open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Manhattan (Kansaso)

|- align=center
| colspan=2 | **Bazaj informoj**
|- valign=top
| Ŝtato
| Kansas
|- valign=top
| Regiono
| Central
|- valign=top
| Distrikto
| Riley, Pottawatomie
|- valign=top
| Urbestro
| Tom Phillips
|- valign=top
| Areo
| 38,9 km²
|- valign=top
| Loĝantaro
| 49 462 (2006)
|- valign=top
| Homdenseco
| 1270 personoj/km²
|- valign=top
| &nbsp;&nbsp;Oficiala retpaĝo
|http://www.ci.manhattan.ks.us
|- align=center
| colspan=2 | **Loko de Manhattan en la ŝtato Kansas**
250px
|}

**Manhattan** estas urbo en la ŝtato Kansas en USA. La urbo troviĝas en la distrikto Riley, la malpli granda parto ankaŭ en la distrikto Pottawatomie. La urbon oni nomas ankaŭ **The Little Apple** (Malgranda pomo), derivita de la kromnomo por Novjorko *The Big Apple* (Granda pomo), kies urboparto Manhattan estas multe pli bone konata ol Manhattan en Kansas.

En distanco de 13 km okcidente de Manhattan troviĝas Fort Riley, unu el la plej signifaj militbazoj de Usono.

## Servoj 
* Kansasa Ŝtata Universitato

## Ĝemelurboj 
Ĝemelurboj de Manhattan estas (en krampoj indikite ekde kiam):

* 20px Dobřichovice, Ĉeĥio, (2004)

## Eksteraj ligiloj 
* **Oficialaj retpaĝoj de la urbo**
** Convention and Visitor's Bureau
** Official city web site
** Manhattan Kansas business directory 
** City of Manhattan, KCN 
* **Gazetaro de Manhattan**
** The Manhattan Mercury
* **Pliaj ligiloj**
** Manhattan's Sunset Zoo
** Manhattan's Insect Zoo

Kategorio:Urboj de Kansaso
Listo de prezidentoj de la Esperanto-klubo de Prago

*1902 Eduard Weinfurter
*1903 Vojtěch Kraus
*1907 Ing. Jan Hofman
*1907 Gustav Ctibor
*1909 Prof. D-ro Václav Rosický
*1914 Vojtěch Kraus
*1918 Josef Eiselt
*1924 Konstantin Koutek
*1926 Rudolf Hromada
*1932 -1958 Jaroslav Šustr
*1958 Jaroslav Mařík
*1963 Miloš Rudolf
*1965 Jindřich Ondráček
*1966 Arĥ. Josef Drlík
*1968 Prof. D-ro Rudolf Horský
*1969 Vladimír Kalivoda
*1970 Prof. D-ro Rudolf Horský
*1972 Arĥ. Josef Drlík
*1975 Ladistav Kynčl
*1978 D-ro Jaromír Jermář, CSc. 
*1979 Jindřich Ondráček
*1984 Helena Štruncová
*1988 Ing. Ludvík Veselý
*1989 Ing. Zbyněk Khail
*1991 Květa Hubnová
*1994 Jiří Patera
* 2003 Josef Trojan
* 2010 Jiří Patera
* 2012 Josef Trojan
* 2014 Tomáš Břicháček

Kategorio:Esperanto-klubo de Prago
Kategorio:Listoj de homoj
Segilakrigaj strigoj

**Segilakrigaj strigoj** aŭ ***Aegolius*** estas eta birda genro de strigedoj. Tri el la kvar specioj estas limigitaj al la Nova Mondo, sed la Funebra strigo (Boreala strigo) havas ĉirkaŭpolusan teritorion tra Nordameriko, Eŭrazio, la Alpoj kaj la Rokmontaro. La nomo de Segilakrigaj strigoj devenas el la komparo el ties voĉoj kun la sonbruo de iu kiu akrigas segilon.

La specioj estas jenaj:
* Funebra strigo aŭ Boreala strigo, *Aegolius funereus*
* Norda akrigostrigo, *Aegolius acadicus* 
* Senpunkta akrigostrigo, *Aegolius ridgwayi*
* Sablofrunta strigo, *Aegolius harrisii*

Tiuj estas esence noktemaj arbaraj strigoj de mezvarmaj aŭ pli malvarmaj klimatoj; la du plej nordaj specioj reproduktiĝas en arbaroj de koniferoj de Nordameriko, kaj la Senpunkta akrigostrigo kaj la Sablofrunta strigo (Centra kaj Sudameriko respektive) estas specioj de nubmontaro aŭ kverkarbaro.

Tiuj estas ĉefe loĝantaj birdoj, sed la plej nordaj specioj almenaŭ foje moviĝas suden aŭ al pli malaltaj altitudoj en aŭtuno. Tiuj movoj estas malfacile pristudeblaj pro la problemoj detekti tiujn noktajn strigojn for de la reprodukta sezono kiam ili ne alvokas.

La strigoj de la genro *Aegolius* estas etaj, diketaj, mallongvostaj kaj larĝflugilaj, kun grandaj rondoformaj vizaĝaj diskoj. La specioj varias el 18-27 cm de longo. La strigoj de la genro *Aegolius* estas malhelbrunaj aŭ nigraj supre kaj blankecaj aŭ sablokoloraj sube, markitaj de strioj aŭ punktoj en la du nordaj formoj. La kapo estas granda, kun flavaj okuloj kaj tre markita vizaĝdisko. La flugo estas forta, vigla kaj rekta.

Tiuj strigoj manĝas ĉefe rodulojn kaj aliajn etajn mamulojn kiel ĉefaj predoj, sed ankaŭ manĝas birdojn, vespertojn, insektojn kaj aliajn senvertebrulojn depende de la disponeblo.

La strigoj de la genro *Aegolius* reproduktiĝas en arbaj truoj, kie la ino demetas kelkajn ovojn. Ili havas ripetajn fajfajn alvokojn en la reprodukta sezono.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Stiles kaj Skutch, *A guide to the birds of Costa Rica* ISBN 0-8014-9600-4
* Hilty, *Birds of Venezuela* ISBN 0-7136-6418-5
* *National Geographic Field Guide to the Birds of North America* ISBN 0-7922-6877-6
* Mullarney, Svensson, Zetterstrom kaj Grant, *Collins Bird Guide* ISBN 0-00-219728-6

Kategorio:Strigedoj
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Komunumaro Alzey-Land

La **komunumaro Alzey-Land** - germane *Verbandsgemeinde Alzey-Land* - estas administra komunumaro en Germanio. Ĝi troviĝas en la distrikto Alzey-Worms de la federacia lando Rejnlando-Palatinato, kaj situas ĉirkaŭ la distrikta ĉefurbo Alzey, kiu tamen mem ne apartenas al la komunumaro. Fine de la jaro [[]] la komunumaro havis sume  loĝantojn. La administrejo de la komunumaro centre plenumas iujn oficejajn servojn por la loĝantoj de ĉiuj membraj komunumoj, kiuj parte en komparo kun aliaj partoj de Germanio havas relative malmultajn loĝantojn, tial ke vivteno de administrejo kun ĉiuj servoj en ĉiu unuopa komunumo estus malekonomia.

## Unuopaj membraj komunumoj 
## Kulturo 
La komunumaro unufoje ĉiujare, dum la lasta semajnfino de junio, en unu el la membrokomunumoj okazigas vinfeston.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* paĝoj de la komunumaro

[eta|maldekstra|200px|[Bechtolsheim]]

Kategorio:Distrikto Alzey-Worms
Alzey-Land
Alzey-Land
SL-1

dekstra|eta
**SL-1** aŭ **Stationary Low-Power Reactor Number One** (Senmova Malalte Povuma Reaktoro Unua) estis eksperimenta nuklea centralo de la Usona Armeo. En januaro 1961 okazis en ĝi nuklea akcidento, kiu mortigis tre laboristojn. Ĝi estas la sola nuklea centralo en Usono, en kiu okazis mortiga akcidento.

Kategorio:Nukleaj centraloj
István Incze (pentristo)

**INCZE István** (ince) rumanuja hungara pentristo naskita en Kézdivásárhely la 21-an de septembro 1905 kaj mortinta en Târgu Mureş la 11-an de aŭgusto 1978.

## Biografio
Incze studis inter 1930-33 en Belarta Altlernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro de Kluĵo kaj poste en 1935 en Belarta Altlernejo de Bukareŝto. Li instruis desegnon en Târgu Mureș. Inter 1933-44 li estis ano kaj ekspozicianto de Barabás Miklós Céh. Lin influis la pentrado la la francaj impresionistoj, precipe Vincent van Gogh. Lia majstro estis Aurel Ciupe.

## Individuaj ekspozicioj
*1988 • Kulturpalaco, Târgu Mureș (heredaĵekspozicio)
*1996 • Vármegye Galéria, Budapeŝto

## Bibliografio
*M. KISS P.: ~, Művészet, 1975/2.
*MURÁDIN J.: ~ gyűjteményes kiállítása, Utunk, 1988/13.

## Fonto
*Artportalo.hu 

Incze, I.
Kander-Glaĉero

**Kander-Glaĉero** (germane **Kandergletscher** en kelkaj mapoj ankaŭ **Kanderfirn**) estas valglaĉero sur la teritorio de la komunumo Kandersteg en la Bernaj Alpoj en Svislando. Ĝi havas longecon de 6,75 km, en la valo averaĝan larĝecon de 1,5 km kaj kovras areon de 13,92 km².

## Priskribo 
La glaĉero havas sian originon ĉe la okcidenta flanko de Tschingelhorn kaj sur la preskaŭ komplete per glacia kovrita *Petersgrat*, kiu havas altecon de ĝis 3203 m s.m. kaj laŭ kiu kondukas la limo inter Kantono Berno kaj Kantono Valezo. Petersgrat estas grava glacialportareo por Kander-Glaĉero. La glaĉero fluas kun regula deklivo de proksimume 10 % sudokcidenten, en nordo ĝin flankigas la krutaj rokvandoj de Blüemlisalp. En sia suba parto oni nomas la glaĉeron ankaŭ **Alpetli-Glaĉero** (germane **Alpetligletscher**). La frunto de la glaĉerlango situas nuntempe (2007) je alteco de 2300 m s.m. supre de la kruta rokvando al la *Gastern-Valo* kiel nomiĝas la plej supra parto de *Kander-Valo*. La elfluanto de Kander-Glaĉero, respektive Alpetli-Glaĉero estas la rivero Kander, kiu alfluas la Lagon de Thun. En nordoriento Kander-Glaĉero estas ligita tra la firnkovrita Tschingelpass (2787 m s.m.) kun Tschingel-Glaĉero.

## Altmontara turismo 
Ĉe la rokdeklivo de Mutthorn sude de la pasejo al Tschingelfirn situas la Mutthorn-Kabano de Svisa Alpismo-Klubo (SAC) je alteco de 2900 m s.m.. La kabano atingeblas nur super glaĉeroj, aŭ de *Gastern-Valo* aŭ de *Lauterbrunnen-Valo*.

## Eksteraj ligiloj 
* Kanderglaĉero sur la Svisa Glaĉermezurreto de ETH-Zuriko

Kategorio:Glaĉeroj en Svislando
Kategorio:Glaĉeroj de la Alpoj
Kategorio:Kantono Berno
Kategorio:Berna Oberlando
Balotaszállás

**Balotaszállás** (balotasAlAŝ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono *Suda Ebenaĵo*, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskunhalas, kiu troviĝas 11 km-ojn for.

## Bazaj informoj 
* Areo: 105&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1650
* Poŝtkodo: 6412
* Telefonprefikso: 77

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Budapeŝto-Beogrado. Ĉefvojo Dunaföldvár-Szabadka preteriras.

## Historio 
Antaŭ la hungaroj sarmatoj kaj avaroj loĝis tie. La tataroj faris senhoma la vilaĝon en 1241, Béla la 4-a setligis kumanojn. La unua mencio pri la komunumo okazis en 1493 en formo *Baltha-szállása*. Ŝajnas Baltha aŭ Balota estis kumana estro, szállás signifas tranoktejo. La turkoj okupis la vilaĝon en 1550, sekve ĝi senhomiĝis. Sur la kampoj oni paŝtadis. Post la turkoj formiĝis senfina vico de farmoj. El ili formiĝis vilaĝo en 1952. Dum la socialismo 2 kolĥozoj funkciis. Nuntempe krom la agrikulturo oni minas gason kaj nafton. En la vilaĝo aŭtonomio de ciganoj funkcias.

## Vidindaĵo 
* katolika preĝejo de 1999, kiun uzas ankaŭ aliaj eklezioj

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vinvilaĝoj
Antal Dávid

**DÁVID Antal** (ĝis 1944 *Dávid Iván*) estis rumanihungara/hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Kézdivásárhely 30-an de julio 1913 kaj mortinta en Budapeŝto la 26-a de julio 1988. Li estis la filo de kantkomponisto István Dávid.

## Biografio 
La mezlernejon Antal Dávid finis en sia naskiĝurbo kaj faris sian abiturientan ekzamenon en Budapeŝto 1932. En universitato de Innsbruck li studis farmakologion. Inter 1932 kaj 1934 li estis korespondanto de la loka Székely Újság. Ekde 1934 li estis interna kunlaboranto de la Brassói Lapok, pli poste de Keleti Újság, en 1941-45 *Szövetkezés* en Marosvásárhely kaj de Magyar Nép en Kolozsvár. En 1945 li translokiĝis Budapeŝton kaj li laboris kiel publikoficisto redaktante samtempe la ĵurnalon *Angyalföld*. Li publikis ankaŭ en la Erdélyi Helikon, Pásztortűz, Kelet Népe kaj Híd.

## Verkoj 
* *Hírek*, rakontoj [sub nomo Dávid Iván], Kézdivásárhely, 1936;
* *Üstökös a kéményen*, rakontoj [sub nomo Dávid Iván], Mvh., 1941;
* *Hazátlan voltam*, etromano, 1941;
* *Muzsikáló kút*, romano, 1969;
* *A kolozsvári futár*, porjunulara romano, 1972;
* *Háromszék nem alkuszik*, 1973;
* *Erdély nagy romlása*, roman-trilogio: *A sárkány papja*, , 1974; *A boldogított ország*, 1975; *Fordul az idő*, , 1977;
* *A tanú*, 1981;
* *Az első felvonás*, romano, 1982;
* *A szolgadiák*, biografia romano, 1983.

## Bibliografio 
* Tibor Tüskés: Korok és irányzatok az ifjúsági történelmi regényekben (Könyvtáros, 1975. 7. sz.);
* Bárdosi Németh János: Erdély nagy romlása (Jelenkor, 1978. 6. sz.);
* Majtényi Zoltán: Dávid Antal hetven éves (Élet és Irod., 1983. 30. sz.).

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Universitato de Innsbruck
Pirtó

**Pirtó** (pirtO) estas malgranda vilaĝo kun titolo "vinvilaĝo" en Hungario, en regiono *Suda Ebenaĵo*, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskunhalas.

Ĝi situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Budapeŝto-Beogrado, laŭ ĉefvojo Dunaföldvár-Szabadka.

## Historio
Dum la turka erao la regiono senhomiĝis, la loĝantoj loĝis nur en urboj, ekzemple Nagykőrös, Kecskemét, Szeged, Szabadka. Post la turkoj senfina serio de farmoj formiĝis, ĉar el la urboj la kamparanoj ne povis kulturi la teron kaj bredadi bestojn. El la farmoj formiĝis la vilaĝo. En 1882 la fervojo atingis la nunan vilaĝon.

## Vidindaĵo
* romkatolika preĝejo omaĝe al Nomo de Dipatrino

## Fontoj
* hungara Vikipedio
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.nagyvofely.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vinvilaĝoj
Albatros D.II

eta|Albatros D.II.
**Albatros D.II** [Albatros do-du] estis germana kutima batalaviadilo en 1916 ĝis komenco de 1917 (krom D.I). La diferenco inter D.I kaj D.II estis ĉefe ĉe la surfaca malvarmigo kaj la N-formaj mezstangoj, kiuj certigis pli bonan videblecon por la piloto.

La stabila kaj turneiĝema aviadilo estis – kun Fokker D.II - la ĉefa kaŭzo, pro kio la la aliancanoj peris sian aeran superecon en la okcidenta fronto. La D.II havis du lMG 08/15 (maŝipfusilon) muntitan super la motoron.

Ĝi estis produktita fare de Albatros kaj LVG en licenco kaj aperis en oktobro de 1916 sur la fronto (en januaro 1917 batalis jam 214 D.II). Samtempe produktis Oeffag laŭ licenco 20 Albatros D.II kiel serion 53 por la aŭstra-hungara armeo. Oeffag uzis por tio la 185-ĈP-an Austro-Daimler-an motoron.

En januaro de 1917 komenciĝis produktado de Albatros D.III, kiu anstataŭis dum printempo de 1917 ties antaŭulon. En majo batalservis duono, en novembro de 1917 nur ankoraŭ 20 Albatros D.I kaj II.

## Specifaĵoj 
Kategorio:Germanaj ĉasaviadiloj
Juluoj

La **juluoj** estas etno en Centr-Afrika Respubliko, Demokratia Respubliko Kongo kaj Sudano. La julua lingvo apartenas al la nilo-saharaj lingvoj. En la Cantr-Afrika Respubliko vias proksimume 4.000 (1996) juluoj, inkluzive de tiuj en aliaj landoj ili estas proksimume 7.000 homoj.

## Eksteraj ligiloj 
* pri la lingvo en *ethnologue*

Kategorio:Etnoj en Afriko
Kategorio:Etnoj en Centr-Afrika Respubliko
Kategorio:Etnoj en Demokratia Respubliko Kongo
Kategorio:Etnoj en Sudano
Kategorio:Etnologio
Kategorio:Etnografio
Lipót Herman

**HERMAN Lipót** estis hungara pentristo, grafikisto. Li naskiĝis en Nagyszentmiklós la 24-an de aprilo 1884 kaj mortinta en Budapeŝto la 1-an de julio 1972). Li estas Munkácsy-premiito (1952), eminenta artisto (1964).

## Biografio 
Inter 1901–1905 Lipót Herman lernis en *Mintarajziskola* en Budapeŝto ĉe Ede Balló, László Hegedűs, Tivadar Zemplényi. Li uzis kiel karikaturisto la pseŭnimon *Harag*. En 1905 li iris Munkenon, kie li lernis ĉe A. Ažbè. En 1909–10 li laboris en Berlin kaj kun Falus Elek li faris afiŝojn kaj libroilustraciojn. En aŭtuno de 1910 li venis hejmen kaj partoprenis en establo de artistkolonio *Kecskeméti Művésztelep*. En 1911 li studvojaĝis Parizon, Bruselon kaj Londonon. En 1919 dum la konsilantrepubliko li estis prezidanto de la belartissindikato (*Képző- és Iparművész Szakszervezetek Szövetség*). En 1920 li apartenis al la fondintoj de la *Szinyei Társaság*. En 1921 li estis en Germanio, poste en Nederlando, en Parizo, en Munkeno kaj Italio kaj partoprenis ankaŭ ekspoziciojn . Li ekspoziciis ekde 1905. Li havis ekspoziciojn en *Muzeo Ernst* (1920, 1924, 1954). Memorekspozicion oni organizis en 1974.

## Verkoj 
* *A művészasztal* (memoraĵoj kun propraj ilustraĵoj, Bp., 1959).

## Disĉiploj 
* Lajos Vajda (pentristo)

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

## Eksteraj ligiloj 
* Arto en Hungarujo

Herman L
Herman, L.
Esperanto-klubo de Prago

La **Esperanto-klubo de Prago** grupigas uzantojn de la Internacia Lingvo Esperanto en Prago, la ĉefurbo de Ĉeĥio. La Klubo estas loka organizaĵo de Ĉeĥa Esperanto-Asocio, kiu estas membro de Universala Esperanto-Asocio en Roterdamo. Ĝi ludas gravegan rolon por la Esperanto-movado en Prago.

## Historio 
La Esperantista Klubo en Praha estis fondita la 9-an de novembro 1902 kaj ties unua prezidanto estis elektita librovendisto kaj eldonisto Eduard Weinfurter. Kunfondinto de la klubo kaj ankaŭ  membro de la unua komitato de la klubo estis ankaŭ la ĉeĥa poeto Stanislav Kostka Neumann. Membroj de la klubo estis ankaŭ la filozofo Stanislav Kamarýt, la poetoj Josef Rumler, Jiří Karen, Čestmír Vidman kaj Eliška Urbanová, la skulptisto kaj medalisto Jiří Harcuba, la desegnisto kaj karikaturisto Pavel Rak, la aktoro Ota Sklenčka, la aktorino Eva Seemannová, la muzikkomponisto Štěpán Rak, la direktoro de Nacia Muzeo en Prago d-ro Vlastislav Zázvorka kaj aliaj.

La regulaj kunvenoj de la klubo okazas ĉiuĵaŭde (escepte de la somera libertempo) de la 14-a ĝis la 16-a horo en la kunvenejo en Prago, Ve Smečkách-strato n-ro 25 (proksime de la Venceslaa Placo).

## Prezidentoj 
## Vidu ankaŭ 
* Esperanto-movado en Prago

## Eksteraj ligiloj 
* Esperantistoj de la Praga kvartalo Malá Strana en la arkivo de Prago


Kategorio:Ĉeĥaj Esperanto-asocioj
Kategorio:Esperanto-movado en Prago
Kategorio:Esperanto en 1902
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1902
Kategorio:20-a jarcento en Ĉeĥio
Jakomaoj

La **jakomaoj** estas etno en Centr-Afrika Respubliko. Ili estas 160.000 homoj kaj konsistigas 4% de la loĝantaro de la lando. André-Dieudonné Kolingba, prezidento de la Centr-Afrika Respubliko de 1979 ĝis 1993, estis jakomao. 10.000 jakomaoj loĝas en Demokratia Respubliko Kongo

## Eksteraj ligiloj 
* www.state.gov/g/drl/rls/hrrpt/2001/af/8301.htm
* www.ethnologue.com/show_language.asp?code=yky

Kategorio:Etnoj
Kategorio:Etnoj en Afriko
Kategorio:Etnoj en Centr-Afrika Respubliko
Kategorio:Etnologio
Kategorio:Etnografio
Kategorio:Centr-Afrika Respubliko
Plánice

**Plánice** estas urbo en la okcidenta parto de Ĉeĥio kaj de ties historia regiono Bohemio. Ĝi situas en la regiono Plzeň kaj en la distrikto Klatovy, proksimume 40&nbsp;km de la ŝtatlimo kun Germanio. La unua skriba mencio pri la urbo devenas el la jaro 1362, en  ĝi havis .

## Historio 
Plánice-on fondis cistercianoj iam komence de komenco de la 14-a jarcento. La unua skribmencio pri ĝi devenas el la jaro 1329.

## Loĝantaro
## Partoj de urbo 
* **Plánice**
* Bližanovy
* Křížovice
* Kvasetice
* Lovčice
* Mlynářovice
* Nová Plánice
* Pohoří
* Štipoklasy
* Vracov
* Zbyslav
* Zdebořice

Ekde la 1-a de januaro 1980 ĝis la 23-a de novembro 1990 apartenis al la urbo ankaŭ Číhaň, Nový Dvůr kaj Plánička.

## Vidindaĵoj 
En la urbokerno estas muzeo de la ĉeĥa inventisto František Křižík (1847-1941), kiu naskiĝis en la urbo.

## Pluaj fotoj

Plánice čp. 1 (okr. Klatovy), zámek.JPG|Administra konstruaĵo de kastelo Plánice
Plánice (okr. Klatovy), kostel sv. Blažeje, od západu.JPG|Preĝejo de sankta Blazeo
Plánice 19.JPG|Plánice
Plánice 47.JPG|Plánice


Kategorio:Urboj en distrikto Klatovy
Kategorio:Municipoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Blatna montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Úslava
Gbajaoj

La **gbajaoj** (**bajaoj**, *Baya*, ankaŭ nomataj *Baya-Mandjia* aŭ *Gbaya*) estas etno en Centr-Afrika Respubliko, en orient-centra Kameruno, en la nordo de la Respubliko Kongo kaj la nordokcidento de Demokratia Respubliko Kongo. Fine de la 20-a jarcento ili estis 970.000 homoj. Ili konsistigas 34 % de la loĝantaro de la Centr-Afrika Respubliko.

Kategorio:Etnoj en Centr-Afrika Respubliko
Kategorio:Etnoj en Kameruno
Kategorio:Etnoj en Respubliko Kongo
Kategorio:Etnoj en Demokratia Respubliko Kongo
Varvažov

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Písek. Pri parto de municipo Telnice en distrikto Ústí nad Labem temas artikolo Varvažov (Telnice).*

**Varvažov** estas municipo kaj konata ripozloko en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, 20&nbsp;km norde de Písek, proksime al la valbaraĵo Orlík (populara centro de piedmigrado kaj akvosportoj). Vivas ĉi tie  ().

eta|maldekstra|Varvažov
## Historio 
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el 1387. Dum pluraj jarcentoj ĝi estis posedaĵo de ordeno de kavaliroj de Malto, inter 1847-1948 ĝi apartenis al elstara nobela familio Schwarzenberg, posedanta plurajn kastelojn en Suda Bohemio. Post 1989 la vilaĝo estis redonita al ĝi kadre de restitucio.

En 2005 Varvažov havis 173 daŭrajn loĝantojn; multaj vilaĝdomoj servas kiel somerrezidejoj. Pro aparte konservita popolarkitekturo la municipo estis en 1995 proklamita kiel **protektata monumentzono**.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
Municipo Varvažov konsistas el tri partoj, kiuj situas sur du katastraj teritorioj:
* Štědronín-Plazy (ĝi situas en k. t. *Zbonín*)
* Varvažov (ankaŭ nomo de k. t.)
* Zbonín (ankaŭ nomo de k. t.)

## Vidindaĵoj 
eta|maldekstra|preĝejo
eta|maldekstra|kastelo
* Gotika preĝejo de Sankta Katarino
* Baroka kastelo Varvažov
* Kampardomoj en klasikisma stilo sur la vilaĝa ĉefplaco (precipe n-roj 10 kaj 7)
* Baroka ligna ponto kun kapeleto
* U Mostu ("Ĉe Ponto") - aro de lignaj domoj kun pajlofaska tegmento
* Malfruklasikisma muelejo

## Varvažov en filmarto 
* *Plavecký mariáš* (1952)
* Fabelo *O zatoulané princezně* (1988)
* *Je třeba zabít Sekala* (1998)
* Kaj aliaj.

## Ĉirkaŭaĵo 
* valbaraĵo Orlík
* Zvíkov - "la reĝo de bohemiaj burgoj"
* Kastelo Orlík
* Urbo Písek

## Eksteraj ligiloj 
* Turismaj informoj 


Kategorio:Municipoj en distrikto Písek
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Písek
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
*
Lužnice

**Lužnice** () estas rivero en Ĉeĥio. Ĝi fontas en Aŭstrio, ĉe la urbo Týn nad Vltavou ĝi enfluas la riveron Vultavo. Estas al ĝi ligita aro de fiŝlagoj en la ĉirkaŭaĵo de Třeboň.

Ŝatata rivero de akvosportemuloj.


Kategorio:Riveroj en Supra Aŭstrio
Kategorio:Riveroj tranĉantaj landlimon de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Kategorio:Riveroj kreantaj landlimon de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Kategorio:Riveroj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Riveroj en distrikto Tábor
Kategorio:Riveroj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Alfluantoj de Vultavo
Kategorio:Akvokolekta areo de Vultavo
Vogtland

]]

**Vogtland** (ĉeĥe: *Fojtsko,* latine: *Variscia* aŭ *Terra advocatorum*) reprezentas nome historian pejzaĝon, kiu rilatas al interesa limregiono inter diversaj distriktoj de la germanaj federaciaj landoj Saksio, Turingio kaj Bavario same kiel al partoj de Bohemujo (regiono de Aš). Ĝi ampleksas ĉefe la distrikton Vogtland en Saksujo same kiel apudajn regionojn kiel la Frankonian Arbaron kaj finiĝojn de la Turingia Ardeza Montaro, kun areo de ĉirkaŭ 1.800 km² kaj centraj lokoj kiel Plauen, Reichenbach kaj Auerbach. Ene de Germanujo ĉi termino uzatas nur por la distrikto Vogtland - kio historie memkompreneble tute ne sufiĉas.

La termino *Vogtland* originas el la latina *Terra advocatorum* (lando de la voktoj) kaj aludas al la ministraj reganto-familioj de la voktoj de Weida, Gera kaj Plauen en la 12a–14a jarcentoj. Ĉi tiuj nobeloj agis kiel voktoj super monaĥaj kaj kaj princaj/sekularaj posedoj en la Orientfranka imperio, kio kondukis al fragmentita teritori-formiĝo. Unuaj skribitaj mencioj datas de la 16-a jarcento, kie topografiaj mapoj pli kaj pli certigis la nomon *Vogtland* ekde la 16-a jc. Historiaj-kritikaj analizoj emfazas la rolon je geopolitikaj konfliktoj, ekzemple kun la burgografoj de Meißen, kio helpis krei regionalan identecon. 

La regiono estis loĝata de la sorbaj popoloj ekde la 6-a jarcento. Kun la limpolitiko de reĝo Henriko la 1-a komenciĝis en la 10-a jarcento ĝia enigo en la formiĝantan Sanktan Romian Imperion. En la epoko de la Ŝtaŭfoj la vasta imperia posedaĵo, kiu etendiĝis preter la hodiaŭa regiono Vogtland, estis administrata de imperiaj voktoj (ministerianoj). La familio, kiu antaŭ 1209 estis nomata *voktoj de Weida*, sukcesis en 1244 akiri superregan pozicion; por ilia regoteritorio la nomo *Terra advocatorum* (t.e. *Lando de la voktoj*) fariĝis kutima. Ekde la mezo de la 14-a jarcento, pro hereda divido (Reuß), la voktoj de Weida perdis la plej grandan parton de sia regado; en 1373 Hof kaj la regiono je Regnitz estis venditaj al la burggrafoj de Nurenbergo. Plauen en 1466 venis al la Wettin-oj, Vogtland en 1485 al la (ĝis 1547 ernestina) elektoprinclando Saksio., kiu post pruntepreno en 1559 definitive akiris la plej grandan parton de Vogtland en 1575 (t.e. la Albertidoj). Ili en 1602 integris ĝin kiel *distrikton Vogtland*

Kulture je Vogtlando dominas forta metiista tradicio, precipe la produktado de muzikinstrumentoj, kiuj ekde la 17-a jc. furoris kaj  konsiderataj kiel nemateria kulturhavaĵo. En niaj tagoj gravas ankau kuna sinprezento de la diversaj regioneroj pro (kultur)turismaj celoj. Ĝian nomon portas diversaj societoj, ekz. la Historiista societo de Hohenleuben.
## Vidu ankaŭ
*Vogtlandbahn
## Eksteraj ligiloj
*porturistaj informoj
*"Vogtland" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon,* volumo 20. Leipzig 1909, p. 218-219
*"Die Fabrikation musikalischer Instrumente in Sachsen" - pri muzikinstrumentfaro (Vikifontaro, el la jaro 1856)
Otakar Batlička

**Otakar Batlička** (naskiĝis la 12-an de marto 1895 en Královské Vinohrady, ekde 1922 kvartalo de Prago - mortis la 13-an de februaro 1942 en Mauthausen) estis ĉeĥa radioamatoro, vojaĝisto, verkisto kaj batalanto kontraŭ faŝismo.

Li travojaĝis multajn landojn kaj lia migrado kreiĝis bazo por verkado de liaj aventuraj libroj por junuloj. Dum la 2-a mondmilito li fariĝis membro de la rezista grupo *"Obrana národa"*, por kiu li kiel radiotelegrafisto havigadis konekton kun Londono. Poste li estis kaptita kaj en 1942 en Mauthausen mortpafita.

## En Esperanto aperis 
La germana esperantisto Dieter Berndt esperantigis kaj publikigis plurajn novelojn kaj rakontetojn de li:
* **La ridetema Dik** (Otakar Batlička: Juna Amiko, marto 2000)
* **Kirri** (Otakar Batlička: Juna Amiko, februaro 2004)
* **Justeco** (Otakar Batlička: Juna Amiko, aprilo 2005)
* **Paca nokto** (Otakar Batlička: Juna Amiko, decembro 2005)
* **Je la fino de la mondo** (Otakar Batlička: Juna Amiko, februaro 2006)
* **Malnova vekhorloĝo** (Otakar Batlička: Juna Amiko, aprilo 2007)
* **Orŝtono** (Otakar Batlička: februaro 2007)
* **Tigropatrino** (Otakar Batlička: februaro 2008)
* **Ora ringo** (Otakar Batlička: marto 2009)
* **Stranga okazintaĵo** (Otakar Batlička: januaro 2010)
* **Novjara feliĉo** (Otakar Batlička: marto 2011)

eta|150px|maldekstra|

Kategorio:Ĉeĥaj verkistoj
Kategorio:Ĉeĥaj vojaĝistoj
Kategorio:Ĉeĥaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Vojaĝliteraturo
Kategorio:Mortintoj en Mauthausen-Gusen
Kategorio:Viktimoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Radioamatoroj
Gronlanda baleno

La **gronlanda baleno** (*Balaena mysticetus*) vivas nur en la Arkta Oceano. Lia koloro estas malhelblua ĝis nigra. Ĉe la malsupra makzelo estas blanka makulo kun nigraj punktoj kaj ĉe la ventro troviĝas blankaj aŭ grizaj linioj. Ĝi ne havas dorsan naĝilon.

Preskaŭ triono de la korpo estas la longeco de la kapo. Tio signifas, ke lia buŝo estas tre granda: ĝis 5 m longa, 4 m alta kaj 2,5 m larĝa. Sole la lango povas pezi 900 kg.

Plenkreskulaj maskloj povas esti 16 m longaj kaj atingas pezon inter 50 kaj 70 t. La femaloj kreskas pli grande. Ili povas atingi longecon de 18 m kaj pezon de 100 t. Novnaskitaj idoj havas longecon de ĉirkaŭ 4 m. La gronlanda baleno manĝas planktonon.

[eta|maldekstre|[Poŝtmarko montranta patrinon kaj idon de Gronlanda baleno el Feroa Insularo.]]

La meza vivdaŭro estas 40 jaroj, sed kelkaj vivas multe pli longe. Per malnovaj harpunpecoj en korpoj de kaptitaj balenoj kaj aliaj metodoj oni eltrovis, ke unu gronlanda baleno atingis la aĝon de 211 jaroj .

Ekde la jaro 1931 la Ligo de Nacioj gardas la gronlandan balenon.

## Fontoj 
Kategorio:Cetacoj
Landštejn

:*Tiu ĉi artikolo temas pri burgo. Pri parto de municipo temas artikolo Landštejn (Staré Město pod Landštejnem).*

**Landštejn** estas burgo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Jindřichův Hradec, apud la vilaĝo Staré Město pod Landštejnem en ties parto Landštejn en regiono nomata Ĉeĥa Kanado.

Ampleksa burgo konstruita komence de la 13-a jarcento kiel limgarda fortikaĵo.
Origine romanika, rekonstruita en gotika kaj renesanca stiloj. En 1771 grave damaĝita de granda incendio. Ekde la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento okazas ampleksaj rekonstruaj laboroj.

La burgo estas ŝtata havaĵo kaj estas publike alirebla ekde aprilo ĝis oktobro kaj krom trarigardoj ofertas ankaŭ diversajn kulturajn aranĝojn.
 

Dosiero:Landštejn1.jpg|
Dosiero:Landstejn-rytiry.jpg|
Landstejn3.jpg|Landštejn sur gravuraĵo el 1847

## Eksteraj ligiloj 
*Oficiala burga retpaĝo ĉeĥlingve
*Ampleksa fotogalerio
*Praktikaj informoj por turistoj  angle
*Historio de la burgo  ĉeĥlingve

Kategorio:Staré Město pod Landštejnem
Kategorio:Burgoruinoj en Sudbohemia regiono
Kategorio:Konstruaĵoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Romanikaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en Sudbohemia regiono
Stádlec

**Stádlec** () estas kampurbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, distrikto Tábor. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1287.

La 25-an de januaro 2011 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.

## Loĝantaro 
## Partoj de kampurbo 
* **Stádlec**
* Hájky
* Křída
* Slavňovice
* Staré Sedlo

## Memorindaĵoj 
* Ĉenponto en Stádlec - pendĉena ŝoseponto trans la rivero Lužnice, unu el la lastaj tiuspecja pontoj en tuta Mezeŭropo (en 1974 malkonstruita en Podolsko, popece transportita kaj ree konstruita) - **nacia teknika memorindaĵo**
* kastelo Stádlec
* sinagogo kaj juda tombejo
* statuaro de Sankta Triunuo sur la ĉefplaco

## Pluaj fotoj 

Stádlec zámek zdola.jpg|Kastelo Stádlec
Stádlec - synagoga.jpg|Sinagogo en Stádlec
Synagoga Stádlec 02.jpg|Sinagogo, detalo
ŽH Stádlec 03.jpg|Juda tombejo
Stádlec-most2009a.jpg|Ĉenponto en Stádlec
Stádlec (15).JPG|Vintre
Stádlec (14).JPG|Konstruaĵo
Stádlec, U Marků, stodola.jpg|U Marků, garbejo
Stádlec, U Marků.jpg|U Marků 2
Stádlec (8).JPG|Memortabulo


Kategorio:Kampurboj en distrikto Tábor
Kategorio:Kampurboj en Bohemio
Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Lužnice
Helfenburk u Úštěka

eta|maldekstra
**Helfenburk** (ankaŭ *Hrádek*) estas burgruino en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Ústí nad Labem, distrikto Litoměřice, proksimume 3 km de Úštěk.

Romantika ruino de roka gotika burgo el la 14-a jarcento, grave plilarĝigita de la praga ĉefepiskopo Jan z Jenštejna, forlasita fine de la 16-a jarcento.

Unike konservita remparo kun enirbordegoj, granda trietaĝa turo adaptita kiel belvida turo. La plej bone konservita ĉefepiskopa burgo en Ĉeĥio el la periodo de la reĝo Venceslao la 4-a (filo de la imperiestro Karolo la 4-a), inspirfonto por multaj ĉeĥaj pentristoj.

La burgruino estas tutjare publike alirebla (ĉu memstare, ĉu kun ĉiĉerono).
Fotado kaj filmado estas permesita.

## Pluaj fotoj 

Image:Helfenburk_Mittelboehmen_2.JPG
Image:Helfenburk Nordboehmen 1.JPG
Image:Helfenburk Nordboehmen 3.JPG

## Literaturo 
* PEŠA, Vladimír: *České hrady*. Praha : Argo, 2002. ISBN 80-7203-434-0. Ĉap. Helfenburk, p. 113.
* KOL.: *Zříceniny hradů výšinných, skalních, vodních*. Praha : Olympia a.s., 1998. ISBN 27-005-98. Ĉap. Hrádek - Helfenburk, p. 78.
* POHORECKÝ, Vladimír: *Tipy na výlet po rozhlednách a starých hradech*. Praha : Radioservis, 2000. ISBN 80-86212-10-6. Ĉap. Hrad Hrádek zvaný též Helfenburk, p. 40.

## Eksteraj ligiloj 
* Detale pri la burgo sur la retpaĝaro de Úštěk  *ĉeĥlingve*

Kategorio:Burgoj en Ralska montetaro
Kategorio:Burgoruinoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Gotikaj burgoj en Ĉeĥio
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en Regiono Ústí nad Labem
Kategorio:Konstruaĵoj en Úštěk
Kategorio:Burgoj fonditaj en la 14-a jarcento
Soltszentimre

**Soltszentimre** (ŝoltsentimre) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono *Suda Ebenaĵo*, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskőrös. La nomo signifas Solt-Sankta Emeriko de Hungario.
300ra|eta|dekstra|Iama preĝejo apud Soltszentimre

## Bazaj informoj 
* Areo: 45&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1400
* Poŝtkodo: 6223
* Telefonprefikso: 78

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Budapeŝto–Beogrado, laŭ traira flankovojo. Kiskőrös 20 km-ojn, Kecskemét 50 km-ojn for troviĝas.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1211 en formo *Zenthemreh*. Dum la turka erao la regiono senhomiĝis, la loĝantoj loĝis nur en urboj, ekzemple Nagykőrös, Kecskemét, Szeged, Szabadka. Post la turkoj senfina serio de farmoj formiĝis, ĉar el la urboj la kamparanoj ne povis kulturi la teron kaj bredadi bestojn. La vilaĝoĝermo estis kastelo de Ivánka, kiu tiutempe apartenis al Akasztó. En 1882 la fervojo atingis la nunan vilaĝon. La memstara vilaĝo naskiĝis en 1919 sub nomo *Pusztaszentimre*, kiu ŝanĝiĝis al la hodiaŭa nomo en 1924. En 1920 la kastelo iĝis vilaĝdomo.

De vilaĝservoj funkcias kurento ekde 1951, akvo ekde 1990, gaso ekde 1992.

## Vidindaĵoj 
* ruinaĵo de romanika preĝejo
* kalvinana preĝejo de 1936
* katolika preĝejo de 1937

== Komunumoj pri *Szentimre* (= Sankta Emeriko) en Hungara reĝlando ==

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vinvilaĝoj
Miklós Révai

**RÉVAI Miklós** [revai mikloŝ] estis hungara lingvisto kaj verkisto naskita la  en Nagyszentmiklós kaj mortinta la  en Pest (urbo).
dekstra|eta|Miklós Révai
eta|Reliefo pri Miklós Révai en Szeged

## Biografio 
Révai lernis en Szeged ĉe piaristoj kaj en 1769 li iĝis ano de ordeno. Li suferis pro monaĥa vivo. Ekde 1771 li instruis en Tata, Veszprém, Nagykároly. En 1776 li studis teologion en Nyitra, en 1777 en Vieno studis desegnon kaj arkitekturon. En 1778 li pastriĝis, en la sama jaro oni ordinis lin en Nagyvárad. Li estis tie desegninstruisto, pli poste akademia instruisto. Ekde la fino de 1783 ĝis 1-a de majo 1784 li estis en Pozsony redaktoro de Magyar Hírmondó, la unua hungarlingva ĵurnalo. En 1785 li estis guvernanto en Győr, inter 1787 kaj 1793 li estis desegninstruisto kaj verkis libron pri konstruarto. En tiu tempo li havis la lukton pri problemo de t.n. *hungara prozodio*. En 1794 li estis instruisto de gimnazio de Esztergom kaj iĝis kromordena pastro. Ekde 1802 li estis instruisto de la hungara lingvo kaj literaturo de la universitato de Pest.

## Verkoj 
* *A régi magyar írásmód* (manuskripte);
* *Magyar szép toll* (manuskripte);
* *A magyar alagyáknak I. könyve* (NagyKároly, 1778);
* *Révai Miklós elegyes versei* (Pozsony, 1787);
* *Városi építésnek eleji* (Buda, 1790);
* *Antiquitates literaturae Hungaricae* (Pesthini, 1803);
* *Elaboratior grammatica hungarica* (I – II., Pesthini, 1803 – 06).

## Fontoj 
* Magyar Életrajzi Lexikon
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Fülöpszállás

**Fülöpszállás** (fulopsAlAŝ) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono *Suda Ebenaĵo*, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskőrös. La loknomo signifas: Filipotranoktejo.
eta|300ra|Kalvinana preĝejo de Fülöpszállás

## Bazaj informoj 
* Areo: 91&nbsp;km²
* Loĝantaro: 2500
* Poŝtkodo: 6085
* Telefonprefikso: 78

## Situo 
Fülöpszállás situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Budapeŝto-Beogrado, (krome estas fervojeto al Kecskemét), laŭ ĉefvojo Fülöpszállás-Kecskemét.

## Historio 
Antaŭ la hungaroj avaroj loĝis tie. Kumanoj alvenis en 1124. Tiam la vilaĝo nomiĝis *Buzgánszállás*. Laŭ la onidiro Filipo estis episkopo, kiu post la tatara invado en 1241 alvenis por kristanigi la kumanojn. Dum la turka erao la regiono senhomiĝis, la loĝantoj loĝis nur en urboj, ekzemple en Nagykőrös, Kecskemét, Szeged, Szabadka. Post la turkoj senfina serio de farmoj formiĝis, ĉar el la urboj la kamparanoj ne povis kulturi la teron kaj bredadi bestojn. En 1882 la fervojo atingis la nunan vilaĝon.

## Vidindaĵoj 
* baroka kalvinana preĝejo de 1750
* baroka katolika preĝejo
* vilaĝdomo de 1908

## Famuloj 
* en Fülöpszállás naskiĝis operkantisto András Faragó

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vinvilaĝoj
Ferlo

**Ferlo** estas rivero, regiono kaj dezerto en la nordo de okcidentafrika ŝtato Senegalo.

* **Rivero Ferlo** estas intermita rivero en Senegalo, kiu enfluas la lagon de Gjerso, kaj iam enfluis la riveron Senegalo. Dum la seka sezono en vintro la longeco de la rivero reduktiĝas al nur 500 km. 

* **Regiono Ferlo** ricevis sian nomon de *Ferlo-rivero*, ĉar ĝi situas inter tiu rivero en la sudo kaj *Senegal-rivero* en la nordo. En la oriento de la Ferlo-regiono situas du naturprotektejoj, norde respektive sude de urbeto Ranérou: 
** *la Réserve de faune du Ferlo Nord (RFFN)*
** *la Réserve de faune du Ferlo Sud (RFFS)*

* **Dezerto Futa Ferlo**: 

## Dezerto Futa Ferlo 
**Dezerto Futa Ferlo** estas dezerto-aridejo 70.000 km² vasta, kiu okupas grandan parton de la regiono inter Ferlo- kaj Senegal-rivero, pli ol trionon de Senegalo. Ĝi estas parto de Sahelo, la jara precipitaĵo estas 300&nbsp;mm.

La pejzaĝo estas markita per dunoj, foje rokoj, foje malgrandaj basenoj kun argila grundo, kie akvo reteniĝas.  

La vegetaĵaro estas magra. Unu el la malmultaj agrikulturaj produktoj estas Arabgumo, produkto el la senegala akacio. Centro de la regiono estas urbeto Linguère kun ĉirkaŭ 13.000 loĝantoj.

## Literaturo 
* Michel Renaudeau: Gambia und Senegal, APA Publ., München 1997, ISBN 3-8268-1392-8

## Eksteraj ligiloj
*  Centra Senegalo kaj la Ferlo 

Kategorio:Dezertoj
Kategorio:Dezerto en Afriko
Kategorio:Senegalo
Hercegszántó

**Hercegszántó** (hercegsAntO), kroate **Santovo,** serbe **Сантово** estas vilaĝo en Hungario, en regiono *Suda Ebenaĵo*, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Baja. La nomo signifas laŭvorte princopluganto.

## Bazaj informoj 
*Areo: 67&nbsp;km²
*Loĝantaro: 3000
*Poŝtkodo: 6423
*Telefonprefikso: 77

## Situo 
La vilaĝo situas laŭ la hungara-serba landlimo (kun limpasejo), laŭ la ĉefvojo Budapeŝto-Sombor.
eta|maldekstre|Panoramo al Hercegszántó 
## Historio 
Dum regado de Stefano la 1-a (Hungario) oni trovis la nomon inter la dokumentoj en formo *Zanthow*. La bienoj longe apartenis al abatejo. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, sed alvenis serboj jam dum la turka erao. La paroĥo en 1715, la preĝejo en 1752, la ortodoksa preĝejo en 1900 konstruiĝis. Ekde 1904 la vilaĝnomo estas Hercegszántó. Inter 1918-1920 la serboj okupis la vilaĝon, la regiono apartenis al aparta respubliko. Ekde 1920 la vilaĝo trovis sin apud la nova ŝtatlimo, sed inter 1941-1944 la limo malaperis, ĉar la pli suda regiono denove iĝis hungara.

## Trilanda punkto Hercegszántó-Kolut-Batina 
Ĝis Traktato de Trianon la punkto troviĝis en interna parto de Hungara reĝlando, poste nova limo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj aperis. Pro sendependiĝo de Kroatio alvenis la tria limo ĉe la Danubo. La simbola hungara punkto troviĝas en fora parto havanta iam la nomon *Hóduna*. Ankaŭ la serba kaj kroata komunumoj situas fore. 

## Vidindaĵoj 
* baptista templo
* ortodoksa serba templo
* katolika templo

## Famuloj 
* naskiĝis en Hercegszántó:
** Gusztáv Kondor, astronomo
** Flórián Albert, futbalisto
** Zsigmond Villányi, moderna pentatlonisto
** János Szurcsik, pentristo

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Frans Snyders

**Frans SNYDERS** [frans SNEJdrs] ( - ), aŭ **Snijders**, estis flandra pentristo de bestoj kaj muta naturo.

Snyders naskiĝis kaj mortis en Antverpeno. Li estas registrita kiel studento de Pieter Brueghel la juna en 1593, kaj poste ricevis instruon de Hendrick van Balen, la unua majstro de Antoon van Dyck. Li estis amiko de Van Dyck, kiu pentris Snyders kaj lian edzinon kelkfoje.

Li fariĝis majstro de la antverpena pentrista gildo in 1602. Li vizitis Italion en 1608-1609, vizitis Romon, kaj laboris por Kardinalo Borromeo en Milano. En 1611 li edziĝis al Margaretha, la fratino de Cornelis de Vos kaj Paul de Vos (alia besto-pentristo), en Antverpeno. Jan Fyt estis studento, kaj poste kunhelpanto lia de 1629.

Snyders komence dediĉis sin al pentrado de floroj, fruktoj kaj muta naturo, sed poste ŝanĝis al pentrado de bestoj, kaj kreis kun la plej granda kapablo kaj spirito ĉasbildojn kaj batalojn de sovaĝaj bestoj. Li estis unu el la plej fruaj *animaliers* (bestpentristoj).

[eta|maldekstra|220px|Snyders kaj lia edzino, de [Antoon van Dyck, Kassel]]

Lia verkaro estas riĉa kaj varia, lia peniko ĝusta kaj vigla, lia tuŝo aŭdaca kaj plene esprimplena de la diversaj teksturoj de peltoj kaj haŭtoj. Lia plejboneco en ĉi tiu kampo ekscitigis la admiron de Rubens, kiu ofte dungis lin por pentri bestojn, fruktojn kaj mutan naturon en siaj propraj bildoj, kaj li asistis al Jacob Jordaens, Thomas Willeboirts Bosschaert kaj aliaj artistoj en simila maniero.

En la leono- kaj apro-ĉasadoj, kiuj portas la nomon de Snyders, ofte Rubens pentris parton. Li estis unu en la plenumantoj de la testamento de Rubens.

Li estis nomumita ĉefpentristo de Ĉefduko Alberto de Aŭstrio, guberniestro de la Malaltaj Landoj, por kiu li efektivigis kelkajn el siaj plej bonaj verkoj. Unu el ĉi tiuj *Ĉaso* estis prezentita al Filipo 3a de Hispanio, kiu, kune kun lia posteulo Filipo la 4a de Hispanio, komisiis la artiston pentri kelkajn temojn de la ĉaso, kiuj ankoraŭ estas konservitaj en Hispanio. Li ankaŭ laboris por Ĉefduko Leopoldo Vilhelmo de Aŭstrio, kiam li fariĝis Guberniestro.

## Eksteraj ligiloj 
*  Pentraĵoj de Snyders 

Kategorio:Flandraj pentristoj
Thomas Cecil, 1-a Grafo de Exeter

**Thomas CECIL**, 1-a Grafo de Exeter, angla politikisto kaj soldato (n. la 5-an de majo 1542 - m. la 8-an de februaro 1623).eta|dekstra|Thomas Cecil, 1-a Grafo de ExeterLi estis la plej aĝa filo de William Cecil, Lordo Burghley, ĉef-ministro de Elizabeta la 1-a kaj duon-frato de Robert Cecil, 1-a Grafo de Salisbury. Dum la plejparto de la regado de Elizabeta li estis parlamentano. Li soldatis dum la anglo-skota milito de 1573 kaj en la batalo kontraŭ la hispana Armado (1588). Post la morto de sia patro en 1598 li iĝis la 2-a Lordo Burghley. En 1601 li kontraŭis la fiaskan ribelon de la Grafo de Essex. De 1599 al la morto de Elizabeto li estis Lord-Prezidento de la Konsilio de la Nordo de Anglio, sed, malkiel Robert Cecil, li ne estis inter la ministroj de Jakobo la 1-a. Tamen Jakobo kreis lin Grafo de Exeter la 4-an de majo 1605, la saman tagon lia duon-frato Robert iĝis Grafo de Salisbury.

Li edziĝis kun Dorothy Neville, filino de John Neville, 4-a Barono Latimer kaj lia edzino Lucy, filino de Henry Somerset, 2-a Grafo de Worcester.

Li kaj aliaj anoj de la familio Cecil subtenis komponistojn, ekz. William Byrd kaj Orlando Gibbons.

Kategorio:Anglaj nobeloj
Kategorio:Anglaj grafoj
St John's College

'''St John's College'* - do *Kolegio Sankta Johano'', laŭ Johano la baptisto, angla prononco  - estas la nomo de du universitataj kolegioj en Anglio:

* St John's College (Oksfordo)
* St John's College (Kembriĝo)

Krome ĝi signas ankaŭ plurajn mezlernejojn, inter alie
* St John Plessington Catholic College

## Vidu ankaŭ 
* Sankta Johano (''St John's'')
Csengőd

**Csengőd** (csengOd) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono *Suda Ebenaĵo*, en departemento Bács-Kiskun, en subregiono de Kiskőrös. La nomo laŭvorte signifas via sonorilo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 49&nbsp;km²
* Loĝantaro: 2300
* Poŝtkodo: 6222
* Telefonprefikso: 78

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ fervojo Budapeŝto-Beogrado, laŭ flankovojoj. Departementejo Kecskemét troviĝas 50 km-ojn for.

## Historio 
Antaŭ la hungaroj sarmatoj, hunoj kaj avaroj loĝis. La unua mencio devenis el 1408. Dum la turka erao la regiono senhomiĝis, la loĝantoj loĝis nur en urboj, ekzemple Nagykőrös, Kecskemét, Szeged, Szabadka. Post la turkoj senfina serio de farmoj formiĝis, ĉar el la urboj la kamparanoj ne povis kulturi la teron kaj bredadi bestojn. Inter 1853-1912 la kampoj apartenis al Páhi. En 1882 la fervojo atingis la nunan vilaĝon. En 1891 oni disdonis parcelojn, kiu iĝis ĝermo de la vilaĝo. La memstara vilaĝo naskiĝis en 1912, kiu iĝis grandvilaĝo en 1918.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo.

## Vidindaĵoj 
* ruinaĵo de malnova preĝejo
* preĝejoj katolika, kalvinana, luterana, baptista
* Nacia parko Kiskunság

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vinvilaĝoj
Průhonice (kastelo)

Koordinatoj:
eta|250ra|dekstra|la suba parto de la parko kun la kastelo
**Průhonice** estas ŝtata kastelo en Ĉeĥio kaj populara ekskurscelo de praganoj.

Ĝi situas en la samnoma municipo en la sudorienta rando de la ĉefurbo Prago. Origine mezepoka fortikaĵo, rekonstruita je kastelo, lastfoje en 1892-1898 en romantiketosa novrenesanca stilo.

Trinava konstruaĵo kun prisma turo kaj arkadoj estas kunigita kun t.n. Malgranda kastelo, kiu estiĝis per rekonstruo de bierfarejo. Apud la kastelo troviĝas romanika preĝejeto de Naskiĝo de Virgulino Maria el 1187.

Parto de la kastelo estas publike alirebla. En ĝi estas instalita daŭra ekspozicio pri historio de la kastelo kaj de la parko. En la resto de la konstruaĵo troviĝas sidejoj de *Botanika instituto de Ĉeĥa akademio de sciencoj* kaj *Botanika fako de Nacia muzeo en Prago*.

eta|250ra|maldekstra|la supra parto de la parko

Samtempe kun la lasta rekonstruo estis fondita ankaŭ unika 220hektara pejzaĝparko kun multaj raraj plantoj (ĉ. 190 pingloarboj kaj 850 foliarboj, proksimume 7 mil rododendroj), laŭ amplekso kaj aspekto **unu el plej elstaraj parkoj en tuta Eŭropo**. En la parko troviĝas i.a. romantikaj konstruaĵoj (*Ĉeĥa vilaĝdomo*, *Fiŝkaptejo*, romantika burgruino *Gloriet*).

La parko konsistas el du partoj - unu suba, reprezenta, kun malgranda fiŝlago kaj panoramo de la kastelo, kaj la supra, malpli konata, sed des pli romantika kaj natureca parko kun du grandaj fiŝlagoj.

Ĝi alireblas tutjare kontraŭ enirpago.

## Eksteraj ligiloj 
* Virtuala trarigardo de la kastelo kaj de la parko 
* Fotogalerio de dendrologia ĝardeno
* Turismaj informoj kaj fotaĵoj angle
* Informoj pri la parko sur la retpaĝo de la Botanika instituto ĉeĥlingve

Kategorio:Průhonice
Kategorio:Kasteloj en Mezbohemia regiono
Kategorio:Konstruaĵoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Naciaj kulturaj memorindaĵoj en Mezbohemia regiono
Patrina lakto

**Patrina lakto** estas la natura suĉnutraĵo de ĉiuj mamuloj inkluzive de la homo. La likvaĵo produktita de la laktoglando kreiĝas ĉirkaŭ 24 ĝis 48 horojn post la naskiĝo en la ina mamo.

La nutrado de homa bebo per mamo nomiĝas mamnutrado.

## Historio 
En Germanio la vorto "Muttermilch" (*lac maternum*, patrina lakto) estas sufiĉe nova kaj estiĝis nur en la 18-a jarcento dum mamnutradkampanjo por instigi virinojn mem nutri siajn infanojn anstataŭ doni ilin al nutristino. Antaŭe oni uzis la esprimon *virina lakto* (*lac muliebre*)..

## Enhavo 
Kompare al bovina lakto homa patrina lakto enhavas
* malpli da proteinoj (tro alta nivelo de proteinoj en nutraĵo por infanetoj povas damaĝi la renojn)
* pli da karbonhidratoj (laktozo)

## Vidu ankaŭ 
* Mampumpilo
* Mamnutrado

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Esploro de GLOBAL 2000: kemiaĵoj en patrina lakto de eŭropaninoj 
* Enhavo de patrina lakto
* Stillclub - informoj kaj konsiloj pri mamnutrado
* www.wissenschaft.de: patrina lakto efikas al novnaskito kiel kontraŭdolorilo (19.07.2006)
* Patrina lakto - bebonutraĵo numero unu aŭ koktelo el fremdaĵoj? Germana esplorcentro por sano kaj medio) 

Kategorio:Korpaj likvaĵoj
Kategorio:Beboj
Kategorio:Nutrado
William Cecil, Lordo Burghley

eta|dekstra|William Cecil, Lordo Burghley
**William CECIL**, 1-a Barono Burghley, angla politikisto (la 13-an de septembro 1520 - la 4-an de aŭgusto 1598).

Li naskiĝis ĉe Bourne, Lincolnshire, kaj estis la filo de Richard Cecil, posedanto de la bieno Burghley apud Stamford, kaj Jane Heckington. En 1535 li eniris St John's College, Universitato de Kembriĝo, kie li renkontis la edukistoj Roger Ascham kaj John Cheke. Li enamiĝis al Mary, la fratino de Thomas Cheke kaj la flino de Kembriĝa vin-komercisto, kun kiu li edziĝis en 1541 kontraŭ la voloj de sia patro. En 1542 Mary naskis Thomas, la estonta 1-a Grafo de Exeter. La sekvantan jaron Mary mortis. En 1546 li edziĝis kun Mildred, filino de Kavaliro Anthony Cooke kaj fama pro ŝia klereco. Per tiu eziĝo li akiris la subtenon de Edward Seymour, 1-a Duko de Somerset kiu estis la plej influan nobelon dum parto de la rego de Eduardo la 6-a, kaj la Duko igis lin sia sekretario. Post la falo de la Duko en 1549, William Cecil mallonge malliberiĝis en la Turo de Londono, sed pro liaj klaraj kapabloj li baldaŭ regajnis favoron, kaj en 1550 oni nomumis lin unu el la du ŝtat-sekretarioj - trej supera ministra posteno. La sekvantan jaron li kavaliriĝis. Li perdis sian postenon kiam Maria la 1-a heredis la regnon. Antaŭ ties morto li komencis korespondon kun Elizabeta la 1-a, kiu nomumis lin sian ĉef-ministro en 1558. En 1571 la reĝino kreis lin Lordo Burghley: en 1572 li iĝis Lord-Trezoristo, postenon kiun li retenis ĝis sia morto. Tratute le regado de Elizabeta li konscience servis ŝin. Lia filo Robert sukcedis lin kiel ĉef-ministro.

Kategorio:Anglaj nobeloj