open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dubina

Nomon **Dubina** portas pluraj objektoj:

;partoj de municipoj
* Dubina (Ostrava) – loka parto de urba parto Ostrava-Jih en distrikto Ostrava-urbo
* 1. Dubina (Šemnice) – parto de municipo Šemnice en distrikto Karlovy Vary
** Dubina (burgejo) – burgejo en vilaĝo Dubina (Šemnice)
* 2. Dubina (Zruč nad Sázavou) – parto de municipo Zruč nad Sázavou en distrikto Kutná Hora
* Dubina (Mladá Vožice) – parto de municipo Mladá Vožice en distrikto Tábor
* Dubina (Pardubice) – loĝdomaro en Pardubice
* Dubina (Krchleby) – domaro en distrikto Kutná Hora

;pereintaj municipoj
* Dubina (Libá) – pereinta municipo en distrikto Cheb
* Dubina (Jevany) – pereinta municipo en distrikto Prago-oriento

thumb|Preĝejo de sanktaj Cirilo kaj Metodo en teksasa Dubina
; aliaj setlejaj tutaĵoj
* Dubina (Teksaso) – neenvicigita teritorio en distrikto Fayette en Teksaso

;protektitaj teritorioj
* 3. Dubina (naturmemorindaĵo) – kverk-karpena arbareto en distrikto Kroměříž

;montoj
* Dubina (Brda montetaro) (634,3 m s. m.) – monto en Brdy, nordoriente de Skořice en distrikto Rokycany
* Dubina (Bohemia mezmontaro) – monto en sudorienta parto de Bohemia mezmontaro
* Dubina (Plaska montetaro) (542,7 m s. m.) – monto en Stříbrská pahorkatina, sude de Borovany en distrikto Tachov
* Dubina (Ralska montetaro) – monto nordoriente de municipo Kunratice u Cvikova en distriktoj Česká Lípa kaj Liberec, en PPR Luzacia montaro

## Vidu ankaŭ
* Dubiny
Luis Romero

**Luis ROMERO Pérez** (Barcelono, 1916 - samloke, 4a de februaro 2009)​ estis hispana verkisto, ricevinto de diversaj premioj pri romanoj, nome la Premio Nadal (1951), la Premio Planeta (1963) kaj la premio Ramon Llull (1991). Li elstaris ankaŭ kiel aŭtoro de historiaj kaj biografiaj studoj ĉefe pri la Hispana Enlanda Milito, kiel ĉe *Tres días de julio* (1967), *Desastre en Cartagena* (1971) kaj *El final de la guerra* (1976).

## Biografio kaj kariero
Estante studento pri komerco, dum la Hispana Enlanda Milito li estis enprizonigita de respublikanoj en la kastelo de Montjuïc. Post la militfino li aliĝis al la venkinta faŝisma partio Falange Española kaj militis en la Blua Divizio kun la armeo de Nazia Germanio.

Li estis poste dekunda verkisto, kaj akiris du de la ĉefaj literaturaj premioj en tiama Hispanio: en 1951 li ricevis la premion Nadal pro sia verko *La Noria*, kaj en 1963, la Planeta pro *El cacique*. Krome li ricevis en 1982, la Premion *Espejo de España*, pro *Por qué y cómo mataron a Calvo Sotelo*, kaj en 1991, la Premion Ramon Llull de katalunlingva romano pro *Castell de cartes*.

Oni konsideras lin unu de la plej gravaj verkistoj de la epoko de la frankisma diktaturo kaj sekva trnasiro al demokratio, kaj liaj verkoj estis tre variaj: nome romanoj, noveloj, vojaĝlibroj, eseoj, poezio ktp. Li dediĉis parton de sia produktado al la enlanda milito kaj aparte al la figuro kaj verkaro de Salvador Dalí.

## Verkoj 
### En hispana 
**Cuerda tensa* (1950)
**La Noria* (1951)
**Ha pasado una sombra* (1953)
**Carta de ayer* (1953)
**Las viejas voces* (1955)
**Los otros* (1956)
**Libro de las tabernas de España* (1956)
**Esas sombras de trasmundo* (1957)
**Tudá (Allá)* (1957)
**La noche buena* (1960)
**La corriente *(1962)
**El cacique* (1963)
**Tres días de julio* (1967)
**Desastre de Cartagena* (1971)
**Todo Dalí en un rostro* (1975)
**El final de la guerra* (1976)
**Cara y cruz de la República* (1980)
**Por qué y cómo mataron a Calvo Sotelo* (1982)
**Aquel Dalí* (1984)
**Dedálico Dalí* (1989)
**Salvador Dalí* (1992)

### En kataluna 
**La finestra* (1956)
**El carrer* (1959)
**Castell de cartes* (1991)
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Manuskriptoj de Lluís Romero Pérez en la Biblioteca de Catalunya.

* FLEURY, Jean-Jacques: *La ciudad en la obra novelística de Luis Romero*. *Boletín AEPE*, nº 21.
** Artikolo, en *PDF*, en la retejo de la Biblioteca Virtual Miguel de Cervantes.
* ROMERO, Luis: *La nochebuena* (1960).
** Ludado en TVE en 24a de dec. 1966, kun scenaro de Enrique Domínguez Millán.
*** Alia kopio.

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Olimpika stadiono de Berlino

La **Olimpika Stadiono de Berlino** - , prononco laŭ sistemo IFA [] - estas stadiono situanta en Berlino, Germanio. Ĝi situas en la urbodistrikto Charlottenburg-Wilmersdorf, en kvartalo nomata *Westend*, do "okcidenta fino", kaj vere ĝi situas en la ekstrema okcidento de la urbocentro, kvankam okcidente de ĝi ankoraŭ estas iuj lagoj, konektitaj per la rivero Havel, arbaroj kaj iuj malcentraj urbopartoj, ĝis vere atingiĝas la okcidenta urba limo. La nomo bone indikas, ke la konstruaĵo ekestis kiel centra okazejo de la Somera Olimpiko 1936 en Nazia Germanio: la konstruado tial forte inspiriĝis de la monumenteca, moderneca arkitekturo de la diktatora reĝimo. Intertempe tamen sennombraj "vere pacaj" sportaj eventoj sen konekto al diktatora propagando okazis en la stadiono, kaj oni tuj post 1945 arkitekte singarde forigis aŭ ŝanĝis ĉiujn naziajn simbolojn, tiel ke nuntempe ĝi "simple" estas monumenta kunvenejo, kie inter alie la 14-an de julio 2024 okazas la finala matĉo de la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2024 inter la hispana kaj la angla naciaj teamoj.

  Berlin-OlympiastadionSeiteMarathontor1-Asio.jpg|
  Olympiastadion Berlin Innenansicht.jpg|
  Olympiastadion Berlin 2015.jpg|

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Konstruaĵoj en Berlino
Kategorio:Somera Olimpiko 1936
Kategorio:Stadionoj en Germanio
Kategorio:Sporto en Berlino
Benigànim (stacidomo)

**Benigànim** () estas fervoja haltejo situanta en la samnoma hispana municipo en la provinco Valencio, Valencia Komunumo. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Bildgalerio 

Benigànim (09).jpg|Ekstero
Benigànim (05).jpg|Stacio
Benigànim (02).jpg|Trako

## Vidu ankaŭ 
* Benigànim

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Benigànim
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Santiago Moncada

**Santiago MONCADA Mercadal** (Madrido, 1928 - Samloke, 6a de julio 2018) estis hispana verkisto, dramaturgo kaj scenaristo, prezidanto de la aŭtora asocio SGAE. 

## Biografio kaj kariero
Li ekkarieris kiel verkisto de romanoj, per kiuj li atingis la Premion Elisenda de Montcada pro *Carta a nadie*, kaj iĝis finalisto de la Premio Planeta pro *El stress*, en 1966.

Kiel dramaturgo, li ricevis la Premion *Nacional de Teatro Calderón de la Barca* sinsekve en 1962 kaj 1963. En sia kariero menciindas pli ol 40 komedioj premieritaj, kelkaj tradukitaj al diversaj lingvoj, kiel ekzemple *Cena para dos*, *Juegos de medianoche* kaj *Violines y trompetas*. Grava sukceso estis *Entre mujeres* (1988), kiu estis ludita dum dek jaroj sinsekvaj en Bonaero kaj aliaj tri pluaj jaroj en Meksikurbo, kaj *Esmoquin* (2001), kies sekvaĵon li verkis en 2003.

Kiel scenaristo, li verkis pli ol ok dek scenaroj por filmoj faritaj en Usono, Italio, Germanio, Anglio, Francio kaj Hispanio. Dekduon da ili li mem produktoris. En lia fekunda kariero —inter la 1970-aj kaj la 1990-aj jaroj— elstaras titoloj kiel *Querido profesor* (1966), *El hombre que supo amar* (1976), *Despido improcedente* (1980) kaj *La familia... 30 años después*.

## Verkoj 
### Kelkaj teatraĵoj 
* Paulina y los pingüinos (1956)
* Tránsito de madrugada (1958)
* Juegos de medianoche (1971)
* La muchacha sin retorno (1974)
* Violines y trompetas (1977)
* Siempre no es toda la vida (1979)
* Salvar a los delfines (1979)
* Vivamos hoy (1979)
* Las orejas del lobo (1980)
* El hombre del atardecer (1981)
* Las tormentas no vuelven (1982)
* Punto y coma (1987)
* Entre mujeres (1988), poste Brujas (2010)
* Cena para dos (1991)
* Siempre en otoño (1993)
* Mejor en octubre (1994)
* Esmoquin (2001)
* Esmoquin 2 (2003)
* Desconcierto (2005)
### Kelkaj scenaroj 
* Querido profesor (1966)
* Black story (La historia negra de Peter P. Peter) (1971)
* La campana del infierno (1973)
* La corrupción de Chris Miller (1973)
* Cuando el cuerno suena (1974)
* Cazar un gato negro (1976)
* El hombre que supo amar (1976)
* Despido improcedente (1980)
* Gorilas a todo ritmo (1982)
* Descanse en piezas (1987)
* La familia... 30 años después (1999)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Hispanaj scenaristoj
Johannishögl

**Johannishögl** estas monteto kun alteco de 705 metroj ene de la montaro *Högl* (Chiemgauer Alpen) en Piding, Germanujo. Supre troviĝas gastejo kaj la katolika preĝejo Sankta Johano. Survoje estas ankaŭ Mario-kapelo. La tuto estas ŝatata ekskursocelo kaj belvidejo.
## Panoramoj
Eosten oni vidas la urbon Salcburgo kun la monto Gaisberg kaj aliaj montoj de la aro *Osterhorngruppe*. Sudoriente estas Untersberg. Suden oni vidas la montaron *Lattengebirge*, malantaŭen Watzmann kaj *Reiteralpe*. Sudokcidente kuŝas *Hochstaufen* kaj *Zwiesel*. Disde la norda flanko de la kirko la panoramo enhavas ne nur Rupertiwinkel sed eĉ la sudon de Innviertel.

## Preĝejo 
Filia kirko de la paroĥo de Piding estas sub la patroneco de Johano la Baptisto: ĝia situo supozigas antaŭkristanisman kultejon. Antaŭkirke interpretatas restaĵoj kiel loko de Mitrao-kulto. La muroj de la longa navo estas ankoraŭ romanikaj. Gotika estas alikonstruo kun aldono de krucripaj volboj. En 1736 turo baroka anstataŭis simplan firstotureton. Interne ne malmultas la artaĵoj: gotikaj freskoj kaj frurenesanca flanka altaro de ĉ. 1525 originanta el la ateliero de Gordian Guckh; ĉefaltaro kun la apostoloj Petro kaj Paŭlo kaj (meze) la senkapigo de Johano; antaŭhale altaro de Sankta Volfgango el Ratisbono de 1616. Restaŭradlaboroj okazis en 2009 (tegmente, fasade, ture). En distanco de 350 metroj for suden de la gastejo estas, sur alteco de 664, kapelo apartenanta al la preĝejo, havante du nomojn: Mario-kapelo aŭ Johano-kapelo.
 
En 1870 oni malfermis ene de bieno de kamparano (kiu iam ankaŭ transprenis sakristianajn devojn) gastejo. Ties tegmenta trabaro brulkonsumiĝis en la 30.9.2012.

## Literaturo 
* Kurt Enzinger: *Högl. Bauernland und Sandsteinbrüche*. Eldonis la komunumoj de  Ainring/Anger/Piding, Rupertus-Verlag, Schwarzach im Pongau 2006, ISBN 3-902317-06-X

## Eksteraj ligiloj 
*hejmpaĝo kirka

## Notoj 
Kategorio:Montoj en Bavario
Kategorio:Distrikto Berchtesgadener Land
Benigànim

**Benigànim** (, valencie *Benigànim*) estas municipo en la Valencia Komunumo, Hispanio. Ĝi situas en la sudo de la provinco Valencio kaj en la centro de la Centraj komarkoj. Ene de tiuj ĝi apartenas al la komarko Valle de Albaida. Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023).

## Vidu ankaŭ 
* Benigànim (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (/valencie)


Kategorio:Municipoj de provinco Valencio
Manuel Ferrand

**Manuel FERRAND Bonilla** (Sevilo, 14a de julio 1925 - Samloke, 31a de aŭgusto 1985) estis hispana verkisto, ĵurnalisto kaj desegnisto, ricevinto de la Premio Elisenda de Moncada en 1966 kaj de la Premio Planeta en 1968.

## Biografio
Li gradiĝis en Filozofio kaj Beletroj ĉe la Universitato de Sevilo, kaj estante 25-jaraĝa eklaboris kiel helpoprofesoro pri Historio de Arto en tiu universitato, kaj el 1973 li iĝis profesoro de Historio de la Skulptarto kaj Pentrarto en la Fakultato de Belartoj, postenon kiun li kombinis kun ĵurnalismo, kiel responsulo de la literatura fako de la ĵurnalo ABC de Sevilo. En tiu ĵurnalo li estis kritikisto de arto kaj televido.

En la 1960-aj jaroj li kunlaboris en la revuoj *Dígame*, *Novedades* kaj, inter 1960 kaj 1976, en *La Codorniz*.

En 1967 li ekkarieris kiel romanisto per *El otro bando*, kiu ricevis la premion Elisenda de Montcada, kunvokita de la revuo *Garbo* kaj atribuita de nur virina ĵurio. Samjare kaj per la sama verko li ricevis la Premion Platero de la Ateneo de Sevilo. Fine de la 1960-aj kaj komencoj de la 1970-aj jaroj li ege faris gravan kulturan agadon kiel organizanto de prelegoj, prezidanto de la fako de Literaturo de la sevila *Ateneo Hispalense* kaj membro de la ĵurio de la Premio de romano *Ateneo de Sevilla*.

Kiel verkisto, li formis parton de la movado de rakontistoj de andaluza temaro konata kiel «narraluces» (el *narradores andaluces*), kun Alfonso Grosso, José Manuel Caballero Bonald kaj Julio Manuel de la Rosa, inter aliaj. En 1968 li ricevis la Premion Planeta pro *Con la noche a cuestas*, en kiu li portretas la ŝanĝojn de la sevila socio fine de la 1960-aj jaroj, tra ĉiutagaĵoj kaj noktaj dialogoj de popularaj roluloj. La intrigo enhavas du realajn okazaĵojn, nome ŝtelo ĉe la aŭtoro kaj kolapso en konstruata konstruaĵo en la kvartalo Remedios.

## Verkoj 
### Eseoj 
* *Carta abierta a un españolito que viene al mundo* (1974)
* *Calles de Sevilla* (1976)
* *La naturaleza en Sevilla* (1977)
* *Gastronomía sevillana* (1985)
* *Las campanas perdidas* (1987)
* *Jardines de Sevilla* (Postmorte, 1997)

### Romanoj 
* *El otro bando* (1967)
* *Con la noche a cuestas* (Premio Planeta de romano 1968) (1968)
* *La sotana colgada* (1970)
* *Fábulas sin remedio* (1972)
* *Quebranto y ventura del caballero Gaiferos* (1973)
* *La forastera* (1974)
* *Los farsantes* (1975)
* *El negocio del siglo* (1977)
* *Los iluminados* (1982)

### Porinfana 
* *El hombre que conoce las plantas* (1983)

## Bibliografio
* *Memoria y fábula de Manuel Ferrand*, de José Luis Rodríguez del Corral (2007)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Hispanaj ĵurnalistoj
Preĝejo Sankta Laŭrenco (Piding)

La romkatolika **Preĝejo Sankta Laŭrenco** (germane: *Kirche St. Laurentius*) troviĝas en Piding, Germanujo (kvartalo Mauthausen). Ĝi kuŝas sur pejzaĝreliefa teraso kiu estis postglaciepoka, alta bordo de la rivero Saalach. La kirko mem stariĝis laŭ romanika stilo ĉirkaŭ la jaro 1200, tre verŝajne anstataŭante antaŭulan sakralan ejon. Ĉe la ekstera muraro el kalkŝtonaj brikegoj sude kaj eoste ankoraŭ videblas la originaj romanikaj fenestro-truoj malfermitaj poste. La ligna ŝindtegmento havas lignan firstotureton.

Interne alvenis volboj ĉ. en 1500 anstataŭ ebena ligna plafono. La gotikaj krucripaj volboj altareje ja konserviĝis. En la longa navo ili estis forigitaj dum la novigema baroka tempo; en la 19-a jarcento ili pentre estis re-imitataj. En 1951 oni malkovris murare kaj volbe altvalorajn malfrugotikajn freskojn. La pentrado ĥoreje datumas de ĉ. 1420 kun i.a. la jenaj scenoj: dolorplena Jesuo (live), Dipatrino, Ruperto de Salcburgo. Post la ĉefaltaro estas la adorado de la saĝuloj. En la altareja volbo Jesuo Kristo aperas kiel juĝisto de la universo kun simboloj por la kvar evangeliistoj. Sur la finiĝaj ŝtonoj troviĝas blazonoj, i.a. de la kolegiato de Höglwörth aŭ de la grafoj de Plain. 

Nordvande de la longa navo estas, ne tute en natura grandeco, la 14 helpantoj en mizero de ĉ. 1500 malinklude de Sankta Ciriako sed pluse kun Nikolao kaj Leonardo: fakte temas ĉi-tie pri 15 helpantoj kiu simetrie plenigas tri volbojn per po kvin grupanoj.

La ĉefaltaro estas rokoka el la mezo de la 18-a jarcento. Centre estas la kirkopatrono Laŭrenco de Romo (16-a jc.). Flankumas live Sankta Sebastiano kaj mallive Sankta Floriano. Videblas ankaŭ la ŝtoniĝo de Sankta Stefano. La du flankaj altaroj estas modestaj sur kiuj arkitekturo kaj plastikoj imitatas pentre: maldekstre kun Mario, dekstre kun Jesuo. Ĉe la uesta flanko troviĝas supre de la enirejo ligna galerio de 1601. 

La simpla benkaro estas el la 18-a jarcento. Restaŭradlaboroj fariĝis en 1986. Konstruis la nunan orgenon firmao Hugo Mayer. Estinte hejma orgeno ĝi estas sur la uesta galerio havante ses registrojn sur du klavaroj kaj kun pedalo. La tuto estas mekanika. 

## Literaturo 
* Max Wieser: *Pidinger Heimatbuch*, 1985
* *Pidinger Kirchenführer*. Eldonis Kirchenverwaltung Piding, 2007

 
Piding
Kategorio:Distrikto Berchtesgadener Land
Piding
Montaverner

**Montaverner** (, valencie *Montaverner*) estas municipo en la Valencia Komunumo, Hispanio. Ĝi apartenas al la provinco Valencio, en la komarko Valle de Albaida. Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023).

La loknomo *Montaverner* signifas Monton de la trinkejisto, rilate al loka vinindustrio, kaj tiurilate aperas branĉo de vito en la municipa blazono super la koloroj de Katalunio.

## Vidu ankaŭ 
* Montaverner (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (Valencie)


Kategorio:Municipoj de provinco Valencio
Plain (dinastio)

La **grafoj de Plain** (ankaŭ: Pleien, Pleyen, Blainn, Plagen, Plaigen, Pleigin; de Plagio, de Plagin, de Plaie, de Pleige; Plainer) venis jam antaŭ 800 disde Francujo al Noricum. Tie ili apartiĝis je kvar triboj kiuj disvastiĝas en la regionoj de Salcburgio kaj Berchtesgadener Land. 

ILia blazono montras sur nigro oran leonon. Sur la kasko kun nigraj-arĝentaj supro troviĝas dukolora (nigra/arĝenta) hundo.*
La kutima sidejo estis la burgo *Plainburg'' en Großgmain kiun starigis Werigand ĉirkaŭ 1100. Li estis la unua grafo portanta ĉi nomon. Krome li fondis en 1123 la klostron de Höglwörth. Lia filo Liutold la 1-a († 1164) estis vokto de Arkiabatejo Sankta Petro kaj de Frauenchiemsee. Ties filo Liupolt sukcese sturmprenis Salcburgon, laŭ komisio de imperiestro Frederiko la 1-a.

La lastaj grafoj estis Oto la 2-a († 1260) kaj ties frato Konrado la 3-a († 1260), post kiuj ĉi linio formortis.

Aliaj posedaĵoj de la senjoroj de Plain troviĝis je: Finkenegg (Wildon), Neudorf (Sankt Georgen an der Stiefing), Oberhausen (Bayerisch Gmain), Pielach (Melk), Rohr (Ragnitz), Sooß (Hürm), Sankt Georgen an der Stiefing, Schwarzenau (Malsupra Aŭstrio), Orth an der Donau, Schrems.

## Eksteraj ligiloj 
* la grafoj de Plain kaj Hardegg
*dinastia registro - ĉe: burgen-austria.com 

## Notoj 
Kategorio:Nobelaj familioj de Aŭstrio
Kategorio:Salcburgio
Ödön Barta

'*** [odon], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barta Ödön*' estis hungara advokato, parlamentano. Lia origina familia nomo estis *Friedman* ĝis 1882.

 naskiĝis en 1852 en Berettyószéplak (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Suplacu de Barcău en Rumanio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 studis en Luterana Jura Akademio (Eperjes) kaj Reĝa Universitato de Budapeŝto, en la lasta li akiris juran diplomon, poste advokatan licencon. Inter 1881–1904 li estis advokato en Beregszász, poste en Budapeŝto. Inter 1896–1918 li estis ankaŭ parlamenta deputito. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1879 kaj 1881. Li multe strebis pri ekonomia evoluo de Bereg.

## Lia kontribuo 
* *Az osztrák államadóssági járulék megváltásáról.*

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 4-a punkto)
* biografio hungare kun foto (legebla en la 32-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bufali (stacidomo)

**Bufali** () estas fervoja haltejo kun laŭvola halto situanta en la samnoma hispana municipo en la provinco Valencio, Valencia Komunumo. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Bufalí

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Bufalí
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
János Baross

**János Baross** [jAnoŝ baroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baross János** estis hungara parlamentano, ŝtatoficisto, nobela juĝisto. Lia nobela antaŭnomo estis *bellusi* [beluŝi], lia frato estis Károly Baross.

 naskiĝis  en Pilisszántó, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en benediktana gimnazio en Esztergom, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1895. Post la diplomo li estis nobela juĝisto 5 jarojn en pluraj lokoj, poste same 5 jarojn li estis ministeria oficisto. En 1905 li docentiĝis, ekde 1909 li instruis du lernojarojn en la universitato, krome inter 1905–1918 li estis parlamentano. Dum la Hungara Sovetrespubliko li estis tre aktiva kontraŭanto, tial li estis en prizono 2 monatojn. Inter 1922-1925 li denove estis parlamentano. Lia ĉeftemo estis la bienoj. Li edziĝis en 1899.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Idegenek birtokszerzése.* (1900)
* *Agrár öröklési jog. I. Általános tanok és a német törzsöröklés.* (1902)
* *Hogyan öröklődjék a földbirtok?* (1904)
* *Nemzeti birtokpolitika* (1906)
* *A szénkérdés a magyar bányajog reformjában* (1908)
* *A törvényes öröklés-ágiság a polgári törvénykönyv javaslatában. A hitbizományok reformja.* (1915)
* *Magyarország földjének nemzetiségi és szociális megoszlása.* (1923)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 31-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj nobelaj juĝistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Livonia krucmilito

La **Livonia krucmilito** konsistas el la diversaj armeaj kristanigaj kampanjoj en mezepoka Livonio – moderna Latvio kaj Estonio – dum la  Nordaj Krucmilitoj aprobitaj de la Papo en la 12-a kaj 13-a jarcento. La Livoniana krucmilito estis farita plejparte fare de la Sankta Romia Imperio kaj la mezepoka regno Danio. Ĝi finiĝis kun la kreado de nova kristana regno *Terra Mariana* de la Livonia Frataro kaj la dana duklando Estonio (1219-1346). La teroj ĉe la orientaj bordoj de la Balta Maro estis unu el la lastaj partoj de Eŭropo se temas pri kristanigado. La disponeblaj informoj estas plejparte bazitaj sur la (kristana) kroniko de Heinrich (Henriko) de Livonio.

La 2-an de februaro 1207 en la konkeritaj teritorioj, eklezia ŝtato nomita *Terra Mariana* estis establita kiel princlando de la Sankta Romia Imperio kaj proklamita de Papo Inocento la 3-a en 1215 kiel rekta subjekto de la Sankta Seĝo. Post la finiĝo de la krucmilito, la teritorio okupata de la germanaj kavaliraj ordenoj Livonia Frataro, Livonia Ordeno kaj de mezepoka Danio estis dividita en ses feŭdajn princlandojn fare de la papa diplomato *Vilhelmo de Modeno* (1184 – 1251).

## Fontoj 
* La unuaj ĉapitroj de la teksto kreiĝis la 14-an de julio 2024 baze de la angla vikipedia teksto laŭ tiama stato. Por plejparte anglalingvaj referencoj vidu tiun originan tekston.
Lóránt Basch

'*** [lOrAnt baŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Basch Lóránt*' estis hungara advokato. Lia persona nomvarianto estis *Loránd*, lia fratino estis Edit Basch.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto, sed li akiris ankaŭ advokatan licencon. Li funkciigis propran advokatan oficejon, krome li estis jura kuratoro de fondaĵo de Ferenc Ferdinánd Baumgarten ekde 1927. Li ankaŭ kontribuis precipe pri Mihály Babits.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Két literátor. Osvát és Babits.* (1958)
* *Emlékezés Babits Mihályra.* (1961)
* *Mester és tanítvány.* (1966)
* *A Baumgarten-alapítvány történetéből.* (2004).

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Víctor Chamorro

**Víctor CHAMORRO Calzón** (Monroy, Provinco Cáceres, 29a de aŭgusto 1939 - Plasencia, Cáceres, 9a de majo 2022)​ estis hispana verkisto.

## Biografio kaj kariero
Li gradiĝis je juro ĉe la Universitato de Salamanko, kaj estis instruisto en mezlernejoj Colegio Libre Adoptado de Hervás (Cáceres) kaj Destino (Madrido).

En 1963 li estis finalisto de la Premio Planeta per *El santo y el demonio*, kaj sekvajare li estis denove finalisto per *El adúltero y Dios*, tiam kun la pseŭdonimo "Vizarco".

Per la verko *Amores de invierno* li estis finalisto en la Premio Blasco Ibáñez en 1966. Kaj finalisto de la premioj Nadal, Planeta, Alfaguara kaj Ateneo de Sevilla, inter aliaj. En 1967, per *La venganza de las ratas* (premio Urriza), li sukcesis en la vendolistoj super tiam famaj verkistoj kiel Miguel Delibes, Dominique Lapierre, Larry Collins ktp.

Per *El seguro* (1968) li ricevis la premion Ateneo Jovellanos de novelo. Al *Las Hurdes, tierra sin tierra* (1969), sekvis *Sin raíces* (1971), biografio de gravulo de la regiono ekstremadura: nome Agustín Sánchez Rodrigo, eldonisto de la metodo Rayas inventita de sia amiko Ángel Rodríguez Álvarez, kiu vendis milionojn da ekzempleroj de lernolibro por eklerni legadoj kaj skribadon. La *Guía secreta de Extremadura* (1976), *Extremadura, afán de miseria* (1979) [2022 ĉe Jarramplas], *Por Cáceres de trecho en trecho* (1981), la *Historia de Extremadura* (1981-1984) en 8 volumoj, estis verkoj dediĉitaj al populara disvastigado de Ekstremaduro. *El muerto resucitado* (1984) kaj *El pasmo* (1987) kompletigis fekundan etapon de la 1980-aj jaroj, produktiva en titoloj kaj premioj.

Je *El pasmo*, Seix Barral en 1987, la verkoj de Chamorro akiris psikologian kompleksecon. Al *Reunión patriótica* (1994) kaj *El pequeño Werther* (1997) sekvis *La hora del barquero* (2002), eldonita de Acantilado kiel venkinto de la prestiĝa Premio Café Gijón. Poste li publikigis *Érase una vez Extremadura* (2003).

Krome li estis fekunda kunlaboranto en ĵurnalismo ĉe *Diario 16*, *El Independiente*, *ABC* kaj *El País*.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Blogo pri la verkisto 
* oficiala retejo 
* DOE Medalo de Extremadura 2012
* Medalo de Extremadura 2012
* Radio Medalo Extremadura 2012
* "Esta es mi tierra" TVE (1983)
* Víctor Chamorro "De viva voz"
* Intervjuo en El Salto Diario, 2019
* *Víctor Chamorro, el arte de desentrañar Extremadura*, El Salto Diario, 2022
* Programo *Palabras para Víctor Chamorro*, de *El lince con botas*, Canal Extremadura, pro lia morto

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Concha Alós

**María Concepción «Concha» ALÓS Domingo** [KONĉa aLOS] (Valencio, 22a de majo 1926 - Barcelono, 1a de aŭgusto 2011) estis hispana verkistino. Ŝi atingis dufoje la premion Planeta, en 1962 pro *Los enanos* (sed ŝi ne povis ricevi ĝin ĉar ŝi jam estis kontraktinta ties publikigon kun rivala eldonejo Plaza y Janés) kaj en 1964 pro *Las hogueras*.​ 

## Biografio kaj kariero
Loĝante en Castelló, ŝi devis translokiĝis dum la Hispana Enlanda Milito al Lorko fuĝinte el bombardado fare de la frankisma armeo. Tiu fuĝo kaj la reveno je la militfino estos la centra temo de *El caballo rojo*, publikigita en 1966.

En 1943 ŝi edziniĝis al ĵurnalisto Eliseo Feijóo kaj ili translokiĝis al Palma de Mallorca kie li direktoris la ĵurnalon *Baleares*. Tie Alós studis por iĝi instruisto, gradiĝis en 1953 kaj instruistiĝis en du vilaĝoj de Majorko.​

Ŝi estis poste edzino ankaŭ de la verkisto Baltasar Porcel, de kiu ŝi tradukis verkojn de la kataluna al la hispana. Ili translokiĝis al Barcelono, kie ŝi vivis multajn jarojn. Kelkajn jarojn poste ankaŭ tiuj geedzoj divorcis.​

En 1962 ŝi famiĝis per la romano *Los enanos*, forigita de la premio Planeta.​ En 1963 ŝi publikigis *Los cien pájaros* kaj en 1964 ŝi ricevis la premion Planeta pro la romano *Las hogueras*.​ ŝia lasta romano publikigita, nome *El asesino de los sueños*, estas de 1986. 

Ŝi estis for de la literaturaj etosoj meze de la 1980-aj jaroj. Fine de la 1990-aj jaroj ŝi malsaniĝis je Alzheimer. Nehavanta rektajn familianojn, ŝi eniris en maljunulejo. Ŝi mortis en 2011, preskaŭ sola kaj forgesita.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *La Narrativa Realista de Concha Alós* (dokumento pdf)
* *El franquismo era cruel y más feo que Picio*

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Verkistinoj
Jamajko en la Somera Olimpiko 2024

La sportista teamo de **Jamajko** konkurencis en la **Somera Olimpiko 2024** de la 26-a de julio ĝis la 11-a de aŭgusto 2024 en Parizo, Francio, Eŭropa Unio. Temis pri la entute 20-a partopreno en Someraj Olimpikoj.

Konkuris sume 58 jamajkaj atletoj en 4 sportaj disciplinoj. La 24-an de julio la nacia komitato anoncis, ke la teamaj flagoportantoj en la inaŭgura ceremonio estas la naĝisto *Josh Kirlew* kaj atletino *Shanieka Ricketts* specialiĝinta pri triobla salto.

La teamo sume atingis 6 medalojn, oran, 3 arĝentajn kaj 2 bronzajn, kaj sekve ricevis la 44-an rangon (kune kun du aliaj teamoj).

## Medalistoj 
Jen nur la komenco, laŭ la stato fine de la 4-a de aŭgusto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo ()
* paĝo en la retejo de la Internacia Olimpika Komitato ( kaj )

200ra|centre

Kategorio:Landoj en la Somera Olimpiko 2024
#
Somera Olimpiko
Retrato de una bruja

***Retrato de una bruja*** (Portreto de sorĉistino) estas unu de la plej gravaj romanoj de Luis de Castresana, finalista de la premio Planeta en 1970. Tiu dokumenta kaj historia romano estas alte konsiderata kaj pro sia literatura valoro kaj kiel valora dokumento pri persekuto de supozita sorĉado en Hispanio en la 17-a jarcento. La verkisto zorge dokumentiĝis pri realaĵoj de la procesoj kiujn faris la Inkvizicio kontraŭ la nomitaj Sorĉistinoj de Zugarramurdi.

## Intrigo
La agado okazas en la 17-a jarcento en domaro de norda Eŭskio. La protagonistino, Ana, estas filino de la loka senjoro kaj estas enamiĝinta de Martín, la filo de la forĝisto, sed la planoj de geedzeco kaj feliĉo malsukcesas, kiam Martín foriras al ĉefurbo por vivteni sin. La apartigo daŭros nur unu jaron, sed Ana deprimiĝas, ĉefe kiam novaĵoj de Martín kaj la espero por lia reveno malabundiĝas. Ceferina, ŝia servistino, helpas unue per konsiloj ene de religio: preĝado, sud Ana konstatas, ke tio ne sufiĉas. Tiam ili alvenas al Hilaria, saĝulino kaj sorĉistino, kiu loĝas iom izola. Hilaria aplikas al Ana serion de sorĉoj, ŝmiras ŝian korpon per substancoj kaj faras ŝin engluti pociojn, tiel ke Ana povas renkontiĝi kun Martín kaj eĉ partopreni en ceremonioj kaj eĉ en sabatorgio, iĝante mem aŭtenta sorĉistino. 

Kategorio:Historiaj romanoj
Kategorio:Romanoj de 1970
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Sorĉado en Hispanio
Kategorio:Eŭska kulturo
Preĝejo Koro de Jesuo (Ásotthalom)

La paroĥa **preĝejo Koro de Jesuo** estas religia historia monumento (deklarita en 2014) en grandvilaĝo Ásotthalom (Hungario).

## Historio 
Ásotthalom kiel nocio aperis unue en 1778, kiel loko de sporadaj farmoj. Pri la katolikoj la zorginto estis pastraro de Preĝejo Maria de la Neĝo (Szeged), ekde 1894 ankaŭ de Preĝejo Sankta Ladislao (Mórahalom). La kirko mem estis konstruita en 1930. La mebloj venis de malkonstruita didomo el Szeged. La orgeno estis kreita en 1841 kaj funkciis ĝis la malkonstruo 1925 en Szeged, poste ĝi estis movita ĉi tien en 1931. 

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas malsimetria, ĉar dekstre la kvadrata turo altiĝas. La turpinto estas piramida. La navo havas krucnavon. La mebloj kaj lignaj skulptaĵoj estis movitaj same el Szeged. Alajos Parobek pentris la freskojn, Ferenc Barth la vitralojn.  

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* datenoj
* leksikono

Asotthalom
Asotthalom
Jesús Zárate

**Jesús ZÁRATE Moreno** (Málaga, Departemento Santandero, 1915 - Bogoto, 1967) estis kolombia verkisto, ĵurnalisto, advokato kaj diplomato. 

## Biografio
Li okupis diplomatiajn postenojn en Hispanio, Usono, Kubo, Meksiko kaj Svedio. En 1972, li famiĝis pro la postmorta apero de lia dua romano, nome *La cárcel* (La karcero), kiu surprize atingis la Premion Planeta de romano. Ekde tiam, la eldonejo Planeta modifis la regularon de la konkurso por eviti en la estonteco ke la premio iru al postmorta verko. La premiomonon ĉiuokaze ricevis liaj filoj, kiuj estis sendintaj la nepublikigita manuskripton al la konkurenco. 

Jesús Zárate Moreno jam estis publikiginta en Kolombia antaŭ sia morto kvar novelarojn. 

## Verkoj 
**Noveloj**
* *La cabra de Nubia*
* *Un zapato en el jardín*, (1948) 
* *El viento en el rostro*, (1953) 
* *El día de mi muerte*, (1955) 
**No todo es así*, (1982) 

**Romanoj**
**El Cartero*, (1973) 
* *La cárcel*, (Premio Planeta de 1972), postmorta premio.

**Teatro**
* *Tres piezas de teatro*, (2003) teatraĵoj
* *Piezas teatrales: El único habitante, Automóvil en noche de luna, Cuando pregunten por nosotros, La flecha y la espada, Nuestra adorada cárcel*, teatraĵoj

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Lecturalia

Kategorio:Kolombiaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Kolombiaj diplomatoj
Albaida (stacidomo)

**Albaida** () estas fervoja haltejo situanta en la samnoma hispana municipo en la provinco Valencio, Valencia Komunumo. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Bildgalerio 

Albaida. Segunda parte 03.jpg|Nova stacio
Albaida. Segunda parte 01.jpg|Infanludejo
Estació albaida.jpg|Malnova stacio

## Vidu ankaŭ 
* Albaida

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Albaida
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Petrkov

Nomon **Petrkov** havas pluraj setlejoj:
* 1. Petrkov (Lípa), parto de municipo Lípa (distrikto Havlíčkův Brod)
** Petrkov (kastelo), kastelo en vilaĝo Petrkov (Lípa)
* 2. Petrkov (Bojanov), parto de kampurbo Bojanov
* 3. Petrkov (Zachotín), parto de municipo Zachotín v distrikto Pelhřimov
* 4. Petrkov (u Hlinska), vilaĝo proksime de urbo Hlinsko en distrikto Chrudim
** Petrkov 1.díl, la orienta parto de vilaĝo Petrkov, la parto de municipo Vysočina en distrikto Chrudim
** Petrkov 3.díl, la okcidenta parto de vilaĝo Petrkov, la parto de kampurbo Trhová Kamenice en distrikto Chrudim
* *Petrkov* – ĉeĥa nomo de urbo Piotrków Trybunalski en Pollando
Condenados a vivir

***Condenados a vivir*** (Kondamnitoj al vivo) estas riverromano de José María Gironella verkita inter 1967 kaj 1971. Ĝi ricevis la Premion Planeta en 1971 kaj ankaŭ en 1971 publikiĝis. 

## Intrigo
La intrigo de la romano temas pri du burĝaj familioj en Barcelono el la fino de la enlanda milito ĝis la 1960-aj jaroj. La romano estas strukturita en kvar partoj, sed la kerno de la intrigo disvolviĝas tuj postmilite, je la generacio de la gepatroj, kaj en la jaroj de ekonomia pliboniĝo de la 1960-aj jaroj, je la generacio de la filoj. 
### Unua generacio
Je la konkero de Barcelono fare de la frankisma armeo, Juan Vega, andaluza provizora oficiro kaj arkitekto, malkovras la urbon. Rogelio Ventura, kiu suferis respublikan subpremadon, startas karieron de konstruisto kaj loĝejvendisto. Tiukadre konstruisto kaj arkitekto amikiĝas kaj kunlaboras profesie. La romano rakontas la prosperon de ambaŭ roluloj: Juan -pli modera- kaj profesie kapabla kaj Rogelio -pli intensa- kaj entreprenema senskrupula. Tiukadre ambaŭ edziĝas al virinoj de la kataluna burĝaro. La geedzeco de Rogelio kun emocia Rosy rezultas en familio de novaj riĉuloj. Tiu de Juan kun pli intelekta Margot rezultas en familio mezburĝa, pli klera kaj eĉ iom bohemieca.
### Dua generacio
Oni saltas al la adolesko de la filoj, fine de la 1950-aj jaroj aŭ komence de 1960-aj jaroj, kun intrigo centrita en la filo de Vega, Laureano, kaj de Ventura, Pedro, rilataj kadre de junula amikaro. Cele al montrado de generacia konflikto, Pedro, la filo de la   koruptebla konstruisto, montras grandajn intelektajn ambiciojn; dum Laureano, filo de brila pianistino, ekkarieras kiel popola artisto. La krizo de la historio alvenas ĉe akcidento en unu de la dancejoj de Rogelio, meze de ludado de Laureano kun ĉeesto de la familioj. La tragika akcidento, okazigita pro la neprudenta agado de Rogelio, kondukas al lia memmortigo, la persona plifortigo de Pedro kaj al granda persona krizo de Laureano, kies arta kariero ekdekadencas.

Kategorio:Familioj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1971
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Verkoj pri la Hispana Enlanda Milito
Nesukcesa atenco kontraŭ Donald Trump

[dekstra|eta|[Donald Trump ]]
**Donald Trump**, eksa prezidanto de Usono kaj la supozata respublikana kandidato por la prezidant-elekto en Usono 2024, estis pafita en la dekstra orelo la 13-an de julio 2024, dum kampanjkunveno por lia reelekto proksime de Butler, Pensilvanio.

La pafisto estis 20-jara Thomas Matthew Crooks el Bethel Park, Pensilvanio. Policanoj kaj atestantoj diris, ke Crooks pafis de tegmento ekster la ejo per duon-aŭtomata fusilo tipo AR-15 kaj pafis ok pafojn antaŭ ol li estis mortigita de kaŝpafisto de la Secret Service Counter Assault Team.

Post esti pafita, Trump kaŭriĝis al la tero kaj rapide estis ĉirkaŭita de personaro de la Secret Service. Li tiam leviĝis, sangante de la dekstra orelo, levis sian pugnon en la aeron kaj kriis al siaj subtenantoj, antaŭ ol esti transportita al veturilo. Li estis sendita al hospitalo kiun li forlasis en stabila stato kaj poste daŭrigis per flugo al Nov-Ĵerzejo. Unu kampanjpartoprenanto estis mortigita, dum du aliaj partoprenantoj estis grave vunditaj.

Estas la unua fojo, ke eksa aŭ nuna usona prezidanto vundiĝas en atenco ekde kiam tiam-prezidanto Ronald Reagan estis pafita en 1981, kaj la unua fojo por prezidanta kandidato ekde la atenco kontraŭ George Wallace en 1972.

## Fontoj 
Kategorio:Donald Trump
Kategorio:Atencoj
Orelsan

**Aurélien Cotentin**, alnomata **Orelsan** (), estas franca repisto, kantisto, komponisto, aktoro, reĝisoro kaj scenaristo.

Li komencis sian karieron en interreto, ĉefe per la retejo Myspace. Li fariĝis fama en 2008 danke al sia kanto *Changement*. En 2009, li eldonis sian unuan albumon, *Perdu d’avance* (*Antaŭperdita*). Samtempe, la kanto *Sale Pute* estis temo de polemiko. Tamen, la albumo estis atestita kiel ora disko. Li eldonis duan albumon *Le Chant des sirènes* (*La kanto de sirenoj*) en 2011.

Duope kun sia amiko Gringe, il eldonis albumon en 2013; li faris la filmon *Comment c’est loin* en 2015, kaj faris la retserion *Bloqués* elsenditan sur Canal+ kaj sur Jutubo en 2015-2016. En ĉi tiuj tri produktadoj, Orelsan ludas similan rolon de perdita, maldiligenta kaj inventema tridekjarulo.

Ekde 2016 li estis la franclingva voĉo de Sajtama en la animeo *One Punch Man*. En 2017, li eldonis la unuopaĵon *Basique* (klipo vidita pli ol 100 000 000 da fojoj ĉe Jutubo), kaj sian trian albumon: *La fête est finie* (*La festo estas finita*). La albumo estis atestita kiel duobla diamanta disko.

Lia kvara albumo, *Civilisation* (*Civiliso*), estis publikigita en 2021. La albumo estis konfirmita kiel diamanta disko post kvin monatoj. Tio estis la plej rapida atestita albumo.

En oktobro 2025, Orelsan publikigis sian duan filmon, Yoroï. En novembro, li publikigis sian kvinan albumon, La Fuite en avant, kiu estis atestita platena post ses semajnoj. Tiam oni malkaŝis, ke li havas infanon, kiun li mencias en pluraj el siaj kantoj, precipe "dans quelques mois" (post kelkaj monatoj) kaj "deux et demi" (du kaj duono). Dokumenta serio titolita Orelsan: Yoroï, un an dans l'armure (Orelsan: Yoroï, Unu Jaro en Kiraso) estis publikigita en novembro 2025, kronikante la kreadon de la filmo Yoroï. La 16-an de januaro 2026, li komencis sian turneon en Caen per tri koncertoj.

Li ricevis plurajn premiojn, aparte li estas la tria artisto kun plej multe *Victoires de la musique*, el kiuj gajnis 12.

## Referencoj 
Kategorio:Interretaj memeoj
Kategorio:Francaj reĝisoroj
Kategorio:Francaj repkantistoj
Kategorio:Ligoj al bibliotekoj
Xavier Benguerel

**Xavier BENGUEREL i Llobet** (Barcelono, 1905 - 19a de decembro 1990) estis hispana verkisto kaj tradukisto, ricevinto de la premio Planeta en 1974 pro sia romano *Icaria, Icaria...*​ kaj en 1988 de la Premio de Honoro de la Katalunaj Beletroj.​

## Biografio kaj kariero 
En 1929 li debutis en katalunlingva rakontado per la publikigo de *Pàgines d´un adolescent* (Paĝoj de adoledkulo), pro kiu li ricevis la premion *Les Ales Esteses*. En 1930, li edziĝis kun Rosa Godó i Gabarró, kun kiu li havis du filojn. En 1936, la aŭtoro eniris en la administrajn servojn de la Institucio de Katalunaj Beletroj.

Dum la Hispana Enlanda Milito li redaktis tekstojn propagandajn por la respublika tendaro. Post la milito li iris al ekzilo, dekomence en Francion, kie koincidis kun la verkistoj Mercè Rodoreda, Pere Calders, Anna Murià kaj Joan Oliver. Kun Oliver, li tenis longan leteran rilaton kaj amikecon, kiu malvarmiĝis post jaroj pro diferencoj de ideologioj. Benguerel povis fornavigi al Bonaero kaj de tie translokiĝis al Santiago de Chile, kie kreis la "Laboratorio Benguerel S.L.", kiu havigis al li grandajn enspezojn kaj tial la eblon dediĉi sin al la literaturo profesie. Dum sia ekzilo li publikigis *Sense retorn* kaj *La Máscara* (rakontoj).

En 1954 li revenis al Katalunio kaj unu jaron poste li kreis kun Joan Sales "El club dels Novel.listes", kiu publikigis la unuan volumon de la kolekto kun la romano *El testament* kaj *Gorra de plat*. *El club dels Novel.listes* publikigis ankaŭ verkojn de Mercè Rodoreda, Llorenç Villalonga, Maria Aurèlia Capmany, Joan Sales kaj Ramon Folch, inter aliaj.

En 1974 li ricevis la premion Planeta pro *Icaria, Icaria...*, kiu estis publikigita samtempe en hispana kaj kataluna, en kiu li rekreis la anarkiistan medion de la Poblenou de antaŭ la milito.

Li mortis dum la transformado de la laborista kvartalo Poblenou kaj de la urba marbordo de Barcelono prepare al la Somera Olimpiko 1992, transformo kiun li publike bedaŭris.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Katalunaj verkistoj
Autobiografía de Federico Sánchez

***Autobiografía de Federico Sánchez*** estas libro de la hispana verkisto Jorge Semprún, publikigita en hispana lingvo en 1977 kaj sekvajare en franca kun la titolo *Autobiographie de Federico Sánchez*, en traduko de Claude kaj Carmen Durand. 

La aŭtoro parolas pri sia memoro kaj vivo, ĉefe kiel sekreta agento de la Komunista Partio de Hispanio en la 1950-aj jaroj: pro tiu libro li ricevis la Premion Planeta en 1977. 

## Intrigo 
Post la Dua Mondmilito, li ekaktivis en la kontraŭfrankisma agado, kaj en 1952 aliĝis al la komunista partio. El 1953 ĝis 1962 li aktivis en la kontraŭfrankisma rezistado uzante diversajn pseŭdonimojn, inter kiuj tiun de Federico Sánchez, titoliga. En 1954 kaj 1956 li iĝis estrarano de la partio, ĝis 1962 kiam Santiago Carrillo forpelis lin el la postenoj kaj en 1964 el la partio mem. Oni analizas la komplotojn de tiu epoko en kiu gravis la stanilisma tendenco. Ankaŭ memoroj, liaj kaj de aliuloj, pri la naziaj koncentrejoj estas obsedaj temoj, kaj de tie oni alvenas al 1975 kaj la morto de Franco. Tamen ĉiam revenas al la memoro la kunsido de 1962 en kiu li estis forpelita el la partio.

Kategorio:Alternativa historio
Kategorio:Verkoj pri komunismo
Kategorio:Libroj aperintaj en 1977
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
En el día de hoy

***En el día de hoy*** (Hodiaŭe) estas romano de Jesús Torbado, venkinto de la Premio Planeta en 1976. Temas pri ukronio kiu supozigas ke en la Hispana Enlanda Milito (1936-1939) venkis la respublika tendaro kaj ne la frankisma tendaro, kiuj fakte estis la realaj venkintoj. La titolo referencas la lastan militinformon —kaj nuran subskribitan de Francisco Franco mem—, kiu startas per tiuj vortoj. La militinformo kiu aperas en la romano estas preskaŭ la sama de Franco sed subskribita de la respublika prezidento Manuel Azaña, diranta (nuraj ŝanĝitaj vortoj estas nigrigitaj): "Hodiaŭe, kaptita kaj senarmigita la **ribelanta** armeo, atingis la **respublikaj** trupoj siaj lastaj militceloj. La milito finiĝis. - **Madrido**, 1a de aprilo 1939"

## Intrigo 
En 1939, la respublika tendaro venkas en la milito super la frankistoj. Dum la batalo de Ebro, Francio malfermis siajn landlimojn kaj ebligas la liveradon por la respublika tendaro (kio ne okazis en la realo). La maldekstra nova registaro tiam forpelas la ribelulojn for de la lando kaj tiu fuĝas al Portugalio, Kubo (kiel Franco mem). Ernest Hemingway, establita en la ĉefurbo, ekverkas *Madrido estis festo*. Sed, ne ĉio funkcias bone, la registaro ekestas neestabila kaj okazas violentaj epizodoj inter anarkiistoj kaj komunistoj. Krome, la frankistoj planas duan puĉon.

Kategorio:Alternativa historio
Kategorio:Verkoj pri la Hispana Enlanda Milito
Kategorio:Libroj aperintaj en 1976
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Meksiko en la Somera Olimpiko 2024

La sportista teamo de **Meksiko** konkurencis en la **Somera Olimpiko 2024** de la 26-a de julio ĝis la 11-a de aŭgusto 2024 en Parizo, Francio, Eŭropa Unio. Temis pri la entute 25-a partopreno en Someraj Olimpikoj.

Konkuris sume 107 ĉiliaj atletoj en 24 sportaj disciplinoj. Antaŭ la evento la nacia komitato anoncis, ke la teamaj flagoportantoj en la inaŭgura ceremonio estas la sportistoj ''*Emiliano Hernández* kaj *Alejandra Orozco*.

En la solena fermo la teamaj flagoportantoj estis la sportistoj *Marco Verde* kaj *Nuria Diosdado*.

La teamo sume atingis 5 medalojn, 3 arĝentajn kaj 2 bronzajn, kaj sekve ricevis la 65-an rangon.

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo  ( kaj )
* paĝo en la retejo de la Internacia Olimpika Komitato ( kaj )

## Referencoj 

200ra|centre

Kategorio:Landoj en la Somera Olimpiko 2024
#
Somera Olimpiko
Aneurin Williams

**Aneurin Williams** (naskiĝis la 11-a de oktobro 1859 – mortis la 20-an de januaro 1924) estis brita Liberala Partia politikisto.

## Vivo 
Li naskiĝis en Dowlais, Glamorganshire, la dua filo de Edward Williams, *ironmaster*, de Cleveland Lodge, Middlesbrough. Li estis la pranepo de Iolo Morganwg, fondinto de la Gorsedd. Li estis edukita private antaŭ ol ĉeesti la Altlernejon de St John's College, Cambridge kie li diplomiĝis pri Klasika Arto en 1880 kaj iĝis Magistro pri Artoj en 1883. Li geedziĝis, en 1888, al Helen Elizabeth Pattinson, de Shipcote Domo, Gateshead. Ili havis unu filon Iolo Aneurin Williams kaj unu filino, Helen Ursula Williams. Lia edzino Helen mortis en 1922.

## Profesia kariero 
Li iĝis "baristo" (speciala tipo de advokato en angla juro) ĉe Inner Temple en 1884. Li estis unu el la intertempaj partneroj ĉe akvokatfirmo Linthorpe Ironworks, en Middlesbrough de 1886 al 1890.

## Politika kariero 
Li aliĝis la Liberalan Partion li estis deputito kaj okupis multajn oficojn de 1910 ĝis sia morto. Kiel deputito, en 1915 li publike denoncis la Armenan Genocidon.

## Esperanto
Li estis ano de la Brita Esperanto-Asocio kaj mone subtenis la britan monvadon.

## Verkoj 
* *Twenty-eight Years of Co-partnership at Guise* (1908) Labour Co-Partnership Association
* *Co-partnership and Profit-sharing* (1927) Williams and Norgate
* Artikolo *Co-operative Societies*  en la *Encyclopædia Britannica*

## Eksteraj ligiloj 
*  

## Referencoj 
Kategorio:Mortintoj en 1924
Kategorio:Naskiĝintoj en 1859
Kategorio:Britaj esperantistoj
Agullent (stacidomo)

**Agullent** () estas fervoja haltejo situanta en la samnoma hispana municipo de la provinco Valencio, Valencia Komunumo. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Agullent

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Agullent
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Peruo en la Somera Olimpiko 1900

Unu persono el Peruo konkuris ĉe la Somera Olimpiko 1900 en Parizo.informo en la retejo *sports-reference.com*, arkivigita en apeilo 2020 Tamen la Internacia Olimpika Komitato nuntempe ne montras Peruon kiel partopreninta en la olimpiko de tiu jaro: *Carlos de Candamo* konkuris en du disciplinoj en 1900, atingante la kvaronfinalon en la disciplino *rapiro* de skermado kaj estante eliminita en la unua fazo en la disciplino *spado*.

La sportisto kiel pluraj aliaj en tiu jaro ankoraŭ partoprenis je propra iniciato kaj propraj kostoj. La Olimpika Komitato Perua (), fondiĝis nur en 1924 kaj estis rekonita de la Internacia Olimpika Komitato en 1936, la jaro en kiu unuafoje vera perua teamo vojaĝis al Somera Olimpiko. De tiam, perua teamo partoprenis en ĉiu somera olimpiko escepte de tiu en 1952.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Referencoj 
Kategorio:Landoj en la Somera Olimpiko 1900
#
Somera Olimpiko
Viktor Bátor

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bátor Viktor** estis hungara advokato. Lia familia nomvarianto estis *Bator,* liaj personaj nomvariantoj estis *Victor* kaj *Vidor*.

 naskiĝis  en Komárom (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Komárno en Slovakio), li mortis  (laŭ alia informo la mortotago estas la 10-a) en Novjorko.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1909, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1913, sed en 1911 li studis en Londona Lernejo de Ekonomiko. Post la diplomo li instruis en la universitato, sed la batalis dum la 1-a mondmilito. Inter 1918–1920 li estis ministeria oficisto, dum li akiris advokatan licencon. Pli poste li estis jura konsilisto en banko, samtempe li estis advokato, fine en 1940 li migris al Usono. Ekde 1946 li vivis en Novjorko, kie li havis jurajn postenojn en la ekonomia vivo. Li edziĝis en 1924.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A békeszerződés clearing-rendszere.* (1921)
* *A pénztartozások jogszabályai.* (1932)
* *Pénztartozás, kamat, kölcsön.* (1940)
* *Vietnam. A Diplomatic Tragedy. The Origins of the United States Involvement.* (1965)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Agullent

**Agullent** estas hispana urbo kaj municipo situanta en la centra-suda parto de la komarko Valle de Albaida, en la provinco Valencio, Valencia Komunumo. Ĝi havas populacion de  loĝantoj (2023).

## Vidu ankaŭ 
* Agullent (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (valencie)


Kategorio:Municipoj de provinco Valencio