open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Internacia Kartografia Asocio

La **Internacia Kartografia Asocio** (**AKI**,  , akronime **ICA**, , akronime **ACI**) estas internacia organizaĵo traktanta la kampon de kartografio kaj mapado. Ĝi estas la tutmonda tegmenta organizaĵo de kartograf(i)aj societoj kaj aliaj institucioj. Ĝia celo estas antaŭenigi kaj kunordigi la pluevoluigon de la disciplino de kartografio tutmonde.

La organizaĵo estis fondita la 9-an de junio 1959 en Berno, Svislando  por doni platformon al ĉiuj organizaĵoj okupiĝantaj pri mapado kaj por kontribui kaj kuraĝigi esploradon kaj disponigi novajn teknikojn. La unua asembleo de la organizaĵo okazis en Parizo en 1961. La misio de la Internacia Kartografia Asocio estas instigi la signifon kaj promociadon de la profesioj en la kampo dum internacia kunlaboro . Ĉar la sidejo de la organizaĵo estas en Svislando, la organizaĵo decidis, ke la du oficialaj lingvoj estos angla kaj franca. Ekde 1990 la Internacia Kartografia Asocio estas membro de la Internacia Scienca Konsilio .

## Premioj 
Du premioj estas prezentitaj fare de la ICA Premio-Komisiono  :

* La *Carl Mannerfelt Ora Medalo* estas honoro por kartografoj kiuj faris signifajn kontribuojn al la kampo de kartografio kaj estas nur aljuĝita en maloftaj kazoj.
* La *Honora Kuneco de ICA* estas premio por specialaj servoj al la ICA.

## Aliaĵoj 
ICA permesas du tipojn de membriĝoj:

* **Filiaj membroj** estas organizoj, institucioj aŭ firmaoj deziranta subteni la mision kaj aktivecoj de ICA.
* **Naciaj membroj** estas naciaj organizoj traktanta cartography aŭ geoinformation, kiel naciaj mapadaj agentejoj .

Internacia Kartografia Konferenco (ICC) okazas ĉiun duan jaron en unu el la membraj landoj. Ĉe ĉiu dua konferenco (ĉiu kvara jaro) ĝi gastigas la Ĝeneralan Asembleon de la ICA-ACI .

Por kunordigi la laboron tutmonde ekzistas komisionoj  kaj laborgrupoj  kiuj laboras pri specifa temo sub gvido de specialistoj. Komisionoj kaj laborgrupoj estas ĉiu nomumitaj por kvar jaroj.

Ĉiujn du jarojn la ICA prizorgas la Konkurson Barbara Petchenik , konkurson por desegnado de mapoj por infanoj kun la celo *antaŭenigi la grafikan reprezentadon de la mondo per la manoj de infanoj* . 

## Eldonoj 
ICA proponas nombron de eldonoj . Ties oficiala revuo estas la *Internacia Revuo de Cartography* (presita ; enreta ), eldonita de Taylor & Francis en la nomo de IKA . Ĝi ankaŭ havas tri filiiĝitajn revuojn:
* *The Cartographic Journal*
* *Cartographica*
* *Cartography and Geographic Information Science*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* ICAa retejo

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1959
Kategorio:Interregistaraj organizaĵoj
Kategorio:Internaciaj sciencaj organizaĵoj
Kategorio:Urba geografio
Usona Universitato de Parizo

alternative=AUP Quai|eta|Lerneja komunejo Quai d'OrsayLa **Usona Universitato de Parizo** (, akronime **AUP**, ) estas privata (senprofitcela) kaj sendependa akademia institucio situanta en Parizo, Francio .

La instrulingvo en la universitato estas la angla, kvankam studentoj devas pruvi scion pri la franca antaŭ diplomiĝo por ricevi la gradon . La universitato havas pli ol 1,100 studentojn reprezentante pli ol 100 naciecojn, kun meza student-al-fakultato-proporcio de dek tri al unu. Universitataj instruistoj reprezentas 21 landojn, el kiuj 71% havas doktorajn diplomojn kaj ĉirkaŭ 70% parolas tri aŭ pli da lingvoj .

## Historio 
La universitato estis establita en 1962 kaj estas konsiderita la plej malnova usona akademia institucio en Eŭropo. Plene rekonita en Usono, ĝi ofertas 14 bakalaŭrajn majorojn kaj 9 bakalaŭrajn gradojn .

La universitata kampuso konsistas el ok konstruaĵojn situantajn en la 7-a arondismento, sur la "maldekstra bordo" de la Sejno, ne malproksime al la Eiffel-Turo kaj la Hotelo de la Invalidoj . La universitato specialiĝas pri sociaj sciencoj kaj komunikado kaj ĉirkaŭ 1,000 studentoj studas tie. La gradstudoj en la universitato estas agnoskitaj de la Usona Ministerio pri Edukado .

Diplomiĝintaj programoj ĉe la Usona Universitato de Parizo estas transkulturaj, komparaj kaj nuntempaj. Ili kombinas dinamikajn instruplanojn, teoriajn kursojn kaj praktikajn aplikojn de scio. Proksimaj ligoj inter fakultato kaj studentoj permesas al studentoj ĝui rigorajn intelektajn interŝanĝojn kaj tutmondan profesian reton. La dulingva *Master of Arts in International Affairs*, *Conflict Resolution* and *Civil Society Development* allogas studentojn al la universitato kiel rezulto de ĝia elstara fakultato, unikaj dulingvaj ofertoj kaj partnereco kun la Sorbono, unu el la gvidaj edukaj institucioj en Francio. Magistro pri tutmonda komunikado produktas diplomiĝintojn, kiuj estas kaj analizistoj kaj faciligantoj por tutmonda evoluo. La grado baziĝas sur teoria laboro kaj transkultura pedagogio. Studentoj prenas kernkursojn en markatiko kaj identecpolitiko, kultura diverseco kaj la politika ekonomio de tutmonda amaskomunikilaro kiel bazo por specialaj akademiaj kursoj kaj laborrenkontiĝo-bazitaj klasoj.

La universitato aperas en la trilerromano " *The Da Vinci Code* " de Dan Brown, kiel la loko kie prof. Robert Langdon donas sian prelegon pri semiotiko.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Universitatoj kaj altlernejoj de Parizo
Kategorio:Supera instruado en Parizo
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Sebastian Mutzl

**Sebastian MUTZL** (naskiĝinta la  en Lofer, mortinta la  en Teisendorf) estis germana gimnazia instruisto kaj verkisto de lernolibroj. 
## Vivo 
Estante filo de instruisto li frekventis en Salcburgo inter 1810 kaj 1816 la gimnazion de la benediktanoj kaj estis kantoknabo je arkiabatejo Sankta Petro. Post maturiĝekzameno li studentis por unu jaro ĉe la Salcburga universitato; tiam li devis iri al Munkeno studenti ĉar la patro volis resti bavaria ŝtatano. Sed Lofer en Salcburgio, kie troviĝis ties deĵorloko por pli 15 jaroj, definitive iĝis aŭstria en 1816. Kaj tiel la nova laborloko de la patro troviĝis Teisendorf.

Laŭ instigo de Michael Oppel li studis dum tri jaroj natursciencojn ĉe la universitato de Landshut post kio li aliorientiĝis je pedagogio. En Munkeno li komencis en 1822 filologiajn studojn. Samtempe Mutzl estis supera ĉambristo en la domo de la grandduka badena legato en Bavarujo, Egid Joseph Karl von Fahnenberg.

Post trapaso de la necesaj ekzamenoj li ekdungiĝis en la 20.10.1824 kiel fakinstruisto en Landshut. De aŭtuno 1824 ĝis printempo 1845 li deĵoris ĉe "Königliche Studienanstalt Landshut", ĝis 1834 ĉe latina lernejo. Ĉi tie li vicrektoris de 1830, poste li estis profesoro de la unua kaj dua klasoŝtupo gimnazia. Lia sendiĝo finde de decembro 1844 al Straubing ne efektiviĝis post protestoj de landshut-anoj ĉe munkenaj aŭtoritatoj. En marto 1845 li fariĝis estro de la Reĝa gimnazio de Eichstätt., kie li restis ĝis emeritiĝo  en aprilo 1862 kion necesigis debila saneco. Li mortis pro plurfoja apopleksio kaj estis, laŭ propra volo, entombigita apud la patro.
## Graveco
Krom instrui Mutzl ankaŭ kreis modernajn lernlibrojn. Dum la lastaj vivojaroj li okupiĝis pri la bavaria historio sub la Agilulfidoj, aparte pri la tempo de Ruperto de Salcburgo kaj la tiamaj listoj de regantoj.

Mutzl ricevis en 1851 la Miĥaelo-meritordenon kaj iĝis koresponda membro de Bavaria Akademio de Sciencoj. Vokiĝon al la Universitato de Vieno li ne obeis. Liaj filoj, el geedzeco kun Rosina Zehentner, estis la pastro kaj artkolektisto Sebastian Mutzl  kaj la benediktana abato Rupert Mutzl.

## Skribaĵoj (elekto) 
* *De nominum latinorum radicibus: commentatio grammatica*. Finsterlin, Monachii 1827,  (interrete)
* *Lateinische Schulgrammatik*. Attenkofer, Landshut 1832 (und weitere Auflagen),  (interrete)
* *Elementarbuch der lateinischen Sprache: zum öffentlichen und Privat-Gebrauche*. Thomann, Landshut 1833,  (interrete)
* *Die Cella S. Maximiliani und die älteste Geschichte Bayerns*. Manz, Regensburg 1852,  (Digitalisat)
* *Geschichte Bayerns von der frühesten bis auf unsere Zeit, für Schule und Haus*. Manz, Regensburg 1857 (kun Karl Kugler),  (interrete)

## Literaturo 
* Johann Mutzl: *Erinnerung an Sebastian Mutzl*. Wolff & Sohn, München 1865 (Separatabdruck aus XXVI. Jahresbericht des historischen Vereins von und für Oberbayern für das Jahr 1863, München 1864, p. 73–76),  (Digitalisat)

## Eksteraj ligiloj 
* ligiloj ĉe DDB

## Notoj 
Kategorio:Lernejestroj
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Lernolibroj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1797
Kategorio:Mortintoj en 1863
Apameo

[eta|240ra|Apameo: la granda [kolonaro (2008)]]
eta|240ra|Apameo: kolona fasado de eksa templo
eta|240ra|Apameo: ŝtonoj atendas ordigon
**Apameo ĉe Oronto** (Apamea,  aŭ , latinliterigite *Afāmja*, greke *Απάμεια της Συρίας*, latinliterigite *Apameia tis Sirías*) estis antikva urbo situanta ĉe la rivero Oronto, en la nuna norda Sirio. Ĝi estis la ĉefurbo de la regiono Apameno, poste de la romia provinco Sirio *secunda*.

## Historio 
Origine la urbo nomiĝis *Farnakes*, kaj post la konkero fare de Aleksandro la Granda ĝi estis mallonge nomita *Pella*. La urbo estis refondita de Seleŭko la 1-a (312-281 a.n.e.), reĝo de la Seleŭka Imperio, kaj nomita laŭ lia edzino Apame, filino de Spitamenes. Ĉi tie estis seleŭcida monfarejo. Baldaŭ antaŭ la mezo de la 1-a jarcento antaŭ nia erao. En 63 a.n.e. Pompeio detruis la fortikaĵon, kaj Apamea estis konkerita en la sama jaro, fariĝante parto de la nova romia provinco *Syria*. En la 1-a jarcento la grandurbo estis levita al romia civila kolonio sub la nomo *Colonia Claudia Apamea*.

Laŭ la popolnombrado de la siria provincestro *Publius Sulpicius Quirinius* en la jaro 6/7, 117 000 liberaj viroj vivis en Apamea, kio signifas ke la urbo (kun sia granda ĉirkaŭaĵo) verŝajne havis entute ĉirkaŭ duonmilionon da loĝantoj kaj estis unu el la plej grandaj urboj en la Oriento (kvankam la kalkulo estas iusence hipoteza). En Malfrua Antikveco ĝi estis la sidejo de fama lernejo de filozofio kaj havis grandan hipodromon. Ĝi estis refortikigita sub imperiestro Justiniano la 1-a post kiam ĝi kapitulacis sen batalo al la Sasanida Imperio sub Kosroes la 1-a, kiu okazigis ĉarajn vetkurojn en la romia cirko. Bonajn sepdek jarojn poste (613) la urbo falis al la persoj dum pluraj jaroj. Fine ĝi estis prirabita kaj detruita dum la islama konkero de Sirio en la 7-a jarcento (636–638). Ekde tiam nur la fortikaĵo restis loĝata.

## Konataj urbanoj 
* Antonino de Apamea, kristana martiro kaj sanktulo, mortigita en 307

Kategorio:Antikva Sirio
Kategorio:Vizitindaĵoj en Sirio
Aero senpaga

***Aero senpaga*** (angle *Free Air*) estas romano de Sinclair Lewis, eldonita en 1919. Ĝi anticipas pli malfruajn usonajn romanojn pri aŭtaj vojaĝoj, rakontante pri transiro per aŭto de Mineapolo ĝis la nordokcidenta marbordo de Usono. Ĝi rakontas pri epoko, kiam fidindaj veturiloj kaj interŝtataj ŝoseoj ankoraŭ ne estis kutimaj.

## Historia kunteksto 
La romano apartenas al vojkruciĝa momento de usona historio, kaptante la emocion kaj liberon, kiujn vojaĝoj per la ĵus inventita aŭto enkondukis komence de la 20-a jarcento. Eldonita unu jaron antaŭ *Ĉefstrato*, la fama romano de Lewis, *Aero senpaga* havas rimarkinde simplan rakontan stilon, kiu permesis al Lewis, ke li elmontru sian karakteron kaj esprimu sian admiron por la laborista klaso kaj demokrataj valoroj.

## Enhavo
*Aero senpaga* sekvas la vojaĝon entreprenitan de Claire Boltwood, monhava novjorkurba junulino, per aŭto ĝis la Pacifika Nordokcidento de la lando. Survoje ŝi ekamas aŭtan mekanikiston nomatan Milt Daggett, kiu apartigas ŝin de ŝia vivo de komfortoj kaj privilegioj. La rakonto evidentigas la aventurecon kaj liberon proprajn de aŭtaj vojaĝoj kaj donas vidon de la pitoreskaj pejzaĝoj de Usono.

## Temoj 
Inter la fundamentaj temoj de *Aero senpaga* estas aventuro, libero, kaj persona aliiĝo dum vojaĝo. La samaj eĥas en aliaj samaŭtoraj kaj samepokaj verkoj, videbligante la influon de la historia kunteksto al la romano.

## Adaptaĵoj 
[eta|Bildo de la farado de la filmo *Free Air* kun la reĝisoro [Edward H. Griffith (apoganta sin al la aŭto), George Pauncefort kiel pasaĝero kaj Marjorie Seaman stiranta]]

*Aero senpaga* estis adaptita en samtitolan mutan filmon en 1922, kun Tom Douglas en la rolo de Milt Daggett kaj Marjorie Seaman kiel Claire Boltwood. La filmo fidele interpretis la dramkomedian esencon de la libro sur la granda ekrano.

### Aludoj en aliaj verkoj 
La televida serio *Boardwalk Empire*, kies scenejo estas la fruaj jaroj de la mafio en Atlantic City, reliefigas *Aero senpaga* kiam la filmilo haltas sur ekzemplero de la libro en epizodo de la unua sezono. La detalo substrekas la kulturan gravon de la libro en tiu kunteksto.

## Referencoj 
Kategorio:Romanoj de 1919
Kategorio:Aventuraj romanoj
Kategorio:Anglalingvaj romanoj
Decemviraro

La **Decamviraro** (, singularo , signifante dek viroj) estis dek-membra komisiono establita en antikva Romio por diversaj celoj kiel ekzemple distribuado de tereno al civitanoj, establado de kolonioj, ktp.

Decemviri estis komisiono sur alparo kun *triumviri* (tri viroj). Devoj tenitaj fare de la decemviratoj estis la registrado de leĝoj de konsula imperio (), laŭleĝaj procedoj (), la respondeco por ofero (), kaj la distribuado de publika tero ().

La plej fama komitato de dekopo dum la tagoj de la Romia Respubliko estas tiu kiu estis establita ĉirkaŭ 450 a.K. laŭ la postulo de la pleba homamaso por la establado de skriba konstitucio por la respubliko. La Roma Senato konsentis kun la postulo de la homamaso kaj nomumis komitato de 10 kiu inkludis plejparte nobelojn (patricioj) sed ankaŭ plebajn reprezentantojn.- 10 estis nomumitaj por periodo de unu jaro kaj regis Romon kun firma mano ĝis ilia regado gajnis la kromnomon "La Dekamirato". Je la fino de la jaro, la Komitato de 10 skribis la konstitucion de Romo sed rifuzis eksiĝi kaj daŭre deĵoris por dua jaro, je la fino de kiu ĝi publikigis la " 12 Tabeloj ". Eĉ je la fino de la dua jaro, la komisiono rifuzis rezigni sian absolutan regadon ĝis tiasituacio ke la homamaso ne rekonis ĝin, retiriĝis de Romo kaj kaŭzis ĝian forigon kaj la revenon de la regado de la konsuloj.

 
Kategorio:Romiaj titoloj
Kategorio:Romia Respubliko
Stadtbahn de Stutgarto

**Stadtbahn de Stutgarto** () estas malpeza fervoja sistemo en Stutgarto, Germanio. La Stadtbahn komencis servon la . Ĝi estas funkciigata fare de "Stuttgarter Straßenbahnen AG" (SSB), kiu ankaŭ funkciigas la bussistemojn en tiu urbo. Stadtbahn de Stutgarto estas la posteulo de tramoj () kiuj karakterizis la urban trafikon en Stutgarto dum jardekoj.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Stadtbahn
* Stutgarto
* S-Bahn de Stutgarto
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (SSB) ()
*  (VVS) (/)
* UrbanRail.Net

Kategorio:Stutgarto
Stutgarto
Stutgarto
Stutgarto
Stutgarto
Stadtbahn de Kolonjo

**Stadtbahn de Kolonjo** () estas malpeza fervoja sistemo en la germana urbo Kolonjo, inkluzive de pluraj ĉirkaŭaj urboj de la Kolonja Bonna Regiono (Bergisch Gladbach, Bonn, Bornheim, Brühl, Frechen, Hürth, Leverkusen-Schlebusch , Wesseling). La esprimo *Stadtbahn* indikas sistemon kiu ampleksas elementojn de tramoj same kiel subteran fervojreton (*U-Bahn*) kaj interurban relon, eĉ inkluzive de tri linioj kiuj estas licencitaj kiel peza relo kaj uzataj de vartrajnoj same kiel Stadtbahn-veturiloj. Du el tiuj linioj ligas Stadtbahn-on de Kolonjo al Stadtbahn de Bonn. Tiuj linioj (16 kaj 18) estas komune funkciigataj fare de la transportadministracioj de ambaŭ urboj, rezultigante ke sistemoj kaj linioj ligantaj ilin estas foje kolektive referitaj kiel *Stadtbahn Rhein-Sieg*.

centra|450px|eta|Teĥnika mapo

## Vidu ankaŭ 
* Stadtbahn
* Kolonjo
* Alfter
* Bergisch Gladbach
* Bonn
* Bornheim (Rejnlando)
* Brühl (Rejnlando)
* Frechen
* Hürth
* Wesseling
* Stadtbahn de Bonn
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (KVB) (/ + ///)
*  (VRS) (//////)
* UrbanRail.Net

Kategorio:Kolonjo
Kategorio:Bonn
Kolonjo
Kolonjo
Kolonjo
Kolonjo
RegioTram Kaselo

**RegioTram Kaselo** () estas 184 kilometrojn longa tram-trajna malpeza fervoja sistemo en Kaselo, Hesio, Germanio.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Tramtrajno
* Stadtbahn
* Kaselo
* Tramtransporto en Kaselo
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (KVG) (/)
*  (NVV) ()
* UrbanRail.Net

Kategorio:Kaselo
Kaselo
Kaselo
Kaselo
Kaselo
Géza Kovács (futurologo)

**Géza Kovács** [kovAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kovács Géza** estis hungara futurologo (fondinto de la hungara futurologio), altlerneja instruisto.

Géza Kovács naskiĝis  en Böhönye, li mortis  en Érd.

## Biografio 
Géza Kovács maturiĝis en komerca mezlernejo en 1948, post 4 jaroj li akiris ekonomian diplomon en Universitato Károly Marx. Post la diplomo li havis statuson en la universitato ĝis la emeritiĝo en 1996. Li doktoriĝis en la universitato en 1958, li kandidatiĝis (CSc) en 1961, li doktoriĝis (DSc) en 1968 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis levita profesoro en 1969, dekano inter 1965-1968, katedrestro inter 1967–1971. Lia geedziĝo okazis en 1950. Li ricevis premiojn inter 1968-2008.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Zum Problem der Arbeitskrafte, der Perspektivplanung und der Spezialisierung in der Landwirtschaft* (1961)
* *Gazdaságpolitikai célok és a mechanizmus* (1968)
* *A jövő kritikus elágazási pontjai* (1975)
* *Társadalmi tervezés és irányítás* (1983)
* *Közép- és hosszútávú stratégiák összekapcsolásának lehetőségei és korlátai* (1997)
* *Előttünk és mögöttünk az ezredforduló.* (2001)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto (legebla en la 60-a paĝo)
* biografio hungare 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj futurologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Panenské Břežany

**Panenské Břežany** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 14 kilometroj norde de la centro de Prago. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1233.

### Suba kastelo 
Konstruado de la kastelo estis komencita ĉirkaŭ la jaro 1840. Pro financaj malfacilaĵoj de posedanto Matyáš Bedřich Riese ze Stallburgu en la jaro 1901 nemoveblaĵon transprenis "Mastruma kaj kredita banko por Bohemio" kaj ekde la jaro 1909 ĝi komencis roponi ĝin al vendo por celo de kontentigo de kredintoj. La kastelon aĉetis praga juda sukerfaristo Ferdinand Bloch-Bauer, kiu ekipis la internojn per ĉasistaj trofeoj, antikvaĵoj, artistaj objektoj, gobelinoj ka.

Post komenco de la Dua Mondmilito kaj establo de Protektorato Bohemio kaj Moravio Ferdinand Bloch-Bauer estis devigita foriri en elmigradon kaj en la kastelo eksidis regna protektoro Konstantin von Neurath, kiun en la jaro 1941 alternigis en la kastelo Reinhard Heydrich. Post la atenco kontraŭ Heydrich en la jaro 1942 ĉi tie ĝis la fino de la milito vivis Lina Heydrich komune kun kvar infanoj. La vidvino post Heydrich establis en la kastela areo miniaturan labor-koncentrejon, kie laboris kaj vivis por ŝi en mizeraj kondiĉoj ĉirkaŭ 150 malliberigitoj el  ghetto Terezín kaj el koncentrejo Flossenbürg.

Post la milito la kastelo estis transgvidita en uzadon de Esplora instituto de metaloj.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Supra kastelo
* Suba kastelo

## Pluaj fotoj 

 File:Panenské Břežany, municipal office.jpg| Municipa ofico
 File:Panenské Břežany, research institute.jpg| Scienc-teknika parko
 File:Panenské Břežany, castle gate.jpg | Eksa enveturejo en la suban kastelon
 File:Panenské Břežany dolní zámek 1.jpg|Pordego al la suba kastelo
 File:Panenské Břežany dolní zámek 2.jpg|Vido al la suba kastelo de la pordego
 File:Panenské Břežany, east part.jpg | La orienta parto de la municipo

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Hipergiganto

[eta|Komparo de dimensioj de steloj-hipergigantoj (ek de maldekstro): Cygnus OB2 #12 ([hela blua varianta stelo), V382 Carinae (flava hipergiganto), V915 Scorpii (oranĝkolora hipergiganto), UY Scuti kaj Stephenson 2-18 (ruĝaj hipergigantoj). La bruna elipso estas orbito de Saturno kaj la blua estas orbito de Neptuno]]
**Hipergiganto** - estas klaso de steloj havantaj elstaran mason kaj dimension inter supergigantoj. Steloj de la klaso havas klason de lumeco **0** aŭ **Ia+**. Hipergigantoj estas plej potencaj, plej pezaj, plej helaj, plej mallonge vivantaj kaj pro tio plej raraj el supergigantoj.

Heleco de hipergigantoj estas pli alta ol tia de la Suno je milionoj fojoj. Iliaj dimensioj atingas kelkajn centojn da  kaj volumenon je kelkaj milionoj da Suna volumeno. Temperaturo de supraĵo de Supergigantoj varias de 3500° K ĝis 35000° K.

Ekzemplo de limo inter hipergigantoj kaj supergigantoj estas stelo KY Cigno: pli malhelaj steloj ne estas hipergigantoj.

Hipergigantoj estas komplikaj por esploro, ĉar tia specaj steloj pro mallonga vivo estas tre raraj. Spektroj de multaj hipergigantoj tre varias kaj oni grupigas la stelojn laŭ koloroj:
* Helaj bluaj variantaj steloj
* Bluaj hipergigantoj
* Flavaj hipergigantoj
* Ruĝaj hipergigantoj

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stela evoluo
Kategorio:Hipergigantoj
Kategorio:Specoj de steloj
Žampach (Kamenný Přívoz)

**Žampach** estas domaro en Ĉeĥio, sur la dekstra bordo de rivero Sázava. Ĝi situas proksimume 0,6 km norde de Kamenný Přívoz. Parto de la domaro sur la maldekstra bordo de rojo Chotouňský potok estas konsisto de municipo  Kamenný Přívoz, parto de Žampach sur la dekstra bordo de la rojo estas konsisto de urbo Jílové u Prahy. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Prago - Čerčany, sur kiu en la katastro de Jílové proksime de la domaro troviĝas unika viadukto Žampach. En la parto de domaro de Kamenný Přívoz estas registritaj 9 adresoj. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1788.

## Loĝantaro 
## Transporto 
Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Prago - Čerčany, sur kiu en la katastro de Jílové proksime de la vilaĝo troviĝas unika Viadukto Žampach.

## Pluaj fotoj

Žampach, bývalý přívoz přes Sázavu.jpg|Eksa pramejo
Přívoz Žampach.jpg|Pramejo Žampach

Kategorio:Kamenný Přívoz
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Stadtbahn de Karlsruhe

**Stadtbahn de Karlsruhe** () estas tram-trajna sistemo kiu kovras la tutan areon de Karlsruhe, kaj estas forte integrita kun la tramreto de Karlsruhe.

centra|450px|eta|Linioj

## Vidu ankaŭ 
* Stadtbahn
* Karlsruhe
* Tramtransporto en Karlsruhe
* Stadtbahn de Hajlbrono
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (AVG) ()
*  (KVV) (//)
*  (VBK) ()
* UrbanRail.Net

Kategorio:Karlsruhe
Karlsruhe
Karlsruhe
Karlsruhe
Karlsruhe
Stadtbahn de Hanovro

**Stadtbahn de Hanovro** () estas Stadtbahn (malpeza fervojo) sistemo en la urbo de Hanovro, Malsupra Saksio, Germanio. La Stadtbahn malfermiĝis la , iom post iom anstataŭigante la tramreton de la urbo dum la sekvaj 25 jaroj. Nuntempe, Stadtbahn de Hanovro konsistas el 12 ĉeflinioj (Linioj 1-11 & 17; kune kun unu semajnfina rapidnokta linio (Linio 10E) kaj du suplementaj linioj (Linioj 16 & 18)), priservante 196 staciojn (inkluzive de 19 metrostacioj), kaj funkciante sur 121 kilometroj da itinero. La sistemo estas prizorgata fare de üstra, kiu estis origine mallongigo de "Überlandwerke und Straßenbahnen Hannover AG".

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Stadtbahn
* Hanovro
* S-Bahn de Hanovro
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (ÛSTRA) (/)
*  (GVH) (/)
* UrbanRail.Net

Kategorio:Hanovro
Hanovro
Hanovro
Hanovro
Hanovro
Miklós Kőtörő

**Miklós Kőtörő** [miklOŝ kOtorO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kőtörő Miklós** estis hungara librotenisto, oficisto.

 naskiĝis  en Kecskemét, li mortis  en Monor (nuntempa Monorierdő).

## Biografio 
 maturiĝis en ekonomia mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1955, poste li akiris financan diplomon en Universitato Károly Marx en 1959. Post la diplomo li estis revizoro en administracio de Bács-Kiskun, baldaŭ librotenisto en fabriko de Kecskemét, pli poste vicfabrikestro en Budapeŝto. Li revenis al Kecskemét en 1984, kie li havis postenojn en la loka administracio. Li ricevis premiojn inter 1992-2015. Pro aŭtoakcidento li mortis.

## Memorigiloj 
* memortabulo en Kecskemét (2015)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj librotenistoj
Kategorio:Hungaraj oficistoj
Jinočany

**Jinočany** estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en Mezbohemia regiono, en distrikto Prago-okcidento, 14&nbsp;km sudokcidente de la centro de Prago kaj 3 km oriente de Rudná. En  ĝi havis .

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1406. 

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj

 Jinočany, obecní úřad.JPG|Municipa ofico
 Jinočany, kaple.JPG |Kapelo
 Jinočany, cesta od Rudné.JPG | Vojo al Rudná
 Jinočany, čistička odpadních vod.JPG|Purigejo de forfalaĵakvoj ĉe Jinočany

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Hostivice

:*Eble vi serĉas Hostavice.*

**Hostivice** estas urbo en Ĉeĥio kun  (), situanta en Mezbohemia regiono. Ĝi situas sur ŝoseo kunigata Pragon kaj Karlovy Vary, apud okcidenta limo de Prago.

Hostivice troviĝas en milde ondiĝinta pejzaĝo, limigita el oriento de altaĵo Blanka monto. En la jaro 1620 tie okazis batalo sur Blanka monto.

## Historio 
La unua mencio pri la urbo devenas el la jaro 1277.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo
Urbo Hostivice konsistas:
* Hostivice (en k. t. Hostivice kaj en registra parto Hostivice)
* Industria zono Hostivice (en k. t. Hostivice kaj en registra parto Hostivice)
* Litovice (en k. t. Litovice kaj en registra parto Hostivice)
* Břve (en k. t. Litovice kaj en registra parto Břve)

## Memorindaĵoj
* Kastelo Hostivice
* Preĝejo de sankta Jakobo pli Granda

## Ĉirkaŭaĵo
* Sobín
* Ruzyně

## Pluaj fotoj 

Hostivice, budova zámku.JPG|Kastelo en Hostivice
Městská knihovna, Husovo nám. 59, Hostivice, okr. Praha-západ, Středočeský kraj.JPG|Urba biblioteko


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Urboj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Holubice (distrikto Prago-okcidento)

**Holubice** estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en Mezbohemia regiono, en distrikto Prago-okcidento, 5&nbsp;km sude de Kralupy nad Vltavou. En  ĝi havis .

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1204. 

## Loĝantaro
## Partoj de municipo 
Municipo Holubice konsistas el du partoj sur du katastraj teritorioj:
* Holubice (k. t. *Holubice v Čechách*)
* Kozinec (ankaŭ nomo de k. t.)

## Pluaj fotoj

Holubice-rotunda02.jpg|Rotundo de Naskiĝo de Virgulino Maria
Holubice (u Prahy) - čp. 76.jpg|Holubice, n-ro 76


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Preĝejo Koro de Jesuo (Érd)

La **preĝejo Koro de Jesuo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Érd (Hungario), en loĝkvartalo *Nova Urbo*.

## Historio 
En Érd preĝdomo funkciis jam en la 15-a jarcento, ekde la 18-a jarcento jam kirko. La inundo de Danubo (1838) forviŝis la riverbordan parton de la vilaĝo, poste nova vilaĝparto kreiĝis kun nomo *Nova Vilaĝo* (post la urbiĝo Nova Urbo). En tiu vilaĝparto ekde 1923 diservoj okazis en la lernejo. La kirko mem konstruiĝis inter 1927-1930, pli poste jam propra pastro servis. La 3 sonoriloj estis faritaj en 1928, la orgeno estis kreita en 1946 en Ajka, sed en 1987 ĝi estis metita en tiun preĝejon. La preĝejo ricevis paroĥan rangon en 1967. La konstruaĵo plene renoviĝis en 1999.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto, sed la enirejaj ŝtupoj jam estas ekster la korto. La fasado estas preskaŭ simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. Super la enirejo granda rozvitralo videblas. La navo havas ankaŭ krucnavon kaj finiĝas en plurlatera absido.

Kermeso okazas dum tago de Sankta Koro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* datenoj

Heart of Jesus Church. Rectory. - Alsó Street, Újfalu, Érd.JPG|
Heart of Jesus Church (SE). - Alsó Street, Újfalu, Érd.JPG|
Heart of Jesus Church. Rose window. - Alsó Street, Újfalu, Érd.JPG|Rozvitralo

Erd
Erd
Charles Churchill

eta|Charles Churchill (satiristo)
**Charles CHURCHILL** (naskiĝinta en februaro 1731 en Westminster, mortinta la  en Boulogne-sur-Mer) estis brita verkisto.

## Vivo 
Estante filo de predikisto li frekventis lernejojn en Westminster sed ne rajtis, malgraŭ enmatrikuliĝo, ekstudenti ĉe universitato de Oksfordo pro geedziĝo en la aĝo de 17 jaroj. Post la morto de la patro li iĝis ties posteulo. Malriĉiĝinte pro nesaĝa agado li ekverkis satirojn: por la unua titolita »The bard«, en Hudibras-versoj, ne troviĝis eldonisto. Jes ja por »Rosciad« (1761), en kiu li ege primokis ĉiujn aktorojn krom David Garrick kaj ties trupon. De »Dunciad« de Alexander Pope neniu alia satiro tiom estis furorinta. Estis la idoloj de Churchill kaj Pope kaj John Dryden.

Churchill iĝis fama kaj timenda fare de kritikotoj. Bonege salajrate li iĝis tro petola, divorcis kun sia edzo kaj havis vivon senbridan. Suspektite de politikaj krimoj li fuĝis al Franclando kie li mortis baldaŭ poste.

Jen aliaj gravaj satiroj »Apology to the critical reviewers« (kontraŭ tro kritikemaj recenzo-verkintoj), »The ghost«, »The farewell«, »The conference«, »The author« kaj »The prophecy of famine« (pri la influo de ministro John Stuart sur la reĝon Georgo la 3-a.

La stilo de Churchill estas akra kaj bona se temas pri persona atako. La eroj kun ĝenerala satirumado estas neimponaj. La unua kolekto de la verkaro estis »Works«, en 1763. Aldine-eldonejo publikigis la unuan biografion pri Churchill.

## Fonto 
* *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, tomus 4. Lipsiae 1906, p. 141 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* biografio ĉe *Encyclopedia Britannica* de 1911
* Vikifontaro

Kategorio:Predikistoj
Kategorio:Anglaj verkistoj
Kategorio:Satiristoj
Kategorio:Mortintoj en 1765
Aŭrunkoj

La **aŭrunkoj** -  - estis italika tribo kiu vivis en suda itala duoninsulo de ĉirkaŭ la 1-a jarmilo antaŭ nia erao. Ili estis poste venkitaj de Romo kaj submetitaj al la Romia Respubliko dum la dua duono de la 4-a jarcento antaŭ nia erao.

## Identeco
*Aurunci* estas la nomo donita de romiaj verkistoj al antikva raso aŭ nacio de Italio. Ŝajnas ke "Aurunci" estis la nomo kiun la romianoj donis al la homoj nomitaj "*Ausones*" (en antikva greka *Αὔσονες*; itale *Ausoni*) fare de la grekoj. Unu formo povus esti derivita de la alia per "rotaciismo" (do ŝanĝo de sono "s" al r-eca konsonanto) (Ausoni > Auroni > Auronici > Aurunci). Ili ŝajnas estinti multe pli potencaj kaj vaste disvastigitaj en frua periodo ol ni poste trovas ilin, sed ne ŝajnas ke la nomo iam estis utiligita fare de la romianoj en la malklara kaj plilongigita signifo en kiu "Ausones" estis uzata de la grekoj. estis ankaŭ de la aŭsoniana raso, sed estis politike apartaj de la aŭrunkoj. Virgilio evidente rigardas tiujn montetojn kiel la originan loĝejon de la aŭrunkoj, kaj parolas pri ili kiel nur eta popolo.

En kontrasto, en 495 antaŭ nia erao, Dionizo de Halikarnaso nomas ilin esti militema popolo de granda forto kaj furiozo, kiu okupis la plej belajn ebenaĵojn de Kampanio; tiel ke ŝajnas certe la nomo ĉi tie estas uzata kiel inkluzivanta la homojn al kiuj la nomo de *ausones* (en ĝia pli limigita signifo) estas poste aplikata.

## Referencoj 
Kategorio:Italikoj
Internacia Komisiono pri Malaperintoj

La **Internacia Komisiono pri Malaperintaj Personoj** (, akronime **ICMP**) estas interregistarra organizaĵo kiu esploras la sorton de malaperintaj homoj post naturaj katastrofoj, militoj kaj civilaj tumultoj. 

La Internacia Komisiono pri Malaperintaj Personoj laboras por certigi la kunlaboron de registaroj kaj aliaj aŭtoritatoj en identigado de personoj malaperitaj kiel rezulto de armita konflikto, aliaj malamikecoj aŭ homarajtaj fitraktadoj, kaj naturaj katastrofoj. ICMP ankaŭ apogas la laboron de aliaj organizaĵoj, instigas publikan partoprenon en ĝiaj agadoj, kaj kontribuas al la memorigo de malaperintaj personoj. Krome, laŭ ĝia mandato, la organizo helpas registarojn plenumi siajn homajn rajtojn, kaj al viktimoj kaj iliaj pluvivantoj, kaj "konstruas institucian kapablon kiu antaŭenigas longperspektivan publikan fidon."

Pli detale, la Komisiono helpas registarojn en elfosado de amastomboj kaj identigado de malaperintaj personoj per DNA, same kiel liverado de subteno al asocioj de familioj de malaperintaj personoj kaj helpante establi strategiojn kaj instituciojn por serĉado de malaperintaj personoj. En decembro 2014, estis subskribita traktato kiu establis la komisionon kiel "sendependan internacian organizaĵon": la traktato precizigas Hagon kiel la sidejon de la organizaĵo .

Kvankam la organizaĵo estas bazita en Hago, Nederlando, tamen ĝi estas financita per subvencioj, donacoj kaj kontribuoj de Usono, la Eŭropa Unio, la Sankta Seĝo, Kanado, Danio, Finnlando, Francio, Germanio, Grekio, Islando, Irlando, Italio, la Nederlando kaj Norvegio, Svedio, Svislando kaj Britio. La nuna prezidanto estas iama usona ambasadoro Thomas Miller . 

## Historio 
La ICMP estis fondita en 1996 laŭ iniciato de tiama usona prezidento Bill Clinton en Sarajevo pro la Bosnia Milito .

Aldone al Bosnio kaj Hercegovino, ĝi ankaŭ funkciigas en Irako, Ĉilio, Kolombio kaj Filipinoj. La organizaĵo ankaŭ helpis identigi viktimojn post la atako de la World Trade Center en 2001 kaj la cunamo-katastrofo de 2004. Arkeologoj, antropologoj kaj sciencistoj de aliaj krimmedicinaj disciplinoj spuras la restaĵojn de la mortintoj, reakiras ilin kaj donas al ili sian identecon per DNA- komparoj. ICMP havas DNA-datumbazon enhavantan 88,610 parencojn kaj 29,073 viktimojn.

Kvankam la Komisiono baziĝis en Sarajevo (Bosnio kaj Hercegovino), ĝi aranĝis vastajn agadojn kiuj etendiĝis al iamaj konfliktzonoj en kaj la Okcidenta Balkano kaj la Proksima Oriento - same kiel al areoj trafitaj per naturaj katastrofoj: precipe, tiuj trafitaj de la cunamo-jaroj de 2004, regionoj de Suda Azio kaj eĉ la usona ŝtato Luiziano (post Uragano Katrina). En 2001, laŭ peto de la grandurbo de Novjorko, la Komisiono sendis du el siaj ĉefaj krimmedicinaj spertuloj al la grandurbo post la atako kontraŭ la Monda Komerca Centro la 11-an de septembro 2001.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Video ĉe YouTube
* Interpola oficiala retejo
* Internacia Krima Tribunalo por la eksa Jugoslavio

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1996
Kategorio:Interregistaraj organizaĵoj
Kategorio:Internaciaj homrajtprotektaj organizaĵoj
Dobrovíz

**Dobrovíz** estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en Mezbohemia regiono, en distrikto Prago-okcidento, 16&nbsp;km okcidente de la centro de Prago kaj 5 km nordokcidente de Hostivice. En  ĝi havis .

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1238. 

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj
* Kapelo de Virgulino Maria
* Niĉa kapeleto

## Ĉirkaŭaĵo
* Ruzyně

## Pluaj fotoj

Dobroviz_PZ_CZ_Virgin_Mary_chapel_WSW_101.jpg|Kapelo de Virgulino Maria meze de la municipo
Dobroviz_PZ_CZ_wayside_chapel_Lidicka_Str_091.jpg|Niĉa kapeleto
Dobroviz PZ CZ No 22 116.jpg|Dobrovíz, domoj
Dobrovíz, domy.JPG|Dobrovíz, domoj

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Stadtbahn de Duisburg

**Stadtbahn de Duisburg** () estas malpeza fervoja linio kiu formas la spinon de publika transporto en la germana urbo Duisburg. Ĝi estas malpeza fervojlinio () kiu plejparte situas en tuneloj en la urbocentro kaj aliloke sur grundnivelo, kie ĝi plejparte uzas malfermajn vojojn. Kaj la Stadtbahn-linio kaj ambaŭ tramlinioj estas disponigitaj fare de la transportkompanio "Duisburger Verkehrsgesellschaft" (DVG).

centra|450px|eta|Mapo

## Linioj 
## Vidu ankaŭ 
* Stadtbahn
* Duisburg
* Duseldorfo
* Tramtransporto en Duisburg
* Stadtbahn de Duseldorfo
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (DVG) ()
*  (VRR) ()
* UrbanRail.Net

Kategorio:Trafiko en Duisburg
Kategorio:Duseldorfo
Duisburg
Duisburg
Duisburg
Duisburg
Stadtbahn de Hajlbrono

**Stadtbahn de Hajlbrono** () estas parto de la publika transportreto en Hajlbrono, Germanio. La linio estas parto de Stadtbahn de Karlsruhe (tramtrajno): ĝi pluiras orienten direkte al Öhringen kaj okcidenten direkte al Karlsruhe.
centra|senkadra|563x563ra|Linioj

## Vidu ankaŭ 
* Stadtbahn
* Hajlbrono
* Stadtbahn de Karlsruhe
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (SWHN) ()
*  (AVG) ()
*  (HNV) ()
* UrbanRail.Net

Kategorio:Hajlbrono
Hajlbrono
Hajlbrono
Hajlbrono
Hajlbrono
Minejlagoj de Nyékládháza

La **minejlagoj de Nyékládháza** estas artefarita lagaro apud urbo Nyékládháza (Hungario).

## Historio 
En 1917 oni malfermis la plej grandan surfacan minejon pri ŝtonetoj de Hungario. La minado daŭras senĉese ekde tiam, ankaŭ nun. Tamen nuntempe oni minadas profunde, tial areo de la lagoj jam ne grandiĝas. Paŝo post paŝo ekskursantoj alvenis, eĉ ripozdomoj konstruiĝis, la lagaro estas ŝatata celpunkto de fiŝkaptistoj. En 2019 la urbo konstruis libertempo-parkon kun strando, infanludejo, sportejoj, promenejoj. Pro medioprotektado la alveno povas okazi perpiede, bicikle, sed neniam motore. La velboato estas permesata, la motorboato malpermesata. Ankaŭ plonĝistoj uzas la lagojn.

## Priskribo 
Kiel minejlagoj, ili ne havas enflueon aŭ elfluejon. La akvosurfaco estas 4,76 km², la meza profundo estas ĉirkaŭ 10 m, la plej profunda punkto onidire 25 m. La enhava akvo estas 40 miliono m³. La akvonivelo varias jare duonmetron. Pro la profundo somere la akvo ne varmiĝas troe, la temperaturo restas ĝis 20 C°, neniam kreskas algoj, neniam okazas en la akvo manka de oksigenoj. Tiun eblecon la fiŝkaptistoj profitas. Oni konstante metas fiŝidojn por la baldaŭa kaptado. Ĉe la bordoj foje kanoj kreskiĝas, kiuj helpas la fiŝojn.

La jara precipitaĵo falanta sur la lagojn estas 30-40 procentojn malpli, ol la vaporiĝo somere. La mankanta parto venas de subteraj akvofluoj. La akvoenhavo ŝanĝiĝas ĉiujn 2-3 jarojn.

La plej oftaj fiŝospecoj estas karpo, herbovora karpo, ezoko, sandro kaj siluro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* video

Nyeklad
Kategorio:Nyékládháza
Ptice

**Ptice** estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi troviĝas en Mezbohemia regiono, en distrikto Prago-okcidento, 22&nbsp;km okcidente de la centro de Prago kaj 5 km nordokcidente de Rudná. En  ĝi havis .

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1328. 

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj

Ptice, kaplička.JPG|Kapeleto en la vilaĝplaco en Ptice
Mateřská škola Ptice.jpg|Infanĝardeno en Ptice
Dům čp. 12, Ptice 12, Ptice, okr. Praha-západ, Středočeský kraj.JPG|Domo en Ptice

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Křivoklata montetaro
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Preĝejo Sankta Kruco (Lofer)

**Preĝejo Sankta Kruco** (germane: *Evangelische Kreuzkirche*) estas luterana preĝejo en Lofer, Aŭstrio. Ĝin administras la Evangelia Superintendantujo A.K. por Salcburgio kaj Tirolo. Temas pri diaspora kirko.

## Historio 
Meze de la 1970-aj jaroj komenciĝas komunia movado invitante la fidelulojn al ofta partopreno. Emfazo pri persona pekperdono kaj intensigita rilato al Dio ankaŭ videblas en Lofer: ĉealtare oni vidas simbolojn de resurekto kaj direktiĝon de Jesuo al la homoj. 
En 1973 oni establis en Lofer predikadan filion de Pacpreĝejo (Saalfelden). 

## Arkitekturo
La laŭ planoj de Christoph Herzog kaj Karl Weninger starigita tuto estas hala konstruaĵo kun larĝa, per lignaĵoj strukturita fenestrofasado. La larĝaj fenestroj enlasas multe da taglumo kaj varmo. La elsaltanta tegmento kun lukoj ĉirkaŭantaj, krome ĝia situo en ĝardena medio, memorigas onin al japana konstrustilo. Kaj tio estis la intenco de la arĥitektoj.

Fronte estas samstila kampanileto; je ĝia kontraŭo troviĝas la apsido. Sur unu mallarĝa flanko de la konstruaĵo staras turo kun delikata betona kruco el du betonaj muroj kaj lignokovraĵo, kiu nur iomete superas la tegmenton. La vasta fenestra vico invitas al deekstera spektado de la interno. 

### Interno
La alta plafono kaj la rigardo estas direktitaj antaŭen al la ĥorejo. La ligna altaro staras en la mezo. Malantaŭ ĝi sur la lignokovrita muro pendas ekde 2000 artaĵo de la tirolanino Brigitte Gmach. Temas pri ondo de mozaikpecoj, kiuj ligas la dekstran krucon kun la maldekstra baptujo. Sur tiu ĉi ondo dancas du stiligitaj figuroj en la direkto de la krucifikso, sed unu for de la krucumito. Ankaŭ la krucifikso mem estas propra artaĵo: la ligna Kristo ŝajnas sin malinklini for de la kruco, en la direkto de la fideluloj. Tio intencas simboli la releviĝon kaj samtempe prezenti la afablecon al la homaro.

## Literaturo 
* Marietta Mayrhofer-Kramme: *Evangelische Kirchenbauten in Österreich nach 1945.* Magistriĝfaklaboraĵo, Universität Wien 2012, p. 67-68 (interrete ĉi tie)
## Eksteraj ligiloj
*invitbroŝuro okaze de la 50-a datreveno kirkokonsekra
*informoj sur la municipaj paĝoj

 
Lofer
Lofer
Lofer
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1973
Kategorio:Konstruaĵoj en Salcburgio
Willem Hofdijk

eta|busto de la verkisto Willem Hofdijk
**Willem Jacobszoon HOFDIJK** (naskiĝinta la  en Alkmaar, mortinta la  en Arnhem) estis nederlanda pedagogo kaj verkisto.

## Vivo 
Estante filo de orforĝisto li estis unue bazlerneja instruisto kaj poste kronikisto en sia naskiĝurbo. Li studis la nederlandajn lingvon kaj historion antaŭ dediĉiĝo al pentrado kaj poezio.

Inter 1850 kaj 1886 li lernigis historion kaj literaturon ĉe la amsterdama gimnazio. Talentite je la kono de pentraj belaĵoj (li mem provis pentristadi) li vivigis siajn librojn per propraj desegnaĵoj. Tial plej gravis en siaj verkoj »Historische landschappen« (Haarlem 1856), sed ankaŭ la regionhistoriaj rakontoj ĉe »Ons voorgeschlacht in zijn dagelijks leven geschilderd« (Haarlem 1858–64).

Kune kun Jacob van Lennep li verkis: »Merkwaardige kasteelen in Nederland« (Amsterdamo 1852–61). Inter la multo da poemoj menciindas: »Kennemerland. Balladen« (Haarlem 1850–52) kaj la epikaj rakontoj: »Aeddon« (Delft 1852), »Griffo de Salier« (Haarlem 1852), »Helene« (Amsterdamo 1854), »In't harte van Java« (Amsterdamo 1881), »in het gebergte Di-Eng« (Beverwijk 1884) kaj »Dajang Soembi« (Amsterdamo 1887); krome li verkis ankoraŭ diversajn dramajn poemojn, kiuj en la plej konkreta senco ne takseblas dramoj. Ankaŭ tre ŝatis la legantoj la manlibron »Geschiedenis der Nederlandsche letterkunde« (Amsterdamo 1856).

## Fonto 
* *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 9. Leipzig 1907, p. 415 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* verkoj interrete

Kategorio:Nederlandaj verkistoj
Kategorio:Pedagogoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1816
Kategorio:Mortintoj en 1888
Kategorio:Nederlandaj historiistoj
Kategorio:Nederlandaj filologoj
Kategorio:Nederlandaj pentristoj
Internacia Unio pri Teoria kaj Aplika Biofiziko

La **Internacia Unio pri Teoria kaj Aplika Biofiziko** (, akronime *IUPAB*) estas internacia neregistara organizaĵo kies misio estas partopreni en la tutmonda evoluo de biofiziko, antaŭenigi internacian kunlaboron en biofiziko, kaj helpi en la apliko de biofiziko por solvi problemojn de intereso al la tuta homaro. Ĝi estis fondita en 1961 kiel la Internacia organizaĵo por Teoria kaj Aplikata Biofiziko, sed tiam renomita Internacia Unio en 1966 , kiam ĝi iĝis membro de la ICSU (Internacia Konsilio de Sciencaj Unioj), kiu mem estis renomita en 2018 kiel la ISC, Internacia Scienca Konsilio . La naciaj membrokorpoj de 61 landoj estas aligitaj kun ĝi, same kiel la *European Association of Biophysical Societies* (EBSA), la *Asian Biophysical Association* kaj la *American Biophysical Society*.

IUPAB realigas sian mision sponsorante internaciajn renkontiĝojn kaj proprajn kongresojn ĉiujn tri jarojn, kuraĝigante komunikadojn kaj publikaĵojn, kuraĝigante esploradon kaj edukadon, antaŭenigante la liberan movadon de sciencistoj kaj kunlaborante kun aliaj organizaĵoj pri multfakaj kaj interfakaj problemoj .

## Organizo 
[dekstra|eta|[John Kendrew, eksa IUPABa Prezidanto, konstruanta modelon de mioglobino]]
IUPAB estas regita fare de plenuma komitato kiu inkludas kvin esencajn oficialulojn: prezidanto, pasinta prezidanto, elektita prezidanto, ĝenerala sekretario kaj kasisto. Aldone al la Ĉefestraro, dek du Ordinaraj Membroj konsistigas la Konsilion kiu kunvenas dufoje jare. Kaj oficistoj kaj Ordinaraj Membroj okupas oficon dum tri jaroj (kun la ebleco de renovigo por plia mandato aŭ elekto al la Estraro) kaj la Ĝenerala Sekretario kaj Kasisto okupas oficon dum ses jaroj kaj la aliaj oficistoj kaj Ordinaraj Membroj plenumas oficon por tri jaroj (kun la ebleco de renovigo por plua mandato aŭ esti elektita al la Estraro).

Aldone al la Ĉefestraro, IUPAB havas kvin specialtrupkomisionojn kiuj temigas malsamajn areojn: Kunvenkomisiono, Struktura biologio, Publikaĵoj, Eduko kaj Kapacitkonstruado, kaj Big Data.

La Internacia Unio IUPAB konsistas el grupo de membrokorpoj reprezentantaj sciencajn komunumojn. Membraj korpoj kiel Esplorkonsilioj, Naciaj Akademioj de Sciencoj kaj Sciencaj Societoj povas peti membrecon en IUPAB.

Ĝis nun, institucioj de 61 malsamaj landoj aliĝis al IUPAB.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* IUPAB oficiala retejo

Kategorio:Internaciaj sciencaj organizaĵoj
Kategorio:Biofiziko
Trautl Brandstaller

**Trautl BRANDSTALLER** (naskiĝinta  en Vieno, mortinta la ) estis aŭstra ĵurnalistino, juristino, politikscienculino kaj tradukistino de la franca.
## Vivo
Brandstaller ekigis sian ĵurnalistan karieron ĉe la novaĵagentejo "Kathpress", antaŭ ol labori ĉe la katolika semajna gazeto "Die Furche". En 1967 estis ŝi vicestrino de Laborunuiĝo de katolikaj ĵurnalistoj kaj publicistoj. Krome ŝi estris la vienan filion de la konservativa eldonejo "Styria-Verlag". Post unuaj laboroj por ORF (ekz. por la politika magazino "Querschnitte"), la ĵurnalistino aliĝis al la redaktoraro de la semajngazeto "Profil"; tiutempe ŝi laboris ankaŭ por la kulturmoderniga periodaĵo "FORVM". Sed de 1975 ORF, la publikjura radifonia/televida korporacio de Aŭstrujo, povis nomiĝi ŝia ĉefa profesia hejmo.

Ŝi produktis multajn dokumentaĵojn kaj gvidis programojn kiel la tiutempe furoran porvirinan magazinon "Prisma" aŭ diskutrondojn de "Club 2". Brandstaller laboris memkonfide dum tempo kiam la plejmulto de la kolegoj ankoraŭ estis malina. Ŝi esploris ĵurnaliste la politikon de Respubliko Aŭstrujo koncerne siajn minoritatojn kaj la aktualan vivon de judoj en Vieno. En la kadro de la televida serio "Zeitgenossen" ŝi portretis la famulojn Simone de Beauvoir, Marion Dönhoff, Václav Havel kaj Richard von Weizsäcker. 

Krome, Brandstaller publikigis plurajn librojn. En 2023 aperis *Einsichten. Aussichten – Das Salzkammergut zwischen Faktischem und Anekdotischem* (pri Salzkammergut por prepari sukcesan okazigon de Eŭropa Kultura Ĉefurbo 2024).
### Familio 
Brandstaller estis ekde 1978 edzino de la socialdemokrata politikisto kaj advokato Heinrich Keller (* 1940) kun kiu ŝi havis filinon (* 1981).

## Honoroj
*2008: pro engaĝiĝo feminisma - premio "Axel-Corti-Preis"
*1068: publicista premio "Dr.-Karl-Renner-Publizistikpreis" 
*1981 kaj 1986: televida premio por pluklerigo de plenkreskuloj
## Verkoj 
* kun Michel van der Plas: *Diese holländischen Katholiken.* Styria, Graz 1969.
* *Die zugepflügte Furche.* Europa Verlag, Zürich 1969.
* *Frauen in Österreich. Bilanz und Ausblick.* Zsolnay, Wien 1981.
* eldonantece: *Österreich 2½. Anstöße zur Strukturreform.* Deuticke, Wien 1996, ISBN 978-3-21630-207-6.
* *Die Donau fließt nach Westen.* Molden, Wien 2001, ISBN 978-3-85485-067-0.
* *Die neue Macht der Frauen. Sieg der Emanzipation oder Krise der männlichen Eliten?* (Angela Merkel, Ségolène Royal und Hillary Clinton: drei Frauen an der Spitze der Macht porträtiert.) Styria premium, Wien 2007, ISBN 978-3-22213-223-0.
* kun Barbara Sternthal (eldd.): *Alfred Hrdlicka. Eine Hommage.* Residenz, St. Pölten 2008, ISBN 978-3-70173-087-2.
* *Einsichten. Aussichten – Das Salzkammergut zwischen Faktischem und Anekdotischem.* Mandelbaum Verlag, November 2023, ISBN 978-3-99136-041-4.

## Eksteraj ligiloj
* 
*informoj ĉe AEIOU-leksikono
*Gabi Horak: "Ich wollte keine Lady werden." (intervjuo en 2017)

## Notoj
Emilia Mernes

**Maria Emilia MERNES Rueda** (29-an de oktobro 1996 en Nogoya, Argentino), plej ofte konata kiel **Emilia**, estas argentina repa kantisto. Ŝiaj plej konataj kantoj estas *Como Si No Importara* (kun Duki), *cuatro veinte*, *No_se_ve.mp3* (kun Lutmilla), *jagger.mp3*, ktp . Ŝia kariero ekis en 2021.

Kategorio:Argentinaj kantistoj
Kategorio:Repkantistoj
Kategorio:Kantverkistoj