Pedofilia movado en Francio

La **pedofilia movado en Francio** estas socipolitika kaj kultura movado defendanta socian akceptadon de pedofilio kaj de tio, kion la pedofiliaj aktivuloj difinas kiel konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj, naskiĝinta en la kunteksto de la seksa revolucio komencita surbaze de la eventoj de majo de la 68a. Ĝiaj ĉefaj reprezentantoj kaj instigantoj estis verkistoj kiel Tony Duvert kaj Gabriel Matzneff.

## Influo de majo de la 68a 
En majo 1968 aperis algluitaj sur la muroj de Sorbono ok afiŝoj en nomo de iu Komitato de Revoluciista Pederastia Agado (Comité d’Action Pédérastique Révolutionnaire, CAPR), kiu lanĉis alvokon al la seksaj minoritatoj ("pederastoj, lesbaninoj ktp.") por konsciiĝi pri "[ilia] rajto esprimi tute libere [iliajn] elektojn aŭ [iliajn] amajn apartaĵojn kaj stimuli per [ilia] ekzemplo veran seksan liberigadon". Sekvatage ili estis elŝiritaj de maldekstrismaj aktivuloj kiuj juĝis, ke ili makulis la aferon de la Revolucio. La teksto estis tiam presita po 500 ekzempleroj kaj distribuita en Odéon kaj Sorbono. La aŭtoroj de la agado estis la samseksemaj aktivuloj Guy Chevalier kaj Pierre Hahn, tiam studentoj pri moderna beletro, kiuj decidis redakti la pamfleton post konstati la ignoradon de la samseksema afero fare de la movadoj de majo de la 68a.

Ekde 1968 la defendo de pedofilio iĝas tre polemika ĉe la ekstrem-maldekstraj grupoj kaj maldekstraj amaskomunikiloj. La malfondiĝo en 1971 de la maŭista/liberecana grupo Vive le Révolution, gvidita de Roland Castro, parte okazas pro la debatoj pri la temo. En la sama epoko, la redakcio de la revuo *Politique-Hebdo* malakceptas, laŭ la diro de ĝia tiama ĉefredaktoro-asistanto, Hervé Hamon, publikigi intervjuon kun René Schérer pro ties "por-pedofiliaj sintenoj". *Tankonalasanté*, kritika revuo de la medicina institucio, ĉesas aperadi pro la provoj de unu sektoro favora al pedofolio uzi ĝin kiel vektoron de ĝiaj ideoj. Kelkaj neformalaj grupoj de la radikala socialismo, kiel la Komunistaj Komitatoj por Memmastrumado kaj aliaj pli gravaj organizaĵoj, kiel la Ligo Komunista Revoluciista, apogas la pedofilian liberigadon.

La speciala statuso de la intelektuloj en Francio, kio permesis al verkistoj kiel Henry de Montherlant aŭ André Gide agnoski ilian ŝaton al neplenkreskuloj sen esti persekutitaj, aŭ kiel Roger Peyrefitte atingi skandalan sukceson, permesas al aliaj, kiel Tony Duvert kaj Gabriel Matzneff, defendi ekde la fino de la 1960aj jaroj apertajn diskursojn favore al pedofilio.

## 1970aj jaroj 
Dum la 1970aj jaroj la defendo de la pedofiloj kaj la ambiguaj diskursoj pri la infana sekseco aperas kiel defion al la malpermesoj. De la Fronto Samseksema de Revoluciista Agado, kreita en 1971, aŭ la revuo *Le Gai Pied*, lanĉita en februaro 1979, ĝis filozofoj kiel Michel Foucault, kiu denuncas la seksan apartiĝon inter infanoj kaj plenkreskuloj kiel "novan reĝimon de kontrolo de la sekseco", ĉiuj petas la agnoskon de la "periferiaj seksemoj". Kelkaj komunikiloj, kiel la maldekstrismaj ĵurnaloj *Le Monde* kaj *Libération*, kontribuas al disvastigado de tiuj ĉi ideoj per publikigo de peticioj pri la temo, nefermitaj leteroj kaj intervjuoj kun pedofiloj kiuj rakontas sian sperton.

Tony Duvert, kiu en 1967 publikigis sian unuan romanon, *Récidive*, kaj en 1973 gajnas la Premion Médicis, aperte deklaras sin pedofilo. En 1974 li publikigas *Le Bon Sexe illustré* ("La bona sekso ilustrita"), eseo en kiu li kritikas la seksan edukadon kaj la familion kaj defendas, ke "oni devas agnoski al neplenkreskuloj, infanoj kaj adoleskantoj, la rajton amori". En 1975 li ĝisfunde elvolvas siajn ideojn en nova eseo, *L’Enfant au masculin* ("La infano virsekse"), en kiu li asertas, ke li havis seksajn kunulojn 6-jaraĝaj. Matzneff, kiu abunde parolas en siaj libroj pri sia prefero al geadoleskantoj sen esti atakita de la amaskomunikiloj, samtempe  kunlaborante en ĵurnaloj kiel *Le Monde*, publikigas la saman jaron *Les Moins de seize ans* ("La malpli-ol-16-jaruloj"), verketo en kiu li ekzaltas la pederastian amon. Ankoraŭ en 1974 la filozofo René Schérer publikigas *Émile perverti* ("La koruptita Emilio"), eseo dediĉita al la rilato inter edukado kaj sekseco, kie li denuncas la "infanigan efikon de la lernejo" kaj kritikas le fakton, ke la nuntempa edukado ekskludas la seksdeziron el la instrua rilato. Schérer kaj la romanisto Guy Hocquenghem direktas en 1976 unu numeron de la revuo *Recherches* pri infaneco kaj edukado, kun la apogo, inter aliaj, de Michel Foucault kaj François Châtelet, kiu signas la apogeon de ĉi tiu speco de intelekta diskurso pri pedofilio kaj hebefilio.

En majo 1977 la ĵurnalo *Libération*, tute fidela al la tezoj de la seksa revolucio aperte elvolvitaj en majo de la 68a, publikigas artikolon (republikigota la 1an de marto 1979) titolitan "Naissance du «front de libération des pédophiles»", vokantan por partopreno en kunveno por krei *Front de Libération des Pédophiles*, Fronto de Liberigado de la Pedofiloj (FLIP). La unua kunveno de FLIP estis okazinta la 2-an de aprilo en la lokaloj de la universitata areo Jussieu kaj partoprenis tridekon da homoj. FLIP ne postvivas pro la diverĝoj estigantaj inter la partoprenantoj, sed iuj el la plej radikalaj fondas, ĉirkaŭ la mezo de 1977, la ''Front d'Action et de Recherche pour une Enfance Différente*, Fronton de Agado kaj Reserĉo por Alia Infaneco (FRED), kiu en decembro de la sama jaro difinas programon, publikigas kelkajn tekstojn en 1978 kaj fine malaperas komence de 1979 pro manko de organizado kaj malakordoj inter ĝiaj membroj.

En julio 1979 fondiĝas la *Groupe de Recherche pour une Enfance Différente'', Grupo de Reserĉo por Alia Infaneco (GRED), la unua longedaŭra pedofilia asocio en Francio. Membro de la Komitato de Kontraŭsubprema Urĝeco Samseksema (Comité d'Urgence Anti-Répression Homosexuelle) kaj de la Internacia Asocio de Gejoj, GRED manifestas en sia bulteno *Le Petit Gredin* la volon "etendi sian publikon al la infanaj 'profesiistoj', al la gepatroj mem, al la juĝistoj kaj al la edukistoj. Kaj ja al infanoj!", kun la celo iĝi instrumento por la debato, preter la aktivismo, sinteno adoptita ankaŭ en la konferencoj kaj rondaj tabloj kiujn ĝi partoprenas kiel invitito. Ĝi malaperos en 1987.

### Francaj peticioj kontraŭ la aĝo de konsento 
Inter 1977 kaj 1979, dum oni diskutis reformon de la kriminala kodo en la franca Parlamento, multaj intelektuloj subskribis peticiojn kaj nefermitajn leterojn, kiuj petas malkrimigon de ĉiuj konsentaj seksrilatoj inter plenkreskuloj kaj neplenkreskuloj malpli ol 15-jaraj (aĝo de konsento en Francio), sen aĝolimo. La plej rimarkinda, aperinta en *Le Monde* la 26an de januaro 1977 kaj ankaŭ reproduktita de *Libération*, titoliĝis *Lettre ouverte sur la révision de la loi sur les délits sexuels concernant les mineurs* [Nefermita letero pri la revizio de la leĝo pri seksaj deliktoj koncerne al neplenaĝuloj] kaj estis skribita subtene al tri francaj civitanoj kiuj estis aperintaj antaŭ la Tribunalo de Versailles sub akuzoj pri “senperfortaj atencoj al la pudoro sur neplenaĝulojn malpli ol 15-jaraj” kaj pri esti fotografintaj siajn minoraĝajn kunulojn. Tri el ili restis en preventa aresto jam de 1973, kion la letero kvalifikas “skandala”. La teksto diras, ke la infanoj suferis “nenian perforton” kaj la rilatoj estis “konsentaj”, kaj ĝi aldonas: “Se knabino 13-jara havas la rajton al [antikocipa] pilolo, por kio supoze ĝi estas?” kaj “tri jaroj pro kelkaj kisoj kaj karesoj, sufiĉe!”,

La peticio, sendita al la Parlamento, estis subskribita de 69 gravuloj, inter ili la filozofoj Louis Althusser, Simone de Beauvoir, Gilles Deleuze, Jacques Derrida, Michel Foucault, Jean-François Lyotard, Jean-Paul Sartre kaj André Glucksmann, la filozofo kaj semiologo Roland Barthes, la romanisto kaj aktivulo por la rajtoj de la samseksemuloj Guy Hocquenghem, la advokato kaj profesoro pri juro Jean Danet, la verkisto kaj kinisto Alain Robbe-Grillet (elektita membro de la Franca Akademio en 2004), la verkistoj Louis Aragon, Catherine Millet kaj Philippe Sollers, kaj la pediatro kaj infana psikanalisto Françoise Dolto.

La 4an de aprilo 1978 oni elsendis per la Pariza radio fundan debaton inter Michel Foucault, Jean Danet kaj Guy Hocquenghem, en kiu ili klarigas ties kialojn favore al nuligo de la aĝo de konsento. La konversacio aperis en la franca kun la titolo *La Loi de la pudeur* ("La leĝo de la pudoro").

En 1979, la ĵurnalo *Libération* publikigis similan leteron subtene al Gérard R., franca civitano akuzita pri "seksa delikto sur neplenaĝulojn" kiu atendis juĝon jam de 18 monatoj. Ĝi estis subskribita de 63 personoj, inter ili Pascal Bruckner, Georges Moustaki kaj Christiane Rochefort. La letero informas, ke Gérard loĝas kun knabinoj aĝaj de 6 al 12 jaroj, "kies radianta mieno montras antaŭ ĉiuj, ankaŭ iliaj gepatroj, la feliĉon kiun ili trovas [ĉe Gérard]".

## 1980aj jaroj 
Komence de la 1980aj jaroj, la atingoj de la eŭropa aktivismo (malproksime de la kampanjoj de 1977 kontraŭ la infana pornografio en Usono) komencas malprogresi pro drasta moral-ŝanĝo rilate al pedofilio. Aŭtoroj kiel Frits Bernard kaj Bruce Rind kvalifis "histeria" la novan sintenon estiginta en ĉi tiu jardeko al pedofilio. Tiuj ĉi publikaĵoj evidentigas, laŭ la eldonistoj kaj ĵurnalistoj, tutmondan strategion de diskuto de la socio kaj ili estas depostulitaj antaŭ ĉio en nomo de parollibereco.

Ekde 1982 okazas en la Eŭropa publika opinio radikala sinten-ŝanĝo al pedofilio. Unu el la ĉefaj kaŭzoj troviĝas en la sensaciismo de la amaskomunikiloj, kiuj sisteme asocias pedofilion kun seksa misuzo kaj perforto.

Kvankam aŭtoroj kiel Matzneff restas ankoraŭ bone rigardataj de kelkaj komunukiloj, oni jam ne aŭdas multe pri ili. La nuntempaj artistoj kiuj, sen esti pedofiloj, prezentas scenojn pri konsentaj seksrilatoj inter infanoj kaj plenkreskuloj aŭ kreas verkojn sufiĉe ambiguaj por esti tiusence interpretitaj de kelkiuj, estas motivo de skandalo kaj cenzuro.

Dum tiu ĉi jardeko, paralele kun la bultenoj de la pedofiliaj asocioj, aperadas en Francio diversaj revuoj pli malpli ligitaj al la pedofilia movado, kiel * Palestra* aŭ *Gaie France* (1986-1993), samseksema magazino proksima al la franca Nova Dekstro, fondita de Michel Caignet. Aperadas ankaŭ multaj fotografiaj revuoj: *Backside* (1983-1985), *Beach Boys* (1985-1986), *Eklat* (1985), ''Jean's*, (1985) kaj *Photokid'' (1986).

## Notoj 
## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de organizaĵoj de la pedofilia aktivismo
* Pedofilia gazetaro

Kategorio:Artikoloj aperintaj en Vikipedio unue en Esperanto
Kategorio:Pedofilia movado