open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cezia bikarbonato

**Cezia bikarbonato** aŭ **cezia hidrogena karbonato** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **karbonata acido** kaj **cezia hidroksido**. Ĝi estas blanka, higroskopa likvaĵo, malmulte solvebla en akvo. Cezia bikarbonato posedas 3 oksigenatomojn, 1 karbonatomojn, 1 hidrogenatomojn kaj 1 ceziatomon. Cezia bikarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado de la **cezia bikarbonato** per traktado de **karbonata acido** kaj **cezia hidroksido**:

### Sintezo 2
* Preparado de la **cezia bikarbonato** per traktado de **karbona duoksido** kaj **cezia hidroksido**:

### Sintezo 3
* Preparado de la **cezia bikarbonato** per traktado de **karbonata acido** kaj **cezia oksido**:

### Sintezo 4
* Preparado de la **cezia bikarbonato** per traktado de **metila bikarbonato** kaj **cezia klorido**:

## Vidu ankaŭ
* Bikarbonato

## Referencoj 
Kategorio:Bikarbonatoj
Alila bikarbonato

**Alila bikarbonato** aŭ **alila hidrogena karbonato** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de karbonata acido kaj alila alkoholo. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Alila bikarbonato posedas 4 karbonatomojn, 6 hidrogenatomojn kaj 3 oksigenatomojn. Alila bikarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per traktado de karbonata acido kaj alila alkoholo:

### Sintezo 2 
* Preparado per traktado de *karbona duoksido* kaj alila alkoholo:

### Sintezo 3 
* Preparado per traktado de alila klorido kaj natria bikarbonato:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de kalia bikarbonato kaj alila formiato:

### Sintezo 5 
* Preparado per acida interŝanĝo de karbonata acido kaj alila acetato:

### Sintezo 6 
* Preparado per duobla interŝanĝo de "izopropila bikarbonato" kaj alila alkoholo:

## Vidu ankaŭ
* Bikarbonato

## Referencoj 
Kategorio:Bikarbonatoj
Komercaj leteroj

***Komercaj Leteroj***  estas titolo de du libretoj:

*La unua verkita de Paul Berthelot kaj Charles Lambert eldonita en 1903 de Hachette, Parizo, Francio;

* La dua verkita de C.A. Pruissen kaj eldonita en 1949 de *The Esperanto Publishing Company Limited* el  Heronsgate, Rickmansworth, Anglujo.
Listo de famuloj naskiĝintaj en Mohács

Jen listo de famuloj, kiuj naskiĝis en Mohács:

## A 
* Albert Antalffy, operkantisto

## B 
* Mihály Balatoni, agronomo
* Csaba Báthori, poeto

## D 
* Ágnes Deli, skulptisto
* Tamás Dunai, aktoro

## G 
* Éva Mária Gábor, skulptisto
* Sándor Gál, aktoro
 
## H 
* Erika Hancz, turkologo
* Ottó Heinek, ĵurnalisto

## J 
* Jakab Justus, kuracisto

## K 
* Anka Kersics, popolkantisto
* József Kiss, bestokuracisto
* Kolos Kováts, operkantisto

## L 
* István Láng, biokemiisto

## P 
Ferenc Pfaff, arkitekto

## R 
* Sándor Radó, arkitekto
* Endre Rozsda, pentristo

## S 
* Kázmér Sárkány, operkantisto
* Eszter Sümegi, operkantisto
* Éva Szabó, ceramikisto

## T 
* Hugó Tauszik B., bankisto
* Mátyás Tímár, ministro

## V 
* Zoltán Varga, aktoro

## W 
* Zoltán Wilhelm, geografo

## Z 
* László Zsigmond, historiisto

## Fontoj 
La listo enhavas tiujn nomojn, pri kiuj jam artikolo kreiĝis.

famuloj naskiĝintaj en Mohács
Paroĥcentro Sankta Marteno (Liefering)

La romkatolika paroĥa **Preĝejo Sankta Marteno** (germane: *Pfarrzentrum Hl. Martin*) troviĝas en la salcburga urbokvartalo Liefering je Triebenbachstraße (Aŭstrujo). Ĝi staras sub la patroneco de sankta Marteno de Tours. 
## Priskribo 
La preĝejo konstruiĝis inter 1970 kaj 1973 laŭ la planoj de la arĥitektoj Rüdiger Stelzer kaj Walter Hutter. La paroĥestrejo kun paroĥa salonego kaj ena kirko havas kampanilon. La bronza kruco kaj la bronza tabernaklo estis elfaritaj fare de la skulptisto Friedrich Koller en la jaro 1980-a.

Ekzistas en tiu ĉi urbokvartalo ankoraŭ alia romkatolika , pli malnova (paroĥa) preĝejo estanta sub patroneco de la Sanktaj Petro kaj Paŭlo.

## Literaturo
* "Salzburg Lehen etc., Pfarrzentrum hl. Martin Triebenbacherstraße Nr. 26." Ĉe: *Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Salzburg 1986*, p. 661.

## Eksteraj ligiloj 
Liefering 
KategoriO:Salcburgo
Almassora (stacidomo)

**Almassora** (, valencie *Almassora*) estas fervoja haltejo situanta en la hispana municipo Almassora en la provinco Castelló, Valencia Komunumo. Ĝi estas parto de la linio C-6 de Cercanías Valencia funkciigata fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Almassora

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Almassora
Kategorio:Stacioj de Proksimaĵoj Valencio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Almassora

**Almassora** (, valencie *Almassora*) estas komunumo en la Valencia Komunumo, Hispanio, situanta en la sudoriento de la provinco Castelló, en la komarko Plana Alta. Ĝi havas  loĝantojn (2023).

eta|maldekstre|230px|La preĝejo.
## Vidu ankaŭ 
* Almassora (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (valencie/)


Kategorio:Municipoj de provinco Castellón
Media Legua (stacidomo)

**Media Legua** () estas fervoja haltejo situanta en la samnoma kvartalo de la hispana municipo Kartaĥeno en la Murcia Regiono.

Ĝi estas parto de la mallarĝŝpura reto funkciigata fare de Renfe Operadora tra ĝia komerca divizio Renfe Cercanías AM. Ĝi estas integrita en la reto de Cercanías Murcia/Alicante kiel parto de la linio C-4f inter Cartagena kaj .

## Vidu ankaŭ 
* Kartaĥeno (Hispanio)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Kartaĥeno (Hispanio)
Kategorio:Stacioj de Proksimaĵoj Murcio-Alakanto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Sierra Minera (stacidomo)

**Sierra Minera** () estas fervoja haltejo situanta, en la hispana municipo La Unión, en la Murcia Regiono.

Ĝi estas parto de la mallarĝŝpura reto funkciigata fare de Renfe Cercanías AM.

## Vidu ankaŭ 
* La Unión (Murcio)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:La Unión (Murcio)
Kategorio:Stacioj de Proksimaĵoj Murcio-Alakanto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Ventumila papago

**Ventumila papago** (*Deroptyus accipitrinus*) estas papago el subfamilio de neotropisaj papagoj, nativa en Amazoniaj pluvarbaroj. Ĝi estas la sola specio en genro *Deroptyus*. La arealo de la specio enhavas partojn de Brazilo, Surinamo, Bolivio, Ekvadoro, Kolombio, nord-uesta Peruo, Venezuelo, Franca Gviano kaj Gujano.

## Taksonomio
La specion unue formale priskribis fama sveda naturalisto Karolo Lineo en 1758 en la 10-a eldono de sia plej grava verko *Systema Naturae*. Tiam li metis ĝin, kune kun ĉiuj aliaj tiam konataj papagoj, en ĝeneralan genron *Psittacus* kaj donis al ĝi dunomon *Psittacus accipitrinus*. Karolo Lineo bazis sian priskribon je la priskribo kaj desegnaĵoj de "papago kun kapo de akcipitro" el la kvara tomo de *A Natural History of Uncommon Birds* far angla naturalisto George Edwards. 
Lineo erare nomis la lokon de kapto de la tipa speciano kiel Bharato. Nur en 1905 ĝi estis renomita al Kajeno en Franca Gviano far Carl Hellmayr. La genron *Deroptyus* enkondukis en 1832 germana naturalisto Johann Wagler, kaj ventumila papago estas la sola specio en ĝi.
La genra nomo estas kunmetaĵo de grekaj vortoj *derē* ("kolo") kaj *ptuon* ("ventumilo"). La specia nomo *accipitrinus* devenas de la latina lingvo kaj signifas "simila al akcipitro".

Oni agnoskas du subspeciojn:
La idoj eloviĝas post proksimume 26 tagoj, kaj elnestiĝas post pliaj ĉ. 10 semajnoj.

## Bildaro

File:Deroptyus accipitrinus -captive -upper body-8a.jpg|Kapo de ventumila papago
File:Deroptyus_accipitrinus_-upper_body_-pet-8b.jpg|Doma ventumila papago montras sian ventumilon
File:Deroptyus accipitrinus -National Zoo -Washington DC -USA-8.jpg|Ventumila papago en Vaŝingtona Bestoĝardeno de Usono
File:Kraagpapegaai.jpg|Doma ventumila papago kun sia posedanto
File:Deroptyus accipitrinus-20090405.jpg|Ventumila papago en naturo
File:Deroptyus accipitrinus-20090208.jpg|Ventumila papago en naturo
Deroptyus accipitrinus MHNT.ZOO.2010.11.148.7.jpg| Ovo de ventumila papago en kolekto de MHNT

## Referencoj
Kategorio:Papagedoj
Ernst Buschor

**Ernst BUSCHOR** (naskiĝinta la  en Krumbach-Hürben, mortinta la  en Munkeno) estis germana arĥeologo. Unu lia disĉiplo estis Josef Fink.

## Vivo 
Estante filo de vinberisto kaj predikisto, li venis en 1893 Nurenbergon; tie Buschor frekventis la gimnazion antaŭ studoj de antikvaj sciencoj en Munkeno kie li ricevis multan influon fare de la arĥeologo Adolf Furtwängler. Jam en 1912 li furoris per la verko *Griechische Vasenmalerei*; samjare li doktoriĝis ĉe Paul Wolters. Post soldatado dum al Unua mondmilito inter 1915 kaj 1918 sur la Balkana duoninsulo, li fariĝis en 1919 eksterorda profesoro pri klasika arĥeologio en Erlangen; de 1920 ĝis 1921 li estis orda profeosor en Frajburgo. En 1921 Buschor nomumiĝis orda membro de la Bavaruja Akademio de la Sciencoj.

Inter 1921 kaj 1929 estris li la Germanan Arĥeologian Instituton je Ateno. Tiutempe, inter 1922 kaj 1924 li partoprenis elfosadojn en Ateno, Olimpio kaj Amikle (apud Sparto). En 1924 li fariĝis honora membro de la Greka Arkeologia Societo en Ateno. Inter 1925 kaj 1961 gvidis Buschor elfosadlaborojn sur la insulo Samoso (pli akurate inter 1925-1939 kaj denove 1951-1961). En 1928 li iĝis honora membro de *Society for the Promotion of the Hellenic Studies* en Londono.

Inter 1929 kaj 1959 li estis orda profesoro pri klasika arĥeologio en Munkeno. De 1930 li estis vera ekstera membro de la Aŭstra Arkeologia Instituto; en 1934 li ekmembris Berline ĉe *Zentraldirektion des Deutschen Archäologischen Institutes* kaj en 1937 la atenanoj aljuĝis al li honoran doktorecon.

Inter 1943 kaj 1961 li tradukis ĉiujn konserviĝintajn tragedojn de Esĥilo, Sofoklo kaj Eŭripido (eldonejo Beck/Munkeno). En 1956 li iĝis orda membro ĉe Bavara Akademio de Belaj Artoj kaj en 1959 li ricevis la premion *Pour le mérite für Wissenschaft und Künste* kaj la Bavarujan Meritordenon.

Kun Berta Müller, kiun li edzinigis en 1919, li havis kvin infarojn. Inter 1943 kaj 1961 li instruistis ankaŭ en Breitbrunn (Herrsching).

## Verkaro (elekto) 
* Griechische Vasenmalerei (1912)
* Die Plastik der Griechen (1936)
* Grab eines attischen Mädchens (1939)
* Griechische Vasen (1940)
* Vom Sinn der griechischen Standbilder (1942)
* Phidias der Mensch (1948)
* Frühgriechische Jünglinge (1950)
* Technisches Sehen (1952)
* Die Rätselküche (1958)
* Das Porträt (1960)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* etbiografio de Buschor
* Hans Möbius: ampleksa nekrologo

Kategorio:Germanaj arkeologoj
Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Tradukistoj el la greka lingvo
Águilas-El Labradorcico (stacidomo)

**Águilas-El Labradorcico** () estas fervoja haltejo, situanta en la hispana urbo Águilas, en la Murcia regiono. Ĝi estis malfermita la  kaj estas parto de la linio C-2 de Murcia/Alicante Cercanías

## Vidu ankaŭ 
* Águilas
* Águilas (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Águilas
Kategorio:Stacioj de Proksimaĵoj Murcio-Alakanto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Tetrametilamonia bikarbonato

**Tetrametilamonia bikarbonato** aŭ **tetrametilamonia hidrogena karbonato** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de karbonata acido kaj **tetrametilamonio**. Ĝi estas blanka solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Tetrametilamonia bikarbonato posedas 5 karbonatomojn, 13 hidrogenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. Tetrametilamonia bikarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per traktado de karbonata acido kaj **tetrametilamonio**:

### Sintezo 2 
* Preparado per traktado de *karbona duoksido* kaj **tetrametilamonio**:

### Sintezo 3 
* Preparado per traktado de **tetrametilamonia klorido** kaj natria bikarbonato:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de kalia bikarbonato kaj **tetrametilamonia nitrato**:

## Vidu ankaŭ
* Bikarbonato

## Referencoj 
Kategorio:Bikarbonatoj
Pulpí (stacidomo)

**Pulpí** () estas fervoja haltejo situanta en la samnoma hispana municipo, en la provinco Almerio, aŭtonoma komunumo Andaluzio. Ĝi estas parto de la linio C-2 de Cercanías Murcia/Alicante.

## Vidu ankaŭ 
* Pulpí

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Pulpí
Kategorio:Stacioj de Proksimaĵoj Murcio-Alakanto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Adolf Havas (instruisto)

**Adolf Havas** [havaŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Havas Adolf** estis hungara instruisto, esteto, literaturhistoriisto, framasono. Lia familia nomo estis *Háhn* ĝis 1902, sed li uzis "Havas" kiel pseŭdonimo.

Adolf Havas naskiĝis  en Hódmezővásárhely, li mortis  en Nagytétény.

## Biografio 
Adolf Havas devenis el juda familio. Li maturiĝis en piarista gimnazio en Szeged en 1876, poste li akiris filozofian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1879. Post la diplomo li instruis 3 jarojn en mezlernejo, poste li kompletigis sian diplomon per pedagogio, pli poste li instruis precipe province. Interrompe en 1884 li studis en Kolegio de Francio kaj École des hautes études en sciences sociales. Inter 1891-1894 li estis membro de la tutlanda pedagogia konsilio, tiutempe li havis postenojn ankaŭ en judaj organizaĵoj. En 1902 li freneziĝis kaj post 2 jaroj li mortis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ahn F. gyakorlati vezérkönyve a franczia nyelv gyors és könnyű megtanulására.* (franca lingvolibro, (1882, poste plurfoje eldonita)
* *A keresztes hadak története.* (traduko el la franca lingvo, 1884)
* *Petőfi Sándor összes költeményei.* (reeldono de poemaro de Sándor Petőfi, 1890, 1892-1894)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj estetikistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj framasonoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Włodzimierz Staniewski

**Włodzimierz STANIEWSKI** (naskiĝis la  en Bardo – pola reĝisoro, fondinto kaj direktoro de la Centro de Teatraj Praktikoj "Gardzienice", apud Piaski. Aŭtoro de internaciaj programoj, interalie en Royal Shakespeare Company, kreinto de aŭtora metodo pri aktora trejnado, aŭtoro de teatraj eseoj. 

En la jaroj 1972-1977 laboris en Teatro Laboratorio de Jerzy Grotowski.

## Teatraj spektakloj
* 1977 – *Vespera Spektaklo*, bazita sur *Gargantua kaj Pantagruel* de François Rabelais , kun utiligo de fragmentoj de Dziady laŭ Adam Mickiewicz kaj latina traduko de *Bogurodzica*
* 1981 – *Gusła* - laŭ vilaĝaj sorĉaĵoj kun belorusaj, polaj kaj judaj kantoj (ĥasidismo)
* 1983 – Vivo de protopopo Avvakum (ortodoksa pastro)
* 1990 – *Carmina Burana* (ankaŭ bazita sur *Tristan kaj Iseult*)
* 1997 – *Metamorfozoj* de Apuleo
* 2004 – *Elektro* de Eŭripido
* 2007 – Ifigenia en A... (unu el dramoj de Eŭripido)
* 2011 – *Ifigenia en T...*
* 2013 – *Oratorio de Pitia* (laŭ surskriboj en Delfo)
* 2017 – *La nupto* laŭ dramo de Stanisław Wyspiański

## Disĉiploj
* Karolina Cicha

## Eksteraj ligiloj 
* Ośrodek Praktyk Teatralnych Centro de Teatraj Praktikoj
* Włodzimierz Staniewski en: Reta enciklopedio de pola teatro

Kategorio:Naskiĝintoj en 1950
Kategorio:Polaj instruistoj
Kategorio:Polaj reĝisoroj
Kategorio:Vivantaj homoj
Gyula Kiss (haŭtkuracisto)

**Gyula Kiss** [djula kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss Gyula** estis hungara haŭtkuracisto.

 naskiĝis  en Pécs, li mortis  en Esztergom.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1946, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Pécs en 1952, kiun li kompletigis kun dermatologio post 3 jaroj. Post la diplomo li praktikadis 3 jarojn en la universitata kliniko, poste li estis asistanto jardekon, inter 1965–1967 lektoro. Li laboris en instituto de Esztergom jam kiel ĉefkuracisto (1967–1993), poste li estis vichospitalestro en la sama urbo (1970–1993), poste hospitalestro ĝis 1980. Intertempe li kandidatiĝis en 1973. Lia intereso fokusiĝis pri haŭtaj malsanoj ofte pro kemiaĵoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Exogen daganatkeltők kötődése a vér transzportfehérjéjéhez.* (1952)
* *Az ionpermeabilitás megváltozása a bőrön, kenőcsalapanyagok hatására.* (1958)
* *Percutaneous Absorption of Ions and Fluids.* (1967)
* *A bőr elektrolytpermeatiójára ható tényezők.* (disertaĵo, 1970)
* *A mosószerek hatása a bőr elektolytpermeatiójára. 1–2.* (1977)
* *Egyes szerves oldószerek irritatív hatásának vizsgálata.* (1981)

## Fontoj 
* biografio hungare
* aprezoj hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj haŭtkuracistoj
ZUN (videoludaj artistoj)

**Junya Ota** (japane 太田 順也, naskiĝis la ) estas japana videoludproduktoro por Team Shanghai Alice.

Kategorio:Videoludaj artistoj
Kategorio:Japanaj artistoj
Kategorio:Kavaliroj de la Ordeno de Artoj kaj Literaturo (Francio)
Kategorio:Videoludado en Japanio
Aljustrel

**Aljustrel** estas portugala urbeto apartenanta al distrikto Beja, regiono Alentejo, kun ĉirkaŭ  loĝantoj (2021).

Ĝi estas subdividita en 4 fregezioj. La municipo limas en la nordo kun la municipo Ferreira do Alentejo, en la oriento kun Beja, en la sudo kun Castro Verde, en la sudokcidento kun Ourique kaj en la okcidento kun Santiago do Cacém.

La sidejo estas en la loĝloko Aljustrel, kiu havas ĉirkaŭ 4600 loĝantojn, nome en la *freguesia* Aljustrel e Rio de Moinhos.

Aljustrel famas pro siaj minoj, geologio, kaj la Sanktejo *Nossa Senhora do Castelo*. 

## *Freguesias* 
eta|maldekstre|265x265px|Pilorio en *freguesia* Messejana.
* Aljustrel e Rio de Moinhos
* Ervidel
* Messejana
* São João de Negrilhos

## Historio
Estas restaĵoj eĉ el Paleolitiko kaj poste la setlejo pliiĝis pro la ekspluatado de minoj el kupro, aparte dum la epoko de la Romia Imperio. Poste ŝajne okazis senloĝigo ĝis la epoko de Al Andalus kiam ĝi nomiĝis Albasturil. Araboj konstruis teran kastelon en la 11-a jarcento, kiu restis ĝis la rekonkero fare de kristanoj, en 1234, fare de kavaliroj de la Militordeno de Sant'Iago da Espada, al kiuj la reĝo Sanĉo la 2-a donis la teritorion. Ekde 1252, Aljustrel ricevis foruon el la Ordeno de Santiago konfirmita de la reĝo Alfonso la 3-a, tiam referencita kiel Aliustre.

En 1836, Aljustrel pliiĝis pro la aldono de Ervidel, kaj en 1855 de parto de Messejana. Poste, en 1871, ankaŭ nuliĝis Aljustrel, sed nur dum tri jaroj. En 1910, Aljustrel aliĝis al la Respubliko, dum Dro. Manuel de Brito Camacho (kuracisto, ĵurnalisto, politikisto, deputito kaj ministro) lokano de Aljustrel estis unu de la ĉefaj estroj de la respublika movado.

## Vidindaĵoj
eta|maldekstre|265x265px|Ermitejo de *Nossa Senhora da Assunção* (Messejana), en freguesia Messejana
* Kastelo de Aljustrel, preĝejoj, minoj, minmuzeo, ventomuelejo kaj fontoj (en la municipa blazono)
* Kastelo de Messejana, preĝejoj, pilorio, etnografia muzeo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Junta de Freguesia de Aljustrel, 2010
* Jornal *Aljustrel Terra Viva*

Kategorio:Urbetoj de Portugalio
Kategorio:Distrikto Beja
Linus Tolke

'*Per Eskil *Linus* Tolke*', (naskiĝis la 15-an de januaro 1966),  estas sveda komputilsistem-arkitekto.

## Referencoj 
Kategorio:Svedoj
Ferreira do Alentejo

**Ferreira do Alentejo**, populare nur **Ferreira**, estas portugala urbeto kaj municipo apartenanta al distrikto Beja, regiono Alentejo, kun ĉirkaŭ  loĝantoj (2021).

Ĝi estas subdividita en 4 fregezioj. La municipo limas en la nordo kun la municipoj Alcácer do Sal kaj Alvito, en la oriento kun Cuba kaj Beja, en la sudo kun Aljustrel, en la sudokcidento kun Santiago do Cacém kaj en la okcidento kun Grândola.

La sidejo estas en la loĝloko Ferreira do Alentejo, kiu havas ĉirkaŭ 3 700 loĝantojn (2021), nome en la *freguesia* Ferreira do Alentejo e Canhestros.

## *Freguesias* 
eta|maldekstre|170px|Funebra altaro el Alfundão.
* Alfundão e Peroguarda 	
* Ferreira do Alentejo e Canhestros 	
* Figueira dos Cavaleiros 	
* Odivelas

## Historio
Estas restaĵoj eĉ el prahistorio kaj poste de la epoko de la Romia Imperio. Poste ŝajne okazis senloĝigo ĝis la epoko de Al Andalus, kaj ĝis la rekonkero fare de kristanoj, nome fare de kavaliroj de la Militordeno de Sant'Iago da Espada, al kiuj la reĝo donis la teritorion. En 1516, Ferreira ricevis foruon el la reĝo Manuelo la 1-a.

## Vidindaĵoj
* Kapelo Kalvario, muzeo, preĝejoj, romiaj restaĵoj

## Bildaro

Chapel of Calvario, Ferreira do alentejo.jpg|Kapelo Kalvario
Barragem de Odivelas - Ferreira do Alentejo5.jpg|Akvobaraĵo de Odivelas 
Ferreira-Alentejo-10-p2v-nsra-assuncao.jpg|Ĉefpreĝejo de Ferreira
Ferreira-alent-07-fonte.jpg|Fontano en Ferreira
Igreja Paroquial de Santo Estevão - Portugal (16831688989).jpg|Preĝejo en Odivelas 
Ferreira-alent-01-1-nsra-conceicao.jpg|Preĝejo en Ferreira.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urbetoj de Portugalio
Kategorio:Distrikto Beja
Kolina bikarbonato

**Kolina bikarbonato** aŭ **kolina hidrogena karbonato** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de karbonata acido kaj **kolina hidroksido**. Ĝi estas blanka solidaĵo, solvebla en akvo, metanolo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Kolina bikarbonato posedas 6 karbonatomojn, 4 oksigenatomojn, 15 hidrogenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. Kolina bikarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 
## Proprecoj
Kolina bikarbonato estas alta salo, kiu estas uzata en farmaciaj preparaĵoj, kloaka traktado kaj kiel manĝaldonaĵo. Ĝi ankaŭ povas esti trovata en grasacida metabolo, haŭtaj ĉeloj, hepatoĉeloj, biologiaj specimenoj (ekz., sango), kaj titrada kalorimetrio. Kolina bikarbonato pruviĝis malhelpi la agadon de la tirozina kinazo Flt3 en ĉelkulturo. Ĉi tiu inhibicio kondukas al malpliigita proliferado de ĉeloj kaj povas kontribui al ĝiaj kontraŭkanceraj proprecoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per traktado de karbonata acido kaj **kolina hidroksido**:

### Sintezo 2 
* Preparado per traktado de *karbona duoksido* kaj **kolina hidroksido**:

### Sintezo 3 
* Preparado per traktado de **kolina klorido** kaj natria bikarbonato:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de kalia bikarbonato kaj **kolina acetato**:

## Vidu ankaŭ
* Bikarbonato

## Referencoj 
Kategorio:Bikarbonatoj
Alvito (Portugalio)

**Alvito** estas portugala urbeto kaj municipo apartenanta al distrikto Beja, regiono Alentejo, kun ĉirkaŭ  loĝantoj (2021).

Ĝi estas subdividita en du fregezioj. La municipo limas en la nordo kun la municipo Viana do Alentejo, en la oriento kun Cuba, en la sudo kaj okcidento kun Ferreira do Alentejo kaj en la okcidento kun Alcácer do Sal.

La sidejo estas en la loĝloko Alvito, kiu havas ĉirkaŭ 1 196 loĝantojn (2021), nome en la samnoma *freguesia* Alvito. La loknomo Alvito devenas el Olivetto, kiu signifas olivarbaro, kion konfirmas la abundo de jarmilaj olivarboj en la municipo. 

## *Freguesias* 
eta|maldekstre|190px|Kastelo kaj pilorio de Alvito.
* Alvito	
* Vila Nova da Baronia

## Historio
Estas restaĵoj eĉ el Neolitiko kaj ĉefe poste de la epoko de la Romia Imperio. Poste ŝajne okazis loĝigo fare de visigotoj ĝis la epoko de Al Andalus, kaj ĝis la rekonkero fare de kristanoj en 1234. En la 13-a jarcento okazis reloĝigo kaj konstruadon de la preĝejo. Fine de la jarcento la teritorio apartenis al la ordeno de Triunuanoj. Poste la dominado estis en manoj de la familio Lobo.

Vila Nova da Baronia estis el tiu epoko tute sendependa municipo kun propra pilorio, kiel atestilo de la aŭtonomeco.

En la 18a jarcento okazis dekadenco kaj en 1836 Vila Nova da Baronia iĝis *freguesia* de Alvito. En 1864, startis servo de fervojo, pro la malfermo de linio inter Vendas Novas kaj Beja. Iom poste oni konstruis lernejon Conde de Ferreira. Tamen la municipo estis nuligita inter 1896 kaj 1898. La dekadenco pluis laŭlonge de la 20-a jarcento, spite al plibonigoj, kiel konstruado de inlernejo, forta produktado de agrikulturo kaj brutobredado, konstruado de municipa bazaro, akvobaraĵo, hotelo en la kastelo, biblioteko ktp.

## Vidindaĵoj
* Kastelo, muzeo, preĝejoj, konventoj, pilorioj

## Bildaro

Pelourinho de Vila Nova da Baronia - Portugal (130116808).jpg|Pilorio de Vila Nova da Baronia
Alvito.JPG|Preĝejo de Alvito
Barrage Alvito.jpg|Akvobaraĵo de Alvito
Alvito - geometrias sagradas.jpg|Kapelo en Alvito
Capela de Santa Luzia (Alvito).jpg|Kapelo de Santa Luzia (Alvito)
Castelo de Alvito3.jpg|Ĉefturo de la kastelo
Castelo de Alvito Portugal (105910256).jpg|Ornamita turo de la kastelo
Alvito (Portugal) (62378392).jpg|Urbodomo de Alvito
Pelourinho de Água de Peixes - Portugal (2691685449) (cropped).jpg|Pilorio de Água de Peixes 
Vila Nova da Baronia - Portugal (391392890).jpg|Preĝejo de Vila Nova da Baronia 

## Vidu ankaŭ 
* Alvito (stacidomo)
* Vila Nova da Baronia (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Birdobservado en Alvito
* *Visita Guiada - Alvito - A Oliveira e a sua Cultura*, Epizodo 5a, 4a de aprilo 2016, sezono 6a, programo de Paula Moura Pinheiro en RTP


Kategorio:Urbetoj de Portugalio
Kategorio:Distrikto Beja
Kalvinana preĝejo (Kiskunmajsa)

La **Kalvinana preĝejo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Kiskunmajsa (Hungario).

## Historio 
En la 19-a jarcento nur sporade vivis kalvinanoj en Kiskunmajsa. Komence de la sekvanta jarcento pastoro komencis organizi siajn anojn. La unua kalvinana diservo okazis loke en preĝdomo en 1926. La konstruado de la kirko komenciĝis en 1993.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola kaj ties strukturo estas komplika. La fasado estas simetria, meze la enireja pordo estas, kiu kompletiĝas kun larĝaj fenestroj ambaŭflanke. Super la enirejo en la tegmento estas tre granda mansarda fenestro. Malantaŭ la tegmento la turo estas videbla. Interne la sidejoj estas seĝoj anstataŭ benkoj.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* diservo

Kiskunmajsa
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Kiskunmajsa
Tetraetilamonia bromido

**Tetraetilamonia bromido** aŭ **bromo-tetraetilamonio** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **tetraetilamonia hidroksido** kun **bromida acido**. Ĝi estas blanka aŭ kremkolora, senodora, higroskopa solidaĵo, solvebla en akvo, etanolo, kloroformo kaj acetono. Tetraetilamonia bromido posedas 8 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn, 1 bromatomon kaj 1 nitrogenatomon. Tetraetilamonia bromido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Preparado de **tetraetilamonia klorido** per traktado de **tetraetilamonia hidroksido** kun **bromida acido**:

### Reakcio 2 
* Preparado de **tetraetilamonia klorido** per traktado de **etila bromido** kun **tetraetilamonia hidroksido**:

### Reakcio 3 
* Preparado de **tetraetilamonia klorido** per traktado de **bromida acido** kun **tetraetilamonia klorido**:

### Reakcio 4 
* Preparado de **tetraetilamonia klorido** per traktado de **natria bromido** kun **pentila klorido**:

## Vidu ankaŭ
* Bromido

## Referencoj 
Kategorio:Bromidoj
István Károlyi (venerologo)

**István Károlyi** [iŝtvAn kAroji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Károlyi István** estis hungara venerologo. Lia frato estis Amy Károlyi, lia filino estis Alice Károlyi.

István Károlyi naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
István Károlyi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1924, poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1931, kiun li levis al venerologio-dermatologio post 4 jaroj. Li praktikadis en la universitata kliniko (1932–1935), poste li estis asistanto 3 jarojn. En la sekvaj jaroj li estis kuracisto, sed ekde 1949 ĉefkuracisto, ekde 1951 klinikestro. Inter 1956-1960 li havis postenon en la ministerio. Li kandidatiĝis en 1965. Lia edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis 3 premiojn inter 1959-1985.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az elsődleges és a másodlagos syphilis tünettana. – A nemibeteg-gondozás.* (studenta lernolibro, 1953)
* *Bőrgyógyászat.* (mezlerneja lernolibro, kunaŭtoro, 1959, 1960)
* *A nemibetegségek leküzdésének időszerű diagnosztikai, terápiás és közegészségügyi kérdései.* (disertaĵo, 1964)
* *Bőr-nemibeteggondozó asszisztensek továbbképzési tananyaga.* (lernolibro, 1967)
* *Nemi élet, nemi erkölcs, nemi betegségek.* (1970)
* *A pszichoszexuális fejlődés időszerű problémái.* (1976).

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj venerologoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Barrancos

**Barrancos** estas portugala urbeto kaj municipo apartenanta al distrikto Beja, regiono Alentejo, kun ĉirkaŭ  loĝantoj (2021).

Ĝi ne estas subdividita en fregezioj kaj ĝi estas unu de nur ses municipoj en Portugalio formita per ununura *freguesia*, kaj ĝi estas la malplej loĝata en kontinenta Portugalio kaj la tria malplej loĝata en la lando.

La municipo limas en la nordo kaj oriento kun la hispanaj municipoj Oliva de la Frontera kaj Valencia del Mombuey (provinco Badajoz) kaj Encinasola (provinco Huelva, sude kaj okcidente kun la municipo Moura kaj nordokcidente kun la municipo Mourão. Barrancos distas 110 km de la distrikta ĉefurbo Beja kaj same disde la urbo Évora.

Barrancos tenas grandajn kulturajn ligilojn kun la najbara Hispanio, ĉar Encinasola distas de Barrancos apenaŭ 9 km, dum la portugala loĝloko plej proksima (nome Santo Aleixo da Restauração) estas je 21 km. La plej evidentaj montroj de tiu kultura parenceco estas la loka dialekto (nuntempe instruita en la loka lernejo), nome *barranquenho* [baranKEnjo], kaj la survivado de taŭrludado kun morto, kio ekzistas nur tie kaj en Monsaraz. La apudeco al la hispana landlimo rezultis en la disvolvigo ĝis fino de la 1970-aj jaroj de forta kontrabando. 

## Historio
eta|maldekstre|220px|Kastelo de Noudar.
Estas restaĵoj eĉ el Neolitiko kaj ĉefe poste de la epoko de la Romia Imperio. Poste ŝajne okazis loĝigo fare de visigotoj ĝis la epoko de Al Andalus, kaj ĝis la rekonkero fare de kristanoj en 1167. En la 13-a jarcento la sidejo de la municipo estis en Noudar (fakte ene de samnoma kastelo). Tio restis tiel ĝis 1825 kiam okazis dekadenco pro la perdo de milita graveco kaj Noudar ekperdis loĝantaron ĝis perdi ankaŭ la ĉefurbecon kiu venis al Barrancos fine de la 19-a jarcento.

Dum la Hispana Enlanda Milito, Barrancos ricevis la alvenon de centoj da hispana rifuĝintoj el la subpremado fare de la frankisma insurencia tendaro, el kiuj plimulto estis savitaj pere de la agado de la portugala leŭtenanto António Augusto de Seixas, kiu zorigs pri ilia survivado en koncentrejoj kaj posta translokigo al sekuraj zonoj, spite el la ĝenerala kunlaborado de la tiama portugala ŝtato kun la frankistoj, kiu aliloke rezultis en redonon de rifuĝintoj al la hispanaj subpremantoj.​

## Vidindaĵoj
* Kastelo de Noudar, muzeo de arkeologio kaj etnografio, preĝejo

## Bildaro

File:Barrancos Eglise.JPG|Preĝejo.
File:Taureau de Barrancos.JPG|Monumento al taŭro.
File:Barrancos - panneau de bienvenue.JPG|Bonvenigilo.
Patrimonio erigido.jpg|Kastelo de Noudar.
Museu Arqueológico de Barrancos - panoramio.jpg|Loka muzeo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urbetoj de Portugalio
Kategorio:Distrikto Beja
Tetrametilamonia jodido

**Tetrametilamonia jodido** aŭ **tetrametilamonia jodido** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **tetrametilamonia hidroksido** kun **jodida acido**. Ĝi estas blanka, lumsensiva kaj higroskopa solidaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj. Tetrametilamonia jodido posedas 4 karbonatomojn, 12 hidrogenatomojn, 1 nitrogenatomon kaj 1 jodatomon. Tetrametilamonia jodido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Preparado de **tetrametilamonia jodido** per traktado de **tetrametilamonia hidroksido** kun **jodida acido**:

### Reakcio 2 
* Preparado de **tetrametilamonia jodido** per traktado de **etila jodido** kun **tetrametilamonia hidroksido**:

### Reakcio 3 
* Preparado de **tetrametilamonia jodido** per traktado de **jodida acido** kun **tetrametilamonia jodido**:

### Reakcio 4 
* Preparado de **tetrametilamonia jodido** per traktado de **natria jodido** kun **pentila jodido**:

## Vidu ankaŭ
* Jodido

## Referencoj 
Kategorio:Jodidoj
Tetraetilamonia jodido

**Tetraetilamonia jodido** aŭ **jodo-tetraetilamonio** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **tetraetilamonia hidroksido** kun **iodida acido**. Ĝi estas blanka aŭ flava, lumsensiva, higroskopa kaj senodora solidaĵo, solvebla en akvo, etanolo kaj kloroformo, nesolvebla en etero. Tetraetilamonia jodido posedas 8 karbonatomojn, 20 hidrogenatomojn, 1 nitrogenatomon kaj 1 jodatomon. Tetraetilamonia jodido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Preparado de **tetraetilamonia jodido** per traktado de **tetraetilamonia hidroksido** kun **iodida acido**:

### Reakcio 2 
* Preparado de **tetraetilamonia jodido** per traktado de **etila iodido** kun **tetraetilamonia hidroksido**:

### Reakcio 3 
* Preparado de **tetraetilamonia jodido** per traktado de **iodida acido** kun **tetraetilamonia jodido**:

### Reakcio 4 
* Preparado de **tetraetilamonia jodido** per traktado de **natria iodido** kun **pentila bromido**:

## Vidu ankaŭ
* Jodido

## Referencoj 
Kategorio:Jodidoj
Josef Fink

**Josef FINK** (naskiĝinta la  en Bottrop, mortinta la  en Romo) estis germana klasika filologo kaj kristanisma arĥeologo. 

Studis li klasikan arĥeologion, klasikan filologion, historion kaj germanistikon ĉe la universitatoj de Heidelberg, Ateno, Berlino kaj Munkeno. En la jaro 1938-a sukcesis lia doktoriĝo ĉe Ernst Buschor per defendo de tezo pri hararaj modoj de la malnovaj grekoj, *Die Haartracht der Griechen in der ersten Hälfte des ersten Jahrtausends vor Christus*. Poste Fink mallongan tempon estis asistanto ĉe Gerhart Rodenwaldt ĉe la Arĥeologia instituto de la berlina altlernejo; sed tuj poste li devis  soldati, dum la tuta Dua mondmilito.

Post 1945 fariĝis li asistanto ĉe la universitato de Monastero kie li de 1949 ankaŭ faris kursojn de la latina lingvo. En 1951 li habilitiĝis per kristanisma arĥeologiaĵo, *Noe der Gerechte in der frühchristlichen Kunst*. En 1958 Fink nomumiĝis eksterorda profesoro, en 1962 scienca konsilisto kaj profesoro specialiĝinta pri la postklasika antikvo. Post emeritiĝo en 1977 li estis docento, de 1982 honoraria profesoro ĉe la Salcburga universitato (de 1982). Lia ĉefa fokuso scienca koncernis tiam la romajn katakombojn. 
## Literaturo 
* Dieter Ahrens (eld.): *ΘΙΑΣΟΣ ΤΟΝ ΜΟΥΣΩΝ. Studien zu Antike und Christentum, Festschrift Josef Fink zum 70. Geburtstag.* Köln/Wien 1984 (kun biografio kaj listo de la verkaro)
* "Frühchristlicher Kunst galt seine Forschung. Archäologe Prof. Josef Fink in Rom verstorben." Ĉe: *Westfälische Nachrichten*, 13.11.1984 (gazetartikolo nekrologa) 

## Eksteraj ligiloj
* 
* katalogo de vestfaliaj aŭtoroj 
*ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Kategorio:Germanaj arkeologoj
Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Salcburga universitato
Kategorio:Mortintoj en Romo 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1912
Kategorio:Mortintoj en 1984
Inundoj ĉe Persa Golfo en 2024

Inter la 14-a kaj la 17-a de Aprilo 2024 okazis pluvego kaj sekve inundoj ĉirkaŭ Persa Golfo. En Omano estis trafitaj la gubernioj de Musandamo, Burejmio, Daĥiro, Daĥilijo, Maskato kaj Aŝ-ŝarkijo norda. Laŭ la oficialaj statistikoj governmentaj, 18 homoj mortis kaj pli ol 1600 saviĝis.

## Efiko 
18 homoj mortis inklude 9 infanoj kiu mortis kiam rapidinundo prenis ilian lernejan aŭtobuson. 17/18 de la mortoj okazis en Aŝ-Ŝarkijo Norda.

### Malordigoj 
La efiktitaj gubernioj deklaris ke homoj povus labori ĉe domo kaj ĉiuj lernejoj krome iuj en Dofaro kaj Vusto enritiĝis ĝis ĵaŭdo. La Militaro kaj Krizservoj ankaŭ iris al Aŝ-Ŝarkijo Norda por helpi savi homojn el danĝeraj inundoj.

#### Referencoj 
* https://www.aljazeera.com/news/2024/4/16/heavy-rains-kill-18-in-oman-as-flash-floods-lash-uae
* https://www.aljazeera.com/program/newsfeed/2024/4/16/aerial-rescues-in-oman-save-dozens-from-flash-floods
* https://www.muscatdaily.com/2024/04/15/18-dead-in-rains-and-floods-nation-mourns/
* https://reliefweb.int/report/oman/oman-united-arab-emirates-flash-floods-and-floods-update-noaa-cpc-media-media-echo-daily-flash-18-april-2024
* https://edition.cnn.com/2024/04/15/middleeast/oman-flash-floods-intl-latam/index.html
* https://reliefweb.int/report/oman/oman-flash-floods-update-civil-aviation-authority-media-echo-daily-flash-16-april-2024

Kategorio:Naturaj katastrofoj en la 21-a jarcento
Kategorio:Katastrofoj en 2024
Kategorio:Naturaj katastrofoj en Azio
Kategorio:Inundoj
Kategorio:Persa Golfo
Preĝejo Sankta Mario (Eben)

La **Preĝejo Sankta Mario** (germane: *Pfarrkirche Eben im Pongau*) estas paroĥa kirko staranta iomtete alte ĉe la uesta rando de la komunumo Eben im Pongau, Aŭstrujo. Respondecas pri ĝi al dekanujo Altenmarkt.  
## Historio
Konstruita estis la kirko inter 1958 kaj 1951 laŭ planoj de arĥitekto Viktor Winkler. Konsekriĝo estis en la jaro 1951-a, promociiĝo je paroĥa kiro en 1954. 
## Arkitekturo
Ĉirkaŭas ĝin tombejo. La modesta ekstera konstruaĵo havas lignoŝinde kovritan selotegmenton. La enireja portalo troviĝas okcidente. Norde de la longa navo estas impona memorniĉo por falintaj soldatoj kun vandbildo de Sankta Miĥaelo de Karl Weiser (1959). La suda turo havas lukojn kaj tendotegmenton. En la oriento de la kirko troviĝas ronda apsido kaj sakristiaj alkonstruitaĵoj.

La halo havas ebenan plafonon kun, meze ĝis ĥorejo, profundigita tegaĵo. Dekstre estas transirejo al la turohalo funkcianta kiel baptada ejo. La impresa uesta galerio sur pilastroj havas du flankajn suprenirejojn. La altarejo, plialtigite je tri ŝtupoj, havas etan apsidan niĉon kun vitralaj bildoj de Josef Staud, dume dekstre kaj maldekstre de la altarejo troviĝas alirejoj al sakristioj. 

La kadavrejo en la nordeosta angulo de la tombejo estas ronda konstruaĵo kun kona tegmento estiĝinte tiam kiam la preĝejo konstruiĝis.

## Meblaro
La internajn objektojn elfaris Josef Staud ĉirkaŭ la jaro 1960. Apside pendas krucifikso de ĉ. 1870 kiu venis el la Preĝejo Sankta Andreo (Salcburgo). La tabernaklon altareje kaj la reliefojn de la flankaj altaroj kreis ankaŭ Josef Staud: live de la Madono kun la eta Jesuo, mallive de Sankta Jozefo kun figura reliefo de metiistoj. Via crucis el argilaj reliefoj estas verko de la skulptisto Josef Kahls de ĉ. 1960. La baptokapelo ene de la turo havas baptujon kaj vitralon de Staud. 
La orgenon konstruis en 1977 Bruno Riedl.

## Literaturo 
* *Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Salzburg 1986.* Eben im Pongau, Pfarrkirche hl. Maria, Totenkapelle in der Nordostecke des Friedhofes, Pfarrhof westlich der Kirche, p. 75–76.

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Aŭstrio
Eben
Eben
Johann Agricola (alkemiisto)

**Johann(es) AGRICOLA** (naskiĝinta la  en Neunburg vorm Wald, mortinta la  en Vroclavo) estis germana kuracisto, alkemiisto kaj saleja fakulo. 
## Vivo
Agricola, pri kies origino oni scias nenion klaran, pasigis multajn jarojn kiel goliardo en Polujo kaj Litovio; verŝajne li estis en 1606 lernanto de la renomita gimnazio en Quedlinburg sub la estrado de Philipp Leopoldi. El la jaroj 1611 ĝis 1614 li mem indikis esti aktivinta en Aŭstrujo (apud Gmunden), i.a kiel asistanto de la imperiestra kortega kuracisto Matthäus Judex. Longajn vojaĝojn li entreprenis en Supran Hungarlandon, Svisujon, Italujon kaj, disde Venecio tra Grekujo, al Rodoso kaj al Sirio, ĝis Aleksandrio. Aliaj vojaĝoj al Francujo, Anglujo kaj Skotujo (pri kiuj faris menciojn li) havas nun ne plu konatan daton.

En 1615 li doktoriĝis pri medicino ĉe la universitato de Bazelo antaŭ ekloĝo en Bad Frankenhausen (1615) kaj Altenburg (1616): ambaŭloke estis li urba ĉefkuracisto. En 1622 li iĝis supera inspektoro de la saksia-altenburga salejo en Bad Sulza. Tie, informite pri modernigoj en tiufake progresega Salzkammergut, enkondukis multajn teknikplibonigojn. Danke al akcioj li riĉiĝis; en 1627 li investis multon je pluraj kamparanaj bienoj en Müncheroda (Gleina) kaj Weischütz. En 1631 li estis forpelita de siaj bienoj pro la Tridekjara milito fuĝante al Jena ĉeŭniversitaten, antaŭ ol estiĝi civitano en 1632 en Naumburg (Saale). Tie ĉi li denove kuracistis ĝis denova forpeliĝo en 1638 pro militaj aĵoj. Poste li trovis protekton ĉe la universitato de Lepsiko kie aperis lia ĉefverko *Chymische Medicin*.

Ĉirkaŭ la jaro 1642-a estis disputo inter la apotekisto Georg Detharding kaj Johann Hintze el Szczecin kiu faris debiton per kuracilo *Aurum Potabile* kiu fariĝis laŭ recepto de Agricola. Detharding kiel la plejmulto kredis ke tiaĵoj ne eblis. La disputon finis nur la morto de Detharding. Helpis Agricola la amiko August Hauptmann.

En 1645 li sekvis vokiĝon al Vroclavo kie li estis ĝismorte ĉefa oficiala kuracisto. En Silezio li faris ekspertizon pri ekspluatado de oro.

## Verkoj (elekto) 
* *Kurtzer Bericht von [...] der Rothen Ruhr*, Erfurt 1616
* *Institutiones Chirurgicae. Oder Newe Feldscherer Kunst*, Frankfurt 1634, Gdansko 1636, Leipzig 1638, Frankfurt 1643, Leipzig 1659, Dresden 1701 kaj 1716; nederlande: Amsterdam 1663
* *Chymische Medicin: ein Kompendium der Bereitung und Anwendung alchemistischer Heilmittel* (originala titolo: *Commentariorum, notarum, observationum & animadversionum in Johannis Poppii Chymische Medicin*), noveldono fare de Oliver Humberg, Elberfeld 2000, ISBN 3-9802788-5-9. 
* *Chirurgia parva*, Nürnberg 1643, 1646, 1674

## Literaturo 
* Oliver Humberg: *Dr. Johann Agricola (1590–1668), ein Naumburger Arzt und Alchemist im Dreißigjährigen Krieg.* Ĉe: *Saale-Unstrut-Jahrbuch* 11, 2006, p. 36–48.

## Eksteraj ligiloj
* 
* ligiloj ĉe DDB
* presitaĵoj de kaj pri Agricola

## Notoj
Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Alkemiistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1590
Kategorio:Mortintoj en 1668
Karl Maria von Andlau

**Karl Maria von ANDLAU-HOMBURG** (naskiĝinta la  en Stotzheim, mortinta la  en Wien-Kalksburg) estis alzaca grafo kaj jezuito. 

## Vivo 
Estante filo de oficiro, li eniris la Societon de Jesuo en oktobro 1887. Li iĝis ŝatata predikisto kaj karieris en aŭgusto 1904 je rektoreco de la jezuita kolegio de Kalksburg. Inter 1915 kaj 1919 li estis provincestro de la aŭstri-hungariaj ordenanoj. Okaze de la Internacia Eŭkaristia Kongreso en Vieno en la 1912-a jaro li faris impresan predikon pri la temo *Die heilige Eucharistie und das Haus Habsburg* (pri la sinteno de la Habsburgoj rilate al la sakramento de komunio). 

Patro Andlau havis specialan rilaton al imperiestro Karolo la 1-a kaj ties edzino Zita de Bourbon-Parma. La postan suverenon Karolo li ekkonis jam en ties infana aĝo, kiam li frekventis gimnastikhorojn en la Kalksburg-lernejo. Pli malfrue la imperiestro elektis patron Karl Maria Andlau kiel konfesprenanton kaj krome Andlau en 1911 preparis spirite la geedziĝpretan paron.

Eĉ post la morto imperiestra la jezuito flegis kontakton kun la nobla familio vizitonte ilin en 1923 dum ekzilo en Hispanujo. Ĉi-okaze li donacis al Zita memfaritan, germanlingvan meson el tradiciaj slovakaj melodioj: ĝi ĝis hodiaŭ estas konata sub la titolo *Kleine Weihnachtsmesse für die Kaiserin*. La imperiestra filo Otto von Habsburg taksis Andlau la plej grava amiko de la patrino Zita.

Karl Maria von Andlau estis ankaŭ edifa konsilanto de grafino Ada Chotek apogante ŝin en la fondo de la ordeno de la Eŭkaristiaj fratinoj. Rudolf Grulich, verkinto de la libro *Antwort der Liebe, Leben und Werk von Mutter Maria Annuntiata Chotek* (eldonis: Haus Königstein-Institut für Kirchengeschichte von Böhmen-Mähren-Schlesien, 1997), konsideris Andlau eĉ kunfondinto de la kongregacio pro ties senlaca engaĝiĝo ĉi-koncernen.

## Literaturo 
* *Schematismus der österreichisch-ungarischen Jesuitenprovinz, 1909*: konkrete p. 22 kaj 84; (PDF )
* Fritz Fellner: *Schicksalsjahre Österreichs, 1908-1919: Das politische Tagebuch Josef Redlichs*, Band 40, Böhlau Verlag, 1954, p. 360; (skanita eltiraĵo)
* Elisabeth Kovács: *Untergang oder Rettung der Donaumonarchie?: Politische Dokumente zu Kaiser und König Karl I. aus internationalen Archiven*, Böhlau Verlag, Wien, 2004, ISBN 3-205-77238-5, p. 103, piednoto 1; (interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* genealogia paĝo pri al familio de Andlau 
* dataro pri Andlau 
* mencio de la geedziĝpreparoj por la imperiestra paro fare de Andlau 
* meso kristnaska de Andlau

## Notoj 
Kategorio:Francaj jezuitoj 
Kategorio:Nobeloj
Kategorio:Romkatolikaj pastroj en Aŭstrio
Kategorio:Alzacanoj
Kategorio:Aŭstraj jezuitoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1865
Kategorio:Mortintoj en 1935
Almendricos (stacidomo)

**Almendricos** () estas fervoja haltejo situanta en la samnoma distrikto de la hispana municipo Lorko, en la Murcia Regiono. La instalaĵoj estas parto de la reto de Adif kaj havas pasaĝerservojn funkciigatajn per la linio C-2 de Cercanías Murcia/Alicante.

centra|280ra|eta|Trajno ()

## Vidu ankaŭ 
* Lorko

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Lorko
Kategorio:Stacioj de Proksimaĵoj Murcio-Alakanto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Tetraetilamonia bikarbonato

**Tetraetilamonia bikarbonato** aŭ **tetraetilamonia monokarbonato** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de karbonata acido kaj **tetraetilamonio**. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj. Tetraetilamonia bikarbonato posedas 9 karbonatomojn, 21 hidrogenatomojn, 3 oksigenatomojn kaj 1 nitrogenatomon. Tetraetilamonia bikarbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per traktado de karbonata acido kaj **tetraetilamonio**:

### Sintezo 2 
* Preparado per traktado de *karbona duoksido* kaj **tetraetilamonio**:

### Sintezo 3 
* Preparado per traktado de **tetraetilamonia klorido** kaj natria bikarbonato:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de kalia bikarbonato kaj **tetraetilamonia nitrato**:

## Vidu ankaŭ
* Bikarbonato

## Referencoj 
Kategorio:Bikarbonatoj
Vinilena karbonato

**Vinilena karbonato** aŭ **etenilena karbonato** estas organika kombinaĵo rezultanta per oksidado de **etilena karbonato** kaj **vinilena karbonato**. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en nepolaraj organikaj solvantoj. Vinilena karbonato posedas 3 karbonatomojn, 2 hidrogenatomojn kaj 3 oksigenatomojn. Vinilena karbonato uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj. 
 

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado de la **vinilena karbonato** per oksidado de **etilena karbonato** kaj **vinilena karbonato**:

### Sintezo 2
* Preparado de la **vinilena karbonato** per traktado de **1,2-Dukloroetileno** kaj **karbonata acido**:

### Sintezo 3
* Preparado de la **vinilena karbonato** per traktado de **etilena oksido** kaj **karbona duoksido** sekvata per oksidado de la **etilena karbonato**:

### Sintezo 4
* Preparado de la **vinilena karbonato** per traktado de **ureo** kaj **etilena glikolo** sekvata per oksidado de la **etilena karbonato**:

## Vidu ankaŭ
* Karbonato

## Referencoj 
Kategorio:Karbonatoj