open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dulciano

50px|eta|dulciano
La **dulciano**, (el. lat. *dulcis* „dolĉa“) estas malnova ligna blovinstrumento kun duobla anĉo.

el la multnombro de duoblanĉaj instrumentoj de diversaj grandecoj kaj agordoj (bombardo, ranketo, kortholto kaj aliaj) meze de la 17-a jarcento elformiĝis du instrumentoj: la hobojo kiel *alta* kaj la dulciano kiel *malalta* duoblanĉaj instrumentoj.
Ĝia formo ege similas al tiu de la fagoto, la tubo estas faldita kaj la *anĉo* estas metita ĉe S-forme kurbita ekblovtubo.
Ĉar dulcianoj estis konstruitaj el ununura lignopeco, estis ege malfacile, ekzakte bori la tubon kaj la tontruojn. Pro tio la instrumentkonstruistoj komencis bori plurajn partojn separe kaj poste kunmeti ilin. El tio do ekestis la fagoto.

Kategorio:Anĉinstrumentoj
Kategorio:Historiaj muzikaj instrumentoj
József Balla

**BALLA József** estis rumanuja hungara pentristo naskita en Arad la 21-an de septembro 1910 kaj mortinta en Baia Mare la 4-an de septembro 1991.

## Biografio 
Inter 1943-1944 József Balla studis en la hungara arta altlernejo, kie lia majstro estis István Szőnyi. Ekde 1944 li loksidiĝis definitive en Baia Mare. Ekde 1975 ĉiu somere li laboris en kreaĵtendaro de Lăzarea kaj li iĝis *eterna ano* de la tendaro.

## Fonto 
* Artportal.hu 

Balla, J.
Zsadány

**Zsadány** (ĴadAnj) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Sarkad.
eta|150ra|Blazono de Zsadány

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: 66&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1800
* Poŝtkodo: 5537
* Telefonprefikso: 66

## Situo 
Zsadány situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Komádi estas proksime.

Dum la historio la vilaĝo apartenis al regiono de Nagyvárad, kiu ĉesis en 1920. La judoj alvenintaj en la 18-a jarcento estis deportitaj en 1944.

Vidindaĵoj estas kastelo de Fried kaj kalvinana preĝejo.

Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, lernejo, infanĝardeno, klubo de maljunuloj, kulturdomo, biblioteko, apoteko, kuracejo, infankuracejo, dentokuracejo, poŝto, policejo, sportejo, restoracio.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Ivano

eta|220px|Moskeo kun ivano, Delhio
**Ivano** estas volba ĉambrega konstruaĵo sur ortangula bazplano kun malfermita antaŭa flanko, kiu estas kutime kontraŭ la enirejo en korton.

Tiu ĉi tipo de konstruaĵoj devenas el Irano kaj ties deveno ne estas tute klara, dokumentita ĝi estas en persa sasanida arkitekturo, kie ĝi servis kiel ktesifono, t.e. aŭdienca ĉambrego. Pli poste ĝi aperis en la islama arkitekturo, kie ĝi enpenetris unue en la profanajn konstruaĵojn (precipe palacojn, poste en moskeojn) kaj fine ĝi fariĝis kutime uzata konstrua elemento ankaŭ en la popola arkitekturo.

Al konstruado de ivano kutime estis uzataj brulumitaj brikoj, la ornamado trairis tra proporcie komplika evoluo, kiu komencis en Persio per stuko, por ke en la islama arkitekturo ĝi transiris en glazuritaj kaheletoj.

Kategorio:Islama arkitekturo
Kategorio:Arkitekturaj eroj
Ambrus

**Ambrus** [Ambruŝ] estas hungara vira persona nomo, kiu venas el la greka Ambrosios kaj kiu mem signifas *senmorta*. Tiu greka vorto estas tradukita en Esperanton kiel ambrozio, kies signifoj estas en Eo:
# ekskluziva manĝaĵo de la Dioj, certigante senmortecon
# ekstreme bongusta manĝaĵo
# virnomo

## Formoj en la hungara 
* **Ambos**
* **Ambró**
* **Ambróz**

## Ĉefa nomtago 
* **7-a de decembro.**

## Personoj kun nomo Ambrus, Ambos, Ambró, Ambróz, Ambrozio 
* Sankta Ambrozio
* Ambrus Ábrahám zoologo, nerva histologo, membro de la HSA
* Ambrus Tóth esperantisto

### familia nomo 
Imre Ambrus, esperantisto

Kategorio:Viraj personaj nomoj
Merkatiko

alternative=The 4Ps of the marketing mix stand for product, price, place and promotion|eta|273x273ra|Unu versio de la merkatiga miksaĵo estas la metodo 4-Poj. Produkto, prezo, placo, promocio.
[eta|Epizodo de [podkasto Kern.punkto pri reta merkatiko. Iomete kontroversa diskuto pri vendado de produktoj kaj financa libereco]]
**Merkatiko** signifas la orientiĝon de la decidoj de organizaĵo aŭ unuopulo je la situacio kaj la **bezonoj de la merkato**. Plej ofte merkatikon aplikas entreprenoj, sed la teknikojn uzas ankaŭ ekzemple (bonfaraj) asocioj, ne-registaraj organizaĵoj aŭ registaraj institucioj - eĉ unuopuloj, kiuj serĉas laboron, partneron aŭ prezentiĝas en elektoj. 

Merkatiko do **ne** provas unuavice surmerkatigi la jam kreatajn produktojn aŭ servojn, sed kontraste adaptas la tutan produktadoproceson ekde la aĉetado al la aktuala kaj (atendebla aŭ atingebla) estonta stato de la merkato.

Merkatiko en entrepreno estas ĉio ekde analizo de la nunaj kaj estontaj vendomerkatoj ĝis planado, realigo kaj kontrolo de la agadoj. En merkato-orientita entrepreno la merkatiko do estas centra ekonomia gvidilo. La *merkatiko-miksaĵo* estas la kuniĝo de diversaj faktoroj kiel la ecoj de la produkto, la prezo, la komunikado kaj la distribuado de la produkto ekde de la revendistoj ĝis la kliento. Zorga aplikado de merkatiko estas la bazo de sukcesa surmerkatigo de novaj produktoj.

En la praktiko oni ofte uzas la vorton *merkatiko* (aŭ la anglan vorton *marketing*) por *varbado* (reklamo) kaj por *publikaj rilatoj*. La teorio preferas vidi tiujn aktivecojn kiel parton de la komunikado kaj distribuado kadre de la merkatiko-miksaĵo.

## Institucioj
* *ISG Business School*

## Vidu ankaŭ
* Havaianas
* Kondutekonomiko
* Politika merkatiko

## Eksteraj ligiloj 
*Merkatiko  Unuopaj partoj kaj fazoj
*Merkatiko kaj Esperanto (Dennis Keefe) Enhavtabelo de kurso pri merkatiko (2007)
*Merkatiko (en la pola)
Antioĥia princlando

[eta|220px|Antioĥia princlando kaj Proksima Oriento en la jaro [1135]]
eta|220px|Sieĝo de Antioĥio fare de krucistoj en la jaroj 1097 – 1098
eta|220px|Krucistoj sekrete estas superantaj la antioĥian fortikaĵon kaj enpenetrantaj en la urbon
La **Antioĥia princlando** estis krucista ŝtato etendiĝanta en la hodiaŭa Sirio kaj Turkio, fondita dum la unua krucmilito en la jaro 1098.

## Krucista bazo 
Kiam en la jaro 1097 Baldueno de Boulogne apartiĝis de ĉefa soldataro, por ke li miliru plu orienten, la ceteraj en oktobro de 1097 venis al Antioĥio. La sieĝadon gvidis Bohemundo de Tarent. La urbo kun pli ol kvar cent turoj restis senĉese netrapenetrebla. La sieĝado kun granda suferado tiriĝis ankaŭ dum vintro, la soldatoj estis devigitaj manĝi viandon de siaj ĉevaloj, kaj laŭ legendo eĉ siajn falintajn kunbatalantojn.

Fine Bohemundo sukcesis konvinki gardiston de unu el pordegoj, la estintan kristanon de nomo Firouz, por ke li enlasu la krucistojn en la urbon. Tiel ankaŭ la 3-an de junio 1098 okazis. Poste sekvis masakrigado de la muslimaj loĝantoj de Antioĥio. Sole je kvar tagoj pli poste venis la muslima soldataro de mosula reganto Körbugha, kiu sieĝis la krucistojn. La bizanca imperiestro Aleksios la 1-a Komnenos, kiu ekiris por helpi la krucistojn, ekordonis por retiriĝi, kiam li eksciis, ke la urbo estis denove ĉirkaŭita.

Kategorio:Krucistaj ŝtatoj
Kategorio:Princlandoj
Kategorio:Historio de Antioĥio
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1090-1099
Kategorio:Aperis en 1098
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1260-1269
Kategorio:1268
Ben Becker

**Ben Becker** (n. la 19-an de decembro 1964 en Bremeno) estas germana aktoro.

## Vivo 
La aktoro naskiĝis en familion de profesiaj aktoroj. Avino, patro, patrino, fratino kaj la dua edzo de la patrino estis respektive estas publike konataj samfakuloj. Jam en infana aĝo li partoprenis en radiaj - do nur parolataj - kaj kinejaj versioj de filmoj. Poste li estis sceneja laboristo en teatro de Berlino kaj inter la jaroj 1985 kaj 1987 prenis lecionojn pri aktorado. La unuaj teatraj roloj estis en la teatro *Ernst Deutsch* en Hamburgo, sekvis laboroj en la ŝtata teatro Stutgarto kaj la teatro *Schauspielhaus* en Duseldorfo, sekve *Deutsches Schauspielhaus* denove en Hamburgo.

La unua granda kineja rolo estis dum 1991 en la germana filmo "Das serbische Mädchen" (la serba knabino). Vaste konata li iĝis dum 1995 en la filmo "Schlafes Bruder" (frato de la dormo), kie li ludis junan viron samsekseme enamiĝintan. En la filma biografio pri la legenda germanlingva kantista sesopo "Comedian Harmonists" (furora dum la 1920-aj jaroj) dum 1997 li ludis la rolon de la kantisto *Robert Biberti*.

Dum daŭriĝis aktorado en filmoj, Ben Becker samtempe denove pli laboris aktorante en teatroj. Dum 1995 debutis lia propra teatraĵo "Sid & Nancy", en kiu ĉefrolis lia fratino Meret. Aparte elstaran rolon li havis en la surscenigo de la romano "Berlin Alexanderplatz" de Alfred Döblin dum la jaro 1999 en la teatro *Maksim Gorki* en Berlino. Dum 2006 la aktoro impresis en kineja versio de la origine teatra monologo "Ein ganz gewöhnlicher Jude" (tute kutima judo).

Samkiel lia fratino Meret, ankaŭ Ben Becker aldone aktivas kiel muzikisto, aparte kiel kantisto de plej diversstilaj muzikaĵoj. En la urboparto *Tiergarten* de Berlino li posedas trinkejon. Kun sia partnerino li havas filinon.

Ekde la jaro 1991 li ricevis plurajn prestiĝajn honorigojn kaj premiojn por sia arta profesiado.

Ekde januaro 2008 li videblas en la pri- kaj porjunula kineja filmo "Die rote Zora" (la ruĝa Zora), kiu baziĝas sur la nacie tre konata porjunula libro "La ruĝa Zora kaj ŝia bando" de Kurt Held.

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj retaj paĝoj de la aktoro
* 

Kategorio:Germanaj aktoroj
Kategorio:Germanaj kantistoj
Batalo de Bint Ĵubejl

La **Batalo de Bint Ĵubejl** estis batalo inter la israela armeo kaj la libana paramilitara kaj politika organizaĵo Hizbulaho dum la Dua Libana Milito en la sudlibana urbo *Bint Ĵubejl* ekde la 25-a de julio ĝis la 29-a de julio 2006. La militagoj estis daŭrigitaj al la 6-a de aŭgusto kaj pluis ĝis la armistico al la 14-a de aŭgusto.

## Okazaĵoj 
La urbo estas konsiderata la bastionon de la Hizbulaho kaj tial nomita *Ĉefurbo de la liberigita sudo*. Al komenco de la israela invado en Libano, la urbo estis forte bombardita de la israela aerarmeo por detrui eblaj raketo-depafejoj de la Hizbulaho, kiu masive enfilis nordisraelaj urboj. Post la aviadila atako, la israela infanterio invadis la ŝajne sekuran urbon al la 25-a de julio. Post la enfiltriĝo, la gerilanoj sieĝis la tutan 51-an batalionon de la israela infanterio kaj eksponis ĝin al intensa pafado. La Hizbulaho atakis la trupojn plejofte el la embusko. Post naŭdekhora urba batalo retiriĝis provizore la israelaj trupoj el la urbo.

La israela ministro de defendeco sciigis ke multnombraj batalantoj estu mortigitaj, kaj la batalaĵoj pro tio estu estinta sukcesa. Ŝejĥo Hassan Nasrallah, la gvidanto de la Hizbulaho, spite proklamis "seriozan malvenkon" de la israelaj trupoj kaj raportis ke la Hizbulaho ankoraŭ tenu la ĉioman areaĵon ĉirkaŭ Bint Ĵubejl. Mortis almenaŭ 12 gerilanoj kaj 10 israelaj soldatoj.

Al la 6-a de aŭgusto, la israela trupoj denove perforte enpenetris en la urbo por fine disbati la Hizbulaho-postenojn en Bint Ĵubejl. La gerilanoj prenis la trupojn sub pafado, mortiginte prompte tri soldatojn. Kun tio, unu israela tanko estis malkapabligita per bazukaj pafoj de la gerilanoj. Pluaj du israelaj soldatoj estis mortigitaj dum arestado de kvin Hezbulaha batalantoj. Dum vana nokta sturmo mortis pluajn du soldatojn kun dekoj da vunditoj. Al la 12-a de aŭgusto, la israela infanterio lanĉis novan ofensivon, en ties evoluo la armeo intencis konkeri la Libanon ĝis la rivero Litani. La ofensivo fiaskis jam en Bint Ĵubejl. Samtempe ŝejĥo Hassan Nasrallah deklaris la "duan fazon" de la milito ene de tiu la lanĉado de misiloj al israelaj urboj intensigu kaj estu farita uzon de mezdistaneaj raketoj por ataki la foran israelan urbon Tel-Avivo. Al 14-a de julio, 07:00 horo ekis la armistico. Ankaŭ en la urbo, ĉiuj malamikaj agadoj ĉesis. Al la 3-a de septembro alvenis pactrupoj de la Unuiĝintaj Nacioj.

Kategorio:Bataloj en 2006
Kategorio:Historio de Libano
Kategorio:2006 en Israelo
Ana Tena Puy

**Ana Tena Puy** (1966) estas hispana verkistino en la aragona lingvo.

Ŝi naskiĝis en Panillo, vilaĝeto en la aragona provinco de Huesca. Ŝi estas membrino de la Konsilantaro de la Aragona Lingvo (Consello d'a Fabla Aragonesa) kaj de la Akademio de la Aragona (Academia de l'Aragonés). Ŝi skrivas en la variaĵo de Ribagorza de la aragona lingvo. Ŝiaj verkoj kombinas personan introspekcion kaj sociajn interesojn.

Ŝia ĉefa novelo estas *Ta óne im* "Kien ni iras?" (1997). Ŝia lasta premio estis la "Billa de Sietemo" 2005 kun la mallonga novelo ''L'ombre la santeta*, kies kunteksto estas la mondo de la antifrankistaj gerilanoj post la Hispana Enlanda Milito.

## Verkoj 
* *Ta óne im* (1997)
* *Tornasols* (1997)
* *La bollonera d’un alma* (2001)
* *Más t’allá* (2002)
* *Cuentos pa biladas sin suenio* (2001).
* *L’ombre la santeta'', (2005) premio Billa de Sietemo

## Eksteraj ligiloj 
* Imformacio pri la verkisto

Kategorio:Aragonlingvaj verkistoj
Kategorio:Aragonaj verkistoj
Kurt Held

**Kurt HELD** (n. la 4-an de novembro 1897 en Jena, Germanio; m. la 9-an de decembro 1959 en Sorengo, Svislando) estas la pseŭdonimo de la origine germania, poste svislanda ŝtatano **Kurt KLÄBER**, sub kiu li verkis plurajn literaturajn verkojn, el kiuj la plej konata estas la porjunula romano *La ruĝa Zora kaj ŝia bando*.

## Vivo 
Kurt Kläber naskiĝis en familio de industriaj laboristoj. Li lernis la profesion de seruristo. Kiel juna viro li engaĝiĝis en la romantikisma, naturisma kaj pacisma junulara movado Wandervogel apartenante al Serakreis Jena, vole-nevole devis soldatservi en la Unua Mondmilito, kaj post la milito iĝis membro de la *Komunisma Partio de Germanio*. Dum 1924 li geedziĝis kun la verkistino kaj fabelo-rakontistino Lisa Tetzner. Kun ŝi li multe vojaĝis tra Germanio. Li laboris en plej diversaj profesioj: interalie kiel industria laboristo, aŭtoro, provlegisto kaj redaktisto ĉe pluraj magazinoj kaj eldonejoj. Kiel membro de la "ligo de prolete revoluciaj verkistoj" li mem publikigis poemojn kaj romanojn.

Dum la jaro 1933 la aŭtoritatoj de la freŝe instalita Nazia Germanio enkarcerigis lin, kiel multajn aliajn germaniajn komunistojn, sed pro la penoj de sia edzino baldaŭ reliberiĝis. Tuj post tio la geedza paro fuĝis al Svislando, kie li rajtis resti sub la kondiĉo ne publikigi iajn verkojn. Pro tiu malpermeso de verkado li ekuzis al pseŭdonimon *Kurt Held*, sub kiu li nuntempe estas multe pli konata ol sub sia vera nomo. Pro la malpermeso de publikado kadre de la statuso de politika fuĝinto iujn librojn li ankaŭ devis eldoni sub la nomo de sia edzino, *Lisa Tetzner*. Pro la aŭtoraj sukcesoj la paro atingis modestan prosperon, post lamondmilito ricevis la svisan ŝtatanecon kaj plu vivis en Svislando.

Honore al li, elementa lernejo en Berlino ricevis lian nomon.

## Verkaĵoj 
La unuaj poemoj de la verkisto konsideriĝis ekspresionismaj kaj pacifismaj. Poste liaj aŭtoraj verkoj estis tute influitaj de la komunismaj konvinkoj. La porjunulaj romanoj, kiuj sekve ekestis en la svislanda ekzilo, estis karakterizitaj per socie kritikisma sinteno, en junuleca lingvo. Gravaj temoj estis la peno pri solidara kunvivado de infanoj inter si kaj de junuloj kun plenkreskuloj, kaj la sorto de homoj marĝene de la socio. En Esperanto aparte bone dokumentita estas la plej populara el liaj porjunularaj romanoj, La ruĝa Zora kaj ŝia bando.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* mallonga biografio de la verkisto (de la televida retpaĝaro *mdr.de*) 

Kategorio:Kurt Held
Kategorio:Germanaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj komunistoj
Kategorio:Pseŭdonimoj
Kategorio:Germanaj rezistantoj
Kategorio:Wandervogel
Kategorio:Seruristoj
Kategorio:Serakreis Jena
Kategorio:Proleta literaturo
Jakob Knoblauch

[eta|300px|Jakob Knoblauch en la filmo [Die rote Zora ("la ruĝa Zora") de 2008]]
**Jakob Knoblauch** (* la 27-an de septembro 1992 en Berlino) estas germana aktoro.

Li estis unu el du ĉefaj junaj rolantoj en la kineja porjunula aventura filmo Die rote Zora ("la ruĝa Zora"), filmita per germania-svedia teamo en Montenegro, kiu ekprezentiĝis en kinejoj la 24-an de januaro 2008. La filmo temas pri infana bando de orfoj, kiu sovaĝe vivas en la ruinoj de forlasita marborda fortikaĵo, klopodas batali por pli da socia justeco en la regiono kaj provas eskapi al la lokaj aŭtoritatoj. Flanke de la samaĝulino Linn Reusse, kiu ludis la rolon de la kroata knabino *Zora*, dum la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento en Dalmatio gvidanta bandon de junaj orfoj, la dum la filmado sum somero 2007 14-jara Jakob Knobloch vivigis la rolon de la 12-jara knabo Branko, kiu post morto de sia patrino dum serĉo de la nekonata patro nekulpe enkarceriĝas kaj la bando de Zora liberigas lin.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Germanaj infanaj aktoroj
Linn Reusse

eta|maldekstra|260ra|
eta|maldekstra|260ra|
**Linn Sara Reusse** (naskiĝinta la  en Berlino) estas germana aktorino.

Ŝi estis ĉefa rolantino (dum la filmado 14-jara) en la kineja porjunula aventura filmo Die rote Zora ("la ruĝa Zora"), filmita per germania-svedia teamo en Montenegro, kiu filmiĝis en somero 2007 kaj ekprezentiĝis en kinejoj la 24-an de januaro 2008. En la filmo ŝi ludis la rolon de la kroata knabino *Zora*, kiu dum la 30-aj jaroj de la 20-a jarcento en Dalmatio gvidas bandon de junaj orfoj, kiuj sovaĝe vivas en la ruinoj de forlasita marborda fortikaĵo, klopodas batali por pli da socia justeco en la regiono kaj provas eskapi al la lokaj aŭtoritatoj. Dua "heroo" de la rakonto estas la 12-jara knabo Branko, kies rolon ludis Jakob Knoblauch (dum la filmado 14-jara kiel Linn).

Ekde la jaro 2002, do ekde la 10-a vivojaro, la knabino germane dublis televidajn kaj kinejojn filmojn, ekde 2006 engaĝite ludis en profesia teatro de Berlino kaj ekde tiam ankaŭ aperis en pluraj teatraĵaj filmoj kaj la germanlingva televida krimfilma serio "Polizeiruf 110" (*polica voko 110*).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* informoj pri Linn Reusse sur la paĝoj „DieKinokritiker.de“ 

Kategorio:Germanaj infanaj aktoroj
Cheltenham

**Cheltenham** - prononco laŭ sistemo IFA [] aŭ simple  - aŭ **Cheltenham Spa** estas urbo en la sudokcidento de Anglio, en la historia graflando *Gloucestershire* (Glosterŝiro). Kun loĝantaro de ĉirkaŭ 111 mil ĝi estas la dua plej granda urbo en la graflando. Ĝi famas precipe pro la ĉevalvetkuro kiu okazas tie, kvankam origine ĝi kreskis post la malkovro de minerala akvofonto en 1716, post kiam la urbo rapide pligrandiĝis, estiĝinte kuracloko. Oni ofte konsideras Cheltenham kiel kultura centro de la distrikto, pro ĝiaj festivaloj, teatroj kaj muzeoj.

## Kulturo 
Ĉiujare estas festivaloj pri (klasika) muziko, ĵazo, popolmuziko, literaturo kaj scienco en la urbo, kiuj okazas diversloke.

Ankaŭ estas kristana art- kaj muzikfestivalo, *Greenbelt*, kaj rokfestivalo *Wychwood*, kiuj ambaŭ okazas ĉe la ĉevalvetkurejo.

## Gravaj dungantoj 
Cheltenham havas malpezajn industriojn inkluzive nutraĵajn, flugadajn kaj elektronikajn, kaj ankoraŭ gravas turismo. Granda dunganto estas la Government Communications Headquarters ("registara sidejo pri komunikado").

## Transporto 
La urbo nun havas nur unu fervoja stacidomo, iom for de la urbcentro, de kie estas trajnoj al Londono kaj la sud-okcidento kaj nordo de Britio eĉ ĝis Skotlando. Cheltenham ankaŭ estas fokuso de la loka bus-servoj.

## Klimato 
Kiel por la granda plimulto de la Britaj Insuloj, Ĉeltenhamo spertas temperatan oceana klimaton (Cfb laŭ la Köppen klimata klasifiko). Ĝi havas varmajn somerojn kaj malvarmajn vintrojn. La urbo havis la britan maksimuman temperaturrekordon de 1990 ĝis 2003—temperaturoj atingis 98.8 °F (37.1 °C). La absoluta minimumo estas −4.2 °F (−20.1 °C), registrita dum decembro 1981. Dum tipa jaro, 145.6 tagoj raportos almenaŭ 1 mm da pluvo, kaj iom da 42.2 noktoj registros aerglacon.

## Ĝemelurboj 
Cheltenham estas ĝemelurba kun:ref 
*  - Annecy, Francio
* 20ra - Cheltenham, Pensilvanio, Usono
*  - Göttingen, Germanio
*  - Soĉi, Rusio
*  - Vejhaj, Ĉinio
La urbo ankaŭ havas 'amikecan aranĝon' kun:
*  - Stampersgat, Nederlando
*  - Kisumu, Kenjo

Kategorio:Urboj de Gloucestershire
Uskokoj

[eta|250ra|[fortikaĵo Nehaj apud Senj (Kroatio)]]
**Uskokoj** (, , , , de la slava vorto *uskočiti*, "ensalti") estis armee organizita gruparo de hajdukoj, do partizane batalantaj slavaj kristanoj, kiuj batalis kontraŭ la islama invadinta armeo de la Otomana Imperio. Kontraste al la aliaj grupoj de hajdukoj, la uskokoj estis katolikaj fuĝintoj el la otomanc konkeritaj regionoj de Kroatio, Bosnio kaj Hercegovino, kiuj komende de la 16-a jarcento forlasis siajn hejmajn regionojn kaj kolektiĝis ĉefe en la marborda regiono Dalmatio, kiun dominis la Respubliko Venecio. El Dalmatio ili "ensaltis" en siajn hejmajn regionojn, tie plenumis partizane armeajn agojn kontraŭ la otomana armeo kaj denove retiriĝis al siaj kaŝejoj en Dalmatio. Pere de sia malfacile kontraŭbatalebla partizana taktiko la uskokoj sukcesis per Hercegovino atingi relativan aŭtonomion ene de la Otomana Imperio.

La plej multaj uskokoj en Dalmatio kolektiĝis sur la teritorioj posedataj de la kroata armeestro *Petar Kružić* en Klis kaj ĉirkaŭaĵo.

Kiam dum la jaro 1537 la Otomana Imperio konkeris la urbon Klis, la plej multaj uskokoj plumigris al Senj. De tie ili amare batalis kaj kontraŭ la invadinta armeo de la Otomana Imperio kaj kontraŭ tiu de la same konkerinta Respubliko Venecio. Aparte fortaj tiuj partizanaj bataloj estis ĉe la bordo de la Adriatika Maro ĉirkaŭ la urbo Zadar. En la montaro supre de la urbo Senj viziteblas la bone konservita uskoka fortikaĵo *Nehajgrad*.

En Senj la uskokoj kun la indulgo de la habsburga Aŭstria Imperio komencis pirate ataki ŝipojn de la venecianoj. La Respubliko Venecio ne sukcesis kontroligi la uskokojn.

Tial dum la jaro 1612 komenciĝis milito inter la Austria Imperio kaj la Respubliko Venecio, dum kies bataloj la uskokoj devis forlasi la urbon Senj. Iliaj ŝipoj estis bruligitaj kaj dum la jaro 1716 ili retiriĝis en la regionon de Karlovac en la montaron Gorjanci, kie jam ekde la jaro 1524 loĝis parto de la uskokoj. Per la daŭra batalado de la ribeloj kontraŭ la Otomana Imperio la uskokoj poste konsistigis la kernon de la armea limo inter la Aŭstria Imperio nordokcidente kaj la Otomana Imperio sudoriente, kiu dum la aŭstriaj-otomanaj militoj de 1683 ĝis 1699 kaj de 1788 ĝis 1791 rezistis al la otomana armeo.

La germana porjunulara romano La ruĝa Zora kaj ŝia bando rakontas pri bando de orfaj 12- bis 15-jaraj junuloj, kiu kampadas en la ruinoj de uskoka fortikaĵo borde de la marbordo de la Adriatika Maro en Dalmatio, el siaj kaŝejoj partizane invadas la urbeton Senj ĉefe por ŝteli iom da nutraĵoj kaj romantike komprenas sin kiel posteuloj de la uskokoj. En Mezeŭropo tiu porjunula libro tre konatigis la historion de la uskokoj, kaj fine de januaro 2008 ekprezentiĝis kineja filmo (Die rote Zora) surbaze de la romano, kiu ankoraŭfoje plialtigis la konatecon.

## Eksteraj ligiloj 
* urbo Senj - la uskokoj (paĝoj germanaj)
* la uskokoj de Senj (same germanaj)

Kategorio:Historio de Kroatio
Kategorio:Historio de Bosnio kaj Hercegovino
Kategorio:Historio de Venecio
Kategorio:Historiaj soldataj taĉmentoj
Herrliberg

**Herrliberg** estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 5752 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Herrliberg situas ĉe la ora bordo de la Lago de Zuriko norde de la distrikta ĉefurbo Meilen ĉe la okcidenta deklivo de la montoĉeno Pfannenstiel. La komunumo konsistas el la partoj Herrliberg Unter Dorf - la nuna vilaĝocentro ĉe la lagobordo -, Herrliberg Ober Dorf - sur teraso je duono de la monto, kiu estis la iama vilaĝocentro kaj iam nomiĝis *Dächliswil* -, kaj Wetzwil kaj Kittenmühle - kiuj ambaŭ situas sur la dorso de Pfannenstiel en oriento de la komunumo, Kittenmühle iam nomiĝis *Breitwil*.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Herrliberg limas en nordo al Erlenbach, en nordnordoriento al Küsnacht, en oriento al Maur, en sudo al Meilen, kaj aliflanke de la Lago de Zuriko en sudokcidento al Oberrieden kaj en nordokcidento al Thalwil.

## Trafiko 
Tra Herrliberg pasas la orborda linio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu de la Ĉefstacidomo Zuriko tra  kaj Meilen kondukas al Rapperswil. La stacidomo de  fakte ne situas sur la teritorio de la komunumo mem, sed kelkajn metrojn pli sude apud la municipo *Feldmeilen*, kiu apartenas al Meilen. Tra la trajnoj kaj lokaj aŭtobusoj la komunumo estas bonege konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. La komunumo ankaŭ atingeblas per ŝipoj de la Zuriklaga Ŝipkompanio.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Herrliberg datiĝas el la jaro 1153 kiel *Hardiperc*.

En la 8-a jarcento ĉe la bordo de la vilaĝa rivereto estis fondita la vilaĝeto *Tächliswil*, la setlejo de Tachilo. La loko estis poste dividita en la supra kaj malsupra vilaĝo. Je belega alteco de 600 m kaj bonaj agroj estiĝis la setlejo de *Wezzo* (*Wetzwil*), kiu estis donacita en la jaro 797 al la Monaĥejo Sankt-Galo, kiel evidentiĝas el tiama dokumento. Je sama nivelo troviĝas ankaŭ la etaj setlejoj *Breitwil* kaj *Intwil*. En la malfrua mezepoko ekfloris la vinkulturado kaj estis fonditaj pli supre *Rütihof* kaj ĉe la lagobordo la bieno *Schipf* kaj la setlejoj *Busenhard*, *Grüt*, *Habüel*, *Rain* kaj *Sellholz*.

La bienoj kaj terposedaĵo dum mezepoko apartenis parte al civilaj kaj parte al ekleziaj regantoj, kiel la Granda Monaĥejo, la Virina Monaĥejo kaj la Monaĥejo Einsiedeln. En la jaro 1412 Herrliberg komplete submetiĝis al la suvereneco de la urbo Zuriko kaj estis integrita en la voktodistrikton Küsnacht. Ek de 1815 la komunumo apartenas al la distrikto Meilen.

## Konataj personecoj 
Herrliberg estas la loĝloko de la eksmebro de la Svisa Federacia Konsilio, Christoph Blocher, kiu estis malelektita la 12-an de decembro 2007 el la federacia registaro.

Hungara-usonana pianisto Andor Földes mortis en Herrliberg.

## Vidu ankaŭ 
* Herrliberg-Feldmeilen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo *Herrliberg*
Michelle Obama

**Michelle LaVaughn Robinson OBAMA** (naskiĝis la 17-an de januaro 1964 en Ĉikago) estas usona juristo kaj la edzino de prezidento Barack Obama (elektita en 2008), la Unua Damo de Usono. Ŝi naskiĝis kaj adoltiĝis ĉe la suda flanko de Ĉikago, Ilinojo kaj poste studis en la universitato de Princeton. Fininte siajn formalajn studojn, ŝi revenis al Ĉikago kaj eklaboris ĉe la prijura firmao *Sidley Austin,* kiel stabano por la ĉikaga urbestro Richard M. Daley, kaj por la Universitato de Ĉikago kaj la Malsanulejoj de la Universitato de Ĉikago. Kiel laboranta patrino ŝi ĝisnune edukis siajn du filinojn ĉe la Suda Flanko de Ĉikago en Kantono Cook, Ilinojo, Usono.

Kategorio:Usonaj advokatoj
Kategorio:Barack Obama
Kategorio:Unuaj damoj de Usono
Hombrechtikon

**Hombrechtikon** estas komunumo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 7742 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. La komunumo Hombrechtikon konsistas el la municipoj *Hombrechtikon* kaj *Feldbach* kaj diversaj malgrandaj setlejoj.

## Geografio 
Hombrechtikon estas la plej suda komunumo de la zurika ora bordo de la Lago de Zuriko. Ĝi sudas rekte norde de la urbo Rapperswil je la sudorienta fino de la mondoĉeno Pfannenstiel. Je la suda flanko de Pfannenstiel situas en granda kaldrono la pitoreska lageto Lützelsee.

## Trafiko 
Tra Hombrechtikon pasas la trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Meilen al Rapperswil (la stacidomo troviĝas en la municipo Feldbach), kaj per ĝi kaj aŭtobuslinio, kiu anstataŭis en la 1950-aj jaroj la iaman trajnlinion de Üerikon al Bauma, la komunumo estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
Unuaj surfostaj setlejoj ekzistis en la municipo *Feldbach* ĉe la bordo de la Lago de Zuriko jam antaŭ 5000 jaroj en la bronzepoko. Unua dokumenta mencio kiel *hunbrestinchon* datiĝas de la jaro 1194. En tiu dokumento la kavaliro *Konrado de Hombrechtikon* estas menciita kiel atenstanto en jura kverelo inter la abato de Einsiedeln kaj la episkopo de Bazelo. Du municipoj de Hombrechtikon estis menciitaj jam pli frue, nome en la jaro 745 *Lützelsee* kaj en la jaro 873 *Feldbach*. En la malfrua mezepoko la diversaj setlejoj de la hodiaŭa komunumo Hombrechtikon ofte ŝanĝis posedantojn, inter kiuj troviĝis la Monaĥejo Sankt-Galo, la Monaĥejo Einsiedeln, la pastora oficejo de la insulo Ufenau kaj la habsburganoj. En la jaro 1408 la posedaĵo transiris al la urbo Zuriko. Kiel politika komunumo Hombrechtikon estiĝis nur en la tempo de la Helveta Respubliko en la jaro 1798. De 1803 ĝis 1815 la komunumo apartenis al la distrikto Horgen kaj en la jaro 1815 ĝi transiris al la distrikto Meilen, al kiu ĝi apartenas ankoraŭ hodiaŭ.

## Bildoj 

Dosiero:Hombrechtikon Protestanta Preghejo-(Foto de Dietrich Michael Weidmann).jpg|Protestanta Preĝejo de Hombrechtikon
Dosiero:Switzerland Zurich Uetliberg 000.jpg|Rigardo al la direkto de Hombrechtikon de Uetliberg

## Vidu ankaŭ 
* Feldbach (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo *Hombrechtikon*
* Hombrechtikon en la Historia Leksikono de Svislando
Pennine Way

dekstra|250px|eta|Fotaĵo farita de sur la *Pennine Way*, montranta tipan pejzaĝon ĉe la vojo.

La vojo **Pennine Way** (pron. /ˈpɛnaɪn weɪ/) estas longdistanca, kaj plejparte altnivela, kampara piedvojo en Britio. De sia komenco en la vilaĝo *Edale* en la regiono Peak District en centra Anglio, ĝi iras 429km norden ĝis la vilaĝo *Kirk Yetholm* en Skotlando (ne longe preter la landlimo kun Anglio), transirante kampojn, montojn, arbarojn, kaj erikejojn. En 1935 oni unue proponis la kreadon de tia vojo, kaj ĝi estis oficiale malfermita en 1965.

Kategorio:Geografio de Kumbrio
Kategorio:Vojoj
Insurekcia anarkiismo

**Insurekcia anarkiismo** estas revolucia teorio, praktiko, kaj tendenco ene de la anarkiisma movado, kiu elektas diversan vojon diferencan de tiuj elektitaj de la formalaj anarkiismaj organizaĵoj kiel sindikatojn kaj federaciojn, kiuj estas bazitaj sur politika programo kaj fojaj kongresoj. Anstataŭ, insurekciaj anarkiistoj advokatas rektan agadon (perfortan aŭ alie), neformalan organizon, inkluzive de malgrandaj afinecgrupoj kaj amasorganizaĵoj, kiuj inkluzivas neanarkiistajn individuojn de la ekspluatita aŭ ekskludita klaso.

En kelkaj epokoj anoj de tiu tendenco partoprenis en perforta agado, ekzemple bomboj en registaraj konstruaĵoj aŭ ŝtelo en bankoj, finfine kontraŭ la ŝtatperfortaj aŭ kapitalismoperfortaj institucioj, kiel en Argentino dum la 20aj aŭ 30aj jaroj de la 20-a jarcento, kie ĝi havis eĉ fortajn organizojn kaj gazetaron. Fine de tiu jarcento kaj komence de la 21-a jarcento kelkaj grupoj de tiu tendenco agadas en similaj kampoj de la movado kontraŭkapitalisma aŭ kontraŭ globaligo aŭ tutmondigo.

Ne estu en tiu tendenco la militoj aŭ revoluciaj eventoj ligataj al amasmovadoj, kiel tiu de la Maĥnovŝĉino, regata de Nestor Maĥno en Ukrainio aŭ la liberecana partopreno de anarkiistoj en la Hispana Enlanda Milito.

## Vidu ankaŭ
* Bando de Bonnot
* Eksproprietiga anarkiismo
* Kontraŭleĝismo

## Eksteraj ligiloj
* Act for freedom now!
* Some writings of Alfredo Maria Bonanno
* 325 Magazine

Kategorio:Anarkiismaj pensoskoloj
Agata

**Agata** estas virina nomo devenanta el la greka. Ĝi signifas bono.

## Nomtagoj 
* 11-a de januaro
* 5-a de februaro

## Famaj Agata 
* Agatha Christie brita verkistino
* Antoine d'Agata

## Sanktulo 
* Sankta Agata

## Formoj en aliaj lingvoj 
* angle Agatha
* france Agathe
* hungare Ágota kaj Agáta
* pole Agata
* serbe Agica

## Agata en komunumonomoj 
* Kunágota
* Sant'Agata Bolognese
* Sant'Agata Feltria
* Sant'Agata Fossili
* Sant'Agata de' Goti
* Sant'Agata del Bianco
* Sant'Agata li Battiati
* Sant'Agata di Puglia
* Sant'Agata di Esaro
* Sant'Agata di Militello
* Sant'Agata sul Santerno
* Sárszentágota
* Tovo di Sant'Agata

## Vidu ankaŭ 
* Agate (apartigilo)
* Agato (gemo)

Kategorio:Virinaj personaj nomoj
Bucsa

**Bucsa** [buĉa] estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Szeghalom. La nomo ne havas sencon en la hungara.

## Bazaj informoj 
* Areo: 56&nbsp;km²
* Loĝantaro: 2530
* Poŝtkodo: 5527
* Telefonprefikso: 66

## Situo 
Bucsa situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Karcag troviĝas 15, Füzesgyarmat 20, Szeghalom 29, Békéscsaba 76, Budapeŝto 178 km.

## Historio 
La komunumo estis loĝata jam dum neolitiko, kuprepoko, bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio devenis el 1321 pri la vilaĝo. En 1586 la turkoj forbruligis ĝin, sed la loĝantaro rifuĝis. La kampoj kaj la administrado apartenis al Füzesgyarmat. La refondiĝo okazis nur en 1941.

Vilaĝservoj estas katolika kaj kalvinana preĝejoj, lernejo, komunuma domo, kuracejo, poŝto, restoracio.

## Ĝemelurboj 
Ĝemelurbo estas 20ra| Kökös, Rumanio.

## Famuloj 
En Bucsa naskiĝis:
* agronomo László Ruzsányi
* aktoro Árpád Kóti.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Diomedo

**Diomedo** (*Diomedes*) estas antikva greka legenda persono, plej fama gvidanto de la troja milito, komandanto de 80 argos-aj ŝipoj.

Liaj famoj agoj estis la vundigo de *Afrodite*, murdo de la reĝo Rezo kaj la trakoj, forrabo de la sankta portreto de diino Palas Atene, kiu portreto protektsi Trojon.

Diomedo eksciis - reveninte el la milito - ke lia edzino iĝis malfida al li kaj oni pridiskutas lian pretendon je la argos-a trono. Li fuĝis en Italion, kie en Apulia fondis la urbon *Argyrippe* (pli poste *Arpi*) kaj fine packontraktis kun la trojanoj.

Diomedo estis estimata kiel heroo en *Argos* kaj *Metapontum*. Laŭ romiaj fontoj, Afrodite transformis liajn kunulojn al birdoj, kiuj setlis sur la Diomedo-insuloj ĉe bordo de *Apulia* kaj estis malamikaj al ĉiuj negrekaj personoj.

## Vidu ankaŭ 
* Kresido (filino de Kalĥaso)
* Diomedo-insuloj en la Behring-markolo

Kategorio:Epigonoj
Kategorio:Herooj de la helena mitologio
Kategorio:Roluloj de la Iliado
Diomedo-insuloj

eta|300px|dekstra|Satelita foto pri la Beringa marvojo, meze la insuloj
eta|300px|dekstra|La du insuloj
eta|300px|dekstra|kolorfalsigita satelita foto

**Diomedo-insuloj** () estas du malgrandaj insuloj en la Bering-maro. La insuloj situas 4&nbsp;km unu de la alia, inter ili troviĝas limo de Rusio kaj Usono, tiu limo kongruas tie kun la internacia datlinio.

La pli granda insulo () nomiĝas Ratmanov-insulo (aŭ Granda Diomedo) kaj apartenas al la rusia Ĉukĉ-lando. Ĝi ne havas konstantajn loĝantojn, sed gravas ties meteorologia stacio.

La pli malgranda insulo (Malgranda Diomedo) apartenas al Alasko kaj loĝas tion ĉukĉoj.

La nomo de la insuloj venas de la dana maristo Vitus Jonassen Bering, kiu vizitis la insulojn je la 16-a de aŭgusto 1728, je tago de Sankta Diomedo.

La kontrakto pri vendo de Alasko (1867) deklaras, ke la limo devas estis en sama distanco de la du insuloj, poste rekte norde dividas la Glacian maron.

Oni planas submaran tunelon tra la Beringa markolo, kie la insuloj aperas kiel intervojaj stacioj. (Bering-markola tunelo)

## Vidu ankaŭ 
* Insuloj en Rusio

Kategorio:Insuloj en Alasko
Kategorio:Insuloj en la Beringa maro
Kategorio:Insuloj en la Ĉukĉa maro
Kategorio:Insuloj en Ĉukĉa aŭtonoma distrikto
Kategorio:Ekstremaj punktoj de Rusio
John o' Groats

'''John o' Groats''' estas vilaĝo en nordorienta Skotlando.

Inter Britoj, ĝi famas nur pro sia loko, ĉe preskaŭ la plej nordorienta pinto de la ĉeftereno. Kiam oni volas organizi longan vojaĝan eventon (ekzemple bicikle, ktp), estas kutimo iri de Land's End en sudokcidenta Anglio (en Kornvalo) al John o' Groats, jen distanco de proksimume 1400km, depende iom de la preciza vojo. La tute plej nordorienta terpinto nomiĝas Duncansby Head, proksimume 3 kilometrojn for de John o' Groats, sed estas neniu vilaĝo tie.

La nomo de la vilaĝo (kun prononco [ʤɒn ə gɹəʊts] laŭ la 'norma' angla maniero, sed skoto dirus Groats pli kiel [gɾoːts]) devenas de nederlando Jan de Groot [jan də xroːt].

Kategorio:Vilaĝoj de Skotlando
Biharugra

**Biharugra** estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Sarkad.
eta|Blazono de Biharugra

## Bazaj informoj 
* Areo: 53&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1100
* Poŝtkodo: 5538
* Telefonprefikso: 66

## Situo 
Biharugra situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ maldekstra bordo de Rapida Körös, la fervojo kaj Rumanio estas proksime.

## Historio 
La komunumo estis loĝata jam dum la bronzepoko. En la 12-a jarcento monaĥejo formiĝis, kiun la tataroj detruis en 1241. Dum la historio la komunumo apartenis al Bihar, al distrikto de Nagyszalonta. La turkoj denove detruis la vilaĝon en la 16-a jarcento. La kalvinana preĝejo en 1772 (la turo nur en 1801), la paroĥo en 1817 konstruiĝis, kie Petőfi tranoktiĝis en 1849. En 1944 okazis batalo de tankoj en la vilaĝo. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno. En 1949 preĝdomo de baptistoj konstruiĝis, en 1951 kolĥozo pri Antaŭen formiĝis.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, poŝto, kulturdomo, biblioteko, apoteko.

## Vidindaĵoj 
* Kalvinana preĝejo (Biharugra)
* kastelo de Bölöny [boloni]
* apud la vilaĝo fiŝlagoj troviĝas

## Famuloj 
* En Biharugra naskiĝis Pál Szabó (verkisto), lia naskiĝdomo estas memordomo kaj muzeeto.
* En Biharugra mortis politikistoj József Bölöny kaj István Nedeczky.

## Ĝemelkomunumoj 
Ĝemelkomunumoj estas 20px| Bodos kaj Bibarcfalva, Rumanio.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Pfannenstiel

eta|300px|dekstra|Belvidturo sur Pfannenstiel
eta|300px|dekstra|Restoracio Pfannenstiel-Hochwacht
**Pfannenstiel** ("patotenilo") estas montoĉeno de la Antaŭalpoj transiranta al la Svisa Mezlando inter la Lago de Zuriko kaj la Greifensee. Temas pri flanka respektive meza moreno de la Linth-Glaĉero, kiu dum la glaciepoko kovris la valojn, kie hodiaŭ troviĝas la mezlandaj lagoj. Pfannenstil formas la limon inter la distriktoj Meilen kaj Uster en la Kantono Zuriko. La montoĉeno Pfannenstiel komencas en sudo ĉe Rapperswil kaj entenas la tutan ĉenon kun Pfannenstiel Hochwacht ĝis la Zurikmonto. La plej alta pinto estas *Pfannenstiel-Hochwacht* (Pfannenstil Altobservejo) kun 853 metroj super marnivelo sur la limo inter la komunumoj Egg ZH kaj Meilen. Aliaj pintoj estas de sudoriento al nordokcidento *Wassberg* (715 m), *Öschbrig* (696 m), Adlisberg (701 m) kaj Zürichberg (670 m).

## Historio 
La montoĉeno formiĝis en la lasta glaciepoko, kiam la gigantaj langoj de la Linth-Glaĉero kovris la Svisan Mezlandon. Post sia retiriĝo la glaĉero postlasis la lagojn (Lago de Zuriko kaj Greifensee) kaj siajn flankajn kaj mezajn morenojn (Pfannenstiel kaj Zimmerberg).

En malfrua mezepoko sur Pfannenstil troviĝis unu el la altobservejoj, kiu formis informtranssendsistemon de la Svisa Ĵurkomunumo.

## Nomo 
Pri la deveno de la nomo *Pfannenstil* (signifo en Esperanto: *kaseroltenilo*) la sciencistoj disputas ĝis hodiaŭ. Laŭ la zurika historiisto *Leonhard de Muralt* la nomo Pfannenstiel datiĝas el la 17-a jarcento kaj rilatas al la peĉkaserlolo por la fumsignoj de la altobservejo. Tiu-ĉi hipotezo tamen estas dubinda, ĉar en dokumentoj la nomo jam aperis en la jaro 1333, kiam la altobservejo ankoraŭ ne ekzistis. Estas do pli verŝajna, ke la nomo estis donita al la monto pro ĝia formo, kiu similas iomete al kaserolo kun tenilo.

Dum certa tempo estis uzita ankaŭ la skribmaniero *Pfannenstil*, kiam oni tro rapide oficialigis skribreformon anstatauigante *ie* per simpla *i*. La reformo poste malakceptiĝis kaj la ŝildoj en Meilen iom post iom estis remodifikitaj.

## Turismo 
La regiono de Pfannenstiel estas ŝatata migradejo por zurikanoj kaj ĝi vivas de loka turismo. La Forch-Fervojo kondukas super la pasejo Forch, kiu ligas la urbon Zuriko kun la Zurika Oberlando. De Forch oni en unu-hora migrado facile povas atingi pinton Pfannenstiel-Hochwacht, kie hodiaŭ troviĝas la belvidturo, kiu antaŭ staris sur la monto Bachtel kaj tradicia restoracio, kie oni bone manĝas, se oni ne preferas rosti kolbasojn ĉe unu el la multnombraj familiaj fajrejoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo *Migrado sur Pfannenstil* en germana lingvo

Kategorio:Montoj en Svislando
Kategorio:Montoj de la Antaŭalpoj
Kategorio:Montoj en la Svisa Mezlando
Kategorio:Kantono Zuriko
Kategorio:Montoj kun alteco inter 0 kaj 999 m
Kardoskút

**Kardoskút** (kardoŝkUt) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Orosháza. La loknomo signifas: glava-puto.

## Bazaj informoj 
* Areo: 77&nbsp;km²
* Loĝantaro: 990
* Poŝtkodo: 5945
* Telefonprefikso: 68

## Situo 
Kardoskút situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭfervojo Mezőhegyes-Orosháza, la lasta kaj Tótkomlós estas proksime. Apud la vilaĝo troviĝas protektata lago por birdoj, kie vivas gruo, Blankfrunta ansero, Malgranda ansero.

La vilaĝo naskiĝis en 1950.

Ĝemelurboj estas 20px| Homoróddaróc kaj Homoródjánosfalva Rumanio.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kuracejo, poŝto, kulturdomo, restoracio.

== Komunumoj pri *kút* (= puto) en Hungara reĝlando ==

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Izomero

**Izomeroj** estas molekuloj, ĉe kiuj la atomkernoj entenas samnombrajn protonojn kaj neŭtronojn, sed ilia strukturo aŭ spaca konstruo diferencas. La unua tipo estas la **struktura izomerio**, la dua la **stereoizomerio**.

La strukturan izomerion kaŭzas flanka grupo aŭ situo de funkcia grupo.

center|400px|izomeroj de la propanolo

* I. propan-1-olo
* II. propan-2-olo
* III. metil-etil-etero

La stereoizomerio venas el tio, ke la atomoj de la organikaj kombinaĵoj kuŝas ne en la sama ebeno. Tiel unu kombinaĵo povas estis ebena spegulbildo de alia (enantiomero) aŭ aliforme diferencas en la spaca konstruo (dia-stereomero). Ili havas du formojn: ili estas turneblaj unu en la alian tra la kemia ligo (konformaciaj izomeroj) aŭ ne (cis-trans-izomeroj).

Izomerio estas ankaŭ tiu fenomeno, kiun rimarkis Pasteur: kelkaj kombinaĵoj povas diferenci nur en tio, ke ilia solvaĵo detrunas la polarizan ebenon de la polarizita dekstren aŭ maldekstren. Por tiu izomerio la plej konata ekzemplo estas la solvaĵo de la simplaj sukeroj: la dekstre turniganta sukero ricevas d-antaŭsignon, dum la maldekstre (live) turniganta laŭ m-antaŭsignon.
Lukumo

eta|dekstra|200px|Lukumo
**Lukumo** (, , , ) estas tre dolĉa frandaĵo, kiu estas populara en Turkio, Kipro, kaj en la balkanaj landoj kiel Grekio kaj Albanio.

La frandaĵo ĉefe konsistas el sukero, fruktoj, ĝelo kaj iom da nuksoj (tipe, aveloj, migdaloj aŭ pistakoj) kaj kokoso kaj povas havi diversajn kolorojn.
[eta|maldekstra|300px|Elmontro de lukumoj en [Istanbulo]]

Kategorio:Dolĉaĵoj
Kategorio:Mezorienta kuirarto
Nikolaj Judeniĉ

**Nikolaj Judeniĉ** () (, Moskvo, Rusio – , Francio) estis gvidanto de la nordokcidentaj blankaj kontraŭrevoluciaj taĉmentoj dum la rusia enlanda milito (1918–20).

Judeniĉ soldatservis ekde 1879 en la cara armeo, en 1887 finis en la Staba Akademio, poste li servis ĝis 1902 ĉe la stabo, iĝis regimenta komandanto. Li partoprenis en la rusa-japana milito (1904–05), poste oni altrangigis lin al generalo (1905).

Oni nomumis lin en 1913 al gvidanto de la kaŭkaza militista regiono. Li direktis dum la unua mondmilito la gravajn batalojn en Kaŭkazio kaj Turkio (1914–15 kaj februaro-oktobro de 1917) (batalo de Erzurum, Batalo de Erzincan).

Post la bolŝevika puĉo de 1917, Judeniĉ elmigris en Finnlandon, poste retiriĝis en Talinon, Estonio. Li ekatakis en majo de 1919 kontraŭ Petrogrado (hodiaŭ Sankt-Peterburgo) sed lia voluntula armeo estis venkita kaj devis retiriĝi en Estonion.

En julio de 1919, Aleksandr Kolĉak (gvidanto de la kontraŭbolŝevika registaro en Siberio) nomumis lin al ĉefkomandanto de la nordokcidenta blanka armeo. Judeniĉ organizis armeon kun 12.000 soldatoj el la Baltia regiono.

Ĉar li ne tro estimis la estonian registaron kaj lia ĉefo Kolĉak rifuzis sendependecon de Finnlando, li eĉ disputis kun la britaj konsilistoj, tiel lia politika apogo malpliiĝis. En oktobro de 1919, li reekis ofensivon – paralele kun aliaj atakoj kontraŭ Moskvo –, sed la Ruĝa Armeo haltigis lian armeon ĉe Pulkovo, antaŭurbo de Petrogrado. Li devis retiriĝi en Estonion kaj la armeo disiĝis en januaro de 1920. Judeniĉ fuĝis en Francion kie vivis ĝismorte.

Kategorio:Rusiaj generaloj
Kategorio:Homoj de la Rusia enlanda milito
Kategorio:Rusiaj militistoj de la Unua Mondmilito
Kategorio:Rusiaj monarkiistoj
Kategorio:Mortintoj pro tuberkulozo
Kategorio:Titoluloj de la franca Milita Kruco 1914-1918
Kategorio:Grand-oficiroj de la Honora Legio
Küsnacht

**Küsnacht ZH** estas urbo en la distrikto Meilen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 13'026 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Kun averaĝa impostigebla jara salajro de CHF 149'400 (proksimume EUR 91'000) ĝi estas unu el la plej riĉaj komunumoj de la tuta mondo. ***(Ne miksu kun Küssnacht en Kantono Ŝvico!)***

## Geografio 
Küsnacht situas inter Zuriko kaj Meilen ĉe la ora bordo de la Lago de Zuriko je la okcidenta deklivo de la montoĉeno Pfannenstiel.

## Trafiko 
Tra Erlenbach pasas la orborda linio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu de la Ĉefstacidomo Zuriko tra  kaj Meilen kondukas al Rapperswil. Tra ĝi kaj lokaj aŭtobusoj la komunumo estas bonege konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio. La komunumo ankaŭ atingeblas per ŝipoj de la Zuriklaga Ŝipkompanio.

## Historio 
Unuaj setlejoj en Küsnacht ekzistis en surfostaj vilaĝoj ĉe la lagobordo jam en la novŝtonepoko kaj la bronzepoko antaŭ proksimume 5000 jaroj. En la romia epoko en Küsnacht ekzistis granda bieno kun la nomo *fundus Cossiniacus*, el kiu deduktiĝis la aktuala nomo de urbo. En mezepoko inter 950 ĝis 1250 post Kristo regis en Küsnacht la libersinjoroj de Regensburg. En la malfrua mezepoko la ordeno de la johanitoj instalis en Küsnacht komandorejon por sia administra distrikto Küsnacht, kun la reformacio la johanitaj posedaĵoj transiris al la urbo Zuriko. Küsnacht ĝis post la Helveta Revolucio restis la distriktĉefloko. En la jaro 1815 tiun rolon transprenis la urbo Meilen.

En la 19-a jarcento en Küsnacht estis publikigita la liberala pamfleto *Memorando de Küsnacht*, en kiu estis postulita nova kantona konstitucio kun egalaj rajtoj por urbo kaj kamparo.

En 1832 estis malfermita sub la gvido de Ignaz Thomas Scherr en *Seehof* la unua ŝtata por-instruista seminario en la konstruaĵo kie hodiaŭ troviĝas la C.G.Jung-Instituto. Hodiaŭ en la urbo troviĝas anstataŭ la por-instruista seminario la kantona gimnazio de Küsnacht. eröffnet. Der erste zweijährige Ausbildungskurs wurde von 35 angehenden Lehrern besucht. Aus dem Küsnachter Lehrerseminar sind u.a. bekannte Schweizer Dichter wie Jakob Bosshart und Albin Zollinger hervorgegangen. Heute beherbergt die Gemeinde anstelle des Lehrerseminars die Kantonsschule Küsnacht.

## Gravaj personecoj, kiuj vivis aŭ vivas en Küsnacht 
* Thomas Mann
* Carl Gustav Jung
* Tina Turner
* Lipót Szondi (hungara-svisa psikiatro)

## Vidu ankaŭ 
* Küsnacht Goldbach (stacidomo)
* Küsnacht ZH (stacidomo)
* Forch (stacidomo)
* Neue Forch (stacidomo)
* Küssnacht ĉe Rigi kun kiu oni ne miksu la komunumon Küsnacht apud Zuriko.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo *Küsnacht ZH*

Kategorio:Urboj de Svislando
Guy de Lusignan

**Guy de Lusignan** (1150 – 1194) estis franca kavaliro, kiu per nupto kun jerusalema princino Sibilo fariĝis jerusalema reĝo kaj kiu alkondukis la reĝlandon en katastrofon apud Hattin la 4-an de julio 1187.

Kategorio:Personoj de krucmilitoj (kristanoj)
Kategorio:Dinastio Lusignan
Kategorio:Kipraj reĝoj
Kategorio:Reĝoj de Jerusalemo
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Francaj nobeloj
Vilhelmo de Tiro

**Vilhelmo de Tiro** (1130 - 1185) estis jerusalema historiisto, kronikisto kaj ĉefepiskopo de Tiro.

## Junaĝo 
Vilhelmo naskiĝis en Jerusalemo ĉirkaŭ la jaro 1130. Li devenis el dua generacio de eŭropanoj, kiuj ekloĝis en Palestino post la unua krucmilito. Li havis unu fraton, kiu nomiĝis Ralph kaj kiu estis komercisto. Ĉiuokaze Vilhelmo ne devenis el nobela familio. Kiel junulo li studis en Jerusalemo, kie li finstudis la latinan lingvon, la grekan lingvon kaj eble ankaŭ la araban lingvon. Lia kunlernanto estis la pli posta jerusalema reĝo Baldueno la 3-a. Ĉar en Jerusalema reĝlando ekzistis nenia universitato, Vilhelmo foriris en duono de la kvardekaj jaroj en Eŭropon, kie en Orleans kaj Parizo li studis teologion kaj liberajn artojn. Pli poste li en Bologna studis civilan kaj eklezian juron.

Kategorio:Francaj historiistoj
Kategorio:Latinlingvaj historiistoj
Kategorio:Krucmilita literaturo
Kategorio:Romkatolikaj ĉefepiskopoj
Kategorio:Kronikistoj
Kategorio:Universitato de Bolonjo
Kategorio:Jerusalemanoj