open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rhapsody of Fire

**Rhapsody of Fire** (Rapsodio de fajro, iam konata simple kiel **Rhapsody**) estas itala simfonia metalroka bando formita de Luca Turilli kaj Alex Staropoli, amplekse vidita kiel pionira de la subĝenro de Simfonia metalroko.

Ekde sia formado en 1993 kiel **Thundercross**, la bando publikigis dek du studialbumojn, du koncertalbumojn, du EP-ojn, kaj unu koncertan DVD-on. *Rhapsody of Fire* estas konata pro sia koncepta vortumado kiu konstituas fantastan historion en ĉiuj siaj albumoj el "Legendary Tales" de 1997 ĝis "From Chaos to Eternity" de 2011. Post uzi la markon Rhapsody dum preskaŭ dek jaroj, la bando ŝanĝis sian nomon al "Rhapsody of Fire" en 2006 pro registraj aferoj.
eta|260ra|maldekstre|*Rhapsody of Fire* en la "Agglutination Metal Festival" 2012.
En 2011, post la publikigo de sia albumo *From Chaos to Eternity* kiu konkludis la "The Dark Secret Saga", kaj post 18 jaroj kiel kunestro de la bando, Turilli lasis "Rhapsody of Fire" (amikece) por formi novan bandon Rhapsody, nome "Luca Turilli's Rhapsody", kun du aliaj bandanoj kiu eliris kun li, nome Dominique Leurquin kaj Patrice Guers. Ili priskribas sian diskaron kiel paralela pluigo de la diskaro de "Rhapsody of Fire", kaj ilia unua albumo *Ascending to Infinity* estis ili propra dekunua albumo de "Rhapsody" kaj ili konsideras, ke ili ne lasis la bandon, sed ke ili amikece disiĝis en du banderoj.

En 2016, ankaŭ aliaj longdaŭraj bandanoj nome Fabio Lione kaj Alex Holzwarth lasis la bandon, kaj rekuniĝis kun Turilli, Leurquin kaj Guers, por ludi denove sub la nomo "Rhapsody" por ilia "20a Datrevena Adiaŭa Turneo"; en decembro 2018, kelkajn monatojn post la anonco ke la "Rhapsody" de Luca Turilli ne estis aktiva, Turilli anoncis la kredon de nova bando "Rhapsody" nome "Turilli/Lione Rhapsody", kun la bandanaro de la "20a Datrevena Adiaŭa Turneo" (rekreante, minus Staropoli, la originan bandanaron de 2002-2011).

## Studialbumoj 
* Legendary Tales (1997)
* Symphony of Enchanted Lands (1998)
* Dawn of Victory (2000)
* Rain of a Thousand Flames (2001)
* Power of the Dragonflame (2002)
* Symphony of Enchanted Lands II – The Dark Secret (2004)
* Triumph or Agony (2006)
* The Frozen Tears of Angels (2010)
* From Chaos to Eternity (2011)
* Dark Wings of Steel (2013)
* Into the Legend (2016)
* The Eighth Mountain (2019)

## Referencoj 
Kategorio:Italaj muzikistoj
Kategorio:Italaj muzikaj grupoj
Kategorio:Metalrokaj muzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1993
Vanilla Sky

**Vanilla Sky** estas itala *pop punk* muzik-grupo formita en 2002. Ilia unua albumo, ''Play It If You Can't Say It'', estis publikigita la 6an de novembro, 2002. La bando nune konsistas el Jacopo Volpe ĉe drumoj, Francesco Sarsano por baso, kaj Vincenzo Mario Cristi kaj Daniele Brian Autore por voĉoj kaj gitaro. Ĝis nun ili publikigis 4 albumojn, regule faras turneojn tra Eŭropo kaj havis kelkajn sukcesojn en Japanio.

## Bandanoj 
**Nunaj membroj**
* Daniele Brian Autore – voĉo, gitaro (2002–nune)
* Francesco Sarsano - Baso (2002-2009, 2012–nune)
* Vincenzo Mario Cristi – voĉo, gitaro (2002–nune)
* Jacopo Volpe - Drumoj (2009–nune)

**Iamaj membroj**
* Luca Alessandrelli – Drumoj, helpa voĉo (2002–2009)
* Antonio Filippelli – Baso, helpa voĉo (2009-2012)

## Diskaro 
* Play It If You Can't Say It (2004)
* Waiting for Something (2005)
* Changes (Universal Music) (2007)
* Fragile (2010)
* The Band Not the Movie [12] (2012)

## Notoj 
Kategorio:Italaj muzikistoj
Kategorio:Poppunkaj muzikaj grupoj
Kategorio:Italaj muzikaj grupoj
Karnavalo de Venecio

La **Karnavalo de Venecio** (en itala: *Carnevale di Venezia*) estas ĉiujara festivalo okazigita en Venecio, Italio. La karnavalo finas per la kristana festo de la Karesmo, kvar dek tagojn antaŭ la Pasko, en la marda karnavala tago (*Martedì Grasso*), unu tagon antaŭ la Cindra merkredo. La festivalo estas fame konata pro siaj tipaj maskoj.

## Priskribo 
maldekstre|eta|Maskitoj antaŭ veneciaj palacoj.
maldekstre|eta|Masko antaŭ veneciaj palacoj.
Tiu karnavalo estas tute diferenca al tiuj observataj en la cetero de la mondo. Dum la 10 tagoj de tiu festo, la homos maskas sin kaj iras surstrate promeni kaj fotiĝi, ĉu laŭ organizitaj paradoj aŭ improvizitaj. Nuntempe miloj da vizitantoj venas al Venecio en tiuj datoj por admiri la spektaklaj maskoj kaj vestoj de kiuj investas milojn da eŭroj por estis elegantegaj kiel steluloj dum kelkaj tagoj de la jaro aŭ nur por miksiĝi inter la homamasoj kaj perdiĝi tra la stratetoj de tiu unika urbo. Ankaŭ la Granda Kanalo de Venecio estas tre grava scenejo kie rigardi la gondolojn aŭ manĝi *frittella*, nome tipa dolĉaĵo. La rekordo de vizitantoj kaj eventoj okazas en la karnavala mardo.

La maskovestoj estas vestoj kiuj similas al historiaj vestoj de la 17a al 18a jarcentoj de Venecio, kvazaŭ ili estus ĵus elprenitaj el pentraĵo. Dum la karnavalo, ankaŭ oni organizas multajn eventojn kaj festojn, kelkaj el kiuj privataj al kiuj estas malfacile eniri seninvite. La prezoj de tiuj festoj estas altaj, kaj unu nokto povas kosti eĉ ĝis 500 €, do nur por riĉuloj. La celo de la majoritato de la vizitantoj estas vidi Venecion dumkarnavale kaj fotiĝi kun la plej bonkvalitaj maskovestoj.

## En popola kulturo 
La agado de la novelo "The Cask of Amontillado", verkita de Edgar Allan Poe, okazas en Venecio dum la karnavalo.

Veneciaj maskoj aperas ĉefe en la filmo *Eyes Wide Shut* kaj en la filmo de Marco Bellocchio nome *La visione del sabba*. Famaj vendejoj liveris maskojn kiel Ca' Macana kaj Il Canovaccio en Venecio.

La karnavalo estis priskribita en la videoludo de 2009 nome Assassin's Creed II. La karnavalo estis priskribita ankaŭ en la videoludo de 2005 nome Slaj 3: Honoro Inter Ŝtelistoj.

## Bildaro 
centre|775px

File:Venezia carnevale 6.jpg
File:Venezia carnevale 3.jpg
File:Venezia_flickr03.jpg
File:Venezia_flickr05.jpg
File:Carnevale_venezia_maschere_1.jpg
File:Carnival Venice.jpg
File:Venezia_flickr06.jpg
Image:Venezia carnevale 2.jpg
File:Venezia_flickr08.jpg
Image:Venezia carnevale 1.jpg
Image:Venezia carnevale 11.jpg
Image:Venice Paper Mache Mask shop.jpg
File:Carnival of Venice. 2018-02-13 13-03-52.jpg
File:Carnival of Venice. 2018-02-13 13-10-50.jpg
File:Carnival of Venice. 2018-02-13 13-01-47.jpg
File:Carnevale a Verona, Italia.jpg
File:Carnival of Venice. 2018-02-13 12-01-15.jpg
File:Carnival of Venice. 2018-02-13 12-27-02.jpg

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Carnivalofvenice.com: Historio, fotoj kaj filmetoj ekde 1998

Kategorio:Karnavaloj
Kategorio:Venecio
Ĝendarmo geedziĝas

**Ĝendarmo geedziĝas** (france *Le gendarme se marie‎*) estas franca filmo aperinta en 1968 kaj originale filmita en la franca lingvo. Temis pri la tria el ses konataj filmoj, post Ĝendarmo el Saint-Tropez kaj Ĝendarmo en Novjorko, el kiuj sekvis Ĝendarmo en emeriteco, Ĝendarmo kaj eksterteranoj kaj Ĝendarmo kaj ĝendarminoj. En tiuj ĉi filmoj rolis Louis de Funes, Michel Galabru kaj multaj aliaj konataj francaj aktoroj.

Rilate sian ĝenron, ĉiuj ses filmoj rigardeblas kiel komedia filmo kaj ĉiuj lokiĝas en Saint-Tropez, fama somerrestadeja havenurbo borde de la Mediteranea Maro en la regiono Bordo Lazura aŭ Franca Riviero.

La filmo havas entutan daŭron de 92 minutoj.

## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri la la filmo en IMDb ()

[eta|maldekstra|500ra|filmado de la sekvaĵo [Ĝendarmo kaj eksterteranoj]]

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1968
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Karnavalo de Mamoiada

eta|dekstra|La *mamuthone*.
La **Karnavalo de Mamoiada** estas dancoparado kiu okazas ĉiujare el la festo de Sankta Antonio en Mamoiada en Sardio. Ĝi estas konsiderata kiel la ĉefa karnavalo plej karaktera kaj plej antikva de la insulo.

La parado estas komponata tradicie de grupo de dek du *mamuthone* kaj ok *issohadore*, kaj okazas el posttagmezo ĝis malfruvespere.

La *mamuthone* kaj la *issohadore* estas roluloj maskitaj kiuj distingiĝas per siaj vestoj kaj per siaj movmanieroj dum la parado. La *mamuthone* iras lante, dum la *issohadore* vestas sin buntkolore kaj havigas pli viglan etoson al la parado. La masko (*visera*) estas el ligno, nigra por la *mamuthone* kaj blanka por la *issohadore*. La korpo de la *mamuthone* estas ŝirmita per felo de nigra kapro (*mastruca*), kaj portas sur sia dorso aron de sonujo j (*carriga*). La *issohadore*, kontraste, vestas mantelon nome *berritta*, ruĝan jakon (*curittu*), blankajn ĉemizon kaj pantalonojn, kaj bendon de bronzaj sonoriletoj (*sonajolos*).

## Bildaro 

File:Mamoiada 3.jpg|Parado de *mamuthones*.
File:Isshadores.jpg |Kostumo de *issohadore*.
File:Mamoiada.jpg|*Mamuthone* dorse.

Kategorio:Karnavaloj
Kategorio:Festoj
Kategorio:Kulturo de Italio
Kategorio:Itala folkloro
Kategorio:Kulturo de Sardio
Kandelfesto (Gubbio)

[eta|*La Festa dei Ceri* en [Gubbio. La statuo de sankta Ubaldo estras la procesion.]]
La **Kandelfesto** (en itala *Festa dei Ceri* aŭ *Corsa dei Ceri*) okazas en Gubbio ĉiujare la 15-an de majo (antaŭtago de la sanktula festotago) konsistanta en la transporto kure de tri statuoj de sanktuloj muntitaj sur longaj lignaj piedestaloj: nome sankta Ubaldo (patrono de Gubbio), Sankta Georgo kaj Sankta Antonio. Temas pri unu el la plej antikvaj manifestacioj folkloraj de Italio kaj indas ne konfuzu ĝin kun historia rekonstruado, kvankam temas pri evento kiu ripetiĝas ĉiujare seninterrompe el 1160 ĝis 2019. La festo ludas nun fundamentan rolon, el la socia vidpunkto kaj el kultura vidpunkto. Ĝi estas alte konsiderata de la komunumo kaj okazigas fortajn pasiojn kaj sentimentalaĵojn per valoroj kaj kontraŭdiroj. Tiu festo estas tiom grava eĉ je regiona nivelo ke ekde 1973 la "Tre Ceri" (tri kandeloj) reprezentas la simbolon de la Regiono Umbrio kaj estis stiligitaj en la oficialaj blazono kaj en la flago.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Tago de Sankta Ubaldo
* Oficiala retejo de La Festa dei Ceri (Itale) 

Kategorio:Kristanaj festoj
Kategorio:Kulturo de Italio
Kategorio:Itala folkloro
Kategorio:Umbrio
Ĥazo

[eta|dekstra|Armena muzika manuskripto kun ĥazoj ([Neŭmo|neŭmoj) de la 12a jarcento en (Matenadarano)]]
**Ĥazo** (armene: խազ - ĥaz) estas armena neŭmo, unu el aro de specialaj signoj konsistiganta la tradician sistemon de muzika notacio uzata por transskribi religian armenan muzikon ekde la 8a jarcento.

Առանձնատրոպ.svg
Բազմեղանակ.svg
Բենկորճ.svg
Բութ.svg
Դող.svg
Երկար.svg
Զարկ.svg
Էկորճ.svg
Թագատրոպ.svg
Թաշտ.svg
Թուր.svg
Խածբեկ.svg
Խածլէ.svg
Խաղ.svg
Խոսրովային.svg
Խում.svg
Խունճ.svg
Ծանրատրոպ.svg
Ծնկներ.svg
Ծունկ.svg
Կորճայ.svg
Կուռ զրեհիկ.svg
Հանգոյց.svg
Հարուկ.svg
Հուհայ.svg
Ձակորճ.svg
Ձայնդարձ.svg
Յարեշտ.svg
Ներքնախաղ.svg
Շեշտ.svg
Ողոմնեակ.svg
Պարոյկ.svg
Սուղ.svg
Սուր.svg
Ստորադիր.svg
Վերադիր.svg
Վերնախաղ.svg
Փաթութ.svg
Փուշ.svg
Քաշ.svg
Քարքաշ.svg
Քմազարդ.svg
Քմատրոպ.svg

## Referencoj 
Kategorio:Muzika notacio
Kategorio:Armena muziko
Armena ĉanto

**Armena ĉanto** (armene: **շարական**, ŝarakan) estas la melisma unusona ĉanto uzata en la liturgio de la Armena Apostola Eklezio.

Armena ĉanto, kiel bizanca ĉanto, konsistas ĉefe el himnoj. La ĉantoj grupiĝas en sistemo de ok reĝimoj nomataj *oktoiĥoj*. La plej malnovaj himnoj estis en prozo, sed poste versiĝis himnoj, kiel tiuj de Nerses Ŝnorhali, fariĝis pli elstaraj. La oficiala libro de himnoj, la *Ŝarakan*, enhavas 1.166 himnojn.

La plej fruaj pluvivantaj manuskriptoj kun muzika notacio originas de la 14-a jarcento, kaj uzas sistemon de neŭmoj konataj kiel armenaj neŭmoj aŭ ĥazoj, kiu estis uzita ekde la 8-a jarcento. En la 19-a jarcento nova sistemo de skribmaniero, ankoraŭ uzata, estis enkondukita de teoriulo Hamparsum Limoncijan.

Armena ĉanto nun estas kantata laŭ preciza ritmo, inkluzive de specifaj ritmaj ŝablonoj, kiuj estas netipaj de simpla kanto. Iuj fakuloj (kiel P. Aubry) konsideras tion kiel rezulto de turka influo, kvankam aliaj (kiel RP Decevrens) konsideras ĝin tre antikva kaj uzas ĝin kiel pruvon favore al pli ritma interpreto de gregoria ĉanto.

La ĉantoj uzataj de komunumoj en la armena diasporo kutime harmonias kaj diferencas de la originalaj formoj. La fonto de la plej tradicia muziko estas la liturgioj ĉe Eĉmiadzin, la religia centro de Armenio.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Armena rito

Kategorio:Armena Apostola Eklezio
Kategorio:Ĉantoj
Sainteny

**Sainteny** estas malaperinta franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Saintignais*.

Ĝi nun formas parton de Terre-et-Marais.

eta|maldekstra|300ra|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
*  (Terre-et-Marais)

Kategorio:Malaperintaj komunumoj de Manche
Yunus Emre

**Yunus Emre** (turka elparolo: [juˈnus emˈɾe]) ankaŭ konata kiel **Derviş Yunus** (*Yunus la derviŝo*) (1238-1320) estis turka popola poeto kaj sufia mistikulo, membro de la frateco de vagantaj derviŝoj. Li estis la unua, kiu disvolvis kaj klarigis la principojn de sufismo en la turka. Li kreis popularajn verkojn verkitajn per la popola mezuro de poemo, kaj estis inter la unuaj konataj poetoj, kiuj verkis en la parolata turka de la propra epoko kaj regiono anstataŭ en la persa aŭ la araba. Tiel, ekde sia epoko ĝis nuntempe, lia verkaro tre influis la turkan kulturon.

Liaj poemoj, verkitaj laŭ la tradicio de anatolia popola poezio, koncernas ĉefe dian amon kaj ankaŭ homan destinon:*"Tio, kio portas nian koron,*

*estas amata de grandaj mondoj.*

*Mi ne povas nei la veron*

*-  Multaj vojoj direktiĝas al unu.*

*Ankaŭ ni bezonas ami ĉion,*

*kion la amanto amas.*

*Se iu estas amiko de amiko,*

*Kiel ni povas nomi lin malamiko? "*

- Eltiraĵo el la libro Darviŝo JunusLia nomo, Yunus, estas la ekvivalento de Jonah. Li verkis en la malnova anatolia tjurka lingvo, frua stadio de la turka . La Ĝenerala Konferenco de Unesko unuanime aprobis rezolucion deklarante 1991, jaro de la 750-a datreveno de la naskiĝo de la poeto, Internacian Jaron Emre.

Internacie, multaj kulturaj centroj de Turkio estas nomata honore al li.

## Referencoj 
Kategorio:Turkaj poetoj
Savigny-le-Vieux

**Savigny-le-Vieux** estas franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Savigniens*.

## Famuloj 
* Vital de Savigny, sanktulo fondinto de la abatejo de Savigny (de kiu nur restas ruinoj hodiaŭ).

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
*  (blogo)

Kategorio:Komunumoj de Manche
Jakobo de Nisibis

eta|Relikvujo de Sankta Jakobo de Nisibis.
**Sankta Jakobo de Nisibis** (Nisibis 270-341) ankaŭ konata kiel *Jakobo la granda* estis siria religiulo. Li naskiĝis en Nisibis ankaŭ konata kiel Antiokio de Migdonio, urbo de Mezopotamio ĉe la persa limo, kiu hodiaŭ portas la nomon de Nusaybin.

Li elektis la vivon de soleco kaj asketismo en la montoj, dormante en la arbustoj dum la plej granda parto de la jaro kaj serĉante rifuĝon en kavernoj en la plej severaj vintraj monatoj. Teodoreto de Ciro atribuas al li la potencojn de profeto kaj aliajn miraklajn potencojn.

Poste li predikis en Persio kaj reveninte li estis nomumita episkopo de Nisibis kaj forlasis la solecon kaj translokiĝis al la urbo, sed daŭrigis malfacilan oferon. Li estis la bonfaranto de la malriĉuloj, gardanto de la vidvinoj kaj orfoj, kaj protektanto de la malsanuloj. Inter ili, Efren, kiu estis forpelita el la domo de sia patro, kiam li rifuzis partopreni en la idolaj praktikoj de sia patro, kaj trovis Jakobon.

La libro *Menaea* de la grekoj atribuas al li multajn paganajn konvertiĝojn. Genadio de Marsejlo diris ke li suferspertis persekutojn de la posteuloj de Diokleciano. Li ĉeestis la Koncilion de Niceo en 325 kaj estis unu el la partianoj de la Kunsubstancigo, kaj li ankoraŭ aperas kiel subskribinto antaŭ la koncilio de Antioĥio en 341.

Estis probable ke en 338 kiam la persa reĝo Sapor la 2-a sieĝis Nisibis kaj la defendo estis kuraĝigita de episkopo Jakobo kaj li supreniris al la muroj por preĝi. Tiam multaj insektoj atakis la persajn ĉevalojn kaj devis ĉesigi la sieĝon. Tio estas konsiderata respondo al la preĝoj de Jakobo.

Probable, li mortis proksimume tri jarojn poste (ĉirkaŭ 341 aŭ 342) kvankam Dionizio, patriarko de la jakobitoj, en sia siria Kroniko, skribis pri la jaro 338.

La martirologio de la romiaj kristanoj estas memorfestita la 15-an de julio, en la greka menologio la 31-an de oktobro, ĉe la sinaksario de la maronitoj la 13-an de januaro kaj en la kopta eklezia libro la 18-an de la monato Tibi.

## Referencoj 
Kategorio:Siriaj sanktuloj
Kategorio:Katolikaj sanktuloj
Kategorio:Bizancaj sanktuloj
Ian Jones-Quartey

**Ian Jones-Quartey** (Pensilvanio, 18-an de junio 1984) estas verkisto, vigligisto kaj voĉaktoro de Usono. Li estas plej konata pro sia laboro pri *Steven Universe*, *Adventure Time*, kaj *Bravest Warriors*. Li estas la kreinto de la vigla serio ''OK K.O.! Let's Be Heroes''.

## Frua vivo
Jones-Quartey naskiĝis en Hatfield (Pensilvanio), sed li kreskis en Kolumbio (Marilando). Lia patro estis farmacia inĝeniero, kaj lia patrino laboris kiel bibliotekisto por la kemia kompanio W. R. Grace.

Kategorio:Afrik-usonanoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Usonaj televidistoj
Kategorio:Usonaj televidaj verkistoj
Kategorio:Usonaj televidproduktoroj
Kategorio:Usonaj scenaristoj
Kategorio:Usonaj voĉaktoroj
Kategorio:Afrikdevenaj usonanoj
Vilmos Lőw

*La artikolo prezentas la homon laŭ la origina nomo!*

**Vilmos Lőw** [vilmoŝ lOv], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lőw Vilmos** estis hungardevena usona advokato, tradukisto. Lia neuzita persona nomo estis Noé (aŭ mallonge N.), lia familia nomo en Usono estis **Loew**. Lia patro estis Lipót Lőw, liaj plej konataj fratoj estis Immánuel Lőw, Sámuel Lőw kaj Tóbiás Lőw.

Vilmos Lőw naskiĝis la  en Pápa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Novjorko (Usono).

## Biografio 
Vilmos Lőw devenis el juda familio. Li ne studis en Hungarlando, sed en 1866 li elmigris al Usono. Li akiris juran diplomon en Novjorko en 1871. Li malfermis advokatan atelieron en 1882. Libertempe li tradukis poemojn de la plej gravaj hungaraj poetoj al la angla lingvo, resume 473 poemojn de 110 poetoj. Li havis edzinon, kiu naskis plurfoje.

## Liaj volumoj 
* *Gems from Petőfi and other Hungarian poets* (1881)
* *Magyar Songs* (1887)
* *Magyar Poetry* (1899)
* *Magyar Poetry: Selections from Hungarian Poets* (1908)
* *Alexander Petőfi: The apostle. Childe John. Simple Steve. "Cypress leaves from the grave of dear Ethel* (1912)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Usonaj advokatoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Hungardevenaj usonanoj
Kategorio:Usonaj judoj
Konstanteno la 8-a

**Konstanteno la 8-a Porfirogenitos** (greke: Κωνσταντῖνος Η΄ Πορφυρογέννητος; 960 - 11a de novembro 1028) estis laŭjure bizanca imperiestro de 962 ĝis sia morto. Li estis la plej juna filo de imperiestro Romano la 2-a kaj Imperiestrino Teofano. Li estis nominala kunimperiestro dum 63 jaroj, sinsekve kun sia patro; duonpatro, Nikeforo la 2-a Phokas; onklo, Johano la 1-a Tzimiskes; kaj frato, Bazilo la 2-a.

Bazilo la 2-a mortis senfila la 15an de decembro 1025 kaj tiel lasis la regadon de la Bizanca Imperio en la manojn de Konstanteno. Konstanteno havis neniun intereson pri politiko, ŝtatismo aŭ militarto. Lia mallonga reĝado laŭdire estis "senkulpa katastrofo", estigante "kolapson de la milita potenco de la Imperio". Konstanteno ne havis filojn, do baldaŭ antaŭ sia morto li okazigis la geedziĝon inter sia filino Zoe al sia elektita posteulo, Romano la 3-a Argyros.

## Referencoj 
Kategorio:Makedonia dinastio
Kategorio:Naskiĝintoj en 960
Kategorio:Mortintoj en 1028
Kategorio:Imperiestroj de la Bizanca Imperio
Beats for Love

**Beats for Love** estas muzika festivalo celita al elektronika muziko. Ĝi okazas ĉiujare en Ostrava, sur teritorio de industria memorindaĵo Malsupra regiono Vítkovice. Temas pri la plej granda festivalo de elektronika muziko en meza Eŭropo. La festivalo estiĝis en la jaro 2013. La unuan jaron vizitis ĝin 25 000 spektantoj, la duan jaron (2014) 35 000, la trian jaron (2015) 40 000, la kvaran jaron (2016) poste pli ol 42 000 kaj estis elvendite. En la kvina jaro la viziteco de la festivalo kreskis.

En enketo de televido Prima Cool *Bestcoolfest* estis proklamita en la jaroj 2016 kaj 2017 la plej bona festivalo en Ĉeĥio kaj en la jaro 2017 ĝi estis nomumita en prestiĝan enketon European Festival Awards.

## Pluaj fotoj 

ING Love stage, Beats for Love 2019 02.jpg|Vido al ĉefa okazejo de la festivalo kaj ties partoprenantoj (2019)
File:ING Love stage, Beats for Love 2019 04.jpg|Ĉefa okazejo de la festivalo nokte (2019)
File:Delinquent Habits, Beats for Love 2019 11.jpg|Usona duo Delinquent Habits prezentiĝanta sur la ĉefa okazejo (2019)
File:House Cool stage, Beats for Love 2019.jpg|House Cool stage (2019)
File:Devastator stage, Beats for Love 2019 03.jpg|Devastator stage vespere (2019)
File:Návštěvníci festivalu, Beats for Love 2019 02.jpg|Vizitantoj de la festivalo (2019)
File:Návštěvníci festivalu, Beats for Love 2019 05.jpg|Kioskoj kun refreŝigaĵoj kaj vizitantoj (2019)
File:Reggae 2 Jungle Beach stage, Beats for Love 2019 01.jpg|Reggae 2 Jungle Beach stage vespere (2019)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Oficialaj paĝoj

Kategorio:Ĉeĥaj muzikaj festivaloj
Kategorio:Festivaloj fonditaj en 2013
Kategorio:Muziko en Ostrava
Kategorio:Malsupra regiono Vítkovice
Kategorio:Eventoj en Ostrava
Kategorio:21-a jarcento en Ĉeĥio
Kategorio:Muziko en 2013
Diocezo de Gugark

La **Diocezo de Gugark** (), estas diocezo de la Armena Apostola Eklezio ampleksanta la nordan provincon Lori de Armenio. Ĝi estas nomita laŭ la historia provinco Gugark; la 13-a provinco de la Reĝlando Armenio. La nuntempa provinco Lori estis unu el la kantonoj de historia Gugark. La dioceza sidejo situas en la urbo Vanadzor. La sidejo de la episkopo estas la katedralo Sankta Gregorio de Narek. Ĝis decembro 2010, la preĝejoj de la provinco Tavuŝo estis sub la jurisdikcio de la Diocezo de Gugark, kiam la nova Diocezo de Tavuŝ estis fondita de Katolikoso Garegino la 2-a.

La Diocezo inkluzivas 29 aktivajn preĝejojn kun 14 plentempaj pastroj.

## Referencoj 
Gugark
Sándor Lombardini

**Sándor Lombardini** [ŝAndor], slovake kaj kun plena nomo **Alexander Franciscus Joseph Lombardini,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lombardini Sándor** estis hungaria advokato, instruisto, apartenanta al la slovakaj patriotoj. Lia patro estis italo.

Sándor Lombardini naskiĝis la  en Bicsa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Bytča en Slovakio), li mortis la  en Zsolna (Hungaras reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Žilina en Slovakio).

## Biografio 
Sándor Lombardini maturiĝis en gimnazio en Esztergom en 1869, poste li studis juron en Reĝa Jura Akademio (Pozono), fine li doktoriĝis en 1872 en Reĝa Universitato de Pest. Post siaj studoj li komencis sian juran karieron en juĝejo de Buda. Iom poste li akiris advokatan diplomon, poste li laboris jam en juĝejo de Zsolna kiel subnotario, sed fine li malfermis advokatan atelieron. Li kontribuis en provincaj gazetoj hungare kaj slovake, li finance subtenis la slovakan gazetaron. En 1896 li konfesis tiun veron, ke kelkaj liaj verkoj estas plagiatoj.GYATT

## Elektitaj kontribuoj 
* *Stručný dejepis slobodného mesta Žiliny* (1874)
* *Még valami a régi időkből* (1879)
* *Az örökösöknek az örökhagyó adósságai miatt elmarasztalása kérdéséhez* (1884)
* *Palatín gróf Ďuro Thurzo z Betlenoviec* (1898)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo L, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Slovakaj advokatoj
Ĝendarmo en emeriteco

**Ĝendarmo en emeriteco** (france *Le gendarme en balade‎*) estas franca filmo aperinta en 1970 kaj originale filmita en la franca lingvo. Temis pri la kvara el ses konataj filmoj, post Ĝendarmo el Saint-Tropez, Ĝendarmo en Novjorko kaj Ĝendarmo geedziĝas, el kiuj sekvis Ĝendarmo kaj eksterteranoj kaj Ĝendarmo kaj ĝendarminoj. En tiuj ĉi filmoj rolis Louis de Funes, Michel Galabru kaj multaj aliaj konataj francaj aktoroj.

Rilate sian ĝenron, ĉiuj ses filmoj rigardeblas kiel komedia filmo kaj ĉiuj lokiĝas en Saint-Tropez, fama somerrestadeja havenurbo borde de la Mediteranea Maro en la regiono Bordo Lazura aŭ Franca Riviero.

La filmo havas entutan daŭron de 100 minutoj.

## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri la la filmo en IMDb ()

[eta|maldekstra|500ra|filmado de la sekvaĵo [Ĝendarmo kaj eksterteranoj]]

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1970
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Parujr Sevak

eta|Tomboŝtono de Sevak.
**Parujr Sevak** (armene: Պարույր Սևակ ) (24an de januaro 1924 - 17an de junio 1971) estis armena poeto, tradukisto kaj literatura recenzisto. Li estas konsiderata unu el la plej grandaj armenaj poetoj de la 20a jarcento.

## Vivo 
Sevak naskiĝis kiel *Parujr Ghazarjan* ( armene : Պարույր Ղազարյան ) en vilaĝo Ĝanakĉi (nuna Zangakatun), Armena SSR, Sovetunio, filo de Rafael Ghazarjan kaj Anahit Soghomonjan la 24an de januaro 1924. Juna Parujr studis en la vilaĝa lernejo kaj poste en 1940 translokiĝis al Erevano por studi ĉe la filologia fakultato de la Erevana Ŝtata Universitato. Li studentiĝis en 1945.  La saman jaron li komencis postbakalaŭran studon de armena literaturo ĉe la Akademio de Sciencoj, Abeghjan Instituto de Literaturo.  En 1951 Sevak iris al Moskvo por studi ĉe la Gorkij Instituto de Monda Literaturo. Por diplomiĝo en tiu instituto Parujr laboris tie en 1957-1959 kiel tradukprofesoro.

Inspirita de la okcident-armena poeto Ruben Sevak, Parujr Ghazarjan adoptis la nomon Parujr Sevak kiel sian plumnomon.

En 1960 Sevak revenis al Erevano kaj komencis sian fekundan kaj signifan literaturan, sciencan kaj publikan aktivismon.  Li komencis labori ĉe la Abeghjan Instituto de Literaturo kiel scienca esploristo.  De 1966-1971 Sevak laboris kiel la Sekretario de la Estraro de la Unuiĝo de Armenaj Verkistoj de Armenio.

En 1967 Sevak fariĝis doktoro pri filologio post disertacia defendo.  En 1968 li estis elektita en la Supera Konsilio de la Armena SSR.

Sevak mortis la 17-an de junio 1971 en aŭtoakcidento dum veturado reen al Erevano. En antaŭaj jaroj, li esprimis sian kritikon pri la koruptado de la sovetia reĝimo kaj pro tio, multaj armenoj kredas, ke li estis murdita de la soveta registaro. Lia edzino, Nelly Menaghariŝvili, ankaŭ mortis en la aŭtoakcidento. Li estis entombigita en la postkorto de lia hejmo, en Zangakatun, kiu poste fariĝis muzeo malfermita al ĉiuj.

## Literatura verko 
La poemo *La Nesilentebla Sonorilturo de Sevak* estas dediĉita al armena komponisto Komitas Vardapet kaj al la memoro de la Armena genocido.

### Publikaĵoj 
* *Senmorta Komando* (Անմահները հրամայում են) - 1948
* *Senkompromisa Intimeco* (Անհաշտ մտերմություն) - 1953
* *Amvojo* (Սիրո ճանապարհ) - 1954
* *La Nesilentebla Sonorilturo* (Անլռելի Զանգակատուն) - 1959
* *Viro ĉe la rando* (Մարդը ափի մեջ) - 1964
* *Sajat Nova* (Սայաթ Նովա) - 1969
* *Estinta lumo* (Եղիցի լույս) - 1969
* *Viaj Konatoj* (Ձեր ծանոթները) - 1971

## Heredaĵo kaj memoro 
Unu el la ĉefaj stratoj de la distrikto Kanaker-Zejtun de Erevano estas nomita laŭ Sevak.  Lernejo numero 123 de Erevano ankaŭ portas lian nomon.

### En popola kulturo 
* Filmo "Parujr Sevak" (1984) reĝisorita de Levon Mkrtĉjan, Armenfilm

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj poetoj
Christian Kern

**Christian KERN** (naskiĝinta la  en Vieno) estas aŭstra manaĝero kaj iama politikisto de Socialdemokratia Partio de Aŭstrio (SPÖ).

## Vivo 
Lia profesia kariero komenciĝis post studofino de publicistiko kaj komunikadsciencoj (1997) kaj postuniversitata trejniĝo kaj laboro kiel ekonomia ĵurnalisto kiel dungito en la oficejo de la kanceliero federacia kaj ĉe la SPÖ-parlamentoklubo. Poste li deĵoris ĉe diversaj publikaj entreprenoj. Inter 2007 kaj 2010 Kern estis estrarano de la energifirmao Verbund AG, antaŭ ol esti ĉe Aŭstriaj federaciaj fervojoj; inter 2010 kaj 2016 li estis estrarano de ÖBB-Holding AG.

Inter majo 2016 kaj decembro 2017 Kern estis federacia kanceliero de la Respubliko Aŭstrio. Inter majo 2016 kaj septembro 2018 li krome estris tutaŭstrie la SPÖ-estro kaj ekde 2017 opozicio-gvidanto en la Nacia Konsilio. En oktobro 2018 li retiriĝis de la politiko kaj anoncis preferi reiri al la privata ekonomio.

Ekde 2019 Kern anis al la kontrolkomisiono de la Rusiaj Fervojoj kaj prezidantas ĉe *European China Business Councils*.

## Eksteraj ligiloj 
* Christian Kern ĉe meineabgeordneten.at
* Kern sur la parlamenta paĝaro
* Intervjuo en aŭgusto 2016 pri la rifuĝintoj venantaj al Eŭropo, ĉe: Die Zeit, aŭgusto 2016
* Daniela Kittner: "SPÖ zog Notbremse: Das Scheitern eines Hoffnungsträgers", ĉe: Kurier, 6.10.2018

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj politikistoj
Kategorio:Kancelieroj de Aŭstrio
Kategorio:Aŭstraj ĵurnalistoj
Kategorio:Manaĝeroj
Kategorio:Socialdemokratoj
Rungis (MIN) (stacidomo)

**Rungis (MIN)** estas franca varstacidomo sur linio  - , situanta en  Rungis (departemento Val-de-Marne). 

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Choisy-le-Roi - Massy-Verrières (985000).

## Vidu ankaŭ 
* Fervojo Grande Ceinture de Parizo
* Rungis
* Marché international de Rungis

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojo Grande Ceinture de Parizo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Val-de-Marne
Kategorio:Fret SNCF
Kategorio:Rungis
Hovhannes Imastaser

**Hovhannes Imastaser** (armene: Յովհաննէս Իմաստասէր , ĉ. 1047-1129), ankaŭ konata kiel **Hovhannes Sarkavag** (armene : Յովհաննէս Սարկաւագ), estis mezepoka armena plurfaka erudiciulo konata pro siaj verkoj pri filozofio, teologio, matematiko, kosmologio kaj literaturo. Imastaser ankaŭ estis talenta himnologo kaj pedagogo.

Filo de pastro, Hovhannes naskiĝis ĉirkaŭ 1047 en Pip, Arcaĥo. Li studis en la lernejoj de la monaĥejoj Sanahin kaj Haghpat, kaj pasigis grandan parton de sia vivo en ĉi-lasta monaĥejo, kie li fariĝis diakono kaj probable *vardapet*. Li unue interesiĝis pri la studo de muziko, antaŭ ol etendi siajn sciojn al teologio, filozofio, gramatiko, matematiko, kosmografio kaj historio. Krome, laŭ la armena versio de la Kartvelaj Kronikoj, li estis la konfesanto de la reĝo Davido la 4-a de Kartvelio.

Li tiam ekloĝis en Anio, la Bagratida ĉefurbo, kie li fondis bazlernejon kaj kie li enkondukis la *quadrivium*. Li mortis en 1129.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj historiistoj
Kategorio:Armenaj matematikistoj
Kategorio:Armenaj filozofoj
Misak Mecarenc

[eta|maldekstre|[Poŝtmarko de 2012 de Armenio, celebranta la 125an datrevenon de la nasko de Mecarenc.]]
**Misak Mecarenc** (armene: Միսաք Մեծարենց, 18-an de januaro 1886; Pingiana vilaĝo, vilajeto Ĥarpet- 5-an de julio 1908; Konstantinopolo, Otomana Imperio) estis elstara okcident-armena novromantika poeto.

## Biografio 
Misak Mecarenc naskiĝis kiel *Misak Mecadurjan* en la Pingiana vilaĝo de Ĥarpet, proksime de Agn. En 1894, li translokiĝis kun sia familio al Sebastia, kie li frekventis la Aramian Lernejon. Ĝis 1902 li frekventis la Anatolan Internulejon en Marzvan. De 1902-1905, li frekventis la Centran Lernejon en Konstantinopolo. Tamen tuberkulozo devigis lin forlasi sian edukadon, kaj li poste mortis pro la malsano la 4-an de julio 1908 en la aĝo de 22 jaroj.

## Poezio 
Mecarenc komencis verki ekde 1901, kun siaj unuaj versoj publikigitaj en 1903. Li ankaŭ kunlaboris kun multaj okcident-armenaj publikaĵoj kiel "Masis", "Hanragitak", "Orienta Preso", "Lumo", "Kuriero", "Manzumei Efkiar", "Buzandion".  Multo de lia poezio diskutis la malesperon de lia neevitebla morteco.

## Heredaĵo 
La poeto riĉigis armenan poezion per siaj lirikaj kaj aŭtentikaj ĉefverkoj, kvankam Mecarenc nur sukcesis eldoni du volumojn de poezio dum sia vivo: "Dziadzan" (Ĉielarko) (1907) kaj "Nor dagher" (1907). Li estis festita en 2012 per lia portreto aperanta sur la poŝta stampo Armeniam.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj poetoj
Ostrý Kámen

**Ostrý Kámen** (ĉeĥe, akra "Kámen", ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Karle en distrikto Svitavy. Ĝi troviĝas 4&nbsp;km okcidente de Svitavy kaj ties katastra teritorio etendiĝas sur ambaŭ flankoj de historia bohemia-moravia landa limo. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 29 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Ostrý Kámen** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,75&nbsp;km².

## Historio 
La vilaĝo estis antaŭe administre dividita en du partojn, sed kiuj havis la saman ĉeĥan nomon *Ostrý Kámen*. La malpli granda okcidente situanta parto apartenas en Bohemion, en la germana lingvo oni markis ĝin kiel *Böhmisch Rausenstein* kaj kreas ĝin orientigaj numeroj de domoj 14, 15, 16 kaj 21. Tiu ĉi parto estis domaro de municipo Karle kaj ĝi ne havis la propran katastran teritorion. La pli granda oriente situanta parto apartenas en Moravion, germane ĝi estis markata kiel *Mährisch Rausenstein* kaj ĝi kreis memstaran municipon, kies katastra teritorio havis areon 291 hektaroj.

Ambaŭ partoj situis en teritorio de la plej granda germana lingva insulo sur teritorio de hodiaŭa Ĉeĥa respubliko - la tn. Hřebečsko. Post Munkena interkonsento tial estis ambaŭ Ostrý Kámen enmembrigitaj en Nazian Germanion kaj en la jaro 1939 en ties kadro envicigitaj en nazian regionon Sudetenland kiel konsisto de Opava registara rondo. Post fino de la dua mondmilito ili denove fariĝis konsisto de la liberigita Ĉeĥoslovakio. Somere de la jaro 1953 okazis al forŝiro de la bohemia parto de Ostrý Kámen de la katastra teritorio Karle kaj ties kunigo kun la moravia parto.

## Loĝantaro
## Interesaĵo 
En la bohemia parto de la katastro troviĝas ventoelektrejo, ensumiganta tri ventoturbinoj.

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Karle
Kategorio:Setlejoj en Svitava montetaro
Nahapet Kuĉak

**Nahapet Kuĉak** (armene: Նահապետ Քուչակ ) (mortis en 1592) estis armena mezepoka poeto, konsiderita unu el la unuaj *aŝikoj*.  Li estas plej konata pro siaj *hajren-oj* (հայրեն), "distikaĵoj kun ununura kohera temo."  Kuĉak probable naskiĝis en la vilaĝo Ĥarakonis, proksime al la urbo Van. Li poste edziĝis al virino nomata Tangiatun. La poeto vivis sian tutan vivon proksime al la lago Van ĝis sia morto en 1592. Kuĉak estis entombigita en la tombejo de la preĝejo Sankta Teodoro kaj lia tombo fariĝis pilgrimejo.

Kuĉak skribis *hajrenojn* (հայրեն) armenan skribmanieron de kantoj konsistantaj el kvarliniaj strofoj, en kiuj ĉiu linio havas dek kvin silabojn kaj estas dividita per cezuro en sep kaj ok silabojn. Li alportis ĉi tiun antikvan formon de armena verso al ĝia pinto. Plej multaj el liaj hajrenoj temas pri amo, surtera kaj libera de iuj dogmoj. Sed la poeto vidis la suferadon kaj socian malegalecon de la homoj, afliktita pro la armenaj ekzilitoj, kaj filozofie pripensis la eventojn kaj sortojn de homoj. Demokratia kaj humanisma laŭ sia esenco, kontraŭfeŭda laŭ sia orientiĝo, la poezio de Kuĉak estis defio al mezepoka dogmismo. De postaj poetoj, la hajrenoj de Kuĉak estis laŭditaj kiel verkoj de vera poezio kaj granda individua kreemo.

"Mia animo forlasis mian korpon, mi sidiĝis por lamenti: 'Mia animo, se vi forlasas min, mia vivo forpasis!' Kaj mia animo respondis: 'Kie estas via saĝo, preĝu? Kiam domo kolapsas, kial ĝia mastro restu? '

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj poetoj
Chuy Bravo

**Jesús Melgoza** (n. , m. ) estis populara usona komikulo kaj aktoro. Li partoprenis en televida programo *Chelsea Lately* el 2007 ĝis 2014. Li aperis en la filmoj *The Honeymooners* (2005) kaj ''Pirates of the Caribbean: At World's End'' (2007).

Kategorio:Usonaj aktoroj
Kategorio:Usonaj humuristoj‎
Kategorio:Usonaj voĉaktoroj
Kategorio:Usonaj televidaktoroj
MARVA

[eta|Marva-aninoj dum la [Internacia kvartaga marŝado de Nimego en 1959]]
**De Marine Vrouwenafdeling** (ofte mallongigita kiel **Marva**), estis sekcio de la Reĝa Mararmeo de Nederlando en kiu virinoj libervole povis servi en la mararmeo. La taskoj konsistis principe el subtenaj laboroj, tiel la viro povis esti liberigita por taskoj sur la floto.

La Marva fondiĝis je la 31-a de oktobro 1944 en Londono, kaj fariĝis en 1952 profesia korpuso. Francien de Zeeuw estis la unua de Marva.

La Marva malfondiĝis je la 1-a de januaro 1982. Tio estis konforma al traktato de la Unuiĝintaj Nacioj rilate egalaj ŝancoj por viroj kaj virinoj.

## Referencoj 
Kategorio:Mararmeo
Kategorio:Aperis en 1944
Zoltán Lomnici (pli aĝa)

**Zoltán Lomnici,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lomnici Zoltán** estas hungara ĉefjuĝisto. Lia filo estas advokato kun la sama nomo.

Zoltán Lomnici naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Zoltán Lomnici akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1979. Post siaj studoj li eklaboris en juĝejo en sia naskiĝurbo. Interrompe li laboris jaron en juĝejo de Esztergom, poste li revenis al juĝejo en Budapeŝto, en 1982 li ricevis juĝistan statuson. Ekde 1991 li laboris en la tutlanda ĉefjuĝejo. Inter 2002 kaj 2009 li estis prezidanto de la ĉefjuĝejo, poste li laboras en civila organizaĵo. Li ricevis francan premion en 2006, hungaran en 2011.

## Fontoj 
* hungarlingva membiografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juĝistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Elektitaj studentoj de Reĝa Jura Akademio (Pozono)

Jen listo de elektitaj studentoj de Reĝa Jura Akademio (Pozono):

*
## A 
* Tivadar Agorasztó

## B 
* Ottó Baditz
* György Bartal
* Farkas Beke
* Dániel Boczkó (politikisto)
* Ferenc Boncz

## C 
* István Chernel, ornitologo
* Kálmán Chernel, notario
* Sándor Csertán

## D 
* Ferenc Dáni

## E 
* Gyula Ejury

## F 
* János Forster

## G 
* Salamon Gajzágó
* Manó Gozsdu, hungara-rumana juristo
* Adolf Gyurmán

## J 
* Miklós Jankovich
* János Jerney

## K 
* Elek Kada
* Béla Keglevich

## L 
* Sándor Lombardini

## M 
* Géza Magyary
* Károly Mangold
* Alajos Mednyánszky
* Lajos Mikes

## N 
* Iván Nagy (historiisto)
* Kristóf Niczky

## O 
* Adolf Oberschall
* József Osztróvszky

## P 
* Dénes Pázmándy (1816)

## R 
* András Rácz
* István Rakovszky (parlamentestro)
* Albin Rovács
* Gyula Rudnyánszky
* Jakab Rupp

## S 
* Károly Samarjay
* Bódog Schiller
* György Schulpe
* László Somssich
* Pál Sporzon (1831)
* József Szeredy

## T 
* Lajos Terényi (subdepartementestro)

## V 
* Héder Viczay

## W 
* Károly Wolff (politikisto)

## Z 
* Károly Zay
* Edmund Zichy
* Vilmos Zorn

## Fontoj 
* La listo estas elekto el datenoj de la biografioj en Vikipedio.

## Vidu ankaŭ 
* Elektitaj instruistoj de Reĝa Jura Akademio (Pozono)

Kategorio:Listoj
Kalvinana preĝejo (Kázsmárk)

La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en vilaĝo Kázsmárk (Hungario).

## Historio 
La katolika romanika preĝejo konstruiĝis en la 13-a aŭ la 14-a jarcento, sed la absido jam estas gotika. La unua mencio okazis en 1332. En 1640 la vilaĝo senhomiĝis, sed en 1667 la revenintaj kalvinanoj rekonstruis la kirkon, poste denove en 1721. La turo estis konstruita en 1873.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto (en la mezepoko en tombejo). En la korto kreskas grandaj arboj. Sur la fasado la turo reliefas. La romanika navo finiĝas en gotika absido kun apogpilieroj. La absido estas oklatera, kaj malpli larĝa, ol la navo. Interne laŭ la kutimoj la muroj estas blankaj. La galeria balustrado estis pentrita en 1760.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto 

Kazsmark
Global Greens

**Global Greens** aŭ en Esperanto **Tutmondaj Verduloj,** estas la partnereco de la ekologiaj movadoj, verdaj partioj, ne-registaraj organizaĵoj, fondumoj, pensfabrikoj, institutoj kaj individuoj, kiuj kunlaboras por efektivigi la *Global Greens Charter* (Tutmondan Verdularan Ĉarton).

## Historio 
En la jaro 1992 okazis la tutunua tutplaneda renkontiĝo de verdaj partioj. En 2001 fondiĝis *Global Greens* (Tutmondaj Verduloj) en Kanbero, Aŭstralio, ĉe la unua konferenco de la Tutmondaj Verduloj kiu adoptis la Tutmondan Verdularan Ĉarton. La duan kongreson okazis en 2008 kaj la trian en Dakaro, Senegalio.

## Organiza strukturo 
La Tutmondaj Verduloj havas 4 federaciojn, 12-membran estraron nomatan la "Tutmonda Verdulara Kunordigo" kaj reton de membroj nomatan la "Tuttera Reto de Verduloj" (angle: *Global Greens Network*). En septembro 2020, la reto menciis 93 agnoskitajn partiojn (81 kun plena membreco kaj 12 asociatajn membroj-partiojn kaj 3 kandidatajn membrojn). Kun individuoj membroj en pli ol 100 landoj, la verdaj partioj estas la plej rapide kreskanta politika forto en la mondo. La junulara organizaĵo de la Tutmondaj Verduloj nomiĝas *Global Young Greens*.

## Tutmonda Verdulara Ĉarto 
La Tutmonda Verdulara Ĉarto (en: *Global Greens Charter*) esprimas iujn kernajn valorojn, kiel ekologian saĝecon, socian justecon, partoprenan demokration, neperforton, daŭripovan disvolviĝon kaj respekton al diverseco. Prioritatoj por la verda movado estas reformi la regantan ekonomian sistemon, trakti la klimatan ŝanĝon pro la tutmonda varmiĝo, protekti la biologian diversecon, finigi la nutran krizon, antaŭenigi de demokration kaj pacon.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Asocio de Verduloj Esperantistoj
* Verdaj partioj
* Ĉina revo
* Green New Deal

## Eksteraj ligiloj 
* (angla) Oficiala retejo de la Tutmondaj Verduloj
* (Esperanto) Deklaro de Tutmondaj Verduloj pri demokratio  en la retejo de *Global Greens*.

Kategorio:Ekologiaj partioj
Hovnatanjan

eta|200px|Hakob Hovnatanjan (1806—1881),unu el la reprezentantoj de la lasta generacio de la familio Hovnatanjan.
La familio **Hovnatanjan** (armene: Հովնաթանյաններ , *Hovnatanjanner* ) estis eminenta armena familio de pentristoj. Ili inkluzivas kvin generaciojn de la 17a ĝis la 19a jarcentoj. La Hovnatanjan-oj devenas de la vilaĝo Ŝorot, distrikto Jernĝak en Naĥiĉevano (nun vilaĝo Şurud en rajono Ĝulfo, Naĥiĉevano, Azerbajĝano).

Ili loĝis en pluraj lokoj: Naĥiĉevano, Erevano, Tbiliso, Eĉmiadzin, Sankt-Peterburgo kaj Irano. Plej multaj el iliaj verkoj estas dediĉitaj al kristanismo kiel aliaj verkoj de sia epoko.

La familia nomo devenas de *Hovnatan*, la armena ekvivalento de Jonatano.

## Familianoj 
* Naghaŝ Hovnatan (Նաղաշ Հովնաթան) (1661-1722) - fondinto de la familio; poeto, artisto, miniaturisto, murfpentristo kaj eklezia komizo
** Harutjun Hovnatanjan (Հարություն Հովնաթանյան) (18-a jarcento) - artisto kaj murpentristo
** Hakob Hovnatanjan 1-a (Հակոբ Հովնաթանյան) (mortis en en 1757) - artisto, miniaturisto, kaj poeto
*** Hovnatan Hovnatanjan (Հովնաթան Հովնաթանյան) (1730 - 1801/1802) - murpentristo
*** Mkrtum Hovnatanjan (Մկրտում Հովնաթանյան) (1779 —1846) - artisto, entombigita en Ĥoĝivank- tombejo, Tbiliso.
**** Aghaton Hovnatanjan (Աղաթոն Հովնաթանյան) (1816–1893) - artisto
**** Hakob Hovnatanjan 2-a (Հակոբ Հովնաթանյան) (1806—1881) - artisto
***** Ruben Hovnatanjan (1940-1999) - artisto

## Heredaĵo 
Kratero sur la planedo Merkuro nomiĝas laŭ Hakob Hovnatanian.

## Galerio 

File:Овнатанян. Портрет Середина 19 в. Тбилиси, Музей искусств.jpg|Portreto de Melikiŝvili de Hakob Hovnatanjan, Muzeo de Belartoj de Tbiliso.
File:Портрет Караджана. 1830-1840-е гг. Акоп Овнатанян.jpg|Karaĝjan de Hakob Hovnatanjan.
File:King Tiridates with his wife Ashkhen and sister Khosrovidukht by Naghash Hovnatan.jpg|Tiridato la 3a kun sia edzino Aŝĥen kaj fratino Ĥosroviduĥt de Naghaŝ Hovnatan.
File:Григор Татеваци. Мастер Овнатан Овнатанян.jpg|Grigor Tatevaci de Hovnatan Hovnatanjan
File:Etchmiadzin.JPG|Katedralo de Eĉmiadzin de Hovnatan Hovnatanjan kaj filo Mkrtum Hovnatanjan.
File:Овнатан Овнатанян Тайная Вечеря.jpg|Lasta vespermanĝo de Hovnatan Hovnatanjan.
File:St.Movses Khorenatsi.jpg|Moseo de Ĥoreno de Hovnatan Hovnatanjan.
File:Mkrtum Hovnatanian. Hayk Nahapet.jpeg|Hajko de Mkrtum Hovnatanjan.
File:Портрет Нерсеса Аштаракеци.А.Овнатанян.jpg|Nerses la 5-a de Hakob Hovnatanjan.
File:Naghash Hovnatan.jpg|Eĉmiadzin, de Naghaŝ Hovnatan.
File:Hakob Hovnatanian - Ali ibn Abi Talib.jpg|Ali de Hakob Hovnatanjan.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj familioj
Kategorio:Armenaj pentristoj
Ĉina revo

[eta|Slogano "Ĉina Revo" kun la teksto "potenca lando, nacia rejunigo kaj feliĉo de la popolo" en la Suda Lago-Parko, Panĝoŭo, [Gujĝoŭo, novembro 2019]]
**Ĉina Revo** (ĉine: 中國夢 / 中国梦, pinjine: *Zhōngguó Mèng*) estas termino elektita surbaze de la Usona Revo, kiu unue estis oficiale uzita de ĉina prezidanto Xi Jinping dum vizito al la ekspozicio "Vojo al la reviviĝo" en la Nacia Muzeo la 29-an de novembro 2012. Xi Jinping diris, ke atingi grandan revigliĝon de la ĉina nacio estas la plej granda revo de la ĉina nacio ekde la moderna tempo.

La ĉefaj celoj de la "Ĉina Revo", ankaŭ la celoj de la "Dufoje Cent Jaroj", nome cent jarojn post la fondo de la KPĈ (1921) por plene kompletigi socion kun modesta prospero kaj cent jarojn post la fondiĝo de la Ĉina Popola Respubliko (1949) realigi la konstruadon de moderna socialisma lando, kiu estas riĉa, forta, demokrata, civilizita kaj harmonia.

## La ĉina revo difinita kiel daŭripova disvolviĝo 
Peggy Liu, fondinto de JUCCCE, la komuna usona-ĉina kunlaboro pri pura energio, kreis la terminon "Ĉina Revo" kiel movadon bazita sur daŭripova disvolviĝo  kiu poste estis popularigita en Ĉinio pro artikolo en la New York Times kaj adoptita de la ĉina prezidento Xi Jinping. Poluado kaj nutra sekureco estas popularaj zorgoj en Ĉinio. Oni atendas, ke la kreskanta meza klaso de Ĉinio kreskos je 500 milionoj da homoj ĝis 2025 kaj daŭre premos la malpliiĝantajn rimedojn de la lando. Laŭ Liu, la Ĉina Revo pri daŭripovo atingeblas per la antaŭenigo de verdaj teknologioj kaj la redukto de grandskala konsumo. La Ĉina Revo estas revo pri prospera vivmaniero kiu akordiĝas kun daŭripova vivmaniero.

## Literaturo 
Kerry Brown : *China’s Dream. The Culture of Chinese Communism and the Secret Sources of Its Power* (*La revo de Ĉinio.* *La kulturo de ĉina komunismo kaj la sekretaj fontoj de ĝia potenco),* Kembriĝo: Polity Press, 2018. ISBN 978-1-5095-2456-3

## Vidu ankaŭ 
Green New Deal

## Eksteraj ligiloj 
100-taga biciklado por serĉi la ĉinan revon, Esperanto.china.org.cn

Renkontiĝo de ĉina kaj usona gvidantoj: kiel kunligi ĉinan revon kaj usonan revon, Esperanto.china.org.cn

## Referencoj 
Kategorio:Politiko de Ĉinio
Kategorio:Kulturo de Ĉinio
Kategorio:Verda politiko
Serge Venturini

**Serge VENTURINI** (naskiĝis la 12-an de oktobro 1955, Parizo) estas franca poeto. Poeto de *devenir* ("destino"), pluraj metamorfozoj trapasas lian poezion. De lia poetiko de homa destino, tra post-homa kaj transhoma poetiko, li venis al la transvidebla temo.
Serge Venturini estas poeto kaj franca instruisto en Val-d'Oise ekde 1996, kiam li revenis al Francio post kiam li loĝis en Libano (1979-1981) kaj Maroko (1981-1984). Post mallonga reveno al Francio (1984–1987), li loĝis en Armenio (1987–1990) kaj en Pollando (1990–1996), dumtempa laboristo por la franca Ministerio pri Eksterlandaj Aferoj.

Liaj libroj traktas la "batalon de la estaĵo". Aero, tero, akvo kaj ĉefe fajro havas apartan gravecon en liaj verkoj. La Rezisto de poezio kuŝas en la koro de liaj ĉiutagaj bataloj favore al ribela parolado, pli kaj pli libera, pli kaj pli malfermita. Li pliprofundigas sian *Poétique du devenir* ("poetiko de la sorto") en sia *ĉefranga libro de eksplodoj* (1976–1999) kun pridemandado de la *homa destino*.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj poetoj
The Journal of Theological Studies

***The Journal of Theological Studies*** (esperante: *La Ĵurnalo pri Teologiaj Studoj*) estas akademia gazeto kreita en 1899 kaj nun eldonita de Oxford University Press en aprilo kaj oktobro ĉiujare. Ĝi publikigas teologiajn esplorojn, stipendiojn kaj interpretojn, kaj ĝis nun neeldonitajn antikvajn kaj modernajn tekstojn, surskribojn kaj dokumentojn. Volumoj I ĝis L (la Malnova Serio) ampleksas 1899 ĝis 1949, dum volumoj 1 ĝis 71 (la Nova Serio) ampleksas 1950 ĝis 2020.

En 2020, la redaktistoj estas Graham Gould, kiu kontrolas la artikolojn kaj librorecenzojn en ne-bibliaj kampoj de studo (inkluzive de patristiko, eklezia historio, kaj sistema teologio), kaj Katharine Dell (lektoro pri Malnovtestamenta Literaturo kaj Teologio, Fakultato de Divinity, Universitato de Kembriĝo kaj ano de la St Catharine's College), kiu kontrolas artikolojn kaj librorecenzojn en bibliaj studoj kaj proksime rilataj kampoj; D-ro Courtney Friesen de la Universitato de Arizono estas vicredaktisto.

Antaŭaj redaktistoj inkluzivis la patristikajn fakulojn James Bethune-Baker (1904–35), Henry Chadwick (1954–85), kaj Maurice Wiles (1986–99), kaj la bibliajn erudiciulojn Robert Lightfoot (1940–53), Hedley FD Sparks ( 1953–77), GB Caird (1978–84), Morna Hooker (1985–2005), kaj John Barton ((2006–10).

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝaro
* americana Interreta arkivejo

## Referencoj 
Kategorio:Teologio