open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Porto (Zamora)

**Porto** (aŭ Porto de Sanabria) estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, angule kun la provincoj Leono kaj Oŭrenso. *Porto* estas etimologie tradukebla al *Montopasejo*, nome aludo al alirejo al Galegio. Ĝi estas unu el malmultaj dulingvaj loĝlokoj de la provinco Zamoro, ĉar oni parolas kaj la hispanan kaj dialekton de la galega lingvo.

[eta|180px|maldekstre|Porto en la [provinco Zamoro.]]
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 200,82 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 156 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 650 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj.

Ĝi distas 175 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kio faras ĝin la plej malproksima municipo en la provinco, dum estas pli proksima al la ĉefurbo de najbara provinco, nome je 149 km de Oŭrenso. Ĝi limas kun Carballeda de Valdeorras, La Vega (Oŭrenso), Viana del Bollo, Pías, Lubián, Requejo de Sanabria, Cobreros, Galende, Trefacio, San Justo kaj Encinedo. Ĝi apartenas al la Natura Parko Lago de Sanabria kies plej grava elemento estas la Lago de Sanabria, nome la plej granda lago de glaĉera deveno la Iberia Duoninsulo, kun 318,7 ha kaj maksimuma profundeco de 53 m. Temas pri montara areo kun ses diglagoj aŭ lagetoj.

La plej antikvaj mencioj de la setlejo estas de la 13-a jarcento. En postaj jarcentoj suferis pro militoj kaj ĉefe dum la Hispana Milito de Sendependigo.

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj, aparta flaŭro kaj faŭno ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Trefacio

**Trefacio** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio. *Trefacio* estas popoletimologie komprenebla kiel *tri preĝejoj*, aŭ alude al *tri vizaĝoj* el tri familioj de loĝantoj.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Cerdillo, Murias, Trefacio kaj Villarino de Sanabria, okupas totalan areon de 25,67 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 186 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 700 loĝantojn el la 1930-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 124 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Ĝi apartenas al la Natura Parko Lago de Sanabria, kie la Lago de Sanabria estas la plej karaktera elemento de tiu teritorio, nome la plej granda lago de glaĉera deveno la Iberia Duoninsulo, kun 318,7 ha kaj maksimuma profundeco de 53 m. Trefacio estas je 7 km el la lago.

La plej antikva mencio de la setlejo estas de la 10-a jarcento. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, fiŝkaptado de trutoj, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Balázs Szuhay

**Balázs Szuhay** [balAĵ suhai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szuhay Balázs** estis hungara aktoro, voĉoaktoro, komikisto, parodiisto, redaktoro. Lia origina familia nomo estis *Szluha*.

Balázs Szuhay naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Balázs Szuhay akiris aktoran diplomon en aktorlernejo de Kálmán Rózsahegyi en 1955. Li unue estis aktoro en Teatro Jókai (Békéscsaba), poste en Teatro de Kecskemét. Inter 1960–1992 li estis membro de *Gaja Scenejo*,kie li mem verkis ofte la humuraĵojn. Li ofte havis ankaŭ filmajn taskojn. Ekde 1992 li estis ĉefredaktoro de humura gazeto. Li edziĝis en 1964, lia edzino naskis dufoje. En 2014 oni aludis, ke li estis sekreta informisto de la komunistoj.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* Lope de Vega: *El perro del Hortelano* - Octavio
* Friedrich Schiller: Maria Stuart (dramo) - O’Kelly
* Ferenc Lehár: *A mosoly országa* - Ju-Li
* Jenő Huszka: *Bob herceg* - Gipsy
* Pál Ábrahám:
** *Bál a Savoyban* - Musztafa, Speaker
** *Hawaii rózsája* - Bobbie Flips
* Imre Kálmán:
** *Csárdáskirálynő* - Maria Leopold
** *Cirkuszhercegnő* - kapitano Brusovszky
* Carl Millöcker: *Koldusdiák* - kadeto

## Liaj kinaj filmaj roloj (elekto) 
* *Puskák és galambok* (1961)
* *Hattyúdal* (1963) – kelnero
* *Bliccelök* (mallonga filmo)
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Paul Bowles, Oliver Hardy, Stan Laurel, Frank Oz

## Liaj televidaj filmaj roloj (elekto) 
* *Dugasz Matyi birodalma* (1966)
* *Kérem a következőt!* (serio, 1973-1983) – pluraj voĉoj
* *Fenegyerekek* (1996)

## Liaj elektitaj scenarlibroj 
* *Csak semmi politika* (1982)
* *Frici, a vállalkozó szellem* (1992)

## Liaj libroj 
* *Kiadom magam* (1987)
* *Megmondtam százszor / Az én rendszerváltásom* (1998)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* roloj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Hungaraj komikistoj
Kategorio:Hungaraj parodiistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Buĉin

**Buĉin** () estas vilaĝo en Opština Kruševo en Norda Makedonio. En 2002 vivis tie 738&nbsp; loĝantoj.
## Loko, priskribo 
La vilaĝo situas en la sudo de Opština Kruševo. La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 13,6 km².

La alteco estas ĉirkaŭ 600 - 1490 m.

La Nigra Rivero fluas tra la norda parto de la vilaĝo.

La regiona vojo R2339 pasas tra la vilaĝo kaj al ĝi ligas la regiona vojo 2335. La vojo 2339 iras de la urbo Demir Hisar al la urbo Prilep kaj la vojo R2335 kondukas al la urbo Bitola.
## Loĝantaro 
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 738 homoj. Ĉiuj loĝantoj estas makedonoj.

La vilaĝo baze havas agrikulturan funkcion. Hortikulturaj kultivaĵoj estas kultivitaj: paprikoj, tomatoj, poreoj, ajloj, faboj kaj pli. Tritiko, maizo, hordeo kaj aliaj furaĝkultivaĵoj estas semataj.

En la vilaĝo estas agrikulturaj kooperativoj, butikoj kaj manĝejoj.
## Vilaĝa ekipaĵo 
La vilaĝo havas bazlernejon, sancentron, veterinaran stacion, kulturan centron kaj sporthalon.

La altiroj de la vilaĝo inkludas:

Preĝejo de la Nativeco de la Benita Dipatrino - la ĉefa vilaĝa preĝejo konstruita en 1876;

Preĝejo "Sankta Georgo" - monaĥeja preĝejo;

Preĝejo de Sankta Dimitri - la plej nova vilaĝa preĝejo.

Bučinski Monaĥejo, kiu situas nordokcidente de la vilaĝo.

Malnova ponto - kultura monumento

Ekzistas ankaŭ pluraj arkeologiaj lokoj en la vilaĝo.
## Pluaj fotoj 

Бучин во Општина Крушево.svg|eta|**Buĉin - loko de la vilaĝo Kruševo municipo**
Домот на културата во Бучин.jpg|eta|Buĉin - Domo de Kulturo
Бучински манастир.jpg|eta|Buĉin - Monaĥejo Buchinski
Спортска сала во Бучин.jpg|eta|Buĉin - sportejo
ОУ „Кирил и Методиј“ - Бучин 2.jpg|eta|Buĉin - baza lernejo

## Tradukfonto 
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf
Kategorio:Loĝlokoj de Nord-Makedonio
Liběšice (distrikto Louny)

**Liběšice** (, pli antaŭe *Liebeschitz*) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1281.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Liebeschitz-Nr36-42.jpg|Vicaj domoj
EhemHopfendarre.jpg|Eksa sekgejo de lupolo
Schule-Liebeschitz.jpg|Lernejo
Liebeschitz-Dorfteich-3.jpg|Fiŝlago
Liebeschitz-Wallfahrtskirche 03.jpg|Preĝejo de sankta Marteno


Kategorio:Municipoj en distrikto Louny
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Louny
Kategorio:Setlejoj en Malsupraohara tabulo
Ĉaskastelo Rühler Häuschen

**Ĉaskastelo Rühler Häuschen** (germane: *Jagschloß Rühler Häuschen*; ankaŭ *Ruhlaer Häuschen*) estis malgranda kastelo en la medio de Ruhla, Germanujo, apud Rennsteig sude de la herbejo *Schlauchentalswiese*.

## Historio
Ĉaszono rennsteig-a kiun uzis oftete duko Vilhelmo Henriko (Saksio-Eisenach) kaj ties antaŭuloj troviĝis ĉe la forstista loko *Am Creuzberg* proksime de Schlauchentals-herbaro. La tie jam antaŭe ekzistinta setlejo de karbistoj kaj arbarlaboristoj malaperis en 1670 pro ke la tiama suvereno Johano Georgo la 1-a (Saksio-Eisenach) bezonis la apud fonto situantan herbejon por konstruo novan blokdomon kaj aliajn utiligajn konstruaĵojn por ĉasoj. Jam ĉ. la jaro 1700 la ejaro estis kaduka kaj en 1708 faritis parta restaŭrado almenaŭ de la ĉefa domo. Ĝi ankoraŭ dum 30 jaroj servis kiel ĉasdomo.

Post la morto de Vilhelmo Henriko la posteulanta duko Ernesto Aŭgusto la 1-a (Saksio-Vajmaro-Eisenach) intencis starigi samloke ĉaskastelon. La en 1745 finfaritaj trabfakaĵoj nur efemero estis ĉar Ernesto Aŭgusto volis havi aŭtentikan kaj impresan ĉaskastelon. Li ordonis la kortegajn ĉefkonstruistojn (inter kiuj la fama Johann David Weidner) ekaktivi planante. La par eta parko plibeligita kasteleto finitis en 1748 sed estis pro la baldaŭa morto de la duko en neofta uziĝo.

eta|Ĉe fago ĉe Rennsteig memoras la *ŝlosilo de ĉe Rühler Häuschen* la eksan ĉas- kaj plezurkastelon
La duka ĉasa kaj forstuma administrado responsis pri la konstruo kaj ordonis antaŭsentante la forigon de ĉiuj mebloj kaj altvaloraĵoj por malhelpi ŝtelrompojn. Jam kvin jarojn post finiĝo konstrua ŝtormoj kaj frostoj ege damaĝis la komplekson kaj raporto de 1753 atentigis pri putrantaj trabaraj eroj. Restaŭrado profunda taksitis pri la sumo de 1000 taleroj. La eksplodo de la Sepjara milito ne ebligis riparojn kaj la de forstsubinspektisto Röhm enloĝata tuto post la militofino nur parte rebonigitis. La duka forstuma administrado petis tiukoncernen en 1770 dukinon Anna Amalia de Saksio-Vajmaro-Eisenach disponigi la necesajn monrimedojn por povi krei kompletan reenloĝiĝecon, sed vane. Sekve la kastelo pli kaj pli kadukis kaj je la komenco de la 19-a jarcento ĝi laŭdire jam estis iĝinta dezerta loko.

La lokon oni hazarde retrovis en la 1869-a jaro dum stratkonstrulaboroj. La ruhla-anoj transdonis la nomon *Ruhlaer Häuschen* al kruciĝo proksima de ĉe Rennsteig-pado. La tiea obelisko markas la komenciĝon de la pado Rennsteig de Sallmannshausen kaj kelkajn paŝojn pli norde sekvas arboserio ĉe Rennsteig kie videblas simbola ŝlosilo en alteco de kvar metroj. Ĝin donacis skisportemuloj el Ruhla kiuj per tio revivigis malnovan tradicion ke perŝlosile oni povus havigi al si aliron al la tezoroj de la malaperinta Rennsteig-kasteleto.

## Literaturo 
* Lotar Köllner: *Das Ruhlaer Häuschen.* (Geschichte eines verschwundenen Ruhlaer Jagdschlosses am Rennsteig). In: *Heimatblätter*, EP-Report 2, Marburg 1992, p.&nbsp;108–109.
* 

Ruhler Hauschen
Ruhler Hauschen
Ruhler Hauschen
Vilhelmo Henriko (Saksio-Eisenach)

**Vilhelmo Henriko** (plennome: *Wilhelm Heinrich von Sachsen-Eisenach*; naskiĝinta la  en Heerenveen-Oranjewoud, mortinta la  en Eisenach) estis duko de Saksio-Eisenach. Li originis el la linio ernestida de la dinastio Wettin. Li estis filo de duko Johano Vilhelmo (Saksio-Eisenach) kaj de ties unua edzino Amalia von Nassau-Dietz.

## Vivo 
eta|Duko Vilhelmo Henriko kun skarpo kaj ermena mantelo en pozo de militestro-strategiisto
En la aĝo de 18 jaroj li postvivis ege danĝeran falon disde ĉevalo kun vundigo de la renoj je kio li suferis la tutan restintan vivon. En 1729, post la morto patra li posteulis lin dukujregade.

Jam en 1723, post nupto de prusa princino li iĝis kavaliro de la ordeno de la nigra aglo, li tre interesiĝis pri ĉio armea. Du el liaj eisenach-aj regimentoj donitis en fremdan servon, nome Nederlandon kaj al la soldataro de la Sankta Romia Imperio. Krome li promesis en la 17.10.1740 al la alnuptita nevo, la prusia reĝo Frederiko la 2-a (Prusio), alian regimenton, la postan Fusilistan regimenton nr. 30.

La jam en 1732 kun du musketeraj batalionoj starigita regimento estis batalinta jam dum la Pola milito pri sukcedo, en imperiestra servo ĉe Rejno, en Supra Italujo kaj ĉe Bodenlago, ekde 1734 kun tri batalionoj.

Post la Paco de Vieno (1738) kaj la reveno al Eisenach en 1739 ĝi reduktitis je grandeco de unu bataliono. La plejmulto de la oficiroj retriĝis. En la 8.10.1739 oni ĵurigis iliajn soldatojn pri Prusio. En 1740 ĝi transprenitis en Magdeburg fare de kolonelo Christian Reinhold von Derschau. La duko dungis 25 ne-eisenachajn oficirojn, venigis anstataŭantojn por la anoj de la dua bataliono kaj iĝis mem regimentestro.

Entombigo estis en la Preĝejo Sankta Georgo (Eisenach). Post lia morto ĉesis ankaŭ la gento de la dukoj de Saksio-Eisenach. La princujo iĝis heredaĵo de Saksio-Vajmaro. De tiam ambaŭ landoj estis kunigitaj dukuje; ĝi iĝis en 1815 Granddukujo Saksio-Vajmaro-Eisenach. Henriko Vilhelmo konstruigis ĉasdomon proksime de Ruhla ĉe Rennsteig kiun lia posteulo pligrandigis je Ĉaskastelo Rühler Häuschen.

## Geedzecoj 
Vilhelmo Henriko estis kunedza dufoje. En 1713 li edzinigis Albertine Juliane von Nassau-Idstein kaj en 1723 Anna Sophie Charlotte von Brandenburg-Schwedt. Kun neniu el ili li havis idojn.

## Eksteraj ligiloj 
* Ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Germanaj dukoj
Kategorio:Saksio-Eisenach
Kategorio:Naskiĝintoj en 1691
Kategorio:Mortintoj en 1741
Kategorio:Dinastio Wettin
Kalvinana preĝejo (Jászberény)

La **kalvinana preĝejo de Jászberény** estas religia historia monumento en urbo Jászberény (Hungario).

## Historio 
En Jászberény la kalvinana grupo estis fondita en 1541. Nuntempe ĝi respondecas pri 10 komunumoj en la ĉirkaŭaĵo. Ilia unua ligna kirko estis konstruita en 1639, sed pro la kontraŭreformacio ĝi estis detruita en 1688. La dua konstruiĝis en 1724 samloke, ankaŭ ĝi neniiĝis en 1760. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1782-1784 en la sama loko, tamen sen turo. Aparta turo konstruiĝis en 1863. La turo kaj la preĝdomo estis arkitekte ligite en 1870. Nova turpinto konstruiĝis en 1900. La orgeno estis kreita en 1956. Plenaj renovigaj laboroj okazis inter 1973-1974, denove en 2020.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en korto, sed en la korto ankaŭ paroĥejo situas. la fasado estas simetria, meze la turo altiĝas. La enirejo funkcias tra la turo. La navo havas po 3 duonrondajn fenestrojn. Interne 2 galerioj vidiĝas. La muroj estas blankaj laŭ la kutimo.

## Fontoj 
* hungare kun bildoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* https://www.utazzitthon.hu/latnivalo/jaszbereny/reformatus-templom-23210

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Jaszberény
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Jászberény
(138947) 2001 BA40

**(138947) 2001 BA40** estas tre malgranda marsrenkonta, terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido malkovrita la  elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono) en la kadro de la kampanjo *Near Earth Asteroid Tracking*.

## Orbito 
Laŭ *Minor Planet Center*:
* Ĝia venusa MOID estas 0,10824 astronomia unuo (16,192 milionoj da km).
* Ĝia tera MOID estas 0,18151 astronomia unuo (27,154 milionoj da km).
* Ĝia marsa MOID estas 0,1546 astronomia unuo (23,128 milionoj da km).

Laŭ *Small-Body Database*; ĝia tera MOID estas 0,1800 astronomia unuo (26,924 milionoj da km).

### Proksimaj pasoj 
* La , ĝi pasis al 0,18209 astronomia unuo (27,240 milionoj da km) de la Tero.
* La , ĝi pasos al 0,18346 astronomia unuo (27,445 milionoj da km) de nia planedo.
* La 17-a de septembro 1925, ĝi pasis al 0,10829 astronomia unuo (16,200 milionoj da km) de Venuso.
* La , ĝi pasos al 0,10859 astronomia unuo (16,245 milionoj da km) de Venuso.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Apolonaj asteroidoj
Kategorio:Marsrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Terrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Venusrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de NEAT
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Lago de Sanabria

[eta|La lago kaj [San Martín de Castañeda|San Martín el la suprenirejo al la Lageto de la Fiŝoj.]]
[eta|300px|Lago de Sanabria el [Ribadelago.]]
La **Lago de Sanabria** estas la plej karaktera elemento de la teritorio de la Natura Parko Lago de Sanabria, en la nordoriento de la provinco Zamoro, nome en la komarko Sanabria, Kastilio kaj Leono, Hispanio, en la deklivaro de la montaroj Segundera kaj Cabrera. Ĝi estas la plej granda lago de glaĉera deveno la Iberia Duoninsulo, kun 318,7 ha kaj maksimuma profundeco de 53 m. Krome, dise tra la montaro, estas pli ol dudek pliaj lagetoj, diversaj kanjonoj devenaj el la sama glaĉera agado, nombraj akvofaloj kaj torentoj kiuj kreis zonon de nekredebla stetikaj kaj pejzaĝaj valoroj. La ĉefa akvofluo al kaj el la lago estas la rivero Tera.

La historio de la lago de Sanabria konsistis en jarcenta disputado por ties posedo. La monaĥoj de la monaĥejo de San Martín de Castañeda akiris ĝin jam en 897 pro aĉeto el familio Avolo, ties antaŭaj posedantoj. Tio utilis al sufiĉa nutrado pere de fiŝkaptado, brutobredado kaj agrikulturo por la monaĥoj de tiu loĝloko. Ekde tiam la luktoj kontraŭ la lokanoj pro ties ekspluatado estis konstantaj ĝis la 19-a jarcento. La areo formas parton de la Reto de ZEPA de Kastilio kaj Leono per kodo ES 4190009 kaj de la propono de LIC per kodo ES 4190103.

Miguel de Unamuno uzis tiun medion por sia romano *San Manuel Bueno, mártir* en la zona. Estas legendo, ke en la interno de la lago estas inundita vilaĝo, kaj la sonoriloj de ties preĝejo sonas dum la nokto de Sankta Johano. Tiu afero iĝis tragedio la 9an de Januaro 1959, kiam Ribadelago estis detruita per ĉirkaŭ 8 milionoj de kubaj metroj da akvo devena el la akcidenta rompo de supra akvobaraĵo malbone konstruita ĉe Vega de Tera. El 549 loĝantoj mortis 144, kaj oni povis rekuperi nur 28 kadavrojn, dum la cetero restis en la fundo de la lago. El la detruita vilaĝo restis la sonorilmuro kiu estis transportita al nova loĝloko, konata kiel Ribadelago Nuevo.

La arbaro ĉirkaŭa estas hegemonie de kverkoj *Quercus pyrenaica*. Ties puregaj akvoj estas hejmo de almenaŭ 7 fiŝospecioj, el kiuj elstaras truto, grava parto de la loka kuirarto.

## Bibliografio 
* Aldasoro, Juan José; Vega, J. C.; de Hoyos, C.; De Miguel, J. (2005). «Nuevos datos morfométricos para el Lago de Sanabria». Limnetica 24 (1-2): 115-121. ISSN 0213-8409.
* Jambrina, Margarita; Rico, Mayte; Moreno, Ana (2011). «La secuencia sedimentaria del Lago de Sanabria (Zamora, Noroeste de España)». Geogaceta (Sociedad Geológica de España) 50 (2): 113-116. ISSN 2173-6545.
* Rico, María Teresa; Valero-Garcés, Blas L.; Vega, J. C.; Moreno Caballud, Ana; González-Sampériz, Penélope; Morellón, Mario; Mata, M. Pilar (2007). «El registro sedimentario del lago de Sanabria desde la última deglaciación». Contribuciones al estudio del periodo Cuaternario: 213-214. ISBN 978-84-7484-201-2.

Kategorio:Lagoj en Hispanio
Kategorio:Geografio de Kastilio kaj Leono
Kategorio:Provinco Zamoro
Preĝejo Sankta Mario Magdala (Langenhain)

La luterana **Preĝejo Sankta Mario Magdala** (germane: *Kirche Hl. Maria Magdalena*) staras en Langenhain, urbokvartalo de Waltershausen, Germanujo.

## Historio 
eta|Evangelia kirko Sankta Mario Magdala en Langenhain
La kirko situante sur monteto supre de la vilaĝo havis antaŭulan konstruaĵon el la 11-a jarcento: dendrokronologia esploro de turotrabo teretaĝe atestis dehakdaton de 1093. La kerne tre mezepoka kirko verŝajne planitis kiel defend-preĝejo: fosoj kaj muroj ankoraŭ ekzistas. Do temas pri la plej malnova kirko de Waltershausen. En 1286 estis ĝi en la posedado de la Katerina monaĥejo (Eisenach) kaj ricevis eble ĉ. la jaro 1300 freskojn kun bildoj pri la vivo de la Dipatrino kiuj nombriĝas inter la plej altvaloraj en Distrikto Gotha. Tiutempe alikonstruitis la iam ronda apsido je la nuna aspekto (6x7 metroj, rektangule).

Post la mizeroj kaj tohuvabohuo de la Sepjara milito faritis baroka novkonstruiĝo laŭ planoj de la landa ĉefarĥitekto Johann David Weidner. La turo ricevis novajn kampanilon kaj spajron. En 1769 venis nova orgeno de la orgenkonstruisto Carl Christian Hoffmann el Ostheim kaj de la kortegskulptisto Ungewitter. En la orienta parto de la preĝejo oni trovis kaj savis restaĵojn de vandaj pentraĵoj el al 15-a jarcento. Pro larmofungaj infestoj ekde la 1970-a jaroj deciditis eĉ la malkonstruo de la kirko. Danke al granda engaĝiĝo de civitanoj kaj malavaraj mondonacoj la komplekso povis saviĝi. En somero 1982 muntitis nova tegmento kaj la larmofunge tuŝita benkaro tute forigitis.

En la 1990-aj jaroj la tegmento ricevis novan ardezo-kovraĵon kaj la fenestroj plumbigitajn vitrojn. En 1993 ekis sekurigo de la altvaloraj freskoj kaj en 2003 la unuaj interesiĝantoj rajtis viziti ĝin. Rekonsekro estis en 2006.

Apud la enirejo videblas danktabulo por Lieselotte Jacobi, iama docentino ĉe Libera Universitato Berlino. Ligite kun Langenhain pro parencaj rilatoj ŝi donacis en 1994 la sumon de 120.000 markoj por necesaj restaŭradoj (i.a. de portaloj, pordoj, galeriaj fenestroj).

## Orgeno 
La orgenfasado estas de Carl Christian Hoffmann el la jaro 1769. Pro perdo de la historia substanco de la instrumento en la kuro de la tempo necesis fari rekonstruon. Tion efektivigis en 2020 firmao Kutter. Hodiaŭ havas la orgeno 12 registrojn, unu klavaron kaj pedalon. Dua klavaro estas atendata. La registra kaj sona sistemoj estas mekanikaj.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo

## Notoj 
Kategorio:Waltershausen
Langenhain
Langenhain
Freeport

**Freeport** - prononco laŭ IFA-transskribo *[]* - estas urbo, distrikto kaj liberkomerca zono sur la insulo Granda Bahamo en la nordokcidenta parto de Bahamoj. Laŭ la stato de , en la urbo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².  

En 1955, al *Wallace Groves*, virginia financisto kun lignointeresoj en Granda Bahamo, estis koncedita 20 000 hektaroj de pinejo kun grandaj areoj de marĉo kaj arbustaro fare de la bahama registaro kun la mandato ekonomie evoluigi la areon. Freeport kreskis por iĝi la dua plej popolriĉa grandurbo en la Bahamoj.

La ĉefa flughaveno servanta la grandurbon estas la Internacia Flughaveno de Granda Bahamo, kiu ricevas enlandajn flugojn de diversaj insuloj de la Bahamoj same kiel plurajn internaciajn flugojn de Usono kaj Kanado. Freeport ankaŭ estas servata per hejmaj bahamaj pramŝipoj el kaj al aliaj insuloj.

La Havena Aŭtoritato de Granda Bahamo (angle *Grand Bahama Port Authority*, GBPA) funkciigas la liberkomercan zonon, sub interkonsento subskribita en aŭgusto 1955 per kio la bahama registaro konsentis ke entreprenoj en la liberkomerca areo pagus neniujn impostojn antaŭ 1980, poste etendite al 2054. La areo de la terkoncesioj en kiuj validas la interkonsento poste estis pliigita al 55 800 hektaroj.

## Partneraj urboj 
* Newark, Nov-Ĵerzejo, Usono
* Concord, Norda Karolino, Usono

## Galerio

Dosiero:TheInternationalBazaarEntrance.JPG|La Internacia Bazaro
Dosiero:PortLucayaMarketplaceEntrance.jpg|Foirejo de la haveno Lukaja
Dosiero:TheGardenOfTheGrovesEntrance.JPG|La Ĝardeno de la Arbaretoj
Dosiero:TheGardenOfTheGrovesBridge.JPG|Ponto en la Ĝardeno de la Arbaretoj
Dosiero:TainoBeachFreeportBahamas.JPG|Mevoj ĉe la plaĝo *Taino*
Dosiero:TainoBeachFreeport.JPG|plaĝo *Taino*
Dosiero:LucayanNationalParkBoardwalk.JPG|Tabula pado ĉe Nacia Parko Lukaja
Dosiero:LucayanNationalParkWater.JPG|Nacia Parko Lukaja
Dosiero:GrandBahamaHighway.JPG|aŭtovojo de Granda Bahamo 
Dosiero:BananaBayKitesurf.JPG|Kajta surfado ĉe la Banana Golfo
Dosiero:Freeport_Cruise_Ship_Terminal.jpg|pramŝipa stacio
Dosiero:Freeport_Cruise_Terminal_Shops.jpg|vendejoj ĉe la pramŝipa stacio

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de la Bahamoj
Hinamatsuri

***Hinamatsuri*** aŭ ***Hinamaturi*** [*hinamacuri*] (japane: 雛祭 aŭ 雛まつり) ankaŭ konata kiel **Festivalo de Pupoj** aŭ **Festivalo de Knabinoj**, estas festivalo, kiun oni celebras ĉiun 3-an de marto en Japanio. Ĝi estas dediĉita al knabinoj. Tiutage, junaj knabinoj ekspozicias plurajn pupojn (*ningyō*, 人形) vestitajn per tradiciaj kimonoj. La pupoj situas sur malsamaj niveloj de ŝtup-altaro kovrita per ruĝa tolo, kun 5 aŭ 7 ŝtupoj maksimume. Ĉi tiu pupoj figuras personojn de la imperia kortego de la periodo Heian, kaj pasas de generacio al generacio ene de familioj. La altarojn oni kutime ornamas ankaŭ per floroj de persikarbo, ĉar en Japanio oni konsideras persikojn kiel frukton rilatan al ina sekso.

## Origino kaj tradicio 
maldekstra|eta|200px|Pupoj vestitaj per kimonoj.
La antikva japana tradicio diras, ke pupoj povis kaŝi en siaj korpoj la malbonajn spiritojn, savante tiel la posedanton de danĝeraj renkontoj post kiam la posedanto liberigis sin de la pupo. Tiel, la kutimo fariĝis ceremonio en la periodo Heian konata kiel *hina nagashi*, kie la paperpupoj estis senditaj en ŝipeto laŭ la rivero, forportante kun si la malbonajn spiritojn. La kutimo diskoniĝis dum la periodo Edo, pasante de generacio al generacio ĝis fariĝi tio, kion oni hodiaŭ nomas Hinamatsuri.

Oni diras, ke se la pupoj restas ekspoziciitaj dum pli da tempo ol necese, la knabino restos fraŭla aŭ edziniĝos malfrue. Pro tio, oni kutimas gardi la pupojn post kiam finiĝas la festivalo (la 4-a de marto estas la plej rekomendata tago).

Tipaj manĝaĵoj de la festivalo estas ruditapa supo (la konkoj figuras unuiĝon) aŭ *hinaarare*; multkoloraj dolĉaj rizbuletoj, kiuj laŭtradicie protektas la knabinojn de malsanoj kaj malbonŝanco. Knabinoj kutimas trinki *shirozake*, senalkohola dolĉa sakeo.

## Referencoj 
Kategorio:Festivaloj en Japanio
Kategorio:Pupoj
Johannes Genberg

**Johannes Genberg** estas sveda metrokondukisto kaj esperantisto, naskiĝinta  en Stokholmo, do nun -jara, kaj daŭre tie vivanta. La 26-an de decembro 2018 li malfermis la ŝatokupan kaj nekomercan retejon por esperantistoj *Nubo.re*. En novembro 2019 Nubo havis pli ol 600 membrojn. Fine de oktobro 2020 la retejo estis fermita kaj anstataŭigita per MiaVivo.net fare de Johannes Genberg.

## Referencoj 
Kategorio:Svedaj esperantistoj
Palacios de Sanabria

**Palacios de Sanabria** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio. *Palacios de Sanabria* estas etimologie tradukebla al *Palacoj de Sanabria*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Otero de Sanabria, Palacios de Sanabria, Remesal kaj Vime de Sanabria, okupas totalan areon de 36,87 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 225 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 108 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Robleda-Cervantes, Rosinos de la Requejada, Asturianos, Puebla de Sanabria kaj Manzanal de Arriba.

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

## Bildaro 

Casa Consistorial de Palacios de Sanabria.jpg|Urbodomo
Santuario Santo Cristo de la Piedad en Palacios de Sanabria.jpg|Sanktejo de la Sankta Kristo de la Pieco
Inscrición no santuario Santo Cristo de la Piedad en Palacios de Sanabria.jpg|Surskribo en la Sanktejo de la Sankta Kristo de la Pieco ("se vi metas almozon, via riĉo milobliĝos").

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro
* Sanabria AV (stacidomo)

## Notoj 

Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Pedralba de la Pradería

**Pedralba de la Pradería** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio. *Pedralba de la Pradería* estas etimologie tradukebla al *Blanka Ŝtono de la Herbejo*.

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Calabor, Lobeznos, Pedralba de la Pradería, Rihonor de Castilla kaj Santa Cruz de Abranes, okupas totalan areon de 105,11 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 199 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 126 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Pedralba de la Pradería estas unu el malmultaj trilingvaj loĝlokoj de la provinco Zamoro, ĉar oni parolas kaj la hispanan, la leonan kaj dialekton de la galega kaj tial estas municipo karakterizita per alta diverseco kaj lingva riĉeco; ĉe la leona kaj la galega temas pri la variaĵoj sanabriaj kaj tiel ili montras grandan similecon, kun granda vortotrezoro kunhavata kaj interinfluita, same kiel estas influo de la kastilia en la leona kaj la galega de la municipo, dum estas la kastilia la nura oficiala lingvo en la municipo same kiel en lacetero de la regiono. Tiukadre, en Calabor oni konservas dialektan variaĵon de la galega kun leonaj kaj portugalaj influoj, dum en Santa Cruz, Rihonor, Pedralba kaj Ungilde oni konservas dialektajn variaĵojn de la leona, pli influitaj de la kastilia ĉe Pedralba kaj Ungilde kaj de la portugala ĉe la leona de Rihonor.

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Sku-raslilo

**Sku-raslilo** estas ludilo por beboj, per kiu ili povas rasli aŭ per kiu la plenkreskuloj altiras la atenton de la bebo, kiam tiu ploras.

miniaturadeimagen|eta|Koloraj sku-rasliloj
Sku-rasliloj havas diversajn formojn, kutime estas koloraj, el plasto, enhavas sablosimilajn globetojn, kiuj dum skuado raslas.

eta|Moderna plasta sku-raslilo

## Fontoj 
* LE PUIL, Jacques – DANVY, Jean-Pierre: *Grand Dictionnaire Français Espéranto*, 1992, p. 434: hochet **skuludilo**
* Eichholz, Rüdiger: *Esperanta Boldvortaro*, 1988, paĝo 30, bildo 42: **sku-raslilo**
* Desmet', Petro – Horvath, Jozefo: *Bildvortaro en Esperanto*, paĝo 33, bildo 43: **sku-raslilo**.

Kategorio:Ludiloj
Irbe (rivero)

**Irbe** estas rivero en Latvio, kiu longas 32 kilometrojn de kunfluejo de riveroj Stende kaj Rinda en distrikto Ventspils. Ĝi fluas ĉefe paralele al la maro, estante apartigita de ĝi per strio de dunoj. Enfluas en la Balta Maro. Riverdeklivo estas 8 m (0,25 m/km), ĉiujara drenaĵo 0,5 km³, averaĝa trafluo 15,5 m³/s. La plej alta monata fluo estis observita en aprilo - 36 m³/s, la plej malalta en aŭgusto - 3,29 m³/s.

## Vojo 
La fluo de Irbe estas ebena, sen faloj kaj sojloj. Granda parto de la rivero estas reguligita. La mezo de la rivero estas forte serpentuma, kun multaj malnovaj riverbrakoj kaj insuletoj.

En la lastaj 5 km la rivero estas larĝa kaj preskaŭ tute senflua. Ĉe la marbuŝo, la Irbe formas 2 km longan sablojeton. La enfluejo ŝanĝas sian lokon kaj aspekton ĉiujare. La Irbe fluas laŭ la Marborda Malaltebenaĵo paralele al la maro, do ĝiaj bordoj kaj lito estas sablaj. La rivero estas apartigita de la maro per la tipa duna pejzaĝo de tiu ĉi marbordo, kiu videblas ankaŭ ĉe la dekstra bordo. La bordoj estas krutaj, kolapsiĝis, kaj multaj arboj falis en la riveron.

Nur 0,8% de la basena areo estas urbanizitaj kaj 21,4% estas agrikultura tero, la resto estas arbaroj kaj marĉoj.

La rivero estas ofte uzata por facila boatado.

### Fluo en kilometroj 
## Alfluantoj 
* Maldekstra: Dižgrāvis (12 km).
* Dekstra: nenia.

## Bildoj 

Irbe - Guntars Mednis - Panoramio (1).jpg|Irbe kaj Balta Maro.
1-8 of team - panoramio.jpg|Boatado en Irbe.
Irbe river 4 2020-06-22.jpg|Malsamaj bordoj.
Irbes ieteka jūrā, 18.10.2015. - 30964269975.jpg|Enfluejo matene.
Irbes upe pie Miķeļtorņa 1.jpg|Proksime de Miķeļtornis.

## Referencoj 
Kategorio:Riveroj en Latvio
Hermisende

**Hermisende** estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio, proksime al tiu kaj al la Provinco Oŭrenso, Galegio. Ĝi estas unu el malmultaj dulingvaj loĝlokoj de la provinco Zamoro, ĉar oni parolas kaj la hispanan kaj dialekton de la galega lingvo, ĉefe mikse.

*Hermisende* estas plej verŝajne etimologie devena el persona nomo de virino de ĝermana deveno dokumentita en la areo kiel Ermesinda, edzino de Alfonso la 1-a de Asturio, aŭ Ermesenda, dua edzino de Ordoño la 2-a (Leono).

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Castrelos, Castromil, Hermisende, San Ciprián kaj La Tejera, okupas totalan areon de 108,7 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 214 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 151 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas prahistoriaj restaĵoj, sed la plej antikva mencio de la setlejo estas de 12- jarcento. Sed en postaj jarcentoj ne estis klara ĉu ĝi apartenia al la Regno Leono aŭ al Portugalio (almenaŭ ĝis la Portugala Milito de Sukcedo).

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado, naturaj lokoj ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
West End (Bahamoj)

**West End** - prononco laŭ IFA-transskribo *[]* - estas la plej aĝa urbo kaj la plej okcidenta punkto de la insulo Granda Bahamo en la nordokcidenta parto de la Bahamoj. Ĝi estas la nuna ĉefurbo de Grand Bahamo, kontraŭe al la popola kredo ke Freeport estus la ĉefurbo de la insulo. Ĝi ankaŭ estas la tria plej granda setlejo en la Bahamoj. 

Laŭ la stato de , en la urbo vivis  loĝantoj. Ekzistas unu flughaveno en la urbo, *West End Airport*, kiu servas plejparte privatajn aviadilojn. Ekde la 1950-aj jaroj, la loĝantaro de la urbo variadis kun la pliiĝo kaj falo de la apudaj feriejoj. 

Kategorio:Urboj de la Bahamoj
(138971) 2001 CB21

**(138971) 2001 CB21** estas terrenkonta kaj venusrenkonta apolona asteroido, rigardita kiel potence danĝera objekto.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Lincoln Near-Earth Asteroid Research* elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Orbito 
Ĝia discentra orbito restas interne de la orbito de Marso, ĝi krucas tiun de la Tero kaj ekstere tanĝas tiun de Venuso kun ne tre granda orbita klineco.

* Ĝia tera MOID estas 0,02377 astronomia unuo (3,556 milionoj da km).
* Ĝia venusa MOID estas 0,03698 astronomia unuo (5,532 milionoj da km).
* La  ĝi pasis al 0,03283 astronomia unuo (4,911 milionoj da km) de la Tero.
* La  ĝi pasos al 0,02417 astronomia unuo (3,616 milionoj da km) de nia planedo.
* La  ĝi pasis al 0,03970 astronomia unuo (5,939 milionoj da km) de Venuso.
* La  ĝi pasos al 0,03692 astronomia unuo (5,523 milionoj da km) de tiu ĉi planedo.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Apolonaj asteroidoj
Kategorio:Terrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Venusrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Potence danĝeraj objektoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Williamsburg

'''''' estas urbo de Virginio, subŝtato de Usono. 

Laŭ la popolnombrado de aprilo 2020, en la urbo vivis  loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La municipo havas komunan limon kun .

La urbo situas centre de la Virginia duoninsulo, naŭ kilometrojn nordoriente de Jamestown,  la unua konstanta brita setlejo en Norda Ameriko.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj en Virginio
Grandfinnlando

frame
**Grandfinnlando** () estas en Finnlando speciale ekde Unua Mondmilito ĝis Dua Mondmilito relative apogita ideo kaj revo, laŭ kio ankaŭ tuta Karelio kaj Duoninsulo Kola devus aparteni al Finnlando. Ĝi havis lingvajn, etnologiajn kaj geografiajn argumentojn. Laŭ la revo, Finnlando havus bordon de Blanka maro kaj lago Onega. Iuj apogantoj de la ideo volis ligi al Finnlando ankaŭ nordajn partojn de Svedio kaj Norvegio, Ingrion kaj Estonion. Tial en Norvegio oni komencis paroli pri "finna danĝero" (norvege *finske fare*, finne *suomalainen vaara*) kaj timis, ke Finnlando provos okupi areojn de Norvegio.

Iuj estonoj volis unuigi Estonion kaj Finnlandon kaj diskutis pri tio kun Kaarlo Juho Ståhlberg, sed li malapogis tiun ideon kaj taksis, ke pri sia karaktero tiuj du popoloj (estonoj kaj finnoj) estas tro malsimilaj por tio, ke ili povus fariĝi unu popolo.

Multaj finnaj politikistoj apogis Grandfinnlandon. Plejparto de tiuj politikistoj estis dekstruloj aŭ centruloj kiel Urho Kekkonen, sed eĉ posta komunisto Otto Wille Kuusinen apogis "ruĝan Grandfinnlandon" en la komenco de sia kariero, kiam li estis interesata pri dekstraj tendencoj. Ekzemple por Petrozavodsk oni kreis finnlingvan nomon Äänislinna. Kunigo *Akateeminen Karjala-seura* (AKS) estis vasta kunigo, kiu apogis la revon. Post la Dua Mondmilito (en kiu Finnlando estis ŝtato flankigita kun Nazia Germanio kaj kontraŭ Sovetunio) kaj ties definitiva fiksigo de landlimoj la ideo plejparte malaperis. Nuntempe la subteno por la ideo estas minimuma.

Kategorio:Politiko de Finnlando
Kategorio:Historio de Finnlando
Kategorio:20-a jarcento en Finnlando
Sándor Szűcs

**Sándor Szűcs** [ŝAndor sUĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szűcs Sándor** estas hungara aktoro, voĉoaktoro.

Sándor Szűcs naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Szűcs maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1978, poste li studis 3 jarojn en aktorstudio de Nacia Teatro (Budapeŝto). Lia ĉefinstruisto estis Sándor Bodnár. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Nyíregyháza en 1981. Li akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1987. Lia ĉefinstruisto estis László Marton (reĝisoro). Ekde 1988 li apartenis al Nacia Teatro (Miskolc), ekde 1993 li estis sendependa aktoro. En 2003 li aliĝis al Teatro Magyar. Lia edzino naskis 2 filinojn en 1985 kaj 1987.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** La Vintra Fabelo - Cleomenes
** La gajaj edzinoj de Windsor - Bardolph
** Makbeto - Lennox
** *Dekdua Nokto aŭ Epifanio : aŭ kiel vi volas* - Valentino
** Romeo kaj Julieta - apotekisto
* Molière:
** L' Avarulo - Simon
** *Lernejo de virinoj* - Alain
* Edmond Rostand: Cyrano de Bergerac - Ragueneau
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - Szellemfi
* Ferenc Molnár: *Liliom* - Berkovics
* Imre Dobozy: La kaporalo kaj la aliaj – Dunyhás

## Liaj kinaj filmaj roloj (elekto) 
* *Telitalálat* (2003) – Kovács
* *Budapest Noir* (2017) – D-ro Pazár
* *Pacsirta* (2022) - Bálint Környei
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Robbie Coltrane, Clint Howard

## Liaj televidaj filmaj roloj (elekto) 
* *Hajnali párbeszéd* (1986)
* *A Cég – A CIA regénye* (serio, 2007) – policano
* *Holnap Tali!* (serio, 2017) – Dezső Garai
* *Doktor Balaton* (serio, 2020-2021) – Sikei

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Pnětluky

**Pnětluky** (ĝis la jaro 1923 **Netluky**, ) estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1250.

En aprilo de 1945 estis en Pnětluky dislokigita artileria taĉmento de vlasovanoj.

## Loĝantaro 
## Naskiĝintoj 
* Václav Zralý (1906–1991) estis arkitekto. En la jaroj 1929–1931 li studis en Dessau belartistan lernejon Bauhaus.

## Pluaj fotoj 

Pnětluky, chmelnice.jpg|Vido al Pnětluky de sudo tra lupolejo
Pnetluky LN CZ municipal office 121.jpg|Municipa ofico
Pnětluky kostel sv. Matouše.JPG|Fasado de preĝejo de sankta Mateo
Pnětluky reliéfy.JPG|Unu el la reliefoj en arbaro super la municipo
Pnetluky LN CZ WWI memorial 074.jpg|Monumento al viktimoj de la 1-a mondmilito
Čertův kámen (Pnětluky) 2.JPG|Ŝtono de diablo


Kategorio:Municipoj en distrikto Louny
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Louny
Kategorio:Setlejoj en Džbán
Lubián

**Lubián** [luBJAN] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Sanabria, en la plej nordokcidento de la provinco, norde de plej nordorienta Portugalio, proksime al tiu kaj apude al la Provinco Oŭrenso, Galegio. Ĝi estas unu el malmultaj dulingvaj loĝlokoj de la provinco Zamoro, ĉar oni parolas kaj la hispanan kaj dialekton de la galega lingvo, ĉefe mikse.

La nomo *Lubián* estas etimologie eble deriva el lupo, kio estas tradicia loĝanto de la areo. Proksime estas vizitinda lupokaptejo nome Cortello dos Lobos (lupokorteto).

Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Aciberos, Chanos, Hedroso, Las Hedradas, Lubián kaj Padornelo, okupas totalan areon de 94,39 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 306 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 200 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 142 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun Porto A Mezquita (Provinco Oŭrenso), Requejo kaj Hermisende.

Estas arkeologia loko de fortika domaro de la 3-a jarcento a.K. Laŭ legendo la nuntempa loĝloko apartenis al la Templanoj.

Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis: ĉasado, somera feriloko, popola arkitekturo, fungokolektado, piedirado (mozaraba Jakoba Vojo, naturaj lokoj ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Pnětluky (apartigilo)

**Pnětluky** estas nomo por pluraj lokoj:

* Pnětluky – municipo en distrikto Louny
* Pnětluky (Podsedice) – parto de municipo Podsedice en distrikto Litoměřice
* Netluky, devennome Pnětluky – eksa vilaĝo, hodiaŭ mastruma korto kun domaro en parto Uhříněves de urbo Prago
Preĝejo Sankta Blazio (Zella-Mehlis)

eta|Blazio-kirko en Zella-Mehlis
eta|Ambona altaro
eta|Politikista loĝio (urbaj konsilianoj) kun orgena galerio
eta|Orgeno
La luterana **Preĝejo Sankta Blazio** (germane: *Kirche St. Blasius*) estas belega, baroka halkonstruaĵo en Zella-Mehlis, Germanujo, kiun prizorgas la Eklezidistrikto Meiningen ene de la Evangelia Eklezio de Meza Germanujo.

## Historio kaj arĥitekturo 
Konstruitis nova kirko en la kvartalo Zella inter 1768 kaj 1773 por anstataŭigi Blazio-kapelon kiu detruitis per incendio en la 25.5.1762. Ĉefkonstruisto estis Johann David Weidner kaj konsekriĝo eblis en la 27.11.1774. Modelis por ĝi la ĉefverko de Weidner, la dum la Dua mondmilito ruinigita ĉefverko Preĝejo Sankta Miĥaelo (Ohrdruf). Kun siaj kverovala, horizontala projekciaĵo, sela groptegmento kaj meze elsaltanta norda turo ĝi nombriĝas inter la plej gravaj ekleziaj egalaksaj konstruaĵoj de tuta Turingio.

La halo evoluigitis tre eble per orientiĝo je la planoj de Gottfried Heinrich Krohne por Preĝejo Sankta Georgo (Eisenach) el rektangulo kun rondigitaj mallarĝaj flankoj. La ekstero havas parceliĝon kun ĉeangulaj pilastraj frisoj el naturŝtono estantaj en kontrasto al la pucitaj fasadoj. Altaj malkrutarkaj fenestroj lumigas la internon kaj mansardotegmento kun lukarnoj finis la arĥitekturan juvelaĵon. Ĉe ĉiuj flankoj estas enirejoj kaj sude ĝi - kvazaŭ ĝi estu alia elstaraĵo krom la rekte kontraŭa turo - pli zorge aranĝitis per triflanka antaŭkonstruaĵo kun triangula gablo.

Havas la interno du neinterrompitajn galeriojn. La teatrosimila metiĝo de la benkoj kaj la fokusiĝo alaltara ĉe la longa akso ankoraŭ plifortigas la centrigitan karakteron de tiu ĉi luterana predikada loko.

## Meblaro 
La baroka ambona altaro kun rokajla dekoracio troviĝas sur la suda longa flanko dume malsamflanke estas la politikista loĝio kun orgeno supra. Tiu instrumento havas orgenfasadon el la 1778 jaro kun laŭraj ĉiroj kaj rokajlaĵoj. La orgeno disponigas 25 registrojn, du klavarojn kaj pedalon. Ĝin restaŭris en 1990 la firmao de Alexander Schuke el Potsdamo.

## Literaturo 
* Georg Dehio: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen.* Deutscher Kunstverlag München/Berlin 1998, ISBN 3-422-03050-6, p. 1414–1415.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo 

## Notoj 
Kategorio:Protestantismaj preĝejoj en Germanio
Kategorio:Distrikto Schmalkalden-Meiningen
Blasius
Kategorio:Barokaj konstruaĵoj
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Blazio
Brodec (apartigilo)

**Brodec** havas plurajn signifojn:

;municipo
* Brodec – municipo en distrikto Louny
* Brodec - municipo en Opština Gostivar

;akva fluanto
* Brodec (alfluanto de Divoká Orlice) – maldekstraflanka alfluanto de Divoká Orlice en distrikto Ústí nad Orlicí kaj distrikto Rychnov nad Kněžnou
* Brodec (alfluanto de Vlašimská Blanice) – dekstraflanka alfluanto de Vlašimská Blanice en distrikto Benešov

;mikroregiono
* Mikroregiono Brodec – mikroregiono en distrikto Rychnov nad Kněžnou
Glöckner

**Glöckner**, origine eble *Klöckler*, estas monto kun du rokaj suproj kaj ĉirkaŭanta blokaro; temas pri tre ŝatata ekskursocelo kaj belvidejo ĉe Rennsteig en Distrikto Wartburg en Turingio, Germanujo.

Proksime de la 702,5 metroj alta rokaro estas pluraj enskribaĵoj kaj monumentoj:
* por la Forstista lernejo de Ruhla - komence nur banala enskribaĵo kun dato de trejnadplantado de 1813 (*hier wurde gepflanzt/ tie ĉi oni plantis*) etendigitis per la inicialoj de diversaj lernantoj; ĝi troviĝas eoste
* por la fondinto de la Forstista lernejo, supera forstkonsilisto Gottlob König - li ricevis tronon ĉe la uesta parto de la rokado kun la enskribaĵo *Königssitz* (vortludo ĉar la vorto mem signifas *tronon*)
* la unua enskribaĵo priplantada kompletigitis per la vortoj *für 1871/ por 1871* - kun neklara rilato inter la datoj 1813 kaj 1871; certe ne temas pri iu patriotisma intenco post la estiĝo de la Germana Imperiestra Regno en 1871 ĉar menciis la duan daton jam en 1830 Julius von Plänckner kaj en 1858 Carl Grebe
* por la pedagogo Friedrich Fröbel laŭ peto de ties vidvino, kiu mortis en la najbara komunumo Marienthal (Schweina); ekde la 1860-aj jaroj kaj sur granita ŝtono
* por dum la Unua Mondmilito falintaj anoj de Rennsteigklubo 1896 kaj por Ludwig Hertel, en 1910 mortinta fondinto de la ruhla-a filio; ĉe la okcidenta parto de la rokaro
* por la Rennsteig-fakulino, fanatika migrantino kaj historiistino Elisabeth Streller kiu tre okupiĝis pri la katalogigo de Rennsteig de Sallmannshausen

La suda deklivo ĉirkaŭ la pinto havis densan arbaron picean dum GDR-tempo. Komence de 2007 la uragano *Kyrill* faligis la plejparton de la arboj.

## Kartoj 
* Topographische Karte 1:25 000: *TK25 W - Ruhla und Umgebung.* Thüringer Landesamt für Vermessung und Geoinformation, ISBN 3-86140-736-1.
* Wanderkarte "grünes Herz" 1:30000, ISBN 3-929993-44-9.

## Eksteraj ligiloj
## Notoj 
* J. v. Plänckner: *Der Thüringer Wald.* Gotha 1830.
* C. Grebe: *Die Lehrforste der Eisenacher Forstschule…*, Eisenach 1858.

Kategorio:Rennsteig
Kategorio:Montoj en Turingio
Kategorio:Distrikto Wartburg
Kategorio:Belvederoj en Germanio
Brodec

**Brodec** estas municipo en Ĉeĥio, kiu troviĝas en distrikto Louny. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1373.

## Loĝantaro 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj

## Pluaj fotoj 

Brodec bývalý zámeček.jpg|Eksa kasteleto
Brodec pomník.jpg|Monumento al viktimoj de la 1-a mondmilito
Brodec zvonička.jpg|Sonorilejo, apud ĝi kruceto el la jaro 1909
Brodec obecní úřad.jpg|Municipa ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Louny
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Louny
Kategorio:Setlejoj en Džbán
Intrapersona komunikado

**Intrapersona komunikado** estas la procezo per kiu individuo komunikas kun si mem, agante kiel kaj sendinto kaj ricevinto de mesaĝoj, kaj enhavas la uzadon de neparolaj vortoj por konscie engaĝiĝi en mem-parolado kaj en interna parolado.

Intrapersona komunikado havigas al individuoj la oportunon partopreni en 'imagopovaj interagadoj', laŭ kiu ili silente engaĝiĝas en parolado kun alia persono, ofte kiel rimedo elekti kaj praktiki sian intencitan parolan interpersonan komunikadon kun la reala persono. Intrapersona komunikado ankaŭ faciligas la procezon laŭ kiu individuo engaĝiĝas en neparolata interna dialogo inter diferencaj kaj foje konfliktaj sintenoj, pensoj kaj sentoj, ofte kiel vojo al la solvo de psikologiaj konfliktoj kaj decidfarado.

La esprimo 'intrapersona komunikado' ofte referencas al la neparolata uzado de vortoj, kaj estas uzata interŝanĝeble kun la esprimoj 'mem-parolado' kaj 'interna parolado.’ Tamen, intrapersona komunikado estas pli larĝa koncepto, enhavanta ĉiujn tipojn de interna komunikado, kiel por ekzemplo la biologia, kaj elektrokemia komunikadoj kiuj okazas inter neŭronoj kaj hormonoj.

## Notoj 
Kategorio:Homa komunikado