open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Islamo kaj samseksemo

La **islamaj opinioj pri la samseksemo** estas tiom variaj kiom tiuj de aliaj majoritataj religioj kaj ili estis suferintaj modifojn laŭlonge de la Historio. La Korano kaj la Hadito enhavas klarajn kondamnojn de la seksaj agoj inter personoj de la sama sekso. Du suraoj citas la historion de la "popolo de Lot" (konataj ankaŭ kiel sodomanoj), kiuj estis detruitaj pro partopreno en samseksa agado. La jura puno por la sodomio ŝanĝis laŭ la juraj skoloj: kelkaj preskribas la mortopunon, dum aliaj preskribas pli malgrandan punon. La samseksemo estas konsiderata delikto kaj estas malpermesita en la plej granda parto de islamal landoj, kiel en Saudarabio aŭ Irano. En kelkaj islamaj landoj relative sen ŝtata religio aŭ same relative mult-religiaj kiel Alĝerio, Maroko, Tunizio, Indonezio aŭ Turkio estas ĉiam relative iom da tolero. 

Spite tion, la gejerotika temaro estis tre ofta en la klasika literaturo de la araba mondo kaj eĉ de la islama mondo. En la klasika araba poezio oni celebras tre ofte la interviran amon, sed tio estis multe pli ofta ol la esprimoj de allogo inter virinoj. Kelkaj el la plej gravaj arabaj poetoj, kiel Abu Nuŭas, estis malferme samoseksema, almenaŭ laŭ la enhavo de sia poezio. *Mil kaj unu noktoj*, la plej konata ekzemplo de la popola araba literaturo de la Mezepoko, abundas en referencoj al la samseksema amo.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Duran, Khalid. Homosexuality in Islam, en: Swidler, Anne (eld.) Homosexuality and World Religions (1993). Trinity Press International, Valley Forge, Pennsylvania. ISBN 1-56338-051-X
* Endsjø, Dag Øistein, Sex and Religion. Teachings and Taboos in the History of World Faiths. London: Reaktion Books 2011. ISBN 978-1-86189-815-9
* Kilgerman, Nicole (2007). Homosexuality in Islam: A Difficult Paradox. Macalester Islam journal 2(3):52-64, Berkeley Electronic press.
* Khaled El-Rouayheb (2005), Before Homosexuality in the Arab–Islamic World, 1500–1800 Chicago. ISBN 978-0-226-72988-6
* Everett K. Rowson, J.W. Wright (eldonistoj), Homoeroticism in Classical Arabic Literature New York, 1997 ISBN 978-0-231-10507-1
* Arno Schmitt kaj Jehoeda Sofer (eldonistoj) (1992), Sexuality and Eroticism Among Males in Moslem Societies Harrington Park Press ISBN 978-0-918393-91-3
* Stephen O. Murray kaj Will Roscoe (eldonistoj) (1997), Islamic Homosexualities: culture, history, and literature NYU Press New York ISBN 0-8147-7468-7

## Vidu ankaŭ 
* Samseksemo kaj religioj

## Eksteraj ligiloj 
* Paco Ramírez; Samir Bargachi (13a de junio 2016). « Islamismo y homosexualidad: hacia el delito de lesa humanidad». El Español. Konsultita la 30an de septembro 2019.

Kategorio:Ŝario
Kategorio:GLAT-leĝaro
Kategorio:Islamo kaj samseksemeco
Kategorio:GLAT en Afriko
Kategorio:Interseksa teorio
Ferenc Tarjáni

**Ferenc Tarjáni,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tarjáni Ferenc** estis hungara kornisto, altlerneja instruisto.

Ferenc Tarjáni naskiĝis la  en Dorog, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Ferenc Tarjáni komence violonadis en muziklernejo en sia naskiĝurbo, iom poste en Tarhos, sed pro brakorompiĝo li ŝanĝis la instrumenton al korno jam en muzikarta mezlernejo en Budapeŝto (1954-1961). Lia plej grava instruisto estis János Ónozó. Intertempe en 1957 li estis primara kornisto en poŝtista simfonia orkestro, inter 1958 kaj 1995 en la simfonia orkestro de Hungara Radio. En tiu longa periodo li kun la orkestro (ankaŭ kiel solisto) koncertis en Eŭropo, Ameriko, Azio. Li fondis ankaŭ blovorkestrojn. Ekde 1975 li instruis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt kiel docento, poste en pli alta posteno. Inter 1987-2007 li estis arta gvidanto de somera muzika tendaro. Li ricevis muzikkonkursajn premiojn ekde 1962, ŝtatajn premiojn inter 1965-2004. Li edziĝis en 1961, filo naskiĝis post 3 jaroj.

## Elektitaj koncertoj 
* Luksemburgo (1978)
* Pekino (1983)
* Munkeno (1984)
* Prago (1986)
* Sidnejo (1999)

## Lia lernolibro 
* *Kürtiskola kezdőknek* (serio, kunverkinto)

## Elektitaj disĉiploj 
* Szabolcs Zempléni

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto kaj videoj
* hungarlingva membiografio
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kornistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kolnovice

**Kolnovice** (, ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Mikulovice. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km norde de Mikulovice sur limo kun Pollando. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unuaj dokumentoj parolas pri la municipo en la jaro 1263.

Post ellandigo de la devenaj germanaj loĝantoj en la jaro 1945 la municipo estis alloĝigita nur parte kaj prefere nur ĝistempe. La situo de Kolnovice rekte en apudlima zono estis kaŭzo de tio, ke iom post iom ĝi estis likvidita tiel, ke en la jaro 1990 restis en ĝi nur 37 domoj kontraŭe al 153 en la jaro 1930. En la jaro 1959 la ŝtatlimo kun Pollando en tiu ĉi sektoro estis ja reguligita je 93,7 hektaroj utile al Ĉeĥoslovakio.

Kolnovice estis memstara municipo ĝis la jaro 1960, kiam ĝi estis almembrigita al Mikulovice.

Ĉe Kolnovice troviĝas du domaroj fonditaj fine de la 18-a jarcento sur loko de senjoraj kortoj kaj nuntempe grandparte neniigitaj, nome Vysutá kaj Terezín.

### Vysutá 
**Vysutá** (ĝis la jaro 1949 *Renertov*, ger. *Rennertsfeld*, ankaŭ *Rennedsfeld*, *Rennersfeld*), fondita en la jaro 1791 nomita laŭ Johanna Rennert, posedanto de bieno en Kolnovice. Estis ĉi tie en la jaro 1930 38 domoj, en la jaro 2001 nur 16. Kelke da oriente situantaj parceloj, sur kiuj troviĝis nun jam detruitaj domoj, en la jaro 1958, post la reguligo de la ŝtatlimo, troviĝis en Pollando, du kio temas pri modernaj polaj parceloj en katastra teritorio Gierałcice, apartenantaj al komunumo Głuchołazy. Okaze de tiuj ĉi domoj temas plejparte pri lokoj kun vegetaĵo, dum kio du domoj troviĝis meze de kampo, dume la resto ĉe vojo direktanta al ŝoseo kuniganta Głuchołazy kaj Gierałcice.

### Terezín 
**Terezín** (ger. *Theresienfeld*, pol. *Terezyn*), fondita en la jaro 1796 kaj nomita laŭ la patrino de Rennert. Ĉi tie estis en la jaro 1930 51 domoj, en la jaro 2001 nur 8. En tiu ĉi domaro en la jaro 1874 naskiĝis signifa silezia skulptisto Josef Obeth.

Ambaŭ domaroj estis al la 1-a de januaro 1976 administre nuligitaj.

## Loĝantaro 
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jeseník
Kategorio:Mikulovice (distrikto Jeseník)
Kategorio:Setlejoj en Zlatohora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Dolní Heřmanice (Horní Heřmanice)

:*Estas ankaŭ Dolní Heřmanice.*

**Dolní Heřmanice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Horní Heřmanice en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas proksimume 2,5&nbsp;km okcidente de Horní Heřmanice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 96 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Dolní Heřmanice situas en katastra teritorio **Dolní Heřmanice v Čechách** kun areo 6,24&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Fotogalerio 

Chalupa Dolní Heřmanice.JPG|Domo en Dolní Heřmanice
Roubenky Dolní Heřmanice.JPG|Domoj en Dolní Heřmanice

Kategorio:Horní Heřmanice (distrikto Ústí nad Orlicí)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Ústí nad Orlicí
Kategorio:Setlejoj en Zábřeha montetaro
Horní Heřmanice (Bernartice)

**Horní Heřmanice** (, *Ober-Hermsdorf*, *Oberhermsdorf*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Bernartice. Ĝi situas plejparte ambaŭflanke de rojo Heřmanický potok; norde ĝi ligas al Jasienica Górna en Pollando. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
Vilaĝo Horní Heřmanice estas unuafoje menciata en la jaro 1266, en la jaro 1291 ĝi nomiĝis *Hermanni villa* kaj en la jaro 1305 estas menciata en ĝi voktejo, preĝejo kaj 38 lanoj. Horní Heřmanice apartenis al senjorujo de vroclavaj episkopoj (en la jaro 1305 enkadre de senjorujo Frýdberk (Žulová), en la jaro 1470 al Vidnava kaj fine al senjorujo de Jánský Vrch). Sed en la jaro 1742, post la unua milito je heredaĵo aŭstra pli granda parto de la vilaĝo falis al Prusio (hodiaŭa Jasienica Górna en Pollando) kaj el la resto de la vilaĝo, kiu restis sur teritorio de Aŭstria Silezio, apartenis signifa parto de la parceloj al korto apartenanta al la menciita feŭda voktejo.

Post enkonduko de municipa establo en la jaro 1850 estis Ĉeĥa Silezio la restinta Horní Heřmanice unue domaro de Bílá Voda, sed ekde la jaro 1869 ĝis nun ĝi estas domaro resp. parto de municipo Bernartice.

## Loĝantaro 
En Horní Heřmanice estas registritaj 34 adresoj: 32 daŭre loĝigitaj domoj kaj 2 dumtempaj aŭ refreŝigejaj objektoj. Dum popolnombrado el la jaro 2001 ĉi tie estis kalkulitaj 27 domoj, el tio 18 daŭre loĝigitaj.

## Vidu ankaŭ
* Fervojlinio Lipová Lázně – Javorník ve Slezsku
* Landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando

## Pluaj fotoj 

Dům v Horních Heřmanicích.jpg|Parto de la vilaĝo ĉe ŝtatlimo
Horní Heřmanice C. zbytky zámku.jpg|Restaĵoj de kastelo
Kaple sv. Jana Nepomuckého v Horních Heřmanicích.jpg|Kapelo de sankta Johano Nepomuka
Hasičská zbrojnice v Horních Heřmanicích.jpg|Fajroestingista armilejo
Horní Heřmanice A. železniční stanice.jpg|Fervoja haltejo

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jeseník
Kategorio:Bernartice (distrikto Jeseník)
Kategorio:Setlejoj en Vidnava malaltebenaĵo
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Kategorio:Setlejoj dividitaj pro ŝtatlimo
Szabolcs Zempléni

**Szabolcs Zempléni** [sabolĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zempléni Szabolcs** estis hungara kornisto, altlerneja instruisto.

Szabolcs Zempléni naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Szabolcs Zempléni en aĝo de 6 komencis pianadi, en 1994 li ŝanĝis la instrumenton al korno. Inter 2002-2004 li studis en muzikakademio de Berlino, poste li akiris diplomon en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt en 2005. Liaj plej gravaj instruistoj estis :de:Christian-Friedrich Dallmann respektive Ferenc Tarjáni. Intertempe en aĝo de 19 li aliĝis al la festivala orkestro de Budapeŝto. De 2005 ĝis 2013 li estis la primara kornisto en la simfonia orkestro en Bamberg, ekde 2010 li instruas en Muzikarta Altlernejo de Trossingen. Pli malofte li instruas ankaŭ en Londono kaj Tokio. En la aĝo de 17 jaroj li gajnis la unuan muzikpremion en Prago, poste li havis pliajn. El ili elstaras la germana premio en 2005, kiu malfermis la karieron en Germanio.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* germanlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kornistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Široký Brod

**Široký Brod** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, loka parto de municipo Mikulovice. Ĝi troviĝas proksimume 4,5&nbsp;km sudokcidente de Mikulovice survoje al Jeseník, sur ambaŭ bordoj de rivereto Bělá. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unuaj dokumentoj parolas pri la municipo en la jaro 1416. La nomo estiĝis laŭ travadejo trans rivereto Bělá.

La municipo havis plejparte germanan loĝantaron vivtenanta sin per agrikulturo, sed ankaŭ per laboro en arbaroj. En la pasinteco estis sur teritorio de la municipo trovejoj de oro kaj grenatoj en skisto.

Široký Brod estis de komence municipa establo en la jaro 1850 ĝis la jaro 1960 memstara municipo, poste ĝi estis alligita al Mikulovice.

Ĝis la jaro 1924 apartenis al ĝi ankaŭ domaroj *Studený Zejf* kaj *Chebzí*, kiuj poste estis almembrigitaj al Písečná.

## Loĝantaro 
## Interesaĵoj 
La teritorion de Široký Brod trafas ankaŭ:
* Protektata pejzaĝa regiono Jeseníky
* Birda regiono Jeseníky (por bonazio kaj krekso)

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jeseník
Kategorio:Mikulovice (distrikto Jeseník)
Kategorio:Setlejoj en Zlatohora montetaro
Beroun-Hostim

:*Estas ankaŭ Hostim.*

**Beroun-Hostim** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Beroun, troviĝanta en distrikto Beroun. Ĝi troviĝas proksimume 4&nbsp;km oriente de urbocentro. Tra la vilaĝo trafluas rivero Loděnice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/116. Estas ĉi tie registritaj 65 adresoj kaj vivas ĉi tie daŭre  ().

Beroun-Hostim situas en katastra teritorio **Hostim u Berouna** kun areo 3,01&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Minejo Alkazar 
Sur katastro de Hostim troviĝas eksa mura kalkoŝtona minejo Alkazar. En periodo de la dua mondmilito ĉi tie estiĝis sistemo de subteraj koridoroj, kiuj devis servi sub kaŝnomo Kainit kiel sekreta fabriko por produkti armilaron de germana armeo. En la jaro 1950 ĝis 1964 ĉi tie estis deponata radioaktiva rubo el minejoj el Jáchymov. Tiu ĉi subtera deponejo de la radioaktiva rubo estis sekurigita nur en la jaro 1997.

## Fotogalerio 

103 Hostim SSV a kopec před Svatým Janem.jpg|Hostim kaj monteto antaŭ Svatý Jan pod Skalou
Restaurace U Krobiána, Karlštejnská 12, Beroun-Hostim, Beroun, okr. Beroun, Středočeský kraj 01.jpg|Restoracio U Krobiána, Beroun-Hostim
Usedlost, Třesina 18, Beroun-Hostim, Beroun, okr. Beroun, Středočeský kraj 03.jpg|Domo en Beroun-Hostim
Johnův válcový mlýn, Ke Svatému Jánu 16, Beroun - Hostim, Beroun, okr. Beroun, Středočeský kraj 02.jpg|Cilindra muelejo de John en Beroun-Hostim

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Beroun
Kategorio:Partoj de Beroun
Kategorio:Deponejoj de radioaktiva rubo en Ĉeĥio
Kasandra (duoninsulo)

**Kasandra** estas la plej okcidenta el tri duoninsuloj de la pejzaĝo Ĥalkidiko en norda Grekio. En la norda parto la teritorio estas relative ebena kaj intense agrikulture utiligata, en la suda parto la tereno estas pli monta - la plej granda monto altas proksimume 400 metrojn. La arbaroj de la teritorio amplekse reduktiĝis per bruloj, laste en 2006.

La marbordo de la duoninsulo ĉe la Mediteraneo grandparte konsistas el vastaj sablaj plaĝoj, sed ankaŭ ekzistas rokaj klifaj partoj de la marbordo.

La antikva nomo de la duoninsulo estis *Pellene* aŭ *Flegra*.

Kategorio: Ĥalkidiko
Kategorio:Duoninsuloj en Grekio
Aŭtonoma Universitato de Barcelono

La **Aŭtonoma Universitato de Barcelono** (en latino: *Autonoma Vniuersitas Barcinonensis*, en kataluna kaj oficiale: *Universitat Autònoma de Barcelona* kaj en la hispana: *Universidad Autónoma de Barcelona* (konata kiel la **UAB**)) estas publika universitato de Katalunio, Hispanio, kreita en 1968. La plej parto de ties lernejoj kaj ekster-akademiaj centroj estas en la Kampuso de **Bellaterra** (nomo kiu estas ankaŭ uzata populare por aludi al la Universitato) situanta en Cerdanyola del Vallès, (Provinco Barcelono). Ĝi havas lernejojn ankaŭ en Sabadell, San Cugat del Vallés, Manresa kaj en la urbo mem Barcelono. Ĝi havigas servojn por 37 166 lernantoj pere de la laboro de 3 262 profesoroj. Ĝi disponas de loĝeja komplekso de 812 apartamentoj, nome *Universitata Urbo*, situanta en la kampuso mem, kun enhavkapablo por 2 193 personoj kaj komunikiloj per trajno kaj per ŝoseo, je 25 minutoj for de la urbocentro de Barcelono. Temas pri unu el la universitatoj plej elstaraj en la hispana universitataro laŭ plej parto de akademiaj hispanuniversitataj klasigoj. Ĝi formas parton de la Reto de Universitatoj Instituto Joan Lluís Vives kaj estas aliĝinta al la Konferenco de Rektoroj de la Hispanaj Universitatoj.

## Galerio 

Edifici_Eureka.jpg|Konstruaĵo Eureka.
Plaça civica uab 1.JPG|La *Plaza Cívica* de la UAB en la kampuso de Bellaterra.
Biblioteca_Comunicacio_UAB.JPG|Biblioteko de Komunikaj Sciencoj de la UAB.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Lernejo de la Kulturo de Paco
* Cerdanyola Universitat (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Aŭtonoma Universitato de Barcelono
* Oficiala retejo de la Villa Universitaria de la Universidad Autónoma de Barcelona
* Aera bildo el Google Maps

Kategorio:Universitatoj en Katalunio
Kategorio:Barcelono
Kategorio:Cerdanyola del Vallès
Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1968
Rýdrovice

**Rýdrovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Horní Heřmanice en distrikto Ústí nad Orlicí. Ĝi troviĝas okcidente de moravia limo apud montopiedo de granita monto Krautzberger (796 m). La supra parto situas sur plataĵo. Vivas ĉi tie  ().

**Rýdrovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio.

## Historio 
La municipo estis fondita en la jaro 1790. En la supra parto loĝis germanaj loĝantoj, en la suba parto de la tiama vilaĝo loĝis ĉeĥa loĝantaro. En la jaro 1890 ĝi fariĝis memstara municipo. En la jaro 1971 ĝi estis spite al rezisto de la loĝantoj alligita al municipo Horní Heřmanice.

## Loĝantaro 
Kategorio:Horní Heřmanice (distrikto Ústí nad Orlicí)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Ústí nad Orlicí
Kategorio:Setlejoj en Orlica montaro
Badaĥŝan

[eta|200px|maldekstre|La aŭtonoma provinco Monta Badaĥŝano en [Taĝikio.]]
eta|200px|maldekstre|Provinco Badaĥŝan en nuna Afganio.
**Badaĥŝan** estas historia regiono kiu enhavas partojn de tio kio estas nune nordorienta Afganio, orienta Taĝikio, kaj la kantono Taŝkurgan en Ĉinio. La nomo restis en la Provinco Badaĥŝan, kiu estas unu el la 34 Provincoj de Afganio kiu estas en Nordorienta Afganio. Multo de la historia Badaĥŝan kuŝas ene de la Gorno-Badaĥŝana Aŭtonoma Regiono de Taĝikio situa en la sudorienta parto de la lando. La muziko de Badaĥŝan estas grava parto de la kultura heredo de la regiono.

Kategorio:Historiaj teritorioj
Kategorio:Geografio de Taĝikio
Kategorio:Geografio de Afganio
Králický Sněžník (monto)

**Králický Sněžník**, arĥaike ankaŭ **Kladský Sněžník** (pole: *Śnieżnik Kłodzki*, germane: *Glatzer Schneeberg* aŭ *Grulicher Schneeberg*, arĥaike ankauŭ *Spieglitzer Schneeberg* aŭ *Grosser Schneeberg*) estas la plej alta montopinto (1424&nbsp;m) de samnomata montaro, la tria plej alta en Ĉeĥio, troviĝanta sur ŝtatlimo kun Pollando, en longeco proksimume 16&nbsp;km tiriĝanta de urbo Králíky ĝis selo Kladské sedlo. Temas pri la kvara plej alta montopinto Krono de montaroj de Pollando kaj pri la plej alta punto de distrikto Ústí nad Orlicí kaj de la tuta Regiono Pardubice.

## Fotogalerio 

Kralicak.jpg|Vintra vido al montopinto de Králický Sněžník de sudo
Morava spring.jpg|Fonto de rivero Moravo sub pinto de Králický Sněžník
Nová Seninka kostel zima 06.jpg|Králický Sněžník el eliro de municipo Nová Seninka
Statue of elephant on the top of mountain Kralicky Sneznik.jpg|Elefantido – simbolo de Králický Sněžník
Králický Sněžník.JPG|Monto Králický Sněžník el sudo, marto de 2005
Kralicky-Sneznik-02.jpg|Monto Králický Sněžník de sudokcidento, majo de 2008
Kralicky-Sneznik-03.jpg|Kralický Sněžník

## Rilataj artikoloj 
* Belvedero sur Králický Sněžník
* Kabano Na Sněžníku - pole Schronisko PTTK "Na Śnieżniku"
* Kabano de Lichtenštejn sur Sněžník

Kategorio:Montoj kun alteco inter 1000 kaj 1999 m
Kategorio:Montoj en Králický Sněžník
Kategorio:Montoj en distrikto Ústí nad Orlicí
Kategorio:Dolní Morava
Kategorio:Montoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Kategorio:Natura parko Králický Sněžník
Kategorio:Krono de montaroj de Pollando
Din-i-Ilahi

eta|Abu'l-Fazl, unu el la disĉiploj de Din-i-Ilahi, prezentante *Akbarnama* al Akbar, Mogola miniaturo.
**Dīn-i Ilāhī** ("Religio de Dio") estis sinkretisma religio proponita de la Mogola imperiestro Akbar en la jaro 1582, kun la intenco kunigi kelkajn el la elementoj de la religioj el sia imperio, kaj tiel reamikigi la diferencojn kiuj estis dividintaj liajn subulojn. La elementoj estis ĉefe prenitaj el Islamo kaj Hinduismo, sed kelkaj aliaj estis prenitaj ankaŭ el Kristanismo, Ĝainismo kaj el Zoroastrismo.

Akbar defendis toleremon al aliaj religioj. Fakte, ne nur li toleris ilin, sed kuraĝigis debaton pri filozofiaj kaj religiaj temoj. Tio kondukis al la kreado de Ibādat Ĥāna ("Domo de Adorado") en Fatehpur Sikri en 1575.

*Dīn-i Ilāhī* estis simpla, unudeisma kulto, tolerema laŭaspekte, kaj centriĝis sur la figuro de Akbar mem kiel profeto, pro kio li altiris la koleron de la ulemo kaj de la ortodoksaj islamanoj.

## Notoj 
Kategorio:Mogola imperio
Kategorio:Religia plurismo
Eŭropa Rusio

[eta|250x250ra| Mapo de Eŭropa Rusio ene de Eŭropo en malhelverda. Ne videbla estas [Lando de Francisko Jozefo. Azia Rusio aŭ Siberio en helverda koloro.]]
**Eŭropa Rusio** aŭ **Eŭropa Rusujo** () konsistas el la okcidenta parto de Rusio, kiu situas ene de Eŭropo kaj havas areon de 3 960 000 km² (ĉirkaŭ 38% de Eŭropo). Ekde la 19-a jarcento, montaro Uralo (kun la rivero Uralo) estis difinita kiel la orienta limo por Eŭropo, sed ĉi tiu geografia difino estis diskutata. Geografie, la areo estas dominata de la Orienteŭropa ebenaĵo.

Ĉirkaŭ du trionoj de Rusio situas en Azio, sed la plimulto de la loĝantaro loĝas en la eŭropa parto. La plej gravaj urbocentroj en Eŭropa Rusio estas Moskvo kaj la ĉirkaŭaj Moskva provinco, Sankt-Peterburgo kaj Leningrada provinco.

En la epoko de la Rusia Imperio, la esprimo "Eŭropa Rusio" estis uzata en la imperio por referenci al tradiciaj orientslavaj teritorioj sub rusia regado, inkluzive de hodiaŭa Belorusio kaj la plej granda parto de Ukrainio.

## Vidu ankaŭ 
* Siberio
* Azia Rusio


Kategorio:Regionoj en Eŭropo
Králický Sněžník (montaro)

**Králický Sněžník**, aŭ ankaŭ **masivo de Králický Sněžník**, estas geomorfologia tutaĵo kaj alta, montoriĉa montetaro sur dislimejo de Bohemio, Moravio kaj Kłodzko. Pli granda parto de la montetaro situas en la pola Kłodzko, kie ĝi estas nomata **Masyw Śnieżnika**, germane la montaro nomiĝas **Glatzer Schneegebirge**. La plej alta monto estas Králický Sněžník (pole *Śnieżnik Kłodzki*, germane *Glatzer Schneeberg* aŭ *Grulicher Schneeberg*). Indikoj pri supermara alteco de la monto ne estas unuecaj en la fontoj, la polaj fontoj indikas 1425&nbsp;m&nbsp;s.&nbsp;m., la ĉeĥaj plej ofte 1424&nbsp;m&nbsp;s.&nbsp;m.

## Konstruaĵoj
* Sky Bridge 721 - la plej longa pendoponto en la mondo
* Pado en la nuboj - belvedero

## Rilataj artikoloj
* Valkaldrono Klodzko
* Selo Klodsko
* Landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando

Kategorio:Montaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Montaroj en Pollando
Kategorio:Jesenika regiono


Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Oui, oui, oui, oui

[eta|[Jean Philippe, kanto prezentanto, en 1962.]]

„**Oui, oui, oui, oui**” (esperante: „Jes, jes, jes, jes”) estas kanto verkita de Pierre Cour kaj Hubert Giraud prezentita france de Jean Philippe. Ĝi estis eldonita kiel muzikalbumeto kaj unuopaĵo en 1959 de Barclay Records. Ĝi estis elektita por reprezenti Francion en la Eŭrovido-Kantokonkurso en 1959 post gajni francan nacian finalon.

## Eŭrovido-Kantokonkurso 1959 
### Selekto 
„Oui, oui, oui, oui” partoprenis en nacia finalo organizita de la franca stacio Radiodiffusion-Télévision Française. Ĝi estis la gajninto, do kvalifis por reprezenti Francion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1959.

Ĝi estis prezentita unue, antaŭ Danio kun Birthe Wilke prezentante „Uh, jeg ville ønske jeg var dig”. Fine de la voĉdonado, la kanto ricevis 15 poentojn, obtenante la trian lokon de 11.

## Reludversioj 
* En 1959, la dirigento Franck Pourcel registris la kanton kun sia orkestro.
* En 1959, la kantistino Teddy Scholten, gajnintino de la Eŭrovido-Kantokonkurso 1959, registris nederlandan version kun la titolo „Oui, oui, oui”.
* En 1959, la kantistinoj Alice kaj Ellen Kessler, reprezentantinoj de Germanio en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1959, registris la kanton.
* En 1959, la kantisto Jean-Paul Mauric, reprezentanto de Francio en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1961, registris la kanton.
* En 1959, la itala kantistino Mina registris italan version.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Francio en la Eŭrovido-Kantokonkurso

Kategorio:Franclingvaj kantoj
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1959
Kategorio:Verkoj de 1959
Kategorio:Muziko en 1959
Tsada

**Tsada**, , en Esperanto teorie ankaŭ latinliterigebla *Cada* (malpli fidele al la greka originalo), estas komunumo de la Respubliko Kipro, sur la mediteranea insulo Kipro. La loĝloko situas 600 metrojn super la marnivelo. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

La loĝloko situas en la distrikto Pafoso, la okcidenta ekstremaĵo de la insulo, kaj situas 9 kilometrojn nordoriente de la urbocentro de la samnoma marhavena urbo Pafoso.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Stavros tis Minthis Monastery (02).jpg|
Stavros tis Minthis Monastery (12).jpg|

Kategorio:Vilaĝoj de Kipro
Kategorio:Pafoso
Hory Matky Boží

:*Eble vi serĉas: Hora Matky Boží, monton, monaĥejon kaj pilgriman lokon apud urbo Králíky.*

**Hory Matky Boží** (, , popole *Zlámané Hory* - *Rompitaj Montoj*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velhartice en distrikto Klatovy. La municipo situas en supermara alteco 676 m. Ankoraŭ komence de la 20-a jarcento Hory Matky Boží estis indikita kiel urbo, en kiu vivis 660 loĝantoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Hory Matky Boží** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,06&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1520.

*Zlámané Hory* estas nomo ofertiga, uzata precipe en enklavo de municipo Velhartice.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Hory Matky Boží (okr. Klatovy), kostel Jména Panny Marie od severozápadu.JPG|Preĝejo
Hory Matky Boží, kříž.jpg|Kruco
Hory Matky Boží, silnice.jpg|Konstruareo

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Velhartice
Kategorio:Eksaj urboj de Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Chien-Shiung Wu

**Chien-Shiung WU** (en tradicia ĉino: 吳健雄, simpligita ĉino: 吴健雄, pinyin: Wú Jiànconneg; Liuhe, Ĝjangsuo, 31-a de majo 1912 - Novjorko, la 16-an de februaro 1997) estis usona fizikisto naskita en Ĉinio sperta en radioaktiveco. Wu laboris pri la Projekto Manhattan, kie ŝi helpis disvolvi la procezon disigi metalan uranion en izranojn de uranio-235 kaj uranio-238 per disvastigo de gaso. Ŝi estas konata pro efektivigo de Wu-Eksperimento, kiu kontraŭdiris la hipotezan leĝon de konservado de paroj. Pro ĉi tiu malkovro, ŝiaj kolegoj Tsung-Dao Lee kaj Chen Ning Yang gajnis la Nobel-Premion pri Fiziko en 1957, kaj Wu ricevis la unuan okazigon de Wolf-Premio pri Fiziko en 1978. Ŝiaj kontribuoj en eksperimenta fiziko estis tiel gravaj, ke ŝi estis komparita kun la kemiistino kaj fizikistino Marie Curie.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* 2752 Wu Chien-Shiung

Kategorio:Projekto Manhattan
Kategorio:Ĉinaj nukleaj fizikistoj
Kategorio:Usonaj nukleaj fizikistoj
Kategorio:Wolf-premiitoj pri fiziko
Kategorio:Membroj de la Usona Nacia Akademio de Sciencoj
Kategorio:Ĉinaj usonanoj
Ahmad Sanĝar

**Ahmad Sanĝar** (en persa: احمد سنجر; kompleta nomo: *Muizz ad-Dunja ŭa ad-Din Adud ad-Daŭlah Abul-Harith Ahmad Sanĝar ibn Malik-Ŝah*) (n. 1085 – m. 8-a de majo 1157) estis Selĝuka reganto de Ĥorasano el 1097 ĝis 1118 kiam li iĝis la Sultano de la Selĝuka Imperio, kiun li regis ĝis sia morto en 1157.

[eta|maldekstre|300px|Ahmad Sanĝar, en monbileto de 5 [Turkmena manato|manatoj el Turkmenio.]]
Dum kelkaj jaroj Ahmed Sanĝar iĝis la reganto de plej el Irano (Persio) kun ĉefurbo en Nejŝaburo. Kelkaj aliaj regantoj ribelis kontraŭ li kaj pluigis la disigon de la Granda Selĝuka Imperio kiu ekis post la dinastiaj militoj. En 1102, li repelis invadon el Kaŝgario, kaj mortigis Ĝibrail Arslan Ĥan apud Termezo. En 1107, li invadis la domajnojn de la reganto de Guridoj nome Izz al-Din Husajn kaj kaptis lin, sed poste liberigis lin kontraŭ elaĉeta pago.

Sanĝar entreprenis kampanjon por elimini la Asasinojn de Alamut.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Bosworth, C. Edmund (2002). "GOWHAR ḴĀTUN". Encyclopaedia Iranica, Vol. XI, Fasc. 2. London et al.: C. Edmund Bosworth. p. 179.
* Bosworth, C. E (1995). The Later Ghaznavids: Splendour and Decay: The Dynasty in Afghanistan and Northern India 1040-1186.
* Grousset, René (1970). The Empire of the Steppes: A History of Central Asia. Rutgers University Press. pp. 1–687. ISBN 9780813513041.

Kategorio:Iranaj politikistoj
Kategorio:Selĝuka Imperio
Kategorio:Sultanoj
Al-Ĝuvajni

'''Dhia' ul-Dīn ʿAbd al-Malik ibn Jūsuf al-Ĝuvajni al-Ŝāfiʿī'* (en persa امام الحرمین ضیاءالدین عبدالملک ابن یوسف جوینی شافعی) 17a de februaro 1028— 19a de aŭgusto 1085; 419—478 Islamkalendare) estis persa sunaisma ŝafiisma juristo kaj *mutakala* teologo. Lia nomo estas ofte mallongigita kiel **Al-Ĝuvajni**; li estas ankaŭ ofte referencata kiel *Imam al Haramajn'', kio signifas "estra mastro de "Haram" tio estas la sankta loko de la du sanktaj urboj", tio estas, Mekko kaj Medino.

Al-Ĝuvajni kiel fakulo engaĝiginta en la studo de teologiaj principoj, pasigis sian vivon klarigante inter tio kion islamano faru kaj tio kion ne faru. Oni diras, ke li estis obstinema kaj akceptis neniujn ajnajn jurajn spekulativojn. Lia baza principo estis ke la leĝo ne dependu el spekulativo iel ajn. Anstataŭe, tekstoj havu la respondojn al iu ajn ebla jura debato en ioma kapablo aŭ alia. Li estis majstro de Korano kaj Hadito aldone al esti bone edukita en la partikulara skolo de Ŝafiismo kaj en teologiaj praktikoj de la Aŝarita konvinkemo.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Musharraf, M. N. (2015) "Explanation of Al-Waraqat - A Classical Text on Usul Al Fiqh", Printed by Australian Islamic Library, WA. ISBN 978-1-329-78803-9 [5]
* Al-Juwayni,Yusef. A Guide to the Conclusive Proofs for the Principles of Belief. 1 ed. Eissa S. Muhammad. The Center for Muslim Contribution to Civilization, 2000.
* Messick, Brinkley. "Kissing Hands and Knees: Hegemony and Hierarchy in Shari'a Discourse." Law & Society Review 22, no. 4 (1988): 637-660.
* Hallaq, Wael B.. "Caliphs, Jurists and the Saljuqs in the Political Thought of Juwayni." The Muslim World 74, no. 1 (1984): 26-41.
* Fadiman & Frager,James & Robert. Essential Sufism. 1 ed. James Fadiman & Robert Frager. San Francisco : Harper Collins, 1997.
* Johnston, David. "A Turn in the Epistemology and Hermeneutics of Twentieth Century Usul Al-Fiqh." Islamic Law & Society 11, no. 2 (2004): 233-282.
* Sohaira Z.M Siddiqui, Law and Politics under the Abbasids. An Intellectual Portrait of al-Juwayni, Cambridge University Press, avril 2019.

Kategorio:Islamaj juristoj
Kategorio:Islamaj teologoj
Kategorio:Sunaistoj
Kategorio:Irananoj
Suillus cavipes

eta|*Suillus cavipes*
eta|*Suillus cavipes*

***Suillus cavipes*** estas manĝebla fungo de la genro *Suillus* kaj de la familio *Suillaceae* (Suilacoj).

## Priskribo 
La stipo estas kava kaj malalten dikigita sube. Ĝi estas kutime provizita per maldika ringo, kiu atingas longon ĝis 60 mm. La ĉapelo estas plejparte rustoranĝa ĝis flava, sed ankaŭ al ruĝeta-bruna.

Supre de la ĉapelo estas la kaliklo. Ili estas tipaj preskaŭ 6 mm larĝaj, flavaj tuboj sur la malsupra flanko de la ĉapelo, kovritaj de himenioj.

En junaj fruktokorpoj, la tuboj estas kovritaj per malpeza vualo, kiu ligas la tigon kaj la randon de la ĉapelo.
eta|*Suillus cavipes*

## Troviĝo 
*Suillus cavipes* kreskas ĉefe sur grundaj grundoj, abunde en arbaroj sub lariko, kun kiu ĝi eniras mikorizon.
Oni trovas ĝin inter julio kaj novembro, plejparte en septembro kaj oktobro.

## Utiligo 
*Suillus cavipes* estas manĝebla kaj sufiĉe bongusta fungo. Estas aplikebla al preskaŭ ajna kuirado. Sekigado estas pli malfacila.

Ĝi taŭgas por uzo en miksaĵoj kun aliaj fungoj, ĉar ĝi havas iomete astringan guston. Bonega en vinagro.

## Tradukfonto 
* http://www.mycobank.org/Biolomics.aspx?Table=Mycobank&MycoBankNr_=339844

Kategorio:Manĝeblaj fungoj
Geomorfologia tutaĵo

**Geomorfologia tutaĵo** estas unuo de la sesa nivelo en hierarĥia geomorfologia membrigo de la surfaco de Tero. Superula unuo estas geomorfologia regiono, subula  geomorfologia subtutaĵo.

Sur tiu ĉi nivelo aperas plimulto de geografiaj nomoj, kiujn oni kutime komprenas kiel unu montaro.

## Geomorfologia tutaĵo en diversaj lingvoj 
* ĉeĥe: *geomorfologický celek*
* slovake: *geomorfologický celok*
* pole: *mezoregion fizycznogeograficzny*

## Bibliografio
* DEMEK, Jaromír, a kolektiv. Zeměpisný lexikon ČSR. Hory a nížiny. Brno: Academia, 1987. 584 s.

Kategorio:Geomorfologio
71538 Robertfried

'*71538 *Robertfried'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la *Catalina Sky Survey*: astronomia kampanjo plenumita elde la Stacio *Catalina* de la Observatorio Steward kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon, proksime de Tucson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de *Robert E. Fried'' (1930–2003), iama piloto de flugkompanio, kiu estis inspirata far'de Patrick Moore por konstrui sian propran teleskopon de 16 coloj. Li faris fotometriojn de profesia kvalito pri  elde la Observatorio Braeside fine situanta en Flagstaff (Arizono). Li servis kiel prezidento de Astronomia Ligo en 1974-1975 kaj 1977-1978.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Catalina Sky Survey
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000
Gyula Csepregi

**Gyula Csepregi** [djula ĉepregi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csepregi Gyula** estis hungara ĵazmuzikisto, saksofonisto, altlerneja instruisto.

Gyula Csepregi naskiĝis la  en Miskolc, li mortis la  en Miskolc.

## Biografio 
Gyula Csepregi konatiĝis kun la bekfluto en aĝo 4, post jaroj kun la fluto. Li frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, ekde 1980 li studis en konservatorio en Budapeŝto. En la sekva jaro li jam estis solisto en muzikgrupo de Gyula Kovács (drumisto), poste li muzikadis kune kun kremo de hungaraj ĵazmuzikistoj (Imre Kőszegi, Gyula Babos, Béla Szakcsi Lakatos, Aladár Pege). Pli malofte li saksofonadis en koncertoj de ŝlagromuzikistoj aŭ en registrado de ŝlagroj en studioj. En 1988 li aliĝis al distra orkestro de Hungara Radio, sed li havis tempon muzikadi kun eksterlandanoj (ekzemple Dave Samuels). En 2008 li fondis duopon kun Róbert Rátonyi (pianisto). Li ricevis hungarajn kaj eksterlandajn premiojn. Li instruis preskaŭ 2 jardekojn en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt.

## Elektitaj disĉiploj 
* Viktor Tóth

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* https://www.youtube.com/watch?v=PYbW_rjVdOM

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĵazmuzikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj saksofonistoj
Ákos Holéczy

**Ákos Holéczy** [Akos holEci], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plennome **Holéczy Ákos Endre** estis hungara kaj svisa ĵazmuzikisto, saksofonisto. Lia nomo eksterlande ofte estis *Akos Holéczy* aŭ *Bandy Holéczy*. En interreto liaj datenoj estas konfuzitaj kun la samnoma patro.

Ákos Holéczy naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la .
 
## Biografio 
Ákos Holéczy estis edukita en muzikista familio. Komence li kantadis en ĵazorkestro de la patro, foje li ankaŭ klarnetadis. En aĝo 17 li elektis la saksofonon. Dum la unua eksterlanda turneo li disis (en la frua socialismo la ĵazo estis neglektita). En Svislando li fondis kvarteton, ili muzikadis en kluboj, amuzejoj. Iom poste li akiris 2 diplomojn en muzikakademio de Bazelo en 1977 kaj 1979. Inter 1975 kaj 2001 li instruis en svisaj muziklernejoj. En tiu longa periodo li muzikadis en pluraj orkestroj (inter 1975–1983 li estis orkestrestro), eĉ en simfoniaj orkestroj aŭ en operejoj.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj saksofonistoj
Kategorio:Hungardevenaj svisoj
Kategorio:Svisaj muzikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Zsolt Baronits

**Zsolt Baronits** [ĵolt baroniĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Baronits Zsolt** estis hungara ŝlagromuzikisto (saksofonisto, orkestrestro, tekstopoeto). Lia edzino estis Anikó Ungár (iluziisto).

Zsolt Baronits naskiĝis la  en Tata (Hungario), li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Zsolt Baronits studis por iĝi elektra instrumentisto, ankaŭ en la muzikarta mezlernejo por iĝi muzikisto. Li aliĝis al pluraj ŝlagrorkestroj, eĉ al Benkó Dixieland Band. En 1962 li fondis propran muzikgrupon kun nomo *Syrius*. Iom poste la deviga soldatservo okazis, poste li denove muzikadis, precipe li akompanis kantistojn dum la turneoj. En 1969 li plene refondis la orkestron, ilia muzikado iĝis progresiva roko, bluso kaj soulo. En 1970 ili kun grandaj sukcesoj turneis en Aŭstralio, tamen la hungara ŝtato ne permesis la postajn eksterlandajn vojaĝojn. Kelkaj muzikistoj disidis (ekzemple Miklós Orszáczky). Alvenis pliaj muzikistoj, sed ili jam ne estis sukcesaj. La orkestro ĉesis en 1978, Baronits helpis karieron de la edzino, kiu naskis filon.

## Elektitaj koncertoj 
* memorkoncerto en Budapeŝto (2001)

## Elektitaj ŝlagroj http://www.zeneszoveg.hu/szemely/38786/baronits-zsolt-dalszoveg-lyrics-bio-adatlap.html 
(En ŝlagroj li estis plej ofte komponisto kaj/aŭ tekstopoeto kune kun aliaj muzikistoj.)
* A láz
* Csendes kiáltás
* Ha meghallod ezt a dalt
* Sápadtfényű ablak
* Széparcú idegen

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj saksofonistoj
Kategorio:Hungaraj orkestrestroj
Kategorio:Hungaraj tekstopoetoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Muĝadido

**Muĝadido** aŭ *muĝaddid* (), estas islama termino por tiu kiu portas "plinovigon" ( *taĝdid*) al la religio. Laŭ la populara islama tradicio, ĝi referencas al la persono kiu aperas je la fino de ĉiu jarcento de la Islama kalendaro por revivigi Islamon, purigante ĝin el eksteraj elementoj kaj restaŭrante ĝin al sia dekomenca pureco.

[eta|maldekstre|[Muhammad Abduh (1849–1905), *Muĝadido* de la 13a jarcento de la Islama kalendaro.]]
La koncepto estas bazita ne sur la Korano sed sur *hadito* (diraĵo de la Islama profeto Muhammad), registrita de Abu Davud; Abu Hurairah rakontis, ke Muhammad diris:

*Muĝadidoj* tendencas esti la plej elstaraj Islamaj fakuloj siatempe, kvankam ili estas foje simple piaj regantoj.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Alvi, Sajida S. "The Mujaddid and Tajdīd Traditions in the Indian Subcontinent: An Historical Overview" ("Hindistan’da Mucaddid ve Tacdîd geleneği: Tarihî bir bakış"). Journal of Turkish Studies 18 (1994): 1–15.
* Friedmann, Yohanan. "Shaykh Ahmad Sirhindi: An Outline of His Thought and a Study of His Image in the Eyes of Posterity". Oxford India Paperbacks

Kategorio:Islamo
Granda Ĥorasano

eta|300px|Mapo de 1886 de la 10a-jarcenta Proksima Oriento montranta Ĥorasanon oriente de la provinco Ĝibal.
[eta|300px|Nomoj de teritorioj dum la [Kaliflando en 750.]]

**Ĥorasano** (mezperse Xwarāsān; , ), foje nomita **Granda Ĥorasano**, estas historia regiono kiu formis la nordorientan provincon de Granda Irano. La nomo signifas "la teron de la Suno" aŭ "la orientan provincon."

Ĥorasano enhavis la teritoriojn de nuntempaj nordorienta Irano, de partoj de Afganio kaj de multo de Centra Azio. La provinco estis ofte subdividita en kvar kvaronoj. Nejŝaburo (nuntempa Irano), Merv (nuntempa Turkmenio), Herat kaj Balĥo (nuntempa Afganio) estis la centroj, respektive, de la plej okcidenta, norda, suda kaj orienta kvaronoj. Norde, Ĥorasano etendiĝis tiom for kiom ĝis Oksuso, kaj laŭ kelkaj priskriboj, ĝi inkludis la teritoriojn de Transoksiano (Buĥaro kaj Samarkando en nuntempa Uzbekio). Fruislama uzado ofte konsideris ĉion oriente de la tiel nomita Ĝibal aŭ tion kio estis poste nomita 'Irak Aĝami' (Persa Irako), kiel inkludita en vasta kaj svage difinota regiono Ĥorasano, kiu povus etendiĝi eĉ ĝis la valo de Induso kaj Sindo. La limoj inter tiuj du areoj estis la regiono ĉirkaŭ la urboj Gurgan kaj Kumis. Partikulare, la Gaznavidoj, Selĝukoj kaj Timuridoj dividis siajn imperiojn en la regionoj 'Iraki' kaj 'Ĥorasani'. Oni supozas, ke tiu Ĥorasano estis lima sudokcidente kun la dezerto kaj la urbo Tabas, konata kiel "la Pordo de Ĥorasano", el kie ĝi etendiĝis orienten ĝis la montoj de centra Afganio.

*Granda Ĥorasano* estas termino foje uzata por distingi la pli grandan historian regionon el la nuntempa Provinco Ĥorasano de Irano (1906–2004), kiu pli malpli enhavas la okcidentan duonon de la historia Granda Ĥorasano.

## Notoj 
Kategorio:Historio de Okcidenta Azio
Kategorio:Historio de Irano
Kategorio:Ĥorasano
Kategorio:Geografio de Okcidenta Azio
Kategorio:Regionoj de Irano
Kategorio:Provincoj de Taĝikio
Kategorio:Regionoj de Uzbekio
Kategorio:Irana Altebenaĵo
Kategorio:Historio de Persio
Kategorio:Historio de Turkmenio
Preĝejo de Elizabeto de Hungario (Kosd)

La **preĝejo de Elizabeto de Hungario** estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Kosd.

## Historio 
En la tiutempe eklezia bieno en Kosd kirko dediĉita al Elizabeto de Hungario estis konstruita antaŭ la invado de tataroj (1241). Ĝi estis 18 metrojn longa kaj 10 metrojn larĝa, la tataroj detruis ĝin. Dum la rekonstruo oni malkonstruis la duonrondan absidon, tiel la navo estis plilongigebla. Ĉe la fino oni konstruis kvarlateran absidon kaj al la navo apogpilieron. En la 14-a jarcento la kirko gotikiĝis, sed en la sekva jarcento ofte husanoj atakis la konstruaĵon. Jam en la pacemaj jaroj rekonstruaj laboroj okazis. En la komenca periodo de dominado de turkoj la preĝejo denove ruiniĝis, sed intertempe la loĝantoj sekvis grandparte la reformacion, ili uzis la kirkon. La rekatoliĝo okazis en 1699, sed dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la preĝejo denove estis reformacia, poste en 1719 la katolikoj reakiris ĝin. Jam en la sama jaro, en 1732 kaj 1743 oni faris la necesajn renovigajn laborojn. Fine ĝi barokiĝis en 1765 kaj inter 1772-1777. La orgeno estis farita en 1795, trakonstruita en 1882 kaj 1945. La preĝejo estis riparita en 1824, post jardeko nur la tegmento. Tiutempe la fasado klasikismiĝis. Inter 1974-1978 arkeologia esploro kaj restaŭro okazis. Tiam oni trovis ankaŭ gotikan kapelon, kiun oni plene rekonstruis.
eta|La preĝejo kun monumento
## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola sur monteto, antaŭe estas kalvario konstruita en 1796. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. La navo estas apogita per pilieroj. La absido estas oklatera, apude sakristio situas. Interne la altara bildo estis pentrita en 1770. Menciindas ankaŭ ligna skulptaĵo pri Sankta Triunuo. La predikejo, sakristia ŝranko estis faritaj en la dua parto de la 18-a jarcento.

Kermeso okazas en la 19-an de novembro. La zorganta paroĥo troviĝas en Vác.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* https://szallashegyek.hu/Cserh%C3%A1t/Romai-Katolikus-Templom-Kosd-7459
* http://lexikon.katolikus.hu/K/Kosd.html

Kosd
Kosd
Kategorio:Kosd
Hanuŝovica montetaro

**Hanuŝovica montetaro** (ĉeĥe: **Hanušovická vrchovina**, germane: *Hannsdorfer Bergland*; antaŭe komune kun Mohelnická brázda kaj Zábřežská vrchovina *Jižní podhoří Hrubého Jeseníku* - *Suda submontaro de Hrubý Jeseník*) estas montetaro kaj geomorfologia tutaĵo en Jesenika regiono. Ĝi troviĝas apud okcidenta montarpiedo de Hrubý Jeseník, plej parte en Regiono Olomouc, malpli granda parto en Regiono Pardubice. Ĝi ricevis la nomo laŭ urbo Hanušovice. Ties areo estas 793&nbsp;km², meza supermara alteco 527,2&nbsp;m kaj meza kliniĝo 8°03´. La plej alta punkto de la montetaro estas Jeřáb (1003&nbsp;m s. m.). Tra la montaro kondukas disakvejo inter Norda kaj Nigra Maroj.

## Geografio 
De nordo Hanuŝovica montetaro estas apartigita fare de valo de rivero Moravo de montaro Králický Sněžník. Oriente leviĝas Hrubý Jeseník. Okcidente Králická brázda kreas  de Orlica montaro. Sudokcidente estas alligita Zábřežská vrchovina. Sudoriente Šumperská kotlina apartigas la montetaron de Mohelnická brázda. Areo de la  montetaro estas 793&nbsp;km² kaj meza alteco 527,2&nbsp;m. Tra la teritorio de Hanuŝovica montetaro kondukas ĉefa eŭropa disakvejo inter Norda kaj Nigra Maroj. Fontas ĉi tie riveroj Tichá Orlice kaj Oskava. Ĉefaj riveroj estas Moravo kaj Desná.

## Geomorfologio 
Reliefo estas profunde dismembrigita per entranĉitaj valoj de akvofluantoj. Tra la montetaro kondukas ĉefa eŭropa disakvejo inter Norda kaj Nigra Maroj. Sur pintoj kaj montodorsoj estas oftaj rokformacioj. Plejparte tio estas izolitaj rokoj, rokremparoj, frostaj rokoj. La plej alta punkto estas Jeřáb (1003&nbsp;m s. m.) troviĝanta en Jeřábská vrchovina, konata estas 760 metroj alta monto Monto de Dipatrino ĉe Králíky. Pluaj montetoj estas ekz.:
* Bouda (956 m)
* Kamenec (914 m)
* Čečel (839 m)
* Rabštejn (803 m)
* Křížová hora (735 m)
* Veselka

## Loĝigo 
Sur monto Hora Matky Boží ĉe Králíky ankaŭ troviĝas municipo Dolní Hedeč kun samnomata monaĥejo, temas pri signifa pilgrima loko en&nbsp;Diocezo de Hradec Králové.

## Konstruaĵo
* Artileria fuortaro Hůrka


Kategorio:Montetaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Jesenika regiono
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Gaznavidoj

200px|dekstra|eta|La Gaznavida Imperio en ĝia plej granda ekspansio.
La **Gaznavida dinastio** ( *ġaznaviyān*) estis Persia islama dinastio de Tjurka *mamluka* deveno, kiu je sia plej granda etendo regis en grandaj partoj de Irano, Afganio, multo de Transoksiano kaj la nordokcidento de la Hindia subkontinento (parto de Pakistano) el 977 ĝis 1186. Tiu dinastio estis fondita de Sebuktigin post lia sukcedo en la regado de la regiono de Gazni post la morto de lia bopatro, nome Alptigin aŭ Alptegin, kiu estis elrompinta eks-generalo de la Samanida Imperio el Balĥo, norde de Hindukuŝo en Granda Ĥorasano.

Kvankam la dinastio estis de tjurka deveno el Centra Azio, ĝi estis tuj persiigita en aferoj de lingvo, kulturo, literaturo kaj kutimoj kaj pro tio ĝi estas rigardita amplekse ankaŭ kiel "Persia dinastio".

La filo de Sebuktigin, nome Mahmud de Gazni, deklaris sendependecon el la Samanida Imperio kaj etendis la Gaznavidan Imperion al la Amudarjo, la Induso kaj la Hinda Oceano oriente kaj ĝis Rej kaj Hamadano okcidente. Sub la regado de Mas'ud la 1-a, la Gaznavida dinastio elperdis kontrolon super siaj okcidentaj teritoriojn al la Selĝukoj post la Batalo de Dandanakan, rezulte en limigo de sia teritorio al tiu de la nuntempaj Afganio, Pakistano (Panĝabo kaj Baluĉio). En 1151, Sultano Bahram Ŝah perdis Gazni al la Gurida reĝo Ala al-Din Husajn.

## Vidu ankaŭ 
* Gaznavida Imperio

## Notoj 
Kategorio:Malaperis en 1187
Kategorio:Historio de Islamo
Kategorio:Tjurkaj dinastioj
Kategorio:Dinastioj de Afganio
Kategorio:Sunaismaj dinastioj

Kategorio:Imperioj kaj reĝlandoj en Barato
Kategorio:Historio de Pakistano
Kategorio:10-a jarcento
Kategorio:11-a jarcento
Kategorio:Irananoj
Kategorio:Islamo en Pakistano
Kategorio:Islamo en Afganio
Preĝejo Sankta Nikolao (Dienten)

eta|Romkatolika Kirko Sankta Nikolao en Dienten/Salcburgio
La romkatolika paroĥuja **Kirko Sankta Nikolao** (germane: *Pfarrkirche Dienten am Hochkönig*) troviĝas idiliece situanta en la salcburgia komunumo Dienten am Hochkönig en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la dekanujo de Taxenbach. La preĝejo kaj la ĉirkaŭanta tombejo estas monumentprotektitaj.

## Historio 
La kirko en la sudo de la vilaĝo staras sur tre kruda monteto je la piedo de la Hochkönig-montaro. Estis Dienten ekde mezepoko ĝis la jaro 1864-a gravega mineja regiono pri fero. La dunava gotika minista kirko kun baroka spajro havas tombejon tuj apudan. Ĝia una mencio endokumenta estis en 1410; la konsekron oni faris en 1410 kaj altrangigon je paroĥuja kirko en la jaro 1891. La jarojn 1971/72 iĝis profundaj restaŭradlaboroj.

## Arkitekturo 
La suden orientiĝanta kirko havas longan navon kun ĉirkaŭanta soklego kaj dekliva seltegmento. La ekstere ogivarka kaj interne rondarka portalo je la norda frontono kun kruda triangula gablo havas ekde 1971 kontraŭventan ŝirmilon. La eosta flanko de la longa navo havas ĉe la unua akso kvadratan fenestron kaj supre rektangulan fenestron; en la dua akso ĝi havas rondan fenestron kaj en la tria akso ogivan portalfenestron. Okcidente la fasado montras ĉe la transiro al la altarejo grandegan pilastron apogan. La ĥorejo kun plurangula fino ankaŭ havas belajn detalojn arkitekturajn kaj kvin fenestrojn. La alkonstruitaĵoj eostaj de 1663 enhavas kapelon funebran kun rondarkan portalon norde. Tuj apudas duetaĝa sakristio malsupre de ambona tegmento kun rektangula pordo. Ĉe la sakristio estas la turo de 1685 kun modesta fasado. La turo havas rondarkajn sonajn fenestrojn kaj cepan spajron. Ĝi finiĝas per tenda tegmento.

## Ekipaĵo 
Ĝis la restaŭro de la kirko en 1950 la ĉefaltaro havis portalojn oferdiradajn sur kiuj staris la statuoj de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo. Por la dekstra flanka altaro, la t.n. malevangelia aŭ vira flanko, kreitis procesimadono kun la bebo Jesuo de artisto originanta el la artistaj rondoj de Hans Waldburger post la jaro 1600. Por ĝi faris la ĉarpentisto Georg Jesacher el Saalfelden en 1693 la ĝis hodiaŭ ekzistantan altaron. La t.n. tronanta Virgulino kun bebeo estas malofta verko el transira tempo de manierismo al frubaroko. Ĝi troviĝas ekde 1974 en la muzeo *Salzburg Museum* en Salcburgo. Anstataŭ tiu ĉi procesimadono troviĝas nuntempe tie statuo de Paŭlo el Tarso de la en 1950 forigita oferirada portalo.

## Literaturo 
* Die Kunstdenkmäler Österreichs. Dehio Salzburg 1986. Dienten am Hochkönig, Pfarrkirche hl. Nikolaus, p. 63–64.

## Notoj 
Dienten
Kategorio:Salcburgio
Dienten
Gazalo (Tunizio)

**Gazalo**, **Gazelo** aŭ **Gezalo** (*Ghezala*) estas delegitaro de la gubernio de Bizerto en Tunizio. En aprilo 2014 ĝi havis censitajn 26 977 loĝantojn.

Ĝi estas en la nordo de la lando, apud la marbordo de la Mediteraneo proksime de la nordoriento de la ĉefurbo de la lando, Tunizo, kaj proksime de la rivero Medjerda.

## Notoj 
Kategorio:Geografio de Tunizio