Eugène Guillevic

**Eugène GUILLEVIC**, franca prononco: [øʒɛn ɡijəvik] (naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1907, en Carnac, Morbihan - mortis la 19-an de marto 1997, en Parizo) estis franca poeto, verkisto kaj ekonomikisto. Por lia verkado li uzis la nomon Guillevic.

Premiito de gravaj literaturaj premioj: la Granda Reĝa Aglo (1973), la Premio de la Franca Akademio (''Grand Prix de Poésie de l'Académie française'', 1976), ktp. Prezidanto de la Akademio Mallarmé .

## Vivo 
Li naskiĝis en Bretonio, en la urbo Carnac. Poste, forlasinte la atlantikan marbordon kaj ekloĝinte aliflanke de Francio, proksime al la belga limo, pro la militservo de sia patro, la knabo ofte rememoris la landon, kiun li postlasis. Sed la nova pejzaĝo, tute male al la oceano, ankaŭ fariĝis konata al li — pejzaĝo de pinoj, kamparaj vojoj... Eĉ pli poste, la familio Guilvic translokiĝis al Alzaco. Ĉi tio ankaŭ limis al Svislando.

Laŭ la rememoroj de Gilvic, ĝis 1926 , tio estas, ĝis li estis 19-jaraĝa, li sciis preskaŭ nenion la francan. Tiuj ĉirkaŭ li parolis unue la bretonan, poste la valonan, kaj poste la tre specifan svisgermanan. Li vere majstris la francan post aliĝo al la militistaro.

Post diplomiĝo kun grado en Scienco en 1916, nur 19-jaraĝa, li pasis la ekzamenon por iĝi ŝtatoficisto en la Registro-Administrado. En 1935, li laboris por la Ĝenerala Direktoraro de la Ministerio pri Ekonomio, Financo kaj Industrio . Inter 1945 kaj 1947, li funkciis kiel konsilisto en la ministerioj de Francis Billoux (Nacia Ekonomio) kaj Charles Tillon (Rekonstruo). Post la maldungo de la komunistaj ministroj, li revenis al la Ĝenerala Inspektoraro de Ekonomio, kie li produktis dekojn da raportoj kaj studoj pri ekonomiko kaj ekonomia planado. Li emeritiĝis en 1967.

## Verkado 
Li estas publikigita ekde 1939, debutante per poemo memore al la falintaj hispanaj respublikanoj. Li estis membro de la Franca Komunista Partio (ekde 1942; li forlasis la partion en 1980). Li partoprenis en la rezista movado kaj la subtera gazetaro dum la milito. De 1945 ĝis 1947, li laboris en la oficejo de la komunistaj ministroj en la Provizora Registaro de Francio.

En 1951, la kolektoj "Soifo por Vivo" kaj "Gusto de Paco" estis publikigitaj. Li ankaŭ tradukis el la rusa kaj ukraina lingvoj (la poemoj de Taras Ŝevĉenko estis publikigitaj en lia traduko kiel aparta eldono).

Lia poezio estas konciza, rekta kiel roko, malglata kaj malavara, sed tamen sugestia. Lia poezio ankaŭ karakteriziĝas per sia malakcepto de metaforoj, ĉar li preferas komparojn, kiujn li konsideris malpli misgvidaj aŭ eĉ trompemaj. Lia poezio estis tradukita en multajn lingvojn.

## Verkaro 
* De Tero kaj Akvo (1942)
* "Paŭzoj" (1947)
* "Ekzekuta Asigno" (1947)
* Atingo (1949)
* Gusto de Paco (1951)
* "Tero por Feliĉo" (1952)
* Karnak (1961)
* La Sfero (1963)
* Kune (1966)
* Noĉoj (1971)
* "La Kanalo. Poemoj." (1979)
* "La Aliaj" (1980).
* "Metante la Itineron" (1987).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Grand prix international de poésie Guillevic-Ville-de-Saint-Malo 
* 2007 : Henri Meschonnic ;
* 2011 : Philippe Jaccottet ;
* 2012 : Jean Daive ;
* 2013 : Jean-François Mathé ;
* 2014 : Jean-Claude Schneider;
* 2016 : Roland Reutenauer.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Francaj poetoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Francaj komunistoj
Kategorio:Eksaj katolikoj
Kategorio:Bretonaj verkistoj