Ĉildeberto la 2-a

Childebert la 2-a (695-711)
**Ĉildeberto la 2-a** alnomata **La Justa** estis merovida reĝo de Aŭstrazio kaj sukcedinto de siaj patro Sigeberto la 1-a kaj onklo Sankta Gontrano. Ĉildeberto estis la sola filo de Sigeberto kaj lia edzino Brunehilda (534-613).

Kiam lia patro estis murdita en 575 de du sklavoj de la reĝinedzino Fredegonda de Soissons, Ĉildeberto estis prenita el Parizo de Gundobaldo (507-585) (laŭ unu rakonto, post kiam lia patrino mallevis lin el fenestro en korbo), unu el liaj fidelaj sinjoroj, al Metz (la aŭstrazia ĉefurbo), kie li estis agnoskita kiel suvereno.

Li tiam estis nur kvinjara, kaj dum lia longa minoritato la potenco estis disputata inter lia patrino Brunhilda kaj la nobeloj, kun Brunhilda dominanta ĝis Ĉildeberto plenkreskiĝis en 585.

Ĉilperiko la 1-a, reĝo en Parizo, kaj la burgonja reĝo Gontrano serĉis aliancon kun Ĉildeberto, kiu estis adoptita de ambaŭ siavice. Ĉar Gontrano estis reganto je duono de Marsejlo, la distrikto Provenco fariĝis centro de mallonga disputo inter la du.

Gontrano alianciĝis kun Dinamjo de Provenco (545-596), kiu instigis la kanonikojn de la Diocezo de Uzès elekti ilian diakonon Marcelo kiel episkopon, kontraŭe al ilia jam elektita episkopo Jovino, iama guberniestro de Provenco. Dum Jovino kaj Teodoro, episkopo de Marsejlo, vojaĝis al la kortego de Ĉildeberto, Gontrano arestigis ilin.

Dinamjo, dume, malhelpis Gundulfon, dukon de grava senatana familio kaj iama domservisto ("domesticus") de Ĉildeberto, eniri Marsejlon nome de Ĉildeberto. Fine li estis devigita cedi, kvankam poste li denove arestis Teodoron kaj sendis lin al Gontrano. Ĉildeberto anstataŭigis lin en Provenco per Niceto (585). Malgraŭ sia ribelo, Ĉildeberto formale restarigis la favoron de Dinamjo la 28an de novembro 587.

## Heredanto, reĝo kaj militestro
eta|maldekstre|250px|Ikonografia bildo de Ĉildeberto la 2-a (570-596).

eta|dekstre|250px|Ĉildeberto la 2-a (570-596) estis nomata "La Justa" de la frankoj.
Okaze de la murdo de Ĉilperiko en 584 kaj la danĝeroj kaŭzitaj al la franca monarkio pro la ekspedicio de Gundoaldo, en 585, Ĉildeberto senkondiĉe aliĝis al Gontrano. Per la Traktato de Andelot de 587, Ĉildeberto estis agnoskita kiel heredanto de Gontrano, kaj kun la helpo de sia onklo, en 587, li subpremis la ribelon de la dukoj Rauching, Ursio kaj Berthefried, kaj sukcesis kapti la kastelon de Woëvre.

Multaj atencoj estis faritaj kontraŭ lia vivo fare de Fredegonda, edzino de Ĉilperiko, kiu volis certigi la heredon de Gontrano por sia filo Klotaro la 2-a. Ĉildeberto la 2-a havis rilatojn kun la Bizanca Imperio, kaj batalis plurfoje en la nomo de la imperiestro Maŭrico kontraŭ la lombardoj en Italio, kun limigita sukceso.

Rilate al Gontrano, li rajtigis la irlandan monaĥon Sankta Kolombano fondi la abatejon de Luxeuil kaj du aliajn monaĥejojn en la koro de la Vogezoj kaj labori kun liaj monaĥoj en la diversaj misioj kaj fondaĵoj en ĉiuj frankaj regnoj.

Okaze de la morto de Gontrano, en 592, Ĉildeberto aneksis la regnon Burgonjon, kaj eĉ pripensis kapti la bienojn de Klotaro kaj iĝi sola reĝo de la Frankoj. Tamen, li kaj lia juna edzino Faileuba (572-596) mortis post veneniĝo en 596. Li kaj Faileuba havis kelkajn infanojn: la plej aĝa, Teodeberto la 2-a, heredis Aŭstrazion kun ĝia ĉefurbo ĉe Metz, kaj la plej juna, Teoderiko la 2-a, ricevis la antaŭan regnon Burgonjon de Gontrano, kun ĝia ĉefurbo ĉe Orléans.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 570
Kategorio:Mortintoj en 596
Kategorio:Naskiĝintoj en la 6-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 6-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Naskiĝintoj la 6-an de marto
Kategorio:Mortintoj la 28-an de marto
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Historio de Francio