thénier ĵuras venĝi sian filon, kiu estis mortigita de ŝoforo sur vojo en Finistere, Bretonio. Hazardo renkontigas al li fian garaĝiston, malamatan de ĉiuj, Paul Decourt, kiu montriĝas estis la mortiginto de lia filo...

## Teĥnikaĵoj 
* Titolo: *Que la bête meure*
* Reĝisoro: Claude Chabrol
* Scenaro kaj dialogoj: Paul Gégauff kaj Claude Chabrol, adaptita de romano de Nicholas Blake, *The Beast Must Die*
* Produktoro: André Génovès
* Produktaj firmaoj:
** Francio: Les Films de La Boétie
** Italio: Rizzoli Films
* Komponisto: Pierre Jansen
* Foto-direktoro: Jean Rabier
* Muntisto: Jacques Gaillard
* Ĝenro: Dramo, Trilero
* Daŭro: 113 minutoj
* Aperdato: 
* Lando: Francio / Italio

## Rolularo 
* Michel Duchaussoy: Charles Thénier
* Jean Yanne: Paul Decourt
* Caroline Cellier: Hélène Lanson
* Anouk Ferjac: Jeanne Decourt
* Marc di Napoli: Philippe Decourt
* Lorraine Rainer: Anna Ferrand
* Maurice Pialat: Komisaro
* Louise Chevalier: Servistino
* Stéphane Di Napoli: Michel Thenier
* Guy Marly: Jacques Ferrand

## Eksteraj ligiloj 
* Que la bête meure en IMDb 

Kategorio:Francaj trileraj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1969
Kategorio:Francalingvaj filmoj
Kategorio:Italaj filmoj
Kategorio:Filmoj de Claude Chabrol
Orenburga provinco

**Orenburga provinco** (, Orenburgskaja oblast) estas provinco en suda Rusio. Ĝi apartenas al la Ĉevolga federacia regiono.

Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro estas la samnoma urbo Orenburgo. 

La provinco en sia nuna formo fondiĝis en 1934.

* Etnoj:
** rusoj 74 %
** tataroj 8 %
** kazaĥoj 6 %
** ukrainoj 3.5 %
** kaj aliaj

Oni minadas en la provinco tergason.

La plej gravaj urboj estas: Orenburg 524,400; Orsk 245,000; Novotroick 101,300; Buzuluk 89,300; Buguruslan 52,100;Gaj 39,600; Mednogorsk 29,700; Soroĉinsk 29,200.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|maldekstra|300ra|
Orjola provinco

**Orjola provinco** () estas provinco en sudokcidenta parto de Rusio en Eŭropa parto etendiĝanta sur ebenaĵo kaj sur deklivoj. La plej alta punkto estas 282m. La provinco fondiĝis en 1937. Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

eta|300px|Panoramo de Orjol
* Sidejo: Orjol
* Aŭtokodo: 57
* Etnoj:
** rusoj 820 (en mil)
** ukrainoj 11
** armenoj 3
** belorusoj 2
** kaj aliaj

Oni minadas en la provinco ferercon.

Ekde 2006 267 municipoj funkcias (3 urbegaj municipoj, 24 distriktaj municipoj, 17 urbaj municipoj kaj 223 vilaĝaj municipoj).

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Orjol 329 (industria centro); Livni 52 (maŝinindustrio); Mcensk 46,5; Bolĥov 12 (mebloprodukto); Znamenka 12; Nariŝkino 10; Verĥovje 8; Kolpni 7; Kromi 7; Glazunovka 7; Dmitrovsk 6.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Pskova provinco

La **Pskova provinco** () estas provinco en la okcidenta parto de Rusio en la Eŭropa parto. La provinco fondiĝis en 1944.

* Areo: 
* Loĝantaro:  en 2009
* Sidejo: Pskov kaj ankaŭ Velikije Luki
* Horzono: UTC+3 (somere UTC+4)
* Aŭtokodo:
* Popoloj:
** rusoj 
** ukrainoj 
** belorusoj 
** ciganoj 
** armenoj 
** tataroj 
** kaj aliaj

La plej grava krudmaterialo estas la ligno.

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Pskov 192; Velikije Luki 98; Ostrov 23; Nevel 16; Opoĉka 13; Peĉori 12; Porĥov 11; Dedoviĉi 9; Dno 9; Novosokolniki 9.

Aliaj setlejoj estas ekzemple Baranovo, Belskoje Ustje, Novopetrovskoje, Molodoŝkovo, Aljonino Zaĥonje.

## Interesaĵoj 
* La intrigo de la famega rusa romano Eŭgeno Onegin de Aleksandr Puŝkin situas en la provinco.
* 22.12.1943: Sovetaj partizanoj en Zawołocze arestis malgrandan taĉmenton de la Pola Enlanda Armeo, kies membrojn ili forveturigis al Moskvo
Rjazana provinco

**Rjazanja provinco** () estas provinco en meza parto de Rusio en Eŭropa parto. Moskvo troviĝas je 196 km-oj. La provinco fondiĝis en 1937. Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

* Sidejo: Rjazanj
* Aŭtokodo: 62
* Etnoj:
** rusoj 1161 (en mil)
** ukrainoj 13
** mordovoj 7
** tataroj 6
** armenoj 4.5
** belorusoj 3.5
** kaj aliaj

Ekde 2006 en la provinco funkcias 314 municipoj (4 urbegaj municipoj, 25 distriktaj municipoj, 31 urbaj municipoj, 254 vilaĝaj municipoj).

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Rjazanj 516 (industria centro); Kasimov 35 (industriejo); Skopin 32 (industria centro); Sasovo 30; Rjaĵsk 22; Novomiĉurinsk 20; Ribnoje 19; Silovo 16; Korablino 14; Miĥajlov 13 (produktado de cemento).
eta|maldekstra|300ra|Rjazanj

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Bidasoa

**Bidasoa** (, , ) estas marborda rivero, landlima dekkelk kilometrojn inter Francio kaj Hispanio. Bidasoa estas rivero de Eŭska Lando.

## Geografio 
Bidasoa estas marborda, torenta rivero, situanta en okcidentaj Pireneoj, grandparte sur la hispana teritorio. Ĝia longeco estas 76 km.

Ĝi fontas en Erratzu en Navaro, el unuiĝo de du riveretoj Izpegi kaj Iztauz (sur la suda flanko de montpasejo de Otxondo). Ĝi fluas al la sudo sub la nomo **Baztan** ĝis la loko de Oronoz-Mugairi kie, alfluita de akvoj el montpasejo de Belate, ĝi ricevas la nomon **Bidasoa**.

Ĝia akvofluo estas navara ĝis Endarlatsa. Ekde tie, sur kelkdeko da ceteraj kilometroj antaŭ ĝia elfluejo, **Bidasoa** formas landlimon inter Francio kaj Hispanio (Pyrénées-Atlantiques kaj Gipusko).

Post ĝi formis golfon de Ĉingudi (*Txingudiko badia*) en sia lasta trairo, ĝi ĵetiĝas en la Biskajan Golfon inter Hendajo (*Hendaia*) (Kabo Sokoburu) kaj Fuenterrabía (*Hondarribia*) (Kabo Higuer).

La Insulo de la Fazanoj (*Konpantzia* aŭ *Faisaien Uhartea*) estas kunsuvereneco sub laŭvica aŭtoritato de Francio kaj Hispanio, ŝanĝiĝanta ĉiujn ses monatojn.

## Alfluantoj 
* Zeberia
* Ezkurra
* Iruribieta
* Latsa
* Etxalar
* Arregi
* Onin
* Jaizubia

Kategorio:Riveroj en Eŭskio
Kategorio:Riveroj en Hispanio
Kategorio:Riveroj en Francio
Kategorio:Landlimo de Francio kaj Hispanio
Adrienne Bolland

**Adrienne Bolland**, naskiĝinta la 25-an de novembro 1895 en Arcueil en departemento Val-de-Marne, mortinta la 18-an de marto 1975 en Parizo, estis franca aviadistino.

## Biografio 
Ŝi estis la plej juna el ses infanoj en sia familio. Ŝi ricevis sian pilot-diplomon la 26-an de januaro 1920 kaj poste atingis serion da sukcesoj :
* unua virina prov-piloto dungita de la « socio de aviadiloj Caudron » en februaro 1920.
* dua virino transfluginta la Manikan Markolon la 25–an de aŭgusto 1920.
* unua virino transfluginta la Andojn la 1-an de aprilo 1921.
* rekordo de lopoj en 1924 kun 212 lopoj en 72 minutoj. Poste en intervjuo donita al la magazino « Icare » ŝi konfidis, ke ŝi ne konsideras tion kiel rekordon, ĉar ŝia celo estis venki la 1111 lopojn de la tiama vira rekordo. Sed ŝia aviadilo ne rezistadis.

## Transflugo de Andoj 
Alveninte per ŝipo en Bonaeron en januaro 1921 kun sia mekanikisto Duperrier, ŝi vane atendis pli efikan aviadilon promesitan de unu el la fratoj Caudron. Do ŝi decidis flugi per sia Caudron G3, kiu kapablis atingi nur la altitudon de 4200 metroj. Laŭ sia posta intervjuo al la gazeto « Icare » ŝi estis tro maldike vestita kaj tre suferis pro malvarmeco dum la transflugo. Ekfluginte de Mendoza en Argentino, ŝi flugis ĝis la altitudo de 4500 metroj, malfermante novan flugvojon. Post 3 horoj kaj 15 minutoj, ŝi surteriĝis en Santiago de Chile en Ĉilio. Ŝi estis triumfe akceptita de la ĉiliaj aŭtoritatuloj. Sed ne ĉeestis la franca ambasadoro, kiu pro la dato de 1-a de aprilo, opiniante ke temis pri ŝerco, ne venis al la flughaveno. 

## Flugprezentadoj 
Ekde 1920 kun kunteamanoj, ŝi faris seriojn da flugprezentadoj ĉie en Francio. La vivkondiĉoj estis malfacilaj. Por allogi la spektantojn, okazis flugbaptoj, aerobatikoj, kaj saltoj de paraŝutistoj. En 1930 je mitingo en Nico, ŝi konatiĝis kun alia piloto Ernest Vinchon, kun kiu ŝi edziniĝis. De tiam ili kunlaboris.

## Bataloj 
En 1934, ŝi engaĝiĝis kun aliaj aviadistinoj Maryse Bastié kaj Hélène Boucher en la feminisman batalon por la voĉdonrajto en la movado iniciatita de Louise Weiss.

Dum la Dua mondmilito sub la germana okupacio ŝi aktive partoprenis en la Rezistado (reto Castille).

Ŝi vivis longtempe en Parizo kaj estis entombigita en la tombejo de Donnery en la departemento Loiret, devena vilaĝo de ŝia familio.

## Honoraĵoj 
* Poŝtmarko je ŝia bildo en 2005.
* Liceo kaj vojo je ŝia nomo en pluraj lokoj.
* Haltejo '''' de tramvojo T3b en Parizo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Intervjuo de Adrienne Bolland al la gazeto Icare 

Kategorio:Francaj aviadistoj
Kategorio:Flugpioniroj
Kategorio:Aviadistoj
2076

**2076** estos superjaro komenciĝanta merkrede (vidu ĉi tie kalendaron).

Dum la jaro 2076 post Kristo okazos, interalie:

## Eventoj 
* Se la nunaj institucioj daŭras, estas la jaro de la Someraj Olimpikoj kaj de la balotado en Usono.
* Plena suneklipso, la 6-an de januaro, videbla en Antarkto
* Parta suneklipso, la 1-an de julio, videbla en nordo de Nordameriko (Kanado kaj Alasko)

## Naskiĝoj 
Ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...

## Mortoj 
Same ankoraŭ ne vere antaŭvideblaj...
Avully

**Avully ** estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando.

Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Geografio 
Avully situas ĉe la suda bordo de la rivero Rodano tute en la okcidento de Svislando. Rodano post kurbiĝo en nordokcidento de la komunumo turniĝas suden kaj tiam formas la landlimon inter Svislando kaj Francio. Al la komunumo apartenas la vilaĝetoj Avully-Village, Epeisses, Eaumorte kaj Gennecy. La komunumo apartenas al la regiono *Ĝeneva Ĉampanio*.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,64 km², de kiuj 14,9% estas kovritaj de arbaro, 63,8% servas por agrikulturo kaj 14,7% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Avully limas en nordo al Dardagny, en nordoriento al Russin, en oriento al Cartigny, en sudoriento al Laconnex, en sudo al Avusy, en sudokcidento al Chancy, kaj en okcidento al Challex (Francio).

## Trafiko 
La komunumo Avully situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Ĝi estas konektita al la publika transportreto per loka buso de la urbo Ĝenevo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Avully datiĝas el la jaro 1220 kiel *Avulie*.

En la jaro 1220 la Grafoj de Ĝenevo koncedis bienojn en Avully al la ĝeneva paroĥaro *Saint-Victor*, sed ili konservis la altan jurisdikcio, kiun en la jaro 1402 akiris la Grafoj de Savojo. De 1536 ĝis 1567 la regiono estis okupita de Berno, poste la regadon denove akiris la Savojoj. Per la kontraktoj de Liono de 1601 finiĝis la milito inter Savojo kaj Francio kaj Avully kune kun Chancy kaj Aire-la-Ville fariĝis parto de Francio. En la jaro 1604 la reĝo Henriko la 4-a donacis Avully al Ĝenevo, sed ĉar la parlamento de Burgonjo rifuzis sian konsenton, la vilaĝo ĝis la kontrakto de Parizo de la jaro 1749 per kiu ĝi definitive fariĝis ĝeneva posedaĵo, restis havaĵo de *Saint-Victor*. 1816 Avully kun Ĝenevo fariĝis parto de Svislando.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Avully
* Avully en la Historia Leksikono de Svislando
Saratova provinco

**Saratova provinco** () estas provinco en suda parto de Rusio. 

Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La ĉefurbo estas Saratov.  

La provinco fondiĝis en 1936.

* Areo: 101 240&nbsp;km²
* Loĝantaro: 2 572 800 en 2009
* Sidejo: Saratov
* Horzono: UTC+3 (somere UTC+4)
* Aŭtokodo:
* Popoloj:
** rusoj 86 %
** kazaĥoj 3 %
** ukrainoj 2.5 %
** tataroj 2 %
** armenoj 1 %
** kaj aliaj

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Saratov 850; Balakovo 199; Engels 194; Balaŝov 95; Volsk 70; Rtiŝĉevo 43; Pugaĉov 42; Petrovsk 33.
eta|maldekstra|340ra|Mapo pri Saratova provinco
Ivanova provinco

**Ivanova provinco** () estas provinco en meza parto de Rusio en Eŭropa parto etendiĝanta sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj. La provinco fondiĝis en 1929. Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

* Sidejo: Ivanovo
* Aŭtokodo: 37
* Etnoj:
** rusoj 1076 (en mil)
** ukrainoj 10.5
** tataroj 8
** armenoj 4
** belorusoj 3.5
** kaj aliaj

Ekde 2006 181 municipoj funkcias (6 urbegaj municipoj, 21 distriktaj municipoj, 25 urbaj municipoj kaj 129 vilaĝaj municipoj).

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Ivanovo 418; Kineŝma 94; Ŝuja 61; Viĉuga 40; Furmanov 38.5; Tejkovo 36; Koĥma 28.5; Rodniki 28; Privolĵsk 18; Juĵa.
eta|maldekstra|300px|Pljos

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Rekta nodo

eta|La rekta nodo. (La efikeco = ~40%)

**Rekta nodo** (aŭ **kvadrata nodo**, **Herakla/Herkula nodo**) — ŝnura nodo por kunigado (kunligado) de ŝnuroj kaj haŭseroj.

eta|La rekta nodo

Ĝi konsistas el du duonnodoj, sinsekve ligitaj unu super la alia diversflanken.

Ĝi estas sufiĉe fidinda sur ŝnuroj el plantaj materialoj, kun kromŝnureto; sur sintezaj haŭseroj sen kromligado de liberaj finoj ĝi estas ekstreme malfidinda.

Antikvaj helenoj kaj romianoj nomis ĝin Herakla/Herkula nodo.

**Atenton!** Treege malrekomenditas ligi la duonnodojn unudirekten. Tia nodo nomiĝas avina nodo kaj estas ekstreme malfidinda.

En «Libro de nodoj de Aŝlej» (Novjorko, 1977) oni legas pri rekta nodo jenon: *"Antaŭe en floto ĉi tiu nodo havis konkretan uzon — oni kunligadis per ĝi refaĵojn de veloj, kiam oni refis. Antaŭe maristoj neniam uzis ĝin por kunligi du kablojn, se tiuj havis diversajn dikojn aŭ strukturojn. Oni ne uzu ĝin por kunigi du haŭserojn, kiuj estos forte tirataj. Ĉi tiu nodo rampas kaj estas danĝera, kiam malseka. Post ligado de la nodo, ĉiun ĝian movfinon necesas kromligi per ŝnureto al la radikfino."* En alia loko de sia libro Aŝlej skribas: *"Ĉi tiu nodo, uzita por kunligado de du haŭseroj, ĉesigis pli da homaj vivoj, ol dekduo da aliaj nodoj kune."*

Pro uzado por kunligado de velaj refaĵoj, rektan nodon oni antaŭe fojfoje nomis refnodo, kio kreas konfuzon.

Uzado de rekta nodo por refado de veloj rilatas al tio, ke ĝi estas relative facile kaj rapide malligebla, eĉ se forte tirstreĉita antaŭe. Por tio sufiĉas abrupte ektiri la movfinon kaj la radikfinon de unu el haŭseroj. La rekta nodo post tio transformiĝas al bovina nodo, glitanta laŭ la dua haŭsero. Alia maniero de facila malligado konsistas en tio, ke antaŭ ol tirligi la nodon, inter ĝiaj duonnodoj oni enmetas ian objekton, kiun oni elmetas antaŭ ol malligi.

## Similaj nodoj 

Image:Square_knot.svg|Rekta nodo
Image:Thief knot.svg|Bopatrina nodo (malfidinda)
Image:Granny_knot.svg|Avina nodo (malfidinda)

## Vidu ankaŭ 
* Simpla nodo
* Plata nodo
* Avina nodo
* Bopatrina nodo
* Refnodo
* Ŝkotnodo
* Oknodo
* Papilinodo

## Eksteraj ligiloj 
* Skoltaj nodoj (45)  
* Nodoj por kunligado de du haŭseroj 

Kategorio:Nodoj
Llano Estacado

**Llano Estacado** [jAno estakAdo], (signife Barigita Ebenaĵo en la hispana origina), komune konata en la angla kiel **Staked Plains**, estas regiono en Sudokcidenta Usono kiu enhavas parton de orienta Nov-Meksiko kaj nordokcidenta Teksaso, inklude teritoriojn de South Plains kaj partojn de Texas Panhandle. Ĝi estas unu el la plej grandaj altebenaĵoj de la subkontinento de Nordameriko, kies alto estas el 910 m sudoriente al 1500 m nordokcidente, kun uniforma deklivaro de ĉirkaŭ 1.9 m/km. Je tiom grada dekliveco la altoŝanĝo estas apenaŭ konstatebla al la rigardanto.

## Notoj 
Kategorio:Geografio de Nov-Meksiko
Kategorio:Geografio de Teksaso
Kategorio:Geografio de Usono
Plata nodo

eta|La plata nodo. (La efikeco = 55%)

**Plata nodo** — ŝnura nodo por kunigado (kunligado) de ŝnuroj kaj haŭseroj.

Dum kunligado, kutime oni alfiksas la movfinon al la radikfino per bendselo. Ĉi-kaze, la plata nodo ne tre dikigas la lokon de la kunigo de la haŭseroj, kaj ne embarasas sur la bobeno de kapstano. Se la movfino ne estas fiksita, sub tensio la nodo streĉfortiĝas, ĝia bildo distordiĝas, sed la fidindeco de la nodo restas alta.

En kelkaj landoj ĉi tiu nodo estas rekomendata al sanitaraj servoj por alligi vunditajn kaj rompitajn brakojn (kun surmetitaj splintoj) al la kolo.

Oni ne miksu ĝin kun rekta nodo.

## Vidu ankaŭ 
* Simpla nodo
* Rekta nodo
* Avina nodo
* Bopatrina nodo
* Refnodo
* Ŝkotnodo

## Eksteraj ligiloj 
* Skoltaj nodoj (45) 
* Nodoj por kunligado de du haŭseroj *(ruse)*

Kategorio:Nodoj
D. W. Meinig

**Donald William MEINIG** (n. la 1an de novembro 1924 en Palouse (Vaŝingtonio), mortis la 13-an de junio 2020) estis usona geografiisto. Li estas Emerita Profesoro de Geografio ĉe la Sirakusa Universitato.

La verkaro de Meinig pritraktas temojn kiajn historia geografio, regiona geografio, kultura geografio, socia geografio, kaj pejzaĝa interpretado. Lia plej grava kaj konata verko estas la kvarvoluma serio "The Shaping of America" (La formado de Ameriko, publikigita en 1986, 1993, 1998 kaj 2004 respektive). Li koncentriĝis ankaŭ sur literaturaj spacoj kaj geografio.

## Verkoj 
Liaj ĉefaj verkoj estas la jenaj:
* *The Shaping of America: A Geographical Perspective on 500 Years of History, Volume 4: Global America, 1915-2000* (New Haven, Yale University Press, 2004).
* *The Shaping of America: A Geographical Perspective on 500 Years of History, Volume 3: Transcontinental America, 1850-1915* (New Haven, Yale University Press, 1995).
* *The Shaping of America: A Geographical Perspective on 500 Years of History, Volume 2, Continental America, 1800-1867* (New Haven, Yale University Press, 1992).
* *The Shaping of America: A Geographical Perspective on 500 Years of History, Volume 1, Atlantic America, 1492-1800* (New Haven, Yale University Press, 1986).
* (Eldonisto kun John Brinckerhoff Jackson) *The Interpretation of Ordinary Landscapes* (New York, Oxford University Press, 1979).
* *Southwest: Three Peoples in Geographical Change 1600-1970* (New York, Oxford University Press, 1971).
* *Imperial Texas, An Interpretative Essay in Cultural Geography* (Austin, University of Texas Press, 1969).
* *The Great Columbia Plain, A Historical Geography, 1805- 1910* (Seattle, University of Washington Press, 1968).

## Vidu ankaŭ 
* Sudokcidenta Usono

## Notoj 
Kategorio:Usonaj geografoj
Kategorio:Usonaj historiistoj
Kemerova provinco

**Kemerova provinco** () estas provinco en suda parto de Siberio en Rusio.
* Areo: 
* Loĝantaro:  
* Sidejo: Kemerovo
* Horzono: UTC+6 (somere UTC+7) 
* Aŭtokodo: 
* Popoloj:
** rusoj 
** tataroj 
** ukrainoj 
** germanoj  
** kaj aliaj

## Historio 
Novokuzneck fondiĝis en 1618. Pro la malvarma vetero precipe urboj fondiĝis. La transsiberia fervojo portis prosperon al la ĉirkaŭaĵo. La provinco mem en 1943 formiĝis. La metalurgio kaj minado faris grava tiun provincon. 

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Novokuzneck 562; Kemerovo 520; Prokopjevsk 217; Leninsk-Kuzneckij 104; Kiselovsk 104.
Politiko kaj la angla lingvo

**Politiko kaj la angla lingvo** (angle: ***Politics and the English Language***; 1946) estas eseo de George Orwell kritikanta *aĉan kaj neĝustan* tiatempan skriban anglan.

Orwell diris, ke politika prozo ekzistis por *"sonigi mensogojn veraj kaj murdadon respektiga, kaj aspektigi solida nuran venton"*. Orwell kredis, ke ĉar tia skribado intencis kaŝi la veron pli ol esprimi ĝin, la lingvo estis necese malpreciza kaj sensignifa. Tia neklara prozo estis infekto, kiu disvastiĝis eĉ al tiuj, kiuj ne intencis kaŝi la veron.

## Referencoj
## Literaturo
*J.R. Hammond, A George Orwell Companion, eld. St. Martin's Press, 1982, New York, isbn 0312324529
*John Rodden, The Politics of Literary Reputation: The Making and Claiming of "St. George" Orwell, eld. Oxford University Press, 1989, New York, isbn  0195039548
*Michael Shelden, Orwell: The Authorized Biography, eld. HarperCollins, 1991, New York, p.&nbsp;393 isbn 0060167092
*D.J. Taylor, Orwell: A Life, eld. Henry Holt and Company, 2003, New York, isbn 0805074732
*Stuart Chase, The Tyranny of Words, 1938, isbn 0156923947, eld. Harcourt Brace Jovanovich, San Diego
*Noam Chomsky, Language and Politics, 2004, isbn 074561888X, eld. Polity Press, Cambridge
*Gunther Kress, Robert Hodge, Language as Ideology, 1979, isbn 0710002157, eld. Routledge & Kegan Paul, London

## Vidu ankaŭ 
* Pleonasmo

## Eksteraj ligiloj 
* Originala teksto:
** HTML-versio
** La tuta eseo kun serĉilo 
* Reformatita por interreta legado kaj presado
** https://web.archive.org/web/20080530044652/http://www.calvinvanhoek.com/articles/2007/04/politics-english-language/

Kategorio:Angla lingvo
Kategorio:Libroj de George Orwell
Kategorio:Verkoj de 1946
Kategorio:Eseoj
Silver

**Silver** (naskiĝis la 9-an de decembro 1952 en Modeno; vera nomo Guido Silvestri) estas itala bildliteraturisto.

Silver komencis labori kiel komiksisto ĉe la desegnejo de Franco Bonvicini - plej konata kiel Bonvi - aŭtore de *Sturmtruppen*, per kiu li lernadis la laboron, komence je roluloj kiel *Cattivik*, *Nick Carter* kaj *Capitan Posapiano*; baldaŭ fariĝis aŭtoro de siaj propraj rakontoj, pri la samaj roluloj.

En 1974, en la revuo *Corriere dei Ragazzi* liaj unuaj bildstrioj estis publikigitaj; la roluloj estis bestoj kiuj loĝas en kampara bieno. Eĉ se la unua bildstrio montris nur virkokon, simpatia helblua lupo fariĝis la ĉefrolulo; Lupo Alberto, enamiĝinta en la kokino Marta kaj malhelpita de la terura kaj dika hundo Moseo, gardisto de la kokinejo.

Ekde dudek jaroj li loĝas en Milano.
Planedoscienco

**Planedoscienco** estas la branĉo de astronomio kiu okupiĝas pri planedoj, nanplanedoj, lunoj, asteroidoj, kometoj kaj ĉiuj aliaj objektoj kiuj ĉirkaŭorbitas la Sunon (kaj aliajn stelojn). Planedosciencistoj pristudas la devenon, la evoluon kaj la nunan konsiston kaj strukturon de tiuj korpoj.

## Historio 
Planedoscienco verŝajne estiĝis per la unuaj teleskopaj observadoj de Galilejo, kiu unue priskribis geologiaĵojn similajn al montaroj sur la supraĵo de la Luno. Tamen, planedoscienco signife evoluis nur ekde la dua duono de la 19-a jarcento, kiam la pioniraj astronomiistoj Giovanni Virgilio Schiaparelli kaj Eugène Michel Antoniadi unue okupiĝis pri scienca observado kaj analizo de la supraĵo de Marso.

Granda antaŭenpaŝo por planedoscienco estis la lanĉo de la unuaj kosmosondiloj, dum la 1950-aj jaroj. Sinsekvaj generacioj de kosmoesploriloj fotis kaj analizis la malantaŭan flankon de la Luno kaj la plej rimarkindajn ecojn de Marso kaj Venuso. Sekve, dum la 1970-aj jaroj komenciĝis la esplorado de la ekstera parto de la sunsistemo, per sendado de la esploriloj Pioneer kaj Vojager al Jupitero, Saturno, Urano, Neptuno kaj iliajn lunarojn kaj ringarojn.

## Nuntempaj branĉoj 
### Sunsistemaj planedoj 
Dum la lastaj jardekoj oni sendis surlokajn esplorilojn kaj veturilojn al Marso: ili rimarkinde antaŭenpuŝis nian konon pri la konsisto de la marsa supraĵo kaj pri ĝia evoluo, inkluzive de la verŝajna ĉeesto de likva akvo en la pasinteco. En la venontaj jardekoj oni planas simile esplori la jupiteran lunon Eŭropo kaj la saturnan lunon Titano, kiuj, pro siaj interesaj trajtoj, povus doni gravajn informojn pri la eventuala ekzisto aŭ verŝajneco de ekstertera vivo. Titanon jam vizitis, dum la 2000-aj jaroj, la eŭropunia alteriĝilo Huygens.

### Ekstersunsistemaj planedoj 
Ekde la 1990-aj jaroj komenciĝis longa vico de malkovroj de planedoj kiuj ĉirkaŭorbitas aliajn stelojn. Tiel malfermiĝis tute nova branĉo de planedoscienco, kiu ne nur postulas atentan pristudon de novaj manieroj por malkovri pliajn ekstersunsistemajn planedojn, sed ankaŭ necesigas evoluigon de pli detalaj teorioj pro priskribi la estiĝon kaj evoluon de planedaroj similaj al la sunsistemo.
Haveno de Kaosjungo

[240ra|eta|La [haveno de Kaohsiung]]240ra|eta|La unua enirejo.
240ra|eta|La dua enirejo.
La **haveno de Kaosjungo** estas la plej granda haveno en Tajvano, kiu traktis ĉirkaŭ 10 milionoj da TEU-ojn (*twenty-foot equivalent units*) da ŝarĝo en 2007.
La haveno troviĝas en suda Tajvano, proksime al la urbo de Kaohsiung kaj estas ĉirkaŭita de la urbaj distriktoj de Gushan, Janĉeng kaj Cijin. Ĝi estas mastrumata de la *Kaohsiung Harbor Bureau*, sub la ministrejo de transportado kaj komunikadoj de la centra registaro de Tajvano (Respubliko Ĉinujo).

## Mapo 
centre|600ra

## Bildaro 

Image:Ddm 2004 028 Kaohsiung Harbor.jpg|Ŝipo trapasante la unuan havenon.
Image:1867年打狗港哨船頭.JPG|La haveno Takau, 1897.
Image:Kaohsiung-container-depot.jpg|
Image:Scooters alighting from KCS Cigu Ferry 20080404.jpg|

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* La haveno de Kaohsiung 

Kategorio:Akva transporto en Tajvano
Kaohsiung
Lipecka provinco

**Lipecka provinco** () estas provinco en meza eŭropa parto de Rusio. La provinco etendiĝas sur deklivoj kaj ebenaĵo. La plej malalta punkto estas 90 m, la plej alta ĉirkaŭe 260 m. Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

* Sidejo: Lipeck
* Aŭtokodo: 48
* Etnoj:
** rusoj 1163 (en mil)
** ukrainoj 13
** armenoj 5.4
** azeroj 3.4
** ciganoj 3
** kaj aliaj

## Historio 
La provinco en 1954 formiĝis (pli frue la tereno apartenis al la najbaraj provincoj). Slavoj loĝadis tie ekde la 9-a jarcento. En la 13-a jarcento invado de la tataroj okazis. En la 16-a jarcento la provinco estis limgarda zono de rusoj.

Ekde 2006 en la provinco funkcias 331 municipoj (2 urbegaj municipoj, 18 distrikta municipo, 6 urbaj municipoj, 305 vilaĝaj municipoj).

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Lipeck 503 (maŝinindustrio); Jelec 115 (industriejo); Grjazi 47; Dankov 23; Lebedjanj 22; Ĉapligin 13.
eta|300px|maldekstra|Katedralo de Lipeck

## Aliaj lokoj 
Volovo (ruse Волово) - estas vilaĝo kaj administracia centro de la regiono Volovski en la provinco Lipeck.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Irmaniero

**Irmaniero** (sinonimoj: iradmaniero, paŝmaniero) estas tipa maniero de irado. Kutime oni subkomprenas irmanieron de homo, sed oni povas diri ankaŭ pri irmaniero de bestoj. La irmaniero oni pritaksas laŭ amplitudo kaj maniero de movado de membroj, pozicio de korpo, longeco de paŝo, oscilado, grado de simetrio ktp. Kutime oni pritaksas la irmanieron nekonsciite laŭ tiuj kaj aliaj signoj. Tipa irmaniero ebligas ekkoni la homon kun granda verŝajneco malproksime ne vidante lian vizaĝon, eĉ de malantaŭe.
 
## Tipoj de irmaniero 
* fluganta (“malpeza”)
: rapida irmaniero kun movado glata, flua
* sporta
: korpo rekta, paŝo forta
* svinganta
: kun longa paŝo
* marista
: la korpo oscilas ambaŭflanke
* kurbakrura
: kiel ĉe urso, similas al irmaniero marista
* lama
: irado kun neegala ŝarĝo sur gamboj
* agreseca
: la korpo inklinata antaŭe
* pompa
: la korpo inklinata malantaŭe
* laca
: la dorso kurbigita, la piedoj levadas malforte, la bracoj pendadas
kaj &nbsp;aliaj.

## Irmaniero kaj saneco  
Por kuri kaj profilaktiki de malsanoj de la sistemo apoga-movila kiel malsanoj de artikoj tibia-pieda, genua, pelva-femura kaj vertebro gravas la irmaniero milda. Por tio oni devas atenti la iradmanieron eĉ ĉe unuaj signoj de damaĝoj de artikoj kaj vertebro. La irmaniero malĝusta povas eĉ kaŭzi tiujn malsanecojn.
La plej danĝerajn damaĝojn de artikoj/vertebro kaŭzas la ŝarĝado frapa dum stariĝo al kalkano, kiam la ŝarĝo sur artikoj/vertebro proksime kvaroblas. Ekzemploj:
* artiko tibia-pieda: 80 kg (tipa pezo de korpo) → 320 kg
* suba regiono de vertebro: 50 kg (tipa pezo de korpotrunko) → 200 kg.
La skeleto sana elportas tiajn ŝarĝojn senprobleme. Ĉe malsaneco skeleta oni devas fari la paŝon en tia maniero: amortizi la piedon antaŭan ĝis kontakto de la kalkano kun tero, poste poiome transporti la pezon al kalkano. La kutimo de milda paŝo devas resti por tuta vivo ĉar malsanecoj skeletaj estas obstinaj kaj emas al remalsaneco. Ĉiu, kiu havas menciitajn problemojn sanajn kaj devas havi mildan paŝon, devas atenti ankaŭ la piedveston.

### Irmaniero kaj piedvesto 
La kalkanumo alta ne ebligas amortizi la paŝon, por tio ne portu piedveston kun kalkanumo alta. Ankaŭ la piedvesto kun pendanta parto posta devigas levi la parton antaŭan de piedo dum irado, por tio ne ebligas amortizi la paŝon. Tia piedvesto ne taŭgas eĉ por hejmo. La piedvesto devas ĉirkaŭkapti la kalkanon kaj ne pendaĉi dum irado.

## Vidu ankaŭ 
* Irado de homo
* Irado sporta
* Sinteno
* Manieroj
* Aspekto
* Irmanieroj de ĉevaloj

## Referencoj 
Selektado adapta de iradmaniero ĉe maŝino paŝanta - Адаптивный выбор походки шагающей машиной – ruslingva 

Kulturo de movado  - Культура движения – ruslingva

Kategorio:Konduto
Kategorio:Fiziologio
Kategorio:Sistemo apoga-movila