open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mindanaa brunkolombo

La **Mindanaa brunkolombo**, *Phapitreron brunneiceps*, laŭ tio nomita ankaŭ *brunkapa brunkolombo*, estas specio de birdoj en la familio *Columbidae*. Ĝi estas endemio de Filipinoj kie ĝi troviĝas en arbaroj de insuloj Mindanao kaj Basilano, sed ĝi ne estis registrita el tiu lasta insulo ekde 1937. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo kaj ĉasado. Ĝis ĵuse ĝi estis konsiderata samspecia kun la Grizkapa brunkolombo kaj kolektive nomita malhelorela brunkolombo.

## Aspekto kaj taksonomio
eBird priskribas la specion jene:

Plenkreskuloj aspektas similaj al la Ametista brunkolombo kaj al la Blankorela brunkolombo, sed estas distingebla pro bruna krono, vinecgriza ventro, sablokoloraj subvostaj kovriloj kaj malpli olivkolora dorso. Ĝenerale brunkolora, tiuj mezgrandaj birdoj havas brilajn ruĝ-violajn makulojn kolflanke kaj tre malhelbrunajn suprajn partojn. Kromaj karakterizaĵoj estas iomete pli malhela nuko kompare kun la krono, mallarĝa malhela strio sub la okulo, nigra beko, malhelrozkoloraj piedoj kun brunaj ungoj kaj iriso kiu estas oranĝruĝa.

Laŭgrande, la Ametista brunkolombo estas la plej granda el la tri specioj, sekvita de la Mindanaa brunkolombo kaj la Blankorela brunkolombo estas la plej malgranda. Ĝi estas tre diferenca el la Tavitavia brunkolombo en tio ke ĝi estas multe pli malhela kaj ne havas la persikan oranĝon de la Grizkapa brunkolombo.

## Ekologio kaj kutimaro 
Preskaŭ nenion oni konas pri ĉi tiu specio, sed oni supozas ke ĝi estas fruktomanĝulo, kiu manĝas semojn kaj fruktojn. En la komenco de la 20-a jarcento, ĝia nesto estis priskribita kiel tipa kolombonesto de fuŝe aranĝitaj bastonoj. La nesto laŭdire enhavis du idojn. Alie, ne ekzistas datumoj pri la reproduktaj kutimoj de ĉi tiu rara specio.

## Konservostatuso 
Iliaj naturaj habitatoj estas tropikaj malsekaj montarbaroj tipe inter 900 ĝis 2 000 m super marnivelo, sed estas disaj registroj sub 150 m. Ili vivas en malsekaj internejoj kaj densaj duarangaj arbaroj. Ne klaras ĉu la specio faras sezonajn aŭ alttitudajn movojn, sed ambaŭ estas konsiderataj plej verŝajne je loka skalo.

## Referencoj 
* 
* Baptista, L.F., Trail, P.W., Horblit, H.M., Kirwan, G.M. kaj E.F.J. Garcia. 2017. Amethyst Brown-dove (*Phapitreron amethystinus*). In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eld.). *Handbook of the Birds of the World Alive*. Lynx Edicions, Barcelona. Alirita el: http://www.hbw.com/node/54284>.
* McGregor, R. C. 1909. *A manual of Philippine birds* (Vol. 2). Ripol Classic Publishing House.

## Eksteraj ligiloj 
*BirdLife Species Factsheet

Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Endemismoj ĉe birdoj
Kategorio:Bestoj el la Aŭstralazia ekozono
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj
Smarhon (stacidomo)

**Smarhon** (, ) estas fervoja stacio de la Minska branĉo de la Belorusiaj fervojoj en la distrikto Smarhon de la Hrodna regiono. Ĝi situas en la urbo Smarhon.

## Bildgalerio 

2014-05-12 Flickr 6893 (15747755301).jpg|Stacio
Train station in Smargon (2).jpg|Insula kajo

## Vidu ankaŭ 
* Smarhon
* Listo de fervojaj stacioj en Belorusio

## Eksteraj ligiloj 
* Smarhon en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Smarhon
Kategorio:Fervojaj stacioj en Belorusio
Holešice (Cizkrajov)

**Holešice** () estas vilaĝo, en Ĉeĥio, parto de municipo Cizkrajov en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km sudoriente de Cizkrajov. Ĝi situas en vaste malfermiĝinta valo de rivero Moravia Dijo. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Holešice situas en katastra teritorio **Holešice u Cizkrajova** kun areo 4,67&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1380.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de sankta Johano Nepomuka
* Antaŭ la kapelo situas ŝtona kruco el la jaro 1856

## Pluaj fotografioj 

Kaplička v Holešicích.jpg|Kapelo de sankta Johano Nepomuka
Moravská Dyje, Holešice & Staré Hobzí 01.jpg|Moravia Dijo ĉe Holešice kaj Staré Hobzí

Kategorio:Cizkrajov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
János Ladó

**János Ladó** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ladó János** estis hungara lingvisto.

naskiĝis  en Petrozsény (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Petroșani en Rumanio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Miskolc en 1936, poste li estis ĉefamilia instruisto, inter 1940-1945 soldato. Depost 1945 li faris fizikajn aŭ administraciajn laborojn, dum li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1957. Post la diplomo li instruis en bazlernejoj 2 jarojn en Nagykáta, 3 jarojn en Budapeŝto. Inter 1962–1988 li laboris en akademia instituto, dum li kandidatiĝis (CSc) en 1964 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia plej grava laboro estis kompilo de la hungaraj personaj nomoj libroforme, kiu iĝis la unusola gvidlibro ĉi-terene. Li edziĝis en 1947.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A v és az f hang mozgása a dentilabiális és a bilabiális képzésmód között.* (1954)
* *Köszönés és megszólítás napjainkban. 1–2.* (1958–1959)
* *A magyar mozaikszók.* (monografio kaj disertaĵo, 1963)
* *Utóneveink helyesírása.* (1969)
* ***Magyar utónévkönyv.*** (1971; 9-a plibonigita eldono: 2005)
* *Szókincsünk újabb elemeinek vizsgálata és értékelése.* (kun László Grétsy, 1976)
* *Uram, Ön Maga vagy Ön? – Napjaink megszólítási gondjairól.* (1984)
* *Az utónévválasztás névhangulati szempontjai.* (1998)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 4-a punkto)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Suman Pokhrel

**Suman POKHREL** (, prononcvariaĵo de la familia nomo: **Pokharel**; n. la 21-an de septembro 1967 en Biratnagar) estas nepala poeto, verkisto, dramisto, tradukisto kaj artisto. Li estas konsiderata unu el la plej gravaj kreivaj voĉoj en Sudazio . 

Notintas ke li estas la sola verkisto, kiu ricevis la Literaturan Premion de SAARC dufoje, en 2013 kaj 2015, pro sia poezio kaj siaj kontribuoj al poezio kaj arto ĝenerale en la sudazio. Li ankaŭ estas la ricevanto de pluraj aliaj naciaj kaj internaciaj literaturaj premioj, inkluzive de la Internacia Shaluk Literatura Premio kaj la Premio Inspira Poeto de Azio.

Interalie, lia verkaro estas inkluzivita en la instruplanoj de Universitatoj en Nepalo kaj Barato. 

Li aliĝis al la nepala ŝtatservo en februaro 1995. Li forlasis sian laboron kaj aliĝis al Plan International decembro 1998 kiel evoluaktivulo kaj iris al fora montregiono de la lando. La laboro postulis vizitojn al la plej malproksimaj areoj de la regiono. Dum siaj vizitoj al malriĉaj vilaĝoj, li observis la malfacilaĵojn de la vivo de la viroj, virinoj kaj infanoj loĝantaj tie.

Lia grava poemo, "La Taĝ-Mahalo kaj Mia Amo", estas konsiderata pionira.

## Verkaro 
### Poeziokolektoj 
* *Soonya Mutuku Dhadkanbhitra* - 2000, Vaani Publication Biratnagar
* *Jeevanko Chheubaata* - 2009, Vaani Publication Biratnagar   

### Kolekto de lirikaj poemoj 
* *Hazaar Aankhaa Yee Aankhaamaa* 2003, Vaani Publication Biratnagar  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Oficiala Retejo de Suman Pokhrel

Kategorio:Tradukistoj el la hindia lingvo
Kategorio:Tradukistoj el la angla lingvo
Kategorio:Tradukistoj al la angla lingvo
Kategorio:Hindilingvaj verkistoj
Kategorio:Urduaj poetoj
Kategorio:Hindiaj poetoj
Kategorio:Anglalingvaj poetoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1967
Kategorio:Nepalaj verkistoj
Bankim Chandra Chatterjee

**Bankim Ĉandra Ĉattopadjaj** (, naskita la 26-an de junio 1838, mortis la 8-an de aprilo 1894), en la angla ofte referita sub la familia nomo **Chatterjee**, estis hinda verkisto kiu skribis en la bengala. Liaj skribaĵoj inkluzivis poezion kaj eseojn kaj li ankaŭ laboris kiel ĵurnalisto . Li estas plej fama kiel la aŭtoro de la nacia kanto "Vande Mataram" (ne konfuzu kun la nacia himno), kiu inspiris la liberecan lukton de Barato .

Kiel romanverkisto, eseisto kaj redaktisto Chattopadhyay estas konsiderata la plej populara verkisto de la 19-a-jarcenta Bengala Renesanco kaj la fondinto de la barata historia romano ; Liaj romanoj, kiuj aperis en revuoj, estis ne nur fervore atenditaj kaj vaste legitaj en Kolkato en la 1870-aj jaroj, sed ankoraŭ estas konsiderataj mejloŝtonoj en la hinda literatura historio pro siaj naciaj tendencoj kaj lingva formo.

Konsiderata kiel ŝlosila figuro en la Bengalia Renesanco, kelkaj el liaj verkoj, inkluzive de noveloj, eseoj kaj komentoj, reprezentis rompon kun la tradicia vers-orientita hinda literatura tradicio, kaj fariĝis inspiro por verkistoj tra Barato.

La socipolitikaj vidpunktoj de Bankim Chandra havis signifan influon sur la gvidantojn de la hinda nacia liberiga movado.

En la bengala, li estas konata kiel ***Sahitya Samrat*** (Imperiestro de Literaturo).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Barataj literaturkritikistoj
Kategorio:Mortintoj en 1894
Kategorio:Naskiĝintoj en 1838
Kategorio:Bengalaj verkistoj
Kategorio:Bengalaj poetoj
Kategorio:Bengalaj ĵurnalistoj
Henri-Frédéric Amiel

**Henri-Frédéric AMIEL** (naskiĝis la 27-an de septembro 1821, en Ĝenevo; mortis la 11-an de majo 1881, samloke) estis franclingva svisa verkisto, filozofo, taglibristo kaj kritikisto, plej konata pro *Journal Intime* (1883). 

## Vivo 
Li devenis de la hugenotoj kaj studis germanan filozofion en Berlino. Ĉe la Universitato de Ĝenevo, Amiel fariĝis profesoro pri estetiko (1853) kaj moralfilozofio (1854).

Kreskanta izoliteco de la kultura elito de la urbo (la aristokrataro) kaj malkontento pri sia propra laboro igis lin komenci labori pri sia propra taglibro en 1847, pro kiu li estas plej konata hodiaŭ. Ĝi estis publikigita postmorte kiel *Journal Intime* ( paĝoj koronologias la tempoperiodo de 1839 ĝis sia morto en 1881, unue eldonita en 1883). 

La eltiraĵoj publikigitaj baldaŭ poste en du volumoj kaŭzis grandan sensacion pro la klareco de penso, la sincereco de introspekto, la precizeco de detaloj, la senkuraĝiga vizio de ekzisto kaj la tendenco al strikta memkritiko. Fine de la 19-a kaj komence de la 20-a jarcento li  fariĝis modelo de spirita analizo kaj  la taglibroj influis ne nur verkistojn en Svislando, sed ankaŭ aliloke en Eŭropo (ekz. Lev Tolstoj, Fernando Pessoa, Hugo von Hofmannsthal).

Ĝis nun, "La Taglibro" estas publikigita en 12 volumoj kaj tradukita en multajn lingvojn.

Amiel ankaŭ publikigis plurajn volumojn de poezio, historiajn kaj filologiajn studojn, kaj filozofiajn eseojn influitajn de idealisma germana filozofio. La plej populara verko, kiun li publikigis dum sia vivo, estis la patriotisma-militisma kanto *Roulez, tamburoj!* (1857), kiu traktis la interveno de Prusio en Neŭŝatelo.

La tombo de Amiel ankoraŭ troviĝas en la tombejo de Clarens en Montreux ĉe Lago Lemano. La tomboŝtono portas surskribon kun citaĵo el la letero de Paŭlo al la Galatoj 6:8:

CELUI QUI SEME POUR L'ESPRIT MOISSONERA DE L'ESPRIT LA VIE ETERNELLE. *Kiu semas por la Spirito, el la Spirito rikoltos eternan vivon.*

## Verkaro (elekto) 
### Verkoj 
* *Charles le Téméraire* (1876, *Karlo la Aŭdaca*, historia romano)
* Studoj pri Germaine de Staël (1876), John Calvin (1878) kaj Jean-Jacques Rousseau (1879)

### Poemoj 
* *Grains de mil* (*Laktograjnoj*)
* *II penseroso* (*La pensema*)
* *Part du rêve* (*Parto de Sonĝoj*)
* *Les Etrangères* (*La Stranguloj*)
* *Jour à jour* (*Tapo post tago*)

## En Esperanto aperis 
* *El la taglibro* Romanda parto de la Svisa Antologio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Laboroj de Henry Frédéric Amiel ĉe fondaĵo Hathi

Kategorio:Svisaj protestantoj
Kategorio:Svisaj poetoj
Kategorio:Protestantaj filozofoj
Kategorio:Estetikistoj
Kategorio:Kristanaj poetoj
Kategorio:Protestantaj mistikuloj
Leonid Andrejev

**Leonid Nikolajeviĉ ANDREJEV** (, n. 9-a de julio / 21-a de aŭgusto 1871 en Orjol; m. la 12-a de septembro 1919 en Mustamäki, Finnlando, hodiaŭ Rusio) estis rusa dramisto kaj verkisto. Li estis aŭtoro de 25 teatraĵoj, kaj estas precipe konata pro la teatraĵo *Li, kiu estas frapita* (, Q48940450, 1915) .

Li estas konsiderata reprezentanto de la Arĝenta Epoko de la rusa literaturo. Lia kreiva stilo estas unika kaj reprezentas kombinaĵon de diversaj literaturaj tendencoj. Li ankaŭ verkis plurajn romanojn kaj novelojn kaj estas konsiderata la patro de ekspresionismo en rusa literaturo.

Post studado de juro, Leonid Andrejev laboris mallongtempe kiel advokato en Moskvo, poste kiel ĵurnalisto, jura raportisto kaj verkisto de artikoloj. Kiel la plimulto de la rusa intelektularo, li simpatiis kun la revolucio de 1905, sed post ĝia malsukceso li turnis sin al la konservativaj fortoj.

Tiu evoluo kaj la morto de lia edzino kondukis Andrejev al pesimisma, neracia pensmaniero, kiun plue plifortigis la influo de Schopenhauer, Tolstoj kaj Dostojevskij. Lia komence realisma kaj ekspresionisma rakonta stilo fariĝis pli kaj pli malhela, kaj li fariĝis pli kaj pli sarkasma kaj rezignacia. En siaj teatraĵoj, Andrejev laboris kun alegoriaj aludoj, kiuj emfazas kaj eĉ troigas la malbelan, la neharmonian, la misformiĝintan, “por intensigi la senton de neeltenebla eksponiĝo al morto kaj detruo,” li priskribas spiritajn rakontojn pri sufero plenajn de pesimismo.

Andrejev finis sian plej faman teatraĵon, "Ĝis la Steloj" ( *Ксвойждам )*, en 1905. Post komenca kunlaboro kun Maksim Gorkij li poste evoluigis ĉi tiun dramon memstare sub la titolo " Infanoj de la Suno ".

Post la bolŝevika potencpreno en 1917, li elmigris al Finnlando.

Inter liaj plej konataj libroj estas *Bargamot i Garaska* (1898), *Bolshoj sjlem,* (1899), *Zjili-byli* (1901), *La vivo de Vasilij Fivejskij* ( *Zjizn Vasilija sjlem*, 1 *Redjskojjskij* (1901). *smekh* (1904), *La Guberniestro* ( *Gubernator*, 1905), *La Mallumo* (*Tma*, 1907), *La Sep Pendigitaj* (*Rasskaz o semi povesjannykh*, 1908, kaj la romano *Sasjka Zjeguljov* (1911).

Andrejev verkis 25 teatraĵojn, inkluzive de la realisma *Profesoro Storitsyn* (1912) kaj la simbolist-filozofia *Vivo de Homo* ( ''Zhizn ts'eloveka*, 1907), *Al la steloj* (*K zvezdam*, 1906) kaj *Li, kiu estas frapita* (*Tot, ktocho poluchanyt*, 1 ktocho poluchanyt) .

## En Esperanto aperis 
* En 1906 aperis la traduko de Fjodor Avilov de rakonto de Leonid Andrejev, *Ruĝa Rido*.
* Vladimir Viĉegĵanin lastatempe tradukis la novelon *El rakonto, kiu neniam estos finita'' 
* Nikolaj Ĵeltov tradukis el la verkaro Leonid Andrejev

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Verkistoj de gotika fikcio
Kategorio:Mortintoj en 1919
Kategorio:Naskiĝintoj en 1871
Kategorio:Rusiaj verkistoj
Kategorio:Rusiaj poetoj
Melchior Grodziecki

**Melchior Grodziecki,** ĉeĥe **Melichar Grodecký,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Grodecz Menyhért** estis pola pastro, jezuito, martiro, sanktulo.

 naskiĝis ĉirkaŭ 1584 en Teŝino (Teŝina princlando, Habsburga imperio, nuntempe parte en Pollando, parte en Ĉeĥio), li mortis  en Kassa (Transilvanio, nuntempa Košice en Slovakio).

## Biografio 
 maturiĝis en jezuita gimnazio en Vieno, poste en 1603 li aliĝis al la jezuita ordeno en Brünn. Li studis teologion en Prago kaj en 1614 li pastriĝis. Ekde 1616 li estis komisiita pri gvidado de la studenta tranoktejo en Prago, post 2 jaroj li estis sendita al Kassa, kie li estis pastro de la soldatoj. Li defendis la katolikismon kun aliaj du pastroj: István Pongrácz (sanktulo) kaj Marko Križevčanin. En 1619 la protestanta György Rákóczi la 1-a okupis la urbon kaj la 3 menciitaj katolikoj estis torturitaj, eĉ mortigitaj, ĉar ili ne volis akcepti la protestantismon. La triopo estis beatigitaj en 1905 fare de Pio la 10-a kaj kanonigitaj en 1995 fare de Johano Paŭlo la 2-a.

## Fontoj 
* katolika leksikono
* mallonga biografio hungare
* biografio hungare
* historio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Polaj pastroj
Kategorio:Polaj monaĥoj
Kategorio:Polaj romkatolikaj sanktuloj
Mutná

**Mutná** () estas vilaĝo en sudokcidenta Moravio, en Ĉeĥio, parto de municipo Cizkrajov en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 1,8&nbsp;km sudoriente de Cizkrajov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Mutná** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 9,44&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1651.

Post rezigno de la limregiono en 1938 Mutná enfalis sub Regna govio Malsupra Danubio, distrikto Waidhofen an der Thaya. Post fino de la dua mondmilito okazis forpelo de la germana loĝantaro.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Pilgrima preĝejo de Virgulino Maria

## Pluaj fotografioj 

Mutná čp. 18.jpg|Mutná
Mutná čp. 16.jpg|Mutná
Mutná čp. 8 (3).jpg|Mutná

Kategorio:Cizkrajov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
João Cabral de Melo Neto

**João Cabral de MELO NETO** (prononcita ˈʒwɐ̃w kaˈbɾaw dʒi ˈmɛlu ˈnɛtu ; n. la 9-an de januaro 1920 en Recife, Pernambuko; m. la 9-an de oktobro 1999 en Rio-de-Ĵanejro) estis brazila diplomato, poeto kaj verkisto, unu el la plej gravaj figuroj de la malfrua brazila modernismo.

Ĝis lia morto li estis konsiderita ĉiujara kandidato por la Nobel Premio en Literaturo.  Li ja ricevis la Premion Camões en 1990 kaj la Premion Neustadt en 1992.

## Kariero kaj verkado 
En 1940 li aliĝis al la rondo de la avangardaj poetoj de la ĉefurbo (Jorge de Lima, Carlos Drummond de Andrade). En 1946 li eniris la diplomatian servon, kie li pasigis sian karieron. Fine de la 1940-aj jaroj li servis en Barcelono, kie li proksimiĝis al Miró, Joan Brossa kaj aliaj membroj de la grupo Dau-al-Set *:* Tàpies, Cuxart .

En sia poezio li gravitis al objektivisma, nepersona poetiko (Mallarmé, Valéry ) kaj striktaj formoj, kio donis al kritikistoj kialon paroli pri lia unika konstruktivismo.

## Verkaro (eleko) 
* *Pedra do sono* (Ŝtono de dormo) 1942
* *O engenheiro* (La Inĝeniero) 1945
* *Joan Miró* 1950
* *A escola das facas* (La Lernejo de Tranĉiloj) 1980
* *Agrestes* 1985

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Academia Brasileira de Letras profilo de João Cabral de Melo Neto
* Encyclopædia Britannica Joao Cabral de Melo Neto

Kategorio:Brazilaj diplomatoj
Kategorio:Brazilaj poetoj
Kategorio:Brazilaj verkistoj
Kategorio:Membroj de Brazila Beletristika Akademio
Konstantin Simonov

**Konstantin Miĥajloviĉ SIMONOV** (naskiĝnomo **Kiril**,  ; la 15-an de novembro 1915 en Petrogrado, Rusia Imperio - m. la 28-an de aŭgusto 1979 en Moskvo, Sovetunio), estis soveta aŭtoro, poeto, dramisto kaj milita korespondanto, kies verkaro plejparte temis pri la Granda patriota milito.

Verŝajne plej fama poemo estas *Atendu min* (1941). 

## Militado 
En 1940, li verkis sian unuan teatraĵon, kiu estis prezentita en teatro en Leningrado. En 1942, li estis nomumita bataliona komisaro kaj poste promociita al subkolonelo, daŭrigante sian rolon kiel milita korespondanto. Liaj artikoloj estis publikigitaj en la gazeto La Ruĝa Stelo. Li raportis el Bulgario, Rumanio, Jugoslavio, Pollando kaj Germanio kaj ĉeestis la Batalon de Berlino. Dum la milito, Simonov verkis tri teatraĵojn, du poemarojn, kaj novelon nomitan "Tagoj kaj Noktoj", kiu temis la Batalo de Stalingrado. Ĉe la fino de la milito, Simonov estis promociita al la rango de kolonelo (polkovnik).

## Verkado 
La ĉefa parto de la verko de Simonov temas pri milito. Aldone al siaj frontliniaj raportoj, li verkis romanojn kaj entute dek teatraĵojn. Pluraj el liaj verkoj estis filmitaj. Dum la Dua Mondmilito li ricevis la Stalin-premion tri fojojn. Dum la Stalin-epoko, Simonov verkis plurajn funebrojn de Stalin. Lia ĉefa verko estas konsiderata la romantrilogio *La vivantoj kaj la mortintoj* ( *Ŝivje i mjortwyje*, 1960), kies ĉefroluloj estas oficiroj kaj soldatoj de la Ruĝa Armeo en la milito kontraŭ la Wehrmacht . En ĝi, li ankaŭ senkompate priskribis por la unua fojo la erarojn faritajn de la sovetia gvidantaro de Stalin en 1941, kiuj kondukis al serio de detruigaj malvenkoj kontraŭ la antaŭenirantaj germanoj. La titolo de lia poemo “Mortigu lin!”, publikigita en 1942, kiu alvokas al la mortigo de germanoj (Wehrmacht-soldatoj), poste fariĝis unu el la plej konataj sovetiaj armeaj sloganoj.

Liaj emociaj poemoj pri amo, amikeco kaj hejmo igis lin ekstreme populara. La poemo “Atendu min” (Жди меня, *Ŝdi menja* ) pri la sopiro de frontsoldato al sia kunulino, dediĉita al Valentina Serova, fariĝis klasikaĵo kaj ofte estis muzikigita. Laŭ literaturaj kritikistoj, liaj verkoj celis la larĝan amasan guston. 

Multaj filmoj estis faritaj en Sovetio laŭ la scenaroj de Simonov kaj bazita sur liaj laboroj:

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Herooj de Socialisma Laboro
Kategorio:Sovetiaj militistoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Sovetiaj militkorespondantoj
Kategorio:Partoprenentoj de batalo ĉe Stalingrado
Kategorio:Militkorespondantoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Sovetiaj verkistoj
Kategorio:Rusiaj verkistoj
Kategorio:Sovetiaj tradukistoj
Kategorio:Sovetiaj ĵurnalistoj
Kategorio:Sovetiaj dramistoj
Kategorio:Rusiaj poetoj
Zinaida Gippius

**Zinaida Nikolaevna Hippius** (denaske **Mereĵkovskaja**, ; naskiĝis la 8-an de novembro 1869 / 20-an de novembro  1869 greg. en Tula provinco, Rusia Imperio - mortis la 5-an de septembro 1945 en Parizo, Francio) estis rusa simbolisma poeto, verkisto, dramisto kaj literaturkritikisto , unu el la eminentaj reprezentantoj de la Arĝenta Epoko.
eta|Gippius, la 13-an de decembro 1897
[dekstra|eta|Portreto de Gippius de [Leono Bakst|Léon Bakst, 1906]]
Gippius, kiu formis unu el la plej originalaj kaj kreive produktivaj geedzecaj kuniĝoj en la historio de literaturo kun Dmitrij Mereĵkovskij, estas konsiderata la ideologo de rusa simbolismo .

Ŝi ankaŭ publikigis sub la pseŭdonimo *Anton Krainy* .

## Verkaro (elekto) 
### Poezio 
* *Kolekto de Poemoj. 1889–1903* (Собрание стихов. 1889–1903)
* *Kolekto de Poemoj. Libro 2. 1903-1909* (Собрание стихов. Книга 2, 1910)
* *La Lastaj Poemoj (1914–1918)*
* *Poemoj. 1911–1912 Taglibro* (1922, Berlino).
* *Poemoj. 1911–1920 Taglibroj* (1922)
* *La Brilantaj* (1938, poezia kolekto)

### Prozo 
* *Novaj Homoj* (1896, mallongaj rakontoj)
* *Speguloj* (1898, mallongaj rakontoj)
* *La Tria Libro de Mallongaj Rakontoj* (1902)
* *Skarlata Glavo* (1906, mallongaj rakontoj)
* *Nigrulo sur* Blanka (1908, mallongaj rakontoj)
* *Lunaj Formikoj* (1912, mallongaj rakontoj)
* *La Pupode la Diablo* (1911, romano)
* *Roman-Tzarevich* (1912, romano)
* *Vortoj de la Ĉieloj* (1921, Parizo, mallongaj rakontoj)

### Dramo 
* *Sankta Sango* (1900)
* *Poppie Floro* (1908)
* *La Verda Ringo* (1916)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Zinaida Gippius poezio ĉe Stihipoeta.ru
*  (teatraĵo) de arkivo.org

Kategorio:Rusiaj poetoj
Kategorio:Rusiaj verkistoj
Kategorio:Rusiaj dramistoj
Kategorio:Rusiaj religiuloj
Kategorio:Rusiaj literaturkritikistoj
Kategorio:Personoj de Tula provinco
Pahodzina (stacidomo)

**Pahodzina** (, ) estas fervoja stacio de la Mahilova branĉo de la Belorusiaj fervojoj en la Horki-distrikto de la Mahilova regiono. Ĝi situas en la urbo Horki; sur la linio  - Kriĉaŭ-1, inter la stacioj Rekta kaj Parŝina.

## Vidu ankaŭ 
* Horki
* Listo de fervojaj stacioj en Belorusio

## Eksteraj ligiloj 
* Pahodzina en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Horki
Kategorio:Fervojaj stacioj en Belorusio
Han Ju

**Han** **Ju** (; stilonomo : **Tuizhi** 退之, *Tuìzhī* ; n. 768 en Mengzhou en la nuna Ĝjaoĝuo en Henano, Ĉinio ; m. 824 en Ĉangano) estis ĉina poeto historiisto, eseisto kaj antaŭulo de Novkonfuceismo, kiu laboris kiel poeto kaj verkisto en la dinastio Tang de Ĉinio.

Li eniris la historion kiel rigora defendanto de Konfuceismo kaj furioza kontraŭulo de budhismo kaj taoismo . Priskribita kiel "komparebla en staturo al Dante, Shakespeare aŭ Goethe" por lia influo sur la ĉina literatura tradicio,  Han Ju opiniis por forta centra aŭtoritato en politiko kaj ortodokseco en kulturaj aferoj.

Han Ju estas konsiderata la plej granda prozisto de la dinastio Tang. Kontraŭe al la flora kaj troiga maniero de antaŭaj jarcentoj, li pledis por reviviĝo de la klara kaj simpla skribstilo de la Han-dinastio kaj tiel fariĝis la gvidanto de la konservativa Guwen-movado (古文運動, *Gǔwén yùndòng* ), kiu havos konsiderindan influon sur la ĉina literaturo ĝis la moderna epoko. Eĉ Mao Zedong studis la skribaĵojn de Han Ju kaj agnoskis sin kiel lian lernanton. Li ankaŭ sukcesis famiĝi en la kampo de poezio, sed en tio li ne atingis la nivelon de la lumaĵoj de la dinastio, nome Li Bai kaj Du Fu.

## Skribaĵoj kaj kultura spuro 
* "Juano Dao" (原道, origino de Dao)
* "Yuan Xin (La Origina Naturo de Homo)"
* "Yu Meng shanshu shu (Letero al ministro Meng)"
* "Jian Ying Fogu Biao (Peticio por Admoni Homojn Rifuzi Renkonti la Ostojn de la Budho)"

Han Ju estas la aŭtoro de diraĵo, kiu eniris la ĉinan lingvon kiel priskribo de la "leĝo de la ĝangalo" en socio, kie forestas ritaj normoj: "La malfortulo estas formanĝita de la fortulo" ( ĉine: 弱肉強食).

En la 11-a jarcento, la ideoj de Han Yu influis la reformismajn agadojn de Ouyang Xiu, konsilisto de la imperiestro de la Dinastio Song.

La ĉina rivero Hanjiang estas nomita laŭ Han Ju.

La parabolo de Han Ju pri la unikorno estas rerakontata de Borges en lia eseo "Kafka kaj liaj antaŭuloj" (ĝi ankaŭ estis inkludita en lia " Libro de imagaj estaĵoj ").

## Literaturo 
* Charles Hartman: *Han Yü and the T’ang Search for Unity*. Princeton University Press, 1986, . (angla)
* William H. Nienhauser (Hrsg.): *The Indiana Companion to Traditional Chinese Literature*. Indiana University Press, 1986, . (angla)
* Stephen Owen: *An Anthology of Chinese Literature.* W. W. Norton, 1996, . (angla)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* John Thompson pri Han Ju kaj la guqin
* Libroj de la *Quan Tangshi* kiu inkluzivas kolektita poemojn de Han Ju ĉe la Ĉina Teksta Projekto: Libro 336, Libro 337, Libro 338, Libro 339, Libro 340, Libro 341, Libro 342, Libro 343, Libro 344, Libro 345

Kategorio:Ĉinaj poetoj
Kategorio:Ĉinaj historiistoj
Kategorio:Ĉinaj eseistoj
Preĝejo Adorado de Du Koroj (Nyáregyháza)

La **preĝejo Adorado de Du Koroj** estas sakrala konstruaĵo en vilaĝo Nyáregyháza (Hungario).

## Historio 
Ŝajnas, estis kirko en tiu areo dum la mezepoko, sed tio plene malaperis dum la sekvaj jarcentoj. En 1850 kapelo konstruiĝis en ekstera parto de la vilaĝo. Pliaj informoj pri katolikoj mankas ĝis 1945. Tiam paroĥeto estis fondita, samtempe en iama nobeldomo oni establis didomon, pastran loĝejon kaj paroĥejon. La preĝejo videbla nun estis konstruita en 2001, poste la nobeldoma didomo ĉesis. La 3 sonoriloj estis faritaj en 1913, 1926 kaj 2003.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto ĉe rando de Nyáregyháza, sed en la korto ankaŭ videblaj granda kruco kaj kapeleto. La fasado estas simetria, meze la turo reliefas, sed antaŭe estas tre granda pluvŝirmilo, malantaŭe la enirejo funkcias. La turpinto estas jupa piramido. Super la enirejo en  niĉo statuo videblas.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* datenoj hungare 
* katolika leksikono

Nyaregyháza
Konstantin Balmont

**Konstantin Dmitrieviĉ BALMONT** (; n. la 3-an de junio 1867, vilaĝo Gumniŝĉi, distrikto Ŝuja, provinco Vladimir, Rusia Imperio  - m. la 23-an de decembro 1942, Noisy-le-Grand, Francio) estis rusa simbolisma poeto, tradukisto kaj eseisto, unu el la plej elstaraj reprezentantoj de rusa poezio de la Arĝenta Epoko.

Li publikigis 35 poemarojn, 20 librojn de prozo, tradukitajn el multaj lingvoj ( William Blake, Edgar Allan Poe, Percy Bysshe Shelley, Oscar Wilde, Alfred Tennyson, Gerhart Hauptmann, Charles Baudelaire, Hermann Sudermann; hispanaj kantoj, slovaka, kartvela epopeo, jugoslava, bulgara, litova, meksika, japana poezio).

Aŭtoro de aŭtobiografia prozo, memuaroj, filologiaj traktatoj, historiaj kaj literaturaj studoj kaj kritikaj eseoj . Li estis nomumita por la Nobel-premio pri literaturo (1923) .

## Verkaro (elekto) 
### Poeziokolektoj 
* *Kolekto de Poemoj* (Сборник стихотворений, 1890)
* *Sub la Norda Ĉielo* (Под северным небом, 1894)
* *En Senlimo* (В безбрежности, 1895)
* *Silento* (Тишина. Лирические поэмы, 1898)
* *Brulantaj Konstruaĵoj.* La Liriko de la Moderna Animo (Горящие здания. Лирика современной души, 1900 *)*
* *Ni Estu Kiel la Suno. La Libro de Simboloj* (Будем как солнце. Книга символов, 1903)
* *Nur Amo* (Только любовь. Семицветник, 1903)
* *Liturgio de Beleco* (Литургия красоты. Стихийные гимны, 1905)
* *La fabeloj de feoj* (Фейные сказки (детские песенки), 1905)
* *Malnoblaj Ĉarmoj* (Злые чары, 1906)
* *Poemoj* (Стихотворения, 1906)
* *Fajrobirdo. Slave Svirel* (Жар-птица. Свирель славянина, 1907)
* *Kantoj de la Venĝanto* (Песни мстителя, 1907)
* *Tri Floroj. Teatro de Junularo kaj Beleco* (Три расцвета. Театр юности и красоты, 1907)
* *Runaround of Times* (Хоровод времён. Всегласность, 1909)
* *Birdoj en la Aero (Птицы в воздухе* . Строки напевные, 1908)
* *Verda Vertograd* (Зелёный вертоград. Слова поцелуйные, 1909)
* *Blanka Arkitekto. Mistero de Kvar Lanternoj* (Белый Зодчий. Таинство четырёх светильников, 1914)
* *Cindro. Vizioj de Arbo* (Ясень. Видение древа, 1916)
* *Sonetoj de Suno, Mielo kaj Luno* (Сонеты Солнца, Мёда и Луны, 1917; publikigita en 1921 en Berlino)

## En Esperanto aperis 
* *Blanka cigno* kaj *La mortaj ŝipoj*. trad. Nikolao Nekrasov

## Vidu ankaŭ 
* 5315 Balʹmont

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Konstantin Balmont poezio ĉe Stihipoeta (en la rusa)

Kategorio:Rusiaj tradukistoj
Kategorio:Rusiaj poetoj
Kategorio:Personoj de la Rusia Imperio
Kategorio:Memoraĵistoj
Kategorio:Simbolismo
Kategorio:Rusiaj kontraŭkomunistoj
Nie Er

**NIE Er** ) estis ĉina komponisto kaj muzikisto, konkrete violonisto. Li naskiĝis la 15-an de februaro 1912 en Kunmingo kaj mortis je la aĝo de nur 23 jaroj per drono la 17-an de julio 1935 en Fuĝisava. Plej konata li estas pro tio, ke li verkis la ĉinlingvan tekston de la nacia himno de la Popola Respubliko de Ĉinio, nomata La Marŝo de la Volontuloj, en 1935, la jaro de lia tragika morto - la kanto origine verkiĝis por la filmo *Heroaj geidoj*.

Kategorio:Ĉinaj komponistoj
Grizkapa brunkolombo

La **Grizkapa brunkolombo**, *Phapitreron cinereiceps*, nomita ankaŭ *malhelorela brunkolombo* aŭ *Tavitavia brunkolombo*, estas specio de birdoj en la familio *Columbidae*, rimarkinda pro sia oranĝa brusto. Ĝi estas endemio de Filipinoj kie ĝi troviĝas en arbaroj de la Sulua insularo (insuloj Tavi-Tavio kaj Sanga-Sanga) en Filipinoj. Ĝis ĵuse ĝi estis konsiderata samspecia kun la Mindanaa brunkolombo kaj kolektive nomita malhelorela brunkolombo. Kvankam minacata pro habitatoperdo, la takso de perdo ege malpliiĝis el 2004 ĝis 2007, kaj ĝi estis tial malsupren listigita el statuso de Draste endanĝerigita ĝis tiu de Minacata specio en la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj de 2007. 

## Aspekto kaj taksonomio 
EBird priskribas la birdon jene:

Ĝi estis iam samspecia kun la Mindanaa brunkolombo, sed diferencas ege laŭ plumaro kaj voĉo. Tiu specio havas grizan kronon, oranĝan ventron kaj helbrunan malsupran ventron kaj subvoston. 

## Ekologio kaj kutimaro 
Preskaŭ nenion oni konas pri ĉi tiu specio, sed oni supozas ke ĝi estas fruktomanĝulo, kiu manĝas semojn kaj fruktojn. Masklo en reprodukta stato estis kolektita en aprilo.

## Habitato kaj konservostatuso 
Iliaj naturaj habitatoj estas tropikaj malsekaj malaltaj duarangaj arbaroj kaj arbarrandoj, dum ĝi estas pli malabunda en praarbaroj. Ilia malabundo en tiuj areoj montras, ke ĝi toleras degraditajn arbarojn.

La Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj klasigas tiun birdon kiel Endanĝerita Specio kun populacio ĉirkaŭkalkulita je 250 ĝis 999 maturuloj. La ĉefa minaco de tiu specio estas habitatoperdo pro ampleksa senarabarigo de arbaraj habitatoj kiel rezulto de kaj leĝa kaj kontraŭleĝa arbohakado, minado kaj ŝanĝo al agrikulturaj celoj pere de hakado kaj bruligado kaj urbanizado. Ankaŭ ĉasado kaj kaptado okazas spite leĝojn kontraŭ tiuj praktikoj.

## Referencoj 
* 
* Baptista, L.F., Trail, P.W., Horblit, H.M., Kirwan, G.M. kaj E.F.J. Garcia. 2017. Amethyst Brown-dove (*Phapitreron amethystinus*). In: del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (eld.). *Handbook of the Birds of the World Alive*. Lynx Edicions, Barcelona. Alirita el: http://www.hbw.com/node/54284>.
* McGregor, R. C. 1909. *A manual of Philippine birds* (Vol. 2). Ripol Classic Publishing House.

## Eksteraj ligiloj 
* BirdLife International (2007a): 2006-2007 Red List status changes. Alirita la 26an de aŭgusto 2007.
* BirdLife International (2007b): Tawitawi Brown Dove - BirdLife Species Factsheet. Alirita la 26an de aŭgusto 2007.

Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Endemismoj ĉe birdoj
Kategorio:Bestoj el la Aŭstralazia ekozono
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj
Novzelanda Laborista Partio

La **Novzelanda Laborista Partio** (, ) estas socialdemokratia partio kaj unu de du ĉefaj partioj de Novzelando. Ĝi estis fondita la 7-an de julio 1916. Laŭ la partiaj statutoj ĝi sekvas demokratiajn kaj socialismajn principojn. Ekde januaro 2023 la partiestro estas Chris Hipkins, kiu de januaro ĝis novembro 2023 ankaŭ estis la ĉefministro de Novzelando - ekde tiam li gvidas la parlamentan opozicion, kaj daŭre estas partiestro.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Socialismaj partioj
Kategorio:Politikaj partioj de Novzelando
Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1916
Den blomstertid nu kommer

***Den blomstertid nu kommer*** (finne *Suvivirsi*) estas sveda himno, kiu rakontas priskribas someron. En Svedio kaj Finnlando estas tradicie kanti ĝin lerneje en lernojaraj finjubileoj. Sveda Israel Kolmodin skribis la originajn vortojn. La nunan ordinaran finnigon faris Erik Cajanus. En Finnlando la himno venis al oficiala himnolibro de Evangelia-Luterana Eklezio de Finnlando en 1701. La melodio estas konsiderita sveda popolmelodio, kvankam oni sugestis, ke ĝi estas de ĝermana origino.

Kategorio:Kristanaj himnoj
Kategorio:Luteranaj himnoj
Kategorio:Sveda muziko
Incendio de Turku (1827)

En la **granda incendio de Turku** () forbrulis pli ol kvar kvinonoj el la domoj de la urbo la 4-an ĝis 5-a de septembro 1827 marde kaj merkrede. Tio estis la plej granda urba brulo en la historio de Nordio. Turku estis antaŭe brulinta multfoje, ekzemple en 1681,, sed la brulo de 1827 estis la klare plej forta. Tio estis unu el la plej grandaj akcidentoj en historio de Finnlando. Multegaj historie valoraj konstruaĵoj estis malaperita. Multaj gravaj domumentoj pri historio de Finnlando estis pereita. Laŭ iuj taksoj la incendio ankaŭ malfruigis la sendepengiĝon de Finnlando.

La vetero estis seka. Junaj fortaj viroj ĉefe forestis el la urbo, ĉar la plejo el la urbaj burĝuloj estis en Tampere, kie okazis tiam venda evento. La lernojaro de la universitato ne plu komencis. Ne ekzistis do universitataj lernantoj, kiuj povus multe helpi. Oni ne certe scias, kiu estis la kulpo. La brulo komencis en domo de la vendisto Carl Gustaf Hellman. Oni multe kulpis lian lakeinon, sed la nuna kondicio estas, ke ŝi ne estis la kulpo. Ĝi vastigis vere rapide. Ankaŭ la urba biblioteko brulis. Tie brulis ankaŭ malnovaj historiaj fontoj pri Finnlando. Tio estas partkialo por tio, kiel malmulte oni konas historion de la lando.

Oni kredis, ke trans la rivero *Aura* (, ) la brulo ne vastiĝos, ĉar oni kredis, ke Aurajoki estus do sufiĉe larĝa, sed la brulo transigis eĉ ĝin. Tamen bonŝance ne multaj homoj mortis, ĉar oni bone sukcesis evakui la urbanojn, kiam oni ekkomprenis, ke preskaŭ la tuta urbo ĉiuokaze brulos kaj tial oni devas savi nur homojn, kiuj ricevu poste novan hejmon. Tiutempe Helsinko jam estis la ĉefurbo de Finnlando, sed Turku plu estis la plej granda urbo de Finnlando – proksimume 11 000 loĝantoj. Post la brulo ekzemple la universitato estis movita al Helsinko.

## Bildaro

Robert Wilhelm Ekman - Great Fire of Turku.jpg|*Granda incendio de Turku*, Robert Wilhelm Ekman, nekonata dato
Charta öfver Åbo stad och slott med slotts fältet 1.jpg|Mapo de Åbo post la incendio de 1827. Detruitaj areoj estas grizaj, survivintaj areoj ruĝaj. La ruĝaj blokoj sudoriente estas nun la muzeo Luostarinmäki.
Turku 1827 after Great Fire.jpg|Turku vintre de 1827, nur kelkajn monatojn poste.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* filmeto pri la temo en la retejo Jutubo ()
* plia filmeto kun historiista komento, same en la retejo Jutubo ()

Kategorio:Historio de Finnlando
Kategorio:Turku
Kategorio:Incendioj
Semnania lingvo

**Semnania** (سمنی زفون, Semani zefön) (konata ankaŭ kiel Komiseniaj lingvoj) estas unu el la lokaj lingvoj de la Provinco Semnano de Irano. Spite oftan miskomprenon ke Semnania estas dialekto de la Persa lingvo, la lingvo apartenas al la nordokcidenta branĉo de la Okcidentaj iranaj lingvoj.

## Alfabeto
La *Semnania alfabeto*: ĉi tiu alfabeto estis dezajnita de teamo de lingvistoj, kiuj inspiriĝis de la alfabetoj de la lingvoj parencaj al la Semnania, nome Tabaria kaj Taliŝ. Tamen, ĝi estis evoluigita por esti uzata de parolantoj de la Semnania lingvo kaj havas diferencojn kun la Tabaria, Kurda, Taliŝ kaj aliaj alfabetoj, kiuj distingas ĝin.

## Ekzempla teksto en du alfabetoj
* دارۏن خـۏني سأنگینة ژۊن دیم وأَرة مئنینة
* زئمئستـۏني ئشارۀ پأشتي سأري بۏهارة
* dâron xoni sànginə žon dim vàrə meninə
* zemestoni ešarà pàšti sàri boharə

## Referencoj
* Revuo *Semnan Farda*, presita 0124, Decembro 2024
* Libro pri la instruado de la Semnania lingvo, presita en 2024, Eldonejo Kavir
* La teorio de Doktoro Vaziri pri la skribo de la Semnania lingvo

Kategorio:Irana lingvaro
Bjaroza-Kartuzskaja (stacidomo)

**Bjaroza-Kartuzskaja** (, ) estas fervoja stacio situanta en la agro-urbo Pjerŝamajskaja en la Pjerŝamajskaja vilaĝa konsilio de la distrikto Bjaroza. La stacidomo situas inter la stacioj  kaj Kabaki.

## Vidu ankaŭ 
* Pjerŝamajskaja
* Bjaroza-Horad (stacidomo)
* Listo de fervojaj stacioj en Belorusio

## Eksteraj ligiloj 
* Bjaroza-Kartuzskaja en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Pjerŝamajskaja
Kategorio:Fervojaj stacioj en Belorusio
Pjerŝamajskaja

**Pjerŝamajskaja** (, ) estas agro-urbo en la distrikto Bjaroza de la Bresta regiono; centro de la Pjerŝamajskaja Vilaĝa Konsilio. Ĝi situas 6&nbsp;km de Bjaroza, 9&nbsp;km de la fervoja stacidomo  sur la linio Brest-Baranaviĉi.

## Vidu ankaŭ 
* Bjaroza-Kartuzskaja (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Pjerŝamajskaja en retejo radzima.org

Kategorio:Pjerŝamajskaja
Kategorio:Bresta regiono
Internacia Unio de Islamaj Scienculoj

La **Internacia Unio de Islamaj Scienculoj** (**IUIS**, , ; mallongigo **IUMS**) estas internacia tut-islama neregistara organizaĵo .

Ĝia fondkonferenco okazis en Londono en 2004. Ĝis aprilo 2012, ĝia ĉefsidejo estis ĉe la Islama Kultura Centro de Irlando (ICCI) en Dublino. Laŭ la Protestanta Instituto por Islamaj Aferoj (IfS), ĝia ĉefsidejo nun estas en Doho, Kataro . 

## Historio 
En 2004, rilate al la eksplodo de la milito en Irako, la IUIS eldonis fatvon deklarante, ke la elpelo de usonaj trupoj el la lando estas la devo de ĉiu islamano. 

En 2007, la tiama Ĝenerala Sekretario subskribis la malferman leteron "Komuna Vorto Inter Ni kaj Vi" kun entute 138 aliaj islamaj akademiuloj al la gvidantoj de kristanaj eklezioj. La letero alvokas al dialogo pri komunaĵoj inter religioj 

## Referencoj 
Kategorio:Islamismaj grupoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2004
Tibor Mikola

**Tibor Mikola,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Mikola Tibor** estis hungara lingvisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Szeged.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Miskolc en 1954, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1958 kaj post 4 jaroj li doktoriĝis. Post la diplomo li instruis 2 jarojn en gimnazio de Bicske, poste li estis asistanto (1960–1965), lektoro (1965–1970), docento (1970–1984), poste profesoro ĝis sia neatendita morto, ankaŭ katedrestro ekde 1974 kaj fakultatestro  (1984–1987 kaj 1989–1992) en Scienca Universitato de Szeged. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1968, li doktoriĝis en 1998 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, krome li studvojaĝis al universitatoj de Göttingen (1973) kaj Munkeno (1983). Lia esplortereno estis la urala lingvaro, precipe la samojeda lingvaro. Li edziĝis en 1959. Li ricevis 2 premiojn en 1987 kaj 1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A finn nyelv áttekintése.* (studenta lernolibro, 1961; 11-a eldono: 1989)
* *A finnugor népek ősi hitélete az újabb nyelvészeti kutatások fényében.* (ankaŭ disertaĵo, 1962)
* *A szamojéd nyelvek névutói.* (1967)
* *Die alten Postpositionen des Nenzischen. Juraksamojedischen.* (monografio, 1975)
* *Uralisztika. 1945–1975.* (1977)
* *Ikerszók és parallelizmusok az obi-ugor nyelvekben.* (1985)
* *A szamojéd nyelvek története.* (monografio kaj disertaĵo, 1997, germane: 2004)
* *A magyar műveltető szerkezet története, finnugor háttere.* (1999)

## Memorigioj 
* premio "Mikola Tibor" fondiĝis (2004)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio kaj aprezo hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tutmonda Islama Ligo

La **Tutmonda Islama Ligo** (**TIL**, ;  (akronime **MWL**) estas internacia islama registar-funkciigata sed neŝtata organizaĵo fondita en 1962 kaj financita de la de Sauda Arabio. Ĝi vidas sin kiel la kulturan kaj religian reprezentanton de la islamaj popoloj.

La TIL inkluzivas la Internacian Islaman Helpan Organizon (Q1130774), la Islaman Jurisprudencan Konsilion kaj la Mondan Konsilion de Moskeoj.  

La Ĝenerala Sekretario devas esti saud-arabo; nuntempe ĝi estas Muhammad bin Abdul Karim Issa . Laŭtakse, Sauda Arabio subtenis la Islaman Mondan Ligon per proksimume 90 miliardoj da dolaroj ekde la mezo de la 1970-aj jaroj . 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo (en la araba)
* Oficiala retejo (en la angla)

Kategorio:Mekko
Kategorio:Organizaĵoj
Dolní Líšnice

**Dolní Líšnice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Solenice en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 1 km okcidente de Solenice. Estas ĉi tie registritaj 31 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Dolní Líšnice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,83&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1380.

## Loĝantaro
## Vidu ankaŭ
* Horní Líšnice

Kategorio:Solenice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Líšnice (Hluboká nad Vltavou)

**Líšnice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas proksimume unu kilometro sudoriente de Kostelec. Proksimume unu kilometro nordoriente de  Líšnice estas agrikultura korto Němčice, ku estas konsisto de Líšnice. En jaro  en la vilaĝo vivis . En la vilaĝo konserviĝis multe da bienoj en stilo de kampula baroko, sed multaj troviĝas en kraŝa stato.

Líšnice situas en katastra teritorio **Líšnice u Kostelce** kun areo 12,57&nbsp;km². 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1337.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj

Líšnice (Hluboká nad Vltavou) 04.jpg|Líšnice
Líšnice (Hluboká nad Vltavou) 05.jpg|Líšnice
Líšnice, stodola.jpg|Garbejo en Líšnice
Líšnice (Hluboká nad Vltavou) 06.jpg|Líšnice

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Kampula baroko
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
József Béla Nagy

**József Béla Nagy** [jOĵef nadj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Nagy József Béla** estis hungara lingvisto, instruisto, koresponda membro de Hungara Scienca Akademio (1936).

 naskiĝis  en Gyöngyöshalász, li mortis  en Veszprém (urbo).

## Biografio 
 akiris pedagogian kaj filozofian diplomojn en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1906. Post la diplomo li instruis en mezlernejoj de Körmöcbánya, Székesfehérvár kaj Budapeŝto, poste en pedagogia instituto en Budapeŝto ĝis sia emeritiĝo en 1942. Inter 1919-1939 li redaktis pedagogian revuon. Dum la emeritaj jaroj li vivis en urbo Veszprém. Lia laboro fokusiĝis al la hungara ortografio. Li ricevis solan premion en 1929.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Fleury Kolos.* (disertaĵo, 1906)
* *Diderot pedagógiája.* (1913)
* *A nyelvművelés elvei.* (1932)
* *Köznyelvi kiejtésünk.* (akademia prelego kaj monografio, (1941, 1982)
* *Simonyi Zsigmond nyelvművelő munkássága.* (1954)
* *Az írásjelek alkalmazásának néhány kérdése.* (1957)
* *Egy emberöltő nyelvünk védelmében.* (elektitaj artikoloj, 1968)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kostelec (Hluboká nad Vltavou)

**Kostelec** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas proksimume 10 kilometroj norde de Hluboká nad Vltavou kaj proksimume 8 kilometroj sudoriente de Nuklea elektrejo Temelín. En jaro  en la vilaĝo vivis .

**Kostelec** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,51&nbsp;km². 

## Historio
Ĉirkaŭaĵo de Kostelec estis enloĝita jam en praepoko kaj dum alveno de la unuaj slavoj, kion pruvas tumuloj en la ĉirkaŭaĵo kaj la proksima remparburgo Litoradlice en la alia bordo de rivero Vultavo. En la katastra teritorio Kostelec estas frue mezepoka sepultejo en arbaro Černý les. La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Laŭrenco
* Tumulo Černý les
* Bieneto n-ro 8

## Pluaj fotoj

Kostelec (Hluboká nad Vltavou) - okres České Budějovice (1).jpg|Preĝejo de sankta Laŭrenco
Kostelec (Hluboká nad Vltavou) - okres České Budějovice (7).jpg|Kapelo surrande de la vilaĝo
Kostelec (Hluboká nad Vltavou) - okres České Budějovice (2).jpg|Kruco antaŭ la enirejo de preĝejo

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Jaroslavice (apartigilo)

Nomon **Jaroslavice** havas pluraj setlejoj:

* Jaroslavice, municipo en distrikto Znojmo
** Jaroslavice (kastelo), baroka kastelo en Jaroslavice en ĉirkaŭaĵo de Znojmo
* Jaroslavice (Hluboká nad Vltavou), pereinta vilaĝo, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice
* Jaroslavice (Zlín), parto de urbo Zlín en distrikto Zlín
48-a Kongreso de SAT-Amikaro 1993

La **48-a Kongreso de SAT-Amikaro 1993** okazis en Hérouville-Saint-Clair inter la 9-a kaj la . Aliĝis 236 homoj el Francio kaj aliaj landoj.

## Centro de kongreso 
Centre International de séjour (C.I.S.): 1 place de l'Europe, 14200 Hérouville-Saint-Clair. C.I.S situas apud la urbodomo.

## Loĝado 
* C.I.S.
* Hoteloj: Espérance Hôtel, Hôtel Balladins.
* tendumo.

## Ekskursoj 
### Duontagaj 
* S.M.1.: 8H30 - 13H00. Lernejo Freinet.
* S.M.2.: 8H30 - 12H30. Ornitologia Ekskurso.
* S.M.3.: 9H00 - 12H30. Bicikle laŭlonge de kanalo de Caen al Maro.
* S.P.3.: Vizito al sidejo de "Association pour le Contrôle de la Radioactivité dans l'Ouest"
* S.P.4.: CITIM: regiona asocio de triamondaj aktivecoj.

### Tuttaga 
* Mardon: Vizito al Monto Sankta Mikaelo. Ir-reveno per aŭtoĉaro + restoracio.

## Temo de la kongreso 
Eŭropo 93: al kia Eŭropo?
* Kiun rolon ludos la orienta parto de la Eŭropa kontinento.
* Rigardoj de Tria mondo al Eŭropo.
* Ĉu Esperanto taŭgas al Eŭropo, ĉu Eŭropo taŭgas al Esperanto?

## Kultura programo 
### Por loĝantoj de la aglomeraĵo 
* Ekspozicio pri Esperanto dum 2 semajnoj en municipa biblioteko.
* La tutan semajnon kadre de Kinejo Café des Images: "Kino kaj Esperanto".

### Dum la kongreso 
* Sabaton: vizitoj de Caen. Vespero kun kulturaj asocioj de Hérouville.
* Dimanĉon: "KAJTO" - esperanto-muzikgrupo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* SAT-Amikaro
* Hérouville-Saint-Clair
* Yves Nicolas

## Eksteraj ligiloj 
### Hérouville-Esperanto 
* Oficiala retejo de Hérouville Espéranto
* Hérouville Espéranto blogo 
* 
* Hérouville Esperanto Klubanoj kaj Lernantoj (Google-grupo)
* Hérouville Espéranto brochure 2021
* Normanda Bulteno
* Ouest-France 19/02/2024: Hérouville-Saint-Clair. Hérouville Espéranto dévoile son programme
* Ouest-France 14/03/2024: Hérouville-Saint-Clair. Accueil d’Hérouville espéranto à la bibliothèque
* Ouest-France 25/03/2024: Hérouville-Saint-Clair. Une conférence de Renée Triolle sur l’espéranto
* Ouest-France 14/11/2024: Hérouville-Saint-Clair. À Hérouville, l’esperanto, une langue bien vivante
* Ouest-France 18/01/2025: Hérouville-Saint-Clair. Hérouville Espéranto dévoile ses projets

Kategorio:SAT-Amikaro
Kategorio:Hérouville-Saint-Clair