open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Muzika Esperanto-Ligo

**Muzika Esperanto-Ligo** (**MEL**) estas faka asocio de UEA kiu celas arigi la muzikistojn kaj muzik-amantojn de la Esperanto-komunumo kaj en vasta senco subtenas la aplikon de Esperanto en muziko.

Ĝi estis fondita en 1963 de Giovanni Battista Briano. De tiam ĝis la jaro 1975 kiel komisiona sekretario gvidis la ligan *Muzikan Terminaran Komisionon* la muzikinstruisto Georg Chr. Sack en Hajdelbergo.

De multaj jaroj, la ligon prezidadis la bulgara ĥorestro Dimitar Terziev ĝis sia morto en 2002. Li ankaŭ kreis, kadre de MEL, la *Internacian Esperanto-Ĥoron*, kiu sceneje prezentiĝis en la *Internaciaj Artaj Vesperoj* de multaj lastjaraj  Universalaj Kongresoj de Esperanto.

La Ligo
* eldonas la bultenon *MUZIKO*, kiu ekde la jaro 1963 aperas (kun paŭzo de 2002 ĝis 2005) unu- ĝis du-foje jare.
* kunordigas la *Internacian Esperanto-Ĥoron*.
* kunvenas ĉiujare, kadre de la koresponda UK.

La estraro elektita en la 91-a UK de 2006 en Vieno konsistis el:
* David Gaines, honora prezidanto
* Alan Bishop, prezidanto
* Jesús de Las Heras, vicprezidanto kaj redaktoro
* Jennifer Bishop, kasisto
* Ian Fantom, plia estrarano
La bulteno MUZIKO de julio 2009 konfirmas tiun konsiston, nur ke post la UK 2008 la titolo de vicprezidanto transiris al Jennifer Bishop, tiel ke la aŭstralia geedza paro Bishop fakte "motoras" la grupiĝon.

## Eksteraj ligiloj 
* du ekzemplaj historiaj eldonoj de la bulteno MUZIKO el 1992 kaj 1994, kaj pli novaj jaraj eldonoj de 2005, 2007 kaj 2009), rete legeblaj en formato PDF
* rete legebla "kurso de muziko" de la ligo (laste aktualigita en 2010)

Kategorio:Esperanto-asocioj
Kategorio:Muzikaj organizaĵoj
Garvín

200px|eta|Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
**Garvín** aŭ Garvín de la Jara estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *garvinos*. La censita populacio en 2008 estis de 106 loĝantoj.

## Situo 
Garvín estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto La Jara. La surfaco de ties teritorio estas de 38,27&nbsp;km².

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Demografio 
Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Sterilizo

[eta|dekstra|200ra|[Aŭtoklavo, aŭ sterilizilo]]
La **sterelizo** estas forigo de ĉiuj formoj de mikroorganismoj el
medicinaj iloj, kuracilo aŭ nutraĵoj ĉefe por konservi ilin.

La unua procezo por sterilizo estis la varmo je temperaturo de  al . Eltrovis ĝin la franca
sukeraĵisto Nicolas Appert en 1795 por konservi nutraĵon.
Louis Pasteur trovos ĝian teorian klarigon 60 jarojn poste.

## Kiel sterilizi 
La sterilizo povas esti farita per *seka varmo* (Forno "*Poupinel*") aŭ *malseka varmo* (Aŭtoklavo).

Aliaj procezoj:
* Kemia sterilizo ekzemple per etilena oksido (C2H4O);
* Radiada sterilizo: per ultraviola radiado, gama-radiado aŭ fasko da energiaj elektronoj (de 3 ĝis 12 MeV).

Praktike, aĵo aŭ ilo estas dirita "*sterilizita*" se la probableco de trovi
en ĝi mikroorganismon kapablan reproduktiĝi estas 10−6.

## Vidu ankaŭ 
* Antisepso
* Nutraĵ-konservado
* Pasteŭrizado

## Eksteraj ligiloj 
* Internaciaj normoj (ISO) (france)
* Kemia sterilizo (angle)

Kategorio:Higieno
Kategorio:Mikrobiologio
Adomas Mečislovas Grikpėdis

**Adomas Mečislovas GRIKPĖDIS** (naskiĝis la  en Šateikių Rūdaičiai, distrikto Plungė) estas filologo, redaktoro, esperantisto.

## Vivo 
Post studoj en Agrikultura Teknika Mezlernejo de Rietavas (1961-1966), A. M. Grikpėdis iĝis diplomita agronomo. Samjare kiel eksterulo li ricevis ankaŭ abiturientan ateston. Li laboris kolĥoza agronomo-brigadestro (1966-1967), laboristo en Klaipėda kaj Vilnius (1967-1974). Dum 1967-1976 A. M. Grikpėdis studis foreste litovan lingvon kaj literaturon en Vilna Universitato, militservis en soveta armeo (1974-1976). Li tri jarojn instruis litovan lingvon en mezlernejo de Gervėčiai (Belorusio). En 1979 A. M. Grikpėdis revenis en Vilnon kaj komencis karieron de la redaktoro. Li okupis diversajn postenojn en eldonejo *Mokslas* ("Scienco", en 1992 reorganizita al Ŝtata Eldonejo de Sciencaj kaj Enciklopediaj Eldonaĵoj) (1979-1996), eldonejo de *Valstiečių laikraštis* (Kamparana gazeto, 1996-2003).
Ekde 2003 ĝis la emeritiĝo (la ) li laboris en Instituto pri Eldonado de Sciencaj kaj Enciklopediaj Eldonaĵoj (IESEE) (ekde 2005 - kiel etata scienca redaktoro por sciencaj eldonaĵoj kaj vortaroj).

## Esperantista agado 
A. M. Grikpėdis esperantiĝis en 1969, ekinteriĝis pri agado de esperantistoj katolikoj, ekde 2002 partoprenas en kongresoj de IKUE, partoprenis en 89a Universala Kongreso (Pekino, 2004), estis LKK-ano de la 90a Universala Kongreso en Vilnius (2005). Dum la Vilna Kongreso li respondecis por ĉiutaga apero de kongresa gazeto *Vilna Sonorilo*. A. M. Grikpėdis redaktis Esperanto-libran serion eldonitan de IESEE kunlabore kun Litova Esperanto-Asocio.
A. M. Grikpėdis legis lecionon *Ĉu esperantistoj estas framasonoj?* en somera universitato de BET-46 (Visaginas, Litovio, 2010).

## Verkoj 
* **tradukitaj**
** Andrejevas V. P., *Specialieji kombainai: žinynas* ("Specialaj kombajnoj", el la rusa, 1988)
* **kompilitaj**
** *"Valstiečių laikraščio" kalendorius 2000* ("Kalendaro de *Kamparana gazeto* 2000", 1999)
** *"Valstiečių laikraščio" kalendorius 2001* ("Kalendaro de *Kamparana gazeto* 2001", 2000)
** *"Valstiečių laikraščio" kalendorius 2002* ("Kalendaro de *Kamparana gazeto* 2002", 2001)
** *"Valstiečių laikraščio" kalendorius 2003* ("Kalendaro de *Kamparana gazeto* 2003", 2002)
* **redaktitaj (E-serio)**
** Aleksandr Duličenko, *Pasaulinės kalbos beieškant* ("En la serĉado de la universala lingvo", 2003)
** Aloyzas Urbonas, Povilas Jegorovas, *Esu Esperanto eilinis* ("Mi estas soldato de esperanto", 2003)
** Telesforas Lukoševičius, *Mokomės kalbėti esperantiškai* ("Ni lernu paroli Esperante", 2004)
** Laurynas Algimantas Skūpas, *Esperanto kalbos vadovėlis* ("Lernolibro de Esperanto", 2004)
** Aleksandr Korolevič, *Knyga apie Esperanto* ("Libro pri Esperanto", 2004)
** Ulrich Lins, *Pavojingoji kalba* ("La danĝera lingvo", 2005)
** Rene Centassi, Henri Masson, *Žmogus metęs iššūkį Babeliui* ("La homo, kiu defiis Babelon", 2006)
** Claude Piron, *Kalbų iššūkis: Nuo painiavos prie sveikos nuovokos* ("La Lingva Defio - El ĥaoso al sana prudento",?)

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Litovaj esperantistoj
El Gordo

**El Gordo** (La Dikulo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *gordeños*. La censita populacio en 2008 estis de 317 loĝantoj.

## Situo 
200px|maldekstre|eta|Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
El Gordo estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la plej nordorienta pinto de la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo, je altitudo de 321 m. La surfaco de ties teritorio estas de 78,72&nbsp;km². Por atingi la vilaĝon oni devs veturi laŭ la aŭtoŝoseo de Madrido al Lisbono aŭ inverse kaj kiam jam oni forlasas la regionon Ekstremaduro direkte al Madrido oni trovas la ŝoseon a El Gordo kiu distas de la aŭtoŝoseo nur 3&nbsp;km.

## Ekonomio 
Tradicie ĉefa enspezofonto estis agrikulturo (lino, kotono, tabako) kaj brutobredado. Nuntempe estas ankaŭ fabriko de eksplodaĵoj kaj armiloj. Tial pro manko de alternativoj, la laboristaro devas akcepti laborpostenojn en du same polemikaj laborlokoj, nome armilfabriko kiu produktas militmaterialon kaj municion en la lastaj jardekoj ĉefe por la militoj en Ukrainio kaj fare de Israelo, kaj en riĉa kampardomaro ĉe akvorezervejo Valdecañas, kiun diversaj tribunaloj deklaris kontraŭleĝa, dum la regiona registaro apogis.

## Demografio 
En 2011 estis 387 loĝantoj kaj en 2021 384, kio faras ĝin unu el malmultaj loĝlokoj de la regiono, kiu kreskiĝis kaj stabiliĝis danke al la proponoj de laborpostenoj en la armilfabriko, eksterleĝa luksa domegaro (vidu supren ĉe Ekonomio) kaj relative proksima atomcentralo de Almaraz.

## Historio 
En tiu nordorienta angulo de Ekstremaduro antaŭ Kastilio estis post la Reconquista limo inter la Regno de Leono kaj la Regno de Kastilio kaj domaroj kiuj loĝiĝis kaj senloĝiĝis laŭ la jarcentoj kaj la detruo de la pontoj sur la rivero Taĵo kaj la ŝanĝoj de la vojoj. Laŭ tradicioj en tiu vilaĝo loĝis loĝantaro de moriskoj kiuj profitis la scipovon de la araba por komunikiĝi kaj vivteni sin kiel transportistoj aŭ mulistoj. Ĝi apartenis al la Provinco de Ávila antaŭ la kreo de Ekstremaduro kiel administra ento. La nomo de la vilaĝo eble devenas el la familinomo Gordo tre ofta en ĝi.

## Vidindaĵoj 
Preĝejo de San Pedro el ŝtono kun sonorilmuro el briko. La multnombra kolonio de blanka cikonio kiu kreskis en la 1960-aj jaroj ĉefe danke al proksima akvorezervujo; estas pli da 400 cikonioj en tiom malgranda vilaĝo, do pli ol homoj.

## Referencoj
Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Yavuz Ekinci

**Yavuz Ekinci** (naskiĝis la  en Batman) estas turka romanverkisto, membro de la turka PEN Club.

## Verkoj 
* Meyaser'in Uçuşu (2004)
* Sırtımdaki Ölüler (2007)
* Bana İsmail Deyin (2008)

## Eksteraj ligiloj 
* A Comprehensive web page on Yavuz Ekinci 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1979
Kategorio:Turkaj verkistoj
Provinco Salamanko

alternative=Collage provincia de Salamanca.jpg|eta|Collage provincia de Salamanca
**Provinco Salamanko** () estas provinco de Hispanio, ĉirkaŭ la samnoma urbo, situanta sudokcidente de la aŭtonoma komunumo de Kastilio-Leono. Ĝi estas unu el la naŭ provincoj kiuj kunformas tiun regionon. Ĝi limas norde kun la provinco de Zamoro, nordoriente kun tiu de Valadolido, oriente kun tiu de Avilo, sude kun tiu de Kacereso kaj okcidente kun Portugalio.

La geografia etendo estas de , pro kio ĝi estas la tria provinco de Kastilio-Leono post tiuj de Leono kaj Burgos. La averaĝa altitudo de la provinco estas de  super marnivelo.

La klimato estas de tipo kontinenta, kun sekaj kaj malvarmaj vintroj kaj varmaj someroj. La mezaveraĝa temperaturo estas de  en januaro kaj povas malsupreniri sub . Somere la mezaveraĝa temperaturo estas de , kvankam ĝi povas atingi  aŭ .

Aktuale 2009), la provinco enhavas  loĝantojn, el kiuj  () loĝas en la ĉefurbo, Salamanko, situanta ĉe la rivero Tormes.

## Municipoj 
Estas 362 municipoj en la provinco, el kiuj pli da duono havas malpli ol 300 loĝantojn (ĝi estas la dua provinco hispana laŭ nombro de municipoj, post Burgos). La municipoj plej loĝataj de la provinco estas, krom la ĉefurbo, Béjar, Ciudad Rodrigo, La Alberca, Santa Marta de Tormes, Peñaranda de Bracamonte, Guijuelo, Alba de Tormes, Vitigudino kaj Villares de la Reina.

## Jurisdikciaj teritorioj 
eta|230ra|dekstra|Mapo de la kvin jurisdikciaj teritorioj (*partido judicial*) de la provinco Salamanko. El supra maldekstro laŭhorloĝe Vitigudino, Salamanko, Peñaranda de Bracamonte, Béjar kaj Ciudad Rodrigo.
* Jurisdikcia partio de Béjar
* Jurisdikcia teritorio de Ciudad Rodrigo
* Jurisdikcia partio de Peñaranda de Bracamonte
* Jurisdikcia teritorio de Salamanko
* Jurisdikcia partio de Vitigudino

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Salamanko

Kategorio:Kastilio kaj Leono
Saas-Almagell

**Saas-Almagell** estas svisa
komunumo en la germanparolanta parto de
Kantono Valezo, Distrikto Vispo; ĉirkaŭ 142&nbsp;km (birdfluge)
oriente de Ĝenevo kaj ĉirkaŭ 107&nbsp;km (birdfluge) sude de Berno
La komunumo najbaras Italion trans montpasejoj
Antronapasejo (2 838 m) kaj Monte-Moro pasejo (2 868 m).

Ĝi kuŝas en **Saasvalo**, valo de rivero Saservispa, norde de la kunfluo de Saservispa kun dekstra alfluanto, rojo *Furggbach*.

La komunumo kulminas ĉe monto Strahlhorn‎ (4 190 m de alteco); ĝiaj aliaj pintoj estas Rimpfischhorn (4 199 m) kaj Allalinhorn (4 027 m).

Ĝi entenas multenombrajn vilaĝojn kaj vilaĝetojn inter kiuj: *Lehn, Chaischlittu, Unterkreuz, Zum Berg, Dorfplatz, Furrusand, Zerbriggu* kaj
*Mattmark*.

Ĝia ĉefa resurso estas turismo, la vilaĝoj havas multenombrajn hotelojn. Vintre estas skiadaj ejoj; somere komencoj de piediradoj.

En Saas-Almagell naskiĝis pluraj skiĉampionoj: gefratoj Pirmin kaj Heidi Zurbriggen, kaj Silvan Zurbriggen (malproksima kuzo).

Sur la alto de la komunumo estas la baraĵa Mattmark-lago kiu kolektas la akvon de Allalin-Glaĉero, kaj el kiu elfluas rivero Saservispa.

La najbaraj Svisaj komunumoj estas okcidente: Zermatt, Täsch kaj Saas-Fee; norde: Saas-Grund; oriente: Simplon kaj Zwischbergen.

Sude estas la italaj komunumoj de Piemonto: Antrona Schieranco, Ceppo Morelli kaj Macugnaga.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Informo pri Saasvalo (germane, angle, france, japane)
* Gvido en la urbo Saas-Almagell
* Pri la akvobaraĵo de Mattsand (angle,france,germane)
Albion (Ilinojo)

**Albion** estas urbo en kantono Edwards, Ilinojso, Usono. La loĝantaro estis 1.933 laŭ la censo de 2000. Estas sidejo de la distrikto Edwards County.

## Geografio 
Albion situas je koordinatoj  (38.377300, -88.061028).

Laŭ usona popolnombrada oficejo, la urbo havas areon de 2.2&nbsp;kvadrataj mejloj (5.7&nbsp;km²), el kiuj, 2.1&nbsp;kvadrataj mejloj (5.5&nbsp;km²) estas landaj kaj 0.1&nbsp;kvadrataj mejloj (0.1&nbsp;km²), t.e. 2,28%, estas subakvaj.

## Referencoj 
## External links 
* Sudorienta Ilinojo

Kategorio:Ilinojso
Mihály Tompa

[eta|300px|Statuo de Tompa en [Miskolc]]
**TOMPA Mihály** [tompa mihaj] (naskiĝis la 28-an de septembro 1817 en Rimaszombat, mortis la 30-an de julio 1868) estis poeto, kalvinisma pastro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio.

Lia patro estis malriĉa nobelo, profesie botisto, la patrino estis servistino. En 1821 la patro mortis, la edukadon la patraj geavoj faris plu. En Igrici li frekventis la lernejon, ekde 1832 en Sárospatak. Inter 1837-1838 li estis vicinstruisto en Sárbogárd, poste li lernis juron kaj teologion. Fine li iĝis pastro. En 1844 li instruis en Eperjes, kie li amikiĝis kun Petőfi. En 1848 li estis armea pastro.

Lia debuta poemaro aperis en 1846. En 1849 li iĝis pastro en Kelemér. Tie li elektis edzinon kaj tie li verkis sian plej faman poemon "Al la cikonio". Pro la poemo li arestiĝis. Post la liberiĝo lia amiko estis János Arany.

Kategorio:Hungaraj poetoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Placid kaj Muzo

**Placid kaj Muzo** estas herooj de franca serio de bildliteraturo. La serio estis kreita en 1946 de Jose Cabrero Arnal,
(ankaŭ kreinto de Pif la hundo), en la porinfana gazeto Vaillant, kaj reprenita de Jacques Nicolaou en 1958,
kaj poste de aliaj desegnistoj (*Arapu, Pateloux, Lelievre* kaj ĉefe *Motti*) de 1985.
 
*Placid* kaj *Muzo* estas du antropomorfaj bestoj: dika urso kaj svelta vulpo, vivantaj en la sama hejmo,
intimaj amikoj sed senfine ĉikanantoj.

## Roluloj 
Malsame al Pif la hundo *Placid* kaj *Muzo* vivas kiel homoj, ili estas vestitaj kaj mastrumas ili mem sian hejmon.

* **Placid** estas dikkorpa urso. Li estis origine vestita per pantalono kun unu ŝelko; sed poste li vestiĝa per butona jako. Li estas frivola, frandema kaj mallaborema. Li aspektas stulteta, sed tre bone scias kontraŭbati la ruzojn, kiujn Muzo malvolvas, por trudi Placid labori aŭ malhelpi lin manĝi.

* **Muzo** estas maldika vulpo kun kuspita nazo, kiu ĉiam surhavas labor-pantalonon. Li estas pli serioza, pli laborema ol Placid. Li eterne (kaj malsukcese) klopodas fari, ke Placid malpli manĝu kaj pli interesiĝu pri la hejmaj laboroj.

## Eksteraj ligiloj 
* Placid kaj Muzo en *Vaillant* kaj *Pif*, arkivigita laŭ stato de aŭgusto 2009
* Germana eldono de *Placid und Muzo* en *Unsere Zeitung*, arkivigita laŭ stato de decembro 2019

Kategorio:Bildliteraturo
Placid
Muzo
Teatro de Jiří Myron

[maldekstra|eta|250ra|Nacia domo (nun Teatro de Jiří Myron) ĉirkaŭ la jaro 1907. Tute maldekstre, malantaŭ la ŝtupoj, estas videbla parto de [Kafejo Fenix (Ostrava)|kafejo Austria. La ŝtupoj apartenas al katedralo de Dia Savinto]]
**Teatro de Jiří Myron** estas unu el scenejoj de Nacia teatro moraviasilezia en Ostrava. Proponon de novrenesanca konstruaĵo prezentis arkitekto Josef Srb. Nacia domo, kies konstruado estis komencita 27-an de junio 1892, estis projekto de societo *Legantistara besedo*. Kvankam jam en decembro de 1893 la konstruaĵo funkciis en dumtempa trafiko, nur la 16-an kaj la 17-an de junio 1894 la Nacia domo estis solene malfermita per ludo *Sinjorino monermajstrino*.

En la jaro 1906 transprenis la konstruaĵon Societo Nacia domo, dum kiu estis destinita *Artista besedo* plenumanta funkcion de teatra kooperativo. Tiu komencis organizi daŭran ĉeĥan scenejon en Ostrava. La unua teatra sezono estis komencita la 16-an de septembro 1908 per prezento de opero de Smetana *La vendita fianĉino*, lasta poste finiĝis per opereto *Cigana barono* la 7-an de majo 1919. Post tiu ĉi dato Nacia domo fariĝis dua scenejo de Nacia teatro moraviasilezia. Sed je unu jaro pli poste oni jam ludis nur en Urba teatro (nun Teatro de Antonín Dvořák), dum kio Nacia domo servis sole al sociaj celoj. Ekde la jaro 1925 ĉi tie havis sidejon kinejo *Kosmos*.

Dum la dua mondmilito nazioj devigis la teatranojn forlasi Urban teatron kaj la ĉeĥa scenejo tiel revenis en Nacian domon. Tiu devis trairi tra necesa adapto de teatra alo. La adaptoj finiĝis en januaro de 1941 kaj jam en februaro la rekonstruita teatro prezentis operon *La vendita fianĉino*. Post la liberigo Nacia domo komencis denove servi kiel dua teatra scenejo (sub nomo Popola teatro). En la jaro 1954 la konstruaĵo estis alinomita je Teatro de Jiří Myron omaĝe de la sesa direktoro de Nacia teatro moraviasilezia. Ampleksa incendio el decembro de 1976 damaĝigis la konstruaĵon tiom, ke ĝi devis por kelke da jaroj esti fermita. Ampleksa rekonstruo, dum kiu estis komplete alikonstruita la interna kaj la antaŭa aloj, estis komencita en aŭgusto de 1980 kaj finita la 28-an de aprilo 1986.

## Vidu ankaŭ 
* Jiří Myron

Kategorio:Moravia Ostrava
Jiří Myron
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en distrikto Ostrava-urbo
Kategorio:Ĉeĥa teatro
Provinco Avilo

[eta|centre|776x776px|La ĉefurbo: [Ávila.]]

dekstra|frame|Situo de Avilo en Hispanio.
[dekstra|eta|290ra|Kastelo en [Arenas de San Pedro.]]

**Ávila** (***Avilo***) estas provinco de la centra parto de Hispanio, en la historia regiono Kastilio kaj administracie aŭtonoma regiono Kastilio-Leono. Ĝi limas norde kun la provinco Valladolid, sude kun Toledo kaj Cáceres, oriente kun Segovio kaj la Madrida Regiono, kaj okcidente kun Salamanca.

La ĉefurbo estas Ávila.

Temas pri tre varia provinco kun ĉefe kvar diversaj ekoregionoj, nome cerealaj ebenaĵoj, kverkaroj, mediteranea ekosistemo kaj alta montaro.

## Municipoj 
La baza administracia unuo en kiu dividiĝas la provinco estas la municipoj. En tiu provinco estas 248 en la aktualo. La plej loĝata municipo estas la provinca ĉefurbo. Neniu el la ceteraj atingas la ciferon de 10 000 censitoj. Estas rimarkinda la alta nombro de municipoj kun malpli ol 500 loĝantoj. La averaĝa etendo de la municipo en la provinco estas de 32,46&nbsp;km². Krom la provinca ĉefurbo, inter la loĝlokoj elstaras laŭ loĝantaro Arévalo kaj Madrigal de las Altas Torres en la norda parto de la provinco (en la komarko tradicie konata kiel La Moraña). En la sudokcidento de la provinco elstaras El Barco de Ávila, Piedrahíta kaj La Horcajada. En plej loĝata sudo de la provinco, nome en la suda deklivaro de la Sierra de Gredos la plej loĝataj municipoj en la komarko Valo de Tiétar estas Arenas de San Pedro, Candeleda, La Adrada, Piedralaves, Casavieja, Mombeltrán kaj El Arenal. En la orienta parto de la provinco, en zonoj kiel la valo de Alberche kaj la Tero de Pinaroj pli proksimaj al Madrido, ŝtata ĉefurbo, elstaras Las Navas del Marqués, El Tiemblo, Cebreros, Navaluenga, El Hoyo de Pinares, El Barraco kaj Burgohondo.

La provinco Avilo estas la 17a en Hispanio en kiu estas plej granda procento de loĝantoj koncentritaj en ties ĉefurbo (36,37 %, antaŭ 31,96 % de la tuta Hispanio).

## Municipoj kun pli da 1 000 loĝantoj 
dekstre|eta|235ra|Divido en municipoj de la provinco.

## Aliaj administraciaj dividoj 
[maldekstre|eta|235ra|Divido en komarkoj de la provinco. Norde suden: brune, [Komarko de Arévalo; rozkolore, Komarko de Ávila; helblue, Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta; verde, Komarko de Burgohondo-Cebreros-El Tiemblo; kaj flave, Komarko de Arenas de San Pedro.]]
La municipoj de la provinco estas distribuitaj en kvar jurisdikciaj teritorioj, nome *partidos judiciales* de Arévalo, Arenas de San Pedro, Ávila kaj Piedrahíta. Siaflanke la municipoj ariĝas en tre diversaj 26 municiparoj (*Mancomunidades*) por pli utile administri servojn. Krome oni distingas kvin komarkojn aŭ distriktojn sen ankoraŭ klara administracia konsidero, nome la jenaj:
* Komarko de Arenas de San Pedro (Valo de Tiétar)
* Komarko de Arévalo (La Moraña)
* Komarko de Ávila (Valle de Amblés kaj Sierra de Ávila)
* Komarko de Burgohondo-Cebreros-El Tiemblo (Valo de Alberche kaj Tero de Pinaroj)
* Komarko de El Barco de Ávila-Piedrahíta (Valo de Tormes)

Kategorio:Provinco Avilo
Kajapooj

La **Kajapooj** estas indiĝena tribo en la regiono de Mato Grosso (Brazilo). Ili vivas ĉe la rivero Xingu, branĉorivero de la Amazono. La tribo havis en 2003 7 096 membrojn.

## Vivmaniero 
La tribo, malgraŭ la izoliteco en la pluvarbaro, faras agrokulturon, kiu indikas setlecon. Ili vivas en rondaj kabanoj. La virinoj portas rondajn kaj altajn korbojn, kiuj estas ornamitaj per buntaj kvastoj. Multaj en la tribo uzas radiofonojn, kiujn ili ricevis de esploristoj.

## Vidu ankaŭ 
Indiĝenaj etnoj en Brazilo

## Retejoj 
* Kajapooj, Indianaj kulturoj en la mondo (angle) 

Kategorio:Indianoj
Kategorio:Indianaj etnoj en Brazilo
Zurgena

**Zurgena** estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio en la komarko Valo de Almanzora.

La areo de la municipo estas 72 km2 kie loĝas 2713 geloĝantoj, do loĝdenso estas 37.7 loĝ./km2.
Zurgena situas je 95 km de la provinca ĉefurbo Almerio je altitudo de 248 metroj super marnivelo.

La municipo estas formata de la domaroj Zurgena, La Alfoquía, El Cucador, Palacés, Los Carasoles, Los Llanos, Los Menchones, Almajalejo, Los Cabreras, Los Puntales, La Fuente del Pino kaj La Parrica.

## Historio 
Estis jam homa setlejo en la Neolitiko, pro fekundaj kondiĉoj por agrikulturo. De la epoko de la Romia Imperio restis restaĵoj de ŝoseo ankoraŭ videblaj.

Zurgena vivis alian epokon de florado per la alveno de la fervojo al la Valo de Almanzora, en 1885. La trajnstacio de Zurgena (en la kvartalo La Alfoquía) estis dum ĉirkaŭ unu jarcento la plej grava de la komarko kaj unu de la plej gravaj de la provinco.

## Demografio 
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2713 geloĝantoj de la municipo **Zurgena** estas 1374 inoj kaj 1339 viroj. En la 72-kvadratkilometra teritorio estas 7 setlejoj, kie loĝas 2619 geloĝantoj, kaj aliaj 94 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 24, 9 inoj kaj 15 viroj, kaj mortis 27, 13 inoj kaj 14 viroj. Tiel la natura kresko estis -3 (-0.1%). La laborkapabla loĝantaro estis 935 homoj (34.5%).

## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj de provinco Almería

## Eksteraj ligiloj 
* Zurgena.es, retpaĝaro de la Urbestraro.
* Zurgena - ĉe *Diputación Provincial de Almería*.
* Zurgena - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Andaluzio
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Muŝkaptuloj

**Muŝkaptuloj** povas esti:
* plantoj el la genro Dioneo kaj familio de Drozeracoj.
* La birdoj de la genro de Muscicapa aŭ Muscikapoj.
* Pli ĝenerale konsiderate la birdoj de la familio de Muŝkaptuledoj. kiu enhavas la genron *Muscicapa*.
Off the Wall

***Off the Wall*** (1979) estis la kvina solkantita muzika albumo de Michael Jackson. Produktistoj de la albumo estis Michael Jackson kaj Quincy Jones. La muzikspeco de la albumo konsistas sukcesa kombinaĵo de diska kun popa kaj balado. Totale, ĝi vendis 20.000.000 ekzempleroj en la tuta mondo kaj la plej konataj kantoj de la albumo estas "''Don't stop til' you get enough*", "*Rock with you*" kaj "*She's out of my life''".

Kategorio:Ritmenblusaj muzikalbumoj
Kategorio:Muzikalbumoj aperintaj en 1979
Tetiso (luno)

**Tetiso** estas unu el la ĉefaj naturaj satelitoj de la planedo Saturno.

Ĝia nomo devenas el tiu de Tetiso, titanino kaj mara diino laŭ la helena mitologio.

## Historio 
La itala astronomo Giovanni Domenico Cassini, malkovrinte kvar saturnajn satelitojn inter 1671 kaj 1684 (Tetiso, Diono, Reo kaj Japeto), decidis nomi ilin la "ludovikaj ĉielkorpoj", honore al la franca reĝo Ludoviko la 14-a. Li malkovris Tetison per granda teleskopo de li mem instalita ĉe la Observatorio de Parizo. Tamen, jam ekde la fino de la 17-a jarcento la astronoma komunumo kutimis nomi la tiam kvin konatajn saturnajn satelitojn laŭ ilia numero, ekde Saturno I ĝis Saturno V (Tetiso, Diono, Reo, Titano kaj Japeto). La nombroj paŝon post paŝo plialtiĝis post la malkovro de la sekvaj satelitoj, Mimaso (1789), Encelado (1789) kaj Hiperiono (1848). Nur tiam la ordo definitiviĝis, kaj ne plu ŝanĝiĝis, ĉar la sekvaj satelitoj ĉiam ricevis pli altajn numerojn.

En 1847, John Herschel (filo de William Herschel, la malkovrinto de Mimaso kaj Encelado) unue sugestis la nuntempajn nomojn de la satelitoj. Iom post iom, lia propono akceptiĝis kaj *Saturno III* ricevis la nomon Tetiso.

## Fizikaj ecoj 
Tetiso estas glacia ĉielkorpo, simile al Diono kaj Reo. Ĝia denso estas aparte malalta (970&nbsp;kg/m³), kio supozigas, ke ĝi preskaŭ entute konsistas el akva glacio.

La tetisa surfaco abundas je krateroj, kaj videblas multaj frakturoj, kaŭzitaj de rompiĝoj de la surfaca glacio. La refleksiveco de Tetiso estas unu el la plej altaj en la tuta sunsistemo: ĝia geometria albedo valoras 1,229.

## Rilatoj kun la aliaj satelitoj 
La saturnaj lunetoj Telesto kaj Kalipso laŭiras la saman orbiton kiel Tetiso, kaj situas respektive en ties punktoj de Lagrange L4 kaj L5; alivorte, ili situas respektive 60 gradojn antaŭe kaj 60 gradojn malantaŭe al Tetiso.

## Esplorado 
La  la kosmosondilo Cassini superflugis Tetison je distanco de 1500 kilometroj. Ne estas planataj estontaj, plej proksimaj superflugoj fare de la usona esplorilo.

## Referencoj 
Kategorio:Lunoj de Saturno
Giovanni Domenico Cassini

**Giovanni Domenico CASSINI**  (naskiĝis en Perinaldo la , mortis en Parizo la ) estis itala matematikisto, astronomo, inĝeniero, kuracisto kaj vivosciencisto. Li estis profesoro pri astronomio ĉe la Universitato de Bolonjo kaj, en 1671, iĝis estro de la Observatorio de Parizo.

Cassini estis naskita en Perinaldo proksime de San Remo Italio. Li komencis sian karieron kiel astrologo sed baldaŭ laciĝis pri astrologio kaj aliĝis al la racia aliro, kiu karakterizis la pensrevolucion en scienco dum la Renesanco.

Al lia merito estas faritaj kelkaj malkovroj en la sunsistemo. Li mezuris la distancon al Marso kaj tiel estis la unua, kiu mezuris la distancon al planedo kaj krome eblas dedukti la distancon de la Tero al la suno laŭ la 3-a Leĝo de Kepler. Li esploris la planedon Jupitero kaj malkovris la grandan ruĝan makulon, kaj malkovris la spacon nomatan laŭ li en la ringoj de Saturno. Al lia kredito ankaŭ estas la malkovro de kvar satelitojn de Saturno: Japeto (1671), Reo (1672), Diono kaj Tetiso (1684), kiuj li nomigis.

Dum sia tuta vivo, Cassini laboris pri topografia mapo de Francio per triangulado. Sian laboron daŭrigis sia filo kaj nepo, kiuj fine kompletigis la zorgeman laboron, en 1789 aŭ 1793 - Tiutempe la verko estis traktata kiel artaĵo kaj la mapo estis publikigita kiel "Carte de Cassini" (Cassini-mapo).

Estas Cassini-kratero kaj sur la Luno kaj Marso kiuj ricevis lian nomon.

En 1997, NASA lanĉis kosmoŝipon por studi Saturnon kaj ĝiajn lunojn, nomitajn Cassini, nomitan laŭ li.

## Vidu ankaŭ 
* 24101 Cassini

Kategorio:Italaj astronomoj
Kategorio:Italaj matematikistoj
Kategorio:Universitato de Bolonjo
Kategorio:Mortintoj la 14-an de septembro
Kategorio:Membroj de la franca Akademio de Sciencoj
Kategorio:Reĝa Societo de Londono
Guijo de Coria

**Guijo de Coria** [GIĥo de KOrja] estas municipo de Hispanio, en la provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj la regiono Ekstremaduro. La municipan nomon respegulas la blazono, kiu bildigas olivarban branĉon. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *guijeños*.

## Situo 
Guijo de Coria estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 444 m; je 86&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 146&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 74,75&nbsp;km². Ĝi estas je ĉirkaŭ 18&nbsp;km de Coria, la plej proksima urbo al kiu la nomo submetiĝas, kaj je ĉirkaŭ 30&nbsp;km de Plasencia, en etenda ebenaĵo je 445 m super marnivelo kaj sude de la Sierra de Gata kaj norde de la rivero Alagón, ĉefa alfluanto de la rivero Taĵo. La municipa teritorio limas norde kun Santibáñez el Alto kaj Villa del Campo, sude kun Morcillo kaj Coria, oriente kun Pozuelo de Zarzón kaj Guijo de Galisteo kaj okcidente kun Calzadilla.

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe rura turismo kaj enspezoj pro centraloj de suna energio

## Vidindaĵoj 
En Guijo de Coria troviĝas la jenaj vidindaĵoj:

*  Preĝejo de Sankta Stefano .
*  Ermitejo de Kristo  
*  Ermitejo de *Ntra. Sra. de la Consolación *.
*  Monaĥejo de *Beata María de Jesús, la Sabia de Coria *.
*  Monumento al la *Beata de María de Jesús *
*  Lago 

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Hochdorf (distrikto)

La **distrikto Hochdorf** (germane **Amt Hochdorf**) estas administra unuo de Kantono Lucerno. Ĝi havis 64108 loĝantojn la 31-an de decembro 2007. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Hochdorf.

## Geografio 
La distrikto Hochdorf situas en la Svisa Mezlando. Ĝi estas la nordorienta parto de Kantono Lucerno kaj etendiĝas en la lucerna parto de la tiel nomita valo *Seetal*, kiu ricevis sian nomon de la Lago de Baldegg kaj la Lago de Hallwil. La sudan limon de la distrikto formas la rivero Reuss. La distrikto kovras areon de 183,95&nbsp;km². La plej granda komunumo de la distrikto estas la urbo Emmen, kiu fakte apartenas al la aglomeraĵo de Lucerno.

## Najbaraj distriktoj 
La distrikto Hochdorf limas en nordo al la distriktoj Kulm kaj Lenzburgo (ambaŭ en Kantono Argovio) , en oriento al la distrikto Muri (Kantono Argovio), en sudo al la distrikto Lucerno, kaj en okcidento al la distrikto Sursee.

## Trafiko 
Tra la distrikto Hochdorf pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, kiu estas konata sub la nomo Seetal-Fervojo.

Tra la suda parto de la distrikto pasas la nacia aŭtoŝoseo A14 de Lucerno al Zugo. En sudokcidento en Emmen troviĝas la aŭtoŝosekruco de A2 kun A14.

## Historio 
Hochdorf estis de 1386 ĝis 1418 lucerna voktejo. Ek de 1418 ĝi estis parto de la kamparvoktejo Rothenburg, la tiel nomita ekstera voktejo. Post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 la interna kaj ekstera distriktoj Rothenburg estis kunigitaj al la nuna lucerna distrikto Hochdorf.

## Komunumoj de la distrikto Hochdorf 
La distrikto Hochdorf konsistas el 14 komunumoj (stato de la 1-a de januaro 2009). Jen la aktuala listo:

## Eksteraj ligiloj 
* La distrikto Hochdorf en la retejo de Kantono Lucerno 
* La distrikto Hochorf en la Historia Leksikono de Svislando

!
Telgárt

eta|maldekstra|250ra|Viadukto en Telgárt
eta|maldekstra|250ra|Viadukto de Telgárt
**Telgárt** (hungare *Garamfő*) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Brezno. Historiaj loknomoj estis: la slovaka **Švermovo** inter 1948-1990 (honore al komunista politikisto) Jan Šverma) kaj la hungara *Telgard* aŭ *Telgárt* ĝis 1899.

## Situo 
Telgárt situas sur malebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ ĉefvojo Brezno-Poprad aŭ -Dobšiná, laŭ fervojo Košice-Brezno. La lasta urbo troviĝas 46, Poprad 30 km.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1326. En 1828 vivis tie en 126 domoj 1323 homoj. En 1910 loĝis en Garamfő 1494 homoj, (1408 slovakoj, 30 hungaroj, 8 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Vaľkovňa, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la faŝistoj venĝe bruldetruis la vilaĝon. En 2001 loĝis en Telgárt 1539 homoj (1389 slovakoj, 138 ciganoj, 2 ĉeĥoj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* grekokatolika preĝejo omaĝe al Sankta Triunuo de 1784
* 2 fontoj, proksime fontas rivero Hron

Kategorio:Municipoj en distrikto Brezno
Hernán-Pérez

**Hernán-Pérez** (signifas Ferdinando Pérez, tio estas nomo de viro) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *hernanpereños* aŭ *conejeros* (kuniklistoj). La censita populacio en 2008 estis de 514 loĝantoj.

## Situo 
Hernán-Pérez estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Sierra de Gata. La surfaco de ties teritorio estas de 35,76&nbsp;km².

## Historio
Dolmenoj atestas pri prahoma loĝado en la areo. Poste estis setlejoj en la Epoko de Metaloj, ĉar restis tomboj (steleoj). LA nomo de la vilaĝo devenas de la Superulo de la Ordeno de Alcántara Fernán Pérez, kiu reloĝigis la zonon post la Reconquista. Same tiu fakto atestas pri la feŭda aparteno de la vilaĝo dum jarcentoj.

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Antanas Garbauskas

**Antanas GARBAUSKAS** (naskiĝis la  en Skapiškis, distrikto Kupiškis, mortis la  en Vilnius, enterigita en Antakalnis-tombejo) estis artisto vitralisto, restaŭristo, pedagogo kaj esperantisto.

## Vivo
En 1958 finis Vilnan Instituton pri Belarto, oficis kiel direktoro de Vilna Arta Infanlernejo (1958-1960), estris belartan fakon en Nacia Čiurlionis-Artlernejo (1960-1993)  kaj de 1960 en ĝi instruis. Li iniciatis fondon de restaŭrada vitral-metiejo (1971), la unua en Litovio. Ĝis 1980 li laboris ĉi tie kiel restaŭristo. 

A. Garbauskas rekreis vitralojn por preĝejo de St. Johanoj (1970-1979) kaj  preĝejo de Ĉiuj sanktuloj en Vilno, por katolika preĝejo, Ermitaĵo en Peterburgo. Li kreis maldikvitrajn  kaj dikvitrajn vitralojn por internoj de preĝejoj en Litovio kaj eksterlande kaj por internoj de sociaj konstruaĵoj. Li kreis ankaŭ etformajn vitralajn miniaturojn, de 1957 partoprenis en litovaj kaj eksterlandaj ekspozicioj.

## Esperantista agado
Esperanton A. Garbauskas memlernis en 1956. Lia diploma laboro vitralo *Esperanto–amiko de paco* estis prezentita en la 6-a Monda Festivalo de Junularo kaj Studentaro en Moskvo 1957. Li ilustris Esperanto-lernolibron  de Ipolitas Cieška kaj Juozas Petrulis, pentris multajn ilustraĵojn kaj afiŝojn pri Esperanto, ornamis Esperanto-ekspoziciojn per konvenaj bildoj kaj desegnaĵoj.

## Distingoj
* Unuagrada Medalo de Ordeno de Litova Grandduko Gediminas

## Verkoj
* *Al luma estonteco* (Nacia Biblioteko de Martynas Mažvydas, 1963)
* *Sanktuloj* (preĝejo en Rietavas, 1973)
* *Evangelistoj* (preĝejo en Inturkė,  1977)
* Vitraloj en muzeo de Kristijonas Donelaitis, Tolminkiemis, (1979)
* *La Jaro* (laŭ libro de Kristijonas Donelaitis, Muzeo de Maironis pri Litova Literaturo, Kaunas, 1985)
* *Florado* (preĝejo en Uliūnai, 1987)
* *Litovio de krucoj* (preĝejo de Sankta Anna en Vilnius, 1988)
* Vitraloj en kapelo de gimnazio La 16a de Februaro en Hüttenfeld (1993)
* *Sankta Familio* (preĝejo en Sintautai, 1995)
* *Resurekto* (preĝejo Sintautai, 1995)

## Referencoj
Kategorio:Litovaj esperantistoj
Altwis

**Altwis** estas komunumo en la distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 352 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Altwis situas en la valo *Seetal* sur la ebenaĵo inter la Lago de Baldegg kaj la Lago de Hallwil laŭlonge de la strato de Hochdorf al Lencburgo.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Altwis limas en nordo al Aesch, en oriento kaj sudo al Hitzkirch, kaj en okcidento al Ermensee.

## Trafiko 
La komunumo estas konektita per la buslinio de Hitzkirch al Schongau al la publika trafikreto. La fervojlinio de Lencburgo al Lucerno pasas okcidente de la komunumo. La plej proksima haltejo troviĝas en distanco de 1 km en Ermensee.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Altwis datiĝas el la jaro 1113 kiel *Altwise*.

La vilaĝo fariĝis en la jaro 1415 per la konkero de la iam kiburga kaj poste habsburga voktejo Richensee posedaĵo de la urbo Lucerno. En la jaro 1425 ĝi aliĝis al la *Liberaj Distriktoj* kaj post la Helveta Revolucio en la jaro 1803 ĝi fariĝis komunumo de distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno. La komunumo ne disponas pri propra preĝejo, sed apartenas al la paroĥo Hitzkirch.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Altwis
* Altwis en la Historia Leksikono de Svislando
* Profilo de la komunumo en la retejo de la kantono
Herguijuela

**Herguijuela** [ergiĤŬEla] estas municipo kaj loĝloko de Hispanio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma komunumo aŭ regiono Ekstremaduro, al ties pli norda provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj al la komarko *Tierra de Trujillo*. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *herguijueleños*. 

## Situo 
Herguijuela estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo. La surfaco de ties teritorio estas de 41,97&nbsp;km².

## Ekonomio
Enspezofontoj estas precipe agrikulturo kaj brutobredado.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Higuera (Cáceres)

**Higuera** aŭ Higuera de Albalat [iGEra] (Figarbo, kies folio videblas en la blazono) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *higuereños*. La censita populacio en 2008 estis de 108 loĝantoj.

## Situo 
Higuera de Albalat estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo; je 100&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 141&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 40,54&nbsp;km². Ĝi situas je 30&nbsp;km de Navalmoral de la Mata, plej proksima urbo atingebla perbuse. Je 55&nbsp;km de Trujillo, je 79 de Plasencia, je 82 de Guadalupe kaj je 216 de Madrido.

## Ekonomio 
eta|300px|Vidaĵo de Higuera.
eta|300px|Enirejo al Higuera.
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Demografio 
## Geografio 
La vilaĝo situas inter la montaretoj El Campillo kaj El Frontal, ene de la periferio protekta de la Nacia Parko de Monfragüe, kaj pro tio ĝuas de flaŭro kaj faŭno protektitaj kaj pejzaĝo belega. La municipa teritorio etendiĝas norde ĝis la rivero Taĵo, ene de la komarko de Los Ibores kaj la *Mancomunidad del Campo Arañuelo* (Municiparo).

## Historio 
Kun la najbaraj komunumoj de Romangordo kaj Casas de Miravete, integras la nomita *Campana de Albalat* (Sonorilo de Albalat), municipa organizaĵo kiu datiĝas de la 13a jarcento kaj kiu grupigis en unusola konsilantaro la municipojn de la tri vilaĝoj kaj de aliaj municipoj aktuale malaperintaj. Oni diras, ke temas pri la plej antikva municiparo de Ekstremaduro.

La nomo devenas de la antikva araba medino konata kiel *Maĥada Albalat* (kio signifas “pasejo, ŝoseo”). La medino datiĝas de la 11a jarcento kaj ties ruinoj povas ankoraŭ estis vidataj ĉe la rivero Taĵo, ene de la municipa teritorio de Romangordo.

Aktuale, la *Campana de Albalat* restas kiel memoraĵo kaj servas al la tri municipoj por komuna organizado de diversaj festoj kaj aktivaĵoj.

## Vidindaĵoj 
* Ruinoj de islama fortikaĵo de la 10a kaj 11a jarcentoj en la monto de Castil Oreja.
maldekstra|eta|300px|Vidaĵo de la Preĝejo de San Sebastián.
* Preĝejo de San Sebastián de la 16a kaj 17a jarcentoj, kun sonorilturo de du partoj el ŝtono kaj el briko, simbolo de la vilaĝo. Oni supreniras per helika ŝtuparo en ekstera cilindro. En la interno estas ununura navo, poligona absido kaj diversaj retabloj kaj figuroj.
* **Ponto de Albalat** je 10&nbsp;km konstruita en epoko de la imperiestro Karlo la 1-a.
* Vojoj de kampara piedirado ĉefe en areo de abandonitaj minejoj kaj akvorezervujo.

## Eksteraj ligiloj 
(En la hispana)
* Informo de la municipo en la Portalo de la *Mancomunidad Campo Arañuelo* .
* Higuera en la socia retejo Facebook.
* Pri la municipo en la regiona ĵurnalo *Hoy*.

## Notoj 
Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Hinojal

**Hinojal** [inoĤAL] (Fenkolejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *hinojaliegos*. La censita populacio en 2008 estis de 439 loĝantoj.

## Situo 
Hinojal estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Llanos de Cáceres, je altitudo de 338 m; je 34&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 94&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 63&nbsp;km².

## Ekonomio 
Agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado. Etendaj herbejoj kie abundas la granda otido.
eta|maldekstra|500px|Hinojal

## Historio 
Estas arkeologiaj restaĵoj de antikvaj setlejoj eĉ antaŭaj al la epoko romia kiaj ŝoseo, ponto (ankoraŭ uzata) kaj restaĵoj de muelejoj de cerealo. Estas ankaŭ araba tombejo ĉe ermitejo, nomita de San Berto, de specifa formo (stilo de templanoj) kun restaĵoj de freskoj interne.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Holguera

**Holguera** [olGEra] estas municipo de Hispanio, en la provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj la regiono Ekstremaduro. La municipan nomon respegulas la blazono, kiu bildigas olivarban branĉon. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *holgueranos*. 

## Situo 
Holguera estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 270 m. La surfaco de ties teritorio estas de 37,19&nbsp;km².

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Demografio 
Komence de la 19a jarcento oni integris la vilaĝeton de Grimaldo en tiu, sed sendependiĝis komence de la 20a jarcento kaj denove integriĝis fine de la 20a jarcento.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Kategorio:Provinco de Kacereso
Herreruela

**Herreruela** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas populare *belitres*. La censita populacio en 2008 estis de 381 loĝantoj.

## Situo 
Herreruela estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valencia de Alcántara, je altitudo de 315 m; je 50&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo en direkto al Portugalio (ankaŭ je 50&nbsp;km de la landlimo) kaj je 110&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 113,72&nbsp;km².

## Limoj de la municipa teritorio 
Herreruela limas kun:
* Brozas norde.
* Aliseda oriente.
* Salorino okcidente. 
* Alburquerque sude.

## Ekonomio
Ĉefaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado (kaproj, porkoj, ŝafoj). Lastatempe komenco de rura turismo pro proksimeco de Sierra de San Pedro.

## Monumentoj 
* '*Preĝejo de *Nuestra Señora de la Encarnación***, konstruita en la 18a jarcento.
* **Casa Grande aŭ de la Markizino**, granda domo de kolonia stilo de fino de la 19a jarcento, konstruita ĉe la placo, kvankam aktuale nur la fasado estas en bona stato.
* **El Bujío*' aŭ Ermitejo de Sankta Johano, antikva ermitejo konstruita el ŝtono for de la vilaĝo en la 17a jarcento, aktuale en ruinoj. Eble la plej antikva konstruaĵo de la vilaĝo.

Kiel kurioza monumento estas antikva ventomuelejo, ankoraŭ stare sed restas nur la ekstera strukturo.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Hronská Dúbrava

**Hronská Dúbrava** ( ) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala loknomo estis *Dubrava*, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.

## Situo 
Hronská Dúbrava situas en valo, laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ aŭtoŝoseo kaj fervojo Žiar nad Hronom-Zvolen. La lasta urbo troviĝas 11, Žiar nad Hronom 13 km.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1382 en formo *"Dubroua"* kaj en 1464 en formo *"Bessenew"*. En 1828 vivis tie en 50 domoj 316 homoj. En 1872 la fervojo atingis la vilaĝon. Iom poste reloj konstruiĝis al diversaj direktoj. En 1910 loĝis en Felsőbesenyő 453 homoj, (324 slovakoj, 102 hungaroj, 10 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Žiar nad Hronom, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Hronská Dúbrava 387 homoj (363 slovakoj, 13 ciganoj kaj aliaj).

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom
Bartošova Lehôtka

**Bartošova Lehôtka,** ( ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom.
eta|dekstra|330px|Bartošova Lehôtka troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 9 km²
* Supermara alteco: 390 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 410
* Poŝtkodo: 966 31
* Aŭtokodo: ZH
* Telefonprefikso: 45

## Situo 
Bartošova Lehôtka situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Kremnica-Ladomerská Vieska, laŭ fervojo Zvolen-Kremnica. La lasta urbo troviĝas 6 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1396. En 1828 vivis tie en 50 domoj 316 homoj. En 1910 loĝis en Bartos 473 homoj, (403 slovakoj, 39 hungaroj, 15 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Kolĥozo formiĝis en 1962. En 2001 loĝis en Bartošova Lehôtka 421 homoj (ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka el la 15-a jarcento, en 1732 barokigita
* baroka kapelo
* statuo pri Johano Nepomuka de 1783

## Eksteraj ligiloj 
* Bartošova Lehôtka sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom
Dolná Trnávka

**Dolná Trnávka,** ( ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis **Alsó-Trnavka**, poste pro la hungariga politiko la komunumo ricevis hungarecan nomon.
eta|dekstra|330px|Dolná Trnávka troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 3 km²
* Supermara alteco: 240 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 350
* Poŝtkodo: 966 21
* Aŭtokodo: ZH
* Telefonprefikso: 45

## Situo 
Dolná Trnávka situas laŭ rojo, (Hron preterfluas), laŭ traira flankovojo. Žiar nad Hronom troviĝas 6 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1388 laŭ latina formo *"Thornoka Inferior"*. En 1828 vivis tie en 30 domoj 196 homoj. En 1910 loĝis en Alsótárnok 316 homoj, (escepte 2 hungarojn ĉiuj slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 2-a mondmilito partizanoj bataladis en la najbara arbaro. En 1957 kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis en Dolná Trnávka 358 homoj (escepte 2 ĉiuj slovakoj).

## Eksteraj ligiloj 
* Dolná Trnávka sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom