open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ulrich Fellmann

**Ulrich Fellmann** (n. la 12-an de majo 1935 en Lengenfeld unterm Stein, Turingio; m. la 15-an de junio 2022 en Aachen) estis germana bibliotekisto. De 1979 ĝis 2000 li estis la Ĉefa direktoro de la Universitata Biblioteko de la Teknologia altlernejo Akeno.

## Vivo kaj laboro 
Post diplomiĝo de la Humanisma Gimnazio en Windsbach en 1953, Ulrich Fellmann studis matematikon, fizikon kaj pedagogion ĉe la universitato de Würzburg kaj la hamburga universitato. En Würzburg li doktoriĝis en 1961 sub la superrigardo de Heinz Orsinger. Li jam trapasis la ŝtatan ekzamenon por supera edukado en 1959. Kiel bibliotekisto de la Universitata Biblioteko de la Teknologia altlernejo Akeno kaj Universitata kaj Urba Biblioteko de Kolonjo li komencis trejnadon por la supera biblioteka servo en 1961 kaj trapasis la profesian ekzamenon pri tio en 1963 . De 1963 ĝis lia emeritiĝo en 2000, Fellmann laboris kiel akademia bibliotekisto  Universitata Biblioteko de la Teknologia altlernejo Akeno. En 1970 li estis nomumita biblioteka direktoro tie, kaj en 1979 li sukcedis la kolegon *Gerhart Lohse* kiel ĉefa direktoro de tiu ĉi biblioteko.

Dum lia profesia kariero, Fellmann iĝis aparte atentata fakulo, precipe en biblioteka konstruo. En sia libertempo, li instruis en la Biblioteka Trejnada Instituto de Nordrejn-Vestfalio kaj okupis instruajn postenojn en la universitatoj de Akeno kaj Kolonjo. Li ankaŭ interesiĝis pri Esperanto kaj plurfoje publikigis tekstojn pri la lingvo.

## Elektitaj verkaĵoj, kun fokuso pri Esperanto 
* Fellmann, Ulrich (1996): Probleme des Übersetzens in Esperanto in einer Arbeitsumgebung mit schnell wachsender und veränderlicher Terminologie am Beispiel der Abteilung "Structured Finance" einer internationalen Handelsbank (Fachbereich Corporate Finance). En: Becker (red.): Translation in Plansprachen. Berlin: Gesellschaft für Interlinguistik 1996. [Pri problemoj apliki Esperanton en la praktiko, nome en la moderna bankado]. 
* Fellmann, Ulrich (1994): , origine germane, traduko de Simon Payne

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj bibliotekistoj
János Bethlen (liberecbatalanto)

Grafo **János Bethlen** [jAnoŝ betlen], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bethlen János** estis hungara politikisto, oficiro, terposedanto, parlamentano, liberecbatalanto. Lia nobela antaŭnomo estis *bethleni*, lia konata filo estis Miklós Bethlen (aktoro).

János Bethlen naskiĝis  en Pest (urbo) (laŭ alia informo en Bethlenszentmiklós), li mortis  en urbo Pest.

## Biografio 
János Bethlen lernis en kalvinana kolegio en Nagyenyed, poste li batalis en la aŭstra armeo kontraŭ Napoleono. En 1814 li civiliĝis kiel iama kapitano, poste li estis oficisto en la aŭstra kortego. Tiutempe li vivis amuzeme, kiu konsumis monojn. En 1822 li heredis, tial li retiriĝis kaj en Kolozsvár li aliĝis al la reformemaj politikistoj, krome li okupiĝis pri sia bieno. Dum la hungara revolucio de 1848 li entuziame apogis union inter Hungarlando kaj Transilvanio, poste li batalis en armeo de Jozefo Bem. Pro vidviĝo li edziĝis dufoje (1823, 1837), la unua edzino naskis kvarfoje, la dua trifoje.

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 25-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj terposedantoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Anton Florian de Liĥtenŝtejno

**Anton Florian** (n. la 28-an de majo 1656 en Kastelo Wilfersdorf ; m. la 11-an de oktobro 1721 en Vieno) estis imperiestra ĉambelano kaj ekde la 23-a de januaro 1719 ĝis sia morto la unua reganta Princo de la Imperiestra Princlando Liĥtenŝtejno .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Princa Domo de Liechtenstein

Kategorio:Naskiĝintoj en 1656
Kategorio:Mortintoj en 1721
Kategorio:Liĥtenŝtejna dinastio
Kategorio:Kavaliroj de la Ordeno de la Ora Ŝaffelo
Kategorio:Imperiestraj ĉambelanoj
Ŝulado

eta|Ludtabulo
eta|Ludfendoj
**Ŝulado** (nederlande sjoelen) estas lertecludo kaj sporto, kie la ludantoj devas glitigi 30 lignajn diskojn en tri ludperiodoj tra kvar malgrandaj fendoj ĉe la fino de la ludtabulo. La unua fojo estas ludata per ĉiuj diskoj, la dua kaj la lasta per la diskoj kiuj ankoraŭ ne estas tra la fendoj.
Kategorio:Ludoj
Kategorio:Sportoj
Károly Csáky (episkopo)

Grafo **Károly Csáky** [kAroj ĉAki], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Csáky Károly Emmánuel** estis hungara pastro, kanoniko, episkopo. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *körösszegi kaj adorjáni* [koroŝsegi].

 naskiĝis  en Sopron, li mortis  en Vác.
eta|maldekstre|
eta|

## Biografio 
 maturiĝis en jezuita gimnazio, ekde 1870 li studis en seminario de Esztergom, kie li pastriĝis en 1875. Post siaj studoj li estis subpastro en Tardoskedd jaron, poste li havis posteneton en ĉefdiocezo de Esztergom. En 1880 li estis levita kanoniko, post 5 jaroj li servis en Pozono. En 1889 li estis abato, en 1900 episkopo de Vác, samtempe li estis senatano kun digno "vera interna sekreta konsilisto". Li ricevis reĝan premion en 1912.

## Memorigiloj 
* memortabulo en Vác

## Elektitaj kontribuoj 
* *Schach! – Matt? Flüchtige Blicke in das Treiben der Liberalen...* (1871)
* *A gr. Herberstein-Illésházy-féle hölgyalapítvány.* (1886) 
* *Statuta fundationum pro stipendiis scolasticis.* (1891)
* *A bánatról* (1906)

## Fontoj 
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare
* biografio angle
* parlamenta paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj kanonikoj
Kategorio:Hungaraj episkopoj
David-Augustin de Brueys

**David-Augustin de BRUEYS** (n, 1640 en Aix-en-Provence, departemento Bouches-du-Rhône; m. 25-an de novembro 1723 en Montpellier, departemento Hérault) estis franca teologo kaj dramisto.

## Vivo 
eta|*Advokato Patelin*, 1904.
De Brueys venis de kalvinisma familio kaj estis destinita studi teologion de frua aĝo. Dum ankoraŭ studento, li komencis verki mallongajn pamfletojn

Li studis la laboron de Jacques Bénigne Bossuet kaj publikigis kritikon de ĝi en 1681. Kontakto kun Bossuet kaŭzis la konvertiĝon de De Bruey al Katolikismo en 1682. Kiel katoliko, li iĝis fervora defendanto de la katolika kredo kaj estis ordinita pastro post la morto de sia edzino. Li publikigis *Histoire du fanatisme de notre temps* ("Historio de la Fanatismo de Nia Tempo", 1709-1713), en kiu li prezentis, interalie, la konspiran teorion ke la kalvinistoj kolektis sub la gvidado de Vilhelmo de Orange por batali kontraŭ la francaj katolikoj kaj por establi kontraŭ-kristanan imperion. La verko estis publikigita kvin fojojn ĝis 1755. 

Tamen, de Bruès ne povis rezisti la altiron al la teatro kaj, kunlabore kun Jean Palaprat (1650-1721), verkis multajn teatraĵojn kiuj ĝuis grandan sukceson. Ilia plej bona teatraĵo estas konsiderata kiel la komedio: " *Le Grondeur* " verkita en 1691, kiun Voltaire metis antaŭ ĉiuj farsoj de Moliere ; En " *Avocat Patelin* " ili prezentis sukcesan adapton de ĉi tiu fama mezepoka farso. Krome, la sekvantaroj de iliaj komunaj verkoj estis famaj: “ *Le Muet* ”, “ *Le sot toujours sot* ”, “ *Les Quiproquo* ”, “ ''L'important* ”.

De Brues skribis kelkajn teatraĵojn memstare, sen la partopreno de Palaprat. La verkoj de de Brues kaj Palaprat estis publikigitaj kune, post la morto de ambaŭ verkintoj, en 1755 en trivoluma eldono (la tria duvoluma eldono estis publikigita en 1812).

## En Esperanto aperis 
* *Advokato Patelin*, Brueys kaj Palaprat, tradukita de Joseph Evrot, en Kolekto Esperanta aprobita de d-ro Zamenhof

## Teatraĵoj 
* *Le concert ridicule*. Guillain, Paris 1689.
* *Le sot toujours sot ou le marquis paysan*. 1693.
* *La force du sang*. 1693.
* *La belle mere*. 1693.
* *Les empiriques Comédie en trois actes*. Paris 1697.
* *Gabinie. Tragédie chrétienne*. Paris 1699.
* *L’avocat Patelin*. Paris 1706.
* *L’opiniatre Comédie en trois actes''. Prault, Paris 1722.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Liaj teatraĵoj ĉe CÉSAR

Kategorio:Konvertitoj de kalvinismo al romkatolikismo
Kategorio:Francaj kalvinistoj
Kategorio:Mortintoj en 1723
Kategorio:Naskiĝintoj en 1641
Kategorio:Konspirteoriistoj
Kategorio:Francaj dramistoj
Kategorio:Francaj teologoj
Modena (stacidomo)

**Modena** estas la ĉefa fervoja stacio de la urbo Modeno. Ĝi situas sur la fervojo Milano-Bologna kaj estas la finstacio de la fervojo Verona-Modena kaj la fervojo Modena-Sassuolo, administrata fare de Ferrovie Emilia Romagna (FER).

La administrado de komercaj ejoj kaj spacoj rilataj al fervoja agado estas konfidata al Rete Ferroviaria Italiana.

## Bildgalerio 

05409-Fil F2471 Socimi 19.jpg|Trolebuso antaŭ stacidomo
Arrivo, fermata e ripartenza dalla stazione di Modena, 5 novembre 2022 03.jpg|Kajo
Stazione FS di Modena (6246046404).jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Modeno
* Metropola Fervoja Servo de Bolonjo
* Trolebusa transporto en Modeno

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Modeno
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1859
Estraro de UEA 2022-2025

En la **estraro de UEA** dum la oficperiodo 2022–2025 oficas jenaj personoj, elektitaj en aŭgusto 2022 de la komitato de UEA en la 107-a Universala Kongreso en Montrealo. Ĝia mandato komenciĝis la 13-an de aŭgusto 2022, kaj finiĝas post elekto de nova estraro en la UK 2025 en Brno. Okaze de sia unua reta estrarkunsido, la 20-an de aŭgusto 2022, la estraro dividis inter si la taskojn de la diversaj estraraj fakoj:
* Duncan Charters (Prezidanto) - Kunordigo, Strategio, Biblioteko, Esploro kaj Dokumentado;
* Fernando Maia Jr. (Vicprezidanto) - Centra Oficejo, Financoj, Kulturo, Kongresoj, Reta Agado, Ameriko;
* Amri Wandel (Vicprezidanto) - Scienca kaj Faka Agado, Revuo Esperanto, Terminologio, Meza Oriento kaj Norda Afriko;
* Aleks Kadar (Ĝenerala Sekretario) - Administrado, Delegita Reto, Rilatoj kun Membro-Organizoj (Landa Agado), Rilatoj kun TEJO, Statuta Reformo;
* Aurora Bute - Instruado, Rilatoj kun ILEI, Eŭropo;
* François Lo Jacomo - Informado, Eksteraj Rilatoj, Amikoj de Esperanto, Esperanto-Centroj, Ĝemelaj Urboj;
* Jérémie Sabiyumva - Aktivula Maturigo, Afriko;
* So Jinsu - Eldonado, Azio kaj Oceanio.
* Gong Xiaofeng. Dum la UK 2023 en Torino la komitato de UEA alelektis novan estraranon (la naŭan), Gong Xiaofeng el Ĉinio.

## Referencoj 
Kategorio:Aperis en 2022
Kategorio:Esperanto en 2022
Monumento de la soveta armeo (Sofio)

La **Monumento al la Soveta Armeo** (, *Pametnik na Savetskata armija*) estas parte malmuntita monumento situanta en Sofio, la ĉefurbo de Bulgario.

Estas granda parko ĉirkaŭ la statuo kaj la ĉirkaŭaj areoj. Ĝi estas populara loko kie kunvenas multaj junuloj. La monumento situas ĉe la bulvardo "Caro ​​Osvoboditel", proksime de la "agla ponto" (, Orlov most) kaj la Sofia Universitato. Ĝi portretas soldaton de la Ruĝa Armeo de Sovetunio kiel liberecbatalanto, ĉirkaŭita de bulgara virino, tenante ŝian bebon, kaj bulgaran viron. Ekzistas aliaj, sekundaraj skulptaj kunmetaĵopartoj de la memorkomplekso ĉirkaŭ la ĉefmonumento, kiel la grupo de soldatoj kiuj estis utiligitaj multajn fojojn kiel kanvaso fare de politikaj artistoj. La monumento estis konstruita en 1954 okaze de la 10-a datreveno de la "liberigo de Bulgario fare de la Ruĝa Armeo", kiu estas la ĝenerala rusa interpreto de la kompleksa milita historio de Bulgario dum la Dua Mondmilito. La monumento estis parte forigita en decembro 2023.

Kategorio:Sofio
István Bóna (restaŭristo)

**István Bóna** [iŝtvAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bóna István** estas hungara restaŭristo, altlerneja instruisto. Liaj gepatroj estis István Bóna kaj Eszter Vágó.

István Bóna naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
István Bóna akiris restaŭristan diplomon en Belarta Altlernejo de Budapeŝto en 1980. Post la diplomo li laboris liberprofesie ok jarojn, poste li estis asistanto (1988-1996), lektoro (1996-2004), poste docento, sed spite la instruadon li iomete restaŭris liberprofesie. Intertempe li akiris sciencan gradon (DLA) en 2008 kaj li finis kursojn en 1992 en akademio en Kopenhago, en 1998 en Mauerbach, en 2010 en Helsinko, krome li ricevis stipendion en Francio en 2000. Li ricevis 3 premiojn inter 2003-2022.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nagy Sándor pestszenterzsébeti freskóinak restaurálása.*: (1995)
* *A Gödöllői Művésztelep, 1901-1920* (kunaŭtoro, 2003)
* *Régészeti feltárásokból származó falkép-leletek restaurálásának új módszerei.* (disertaĵo, 2008) 
* *A Magyar Nemzeti Múzeum falfestéseinek és ornamentikáinak restaurálása.* (2009)

## Elektitaj restaŭraĵoj 
* *Piermatteo da Amelia* (sekpentraĵo en Belarta Muzeo (Budapeŝto), 1980) 
* Plena rekonstruo de Serba ortodoksa preĝejo (Grábóc) (1982-1987)
* esploroj de freskoj de Károly Lotz kaj Mór Than en Hungara Nacia Muzeo (1998)
* freskoj de István Dorfmeister (1729) en Preĝejo Sankta Triunuo (Kaposvár) (1999)
* freskoj de Aquincum (2000-2001)
* freskoj en teatra ĉambrego de Kastelo de Gödöllő (2003) 
* internaj ornamaĵoj kaj murpentraĵoj de Benediktana Baziliko Sankta Marteno en Pannonhalma (2011-2012)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj restaŭristoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Ferrara (stacidomo)

**Ferrara** estas la ĉefa fervoja stacio de Ferrara kaj ĝia provinco. Ĝi situas en piazzale della Stazione, inter via San Giacomo kaj viale della Costituzione. Ĝi estas trapasa stacio sur la fervojo Padova-Bologna kaj estas la finstacio de la linioj Ferrara-Codigoro kaj Suzzara-Ferrara, administrataj fare de Ferrovie Emilia Romagna (FER), kaj de la fervojo Ferrara-Rimini, administrata fare de Rete Ferroviaria Italiana (RFI).

## Bildgalerio 

Estação de trem - By Carlos Girotto - panoramio.jpg|Bicikloj
Stazione di Ferrara (Facciata Binari).jpg|Insula kajo
ATR 220.033 e FER ETR.350.009 in sosta alla stazione di Ferrara.jpg|Trajnoj

## Vidu ankaŭ 
* Ferrara
* Metropola Fervoja Servo de Bolonjo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ferrara
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1862
Faenza (stacidomo)

**Faenza** estas la ĉefa fervoja stacio de Faenza, en la provinco Raveno. Ĝi situas sur la linio Bologna-Ankono kaj estas la finstacio de la Fervojo Faentina (Faenza-Florenco) kaj de Faenza-Lavezzola.

## Bildgalerio 

Faenza staz ferr binari.jpg|Kajoj kaj trakoj
Stazione Faenza 01.JPG|Kajoj kaj trakoj
Stazione Faenza 02.JPG|Trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Faenza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Faenza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1893
Fenestraĵo

eta|Tradiciaj fenestraĵoj (anglalingve)
En grafika uzantinterfaco, **fenestraĵo** (aŭ **GUIero**, aŭ **ekranaĵo**) estas  ĉia parto de fenestro (aŭ pli ĝenerale, de la ekrano), uzata por ekigi agon: butono, menuo, rulumskalo, dialogujo ktp.

Fenestraĵoj estas *virtualaj* regiloj, kontraste al la aparataj (kiaj estas ekz‑e klavaro, muso ktp).

## Etimologio 
Oni proponis plurajn etimologiojn por la responda angla termino ; laŭ unu el ili ĝi populariĝis ĉar ĝi aspektas kiel valizvorto formita el  (t.e. *fenestro* + *umaĵo*) — kio do egalas al *fenestraĵo*.

Fakte ne ĉiuj «fenestraĵoj» estas partoj de fenestro. Se oni malvolas akcepti ĝeneraligon sinekdoĥan, oni povas diri «ekranaĵo» aŭ «GUIero».

## Referencoj 
Kategorio:Uzant-interfaco
Cesena (stacidomo)

**Cesena** estas fervoja stacio sur la linio Bologna-Ankono priservanta la samnoman urbon.

## Bildgalerio 

Stazione di Cesena 25-06-2011.jpg|Kajoj kaj trakoj
Stazione di Cesena.jpg|Stacio
Stazione di Cesena in notturna.JPG|Nokta vido

## Vidu ankaŭ 
* Cesena

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Cesena
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1861
Imre Degenfeld

Grafo **Imre Degenfeld,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Degenfeld-Schonburg Imre Kristóf** [ŝonburg kriŝtOf] estis hungara aristokrato, oficiro, terposedanto, senatano. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *hoheneybachi kaj durmai*.

 naskiĝis  en Erdőszáda, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 ekde sia aĝo 10 lernis en armea lernejo kaj li finis en militara akademio en Wiener Neustadt en 1828 kiel armea inĝeniero kaj leŭtenanto. Li servis en Hajdúhadház ĝis 1835, kiam li civiliĝis kiel eksa ĉefleŭtenanto pro ĵusa edziĝo. En Hajdúhadház (baldaŭ ankaŭ en Téglás) kreis modelajn bienojn. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis departementestro kaj komisaro, li respondecis pri manĝaĵoj kaj varbis soldatojn por la revolucio. Depost la revolucio li estis kondamnita je morto, sed en 1850 li ricevis amnestion. En la kalvinana eklezio li havis altan postenon (1860–1883). Li edziĝis en 1834, vidviĝis en 1856, dum 4 filinoj naskiĝis inter 1836-1844.

## Memorigiloj 
* busto en Hajdúhadház

## Fontoj 
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aristokratoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Aleksandr Oveĉkin

**Aleksandr Miĥajloviĉ Oveĉkin** (; naskita la 17-an de septembro 1985) estas rusa glacihokeo maldekstra flankulo kiu estas la kapitano de la Washington Capitals de la Nacia Hokea Ligo ( NHL) .

Kromnomata la "**Granda 8**", en referenco al lia ĵerza nombro kaj lia nomo estas parollingve mallongigita al "**Ovi**" 

## Sporta kariero 
Antaŭ ludado en la NHL, li ludis por Dinamo Moskvo de la rusa Superligo (tiutempe la rusa superligo) dum kvar sezonoj de 2001 ĝis 2005. Oveĉkin estis selektita unua entute en la 2004-datita NHL Novrekrutado. Rezulte de la nuligon de la 2004-05-NHL-sezono, Oveĉkin povis ludi alian sezonon kun Dynamo Moskvo antaŭ moviĝado al la NHL en la 2005-06-sezono, kie li gajnis la Calder Trophy kiel NHL Novulo de la Jaro, por trafado de 52 goloj kaj eldonado 54 helpoj, finante la sezonon kun 1106 poentoj.

Dum la 2007-2008 sezono, li gvidis la NHL kun 65 goloj kaj 112 poentoj, gajnante la Maurice "Raketon" Richard Trophy kaj la Art Ross Trophy . Krome, li ankaŭ gajnis la Lester Patrick Trophy kiel la ludanto selektita fare de la NHL Players' Association, kaj la Hart Trophy kiel la MVP de la ligo. Li estas la unua se temas pri gajni ĉiujn kvar el tiuj premioj ekde la unua Maurice "Rocket" Richard Trophy estis aljuĝita en 1999. Tiun saman jaron, li igis la rusan teamon gajni oran medalon ĉe la Mondĉampionecoj.

En 2009, li denove gajnis la Hart Trophy kiel la MVP de la ligo, la Lester Patrick Trophy, kaj la Maurice "Rocket" Richard Trophy. Plie, Oveĉkin kondukis la Capitals al ilia dua Southeast Division-ĉampionecvenko.

Aktuale en 2022, Oveĉkin estas la dua plej rapida ludanto de ĉiuj tempoj por atingi 800 kariercelojn dum la NHL-regula sezono kaj estas la plej sukcesa rusa glacihokeisto en la NHL kun 1,410 poentoj gajnitaj por la Washington Capitals.

Oveĉkin estas la plej elstara poentinto de la ligo kun 895 goloj en la regula sezono kaj tenas la rekordon por la plej multaj venkoj de Maurice "Rocket" Richard Cup (9) kaj estas 18-a en la NHL-final-poentlisto, trafis 69 golojn en la 2019/2020- finaloj. Li ankaŭ estas la dua ludanto en NHL-historio por trafi pli ol 20 golojn per sezono dum 20 sinsekvaj sezonoj kaj la unua NHL-ludanto se temas pri trafi 416 golojn post la aĝo de 30.

Kun la Capitals, li venkis en la 2018-datita Stanley Cup kaj gajnis la Mondan Glacihokean Ĉampionecon tri fojojn kun la rusa nacia teamo (2008, 2012, 2014) .

Oveĉkin estas salutita kiel popola heroo en sia indiĝena Rusio, kie li ofte estas utiligita en reklamado ekzemplocele por rusa mola potenco. Li ankaŭ estis kritikita pro siaj proksimaj ligoj al rusa prezidento Vladimir Putin, por kiu li kampanjis, interalie . 

En 2025, la Nacia Hokea Ligo, li rompis la historian atingon de Wayne Gretzky por la plej multaj goloj gajnitaj dum profesia kariero.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Alex Ovechkin bio: IMDb.com
* Alex Ovechkin bio: Biography.com
* Alex Ovechkin bio: Britannica.com

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1985
Kategorio:Rusiaj glacihokeistoj
Trieste Centrale (stacidomo)

**Trieste Centrale** estas la ĉefa fervoja stacio de Triesto. Ĝi estas finstacio por linioj direktiĝantaj al Venecio, Udine, Vieno kaj por la ringa vojo kiu ligas ĝin al la ranĝadstacio Trieste Campo Marzio.

## Bildgalerio 

Trieste railway station (4).JPG|Insula kajo
FS ALe801 series EMU (01).JPG|Trakoj
Trieste Centrale ETR 563.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Triesto

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Triesto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1878
Guido Karátsonyi

Grafo '*** [karAĉonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Karátsonyi Guido*' estis hungara terposedanto, nobela juĝisto, parlamentano. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *beodrai kaj karátsonyfalvai*, lia konata filo estis Jenő Karátsonyi.
eta|

 naskiĝis  en Pest (urbo), li mortis  en Buziásfürdő (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Buziaș en Rumanio).

## Biografio 
 akiris juran diplomon, poste li partoprenis en administrado de Temes (historia departemento). Dum la hungara revolucio de 1848 li estis majoro en flanko de la revolucio. Depost fino de la revolucio li estis akuzita, sed iel li restis libera. Inter 1871-1881 li estis parlamenta deputito (kun interrompo). Li estis ankaŭ nobela ĉefjuĝisto kun digno "vera interna sekreta konsilisto". Li iĝis imperiestra grafo en 1858, hungara grafo en 1874, krome li estis konata mecenato. Li edziĝis en 1851, vidviĝis en 1876, dum 9 gefiloj naskiĝis inter 1853-1870.

## Fontoj 
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj terposedantoj
Kategorio:Hungaraj nobelaj juĝistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj mecenatoj
Filmo (apartigilo)

**Filmo**  (el la latina *filamentum*, fadenaĵo) havas plurajn signifojn.
* **Filmo** estas, laŭ NPIV, bendo de nedifinita longo, el nitrata aŭ acetata celulozo, kovrita de fotoemulsio por fotografio.
* **Filmo** estas, ankaŭ laŭ NPIV, tuto de la bildoj, fiksitaj sur tia bendo, kaj projekcieblaj sur ekrano.
* **Filmo** estas, laŭ ReVo, maldika tavolo, membrano aŭ ŝelo kovranta ion.
## Vidu ankaŭ 
* Filmo 8mm
* Filmo 16mm
* Filmo 35mm

## Referencoj
János Keglevich

Grafo **János Keglevich** [jAnoŝ kegleviĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plia persona nomo **Keglevich János Nepomuk** estis hungara terposedanto, aristokrato, senatano. Lia nobela antaŭnomo estis *buzini*, lia filo estis István Keglevich.

 naskiĝis  en Pest (urbo), li mortis  en Kistapolcsány (Hungara reĝlando, Aŭstra imperio, nuntempa Topoľčianky en Slovakio).
 
## Biografio 
 studis juron en :en:Theresianum (1802–1805) kaj en Reĝa Universitato de Pest (1805–1806). Post siaj studoj li laboris 3 jarojn en la kortumo en Vieno, poste li transprenis la zorgojn pri la familia bieno. En 1824 li havis postenon en Bars, de la sekva jaro ĝis 1839 li estis departementestro, krome li estis senatano plurfoje, parlamentano en 1827. En 1831 li ricevis la dignon "vera interna sekreta konsilisto", post jaroj aliajn dignojn. Li estis mecenato de sciencoj kaj artoj, li fondis bibliotekon (20 mil da volumoj!) kaj bildaron. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo (1805, 1840), la dua edzino naskis filon.

## Fontoj 
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aristokratoj
Kategorio:Hungaraj terposedantoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Deklaro

***Deklaro*** (kelkfoje ankaŭ ***deklaracio***) povas signifi

# **Ago deklari kaj ties rezulto** (tio, kion oni deklaras) ekzemple:
#* **Deklaro de Sendependeco**
#* **Deklaro de la Unuiĝintaj Nacioj**
# **Deklaro (programlingva)**

Kategorio:Deklaroj
Les Issambres

**Les Issambres** estas la mara kvartalo de la komunumo Roquebrune-sur-Argens en departemento Var.

## Situo 
Situante ĉe la marbordo, kun 8&nbsp;km da marbordoj, Les Issambres formas la plej sudan kvartalon de la komunumo, laŭlonge de la Nacia Vojo 98 (nun la Departementa Vojo 559) &nbsp;km de Fréjus.

En la okcidento de la vilaĝo, de Sainte-Maxime ĝis Cap des Issambres, la marbordo frontas sude direkte al la Golfo de Saint-Tropez.

En la oriento de la vilaĝo, de Cap des Issambres ĝis Saint-Aygulf, la marbordo frontas oriente direkte al la Golfo de Fréjus.

La marbordo de Les Issambres estas markita per sinsekvo de larĝaj naturaj strandoj kaj golfetoj borderitaj per pinioj, palmarboj kaj korkokverkoj.

La vilaĝeto San Peïre sub la Col du Bougnon koncentras la plimulton de la komercaj ofertoj de Les Issambres.

## Vidu ankaŭ 
* Mediteranea Esperanto-Semajno
* Roquebrune-sur-Argens
* komunumoj de Var

Kategorio:Komunumoj de Var
Kategorio:Banstacioj de Francio
Pordenone (stacidomo)

**Pordenone** estas unu el la plej gravaj fervojaj stacioj en Friulo-Venecio Julia kaj situas sur la fervoja linio Udine - Venecio.

## Bildgalerio 

Stazione di pordenone.jpg|Kajo
Bahnhof Pordenone 30.7.18. (BildID 15621449).jpg|Stacio 

## Vidu ankaŭ 
* Pordenono

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Pordenono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1855
Degasado (kemio)

**Degasado** estas la forigo de solvita gaso el likvaĵoj, precipe akvo aŭ akvaj solvaĵoj. Estas multaj metodoj por forigi gasojn el likvaĵoj.

Gasoj estas forigitaj pro diversaj kialoj. Kemiistoj forigas gasojn de solviloj kiam la kunmetaĵoj pri kiuj ili laboras estas eventuale aer- aŭ oksigen-sentemaj, aŭ kiam vezikformado ĉe solid-likvaj interfacoj iĝas problemo. La formado de gasvezikoj kiam likvaĵo estas frostigita ankaŭ povas esti nedezirinda, necesigante degasadon antaŭan.

Kategorio:Laboratoriaj teknikoj
Kategorio:Separado
Kategorio:Gasoj
Kategorio:Likvaĵoj
Karunkla bucero

La **karunkla bucero** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Rhyticeros*. La specion unue priskribis la zoologo  en .

Ĝi estas kolorriĉa buceo indiĝena de Indonezio. La specio estis foje metita en la genro *Aceros*. La karunkla bucero estas la faŭna simbolo de la provinco Suda Sulaveso. 

Tiu estas granda nigra bucero kun flava beko, blankaj vostoplumoj, palblua haŭtaĵo ĉirkaŭ okulo, nigrecaj piedoj kaj nuda malhelblua gorĝo. La masklo havas ruĝecan/sablokoloran vizaĝon kaj kolon, oranĝruĝajn okulojn, kaj altan ruĝan kaskon sur la supro de sia beko. La ino havas nigrajn vizaĝon kaj kolon, flavan kaskon, kaj brunecajn okulojn.

## Referencoj
Kategorio:Buceredoj
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Johann Eusebius Schmidt

**Johann Eusebius SCHMIDT** (naskiĝinta la  en Hohenfelden, mortinta la  en Siebleben) estis germana himnologo. En 1698 edzigis lin Franziska Wiederhold (naskonte kvar filojn kaj kvar filinojn).

## Vivo
Estante filo de protestantisma pastoro li ĝuis de li edukadon komence kaj ekfrekventis en majo 1682 la gimnazion de Gotha, por la daŭro de ses jaroj. Tie li havis elstarajn instruistojn, ekz. H. Fergen, G. Heß, Johann Heinrich Rumpel. Gravis ankaŭ la instruado fare de Cyriacus Günther, eklezikantofaranto kaj pietisma etoso kio igis la junan Schmidt dediĉi sin al muzikaj sakralaĵoj. En 1688 li por la daŭro de tri jaroj studentis ĉe la friedrich-Schiller-Universitato Jena antaŭ trejniĝo fare de Joachim Justus Breithaupt kaj August Hermann Francke en Erfurto (ĝis 1691). Post ilia foriro, Schmidt ja restis en kontakto kun ili vizitante ilin en 1692 kaj 1696 en Halle.

En 1696 Schmidt ankaŭ renkontis Johann Anastasius Freylinghausen, kiu fariĝis helpanto de Francke je la Georgo-kirko en la kvartalo Glaucha. Intertempe Schmidt laboris kiel privata instruisto de filoj de Johann Jacobs en Gotao (ekz. de la posta gotaa urbestro Friedrich Wilhelm Jacobs). Ĉar paralele Schmidt ankaŭ predikadis kaj lernigis katekismajn temojn ne miras ke oni nomumis lin en 1697 vikario de G. Bertuch de Siebleben. En decembro 1698 li postantis la forpasintan Bertuch.  

Post multaj jardekoj da benata pastorumado en Siebleben li estis posteulita de August Wilhelm Huhn, filo de la gotaa ĝenerala superintendanto Johann Benjamin Huhn.

## Graveco kantokrea
Schmidt famiĝis pro siaj multegaj kantoj, kiujn unue metis en sian kantaron Freylinghausen sed kiuj ankaŭ en aliaj kolektoj troviĝas. En la unua volumo de lia libro *Geistreiches Gesangbuch* (1704) troviĝis la jenaj: *Fahre fort, fahre fort, Zion,* *Sei fröhlich im Herrn, du heilige Seele,* *So bin ich nun nicht mehr ein fremder Gast*. Krom eklezikantoj en la pli mallarĝa senco de la vorto, Schmidt ankaŭ prilaboris multajn psalmojn kaj kunmetis, por la verkoj *Stimmen aus Zion* (1698) *Neue Stimmen aŭs Zion* (1701; de Wilhelm Petersen) bibliajn versojn kaj verserojn. Kelkaj reprenis ankaŭ Freylinghausen kaj Fischer (1879). Multaj verkoj de Schmidt ankaŭ tradukiĝis en aliajn lingvojn, ekz. en la anglan.

## Fonto
Schumann, A.: "Schmidt, Johann Euseb" - ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie* 31 (1890), p. 737-739 
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
## Notoj
Tajimi

***Tajimi*** (jen en la el esperanta perspektivo fremdlingva, sed internacie konata transliterigo Hepburn, , prononco ) estas urbego en Japanio. Ĝi situas sur la ĉefa insulo Honŝuo, en la administra regiono Ĉubu kaj en la gubernio Gifu. La urbego estas membro de la Alianco por Sanaj Urboj de la Monda Organizaĵo pri Sano. 
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 Tajimi havis populacion de . La urbo atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 1980-aj jaroj. La populacio pintis ĉirkaŭ 2000 kaj malkreskis poste.

## Geografio 
La urbo situas grandparte sur ebenaĵo ĉe 2 riveroj. Komaki troviĝas 20, Nagojo 26, Kakamigahara 27, Iĉinomija 30, gubernia sidejo Gifu 36, Ogaki 47, Nagahama 79, ĉefurbo Tokio 225 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/tajimi_japan/kasugai_japan .

## Historio 
La loĝloko estis establita la 1-an de julio 1889 laŭ la kreado de la moderna municipa sistemo. Tiu municipo aneksis najbarajn urbon kaj distrikton en 1934. Ĝi estis levita al urbostatuso la 1-an de aŭgusto 1940. La urbo aneksis vilaĝojn en 1944, aliajn vilaĝojn en 1951, fine urbon en 2006.

## Ekonomio 
La urbo estas tradicie konata pro produktadoj de pluraj ceramikaĵoj, precipe en la Oribe kaj Seto -stiloj.

## Eduko 
La Nagoja Instituto de Teknologio havas kampuson en Tajimi, la ceteraj lernejoj estas mez- aŭ baznivelaj.

## Trafiko 
Tajimi havas bonajn fervojajn kaj aŭtovojajn kontaktojn al la regiono.

## Klimato 
Tajimi situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj aŭ humidaj someroj kaj relative malvarmaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La urbego mezuris la rekordon por la plej alta registrita taga temperaturo de Japanio:  la 16-an de aŭgusto 2007. La jarpluvo averaĝas 1644 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, respektive neĝas, sed inter novembro-februaro la precipitaĵo estas iomete malpli.

## Vidindaĵoj 
* muzeoj
* Zen-monaĥejo
* temploj
* ceramika muzeo
* Internacia Ceramika Festivalo (ĉiujn tri jarojn)

## Ĝemelurboj 
*  Terre Haute, Usono, Indianio ekde 1962

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* retejo de la gubernio ()

Kategorio:Urboj de Japanio
Rolf

**Rolf** estas germana vira nomo, mallongigo el la nomo Rudolf.

## Konataj nomportantoj 
*Rolf Furuli, norvega lingvisto
*Rolf Harris, brit-aŭstralia televida prezentisto kaj kantisto
*Rolf Nevanlinna, finna matematikisto
*Rolf Riehm, germana verkisto
*Rolf Riehm (komponisto), germana komponisto
Juvénal Habyarimana

**Juvénal HABYARIMANA** (8a de marto, 1937 - 6a de aprilo, 1994) estis la Prezidanto de Ruando de militista puĉo en 1973 ĝis 1994, kiam li mortis en aviadilkraŝo kiu ekigis la Ruandan Genocidon.

## Biografio 
Habyarimana estis naskita en superklasan hutuan familion. Li studis medicinon antaŭ ol komenci militan karieron. Li studentiĝis ĉe la kadetlernejo en 1961, estis promociita al Ĉefo de la Armea Kunlaborantaro en 1963, kaj estis nomumita Ministro de Defendo en 1965.

La 5-an de julio 1973 la ruanda armeo ekkaptis la potencon kaj nomumis militan registaron, estrita de generalo Juvénal Habyarimana, kiu tiam estis la landa ministro pri defendo. Armea tribunalo kondamnis la kuzon de Habyarimana, prezidanton Grégoire Kayibanda, kaj sep ministrojn al morto. Habyarimana iĝis la nova prezidanto de Ruando. Dum la dua datreveno de la puĉo, Habyarimana sciigis, ke nova partio estis establita en la lando, al kiu ĉiu ruandano estis postulata aliĝi: nome la Nacia Revolucia Movado por Evoluo (MRND). La celo de la partio estis "elimini regionan kaj etnan malamikecon kaj evoluigi kamparajn areojn."

Dum siaj dudek jaroj en povo, Habyarimana forte favoris sian propran etnon, la hutuojn, kaj aparte eminentajn hutuajn gvidantojn en norda Ruando. Lia potenco estis garantiita fare de la potencaj hutuaj familioj de norda Ruando, parte tra la edzino de Habyarimana, Agathe Kazinga, kiu estis membro de unu el la plej elstaraj familioj. Tiu grupo de nordaj ruandaj potenculoj estis nomita Akazu, kun la signifo "malgranda domo".

La 6-an de aprilo 1994, la aviadilo Dassault Falcon 50 de Habyarimana surteriĝis en la flughaveno de Kigali, revenante el Tanzanio el kunveno, en kiu estis partoprenintaj ŝtatestroj de najbaraj landoj, kiam franca MILAN-misilo pafita de nekonata loko trafis la aviadilon de la prezidanto. En la sekva eksplodo, la aviadilo estis tute detruita kaj ĉiuj pasaĝeroj mortis, inkluzive de la hutua prezidanto de Burundo, Cyprien Ntaryamira. La postan matenon, la publika dissendanto de Ruando Radio Rwanda kaj la privata Radio Télévision Libre des Mille Collines riproĉis la Ruandan Patriotan Fronton kaj la UN-pacforton UNAMIR pri la murdo de la prezidanto. Akazu kaj Hutu-organizoj komencis la longplanitan sisteman efektivigon de genocido.

Kategorio:Prezidantoj de Ruando
Kustaa Vilkuna

**Kustaa Gideon VILKUNA** (26a de oktobro 1902 Nivala - 6a de aprilo 1980 Kirkkonummi) estis finna akademiano, etnografo, lingvisto kaj historiisto. Li ankaŭ okupis multajn postenojn de fido kaj politikan oficon, kiel ekzemple Instruministro en la Kuuskoski-registaro en 1958. Lia partio estis Kampara Ligo. Vilkuna estis subtenanto de Urho Kekkonen, kaj eĉ estis priskribita kiel la "griza eminenteco" de Kekkonen.

Liaj plej konataj verkoj estas *Vuotuinen ajantieto* (ĉiujara temposcio), en kiu li rakontas pri la tradicioj asociitaj kun finnaj datrevenoj, kaj *Etunimet* (antaŭnomoj), en kiu li rakontas pri finnaj antaŭnomoj.

Kategorio:Finnaj lingvistoj
Tanzania ruĝbeka kornbekulo

La **Tanzania ruĝbeka kornbekulo** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Tockus*. La specion unue priskribis la zoologo  en .

Ĝi troviĝas en centra Tanzanio kaj estis malkovrita de Robert Glen kaj Sue Stolberger en la Nacia Parko Ruaha. Ĉiuj kvin ruĝbekaj kornbekuloj estis iam konsiderataj samspeciaj. 

Tanzaniaj ruĝbekaj buceroj estas malgrandaj buceroj en la grupo de la ruĝbekaj buceroj. Ili havas kurbajn, helruĝajn bekojn kiuj finiĝas per malgranda punkto de malhele oranĝa koloro. Ilia kristalino povas varii de hel-oranĝa al malhelflava kaj iliaj pupiloj estas kutime malhelnigraj. Kiel la plej multaj specioj de buceroj, ili havas mezgrandajn cirklojn de nigra haŭtaĵo ĉirkaŭ siaj okuloj, kaj en inoj kaj maskloj. Ili havas grizecblankajn kolojn kaj ventrojn kaj iliaj flugiloj, kiel ĉiuj ruĝbekaj buceroj, havas grandajn kaj malgrandajn blankajn makulojn ĉirkaŭitajn de nigraj plumoj. Iliaj vostoplumoj estas longaj kaj nigraj ekstere kaj blankaj interne.

Kategorio:Buceredoj
Kategorio:Endemiaj birdoj de Tanzanio
Okcidenta ruĝbeka kornbekulo

La **Okcidenta ruĝbeka kornbekulo** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Tockus*. La specion unue priskribis la zoologoj Tréca kaj Érard en 2000.

Okcidentaj ruĝbekaj buceroj estas malgrandaj buceroj de la genro *Tockus*. Ili havas kurbajn ruĝajn bekojn kiuj estas pli oranĝaj sur la malsupra beko kaj pli brilruĝaj sur la supra beko, kaj ambaŭ finiĝas per malhele oranĝa koloro. Iliaj kapoj estas grizece blankaj kaj havas nigrajn plumojn laŭ la dorso de siaj kapoj kaj kolo. Ili havas blankan plumaron sur siaj vizaĝoj kaj grandaj malhelgrizaj okulringoj. Ilia kristalino estas malhelbruna kaj iliaj pupiloj estas nigraj. Iliaj flugiloj estas kiel ĉiuj ruĝbekaj buceroj, kun grandaj kaj malgrandaj cirkloj de blankaj plumoj ĉirkaŭitaj de nigraj plumoj ekstere kaj blankaj sur la supra duono de la interno kaj nigraj sur la malsupra duono de la interno. Ili havas longajn vostoplumojn kiuj estas nigraj ekstere kaj grizece blankaj interne.

Kategorio:Buceredoj
Damara ruĝbeka kornbekulo

La **Damara ruĝbeka kornbekulo** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Tockus*. La specion unue priskribis la zoologo  en .

Ĝi troviĝas en sudokcidenta Angolo kaj norda Namibio. Ĉiuj kvin ruĝbekaj kornbekuloj estis iam konsiderataj samspeciaj. 

Damaraj ruĝbekaj buceroj estas malgrandaj specioj de afrikaj buceroj. Ili havas kurbecajn malhelajn al brilruĝajn bekojn kun siaj naztruoj sur la supra beko proksime al siaj okuloj. Iliaj kapoj estas kovritaj de grizecblankaj plumoj kun malhelgrizaj plumoj kurantaj laŭ la dorso de siaj kapoj kaj supra duono de la kolo. Kiel ĉiuj ruĝbekaj buceroj, Damaraj ruĝbekaj buceroj havas flugilojn kovritajn per cirkloj de blankaj plumoj ĉirkaŭitaj de nigraj aŭ malhelbrunaj plumoj. Ties vostoplumoj estas nigraj ekstere kaj blankaj interne kaj iliaj kruroj estas mallongaj kaj grizaj kun malgrandaj duonakraj ungegoj ĉe la fino. Iliaj ventroj estas kutime grize blankaj sed ankaŭ povas esti purblankaj.

Kategorio:Buceredoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Suda ruĝbeka kornbekulo

La **Suda ruĝbeka kornbekulo** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Tockus*. La specion unue priskribis la zoologo  en .

La seksoj estas similaj, sed maskloj estas pli grandaj kaj pli pezaj. Maskloj ankaŭ havas iom pli longajn bekojn, kun la malsupra mandiblo nigre laŭ varia mezuro. Ĝi estas distingebla de aliaj ruĝbekaj buceroj pro la kombinaĵo de flava iriso kaj pala enorbita haŭtaĵo (rozkolora ĝis grizeca), kaj la ampleksa nigreca plumaro strianta de la orelkovriloj ĝis la flanko de la kolo. La gorĝo estas blanka, kaj la flugilkovriloj klare makulecaj.

Kategorio:Buceredoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Norda ruĝbeka kornbekulo

La **Norda ruĝbeka kornbekulo** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Tockus*. La specion unue priskribis la zoologo  en .

Ĝi troviĝas el suda Maŭritanio tra Somalio kaj nordorienta Tanzanio. Estas kvin specioj de ruĝbekaj kornbekuloj agnoskitaj, sed ĉiuj kvin estis iam konsideritaj samspeciaj, kaj kelkaj fakuloj ankoraŭ klasigas la aliajn  kiel subspecioj de *Tockus erythrorhynchus*.

Evidenta trajto estas la ruĝa beko, kio estas tialo de la nomoj kaj ordinara kaj scienca latina. Tiu beko estas granda kaj iom subenkurba. Kiel tipa bucero, ĝi havas longan voston.

Kategorio:Buceredoj
Suda flavbeka kornbekulo

La **Suda flavbeka kornbekulo** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Tockus*. La specion unue priskribis la zoologo  en .

Ĝi troviĝas en suda Afriko. Ili manĝas ĉefe surgrunde semojn, malgrandajn insektojn, araneojn kaj skorpiojn. Tiu bucero estas ofta kaj disvastigata loĝanto de sekaj arbustaroj kaj grandfoliaj arbaroj. Ili povas estis ofte vidataj ĉe ŝoseoj kaj akvofluoj.

Evidenta trajto estas la granda flava beko subenkurba. La flava iriso estas ĉirkaŭata de ruĝa okulringa haŭtaĵo kaj krome estas samkolora ruĝa haŭtaĵo sub la bekobazo de la malsupra mandiblo. La flugiloj montras skvamecan modelon de helgrizaj plumoj kun nigraj randoj. La longa vosto estas nigreca.

Kategorio:Buceredoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Griza kornbekulo

La **Griza kornbekulo** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de buceredoj () aŭ kornobekuloj, kaj estas unu el kvin specioj de la genro latine nomata *Lophoceros*. La specion unue priskribis la zoologo  en .

Ĝi estas disvastigata loĝanta reproduktulo en multo de sub-Sahara Afriko kaj eĉ sudokcidento de la Araba Duoninsulo. La afrika griza kornbekulo fuĝis aŭ estis intence liberigita en Florido, Usono, sed ne estas pruvoj ke la populacio estas reproduktanta kaj eble pluas nur pro kontinuaj liberigoj aŭ fuĝoj.

Estas du agnoskitaj subspecioj, nome la jenaj:
* *L. n. nasutus* (Linnaeus, 1766) — plej norda: Senegalio kaj Gambio ĝis Etiopio, centra Kenjo, kaj sudokcidenta Arabio
* *L. n. epirhinus* (Sundevall, 1850) — plej suda: suda Ugando kaj suda Kenjo ĝis norda Sudafriko

Kategorio:Buceredoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Kategorio:Birdoj de Mez-Oriento
Suda bukorvo

La **Suda bukorvo** aŭ **Suda granda bucero** -  - estas specio el la klaso de birdoj. Ĝi estas el la ordo de koracioformaj birdoj kaj familio de bukorvedoj (), kaj estas unu el du specioj de la genro latine nomata *Bucorvus*. La specion unue priskribis la zoologo  en . La specia epiteto estas omaĝo al kolektisto de specimenoj Benjamin Leadbeater.

Ĝi estas la plej granda specio de la ordo de Koracioformaj birdoj en la tuta mondo. Ĝi troviĝas nur en sudaj regionoj de Afriko, kun teritorioj el Kenjo ĝis Sudafriko. En tiuj regionoj, ili loĝas kaj en arbaroj kaj en savanoj. La alia specio de la genro *Bucorvus* estas la Norda bukorvo, *B. abyssinicus*. 

Kategorio:Buceredoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Monfalcone (stacidomo)

**Monfalcone** estas surfaca fervojnabo kaj estas unu el la plej gravaj stacidomoj en Friulo-Venecio Julia. Du fervojaj linioj disbranĉiĝas de la stacio: la fervojo Venecio-Triesta kaj la fervojo Udine-Triesta.

## Bildgalerio 

34074 Monfalcone, Province of Gorizia, Italy - panoramio (1).jpg|Stacio
E.464 280 in Monfalcone train station.jpg|Trajno
Rail platform display in Monfalcone train station.jpg|Ekrano

## Vidu ankaŭ 
* Monfalcone

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Monfalcone
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1860
Udine (stacidomo)

**Udine** estas la ĉefa fervoja stacio en Udino, kaj estas la finstacio de kvar naciaj linioj, Tarvisio-Udine, Udine-Cervignano, Udine-Triesto kaj Udine-Venecio, al kiuj aldoniĝas la regiona linio Udine-Cividale.

## Bildgalerio 

Stazione di Udine.jpg|Trakoj kaj kajoj
Udine-stazionesottopas.jpg|Subpasejo
FUC-Udine1.JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Udino

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Udino
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1860
Gorizia Centrale (stacidomo)

**Gorizia Centrale** estas fervoja stacio sur la linio Udine-Trieste, priservanta la samnoman provincan ĉefurbon.

Ĝi estas la origino de la internacia linio al Nov-Gorico.

## Bildgalerio 

Stazione FS Gorizia Centrale Binari Banchine.jpg|Kajoj kaj trakoj
07040032platformatgoriziatrainstation.jpg|Kajo
In attesa della partenza ... (Waiting the departure ...) - panoramio.jpg|Vaporlokomotivo

## Vidu ankaŭ 
* Gorico
* Nova Gorica (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Direct train connections on the route Nova Gorica – Gorizia (I)

Kategorio:Gorico
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1860
Komunuma fridujo

**Komunuma fridujo** estas fridujo situanta en publika spaco, kiu estas komune uzata de membroj de komunumo. Ili estas speco de reciproka helpprojekto kiu ebligas, ke manĝo estu kunhavata ene de komunumo. 

La celo de tiu iniciato estas tiel ke la fridujo estu plenigita per produktoj — donacoj, nevenditaj aĵoj aŭ produktoj preter la limdato  — de najbaroj, butikistoj aŭ restoraciistoj. Ili ebligas al la plej malriĉaj nutri sin kaj eviti manĝaĵmalŝparon .

La fridujo funkcias tiel, ke lokaj butikoj kaj produktantoj, same kiel individuaj membroj de la komunumo, alportas tien manĝaĵon, kiun ili mem ne bezonas, kaj se ili deziras, ili ankaŭ povas preni manĝaĵojn lasitajn tie de aliaj. Ĉiu ajn senescepte ankaŭ rajtas uzi la fridujon, simple venante al la fridujo por preni manĝaĵon eĉ sen lasi ion ajn tie. 

Kelkaj komunumaj fridujoj estas organizitaj de volontuloj kiuj aĉetas manĝaĵojn per donacita mono. La celo estas redukti manĝaĵmalŝparon, provizi manĝhelpon kaj plifortigi komunuman spiriton. Ĝi ankaŭ povas havi bretojn por sekaj varoj aŭ frostujon, kaj foje ankaŭ haveblas aliaj produktoj ol manĝaĵoj. Fridujoj kutime havas limigojn pri donacoj: ekzemple, kelkaj permesas nur donacojn de nemalfermitaj pakaĵoj aŭ vegetaran manĝaĵon. 

Eble ekzistas aliaj agadoj asociitaj kun fridujoj, kiel kuirado, kultivado de manĝaĵoj aŭ reciklado de vestaĵoj. Komunuma fridujo povas troviĝi, ekzemple, en lernejo, vendejo aŭ komunuma centro, aŭ flanke de la strato. 

Defioj ĉirkaŭ komunumfridujoj inkludas konservi purecon, certigante manĝaĵsekurecon, kaj certigante ke la reciproka helpmodelo de komunumfridujoj ne estas misuzita (ekz., ke neniu profitas el la manĝaĵo, t.e. postvendas ĝin).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* manĝaĵa banko
* Manĝaĵa malŝparo
* senpaga vendejo

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kunlaboreca ekonomio
Kategorio:Bonfarado
Kategorio:Malriĉeco
Kategorio:Filantropio
Kategorio:Hejtado, ventolado kaj klimatizado
Jenő Karátsonyi

Grafo **Jenő Karátsonyi** [jenO karAĉonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Karátsonyi Jenő** estis hungara terposedanto, ĉambelano, parlamenta deputito, respektive senatano, artkolektisto. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *beodrai kaj karátsonyfalvai*, lia patro estis Guido Karátsonyi.

 naskiĝis  en Beodra (Hungara reĝlando, Aŭstra imperio, nuntempa Novo Miloŝevo en Serbio), li mortis  en Solymár (Hungara reĝlando).

## Biografio 
 maturiĝis en Budapeŝto, poste li studis juron en Katolika universitato de Loveno (Flandrio), agrikulturon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár), pli poste li studvojaĝis en Eŭropo kaj norda Afriko. Post la morto de sia patro li transprenis la bienon en Torontál kaj evoluis ĝin modela, dum li vivis konstante lukse. En 1890 li ricevis la dignon ĉambelano. Inter 1896-1918 li estis senatano, poste li perdis la bienon. Tamen li estis fama artkolektisto, sed li estis ankaŭ estro de la memserva ambulanco, krome li estis kavaliro de la Malta Ordeno. Li edziĝis en 1886 kaj li ricevis reĝan premion en 1908. Li estis entombigita en Preĝejo Nomo de Sankta Maria (Solymár).

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)
* biografio hungare (legebla en la 209-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj terposedantoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ĉambelanoj
Kategorio:Hungaraj artkolektistoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Nova Gorica (stacidomo)

**Nova Gorica** estas fervoja stacio en Slovenio, priservanta la proksiman urbon Nov-Gorico. Ĝi staras en la okcidenta parto de la urbocentro, tuj apud la limo kun Italio.

## Bildgalerio 

07040042platformofnovagoricatrainstation.jpg|Kajo
07040036julianalpstraininnovagorica.jpg|Trajno
Nova Gorica-steam locomotive JZ 118-005.JPG|Vaporlokomotivo

## Vidu ankaŭ 
* Nov-Gorico
* Gorizia Centrale (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (Slovenske železnice) (/)
* Direct train connections on the route Nova Gorica – Gorizia (I)

Kategorio:Nov-Gorico
Kategorio:Fervojaj stacioj en Slovenio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1906