open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sankta Nupto

La **Sankta Nupto** – en la greka lingvo *ιερογαμία, ierogamía*, aŭ *ιερός γάμος, ierós gámos* – estas antikva religia rito, kiu havis centran signifon en la religioj de la bronzepoko en okcidenta Azio kaj Eŭropo. Fono estis la mitologia unuiĝo de sankta paro. En la sumera- kaj babilonia religioj tiun ritan kuniĝon plenumis kaj vira kaj virina sacerdotoj, respektive la supera reganto de kulturo, de la dioj postenigita, kaj la supera sacerdotino. Ambaŭ altranguloj en tio reprezentis la viran kaj virinan ĉefajn diojn. Post la fino de la novbabilonia regno ne plu konatas virinaj altaj sacerdotoj.

Ankaŭ en la antikva greka mitologio la seksa kuniĝo inter dioj konatis kaj tie havis la nomojn *ιερογαμία* aŭ *ιερός γάμος* (vidu supre). Pli poste ankaŭ la mitologia seksa kuniĝo inter viraj (kaj pli malofte virinaj) dioj kun simplaj homoj nomatis tiel.

## Disvastiĝo 
En la mezopotamiaj kulturoj de Sumero, Asirio kaj Babilonio la Sankta Nupto havis signifan kultan rolon. Same ĝi konatis en la antikvaj religioj de Barato, antikva Egiptio kaj probable ankaŭ en Ĉinio. Rokaj pentraĵoj pruvas, ke ankaŭ la nordeŭropaj kulturoj de la bronzepoko konis tiun riton. Kaj ankaŭ pliaj kulturoj, ekzemple sur la insulo Timoro en sudorienta Azio, konis tian "sanktan nupton inter ĉielo kaj tero".

### Templa prostituado 
En pluraj kulturoj de okcidenta Azio kaj de ĉirkaŭ la Mediteranea Maro el tiu rito ekestis kutimoj de templa prostituado, kiu donis al simplaj homoj la eblecon sekse kuniĝi kun sacerdotinoj kaj tiel partopreni en la sankta rito.

Tamen ankaŭ en pluraj mediteraneaj antikvaj kulturoj ekestis la koncepto de virgaj sacerdotinoj, kiuj dediĉas sian vivon nur al la diaĵo al kiu ili servu. Tiu koncepto signifis bazan ŝanĝon de la religiaj ideoj, kiuj ja origine celis rite festi la fekundecon kaj la sanktan seksan pariĝon, el kiu ekestas nova vivo. En Helenio kaj Romio, ekzemple la pastrinoj de la diinoj Vesta kaj Afrodita estis virgaj, kaj post la antikva epoko, la kristanaj monaĥinoj transprenis la koncepton de virgaj "fianĉinoj de dio".

## Vidu ankaŭ 
* Religio
* Templo
* Prostituo
* Nupto
* Oferado

## Por plia legado 
* Catherine Johns, **Sex or Symbol: Erotic Images of Greece and Rome** ,University of Texas Press, 1982 p 117-142
* Amy Richlin, **Pornography and representation in Greece and Rome** Oxford University Press, 1992 P 3-35
* Andrew Stewart, **Art, Desire and the Body in Ancient Greece**, Cambridge University Press, 1997 P 156-171

Kategorio:Ritoj
Kategorio:Religio
Búðardalur

**Búðardalur** estas vilaĝo en Islando kun 260 loĝantoj (1-a de decembro 2003). Intertempe ĝi apartenas al la komunumo Dalabyggð. Okupo ĉefe rilatas al la terkulturo de la najbara kamparo. La plej granda laborejo estas laktaĵproduktejo.

Proksime de Búðardalur estas la bieno Eiríksstaðir kie loĝis Eriko la ruĝa kiu fondis la norveg-islandan kolonion en Groenlando. Tie verŝajne naskiĝis sia filo Leif Eriksson kiu vojaĝis al Ameriko ĉ. 1000.

Kategorio:Islando
Jamajka korvo

La **Jamajka korvo**, *Corvus jamaicensis* estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el ĝia tipa genro *Corvus* ene de la ordo de paserinoj komparative malgranda korvospecio (35–38&nbsp;cm longa). Ĝi kunhavas kelkajn gravajn morfologiajn trajtojn kun aliaj du specioj de Karibio, nome Kuba korvo, *Corvus nasicus* kaj Blankkola korvo, *Corvus leucognaphalus* de Hispaniolo kiu estas preskaŭ certe tre proksima parenco.

Kiel la nomo sugestas, tiu specio troviĝas en la mezgranda insulo de Jamajko kie ĝi loĝas arbarojn mikse kun klarigitaj areoj kaj ankaŭ povas troviĝi ofte en grandaj ĝardenoj. Kvankam estas origine birdo de monteta kaj montara arbaro, ĝi malsupreniras al malaltaj teroj dum la seka sezono kie ĝi estas pli ofte videbla.

La ĝenerala aspekto de tiu neotropisa specio estas de **ardezgriza birdo**, ne tutbrila kiel siaj proksimaj parencoj, kvankam ĝi posedas similan malhelan grizan makulon de nuda haŭto ĝuste malantaŭ la okulo kaj pli malgrandan nudan makulon baze de la beko. La propra beko estas ardezgriza kaj tre forta, gradiĝanta al akra pinto. La nazaj bridaĵoj estas relative disaj kutime kun la naztruoj videblaj. La iriso estas grizbruna aŭ ruĝbruna, eble depende de la aĝo. Gamboj kaj piedoj estas nigraj.

Kiel natura arbarkorvo, ties manĝaĵo postulas signifan proporcion de frukto prenita el arboj ĉu en paroj aŭ etaj grupoj. Ĝi ankaŭ scivolemas sub arboŝelo kaj foligrundo por serĉi etajn senvertebrulojn kaj oni scias, ke rabas nestojn de aliaj birdoj por ovoj kaj birdidoj.

La nesto estas kutime konstruita en alta arbo kvankam tiu specio povas ankaŭ uzi arbotruojn. Tamen oni scias malmulte pri tiu specio kaj pri ties reprodukta kutimaro.

La voĉo, kiel tiuj de siaj du plej proksimaj parencoj, estas tre distinga kaj konsistas el variaj tartalaj kaj bobelaj sonoj (ofte kvazaŭ de Meleagro) sed ankaŭ inklude pli korvecan *"kraa-kraa"* okaze.

## Referencoj 
*  Malplej zorgiga

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Jamajko
Palmokorvo

La **Palmokorvo** (*Corvus palmarum*) estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el ĝia tipa genro *Corvus* ene de la ordo de paserinoj. Temas pri relative malgranda nigra birdo kiu loĝas ĉefe en la granda karibia insulo de Hispaniolo, kiu enhavas du ŝtatojn nome Dominika Respubliko kaj Haitio. Ĝi estis iam ofta en Kubo sed ĝi age malpliiĝis tie en nombro kaj nune eble estas jam formortinta de tie. Tiu formo estas iome pli malgranda kaj estas kutime separata kiel subspecio nome *Corvus palmarum minutus*. Ambaŭ formoj ricevas krome la respektivaj komunaj omojn de **Hispaniola palmokorvo** kaj **Kuba palmokorvo** por pli facila distingo.

Ambaŭ formoj ŝajne estas tre rilataj al la Fiŝkorvo de la Orienta Marbordo de Usono kaj ankaŭ al du pli malgrandaj specioj, nome la Tamaŭlipa korvo kaj la Sinaloa korvo de Meksiko  kun kiuj formas specigrupon.

La dominga loka nomo por la palmokorvo estas *kao*, kiu estas onomatopeo de la simpla kaj ripeta alvoko de tiu birdo. Estas surloke komuna, ĉefe en montaraj pinaroj kaj ankaŭ ĉirkaŭ la areo de la lago Enriquillo (Henriketo).

## Eksteraj ligiloj 
* Serioj de fortoj

## Referencoj
*  Preskaŭ minacata.

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Kubo
Blankgorĝa korvo

La **Blankgorĝa korvo**, *Corvus leucognaphalus*, estas birdospecio de la familio de korvedoj kaj el ĝia tipa genro *Corvus* ene de la ordo de paserinoj. Ĝi estas la plej granda korvospecio (42 al 46 cm longa) de la kvar propraj de Karibio. Du aliaj specioj, nome la Kuba korvo, *Corvus nasicus* kaj la Jamajka korvo, *Corvus jamaicensis* ŝajne estas pli proksime parencaj al ĝi kunhavante gravajn morfologiajn trajtojn. La kvara specio el tiu regiono, la Palmokorvo, *Corvus palmarum* ŝajnas pli malfrua alveninto (almenaŭ laŭ evoluo) kaj montras afinaĵojn kun kaj la Fiŝkorvo kaj du specioj de Meksiko en Nordameriko.

Ĝi estas fortika birdo kaj arbarkorvo trovebla ĉefe en la granda insulo de Hispaniolo kiu enhavas la ŝtatojn de Dominika Respubliko kaj Haitio. Ĝi troviĝis ankaŭ en Puerto-Riko sed oni konsideras, ke ĝi formalaperis de tiu insuloj ekde la komencon de la 20a jarcento pro la konsiderinda arbarklarigado kaj ĉasado. Ili loĝas kaj en malaltaj teroj kaj en montaraj arbaroj kaj malkiel la rilata Kuba korvo, ŝajne ne toleras areojn klarigitajn por farmado. Ili ofte flugas alte super la arbarbrabĉaro kaj ŝvebas sur varmaj aerfluoj malkiel la parenca Palmokorvo kiu rare ŝvebas.

La ĝenerala aspekto estas **nigra kun blupurpura nuanco** sub bona lumo. La nigra beko estas longa kaj profunda kaj kurbas milde suben pinte kio donas al la birdo grandkapan aspekton. La naza bridaĵo ne multe kovras la naztruojn malkiel ĉe plej parto de specioj de tiu genro. Estas makulo de **malhelgriza nuda haŭtaĵo** malantaŭ la okulo kaj baze de la suba makzelo havas nudan strion de samkolora haŭto. La iriso estas distinga ruĝokra kaj la gamboj kaj piedoj estas nigraj.

La manĝo estas tipe kiel de plej parto de arbarkorvoj inkluda grandan kvanton de frukto sed ankaŭ manĝas kvanton de senvertebruloj dum idomanĝigado. Oni trovis ankaŭ etajn vertebrulojn preditajn en la stomakoj de kolektitaj birdoj inklude etajn indiĝenajn bufojn kaj birdidojn. Oni supozas, ke tiu specio ankaŭ rabas ovojn se eblas.

La nesto estas ĉiam soleca kaj konstruita en alta arbo, kvankam oni ne scias multe pli pri ĝia reproduktado.

La voĉo de la Blankgorĝa korvo estas tre rimarkinda kaj konsistas el serio de likvidecaj bobelaj sonoj, grakaj kaj tartalaj miksitaj kun mildaj kaj akraj notoj inklude kelkajn kiuj sonas kiel tiu de Komuna korako, *Corvus corax*.

## Referencoj 
*  Vundebla.

## Eksteraj ligiloj 
* BirdLife Species Factsheet. 
* Du birdoj en Palmarbo 
* Deproksime 
* Alvoko de sola birdo

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Hangony

**Hangony** [hangonj] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.
eta|Preĝejo en Hangony

## Bazaj informoj 
* Areo: 39 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 184 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1928/20.1362
* Loĝantaro: 1780
* Poŝtkodo: 3626
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Hangony situas en valo, laŭ rojo nomata same tiel Hangony, laŭ la slovaka landlimo, meze de sakovojo el Ózd. La lasta troviĝas 10, Borsodnádasd 15, Putnok 23, Miskolc 55 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1327 en formo *"Hangun"*. Baldaŭe 2 vilaĝoj formiĝis: Malsupra kaj Supra Hangony, kiuj senhomiĝis post la mezepoko. La refondiĝoj okazis en 1686. Post Traktato de Trianon la vilaĝoj trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. Ili unuiĝis en 1939. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna
* kalvinana preĝejo

## Famuloj 
En Alsóhangony (=Malsupra Hangony) naskiĝis skulptisto Barnabás Holló.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Kissikátor

**Kissikátor** [kiŝikAtor] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.
eta|Blazono de Kissikátor
eta|maldekstre|Rondkapelo de Kissikátor

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 232 m
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 3627
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Kissikátor situas en valo, laŭ rojo nomata pri la proksima Hangony, laŭ la slovaka landlimo, fine de longa sakovojo el Ózd. La lasta troviĝas 11, Borsodnádasd 14, Miskolc 66 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1379. La vilaĝo senhomiĝis post la mezepoko pro la senĉesaj bataloj. Post Traktato de Trianon la komunumo trovis sin apud la nova landlimo de Ĉeĥoslovakio. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas kulturdomo kaj migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika Rotondo Naskiĝo de Maria (Kissikátor) el la 12-a jarcento, en 1764 plejparte barokigita

## Ĝemelkomunumo 
 Gemerské Dechtáre, Slovakio

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Jarrapellejos

***Jarrapellejos***  (1914) estas romano de la hispana romanisto kaj verkisto Felipe Trigo. Temas pri romano ofte eldonita kaj eĉ kinigita, kiu denuncas la kacikismon en la hispana socio de tiu epoko, ekzemple utiligante la historiajn okazaĵojn kiuj okazis pro la fama murdo de Don Benito inter 1902 kaj 1905, kiu rezultis en popola insurekcio. 

La romano ligas ĝin kun la romanaro de la realismo de la fino de la antaŭa jarcento pro tio, ke ĝi respegulas la vivon de kamparana regiono Ekstremaduro, sed ankaŭ kun la verkaro de la grupo de la Generacio de 98, pro tio, ke ĝi kritikas akre la rolon de la kacikoj en la vivo de la popolo, tio estas ke ili decidas pri ĉiuj aferoj ĉu sociaj, politikaj, ekonomiaj aŭ eĉ pri la privata vivo de la vilaĝanoj. Jarrapellejos estas tre populara nomo de la kaciko.

La romano estis kinigita per samnoma hispana filmo.

Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Literaturo de la 20-a jarcento
Domaháza

**Domaháza** estas vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Ózd.
## Bazaj informoj 
* Areo: 29 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 274 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1402/20.0571
* Loĝantaro: 990
* Poŝtkodo: 3627
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Domaháza situas en valo, laŭ rojo nomata pri vilaĝo Hangony, laŭ la slovaka landlimo, fine de longa sakovojo el Ózd. La lasta troviĝas 14, Salgótarján (aere) 30, Miskolc 70 km-ojn.

## Historio 
La komunumo fondiĝis en la 13-a jarcento. Post Traktato de Trianon la vilaĝo trovis sin apud la nova limo de Ĉeĥoslovakio. Ekde 2008 ankaŭ Slovakio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Vilaĝservoj estas lernejo, kulturdomo, infanĝardeno, poŝto, kuracejo.

## Vidindaĵo 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Elizabeto de Hungario de 1760

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén

## Ĝemelkomunumo 
*  Hostice, Slovakio
Virgulino de la Karitato

eta|200ra|dekstra|tipa bildo de la Virgulino de la Karitato: dum la plibonigo de la vetero, la virgulino aperas al la tri "Johanoj".
La **Virgulino de la Karitato de El Cobre** (en la hispana *Virgen de la Caridad del Cobre*) estas konsiderata kiel la Sankta Patronino kaj Reĝino de la kuba nacio.

Laŭ la historiaj raportoj, la bildo aperis en 1612 aŭ komence de 1613, en la Golfeto de Nipe, la plej granda de Kubo, situanta en la norda marbordo de la orienta regiono de la insulo. Ĝi estis vidata de tri sklavoj: 10jara nigrulo (Juan Moreno) kaj du fratoj (aborigenoj): (Juan kaj Rodrigo de Hoyos), kiuj laboris kiel sklavoj en la kuprominejoj de la regiono. La triopo restis en la kuba tradicio kiel "la tri Johanoj".

En rakonto kiu konserviĝas en la Ĝenerala Arkivo de Indioj (Sevilo), rakontata sub eklezia ĵurado 75 jarojn post la okazintaĵo, la sklavo Juan Moreno rakontis kiel aperis la bildo. La junuloj (sklavoj) iris je la serĉado de salo, kaj ekvidis la bildon de la Virgulino kun la Infano Jesuo en ŝiaj brakoj — la sama kiu hodiaŭ estas kultata de la kubanoj — kiu alproksimiĝis al ili flosante sur ligno kie legeblis la frazon "Yo soy la Virgen de la Caridad" (Mi estas la Virgulino de la Karitato).

La unua sanktejo estis improvize konstruita, el lignaĵo kaj arbfolioj. Post multaj misteraj okazintaĵoj ĉirkaŭ la virgulino, la bildo estis portita al tiu kiu estos ĝia definitiva sanktejo, proksime de la sanktejo estas la kuprominejoj (Cobre en la hispana, de tie ĝia longa nomo *del Cobre*).

## Vidu ankaŭ 
* Oŝun

## Eksteraj ligiloj 
* Virgen de la Caridad del Cobre - Oficiala Hejmpaĝo de la Arkidiocezo de Santiago de Cuba 
* Dokumento de la *Archivos de Indias de Sevilla* 
* Historiaj datoj pri la kultado kal la Virgulino de la Karitato en Kubo kaj ekster la insulo 
*  *(raporto pri vizito al la katedralo El Cobre en 2016)*

Kategorio:Lokoj de pilgrimado al Sankta Maria
Kategorio:Katolikismo en Kubo
Korlát

**Korlát** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc. La loknomo signifas: balustrado.
eta|Blazono de Korlát

## Bazaj informoj 
* Areo: 8 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 136 m
* Loĝantaro: 310
* Poŝtkodo: 3886
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
La vilaĝo situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ iama fervojo Hidasnémeti-Szerencs. Encs kaj Abaújszántó troviĝas po 14, Sárospatak kaj Szerencs po 30, Miskolc 55 km-ojn.

## Historio 
Korlát estis loĝata jam dum la neolitiko. La unua mencio okazis en 1332 en formoj *Corardi, Cunradi, Conradi, Corradi*, sed oni menciis ankaŭ la kirkon. En 1640 la turkoj detruis la vilaĝon kaj dum jarcento ĝi ne estis loĝata. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis tie 608 homoj, escepte 4 ĉiuj hungaroj.

En Korlát migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Triunuo, en 2000 renovigita
* Kalvinana preĝejo (Korlát) el la 12-a jarcento, turo alkonstruiĝis en 1925
* nobeldomoj de Téglássy [tEglAŝi], Hercor kaj Szepessy [sepeŝi]

## Famuloj 
En Korlát naskiĝis kuracisto, akademiano Mihály Kováts.

## Eksteraj ligiloj 
* Bildoj pri Korlát 

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Carlos Manuel de Céspedes y Quesada

**Carlos Manuel de Céspedes y Quesada** (n. la 12-a de aŭgusto 1871 en Novjorko, Usono - m. la 28-a de marto 1939, en El Vedado, Havano, Kubo). Li estis kuba politikisto, filo de la Patro de la Patrio Carlos Manuel de Céspedes, estis provizora prezidanto de la Kuba Respubliko de la 12-a de aŭgusto 1933 ĝis la 4-a de septembro 1933.eta|dekstra|Carlos Manuel de Céspedes y QuesadaLa penoj realigitaj por garantii la laŭleĝan transdonon de la prezidanteco de la respubliko post la falo de regado de la Generalo Gerardo Machado, respondis al la celo eviti, ke Kubo restu sen registaro kaj laŭ la terminoj de la traktato de rilatoj inter Kubo kaj Usono (Amendo Platt), Usono rajtis interveni kaj altrudi provizoran registaron.

Danke al lia elektado la afero pri internacia agnoskado kaj stabileco de la normala evoluo de la respubliko estis garantiata. La nova registaro komencis siajn funkciojn meze de granda revolucia fervoro. Lia mallonga regado suferis la konsekvencojn de la reganta ĥaoso kaj konfuziĝo, kiuj regis la nacion post la falo de la diktatoro Generalo Gerardo Machado; li intencis bremsi la reprezaliojn kaj atakojn kontraŭ la adeptoj de la antaŭa reĝimo; la Kongreso disiĝis kaj nuligis la konstitucion de 1928, restituante tiun de 1901. Tiuj ĉi agadoj kvankam iĝis lia regado kiel revolucia ne sufiĉis por kontentigi la ambiciojn de opoziciaj organizoj kiuj konsideris al Céspedes kiel rezulto de la perado de Usono.

La junaj militistoj kiuj kontrolis la novan registaron komencis konspiri kontraŭ li, kune kun la grupo de aktivistoj de la ĉefaj opoziciaj movadoj kiuj estis reprezentitaj en la palaco, kun la celo elekti novan prezidanton, eĉ la nacia polico apogis la decidon, kio igis al Céspedes sen fortoj por rezistado, cedi. Li forlasis la palacon kaj retiriĝis al sia hejmo kaj la registaro restis sub la Kvinopo formata de Ramón Grau San Martín, Sergio Carbó, Guillermo Portela, José Miguel Irisarri kaj Porfirio Franca; tiu Kvinopo ne estis internacie agnoskata, pro tio post malmulta tempo ĝi estis disigita, kaj nomumita Ramón Grau San Martín kiel nova prezidanto.

Kategorio:Kubaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de Kubo
Kategorio:Kubaj ambasadoroj
Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Kuba Aŭtentika Revolucia Partio

La **Kuba Aŭtentika Revolucia Partio**  aŭ  estis kuba politika partio  fondita la 8-a de februaro 1934 de Ramón Grau San Martín. Ĝi estis kune kun la Ortodoksa Partio, unu el la du ĉefaj partioj de Kubo antaŭ la kastrisma revolucio. La partio gajnis la prezidentajn balotadojn dufoje: Ramón Grau San Martín (1944-1948) kaj Carlos Prío Socarrás (1948-1952).

## Politika Agado 
En 1933, estis venkita la longa diktatoreco de Gerardo Machado (1925-1933) kaj post provizoraj registaroj estis elektita Ramón Grau San Martín kiel prezidanto apogata de la studenta revolucia movado, organizata de la Studenta Revolucia Direktorio, kiu ankaŭ estis forigita de la prezidanteco la 14-a de januaro 1934, pro la Generalo Fulgencio Batista. Tiu ĉi periodo konata kiel *«la registaro de la 100 tagoj»* estis karakterizita de kelkaj progresismaj leĝoj kiuj restis en la populara memoro kiuj konstruis la popularecon de Grau.

Tuj post la forigado al Grau San Martín kaj al aliaj politikaj gvidantoj, kiel Eduardo Chibás, fondis la Kuban Aŭtentikan Revolucian Partion, pro inspiro de la Kuba Revolucia Partio fondita de José Martí en 1892 kiu atingis la sendependiĝon.

En 1944, post kvar jaroj da demokratia regado de Fulgencio Batista, Ramón Grau San Martín estis elektita prezidanto de granda nombro de la plimulto de la loĝantaro. Dum tiu ĉi periodo, la senatano kaj sekvanto de Grau, Eduardo Chibás, disiĝis de la Aŭtentika partio, denuncante la koruptadon de la estraranoj kaj fondis la Ortodoksan Partion en 1947.

Dum la balotadoj de 1948 la Aŭtentika Partio denove gajnis la prezidantecon rezultante kiel elektito Carlos Prío Socarrás (1948-1952), kiu estis venkita en 1952 pro ŝtatpuĉo de la Generalo Fulgencio Batista.

La 2-a de junio 1953 la eksprezidanto de Kubo, Carlos Prío Socarrás, prezidanto de la Aŭtentika Partio, kaj Emilio Ochoa, prezidanto de la Ortodoksa Partio, kune al gvidantoj de aliaj partioj kaj ideologioj, subskribis la *Montrealan Ĉarton* aŭ  *Montrealan Pakton* kiu establis minimuman politikan programon kontraŭ Batista: restituante la Konstitucio de 1940, kunvokante la liberajn balotadojn sen Batista kaj formado de provizora registaro kiu orgigus la elektadojn.

## Elstaraj membroj de la Aŭtentika Partio 
*Ramón Grau San Martín
*Carlos Prío Socarrás
*Eduardo Chibás
*Antonio Guiteras Holmes 
*Eusebio Mujal
*Manuel Antonio de Varona (Tony)

Kategorio:Kubaj politikaj partioj
Kategorio:Politikaj partioj
Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1934
Kategorio:Politikaj partioj malfonditaj en 1953
Pont-sur-Sambre

**Pont-sur-Sambre** estas franca komunumo lokita en la departemento Nord kaj en la regiono Nordo-Kaleza Markolo. Ĝi havis 2&nbsp;564 loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

maldekstra|100px|Blazono de Pont-sur-Sambre.
__TOC__

## Geografio 
Pont-sur-Sambre estas unu el la vilaĝoj lokitaj ĉirkaŭ la urbeto Aulnoye-Aymeries, kiu estas mezgrava fervojcentro de tiu regiono. La areo de Aulnoye-Aymeries situas sude de Maubeuge kaj oriente de la arbaro Mormal, en la suda parto de la natura baseno de la rivero Sambre.

La vilaĝo Pont-sur-Sambre troviĝas proksime de la urbeto Avesnes-sur-Helpe, kaj do situas kerne de natura regiono nomita "Avesnois", kiu ĉefe konsistas el malaltaj heĝoj, tre verdaj pejzaĝoj, boskoj, fruktarbaroj kaj etaj vilaĝoj. Pont-sur-Sambre etendiĝas sur 11,33&nbsp;km².

## Vidindaĵoj 
La plej grava simbolo de Pont-sur-Sambre estas ĝia malnova gvatturo. Ĝi larĝas 4 metrojn, altas 18 metrojn, kaj estis verŝajne konstruita en la 17-a jarcento. Ĝi estas klasifikita kiel Monumento historia kaj entenas sonorilon, kiu datiĝas de 1660 kaj devenas de Thuin en Belgio.

La sonorilturo de la nuna preĝejo datiĝas de 1783, dum la navo estis konstruita en la 15-a jarcento kaj la ĥorejo ĉirkaŭ la jaro 1600

## Lokaj famuloj 
* Félix Del Marle (1889-1952), pentristo de moderna arto.

## Administrado 
Pont-sur-Sambre apartenas al la kantono de Berlaimont, kies ĉefurbo estas Berlaimont. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Avesnes-sur-Helpe, unu el la 6 arondismentoj de la departemento Nord.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Nord
* Kantono de Berlaimont

## Eksteraj ligiloj 
*  Persona retejo pri Pont-sur-Sambre 

Kategorio:Komunumoj de Nord
Göncruszka

**Göncruszka** [goncruska] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Gönc.

## Bazaj informoj 
* Areo: 17 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 150 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4488/21.2451
* Loĝantaro: 700
* Poŝtkodo: 3894
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Göncruszka situas sur mildaj deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ iama fervojo Hidasnémeti-Szerencs. Gönc troviĝas 4, Slovakio 8, Encs 20, Abaújszántó 23, Miskolc 60 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1220 en formo *Vruzca*. Inter 1977-1997 la municipo estis en Gönc. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, poŝto, kuracejo.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al (Eta) Dipatrino
* Kalvinana preĝejo (Göncruszka) ĉirkaŭita per mezepoka ŝtona defenda muro
* kapelo
* abatejo
* nobeldomoj de Kornis kaj Patay
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj

## Famuloj 
En Göncruszka naskiĝis inĝeniero Ignác Grossmann.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Infanvilaĝo Pestalozzi

eta|dekstra|300px|Infanvilaĝo Pestalozzi en Trogen
**Infanvilaĝo Pestalozzi** () estas konata infanvilaĝo nomita laŭ Johann Heinrich Pestalozzi en Trogen, Kantono Apencelo Ekstera, Svisio. Ĝin funkciigas la *Fondumo Infanvilaĝo Pestalozzi* (germane: *Stiftung Kinderdorf Pestalozzi*).

## Historio 
En la jaro 1944 Walter Corti lanĉis en la monata revuo *Du* la alvokon krei vilaĝon por militviktimaj infanoj. En la jaro 1945 estis fondita la Asocio Infanvilaĝo, kaj en la jaro 1946 estis komencita en Trogen la konstruado de la infanvilaĝo. Jam samjare infanoj el militviktimaj vilaĝoj povis ekloĝi en la domoj. Ek de 1960 krom eŭropaj infanoj en la vilaĝo ankaŭ vivis militorfoj el Koreio, Tunizio, Etiopio, Vietnamio, Kamboĝo kaj Libano, kaj ek de 1983 ankaŭ orfoj el Svislando.

## Internacia rekono 
La vilaĝo rapide akiris internacian agnoskon kaj allogis multnombrajn vizitantojn el la tuta mondo. Inter la vizitantoj troviĝis Konrad Lorenz, la Dalai-lamao, Auguste Piccard, Henri Guisan, Josephine Baker, Pablo Casals, Martin Buber, Gustav Wyneken, Werner Bergengruen, Carl Jacob Burckhardt, Hermann Gmeiner kaj multaj aliaj.

En 1949 Hermann Gmeiner fondis laŭ la modelo de la Infanvilaĝo Pestalozzi en Aŭstrio la SOS-Infanvilaĝojn, kiu hodiaŭ funkciigas infanvilaĝojn en la tuta mondo.

## Nuntempa evoluo 
[eta|Muzeo en Pestalozzi vilaĝo [Trogen (CH). Fotis Mireille Grosjean en oktobro 2013]]

Venis la ideo krei en la mondo taŭgajn vivkondiĉojn, por eviti al la infanoj migradon al alia loko. Pro tio la gvidantoj de la vilaĝo havas diversajn evoluprogramojn en diversaj landoj de la mondo (en 12 landoj)

En la jaro 2006 kreiĝis edukprogramo „emPower - Intercultural Leadership Programme for Young Adults“ pri interkultura edukado. Junuloj el la 12 elektitaj landoj povas partopreni. Samjare konstruiĝis en Trogen akceptodomo por vizitantoj kun diversaj informoj pri la temoj de la vilaĝo; tiu "muzeo" ricevis premion pro la kvalito de sia koncepto kaj prezento.

## Esperanto en la infanvilaĝo 
En la jaro 1947 Julia Isbrücker gvidis Esperanto-kursojn en la infanvilaĝo. 

## Vidu ankaŭ 
* SOS-Infanvilaĝo

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Infanvilaĝo Pestalozzi
* Retejo de la vizitantarcentro de la infanvilaĝo 
* La Infanvilaĝo Pestalozzi en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Kantono Sankt-Galo
Kategorio:Karitataj institucioj
Timoteo de Efezo

La kristana sanktulo **Timoteo** (, ) estis kunlaboranto de la apostolo Paŭlo de Tarso. Li naskiĝis en *Lystra* apud Konya en Malgrandazio (la nuntempa Turkio) kaj mortis ĉirkaŭ 97 en Efezo.

## Vivo 
Timoteo estis la filo de greka patro kaj de kristaniĝinta judino de la nomo *Eunike* . Laŭ la raportoj de la novtestamenta libro Agoj de la Apostoloj kiel ankaŭ de la epistoloj de Paŭlo li akompanis la apostolon Paŭlo en ties misiaj vojaĝoj, post kiam tiu malkovris lin en ties hejmurbo kaj kunprenis lin al la vojaĝoj. La libro Agoj de la Apostoloj krome raportas, ke Paŭlo ĉe Timoteo plenumis la operacion de cirkumcido.

Laŭ pli posta kristana legento Timoteo iĝis la unua episkopo de Efezo kaj mortis tie martire.

La grekdevena nomo Timoteo signifas "timu dion" (videblas la simileco de la du grekaj vortoradikoj al la esperantlingvaj ekvivalentoj) respektive "honoru dion".

## Memortagoj 
La katolika, protestanta kaj anglikana memortago de la sanktulo estas la 26-a de januaro, kune kun la sanktulo Tito, la ortodoksa la 26-a de januaro. En la urbo Bayeux en la regiono Normandio de norda Francio, kie konserviĝas relikvoj de la sanktulo, li krome festiĝas la 9-an de majo.

Laŭ katolika tradicio, Timoteo estas la patrono de pacientoj kun stomakaj malsanoj.

## Ikonografio 
En kristanaj bildigoj ekzemple per pentraĵoj, skulptaĵoj aŭ freskoj, Timoteo kutime prezentiĝas kun klabo kaj ŝtono.

## Nova testamento 
En la nova testamento kolektiĝis du epistoloj de Paŭlo de Tarso al Timoteo: la 1-a kaj 2-a epistoloj al Timoteo.

## Eksteraj ligiloj 
* artikolo pri Timoteo en germanlingva sanktula leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Sanktuloj
Kategorio:Episkopoj
Kategorio:Martiroj
Kategorio:Mortintoj en 97
Apostola koncilio

La **apostola koncilio** en Jerusalemo inter la jaroj 44 kaj 49 estis kunveno de la apostoloj de la unua kristana komunumo, tiu de la urbo Jerusalemo, kun Paŭlo de Tarso kaj liaj akompanantoj. Tie interkonsentiĝis la por la historio de la kristana religio centra decido misie diskonigi la kristanan kredon inter ne-judoj. Ekestis liga interkonsento pri tio, ke sufiĉas baptiĝo por akceptiĝi en la komunumo de kristanoj, kaj ke ne nepre necesas la obeo de ĉiuj kutimoj de judismo, kiel ekzemple la cirkumcido aŭ la limigo al koŝera manĝado. La koncilio, kies decidoj ekestis pro fortaj pledoj de Paŭlo, signifis la transformon de la kristanismo de judisma sekto al propra religio kulture forte ligita al la judismo sed baze sendependa de ĝi. 

Kategorio:Ekumenaj Koncilioj
Kategorio:Nova Testamento
Kategorio:Jerusalemo
Ricardo Coutinho Rodrigues

**Ricardo COUTINHO RODRIGUES** (naskiĝis en Karakaso la ) estas venezuela esperantisto.

Li nuntempe studas historion en la Centra Universitato de Venezuelo *(Universidad Central de Venezuela),* komencis la lernadon de Esperanto en 2000 kaj aliĝis al  Venezuela Esperanto-Asocio en 2001. Liaj instruistoj de Esperanto estis Juan Negrete kaj Andrés Turrisi. 

Li estis dum mallonga tempo (2001) delegito pri protokolo de Kultura Esperanto Fondaĵo (Fundaesperanto) kaj  eksiĝis el tiu ĉi posteno. Ankaŭ li estis membro-fondinto de la Kooperativo Esperanto-Amikaro15 dum la jaro 2003. 

Li aliĝis al UEA, kiel aktiva membro, je la jaro 2008. Nun (ekde 2007) li estas responsulo de *Venezuela Stelo* (revuo, oficiala organo de Venezuela Esperanto-Asocio) kaj Sekretario de la sama institucio.

Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Venezuelo
Kafaparato

eta|250px|Kafaparato
**Kafaparato** estas aparato per kiu oni povas kuiri kafon. La plejmulto de la aparatoj funkcias per elektro, sed ankaŭ ekzistas pli maloftaj aparatoj kiuj funkcias ekzemple per fajro de alkohola primuso .

## Funkciado 
Ordinara kafaparato kiu estas uzata en la plejmulto de la mastrumadoj, estas ekipita per kafofiltrilo en filtringo. Oni metas la fajnmuelitan kafon en la filtrilo, krome estas ujo por akvo kaj kafokruĉo por kapti la varmegan kafon. Post kiam la akvo en la ujo bolas, la akvo gutetas en la filtrilon kun la kafo. La filtrilo zorgas ke nur la akvomiksaĵo kun kafaromo iras en la kafokruĉo kaj la rekremento restas en la filtrilo.

[eta|250px|Kafaparato el la [1950-aj jaroj]]

## Vidu ankaŭ 
* Espreskruĉo
* Perkolilo

Kategorio:Iloj
Kategorio:Kuiriloj
Andrés Turrisi

**Andrés TURRISI** estas venezuela esperantisto. Li kontaktiĝis kun Esperanto en Italio kiam li estis 17-jara knabo (1954). Tio estis, laŭ siaj propraj vortoj, "enamiĝo je la unua rigardo". En 1957 li faris kurson sub la gvido de Giuseppe Grattapaglia en Torino, kaj tuj membriĝis en la loka, nacia kaj monda Esperanto-movado. Kelkaj jaroj poste li partoprenis en la Universala Kongreso de Budapeŝto kaj en la Internacia Esperanto-Seminario de Szeged (Hungario), kie li konatiĝis kun la eminentaj esperantistoj Szerdahelyi, Baghy, Kalocsay kaj Lapenna.

Li alvenis al Venezuelo fine de 1973, kaj meze de 1974 membriĝis en Venezuela Esperanto-Asocio. Ekde tiam li iĝis unu el la plej fidelaj, celkonsciaj kaj laborkapablaj samideanoj de ĉi tiu grupo. 

Li plenumis ĉiuspecajn taskojn per talento kaj fervoro: li protokolis, verkis, tradukis, prelegis, gvidis kursojn, korespondadis, aranĝis eventojn, gastigis vizitantojn, ktp. Dum la lastaj agad-periodoj de Venezuela Esperanto-Asocio li estis vicprezidanto kaj fine Prezidanto. 

Nun loĝas en Italio kun sia edzo Katy kaj filino Morena.
Li estis sendube unu de la plej aktivaj venezuelaj esperantistoj.

## Fontoj
*Venezuela Stelo (numero erara 78, devis estis 79). Oficiala Organo de Venezuela Esperanto-Asocio, 2a semestro 2006. Ĉef-artikolo "Forlasas nin valora samideano", verkita de Jorge Mosonyi. ISSN 1316-0451

Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Octavio de Diego

**Octavio de Diego** estas venezuela esperantisto. Li lernis esperanton en Hispanio, li estis frato de la eminenta tradukanto kaj verkisto Fernando de Diego, li transloĝiĝis al Venezuelo en la 1950-aj jaroj kaj estis re-fondinto de Venezuela Esperanto-Asocio je 1973.

Fonto: Liba Gabalda kaj Floreal Gabalda, "Kroniko de Venezuela Esperanto-Asocio". Karakaso, 70-A Datreveno de la Fondiĝo de la Asocio kaj la Unua Venezuela Esperantista Renkontiĝo en la jaro 1982-a. Metia libro farita mane per Floreal kaj Liba Gabalda, poste donacita al Venezuela Esperanto-Asocio, 14a paĝo.

Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Kategorio:Hispanaj esperantistoj
Carlos Levay

**Carlos Levay** estas venezuela esperantisto. Li estas emerita profesoro de la Universitato de Karabobo (Universidad de Carabobo), Venezuelo. Li mem lernis Esperanton en 1970 kaj estis delegito de UEA de pluraj jaroj.

Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
David Valecillos

**David VALECILLOS** (naskiĝis en San Lorenzo (subŝtato, Zulia, Venezuelo) en 1950) estas venezuela esperantisto. Li eksciis pri Esperanto en 1963. Unu jaron poste li mem eklernis la lingvon. En 1970 li kontaktiĝis kun Venezuela Esperanto-Asocio kaj gvidis tri Esperanto-kursojn en Marakajbo (Maracaibo). Krome en 1978 li instruis la lingvon al du blinduloj.

## Referencoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
José F. Abellán

**José F. Abellán** (naskiĝis la 22-an de oktobro 1955 en Barcelono, Hispanio) estas hispana esperantisto.

Li eklernis Esperanton en 1975 partoprenante kurson de prof. Octavio de Diego en la biblioteko Pual Harris en Karakaso, Venezuelo.

Fonto: Liba Gabalda kaj Floreal Gabalda, "Kroniko de Venezuela Esperanto-Asocio". Karakaso, 70-A Datreveno de la Fondiĝo de la Asocio kaj la Unua Venezuela Esperantista Renkontiĝo en la jaro 1982-a. Metia libro farita mane per Floreal kaj Liba Gabalda, poste donacita al Venezuela Esperanto-Asocio, 27-a paĝo.

Kategorio:Hispanaj esperantistoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Esteban Emilio Mosonyi

**Esteban Emilio MOSONYI** estas hungara kaj venezuela esperantisto. Li naskiĝis en Hungario en 1939 kaj transloĝiĝis al Venezuelo kiel infano. Unuafoje li eklernis esperanton en 1955, post konatiĝi al Lino Moulines, poste li denove kontaktiĝis kun la lingvo en 1973 kaj ĝin ellernis. Ĝis nun (2009) estas membro de Venezuela Esperanto-Asocio, kaj eminenta antropologo specialisto pri la indiĝenaj lingvoj en Venezuelo, fama poligloto.

Lia frato estis Jorge Carlos Mosonyi.

## Referencoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Kategorio:Hungaraj esperantistoj
Lino Moulines

**Lino** (aŭ **Linus**) **MOULINES** estis venezuela esperantisto. Li naskiĝis la 23-an de septembro 1913 en Katalunio, Hispanio. Kiel 10-jaraĝa infano li mem eklernis esperanton el franclingva libreto eldonita de Hachette. Tri jarojn poste li ellernis la lingvon en Tarrasa. 

Li fariĝis membro de la Laborista Partio de Maksista Unuiĝo, POUM. Dum la Hispana Intercivitana Milito, de julio 1936 ĝis la 10-a de februaro 1939, li loĝis en Barcelono kie li laboris ĉe la Populara Enciklopedia Ateneo.

Post la fino de la milito, li ekziliĝis al Francio kaj poste al Germanio, kie li eksiĝis kun la ankaŭ ano de la partio kaj esperantisto Otília Castellví.

Fine de aŭgusto 1946 ili alvenis al Venezuelo tra Brazilo. Du jarojn poste, kune kun César Manzano, Manuel Nebra-Val kaj aliaj, li ree fondas Venezuelan Esperanto-Asocion kaj fariĝis ĝia ĝenerala sekretario. Dum multaj jaroj li estis peranto de UEA kaj de SAT. Li gvidis multajn e-kursojn precipe en sia Librejo "Librería Politécnica".

Li revenis al Hispanio en 1996 kaj mortis en aprilo de 2000.

## Fontoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Raimonde Clarac

**Raimonde CLARAC** estas franca esperantisto. Ŝi naskiĝis en Gvadelupo (Francaj Antiloj) kaj transloĝiĝis al Venezuelo en 1952. Ŝi eksciis pri Esperanto antaŭ 10 jaroj kaj post multaj poresperantaj laboroj mem eklernis la lingvon kaj en 1982 sukcese partoprenis porintruistan Esperanto-kurson. Ŝi estas fratino de Brigitte Clarac.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Liba Gabalda

**Liba GABALDA** estas ĉeĥa kaj franca esperantisto. Ŝi naskiĝis en Ĉeĥoslovakio. Tie ŝi eklernis Esperanton en Česká Třebová en la kurso gvidata de Jindřich Štanel en la jaro 1967. Post la studado ŝi laboris kiel oficistino ĉe la fervojo.

En la jaro 1969 ŝi partoprenis la 21-an Kongreson de la Internacia Fervojista Esperanto-Federacio (IFEF) en Avinjono en la suda Francio. Ŝi ankaŭ partoprenis la Internacian Esperanto-Skisemajnon de Slovakio kaj plurfoje la Someran Esperanto-Universitaton okazanta ĉiujare en Gyula, Hungario.

En la jaro 1978 ŝi ĉeestis la 63-an Universalan Kongreson en Varna, Bulgario, kie ŝi konatiĝis kun sia estonta edzo. Dum pluraj jaroj ŝi aktivis en la fervojista Esperanto-rondeto "Amikeco" en Česká Třebová ĝis ŝi transloĝiĝis al Venezuelo por kuniĝi kun sia edzo Floreal Gabalda en marto 1980. Post tiam ŝi estis membro de Venezuela Esperanto-Asocio kaj partoprenis multfoje en la kulturaj agadoj de ĉi tiu asocio, poste ŝi kaj ŝia edzo translokiĝis al Francio.

## Referencoj
Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Alfredo Portillo

**Alfredo PORTILLO** (naskiĝis en Escuque (subŝtato Trujillo, Venezuelo) en 1958) estas venezuela esperantisto. Li eksciis pri Esperanto pere de libro de Pierre Janton en 1980 kaj memlernis la lingvon la sekvantan jaron. Li estis membro de Venezuela Esperanto-Asocio dum pluraj jaroj.

## Referencoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Jorge Carlos Mosonyi

**Jorge Carlos MOSONYI** (naskiĝis en Hungario je la 7-a de februaro 1947, mortis la  en Venezuelo) estis venezuela esperantisto.

Li transloĝiĝis al Venezuelo kiel infaneto. Li memlernis esperanton en 1973 kaj de tiam li estis membro de Venezuela Esperanto-Asocio. Li partoprenis plurfoje en prelegoj pri Esperanto kaj estis multfoje prezidanto de VEA,  ankaŭ ĝis sia morto en 2009. 

Ankaŭ estis kiel lia frato (Esteban Emilio Mosonyi) profesoro de la Centra Universitato de Venezuelo (*Universidad Central de Venezuela*). Li tradukis multajn fabelojn de indiĝenaj venezuelaj popoloj kaj laboris dum multaj jaroj pri indiĝenaj lingvoj en Venezuelo.

Je la 26-a de aŭgusto 2009, je la 10-a posttagmeze Mosonyi mortis pro motorciklobato kaj lasis Venezuelan Esperanto-Asocion sen prezidanto kaj ĉefkorektisto de Venezuela Stelo. Ĝuste en la sama monato la publika eldonejo *El Perro y la Rana* donis al li, kiel prezidanto de la Asocio, parton de la eldono de "elektitaj verkaĵoj de Simon Bolivar", tiu kolekto estas la unua libro dulingva kun tekstoj de la "Liberiginto de Venezuelo". Tiu libro estis farita de Jorge Mosonyi, Andres Turrisi kaj Esteban Emilio Mosonyi.

## Referenco
* Liba kaj Floreal Gabalda, "Kroniko de Venezuela Esperanto-Asocio". Karakaso, 70-a Datreveno de la Fondiĝo de la Asocio kaj la Unua Venezuela Esperantista Renkontiĝo en la jaro 1982-a. Metia libro farita mane per Floreal kaj Liba Gabalda, poste donacita al Venezuela Esperanto-Asocio.

Kategorio:Hungaraj esperantistoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Kategorio:Venezuelaj tradukistoj
Germán Montero Alcalá

**Germán Montero ALCALÁ** (naskiĝis en Marakajbo (Maracaibo), la ) estas venezuela esperantisto. Li eklernis esperanton en 1978 en kurso gvidita de David Valecillos. Ekde la jaro 1982 li estis delegito de UEA kaj kontaktadreso de TEJO. Li gvidis plurajn Esperanto-kursojn, prelegis kaj skribis artikolojn pri Esperanto en ĵurnaloj. Li faris tre amuzan bulteneton nomita "Inter ni".

## Referencoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Brigitte Clarac

**Brigitte CLARAC** estas franca kaj venezuela esperantisto. Ŝi naskiĝis en Martiniko (Francaj Antiloj) la 20-an de aprilo 1950. Ŝi eklernis esperanton en kurso gvidita de Rafael Mejías en 1981 kaj en 1982 sukcese partoprenis en porinstruista e-kurso. Ŝi estas fratino de Raimonde Clarac. Ankaŭ ŝi estis membro de Venezuela Esperanto-Asocio dum kelkaj jaroj kaj partoprenis en kultura agado de ĉi tiu asocio, tradukis la faman venezuelan kanton "Endrina".

Fonto: Liba kaj Floreal Gabalda, "Kroniko de Venezuela Esperanto-Asocio". Karakaso, 70-A Datreveno de la Fondiĝo de la Asocio kaj la Unua Venezuela Esperantista Renkontiĝo en la jaro 1982-a. Metia libro farita mane per Floreal kaj Liba Gabalda, poste donacita al Venezuela Esperanto-Asocio, 54-a paĝo.

Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Alfredo Ovalles

**Alfredo OVALLES** estas venezuela esperantisto. Li naskiĝis en Marakajo (Maracay, urbo de Venezuelo) la 5-an de julio 1964. Li aŭdis pri Esperanto unuafoje ĉe televido en aprilo 1982. La saman jaron li eklernis la lingvon ĉe kurso gvidita de Rafael Mejías en la Pedagogia Instituto de Marakajo.

## Referenco
* Liba kaj Floreal Gabalda, "Kroniko de Venezuela Esperanto-Asocio". Karakaso, 70-a Datreveno de la Fondiĝo de la Asocio kaj la Unua Venezuela Esperantista Renkontiĝo en la jaro 1982-a. Metia libro farita mane per Floreal kaj Liba Gabalda, poste donacita al Venezuela Esperanto-Asocio, 56-a paĝoj.

Kategorio:Venezuelaj esperantistoj
Vicente Hernández Llusera

**Vicente HERNÁNDEZ LLUSERA** (1915—2009) estis esperantisto el Katalunio, Hispanio.

Li esperantistiĝis en 1934 per kurso gvidita de Doménech Vallés. 

Post la intercivitana hispana milito, Hernández Llusera denove vigle aktivis. Li estis elektita estrarano de Hispana Esperanto-Federacio, kiel delegito pri Informado kaj Kunordigado, kaj en tiu respondeco li strebis por kunordigi la agadon de la diversregionaj esperantistoj kaj grupoj, tiam multaj el ili izolitaj.

En 1973, li gajnis la Duan Beletran Premion de "Fundación Esperanto". Li tradukis al Esperanto la propagandan broŝuron "Hispanio", eldonitan de la ŝtata Ministerio pri Informado kaj Turismo kaj redaktis du E-kursojn per korespondado ankoraŭ nun uzataj..

Hernández Llusera, kunlaboris per oftaj artikoloj en la revuo "Boletín" sub la pseŭdonimo *"Velus"*, kaj elstare viglis en sia loka E-Grupo de Sabadell kiel konstanta estrarano. En la lastaj jaroj li estis estrarano de Kultura Asocio Esperantista, kaj redaktis ties bultenon "KAE-Informilo"

Kategorio:Hispanaj esperantistoj
Kategorio:Katalunaj esperantistoj
Ivo Schenkel

**Ivo SCHENKEL** (naskiĝis la  en Bruselo) estas belga esperantisto. Li eksciis pri Esperanto en 1970 pere de skolta revuo kaj eklernis la lingvon danke al mallonga kurso publikigita en tiu sama revuo. Poste li ellernis la lingvon per speciala kurso pro skoltoj kaj aliĝis al Skolta Esperanto-Ligo kies membro li restis ĝis sia alveno al Venezuelo en 1974. Tiam li aliĝis al Venezuela Esperanto-Asocio. Nun li loĝas en la belga municipo Kessel-Lo kun sia venezuela edzino kaj filino. Ekde tiam membro kaj poste estrarano de Lovena Esperanto klubo Esperanto 3000, kie li gvidas kurson por komencantoj kaj kunlaboras je daŭriga kurso por membroj de la klubo.

## Referencoj 
Kategorio:Belgaj esperantistoj
Sankta Tito

La kristana sanktulo **Tito** – latine *Titus* – estis lernanto de la apostolo Paŭlo de Tarso. Li konatiĝis aparte per la epistolo de Paŭlo al li, kiu akceptiĝis en la nova testamento. La ekzaktaj datoj de lia naskiĝo kaj morto nekonatas – laŭ la antikvaj kristanaj legendoj li mortis ĉirkaŭ la jaro 97 sur la insulo Kreto.

## Vivo 
Tito estas plurfoje menciata en la veraj epistoloj de Paŭlo. El tiuj epistoloj kun relative granda certeco rekonstrueblas, ke Tito estis kristano de ne-juda deveno, kiu povis subteni Paŭlon en iuj diplomatie aparte malfacilaj situacioj. Ekzemple li akompanis Paŭlon al la apostola koncilio en Jerusalemo (komparu la teksteron epistolo al la galatoj&nbsp;2,1-10). Krome li interpaciĝis kaj konsilis, kiam ardis kverelo inter Paŭlo kaj la kristana komunumo de la greka urbo Korinto (komparu interalie la teksterojn 1-a epistolo al la korintanoj 16,10, 2-a epistolo al la korintanoj 2 kaj 7). Fine Paŭlo taskigis al Tito kunporti la monkolektaĵojn de pluraj kristanaj komunumoj (komparu interalie la teksteron 2-a epistolo al la korintanoj 8).

[eta|210ra|antikva baziliko de la sankta Tito en [Gortyn sur la insulo Kreto]]
La novtestamenta epistolo de Paŭlo al Tito, kies informoj tamen ne estas historie tute fidindaj, raportas ke Tito pli poste aktivis kiel kristana misiisto sur la insulo Kreto. Laŭ la 2-a epistolo de Paŭlo al Timoteo, Tito misiis en Ilirio (Dalmatio). Laŭ la kristanaj legendoj Tito estis la unua kristana episkopo de Gortyn sur Kreto.

Kvankam Tito estas laŭdata de Paŭlo kiel tre fidinda misia kunlaboranto, mankas mencio de Tito en la novtestamenta libro Agoj de la Apostoloj. Kreiĝis pluraj hipotezoj por klarigi tion, sed neniu el tiuj hipotezoj akceptiĝis kiel konvinka.

## Memortagoj 
La katolika, protestanta kaj anglikana memortago de la sanktulo estas la 26-a de januaro, kune kun la sanktulo Timoteo, la ortodoksa la 25-a de aŭgusto.

## Referenco 
Kategorio:Grekaj sanktuloj
Kategorio:Episkopoj
Kategorio:Kreto
Kategorio:Mortintoj en 97
Vala vivo (filmo)

***Vala vivo*** () estas islanda filmo. Ĝi estas la dua filmo en la trifilma serio pri la neseriozuloj Þór kaj Danni. Tiufoje ili mallerte prizorgas farmon kies posedanto vojaĝas eksterlanden.

Interalie la filmo surscenas okazaĵon kiu okazis en vereco mallonge antaŭe: ebriaj homoj, viro kaj virino, kiuj ĵus konatiĝis trovis semajnfinnokte en la urbocentro de Rejkjaviko la estron de la azreligia asocio en Islando. Li havis leĝan rajton edzigi, kaj volonte edzigis la paron kiam ili petis lin. Venonttage la edzparo volis nuligi la aferon, sed tiu kostis multajn leĝajn problemojn. En la filmo, la azreligiestro, Sveinbjörn Beinteinsson, ludas sian rolon mem.

Antaŭfilmo estis Nova vivo kaj postfilmo estis Policista vivo.

Kategorio:Islandaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1984
Kategorio:Filmoj de Þráinn Bertelsson
Policista vivo (filmo)

**Policista vivo** () estas islanda filmo. Ĝi estas la lasta filmo pri la neseriozuloj Þór kaj Danni, kaj sekvas la filmon Vala vivo. En la filmo la ĉefpersonoj estas mallertaj policistoj.

Kategorio:Islandaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1985
Kategorio:Filmoj de Þráinn Bertelsson
Malnova sendependecpartio (Islando)

La **Sendependecpartio** () estis politika partio en Islando. Ĝi fondiĝis en la islanda parlamento kiam kuniĝis kontraŭuloj de Islandministro Hannes Hafstein kaj lia Hejmrega partio en 1907. La kaŭzo estis malŝato pri provizora traktato kion negociis Hannes kun Danio pri la estonta rilateco inter la landoj (sed Islando estis parto de Danio, sed kun  ekde 1904).

En 1915 la Sendependecpartio partigis kiam partiano Einar Arnórsson iĝis Islandministro, kaj multaj partianoj opiniis ke li estus tro kompromisema rilate al la batalo pri islanda sendependeco. La parto de Einar estis nomita “sendependecpartianoj laŭlonge” (is. *sjálfstæðismenn langsum*) sed tiu de siaj kontraŭuloj ““sendependecpartianoj laŭlarĝe” (is. *sjálfstæðismenn þversum*).

Björn Kristjánsson estis ministro por “laŭlarĝe” en la unua islanda registaro en 1916.

La Sendependecpartio ne havis parlamentanojn ekde 1923 sed kuniĝis kun sekvaj dekstraj partioj, la Burĝa partio kaj poste la Konservativa partio, kiu poste iĝis la posta Sendependecpartio en 1929.

Kategorio:Politikaj partioj de Islando
Nova vivo (filmo)

***Nova vivo*** (islande ***Nýtt líf***) estas islanda filmo. Ĝi estas la unua de trifilma serio pri la neseriozuloj Þór kaj Danni. En tiu unua filmo ili vojaĝas labori en la fiŝindustrio en Vestmannaeyjar.

Tiu neserioza filmo humore montras la tiaman vivon en Vestmannaeyjar dum la “sezono”, kiam plenis la faŝkaptvilaĝoj de migrantaj laborantoj.

Kiel en multaj de la fruaj islandaj filmoj (kaj ankaŭ malfruaj), la lando mem “ludas” grandan rolon, kaj estas multaj belaj naturscenoj.

Björk Guðmundsdóttir, jam konata en Islando tiutempe, estas inter la multaj muzikistoj kiuj performas en la filmo.

Postfilmoj estis *Vala vivo* (1984) kaj *Policista vivo* (1985).

Kategorio:Islandaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1983
Kategorio:Filmoj de Þráinn Bertelsson