La Malfermita Socio kaj ĝiaj Malamikoj

[eta|278x278ra|De maldekstre dekstren: [Platono, Hegelo, Markso]]
**La Malfermita Socio kaj ĝiaj Malamikoj** () estas unu el la plej centraj verkaĵoj de la aŭstra-brita filozofo Karl R. Popper. Ĝi estas setlejo kun totalismaj ŝtatformoj (inkluzive de nacisocialismo kaj komunismo) kaj prezentas alternativon, la malferman socion kaj montras la diversajn fluojn kiuj minacas ĝin (inkluzive de historiismo, radikalismo, utopiismo, relativismo). La verkaĵo estis eldonita unuafoje en 1945 en du volumoj de la eldonejo Routledge (Londono) . Ĝi venis en pluraj reviziitaj eldonoj (plej lastatempe en 1968), kiuj ankaŭ estis foje pligrandigitaj kun novaj aldonaĵoj (en 1957, 1962, 1966), kaj estis tradukitaj en multaj da lingvoj. 

## Fono 
Popper verkis *The Open Society* dum Dua Mondmilito , pli-malpli paralele al *The Poverty of Historicism* (La Malriĉeco de Historiismo). La antaŭa verkaĵo komenciĝis kiel ĉapitro en la lasta; sed ĉar ĝi kreskis pli kaj pli granda (kaj poste finiĝis je 620 paĝoj), Popper reduktis *La Malriĉecon* al ĝia origina grandeco (169 paĝoj) kaj publikigis *La Malferma Socion* aparte. Popper nomis tiujn du verkaĵojn sia "militenvesto" . Li "decidis verki la verkaĵon tiam kiam li ricevis la novaĵojn de la invado de Hitlero de Aŭstrio. La verkaĵo estas defendo de demokratio , verkita en tempo kiam demokratio ne havis multajn konvinkitajn subtenantojn."  Popper, kiu translokiĝis de Aŭstrio al Nov-Zelando en 1937 (unu jaron antaŭ Austria's *Anschluss*), kaj kompletigis ambaŭ verkaĵojn antaŭ 1943.

## Priskribo 
Oni povas vidi la malferman socion de Popper kiel aplikon de lia kritika raciismo al politiko : Estas facile preteratenti la difektojn en vizio de socio, precipe se ĝi promesas utopiecon; tial pli gravas, ke la politikaj strukturoj certigu la eblecon *korekti eventualajn erarojn* ol ke ili certigu la atingon de difinita vizio.

En ĉi tiu verkaĵo Popper kritikas kaj la historiismon de Platono, Hegelo, Markso kaj aliaj kaj la aspiron krei utopian fermitan socion. Laŭ li, historiismo ne povas havi sciencan validecon, ĉar la kvanto da datumoj, kiuj ekzistas en la mondo, estas tro granda, kaj ne eblas ĝeneraligi ĉiujn en la kadro de unu historiozofia teorio.

En la enkonduko al la verkaĵo, Karl Popper argumentas ke se ni deziras konservi nian civilizon, ni devas rezigni la kutimon de retiriĝi nin de grandaj homoj. Grandaj homoj povas fari grandajn erarojn. Marksismo, ekzemple, reduktas homan socion al serio de ekonomiaj procezoj kaj iliaj rezultoj. Estas neeble testi ĉu ĉi tiu teorio estas ĝusta, ĉar ĉio, kio ne kongruas kun la teorio, estas klarigita per alia faktoro, kiu ne estis sufiĉe konsiderata .

La aspiro al utopia socio, Popper asertas, estas aspiro al socio kiu ne ŝanĝiĝas. Se la socio estas utopia tiam ĉiu ŝanĝo estas nepre plimalboniĝo de la ekzistanta situacio. Tial, la kreado de utopio ankaŭ postulas la kreadon de leĝoj kiuj malhelpas ŝanĝon. Ĉar neniu socia teorio povas esti science validigita, tiam ankaŭ estas neeble scii ĉu la proponita utopia socio ja estas utopia. La elekto de utopio, laŭ Popper, estas vetludo kun peza prezo, ĉar post kiam la "utopio" estas elektita, ĝi ne povas esti ŝanĝita denove.

Ĉi tie Popper iras por defendi demokration . Laŭ li, demokratio permesas ŝanĝojn ekde sia fundamento mem, kaj iom post iom progresas al pli bona socio. En mondo, kiu ĉiam ŝanĝiĝas, lasi la eblecon de socia ŝanĝo malfermita estas neceso, kaj ne estas risko implikita akcepti utopiajn idealojn. La ĉefa demando en demokratio laŭ Karl Popper ne estas kiel elekti la reganton sed kia estas la ebla maniero maldungi la reganton se necese.

## Akcepto 
La verkaĵo ricevis plejparte pozitivan ĝis entuziasman ricevon en Okcidenta eŭropo, dum ĝi estis malpermesita en komunista Orienta Eŭropo, sed cirkulis tie kiel *samizdat-* literaturo . Ekzemple, Bertrand Russell nomis la verkaĵon "verko de bonega graveco, kiu devus esti vaste legita por sia majstra kritiko de [ ... ] la teoriaj malamikoj de demokratio. La atako de [Popper] kontraŭ Platono estas neortodoksa, sed laŭ miaj okuloj pravigita [...]. Lia analizo de Hegelo estas murdema [...]. Markso [...] estas traktata pli milde ol Platono kaj Hegelo, sed estas analizata kun la sama inciziveco[...]. La verkaĵo kiel tutaĵo estas vigla kaj ĝisfunda defendo de demokratio" . 

Kvankam Popper karakterizis Markson kiel unu el la "liberigantoj de la homaro" kaj Marksismon kiel principe "humanitara movado", marksismaj historiistoj kaj filozofoj respondis al la kritiko de Popper de Marksismo kiel ideologio. Sed ankaŭ inter tiuj, ekz. Maurice Cornforth agnoskis Popper por esti "eble la plej eminenta" kritikisto de marksismo. Certaj aliaj akademiuloj esprimis malkonsenton kun kelkaj el la interpretoj de Popper de la filozofioj de Hegelo kaj Platono. En la 4-a eldono de la verkaĵo (1962), Popper aldonis aldonaĵon al la unua volumo se temas pri rebati la kritikon de Platono-akademiulo Ronald Levinson . 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Fondumoj pri malferma socio
* Kritiko de demokratio
* Paradokso de voĉdonado
* Paradokso de toleremo

## Eksteraj ligiloj 
* Detala resumo de la verkaĵo
* La Hegela Mito kaj ties Metodo
*   de la Interreta Arkivo
*   de la Interreta Arkivo

Kategorio:Libroj aperintaj en 1945
Kategorio:Anglalingvaj libroj
Kategorio:Liberalismo
Kategorio:Politikaj libroj
Kategorio:Libroj pri totalismo
Kategorio:Filozofia literaturo
Kategorio:Usonaj malfikciaj libroj