open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La Fundación

***La Fundación*** (La Fondaĵo) estas teatraĵo de Antonio Buero Vallejo, verkita en 1973 kaj premierita la 15an de januaro 1974 en la Teatro Fígaro de Madrido. 

## Intrigo
Kvin viroj (Tomás, Tulio, Asel, Lino kaj Max), kiuj ŝajnas laborantoj por esplorejo nomita *La Fundación*, kunhavas lokon kiu ŝajnas agrabla ĉambro kun belaj vidaĵoj. Nur fetoro kaj malsanulo ŝajnas ĝeni la etoson. Laŭ la antaŭeniro de la dialogo, oni malkovras, ke fakte ĉio temas pri la subjektiva percepto de unu de la roluloj, nome Tomás, pere de kio oni komprenas, ke la ĉambro fakte estas karcerĉelo, ke *La Fundación* estas prizono kaj la kvin roluloj estas kvin mortokondamnitoj. Ili estas tie, ĉar Tomás, suferanta  torturon, denoncis sian samorganizanojn. Lia kulposento kondukis lin al la perceptoperdo pri la realo. Je la fino, la scenejo malpleniĝas, kaj reprenas sian aspekton de luksa ĉambro al kiu venas novaj gastoj. 

## La verko
Diverse oni interpretis la signifon de la verko. Unuflanke, temas pri kritiko kontraŭ subpremado fare de la totalismaj reĝimoj, la torturo kaj la mortopuno (oni notu, ke kvankam en la momento de la publikigo kaj de la premiero ankoraŭ daŭris la frankisma diktaturo kaj ties cenzuro, tiu en la lastaj jaroj de la reĝimo jam ne estis tiom akra). Aliflanke, estas alia pli simbola interpretado de la verko, laŭ kiu oni asocias la vivon kun karcero en kiu oni estas enfermitaj sub ĉiama minaco de morto. Oni ne forgesu, ke Buero mem estis enprizonigita en la 1940-a jaroj, kunvivante kun mortokondamnitoj, kiel Miguel Hernández, kiu fakte mortis en prizono.

Buero Vallejo indikis, ke unu de liaj inspiroj venis de "La nuboj", nome teksto de Azorín apartenanta al sia verko *Castilla* (1912), en kiu oni prezentas la teorion de la senfina reveno, sekvante la koncepton de Nietzsche. Tiu teorio videblas en la teatraĵo kiam la respondeculo invitas eniri la novajn vizitantojn kaj la trompo de *La Fundación* restertiĝos senĉese. La kondiĉo de Buero kiel eks-prizonulo konatigis lin kun la tiama kutimo de eks-prizonuloj aludi al la prizono per eŭfemismoj, kiel la lernejo, la internulejo ktp.

En la fono restas la sento de alieciĝo, oni metas la homojn en trompa misrealo, kiu malhelpas vidi la veran realon: la prizonuloj de *La Fundación* eĉ ne kapablas vidi, ke kunulo mortis. En diktaturo oni murdas homojn, sed homamasoj povas ne vidi tion.

## Referencoj
## Bibliografio
* Antonio Buero Vallejo, *La Fundación*, Madrid, Espasa Calpe, 1974, kolekto Austral.

* 
Kategorio:Hispanlingvaj teatraĵoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1974
Libro de Caín

***Libro de Caín*** (Libro de Kaino) estas romano de la hispana verkisto Victoriano Crémer, publikigita en 1958 en Meksiko. Temas pri rekreaĵo de la mito de Kaino kaj Habelo.

## Intrigo
Kaino estas bonulo kaj preferita de Mastro Dio kaj de lia filino María. Kaino amas senmezure sian fraton Habelo, bela kiel anĝelo. Habelo envias la gregaron de Kaino kaj sukcesas atingi promeson de sia patro Adamo ricevi ĝin. Maríia ŝajnigas ami Habelon por allogi Kainon. Por eviti la perdon de siaj ŝafoj kaj ke siaj ŝafoj perdu lin, Kaino memmortigas sin kun siaj ŝafoj. En la funebro Maria kisas la kadavron kaj ŝajnas ke Habelo preskaŭ perdortas ŝin (foje la agado estas nur sugestita). Mastro Dio punas Maria per geedzigo al Habelo kaj Adamon per redevno de la teroj.

Adamo, Eva, Habelo kaj Maria vagadas fuĝemaj. Eva malamas Maria, kiu forprenis ŝian filon Habelo kaj Maria malamas Habelon, ĉar ŝi amis Kainon. Ili iras al Noriega, la urbo, kie ili sentas sin fremduloj (estas la perdita paradizo). Estas striko en la ŝtonminejo en kiu laboras Adamo kaj Habelo, kiuj klopodas ŝteli en fruktoĝardeno. Bona pastro intervenas, ankaŭ favore de la popolo. Adamo estas malliberigita kaj Maria fuĝas ĉe la pastro Abel; Adamo sekvas ŝin, sed kiam li malliberiĝis, li troviĝas sola.

## La verko
Kvankam la agado foje estas nur sugestita, la priskriboj estas pli detalhavaj kaj lirikaj. La etoso estas rura kaj la drama scenejo montras la laboristan medion, eĉ propra de kvartalaĉoj, de la strato.

## Referencoj
## Bibliografio
* 
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1958
Werner Eichhorn

**Werner EICHHORN** (naskiĝinta la  en la forstista domo de Schalkau-Theuern, mortinta la  en Mössingen) estis germana ĉinologo. 

Post habilitiĝo en 1937 ĉe la Bonna universitato li docentis en Göttingen, Frankfurto ĉe Majno, Oksfordo, Londono kaj Vieno. Post la Dua mondmilito deĵoris li ĉe la universitato de Londono. Ekde 1960 estis Eichhorn profesoro ĉe la universitato de Tübingen kaj famiĝis danke al la popularaj verkoj jenaj *Kulturgeschichte Chinas* (1964), *Die Religionen Chinas* (1973) kaj *Die alte chinesische Religion und das Staatskultwesen* (1976).

## Verkoj 
* ''Ein Beitrag zur Kenntnis der chinesischen Philosophie 通書 T'ûng-šû des Ceu-tsï mit Zhu Xi|Cû-hî's Kommentar. Nach dem Síng-lì tsīng-í. Chinesisch mit mandschuischer und deutscher Übersetzung und Anmerkungen. Eldonis Wilhelm Grube (ĉap. 1-20). Daŭrigis kaj finis Werner Eichhorn (ĉap. 21-40)*. Asia Major, vol. 8, 1932, p. 23–104 
* *Chou Tun-I: ein chinesisches Gelehrtenleben aus dem 11. Jahrhundert*. Brockhaus [in Komm.], Leipzig 1936
* *Die Westinschrift des Chang Tsai: ein Beitrag zur Geistesgeschichte der nördlichen Sung*. Brockhaus, Leipzig 1937
* *Chinesisches Bauernleben : drei Stücke aus dem chinesischen Landleben / Hsiung Fu-hsi*. Harrassowitz, Tokyo 1938
* *Chinesische Liebesnovellen*. Eriksen, Bonn 1948
* *Unter Blüten eine Weile. Sieben Geschichten von Liebe*. Erich Röth-Verlag, Kassel 1958
* *Index Sinicus: a catalogue of articles relating to China in periodicals and other collective publications ; 1920 - 1955* / John Lust. Heffer, Cambridge 1964
* *Kulturgeschichte Chinas*. Stuttgart, W. Kohlhammer Verlag, 1964
* *Beitrag zur rechtlichen Stellung des Buddhismus und Taoismus im Sung-Staat: Übersetzung der Sektion „Taoismus und Buddhismus“ aus dem Ch'ing-Yüan T'iao-fa Shih-lei*; (ĉ. 50 kaj 51) / Brill, Leiden 1968
* *Heldensagen aus dem unteren  Yangtse-Tal*. Steiner [in Komm.], Wiesbaden 1969
* *Die Religionen Chinas*. 1973 (=Die Religionen der Menschheit, 21)
* *Die alte chinesische Religion und das Staatskultwesen''. 1976 (=Handbuch der Orientalistik, sekcio 4, vol. 4/1)

## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Ĉinologoj
Kategorio:Germanaj profesoroj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1899
Kategorio:Mortintoj en 1990
Eli Amir

**Eli AMIR** (; ) (la 26a de septembro 1937, en Bagdado, Reĝlando Irako) estas israela hebrealingva verkisto de iraka deveno. Li okupiĝis pri enmigrado de junuloj en la juda agentejo .

## Vivo 
En la Hebrea Universitato de Jerusalemo, Amir studis araban lingvon kaj literaturon kaj mezorientan historion kaj laboris en la Ministerio de Enmigrado. Li iĝis persona konsilisto de la politikisto Shimon Peres kaj konsilisto pri edukaj aferoj kaj en pacnegocadoj sub Golda Meir kaj Yitzchak Rabin. Plej lastatempe li estis preleganto en Universitato Ben-Gurion de la Negevo.

Amir publikigis plurajn romanojn kiuj fariĝis furorlibroj en Israelo kaj aperis en tradukoj en pluraj lingvoj. La verkoj rakontas pri la malfacila serĉo de elmigritaj orientaj judoj por nova identeco en Israelo kaj la malfacila laboro de konstruado de la Ŝtato de Israelo .

En 2008, Universitato Tel-Avivo aljuĝis al li honordoktorecon.  Universitato Bar-Ilan donis al li honordoktorecon en 2011.

## Verkaro 
* *Tarnegol Kaparot* ("pekokapro"), Am Oved, 1984
* *Mafriah Ha-Yonim* ("La Flugiganto de Kolomboj") Am Oved, 1992
* *Ahavat Shaul* ("la Amo de Saul"), Am Oved, 1998
* *Jasmin*, Am Oved, 2005
* ''Na'ar Ha-Ofnayim'' ("La Bicikla Knabo"), Am Oved (2019)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Irakaj judoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Alegranza

240ra|eta|maldekstra|
'''''' estas neloĝata insuleto apartenanta al la Regiono de Kanarioj (Hispanio) kaj al la Provinco de Las Palmas. Geografie ĝi formas parton de la Ĉiniĥa Insularo (vidu la apudajn mapojn) - kun la insuloj Montaña Clara, Roque del Este, Roque del Oeste kaj La Graciosa - ĝi estas la plej norda el la insuloj de la insularo. 

Same kiel la unuaj tri aliaj insuloj el la listo ĝi estas nomata "islote" (insuleto), laŭ la Real Academia Española difinita kiel insulo malgranda kaj sen loĝantoj. Nur La Graciosa ekde novembro 2018 estas la oficiale oka administre sendependa insulo de la Kanarioj - kvankam jam antaŭe ĝi estis loĝita.  situas nordokcidente de la insulo Lanzarote. Daŭre ĝi apartenas al la administra lanzarota municipo Teguise.

La insuleto kovras areon de  kvadrataj kilometroj.

## Notoj 
140ra|eta|maldekstra|

Kategorio:Lanzarote
Kategorio:Insuloj de Kanarioj
Las catedrales

***Las catedrales*** (La katedraloj) estas novelaro de la hispana verkisto Jesús Fernández Santos publikigita en Barcelono en 1970 fare de la Eldonejo Seix Barral. Temas pri kvar historioj rilataj ĉiu kun po unu katedralo.

## Enhavo 
Ĉiu historio estas antaŭata per priskribo du ĝis tri-paĝa pri la respektiva katedralo.
# "Subida a la torre" (Supreniro turen). Inés, edzino kaj kun du filoj, revenas viziti turon, en kiu ŝi loĝis ĝis ekkoni sian edzon; la vizito kondukas ŝin al memoroj pri siaj vivo, familio kaj ĉefe pri Agustín dum la milito. Tiam Inés ekkonis soldaton postenigitan en la turo kaj edziniĝis al li. Estas pluraj similaĵoj inter tiu historio kaj *La catedral* de Vicente Blasco Ibáñez.
# "Historia del deán" (Historio de la dekano). La skafaldo ĉenas per historiaj dokumentoj pri la konstruado de la katedralo, kiujn maljuna dekano (vicespiskopo) legas nokte. Unu el liaj nevinoj intencas ekloĝi en unu de la multaj domoj de la dekano; unu nokton li suferas amnezion kaj baldaŭ mortas.
# "El largo viaje de la custodia" (La longa vojaĝo de la hostimontrilo). En tiu rakonto la loko estas la havena medio videbla el la katedralo. Temas pri la navigado de hostimontrilo el preĝejo de insuleto al la katedralo de la plej granda insulo, zorgita de municipa funkciulo. Laŭ legendo, kiu rigardas tra la truo de la hostimontrilo al la korpo de Kristo vidos tion kion tiu deziros, ĉu pasintan ĉu estontan. Pere de tiu literatura rimedo oni montras la vivon de tiuj insulanoj kiel forgesitoj en nealloga medio.
# "La ruina anticipada" (La antaŭita ruino). Rakonto de la vivo de junulo kiu serĉas sencon al la ekzistado inter la ateliero, la diskoteko, la drinkado kaj la flirtado, kompreneble ne trovante ĝin.

## La verko
Dekomence la skafoldo de la katedraloj kiel konekto ŝajnas malforta resurso, sed dum la historioj akiras korpon kaj fonon, la kolektiva titolo kaj la interplektiĝo restas anekdote, dum la esenco de la libro koncentriĝas ĉirkaŭ la trajtoj komunaj al la kvar rakontoj: historioj de roluloj de elradikigitaj vivoj, sen fido sed paradokse ili havas fortan rilaton kun katedralo; ĉiuj luktas inter abulio, frustriĝo, melankolio, rutino ktp. 

Pri la ĝenerala senco kaj la cirkonstanca konekto de la rakontoj, tiu libro iom similas al la samepoka *Las afueras* de Luis Goytisolo.

## Referencoj
## Bibliografio
* Jesús Fernández Santos, *Las catedrales*, Barcelona, Seix Barral, 1970, ISBN 978-84-322-1325-0
* Jesús Fernández Santos, *Las catedrales*, Barcelona, Argos Vergara, 1979, ISBN 84-7017-679-X

* 
Kategorio:Hispanlingva literaturo
Kategorio:Libroj aperintaj en 1970
Kategorio:Katedraloj
Israel Hame'iri

'''Israel HAME'IRI'* (; * La 23-an de marto 1948 en Kibuco Givat Chaim) estas israela verkisto, dramaturgo kaj universitata profesoro.

## Vivo 
Li diplomiĝis pri literaturo kaj teatro ĉe la Universitato de Tel-Avivo kaj ricevis magistron de la Universitato de Ĥajfo, kie li ankaŭ doktoriĝis, kun disertaĵo pri " *La Mitologia Aliulo en Tri Israelaj Teatraĵoj'' ". Hame'iri komencis publikigi siajn unuajn novelojn dum sia militservo. En la sekvaj jaroj li publikigis sep volumojn de prozo, inkluzive de "Porkoj" kaj "Simbiozo". Liaj teatraĵoj estis produktitaj en la Teatro Kameri en Tel-Avivo kaj la Teatro Hajfo. Lia teatraĵo "Al la Maro" estis produktita fare de la Ĥajfa Teatro en 1996 kaj lia romano "Simbiozo" estis legita ĉe publika legado de novaj israelaj teatraĵoj ĉe la Teatro Beit Liessin en Tel-Avivo.

Romanverkisto, dramisto kaj kritikisto, Hameiri instruas dramon kaj literaturon ĉe la Universitato de Ĥajfo kaj Kolegio Menashe. Li vivas kun sia familio en Moŝavo Amirim, malgranda agrikultura komunumo en norda Israelo.

Kategorio:Israelaj literaturkritikistoj
Kategorio:Israelaj dramistoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Ĥajm Be'er

'''Ĥajm BE'ER'* ( *Chajīm Bə'er*, ankaŭ transskribite *Haim Beer'', naskiĝis RACHLEWSKI la 9-a de februaro 1945 en Jerusalemo, Mandata Palestino) estas israela romanisto kaj universitata profesoro.

## Vivo 
Beer kreskis kun sia ortodoksa juda familio en la Ge'ullah-najbareco, okcidente de la Me'ah Ŝe'arim-najbareco de Jerusalemo. Dum sia militservo li kaj skribis por la armegazeto *Maĥanajim* (). En 1966 li komencis labori ĉe la eldonejo Am Oved (laboristara) kaj ekstaris por iĝi membro de la redakcio. Ĝis nun (2012) liaj libroj estas eldonitaj de *Am Oved*. Li instruas hebrean literaturon en Universitato Ben-Gurion de Negevo en Be'er Ŝeba.

Lia plej lasta romano, *El Makom Ŝeharuaĥ Holeĥ*, (Tie kie ke la vento iras; 2010), estis inspirita de piedekskurso al Nepalo kaj Tibeto. Dediĉita al la klasika jida verkisto Mendele Moĥer Sforim, ĝi estas mistika rakonto pri Ĥasidisma rabeno de Bnej Brak kiu vojaĝas al Tibeto.

## Verkaro 
* ''Ŝa'aŝu'ej Jom Jom* (Poemoj: Tag-al-tagaj ĝojoj, 1970)
* *Notzot* (Plumoj, 1979)
* *Et ha-Zamir* (La Tempo de la Najtingelo, 1987)
* *Gam Ahavatam Gam Sinatam - Bialik, Brenner, Agnon Ma'araĥot Jahasim* (*Ilia amo ankaŭ ilia malamo: Bialik, Brenner, Agnon, Interrilatoj*, biografio, 1993)
* *Havalim* (Sensencaĵoj, 1998)
* *Lifnej Hamakom'' (Antaŭ la Loko, 2007)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* ""Haim Be`er" ĉe la Instituto por Traduko de Hebrea Literaturo. Alirita al 23a de novembro 2005.
* Analizo de la literatura stilo de Beer, fare de Arnold Band - https://web.archive.org/web/20041019113219/http://www.ithl.org.il/interview1.html

Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Vokov (Třebeň)

:*Estas ankaŭ Vokov.*

**Vokov** () estas preskaŭ pereinta vilaĝo, preskaŭ solejo en Ĉeĥio, parto de municipo Třebeň, troviĝanta en distrikto Cheb. Vokov troviĝas sur maldekstra bordo de rivero Ohře, proksimume 4,5 kilometron sudoriente de Třebeň kaj sep kilometrojn nprdoriente de Cheb. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

Vokov situas en katastra teritorio **Vokov u Třebeně** kun areo 2,04&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1216. Post deviga ellandigo de la germana loĝantaro post la dua mondmilito oni sukcesis la municipon en la jaro 1948 enloĝigi nur parte de reenmigrintoj.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de sankta Maria Magdalena
* Statuo de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1780
* restaĵo de dia torturo sen kruco

## Pluaj fotoj

Vokov (Třebeň) kaple svaté Máří Magdaleny (1).jpg|Kapelo de sankta Maria Magdalena
Vokov socha sv. Jana Nepomuckého duben 2022 (1).jpg|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Most přes Ohři ve Vokově (1).jpg|Ponto trans Ohře en Vokov
Cyklostezka Ohře u Vokova (1).jpg|Biciklovojo Ohře ĉe Vokov

Kategorio:Třebeň
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Cheb
Kategorio:Setlejoj en Ĥebia baseno
Kategorio:Setlejoj sur Ohře
Luis Goytisolo

**Luis GOYTISOLO Gay** (Barcelono, 17a de marto 1935) estas hispana romanisto, konata ĉefe pro sia tetralogio *Antagonía*. En 2013 li estis ricevinto de la *Premio Nacional de las Letras Españolas*.

## Biografio kaj kariero
Li estas la plej juna frato de la same verkistoj José Agustín Goytisolo (1928-1999) kaj Juan Goytisolo (1931-2017). Same kiel siaj du fratoj José Agustín kaj Juan, ankaŭ Luis ekstudis juron, en Barcelono, en 1953, sed abandonis la karieron por dediĉi sin al la politiko kaj al la literaturo.​ Li kunlaboris en ĵurnaloj kiel El País, ABC kaj Diario 16. El 1994 li estis membro de la *Real Academia Española*.

Liaj du unuaj libroj — nome *Las afueras* kaj *Las mismas palabras* — sekvas la tiaman tendencon de socia realismo kaj atestemo. Sed, post jaroj de nepublikigo kaj ŝanĝo al rakonto de imagopovo (*Fábulas*, verkita inter 1968 kaj 1978, sed publikigita en 1981), estas en la 1970-aj jaroj kiam aperis lia fundamenta tetralogio ege prilaborita, nome *Antagonía*, kies temo estas la verkarto. La tetralogion komponas *Recuento* (1973), *Los verdes de mayo hasta el mar* (1976), *La cólera de Aquiles* (1979) kaj *Teoría del conocimiento* (1981).

## Romanoj 
* *Las afueras*, 1958 (premio Biblioteca Breve) 
* *Las mismas palabras*, 1963
* *Ojos, círculos, búhos*, 1970, kun la pentristo Joan Ponç
* *Antagonía*
** *Recuento*, 1973 
** *Los verdes de mayo hasta el mar*, 1976
** *La cólera de Aquiles*, 1979
** *Teoría del conocimiento*, 1981
* *Devoraciones*, 1976
* *Fábulas*, 1981
* *Estela del fuego que se aleja*, 1984
* *Investigaciones y conjeturas de Claudio Mendoza*, 1985
* *La paradoja del ave migratoria*, 1987 
* *Estatua con palomas*, 1992
* *Mzungo*, 1996
* *Placer licuante*, 1999
* *Escalera hacia el cielo*, 1999
* *Diario de 360º*, 2000
* *Liberación*, 2003
* *Oído atento a los pájaros*, 2006
* *Cosas que pasan*, 2009
* *El lago en las pupilas*, 2012
* *Coincidencias*, 2017
* *Chispas*, 2019

## Referencoj 
* 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Stokasta terorismo

**Stokasta terorismo** estas politika perforto kiu estas instigita per malamika publika retoriko kiu celas grupon aŭ individuon. Male al instigo al terorismo, stokasta terorismo estas plenumita uzante nerektan, neklaran aŭ kodigitan lingvon kiu permesas al la instiganto kredinde fornegi respondecon por la rezulta perforto. Grava elemento estas la uzo de sociaj amaskomunikiloj kaj aliaj distribuitaj formoj de komunikado kie la persono kiu faras la perforton ne havas rektan rilaton al la uzantoj de perforta retoriko aŭ timigo per minacoj.

## Referencoj
Kategorio:Alternativa dekstro
Kategorio:Novfaŝismo
Kategorio:Kontraŭintelektismo
Kategorio:Politikaj esprimoj
Kategorio:Politika perforto
Trolebusa transporto en Vinterturo

**Trolebusa transporto en Vinterturo** () estas la trolebusa sistemo de la svisa urbo Vinterturo. Krom diversaj busligoj, la kompanio Stadtbus Winterthur funkciigas kvar elektrajn liniojn. Ĉiuj estas diametraj linioj kaj renkontiĝas ĉe stacio , kiun Stadtbus Winterthur nomas la ĉefstacio.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Vinterturo
* Tramtransporto en Vinterturo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (Stadtbus Winterthur) ()

Kategorio:Vinterturo
Vinterturo
Alfred Barye

**Alfred Barye** (21a de januaro 1839 – 1882) estis franca skulptisto kaj filo de la fama skulptisto Antoine-Louis Barye. Li faris ĉefe bronzo-skulptaĵojn, simile al sia patro.

Dum plejparto de sia kariero, Alfred estis devigita labori sub la nomo de sia patro, nepovante subskribi siajn proprajn verkojn. Ĉi tiu premo daŭris dum pluraj jardekoj kaj kaŭzis tensiojn inter patro kaj filo, kiuj finfine rezultis en rompo de ilia rilato.

Alfred Barye specialiĝis pri bestaj temoj, ofte montrante ĉevalojn, leonojn kaj aliajn bestojn en moviĝo. Kvankam lia verkaro estis en la ombro de sia patro, liaj verkoj ricevis rekonon inter kolektantoj de bronzaj skulptaĵoj.

## Referencoj
Kategorio:Francaj skulptistoj
Trolebusa transporto en Ŝafhaŭzo

**Trolebusa transporto en Ŝafhaŭzo** () estas trolebusa sistemo en la svisa kantono Ŝafhaŭzo funkciigata de Verkehrsbetriebe Schaffhausen (VBSH). Ĝi estis malfermita la  kaj anstataŭigis la Ŝafhaŭzan tramon tiutempe. La sola itinero havas linion numero 1 kaj ligas la arbaran tombejon en la urbo Ŝafhaŭzo kun la loĝkvartalo Herbstäcker en la najbara komunumo Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo. Tio ankaŭ kreas ligon al Rejn-Akvofalo, kiu estas grava por turismo. La diametra linio estas nun - post du etendaĵoj -  kilometrojn longa direkte al Neuhausen kaj  kilometrojn direkte al Ŝafhaŭzo. La trolebusa transporto en Ŝafhaŭzo ankaŭ estas la plej juna kaj plej malgranda svisa trolebusa kompanio.

Aldone al la trolebuslinio, VBSH funkciigas kvin busliniojn. Tamen, kun  milionoj da pasaĝeroj ĉiujare (en 2016), la trolebusa konekto estas senkompare la plej okupata linio de la transportkompanio.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Ŝafhaŭzo
* Neuhausen ĉe Rejn-Akvofalo
* Tramtransporto en Ŝafhaŭzo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (VBSH) ()

Kategorio:Ŝafhaŭzo
Sxafhaŭzo
Jenő Serényi

**Jenő Serényi** [jenO ŝerEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Serényi Jenő,** estis hungara montgrimpisto, advokato. Lia origina familia nomo estis *Steuer* ĝis 1898.

 naskiĝis  en Igló (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Spišská Nová Ves en Slovakio), li mortis  en Doberdo (Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Italio).

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en Budapeŝto en 1903, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Scienca Universitato de Budapeŝto. Jam post la maturiĝo li partoprenis en longa turisma vojo inter Orsova kaj Máramarossziget, ekde la sekva jaro en Altaj Tatroj. Inter 1906-1915 li apartenis al la plej bonaj hungaraj montogrimpistoj. En tiu periodo li grimpis ĉiujn gravajn pintojn de tiu montaro. Li ankaŭ kontribuis en sportaj kaj turismaj gazetoj, krome li ŝatis skiadi. Li mortis dum la 1-a mondmilito, kie li ricevis pli frue 2 militajn medalojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Sísport gyakorlati kézikönyve* (redaktoro, 1912)
* *Budapest környéki sziklamászóiskolák kalauza* (kunlaboranto)
* *A Magas-Tátra részletes kalauza* (kunaŭtoro, 1914)

## Memorigiloj 
* monto Serényi en Altaj Tatroj

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj montogrimpistoj
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Granda Israelo

**Granda Israelo** (, signifante la tuta aŭ la kompleta lando de Israelo) estas idiotismo kun pluraj malsamaj bibliaj kaj politikaj signifoj tra tempo. Ĝi estas ofte uzita en iredentismo, por referenci al la historiaj, naturaj aŭ deziritaj landlimoj de Israelo.

Ĝi interalie estas politika postulo de judaj, kaj foje ankaŭ kristanaj, grupoj en kaj ekster Israelo. Ĝi postulas la nedivideblecon de la areo konata kiel Eretz Israel kaj inkludas la etendon de suvereneco al la tuta areo inter Mediteranea Maro kaj la Jordano, foje ankaŭ al partoj de Jordanio kaj, en ĝia pli ekstrema formo, al areoj de Libano, Sirio kaj Egiptio.

La opinio, ke la Ŝtato de Israelo strebas al Granda Israelo de Eŭfrato ĝis Nilo, estas disvastigita, precipe, sed ne nur, en arabaj kaj islamaj landoj, kie ĝi servas propagandajn celojn. Deklaroj tiurilate de gvidaj reviziismaj cionistoj kiel ekzemple Vladimir Jabotinskij  kaj Menachem Begin instigis tiujn timojn. La postulo estis politika utopio aŭ distopio. La fonda generacio de politika cionismo (Laboristaj cionistoj kaj Ĝeneralaj cionistoj) traktis multe pli realismajn celojn.

Nuntempe, la plej ofta difino de la lando ampleksita de la termino estas la teritorio de la Ŝtato de Israelo kune kun la Cisjordanio (palestinaj teritorioj). Aliaj difinoj (krom la tute marĝenaj, kiel Israelo de Nilo ĝis Eŭfrato), preferitaj de Reviziisma Cionismo, inkluzivis la teritorion de la Emirolando de Transjordan kaj la Sinaja Duoninsulo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *For The Land and The Lord: The Range of Disagreement within Jewish Fundamentalism*, de Ian Lustick, ĉapitro 5-a kaj ĉapitro 7-a  (angle) (Por La Lando kaj La Lordo: La Gamo de Nekonsento ene de juda fundamentalismo, alirita la 12an de oktobro 2005).
Kategorio:Iredentismo
Muhammad bin Salman

eta|321x321px|Muhammad bin Salman (2019)
**Muhammad bin Salman bin Abdul-Aziz Al Saud**, kelkfoje mallongigite kiel **MBS**, (; naskiĝis la  en Ĝido) estas ekde 2017 kronprinco kaj ekde 2022 ĉefministro de Saud-Arabio. Li estas filo de reĝo Salman bin Abdul-Aziz Al Saud. Li estas konsiderata la fakta reganto de la lando.

## Referencoj 
Kategorio:Ĉefministroj de Sauda Arabio
Kategorio:Nuntempaj naciaj ĉefministroj
Kategorio:Sauda dinastio
Trolebusa transporto en Val-de-Ruz

**Trolebusa transporto en Val-de-Ruz** () estis interurba trolebusa sistemo en la svisa Kantono Neŭŝatelo, kiu komence anstataŭigis la tramon Les Hauts-Geneveys-Villiers kaj tiam estis ligita al la najbara Neŭŝatela trolebuso (parto de TN). La reto en Val-de-Ruz kaj la distrikto Val-de-Ruz ekzistis de 1948 ĝis 1984; Ĝi apartenis al Compagnie des Transports du Val-de-Ruz, mallongigita VR, ĝis la  Compagnie du Chemin de fer Régional du Val-de-Ruz et Compagnie des Autotransports du Val-de-Ruz. En 1999, tio estis kunfandita en la firmaon TRN SA, kiu kunfalis kun TN en 2012 por formi Transports Publics Neuchâtelois kaj daŭre estas la koncesiulo por la busitineroj en Val-de-Ruz.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Val-de-Ruz
* TransN
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (transN) ()

Kategorio:Val-de-Ruz
Val-de-Ruz
Trolebusa linio Vevey-Montreux-Villeneuve

La **Trolebusa linio Vevey-Montreux-Villeneuve** () estas trolebusa linio funkcianta en la Vaŭda Riviero, regiono de Kantono Vaŭdo en Svislando. &nbsp;km longa, la linio 201 — linio 1 antaŭ la  — estas integrita en la reto "Vevey-Montreux-Chillon-Villeneuve" (VMCV) kaj ligas Vevey, La Tour-de-Peilz, Montreux kaj Villeneuve dank' al siaj 41 haltejoj.

La linio anstataŭigis la malnovan tramon Vevey-Montreux-Chillon ĉe la fino de la 1950-aj jaroj kaj formas la spinon de la VMCV-reto, kaj historie kaj geografie, ĉiuj VMCV-buslinioj konverĝas al unu aŭ pluraj trolebushaltejoj.

centra|400ra|eta|Mapo de Vaŭda Riviero

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* La Tour-de-Peilz
* Montreux VD
* Vevey
* Villeneuve VD
* Tramvojo Vevey-Montreux-Chillon-Villeneuve
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (VMCV) (//)

Kategorio:Montreux
Kategorio:Vevey
Vevey
Trolebusa transporto en Bazelo

**Trolebusa transporto en Bazelo** () estis la trolebussistemo de la svisa urbo Bazelo. Basler Verkehrs-Betriebe (BVB), nomita Basler Strassenbahnen (BStB) ĝis 1946, funkciigis ĝin inter 1941 kaj 2008 kiel aldono al la Bazela tramo kaj la buslinioj de la urbo. Foje ekzistis tri funkciantaj linioj, el kiuj du kondukis al la najbara komunumo Riehen en la nordo.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Bazelo
* Riehen
* Basler Verkehrs-Betriebe
* Tramtransporto en Bazelo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Kategorio:Bazelo
Bazelo
Trolebusa transporto en Sankt-Galo

**Trolebusa transporto en Sankt-Galo** () estas la trolebusa sistemo de la svisa urbo Sankt-Galo. Aldone al diversaj buslinioj, Verkehrsbetriebe St. Gallen (VBSG) funkciigas kvar elektrajn liniojn, kiuj ĉiuj renkontiĝas ĉe la fervoja stacidomo . La tuta retlongo estas  kilometroj. Kun la horarŝanĝo la , la reto estis principe reviziita kaj kompletigita. Linio 4 estis alinomita Linio 2 sed daŭre funkcias sur la sama itinero.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Sankt-Galo
* Hess lighTram
* Tramtransporto en Sankt-Galo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (VBSG) ()

Kategorio:Sankt-Galo
Sankt-Galo
Dóra F. Csanak

**Dóra F. Csanak** [ef ĉanak], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **F. Csanak Dóra,** estis hungara bibliotekisto, tradukisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Ŝia origina nomo estis *Csanak Dóra*, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Fülöpné Csanak Dóra* aŭ *Fülöp Gézáné*.

 naskiĝis  en Debrecen, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1948, poste ŝi studis 2 jarojn en Scienca Universitato de Debrecen, poste en Scienca Universitato Loránd Eötvös, kie ŝi akiris bibliotekistan diplomon en 1953. Jam en 1952 ŝi eklaboris en akademia biblioteko, kie ŝi havis postenon de 1958 ĝis 1996. Ŝi prelegis ankaŭ en la universitato. Intertempe ŝi kandidatiĝis en 1978 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝi edziniĝis en 1956, vidviniĝis en 1998 kaj ricevis premiojn inter 1976-2000.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az Akadémiai Könyvtár története a szabadságharcig. 1826–1849.* (1959)
* *Bartók Béla fellépése Balázs Béla A kékszakállú herceg vára című misztériuma bemutatóján.* (1966)
* *Teleki József szerepe egy XVIII. századi tudományos vitában.* (1974, ankaŭ france)
* *Teleki József és a XVIII. századi művelődés.* (disertaĵo, 1977)
* *Két korszak határán. Teleki József, a hagyományőrző és a felvilágosult gondolkodó.* (monografio, 1983)
* *Hogyan vásárolta meg Teleki Sámuel a Tacitus-corvinát?* (1996)
* *Nevelők és titkárok. Adalék az értelmiség pályakezdéséhez a 18. században.* (2001)

## Elektitaj aliaj kontribuoj 
* *Kandidátusi és doktori disszertációk katalógusa.* (katalogo, kunredaktoro, 1962)
* *A Magyar Tudományos Akadémia Könyvtára. 1826–1976.* (kunredaktoro, 1976; 2-a eldono: 1977, ankaŭ angle, france, germane, ruse)
* Jerome David Salinger: *A nevető ember.* (traduko, 1964; 2-a eldono: 1966)
* Jane Austen: *Emma.* (traduko, 1969; 6-a eldono: 2010)
* :fr:Françoise D’Eaubonne: *A kamasz költő. Arthur Rimbaud szenvedélyes élete.* (kuntradukisto, 1971; 2-a eldono: 2000)

## Fontoj 
* biografio hungare
* akademia paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Trolebusa linio Thun-Beatenbucht

La **Trolebusa linio Thun-Beatenbucht** () estis interurba trolebusitinero en la svisa Kantono Berno. La  kilometrojn longa konekto sur la "Staatsstrasse" (hodiaŭ Hauptstrasse 221) laŭ la lago de Thun ekzistis de 1952 ĝis 1982 kaj kondukis de Thun tra Hünibach, Hilterfingen, Oberhofen ĉe Lago de Thun, Gunten, Ralligen kaj Merligen al Beatenbucht, kiu, kiel la tri supre menciitaj lokoj apartenas al la komunumo Sigriswil.

La trolebuso anstataŭigis la tramon Steffisburg-Thun-Interlaken, kiu malfermiĝis en 1913, kaj estis siavice anstataŭigita per busoj. La trolebusa sistemo apartenis al la transportkompanio STI, kiu ĝis 1958 estis nomita *AG Rechtsufrige Thunerseebahn*, *Elektrische Bahn Steffisburg-Thun-Interlaken*. Hodiaŭ la sama transportkompanio daŭre tenas la koncesion por la busitineroj inter Thun kaj Beatenbucht.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Thun
* Hilterfingen
* Oberhofen ĉe Lago de Thun
* Sigriswil
* Tramvojo Steffisburg-Thun-Interlaken
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Bildgalerio parto 1 ĉe polier.ch
* Bildgalerio parto 2 ĉe polier.ch
* Bildgalerio parto 3 ĉe polier.ch

Kategorio:Thun
Thun
Ronit Matalon

**Ronit MATALON** (; la 25a de majo 1959 en Ganej Tikva – la 28a de decembro 2017) estis israela verkistino de fikcio.

## Vivo 
Ronit Matalon estis filino de judaj enmigrintoj de Egiptio. Ŝi studis literaturon kaj filozofion en Tel-Aviva Universitato. Ŝi komencis labori kiel verkisto en la 1980-aj jaroj. Ŝi laboris dum pluraj jaroj kiel raportisto por la maldekstra-liberala tagĵurnalo Haaretz kaj ankaŭ raportis el la palestinaj teritorioj dum la Unua Intifado en la 1990-aj jaroj, sed finfine turnis sin tute al sia verkista kariero. De 1993 ĝis 2001 ŝi instruis scenarverkadon ĉe la Camera Obscura Lernejo por la Artoj en Tel-Avivo.

En 2009 ŝi estis nomumita *Lektoro* ĉe la Fakultato de Hebrea kaj Nuntempa Literaturo ĉe la Universitato de Ĥajfo. Ŝi poste estis nomumita *plena profesoro*. En la Universitato de Ĥajfo ŝi estis la direktoro de la MA (magistra) programo pri kreiva verkado.

En ŝiaj libroj, Matalon traktis la penetron de homaj kaj sociaj sentemoj. Ŝia junplenkreska libro *Rakonto kiu komenciĝas per la entombigo de serpento,* publikigita en 1989, estis adaptita en filmon en 1994. En ŝia libro *Tio kun la vizaĝo al ni,* Matalon, kiu intense traktis ŝian orientan heredaĵon, prilaboris sian propran genealogion en la formo de fikcio. Aldone al ŝiaj libroj, ŝi publikigis novelojn, kiel ekzemple la antologio *Fremduloj ĉe hejmo*, same kiel artikolojn, eseojn kaj literaturajn recenzojn.

Matalon plurfoje esprimis kritikon de la okupado kaj sociaj politikoj de Israelo same kiel de la ĉefministro Benjamin Netanyahu.

Matalon mortis pro komplikaĵoj pro kancero ĉe la Rambam Health Care Campus en Ĥajfo la 28-an de decembro 2017, en la aĝo de 58 jaroj.

## Verkoj (elekto) 
* *סיפור שמתחיל בלוויה של נחש* (*Rakonto kiu komenciĝas per la entombigo de serpento*, 1989)
* *זרים בבית* (*Fremduloj ĉe hejmo*, 1992)
* *זה עם הפנים אלינו* (Tio kun la vizaĝo al ni, 1995)
* *שרה שרה* (*Sara, Sara*, 2000)
* *קול צעדינו* (*La Sono de Niaj Paŝoj*, 2007)
* *והכלה סגרה את הדלת* (*Kaj la Novedzino Fermis la Pordon*, 2016)

## Artikoloj 
* "Geedziĝoj kaj Kontraŭ-Geedziĝoj", *Haaretz*, 2008

## Referencoj 
Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Israelaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Israelaj judoj
Trolebusa linio Friburgo-Farvagny

La **Trolebusa linio Friburgo-Farvagny** () estis interurba trolebusitinero en la svisa Kantono Friburgo, tiam daŭre nomita *Gleislose Bahn* (Senvoja Fervojo) en la germanlingva mondo. La  kilometrojn longa itinero estis funkciigata fare de Compagnie des omnibus électriques Fribourg-Farvagny kaj ligis la malnovan fervojan stacidomon de Friburgo kun Farvagny. Ĝi estis la unua trolebussistemo en Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Friburgo
* Farvagny
* Trolebusa transporto en Friburgo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Bildoj ĉe polier.ch

Kategorio:Friburgo
Friburgo
Leopold Gottlieb

**Leopold GOTTLIEB** (1883, en Drohobiĉ, Partitioned Pollanda – Parizo, 1934) estis  pola-Juda modernisma pentristo kaj parto de la Skolo de Parizo. Lia frato Maurycy Gottlieb, ankaŭ pentristo, mortis ĵus antaŭ ol Leopold naskiĝis.

## Vivo kaj kreivo 
De familio de galegaj judoj. En 1896 - 1902 li studis ĉe la Krakova Akademio de Artoj kun Jacek Malczewski kaj Teodor Aksentowicz, poste kopiis la nederlandan ĉe la Alte Pinakothek en Munkeno. En 1904 li ekloĝis en Parizo. Li estis unu el la iniciatintoj de la kreado de la Krakova *Grupo de Kvin*, kaj kune kun membroj de la grupo li ekspoziciis en 1905-1907 en Krakovo, Lemberg (Lvivo), Vieno, Berlino, Varsovio.

En 1906 li translokiĝis al Jerusalemo kaj tie instruis en la Bezalel Akademio. Revenis Parizon en 1908. Li eniris la cirklon de Montparnasse- artistoj kaj estis amikoj kun Kisling, Zach kaj aliaj. En 1912, la unua persona ekspozicio de la artisto estis okazigita en Lemberg, kaj en la sama jaro liaj verkoj estis montritaj en la Galerio Jose Dalmau en Barcelono. Li ekspoziciis ĉe la Parizaj Salonoj kaj la Viena Secesio. Dum la unua mondmilito li batalis sub la komando de Pilsudski, lasis skizojn de milita vivo, ili estis montritaj en ekspozicio en Lublin (1917). De 1917 ĝis 1919 li estis proksima al la grupo de polaj ekspresionistoj ( *formistoj*  - Witkewicz kaj aliaj). Laboris en Pollando, Aŭstrio, Germanio. En 1926 li revenis Parizon loĝis tie konstante, kie li estis asociita kun polaj artistoj kaj apartenis al la *Société des Artistes Indépendants*. En 1929 li aliĝis al la pola artista asocio Rytm.

Li kreis simbolajn pentraĵojn, ofte pri sociaj temoj, kaj religiajn kunmetaĵojn en esprimisma-kubisma maniero.

Li lasis portretojn de Andre Salmon, Pascin, Diego Rivera, Stefan Żeromski, Jan Kasprowicz, Helena Rubinstein kaj aliaj.

## Galerio 

Dosiero:Leopold_Gottlieb_portrait_Andre_Salmon.jpg|*Monsenjor 10*, de la 1920-aj jaroj
Dosiero:Fo_gottlieb_kobiety_i_tulipan_mnk_l.jpeg
Dosiero:Leopold_Gottlieb_Miłosierdzie_1913.jpg
Dosiero:Gottliebl-biale.jpg

## Eksteraj ligiloj 
* Leopold Gottlieb en la retejo de *Gallery97 en Tel-Avivo*
* portreto de Gottlieb en Centra Juda Biblioteko
* Artaĵo de Leopold Gottlieb ĉe la Ben Uri retejo

Kategorio:Mortintoj en 1934
Kategorio:Naskiĝintoj en 1883
Kategorio:Polaj pentristoj
Kategorio:Judaj pentristoj
William Strauss

''''* - prononco la sistemo IFA [], naskiĝis la 5-an de februaro 1947 en Ĉikago, mortis 60-jaraĝa la 18-an de decembro 2007  en la loĝloko *McLean'', kantono Fairfax, Virginio - estis usona historiisto, teatra reĝisoro, ĵurnalisto kaj verkisto. Li aparte konatiĝis per publikaĵoj pri la kategoriigo de generacioj en la industrilandoj, precipe pri la sociologia priskribo de la socioj fine de la 20-a jarcento. Aparte li koncentriĝis pri la tielnomata Y-Generacio.

Kategorio:Usonaj historiistoj
Neil Howe

**Neil HOWE** (angla prononco []; *Nil Hau*), naskiĝis la 21-an de oktobro 1951 en Santa Monica, Kalifornio, do nun -aĝa - estas usona ekonomikisto, demografo, statistikisto, historiisto, geografo, sociologo kaj verkisto. Li aparte konatiĝis per publikaĵoj pri la kategoriigo de generacioj en la industrilandoj, precipe pri la sociologia priskribo de la socioj fine de la 20-a jarcento. Aparte li koncentriĝis pri la tielnomata Y-Generacio.

Kategorio:Usonaj ekonomikistoj
Kategorio:Demografoj
Kategorio:Usonaj statistikistoj
Kategorio:Usonaj sociologoj
Jean Twenge

'''''' - prononco la sistemo IFA [], naskiĝis la 24-an de aŭgusto 1971, do nun -aĝa - estas usona psikologino, universitata instruisto kaj verkistino. Ŝi de 1989 ĝis 1993 ĝis diplomiĝo studis filozofion en la universitato de Ĉikago kaj de 1993 ĝis 1998 doktoriĝis pri filozofio en la universitato de Miĉigano - nun ŝi agas kiel profesoro pri psikologio en la ŝtata universitato de San-Diego en suda Kalifornio. Jean Twenge aparte konatiĝis per publikaĵoj pri la kategoriigo de generacioj en la industrilandoj, precipe pri la sociologia priskribo de la socioj fine de la 20-a jarcento. Aparte ŝi koncentriĝis pri la tielnomata Y-Generacio.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Usonaj filozofoj
Kategorio:Usonaj psikologoj
Trolebusa linio Altstätten-Berneck

La **Trolebusa linio Altstätten-Berneck** () estis interurba trolebusitinero en la svisa Kantono Sankt-Galo. La  kilometrojn longa konekto en la Sankt-Gala Rejnvalo ekzistis de 1940 ĝis 1977 kaj veturis de Altstätten tra Marbach, Rebstein, Balgach kaj Heerbrugg al Berneck. La trolebuso anstataŭigis la tramon Altstätten-Berneck, kiu malfermiĝis en 1897, kaj estis siavice anstataŭigita per busoj. Kiel ĉe la tramo, la respondeca transportentrepreno estis la Rheintalische Strassenbahnen (RhSt), kiu ekde 1958 estis nomita la Rheintalische Verkehrsbetriebe (RhV). Post la apartigo de publika transporto kaj la elektra komerco, la nova firmao RTB Rheintal Bus estis kreita, kiu ankoraŭ ekzistas hodiaŭ, sed nun sub la nomo Bus Ostschweiz AG (BOS). Tiu firmao daŭre respondecas pri funkciado de la antaŭa trolebuslinio ĝis hodiaŭ.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Altstätten SG
* Balgach
* Berneck
* Marbach SG
* Rebstein
* Tramvojo Altstätten-Berneck
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Bildgalerio, parto 1 ĉe polier
* Bildgalerio, parto 2 ĉe polier
* 

Kategorio:Altstätten
Altstätten
Kakogava

**Kakogava,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en  en Regiono Kansajo, en Gubernio Hiogo.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2024 Kakogava havis populacion de .

## Geografio 
Kakogava situas sur ebenaĵo laŭ rivero preskaŭ ĉe maro. La suda urboparto havas industriaĵojn kaj vendejegojn, la norda urboparto estas plejparte kampara. Himeĵi troviĝas 15, Akaŝi 19, gubernia sidejo Kobeo 32, Osako 60, ĉefurbo Tokio 441 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/kakogawa_japan/tokyo_japan .
eta|

## Historio 
En la areo de Kakogava estis trovitaj antikvaj tumuloj. Dum la konata frua historio la komunumo prosperis kiel kastela urbo, ankaŭ laŭvoja poŝta stacio. En 1889 ĝi estis kreita moderna municipo kaj estis levita al urbostatuso en 1950, speciala urbo en 2002 kun pliigita loka aŭtonomio.

## Ekonomio 
Kakogava situas en industria areo kaj estas centro por peza industrio, inkluzive de ŝtalfabrikoj, rafinejoj kaj kemiaj uzinoj. Pro proksimeco al Osako kaj Kobeo ĝi estas ankaŭ navedurbo.

## Eduko 
eta|maldekstre|
En Kakogava universitato kaj altlernejo reprezentas la plej altan edukon.

## Trafiko 
Kakogava havas bonajn fervojajn kaj ĉefvojajn kontaktojn, precipe al Osako kaj Kobeo.

## Klimato 
Kakogava situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1527 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, neniam neĝas.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj

## Nomportantoj 
* 8892 Kakogawa (asteroido)

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Rebecca Cheptegei

**Rebecca ĈEPTEGEJ** (naskita la 22-an de februaro 1991 en Cheminy en Bukwo Distrikto, Ugando - mortis la 5-an de septembro 2024 en Eldoret, Kenjo) estis uganda atleto kiu specialiĝis pri transterena, longdistanca kaj maratona kurado, kaj kiu estis la nacia rekorda posedanto en la lasta disciplino kaj eksa monda ĉampiono en montokurado.

En 2024, ŝi kvalifikis kaj konkurencis por Ugando en la maratono de la virinoj ĉe la Somera Olimpiko en Parizo, kaj atingis la 44an lokon .

Ŝi festis sian plej grandan sukceson en 2022 kun la mondĉampiona titolo ĉe la Monta Kurada Monda Ĉampionado en Chiang Mai, Tajlando. En 2024 ŝi estis viktimo de virinmortigo : ŝia ekskoramiko ŝprucis ŝin per benzino kaj ekbruligis ŝin, kaj ŝi mortis kelkajn tagojn poste .

## Vidu ankaŭ 
* Novedzina brulado
* Morto de brulado
* Agnes Tirop,  Kenja kuristino, murdita fare de ŝia edzo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Mortintoj en 2024
Kategorio:Naskiĝintoj en 1991
Kategorio:Ugandanoj
Kategorio:Afrikaj atletoj
Kategorio:Murditoj
Kategorio:Virinoj en Afriko
Rückert-Premio (Koburgo)

**Rückert-Premio** (*Coburger Rückert-Preis*) fondiĝis fare de la urbo Koburgo ligita kun la monsumo de 7500 eŭroj; ĝi aljuĝatas de 2008. La ideo venis de Oskar Ohler, kiu honore prezidantis la Koburgan Literaturcirklon kaj iniciatis *Coburg liest!*, agadon legemigan. 

La por Friedrich Rückert nomita premio honoras aŭtorojn el la kulturteritoriojn araban, persa, afgania, turka, hinda kaj similaj. Antaŭkondiĉo estas literatura valoro en la originallingvaj versioj: tamen ili estu je dispono en germana traduko. Dua postulo estas la respekto de la ĉarto de la Internacia klubo PEN. Estro de la ĵurio estas de 2007 Claudia Ott.

## Fono 
La mondfama orientalisto, poeto kaj tradukisto Rückert vivis kaj laboris inter 1820-66 Koburge. Li okupiĝis pri pli ol 40 lingvoj kaj la idiomoj de la Malproksima kaj Meza Orientoj fokusis por li. La koburganoj volas ankaŭ kontribui al la tutmonda repaciĝo kaj kompreno inter la popoloj de la mondo. 

## Honoritoj 
* 2008 (araba literaturo): Ala al-Aswani, egipta romanisto
* 2010 (persa literaturo): Esmail Khoi, irana lirikisto
* 2013 (siria literaturo): Nihad Siris
* 2016 (turka literaturo) Sema Kaygusuz
* 2019 (hindaj literaturo: Sara Rai, novelistino
* 2022 (armena literaturo): Grigor Shashikyan, romanisto; unuafoje ankaŭ honoro por la tradukistoj

## Eksteraj ligiloj 
* paĝaro municipa pri la premio

## Notoj 
Kategorio:Germanaj literaturpremioj
Kategorio:Friedrich Rückert
Kategorio:Aperis en 2008
Kategorio:Coburg
Ernő Gerendás

**Ernő Gerendás** [gerendAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Gerendás Ernő,** estis hungara historiisto, bibliotekisto.

 naskiĝis  en Győr, li mortis  en Salcburgo (Nazia Germanio, nun en Aŭstrio).

## Biografio 
 maturiĝis en benediktana gimnazio en Esztergom en 1928, poste li akiris pedagogian diplomon kun doktoriĝo en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1936. Intertempe en la lernojaro 1934 li studis en universitato en Romo, ankaŭ esploris en arkivo de Vatikano helpe de itala stipendio. Post la diplomo li laboris en la ĉefurba biblioteko, post jaro li ricevis hungaran stipendion. Li okupiĝis pri eklezia kaj agrara historioj. Li malaperis senspure dum ekskurso ĉe Salcburgo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az esztergomi főkáptalan garamszentbenedeki birtokkerülete a XVIII. sz. második felében.* (ankaŭ disertaĵo, 1934)
* *Az esztergomi káptalan visszaköltözése Esztergomba, 1820-ban.* (1937)
* *A magyar gazdasági irodalom könyvészete. II. köt. 1806–1830.* (kunkompilisto, 1938)
* *Adatok a budai és pesti céhek életéhez, különös tekintettel a Fővárosi Könyvtár céhirataira.* (1941)
* *A bécsi nagy könyvtárak.* (1943)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla ewn la 2-a alineo)
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Busakcidento de Konginkangas

**Busakcidento de Konginkangas** en 2004 estis la plej grava voja trafika akcidento en la historio de Finnlando. Aŭtobuso, kies celo estis veturi al Kuusamo, kaj kamiono transportanta grandajn paperrulojn veturis en kontraŭaj direktoj sur ŝoseo kovrita per glacio je nesaĝe alta rapideco. En kurbiĝo la kamiono komencis gliti, forlasis sian lenon, kaj fronte koliziis kun la buso. La pezaj ruloj estis ĵetitaj al la aŭtobuso. 23 homoj mortis. Plejo el la mortintoj estis junuloj. La akcidento okazis en Konginkangas, loĝloko de la komunumo  Äänekoski, la 19-a de marto 2004 hore 2:08. La veturanto de la kamiono kun la paperaj ruloj ricevis punon.

## Referencoj
* 

Kategorio:Busaj akcidentoj
Tramtransporto en La Chaux-de-Fonds

**Tramtransporto en La Chaux-de-Fonds** () estis parto de publika transporto de 1897 ĝis 1950 en la urbo La Chaux-de-Fonds, en la kantono Neŭŝatelo, Svislando.

Malfermita en 1949, la trolebusa reto anstataŭis la malnovan tramon de La Chaux-de-Fonds.

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto
* La Chaux-de-Fonds
* Trolebusa transporto en La Chaux-de-Fonds
* Listo de urboj kun tramtransporto

Kategorio:La Chaux-de-Fonds
La Chaux-de-Fonds
La Chaux-de-Fonds
La Chaux-de-Fonds
Jeremy McGrath Supercross 98

***Jeremy McGrath Supercross 98***, foje stiligita kiel '''''Jeremy McGrath Supercross '98'''*, estas vetkura videoludo pri superkroso, disvolvita de Atod kaj Probe Entertainment, publikigita ekskluzive por la videoludilo PlayStation fare de Acclaim Entertainment sub la varmarko Acclaim Sports. La ludo aperis en 1998 en Nordameriko kaj en Eŭropo, poste en 1999 en Japanio.

La superkrosisto Jeremy McGrath, tiutempe sepfoja venkinto de la AMA-ĉampioneco de motokroso, kontribuis al la disvolvado de la ludo kaj konsentis pri la uzado de siaj nomo kaj ŝajno. La ludanto regas motokrosan motorciklon kaj partoprenas plurajn vetkurojn laŭlonge de sep internaj kaj eksteraj kursoj, modeligitaj laŭ tridimensia perspektivo. Se la ludanto sukcesas venki ĉiujn vetkursojn, li tiam alfrontas Jeremy McGrath mem. Krom la ĉefa unuludanta moduso, ankaŭ ekzistas duludanta opcio per dividita ekrano.

*Jeremy McGrath Supercross 98* estis sufiĉe laŭdita de superkrosaj entuziasmuloj, sed ricevis mezbonajn recenzojn de la ĝenerala videoluda gazetaro, kun averaĝa poentaro de 59,43 % laŭ la recenzejo GameRankings en 2011. Ĝi estas la unua epizodo de serio de kvar videoludoj kaj interalie antaŭas *Jeremy McGrath Supercross 2000'', kiu estis publikigita en la jaro 2000.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Jeremy McGrath Supercross 98 ĉe MobyGames

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1998
Kategorio:Vetkuraj videoludoj
Kategorio:Motorciklaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj de Atod
Kategorio:Videoludoj de Acclaim Entertainment
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Britio
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Svedio
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per PlayStation
Joan Chelimo

**Joan CHELIMO MELLY** (la 10an de novembro 1990) estas Kenja kaj rumana virina longdistanca kuristo, kiu konkurencas ŝoskuradajn konkursojn. Ŝi estas la 2018 Praga Duonmaratona Ĉampiono kaj la gajninto de aliaj prestiĝaj vojaj vetkuroj kiel Berlina Duonmaratono, Boston 10K kaj Bostona Duonmaratono .

Joan Chelimo Melly naskiĝis en Kenjo kaj translokiĝis al Rumanio en 2019. Ŝi havas rumanan civitanecon ekde la 13-a de majo 2021 kaj estas elektebla konkuri internacie por ĉi tiu lando ekde la 3-a de julio 2024.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Atletikaj profiloj

Kategorio:Rumanaj olimpikaj atletoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1990
Kategorio:Kenjanoj
Kategorio:Afrikaj atletoj
Agnes Tirop

**Agnes Jebet TIROP** (naskiĝis la 23-an de oktobro 1995 en Uasin Gishu - mortis antaŭ aŭ la 13-an de oktobro 2021 en Iten) estis kenja longdistanca kuristo. Ŝi gajnis bronzajn medalojn en la 10,000 metroj ĉe la 2017 kaj 2019 Mondaj Atletikaj Ĉampionecoj. Ĉe la 2015 IAAF Monda Kruca Lando Ĉampionecoj, Tirop fariĝis la dua-plej juna iam ajn ora medalulo en la vetkuro de la virinoj, post kiam Zola Budd. Ĉe la tempo de ŝia morto en 2021, ŝi estis la monda-rekorda posedanto en la 10 kilometraj porvirinoj evento .

Tirop mortis 25-jaraĝa, mortpikita fare de ŝia edzo .

La neregistara organizaĵo ''Tirop's Angels'' (Anĝeloj de Tirop) estis fondita en ŝia memoro  kaj estas engaĝita kontraŭbatali perforton kontraŭ virinoj. Post kiam kuristoj Damaris Muthee Mutua kaj Rebecca Cheptegei ankaŭ iĝis viktimoj de virinmortigo, la kunfondinto de Tirop's Angels Joan Chelimo diris, ke inaj atletoj en Kenjo estas precipe en risko sperti ekspluaton kaj perforton de viroj pro ilia enspezo kaj statuso.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Mortintoj en 2021
Kategorio:Naskiĝintoj en 1995
Kategorio:Kenjanoj
Kategorio:Afrikaj atletoj