open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Imre Ritter

**Imre Ritter,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ritter Imre** estas hungara impostkonsilisto, revizoro, politikisto, parlamentano. Lia persona nomo germane estas *Emmerich*.

 naskiĝis  en Budaörs.

## Biografio 
 apartenis al la germana minoritato de la lando. Li maturiĝis en mezlernejo en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Universitato Károly Marx en 1976. Post la diplomo ĝis 1990 li laboris en ĉefurba trafika firmao, dum li akiris matematikan diplomon en 1983 en Scienca Universitato Loránd Eötvös, licencojn pri impostkonsilisto (1990) kaj revizorado (1995). Depost fino de la socialismo en 1990 Ritter estis implikita kiel reprezentanto de la germana malplimulto. Same en 1990 li fondis propran firmaon pri impostkonsiloj kaj revizoradoj. Ekde 1998 li havis postenon ankaŭ en la hungara futbala vivo. Inter 2014 kaj 2018 li iĝis la unua reprezentanto de la hungariaj germanoj en la parlamento, poste li estis parlamenta deputito. Lia edzino naskis plurfoje.

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto
* membiografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj revizoroj
Kategorio:Hungariaj germanoj
Maximilian Duncker

**Maximilian Wolfgang DUNCKER** (naskiĝinta la  en Berlino, mortinta la  en Ansbach) estis germana historiisto kaj politikisto. Patro lia estis la eldonisto Karl Duncker.

## Vivo
Duncker studis en Bonn kaj Berlino kaj kondamniĝis je puno de ses jaroj pro membreco al studenta korporacio. Senkulpigite li habilitiĝis en 1839 en Halle (Saale) kaj fariĝis eksterorda profesoro en 1842; de aprilo 1843 li kunredaktoris ĉe la tiea gazeto »Allgemeine Literaturzeitung«. 

Estante ano de la nacia asembleo de 1848 por la dekstra centro, li aktivis en Erfurto kaj dum la tri kunsidoj de la prusiaj ĉambroj en Berlino (de aŭgusto 1849) por la tradiciaj liberaluloj.

Inter junio kaj oktobro 1850 li disde Kilo kaj Rendsburg almozis pri mono kaj personaro ĉe la duklandoj. Tiutempe estiĝis liaj improvizitaĵoj »Heinrich von Gagern« (Leipzig 1850) kaj »Vier Monate auswärtiger Politik« (Berlino 1851). En 1857 oni vokis lin al Tübingen, du jarojn pli frue al Berlino por helpi la registaron. Inter 1861 kaj 1866 Duncker ĉefkonsilistis politike la tronheredanton. Somere de 1866, kiam estis okupita la lando Hesio-Kaselo, li komisie aktivis tie. Inter 1867 kaj 1874 Duncker direktoris ĉe la Prusuja Ŝtataj Arkivoj. Poste li docentis pri historio antaŭ la kadetoj de la Milita Akademio kaj nomumiĝis en 1884 brandenburgia historiografo.

## Verkoj
Menciindas ankoraŭ la sekvaj verkoj de li: »Origines germanicae« (Berlino 1840); »Die Krisis der Reformation« (Lepsiko 1845); »Zur Geschichte der deutschen Reichsversammlung« (Berlino 1849); »Feudalität und Aristokratie« (Berlino 1858); »Aus der Zeit Friedrichs d. Gr. und Friedrich Wilhelms III., Abhandlungen zur preußischen Geschichte« (Lepsiko 1876) kaj lia ĉefverko »Geschichte des Altertums« (Lepsiko 1852–1857; elstara kaj eleganta prezento de la historio de la grekoj kaj orientaloj). Postmorte estis publikigitaj la libroj »Abhandlungen aus der griechischen Geschichte« (Lepsiko 1887) kaj »Abhandlungen aus der neuern Geschichte« (Lepsiko 1887).  
## Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 5. Leipzig 1906, p. 271-272 (tie ĉi interrete)
## Eksteraj ligiloj
*Vikifontaro
*parlamentaj paĝoj pri Duncker
Campolide (stacidomo)

**Campolide** () situas en Lisbono, Portugalio. Navedotrajnoj haltas tie, kaj de CP Urbanos de Lisboa kaj Fertagus, kaj interurbaj kaj vartrajnoj pasas. Ĝi estas grava portugala fervojkruciĝejo, kie Linha do Sul, Linha de Cintura kaj Linha de Sintra intersekcas aŭ komenciĝas.

## Bildgalerio 

Campolide (19908648228).jpg|Interno
Lisboa Campolide nastawnia 1.jpg|Kajoj kaj vojoj
Comboio de formação de maquinistas nº 326567.jpg|Vartrajno

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

maldekstra|280ra|eta|Campolide sur Linha do Sul

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Ernő Rozgonyi

**Ernő Rozgonyi** [rozgonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Rozgonyi Ernő** estis hungara ministeria oficisto, geodeziisto, parlamentano.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Székesfehérvár.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1951, poste li ne povis studi en universitato pro sia burĝa origino. Li akiris licencon pri geodezio kaj laboris en nafta esplorado. Inter 1953-1956 li estis trudsoldato, poste li laboris plu, sed ekde 1958 jam en alia ŝtata entrepreno. Dum vespera lernado li akiris diplomon en Financa Altlernejo en 1966, poste librotenistan diplomon en 1973. Pro la diplomo li estis ministeria oficisto, kie li partoprenis en la nova ekonomia mekanismo. Baldaŭ li laboris en pluraj laborejoj, depost fino de la socialismo li estis ankaŭ parlamenta deputito. Li edziĝis plurfoje havanta idojn.

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* membiografio hungare
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj oficistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Franz Horny

**Franz Theobald HORNY** (naskiĝinta la  en Vajmaro, mortinta la  en Olevano Romano) estis germana pentristo de romantikismo.

## Vivo 
Frekventis Horny la de Johann Heinrich Meyer estrata faklernejo "'Fürstliche freie Zeichenschule" en sia naskiĝurbo; tie instruistis ankaŭ lia patro Konrad Horny. Influegis lin la artohistoriisto, kolektisto kaj mecenato Karl von Rumohr, kiu invitis lin je akompanado al Romo en la 1816-a jaro. Krome li peradis disĉiplecon en la ateliero de Joseph Anton Koch. Horny restis ateliere ĝis 1817 kaj ĝuis tiam la akceptiĝon de germanaj artistoj el rondoj ĉirkaŭ Rumohr respektive de la nazaretanoj Peter von Cornelius kaj Julius Schnorr von Carolsfeld .
eta|vido de Olevano, ĉ. 1821
Kun Rumohr li laborvojaĝis al Olveano en la Sabinaj Montoj kaj al Frascati. Dum tia vojaĝo li konatiĝis kun Peter von Cornelius kiu invitis lin kunlabori en la freskoelfaro je la Vilao Giustiniani Massimo. Post la reveno de Cornelius al Germanujo en 1818 estis la ĉefa okupiĝo de Horny la kreo de pejzaĝbildoj.

Tiujare la tuberkulozo-problemoj unuafoje montriĝis. Li retiriĝis al Olevano venante ofte al Romo. De aŭturno 1822 li nur vivis en Olveano; oni entombigis lin en la Roĥo-kirko de Olevano.

## Graveco 
eta|virinoj ĉe puto de Olevano, ĉ. 1822
Horny baldaŭ postmorte ade estis memorigata kune kun Carl Philipp Fohr, kies elstara klareco en pejzaĝinterpretado estis laŭdata. Krome, Horny enkorpigis aspektojn de la nazaretanoj en sian grafikan inventemon: liniojn kaj kolorojn li metis por esprimi tute propran mesaĝon. Direndas tamen ke li pli ŝatis idealajn mediojn ol laŭnaturan desegnon.

En 1998/99, okaze de la 200-a datreveno naskiĝtaga, Kunsthalle (Hamburgo) kune kun Klassik Stiftung Weimar prezentis ekspozicion kun la titolo *Ein Romantiker im Lichte Italiens*. Fakte temis pri la unua granda eksponado de aĵoj de Horny.

## Literaturo 
* Jens Christian Jensen: *Aquarelle und Zeichnungen der deutschen Romantik*. DuMont Buchverlag, Köln 1992, p. 167, ISBN 3-7701-0976-7.
* Heinke Fabritius: *Die italienischen Landschaftszeichnungen Franz Hornys: Eine Studie zum bildnerischen Denken um 1820.* Wittenberg 2012, p. 67
* Scheidig, Walther: "Horny, Franz". Ĉe: Neue Deutsche Biographie 9 (1972), p. 640-641 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Homoj rilataj al Weimar
Kategorio:Pejzaĝistoj
Karl von Rumohr

**Karl Friedrich von RUMOHR** (naskiĝinta la  en Reinhardtsgrimma, mortinta la  en Dresdeno) estis germana mecenato, gastrozofo kaj kolektisto.

## Vivo
Li studis arthistorion en Göttingen. Je Dresdeno, kiel li serĉis la proksimecon de Ludwig Tieck, li konvertiĝis al katolikismo. En 1804 iris li Romon kaj Napolon revenonte al Germanujo en la 1806-a jaro. Dek jarojn poste li denove iris al Italujo faronte en Florenco studojn pri sia ĉefverko »Italienische Forschungen« (Berlino 1826–31). Tria alitaluja vojaĝo en 1828 efektivigis pliriĉigon de la Reĝa muzeo en Berlino (kp. la verkon de li ĉi-prie, »Drei Reisen nach Italien«; Lepsiko 1832). 

Post kiam li de 1829 helpis ordigi la aferojn en la menciita muzeo li de 1831 ĉefe Dresdene loĝis. 

De liaj aliaj verkoj ankoraŭ menciindas la jenaj: »Hans Holbein der Jüngere in seinem Verhältnis zum deutschen Formschnittwesen« (Lepsiko 1836) kaj »Zur Geschichte und Theorie der Formschneidekunst« (Lepsiko 1837). Gastrozofie li aktivis kontribuante al libro aperanta sub la nomo de lia persona kuiristo König »Geist der Kochkunst« (dua eldono, Stuttgart 1832). Verkis li ankaŭ romanon »Deutsche Denkwürdigkeiten, aus alten Papieren« (Berlino 1832), du novelarojn »Novellen« (München 1833 kaj 1835), humurpoeziaĵon »Kynalopekomachia, der Hunde-Fuchsenstreit« (Lübeck 1835) kaj »Schule der Höflichkeit« (Stuttgart 1834–35).

## Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 17. Leipzig 1909, p. 262 (tie ĉi interrete)
## Eksteraj ligiloj
*Vikifontaro
*ligiloj ĉe DDB
*Rumohr-societo 
*verkoj ĉe Projekt-Gutenberg

Kategorio:Gastrozofio
Eleonóra Zichy

Grafino '*** [ziĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Zichy Eleonóra Mária Irén*' estis hungara aristokrato, taglibristo. Ŝiaj nobelaj antaŭnomoj estis *zicsi kaj vázsonykői* [ziĉi vAĵonjkOi]. Ŝia avo estis Manó Péchy, ŝia plej konata filino estis Borbála Andrássy, ŝiaj edzoj estis Tivadar Andrássy (1885–1905) kaj Gyula Andrássy (pli juna) (1909–1929).

 naskiĝis  en Pest (urbo), ŝi mortis  en Budapeŝto.
eta|

## Biografio 
 naskiĝis en riĉa aristokrata familio. Ŝiaj havaĵoj parte neniiĝis post la 1-a mondmilito, plene dum la 2-a mondmilito. Ŝi naskis 4 filinojn, kiujn ŝi edukis zorgeme. Pro vidviniĝo en 1909 ŝi denove edziniĝis al sia iama bofrato, kiu donis financan fonon al la plia vivo. Ŝi estis taglibristo, kiu donis interesajn okazintaĵojn precipe pri la 20-a jarcento. Ŝi mortis dum sieĝo de Budapeŝto.

## Ŝia kontribuo 
* *Gróf ifjabb Andrássy Gyuláné Zichy Eleonóra: Napló 1917–1922* (eldonita postmorte en 2018)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj taglibristoj
Kategorio:Hungaraj aristokratoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Trolebusa transporto en La Spezia

**Trolebusa transporto en La Spezia** () formas parton de la reto de publika transporto de la urbo kaj distriktokomunumo La Spezia, en la regiono Ligurio, nordokcidenta Italio.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* La Spezia
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:La Spezia
La Spezia
Jorge Rojas

**Jorge Enrique ROJAS Castro** (Santa Rosa de Viterbo, 20a de novembro 1911 - Bogoto, 12a de majo 1995) estis kolombia verkisto, poeto, advokato kaj eldonisto.

Li estis fondinto de la grupo *Piedra y cielo* (ŝtono kaj ĉielo, 1939) kaj promocianto de la publikigo de la samnomaj kajeroj. Lia unua poezia verko "La forma de su huida" (1939) sekvas influon de Juan Ramón Jiménez kaj de Pablo Neruda. Lia poezio iĝis amerikanisma, kun personisma tono en "La ciudad sumergida" (1939), "Rosa de agua" (1941), "Soledades" (1948), "La doncella de agua" — poezia teatraĵo — (1948), "Cárcel de amor" (1976). En sia lasta poemaro "Huellas" (1993), li montris konon de hispanaj klasika kaj romantika poezioj kaj revenis al preferanta temoj: dolora tempofluo, morto kaj amo, ktp.

Li estis la fondinto, en 1969, kaj unua direktoro de la Instituto Colombiano de Cultura (COLCULTURA), nuntempe Ministerio de Cultura, kaj iniciatinto de la publikigo de gravaj verkoj de kolombiaj kaj eksterlandaj aŭtoroj en malmultekostaj poŝeldonoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Itinero de Jorge Rojas
* Omaĝo a Jorge Rojas
* Poemoj de Jorge Rojas 

* 

Kategorio:Kolombiaj verkistoj
Kategorio:Kolombiaj poetoj
David Sánchez Juliao

**David SÁNCHEZ Juliao** (Santa Cruz de Lorica, 24a de novembro 1945 - Bogoto, 9a de februaro 2011) estis kolombia verkisto, ĵurnalisto, kaj diplomato.

## Biografio 
Li publikigis novelojn, romanojn, rakontojn, porinfanajn historiojn kaj atestojn kaj skribe kaj parole por eldonejoj kaj de Kolombio kaj de aliaj lonadoj. Li ricevis kelkajn fojojn la Nacian Premion de Rakontado, kaj tiun de Libro de Rakonton kaj la Nacian Premion de *Novela Plaza y Janés* pro *Pero sigo siendo el rey*. De tiu romano, kaj de aliaj verkoj liaj, oni faris version por televido.

Liaj sonregistritaj historioj ricevis kvin premiojn de Disko de Plateno Sonolux kaj Ordisko MTM, kaj ankaŭ la adaptaĵoj de liaj verkoj por kino kaj televido ricevis 17 Premiojn India Catalina en la Kinfestivalo de Cartagena. Liaj verkoj estis tradukitaj al dek du lingvoj kaj li loĝis, pro akademiaj kaj diplomataj tialoj, en kvar kontinentoj. Li estis profesoro invitita en universitatoj de Norda kaj Suda Ameriko, Eŭropo, Azio, Afriko kaj Oceanio.

Li estis ambasadoro de Kolombio en Barato kaj en Egiptio inter 1991 kaj 1995, landoj en kiuj li estis ankaŭ universitata profesoro *ad honorem*.

## Publikigitaj verkoj 
**Rakontado**
* 1973: *¿Por qué me llevas al hospital en canoa, papá?*.
* 1974: *Historias de Raca Mandaca*.
* 1976: *El arca de Noé*.
* 1979: *Nadie es profeta en Lorica*.
* 1981: *Abraham al humor, El Pachanga, El Flecha*.
* 2003: *Memorias de un viajero que quiso ser alcatraz*.

**Romanoj**
* 1977: *Cachaco, palomo y gato*.
* 1983: *Pero sigo siendo el rey (sinfonía para lector y mariachi, opus 1)*.
* 1986: *Mi sangre aunque plebeya*.
* 1988: *Buenos días, América*.
* 1989: *Aquí yace Julián Patrón*.
* 1998: *Danza de redención*.
* 2005: *Dulce veneno moreno*.
* 2006: *El flecha II: (el retorno)*.
* 2009: *El hombre que era así...*

**Infana literaturo**
* 1978: *A vuelo de pájaro*.
* 1978: *El burrito Toto*.
* 1978: *El coyote*.
* 1978: *Una buena lección*.
* 1978: *Tía hamaca y tía cama*.
* 1990: *El país más hermoso del mundo*.
* 2001: *Geografía animal y otras rimas*.
* 2004: *No todo lo que brilla* (teatraĵo).
* 2006: *Roberto el terco*.
* 2007. *La muy divertida historia de la cucarachita Martínez y su goloso marido el señor don Ratón Pérez*.
* 2008: *Lucia: ¡la maga en fotografía!*.
* 2009: *Aventura en la montaña*.

## Vidu ankaŭ 
* Hispanlingva literaturo

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo

* 

Kategorio:Kolombiaj verkistoj
Kategorio:Kolombiaj diplomatoj
Kategorio:Kolombiaj ĵurnalistoj
Foros de Amora (stacidomo)

**Foros de Amora** () estas fervoja stacio de Linha do Sul, kiu priservas la urbon Amora, en la municipo Seixal, en Portugalio.

centra|280px|eta|Antaŭurba trajno

## Vidu ankaŭ 
* Seixal
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Seixal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Sabinaj Montoj

el la tempo de romantikismo]]
La **Sabinaj Montoj** (itale: *Monti Sabini*) estas la uesta randmontaro de la Abrucaj Apeninoj, situante inter la riveroj Tibero kaj Turano. La sudokcidenton de la provinco Rieti ili kovras.

Temas pri arboriĉa, agrikulture utiligita regiono, el kretaceo kaj ĵurasia kalkŝtono. Dume malsupreĉefas la kresko de olivoj, supre oftas fagoj kaj kverkoj. Ilia plej alta pinto nomighas *Monte Pellecchia* (1365 metroj). Fortaj fontoj provizas per akvo la teritoriojn de *Campagna Roman* kaj Romon mem. La komunumoj tieaj nun estas unuiĝintaj sub la nomo *Comunità Montana Monti Sabini e Tiburtini*. 

Latio estis tre malrara vojaĝocelo en la 19-a jarcento, ankaŭ de artistoj de romantikismo. Sekve scenoj pentritaj el la Sabinaj aŭ Albanaj Montoj admireblas en multaj eŭropaj muzeoj. 

## Literaturo 
* *Meyers Enzyklopädisches Lexikon*. Bibliographisches Institut, Mannheim/Wien/Zürich 1973, volumoj 20, p. 537.

## Eksteraj ligiloj
* ekskursoj 
*turistaj informoj ĉe: *Wandern in Europa. Die Kunst des langsamen Erlebens*

Kategorio:Montoj en Italio
Kategorio:Latio
Anacristina Rossi

**Anacristina ROSSI** (San-Joseo (Kostariko), 1952) estas kostarika verkistino.

## Biografio 
Ŝi studis teatron kaj dancon sialande, veturis al Eŭropo kaj studis en Britio, Francio kaj Nederlando. Ŝi diplomiĝis pri tradukarto en la Altlernejo de Interpretistoj kaj Tradukistoj de Parizo, kaj magistriĝis pri virino kaj disvolvigo ĉe la Instituto de Socialaj Studoj de Hago.

Anacristina Rossi famiĝis en la kostarika literaturo per la romano *María la noche*. La verkistino mem indikis ĉefajn influojn de Virginia Woolf, Henry Miller, Julio Cortázar, Marguerite Duras kaj Anaïs Nin.

Anacristina Rossi estis ankaŭ kolumnisto kaj aktivulo en diversaj mediaj aferoj. Ŝiajn verkojn oni tradukis al itala, franca kaj angla, kaj kelkaj el ŝiaj rakontoj formis parton de antologioj kaj revuoj en Centrameriko, Francio, Hispanio, Britio kaj Usono.

Ŝi estas profesoro en la Universitato de Kostariko.

## Verkoj 
### Romanoj 
* María la noche, Lumen, Barcelona, España, 1985.
* La Loca de Gandoca, EDUCA (Editorial Universitaria Centroamericana), San José, 1991.
* Limón Blues, Alfaguara, San José, Costa Rica, 2002/2003.
* Limón Reggae, Editorial Legado, 2007. Dua parto de trilogio kun *Limón Blues*.
* *La romana indómita*, Planeta, 2016.
* *Tocar a Diana*, Alfaguara, Melksikurbo, 2019.
* *Lalia*, Perro Callejero, San José, Costa Rica, 2024.

### Novelo 
* Situaciones Conyugales, Editorial REI, San José, Costa Rica, 1993.

### Eseo 
* "Ensayo sobre la violencia", Editorial Uruk, San José, 2007.
* "El corazón del desarraigo: la primera literatura afrocostarricense", Historia de las literaturas centroamericanas, Editorial F&G, Guatemala, 2010.
* "Cambiar de sistema económico: un asunto de supervivencia", Revista de Ciencias Sociales de la Universidad de Costa Rica.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Bachmann, Pauline. “La negociación de identidades culturales/nacionales: representaciones del Caribe en las novelas Limón Blues (Costa Rica), Calypso (Costa Rica), y Columpio al aire (Nicaragua).” América: Cahiers du CRICCAL 39.1 (2010): 259-266.
* Barbas Rhoden, Laura y Sofía Kearns. “Questioning Modernity, Affirming Resilience: Eco-Pedagogies for Anacristina Rossi's La loca de Gandoca and Homero Aridjis's ¿En quién piensas cuando haces el amor?.” Review: Literature and Arts of the Americas 85.45 [2] (2012): 167-174.
* Chen Sham, Jorge. “Representación de la infancia en el bildungsroman costarricense: Ana Cristina Rossi y Rima De Vallbona.” La mujer en la literatura del mundo hispánico. 307-315. Westminster, CA: Instituto Literario y Cultural Hispánico, 2005.

## Vidu ankaŭ 
* Hispanlingva literaturo

## Eksteraj ligiloj 
* Interview/Anacristina Rossi *Costa Rican novelist tells stories that need to be told.*
* Carol Polsgrove on Writers' Lives *¿Cómo escribir libros en un país en el que la gente no lee?*
* Anacristina Rossi: Todos los caminos la llevan a Roma

* 

Kategorio:Kostarikaj verkistoj
Zdiby

**Zdiby** () estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio proksimume 9 kilometrojn norde de la centro de Prago, ĝi najbaras kun la praga urba parto Dolní Chabry. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1266.  

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo
* Zdiby
* Brnky
* Přemyšlení
* Veltěž

## Memorindaĵoj
* Kastelo Zdiby
* Preĝejo de Avanco de sankta Kruco
* Naturparko Dolní Povltaví

## Ĉirkaŭaĵo
* Dolní Chabry

## Pluaj fotoj 

Rekonstruovaný_pivovar_Zdiby.jpg|Rekonstruata bierfarejo
Zdiby (22).jpg|Zdiby
Zdiby - hospodářský dvůr, tzv. Stejskalův, za zámkem a kostelem (1).jpg|Mastruma korto


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Jorge Debravo

**Jorge Delio Bravo Brenes**, konata kiel **Jorge DEBRAVO** (Santa Cruz, Turrialba, 31a de januaro 1938 - San-Joseo (Kostariko), 4a de aŭgusto 1967) estis un kostarika poeto.

## Biografio
Li devenis de malriĉa familio de kamparanoj. Ankoraŭ infano li devis labori kaj montris intereson por studoj. Ankoraŭ junulo, li eklaboris en la sociala servo estante nur 17-jaraĝa. Tiam li ekpublikigis en la gazeto El Turrialbeño kun aliaj lokaj junuloj (inter kiuj Laureano Albán kaj Marco Aguilar), kiuj formis *Círculo de Poetas Turrialbeños*.

En 961 li promociis al posteno de inspektisto de la Sociala Servo, kio rezultis en translokigo kun sia familio al San Isidro de El General kaj poste al Valle Central (Heredia kaj San José), kie li fondis *Círculo de Poetas Costarricenses*. Tio estis grava levilo de la enlanda literaturo, pro kio oni parolas pri la *Periodo de Literatura Avangardo*.

Li studis ĵurnalismon perkoresponde kaj aliajn studojn memlerne. Li legegis konstante siajn preferatajn librojn de verkistoj kiel Pablo Neruda, Vallejo, Amado Nervo, Miguel Hernández, Bécquer kaj Whitman. Jorge Debravo mortis en San José, la 4an de aŭgusto 1967 estante nur 29-jaraĝa, kiam li veturis per motociklo por laboraferoj; ŝajne temis pri surveturo fare de ebria ŝoforo.

## Verkoj 
Lia malriĉa deveno kaj laboroj kiel inspektisto, li montris grandan socialan priokupon, kun temoj kiel la malriĉo, marĝenigo kaj armemo en la mondo.

* Milagro abierto, 1959
* Vórtices (póstumo), 1959
* Bestiecillas plásticas, 1960
* Consejos para Cristo al comenzar el año, 1960
* Madrigalejos y madrigaloides (nepublikigita), 1960
* Romancero Amargo (nepublikigita), 1960
* Nueve poemas a un pobre Amor muy humano (nepublikigita), 1960
* Algunas Muertes y otras cosas recogidas en la tierra (nepublikigita), 1961
* El grito más humano (nepublikigita), 1961
* Devocionario del amor sexual, 1963
* Letras en tinta negra (nepublikigita), 1963
* Poemas de Amor para leerlos en la noche (nepublikigita), 1963
* Aquí también se sufre (nepublikigita), 1964
* Poemas terrenales, 1964
* Digo, 1965
* Nosotros los hombres, 1966
* Canciones cotidianas (postmorte), 1967
* El canto absurdo (nepublikigita), 1965
* Tierra Nuestra (nepublikigita), 1965
* Canciones de Amor y Pan, (nepublikigita), 1965
* Los nuevos ojos (nepublikigita) 1966-1967
* Los Despiertos (postmorte), 1972
* Guerrilleros (postmorte), 1987
* Hombre (1966)

## Bibliografio 
* Fernández Lobo, M. (2002) 14a eldono.*Textos de lectura y comentario*. San José: Fernández Arce.
* Vida y obra de Jorge Debravo, Editorial Costa Rica
* Calvo Fajardo, Yadira (1980). *Poesía en Jorge Debravo*.

## Vidu ankaŭ
* Hispanlingva literaturo

## Eksteraj ligiloj 
* Editorial Costa Rica
* Letras Ticas
* Artikolo pri Jorge Debravo, *El desencanto previo*, de Karim Taylhardat, por Centro Virtual Cervantes
* *Poesía Turrialbeña*, reta legado
* Artikolo pri Jorge Debravo en CRhoy https://www.crhoy.com/opinion/el-lector-opina/jorge-debravo-en-el-bicentenario-de-centroamerica/ 

* 

Kategorio:Kostarikaj verkistoj
Řehenice

**Řehenice** estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, en distrikto Benešov. Ĝi situas 10&nbsp;km norde de Benešov kaj 30&nbsp;km sudoriente de Prago. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1384. Ĝis la 1-a de januaro 2007 la municipo estis en distrikto Prago-oriento.

## Loĝantaro 
## Membrigo de municipo 
Řehenice dividiĝas en sep partojn, kiuj situas sur du katastraj teritorioj:
* *Malešín* – partoj Malešín, Barochov, Gabrhele, Křiváček kaj la propra Řehenice
* *Babice u Řehenic* – partoj Babice kaj Vavřetice
Multe da jaroj al municipo Řehenice apartenis ankaŭ vilaĝo Čakovice. Ekde la 1-a de julio 2006 ĝi estis eĉ kun la tuta katastra teritorio Čakovice u Řehenic laŭlonge laŭ rojo Kamenický potok alligita al urbo Týnec nad Sázavou.

## Pluaj fotoj 

Řehenice, fire station.jpg|Fajroestingista armilejo
Řehenice, old restaurant.jpg|Gastejo en Řehenice
Řehenice, chapel.jpg|Kapeleto
Řehenice, west part.jpg|Okcidenta parto de Řehenice
Řehenice, Křiváček, municipal office.jpg|Infanĝardeno kaj sidejo de municipa ofico


Kategorio:Municipoj en distrikto Benešov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Dobročovice

**Dobročovice** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 22 kilometrojn oriente de la centro de Prago kaj 16 kilometrojn sude de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1394. 

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapelo de sankta Isidoro
* Krucifikso ĉe ŝoseo al Úvaly
* Naturparko Škvorecká obora – Králičina

## Pluaj fotoj 

Dobročovice, hostinec.jpg|Gastejo
Dobročovice, silnice.jpg|Dobročovice
Dobrocovice 38 OU.jpg|Municipa ofico
Dobročovice,_křižovatka_na_silnici_k_Úvalům.jpg|Krucifikso sur vojkruciĝo al Úvaly

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Kapurthala

**Kapurthala,** panĝabe: **ਕਪੂਰਥਲਾ** estas urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en subŝtato Panĝabo (Barato), en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo. Ĝi ankaŭ estas konata kiel urbo de palacoj kaj ĝardenoj.
eta|maldekstre|

## Demografio 
Laŭ censo en 2011 Kapurthala havis  da loĝantoj kun legoscio 86%, signife pli alta, ol la landa averaĝo. 

## Geografio 
Kapurthala situas en averaĝa alteco de 229 metrojn laŭ la marnivelo. Ĝalandar troviĝas 18, Hoŝiarpur 51, Batala 53, Amritsar 56, Moga 66, Ludiana 68, Gurdaspur 71, Firozpur 88, subŝtata ĉefurbo Ĉandigaro 150, tutlanda ĉefurbo Delhio 352, Mumbajo 1403, Kolkato 1615 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Kapurthala de la 11-a jarcento ĝis 1772 estis sub kontrolo de diversaj islamaj landoj (Delhia Sultanlando, Mogola Imperio), poste dominado de sikoj okazis kiel ŝtato Kapurthala ĝis 1948.

## Ekonomio 
En Kapurthala la ekonomio estas bazita sur produktadoj de teksaĵoj, elektraj dratoj kaj nutraĵoj.

## Religioj 
En Kapurthala vivas ĉefe hinduoj (57%), poste sikoj (33%), islamanoj (iom pli, ol 1%), kristanoj (malpli, ol 1%), iomete ankaŭ aliaj.

## Edukado 
En Kapurthala universitato, instituto kaj pluraj altlernejoj funkcias.

## Lingvoj 
En Kapurthala la oficiala lingvo estas la panĝaba.

## Klimato 
En Kapurthala jare pluvas averaĝe po 637 mm. En ĉiuj monatoj pluvas iomete, tamen pro la musono tre ofte inter julio-septembro. La temperaturo varias inter 16-30 °C.
eta|

## Trafiko 
Kapurthala havas trairan fervojan linion inter Ĝalandar kaj Firozpur. Po 3 ĉefvojoj kaj flankovojoj kuras al la urbego. La plej proksima, ankaŭ internacia flughaveno ĉe Amritsar troviĝas.

## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj
* palacoj
* turo
* gastejo konstruita en 1863

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Panĝabo (Barato)
Sergio Bizzio

**Sergio Bizzio** (naskiĝis la 3an de decembro, 1956, en Villo Ramallo, Provinco Bonaero) estas argentina verkisto, scenaristo kaj reĝisoro.

Inter liaj laboroj, la mallonga rakonto *Cinismo* (*Cinikeco*), inkluzivita en lia libro *Chicos* (*Knaboj*), estis la bazo por la filmo *XXY* de 2007.

Alia menciinda verkaĵo estas *Rabia*, kiu estis premiita la Internacian Premion al la Diverseca Romano en Hispanio.

Ĝis nun (2023) neniuj el liaj verkoj estis tradukitaj en Esperanton.

## Verkaro 
### Romanoj 
* 1990: *El divino convertible*
* 1992: *Infierno Albino*
* 1993: *Son del África*
* 1995: *Más allá del bien y lentamente*
* 1998: *Planet*
* 2001: *En esa época*
* 2004: *Rabia*
* 2006: *El día feliz de Charlie Feiling* (kunlabore kun Daniel Guebel)
* 2007: *Era el cielo*
* 2009: *Realidad*
* 2009: *Aiwa*
* 2010: *El escritor comido*
* 2011: *Un amor para toda la vida*
* 2012: *Borgestein*
* 2016: *Mi vida en Huel*
* 2017: *Diez días en Re*

### Rakontado 
* 2006: *Chicos*
* 2013: *En el bosque del sonambulismo sexual*
* 2014: *Dos fantasías espaciales*
* 2018: La escultura
* 2019: *La pirámide*
* 2019: *La conquista, Iris y Construcción*
* 2020: *Tres marcianos*
* 2022: *Bongo Fury*

### Teatro 
* 1997: *La China* (kunlabore kun Daniel Guebel)
* 1997: *El amor* (kunlabore kun Daniel Guebel)
* 1999: *Gravedad*

### Poezio 
* 1982: *Gran salón con piano*
* 1990: *Mínimo figurado*
* 1995: *Paraguay*
* 2002: *El abanico matamoscas*
* 2008: *Te desafío a correr como un idiota por el jardín*

## Filmografio 
### Reĝisoro 
* 2000: *Animalada*
* 2005: *No fumar es un vicio como cualquier otro*
* 2005: *El disfraz* (mezlonga filmo)
* 2013: *Bomba*

### Scenaro 
* 2000: *Animalada*
* 2000: *Chicos ricos*
* 2003: *Adiós, querida Luna*
* 2005: *El disfraz* (mezlonga filmo)
* 2005: *El regreso de Peter Cascada*
* 2005: No *fumar es un vicio como cualquier otro*
* 2007: *XXY*

### Rendimento 
* 2003: *Planeta Bizzio* (intervjuita)
* 2004: *Dirigido por...* (intervjuita)

### Produktado 
* 2001: *Animalada*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* Mallonga rakonto "cinismo"

Kategorio:Argentinaj verkistoj
Kategorio:Argentinaj filmoreĝisoroj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1956
Lago de Városliget

La **lago de Városliget** origine hungare *Városligeti-tó* estas artefarita lago kun betona fundo en Budapeŝto, en distrikto Zugló.

## Historio 
La lago estis kreita el marĉa areo ĉirkaŭ komence de la 19-a jarcento por ne estis plena sovaĝa areo apud Pest (urbo). En 1863 ĝi estis trakonstruita kaj formiĝis tri insuloj, kie staras ekzemple Kuracbanejo Széchenyi kaj Kastelo Vajdahunyad. Precipe en 1896 okazis grandaj trakonstruoj en kaj ĉirkaŭ la lago. Origine la lago ricevis nutran akvon el proksima rojo, nuntempe ĝi ricevis foruzitan banakvon el la menciita  kuracbanejo.

En 1870 la vintra uzo etendiĝis al Sketejo (Urba bosko). Somere la lago estas ŝatata boatadejo, eĉ nuntempe jam aperis pluraj senmotoraj akvaj trafikiloj. Malofte okazas, ke parto de la lago estas sportejo (nature tie la akvo estis forkondukita kaj restis nur la betono). Origine en la lago ne vivis bestoj (escepte anasoj alvenis), sed pro la varmeta banakvo malseriozaj homoj ĵetis tropikajn fiŝojn, kankrojn, testudojn.

Pro la insuloj oni konstruis plurajn pontojn. Ekde 1973 sub la lago metroo trafikas.

## Fontoj 
* historio kun multe da historiaj fotoj
* historio kaj plano

Város
Kategorio:Budapeŝto
Kostelec nad Labem

**Kostelec nad Labem** () estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mělník, 7 km nordokcidente de Brandýs nad Labem. La historian kernon de ĉirkaŭfluas el nordo Elbo kaj el sudo, okcidento kaj oriento rojo Mlýnský potok. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio 
La unua skribmencio pri vilaĝo devenas el la jaro 1277.

## Loĝantaro
## Partoj de urbo 
* **Kostelec nad Labem** (ankaŭ nomo de k. t.; ankaŭ eksa municipo kaj k. t. *Rudeč*)
* Jiřice (k. t. *Jiřice u Kostelce nad Labem*)

## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Vito
* Preĝejo de sankta Marteno
* Urbodomo en Kostelec nad Labem
* Gastejo (eksa paroĥestrejo n-ro 283)
* Juda tombejo en Kostelec nad Labem
* Monumento sur loko de eksa sinagogo
* Burgo Kostelec

## Naskiĝintoj 
* Tereza Stolzová (1834–1902), mondfama operkantistino

## Pluaj fotoj 

Kostelec nad Labem, municipality.jpg|Urbodomo
Kostel sv. Víta v Kostelci nad Labem.jpg|Preĝejo de sankta Vito
Kostel svatého Martina.jpg|Preĝejo de sankta Marteno
Synagoga Kostelec nad Labem - památník.jpg|Monumento sur loko de eksa sinagogo
ŽH Kostelec-n-L 09.jpg|Juda tombejo
Kostelec nad Labem, Mlýnský Creek 2.jpg|Muelejo sur rojo Mlýnský potok, branĉo de Elbo
Mlynskypotok.JPG|Enfluejo de rojo Mlýnský potok en Elbon
Kostelec nad Labem, Na Sídlišti str.jpg|Loĝdomaro en la suda parto de urbo
Silniční most Kostelec nad Labem.jpg|Ponto trans Elbo
Elbe River cutoff by Kostelec nad Labem.jpg|Blinda branĉo de Elbo


Kategorio:Municipoj en distrikto Mělník
Kategorio:Urboj en distrikto Mělník
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Kategorio:Setlejoj sur Elbo
Nacia Muzeo de Serbio

[eta|284x284ra|[Placo de la Respubliko (Beogrado)|Respublika placo, maldekstre: Nacia Muzeo de Serbio – Centro: Hotelo Marriott Beogrado – dekstro: Nacia Teatro.]]
La **Nacia Muzeo de Serbio** () sur Trg republike en Beogrado, estis fondita en 1844 . La muzeo enhavas pli ol 400,000 arkeologiajn kaj artobjektojn . Ĝi remalfermis la 28an de junio 2018 post estado fermita al publiko dum 15 jaroj.

La muzeo enhavas objektojn de la Paleolitiko ĝis arto de la 20-a jarcento. En la ĉefkonstruaĵo estas granda kolekto de freskoj kun verkoj de la serba mezepoko kaj bizanca arto. Pli malgranda muzeo en Beogrado kiu ankaŭ apartenas al la Nacia Muzeo estas dediĉita al la lingvoreformanto Vuk Stefanović Karadžić kaj la unua ministro pri kulturo de Serbio Dositej Obradović. Ekster Beogrado, sub la administrado de la muzeo, ekzistas arkeologiaj elfosadoj en Lepenski Vir kaj Djerdap.

Kiel la plej grava muzeo en la lando, kaj enhavas pli ol 5 600 pentraĵojn kaj 8 400 desegnaĵojn kaj gravuraĵojn, multaj el kiuj estas konsiderataj ĉefverkoj .

Centra al la kolekto de la muzeo de eksterlanda arto estas donaco de la slovaka pentristo Berthold Lippay en 1891. La donaco inkludis 70 verkojn de veneciaj artistoj. La kolekto poste estis vastigita kun verkoj de italaj, francaj, flandraj, nederlandaj, rusaj kaj aŭstraj artistoj. La pentraĵkolekto de la muzeo inkluzivas verkojn de, inter aliaj, Degas, Renoir, Matisse kaj Picasso .

Post esti fermita ekde 2003, restaŭra laboro komenciĝis en la muzeo en 2015 kaj estis kompletigita en 2018 .

## Galerio 

Dosiero:Bust_of_Marcus_Aurelius_at_the_National_Museum_of_Serbia.jpg|alternative=Bust of Marcus Aurelius|Busto de Marcus Aurelius
Dosiero:Bust_of_Diocletian_at_the_National_Museum_of_Serbia.jpg|alternative=Bust of Diocletian|Busto de Diokleciano
Dosiero:Bust_of_Marcus_Ulpius_Traianus_the_Elder_at_the_National_Museum_of_Serbia.jpg|alternative=Bust of Marcus Ulpius Traianus|Busto de Marcus Ulpius Traianus
Dosiero:Belgrade_mummy_Nesmin.jpg|alternative=Nesmin (also known as The Belgrade Mummy) from the Ptolemaic Period|Nesmin (ankaŭ konata kiel La Beograda Mumio) de la Ptolemea Periodo
Dosiero:Bronze_Age_applied_art_and_craft_2nd_millenium_BC_(National_Museum_of_Serbia).jpg|alternative=Lid from Bronze Age (2nd millennium B.C., Vojlovica excavation)|Klapo de la bronzepoko (2a jarmilo a.K, Vojlovica elfosaĵo)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Naciaj muzeoj
Kategorio:Muzeoj pri arto
Kategorio:Arkeologiaj muzeoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Nacia Muzeo de Indonezio

La **Indonezia Nacia Muzeo** () estas arkeologia, historia, etnologia kaj geografia muzeo en Ĝakarto. Ĝi estas diligenta al la historio, etnologio, arkeologio kaj kulturo de Indonezio . Pro la elefanta statuo antaŭ la ĉefenirejo, la muzeo ankaŭ estas konata kiel *Gedung Gajah* (*Elefanto-domo*) .

Ĝiaj ampleksaj kolektoj kovras la tutan teritorion de Indonezio kaj preskaŭ ĝian tutan historion. La muzeo klopodis por konservi indonezian heredaĵon dum du jarcentoj .

## Historio 
La muzeo estis fondita la 24-an de aprilo 1778 fare de grupo de nederlandaj sciencistoj kiuj formis la  (Reĝa batavia societo de arto kaj kulturo). Unu el la fondintoj, Jacob Cornelis Mattheus Radermacher, donacis kolekton de kulturaj objektoj kaj libroj. La muzeo estis malfermita nur al la popolo en 1864. En 1871, la siama reĝo Chulalongkorn donacis bronzan elefantostatuon al la muzeo, kiu estis metita antaŭ la ĉefenirejo. En 1931, parto de la kolekto kiu estis en Parizo por ekspozicio estis detruita per fajro. La difektoj de la franca registaro kutimis aĉeti kromajn trovaĵojn kaj artefaktojn same kiel por financi la Ceramikon, la Bronzĉambron kaj ambaŭ trezorĉambrojn sur la dua etaĝo. La 29-an de februaro 1950, la institucio estis renomita . La 17-an de septembro 1962, la indonezia registaro iĝis la nova posedanto de la muzeo, kiu nun estis konata kiel *Museum Pusat*. La 28-an de majo 1979, la muzeo estis renomita *Muzeo Nasional Indonezio* per dekreto de la Indonezia Ministro de Edukado. En 2007 la muzeo estis vastigita sur la norda flanko. Tiu nova flugilo de la konstruaĵo estas nomita *Gedung Arca* (*Statua konstruaĵo*).

Post fajro en septembro 2023, la muzeo devis esti fermita. La difekto en la ekspoziciaĵoj laŭdire estas minimuma.

## Galerio 

Dosiero:COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Het_museum_van_het_Koninklijk_Bataviaasch_Genootschap_van_Kunsten_en_Wetenschappen_Batavia_TMnr_60025931.jpg|La muzeo en la malfrua 19-a jarcento, konata kiel *Het museum van het Koninklijk Bataviaasch Genootschap van Kunsten en Wetenschappen*
Dosiero:Bhairava_Adityavarman.jpg|Granda statuo de Adityavarman kiel Bhairava
Dosiero:Museum_Nasional_Courtyard.jpg|La atrio de la Indonezia Nacia Muzeo
Dosiero:Prajnaparamita_Java_Front.JPG|Prajnaparamita, la budhana dio de transcenda saĝeco en antikva Java arto
Dosiero:Gedung_Gajah_Museum_Nasional.jpg|Gedung Gajah, la malnova alo de la Indonezia Nacia Muzeo
Dosiero:Gedung_Arca_Museum_Nasional.jpg|Gedung Arca, la nova alo de la Indonezia Nacia Muzeo
Dosiero:Majapahit,_Piggy_Bank.jpg|Trakota ŝparujo de la Majapahit- epoko (14-a/15-a jarcento), malkovrita en Trowulan, Orienta Javo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Muzeo Nasional Indonesia
* Virtuala travojaĝo de la Nacia Muzeo de Indonezio provizita de Google Arto & Kulturo

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Naciaj muzeoj
Kategorio:Indonezia arto
Kategorio:Muzeoj fonditaj en la 18-a jarcento
Coina (stacidomo)

**Coina** () estas fervoja stacio sur la Suda Linio, en Portugalio, situanta inter la municipoj de Barreiro kaj Seixal.

centra|450px|eta|Administra mapo

## Bildgalerio 

Coina dworzec 2.jpg|Ekstero
Coina dworzec 1.jpg|Interno
Complexo de Coina, 2011.09.21.jpg|Complexo de Coina

## Vidu ankaŭ 
* Barreiro
* Seixal
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Seixal
Kategorio:Barreiro
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Penalva (stacidomo)

**Penalva** () estas fervoja stacio sur la Suda Linio, en Portugalio, situanta inter Barreiro kaj Palmela.

## Bildgalerio 

Fertagus 3500 (50909161417).jpg|Pasaĝera trajno
Takargo 1565 (51343747176).jpg|Vartrajno

## Vidu ankaŭ 
* Palmela
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Palmela
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Palmela (stacidomo)

**Palmela** () estas fermita fervoja stacio de la Suda Linio, kiu situas en la urbo Palmela, en Portugalio.

Ĝi estas anstataŭigita de nova stacidomo .

## Vidu ankaŭ 
* Palmela
* Palmela-A (stacidomo)

Kategorio:Palmela
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Gábor Scheiring

**Gábor Scheiring** [ŝejring], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Scheiring Gábor** estis hungara ekonomikisto, politikisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Altlernejo en 2003, sociologian diplomon (MSc) en Mez-Eŭropa Universitato en 2005, post 2 jaroj plian diplomon en Universitato Corvinus de Budapeŝto. Post la diplomoj li doktoriĝis (Ph.D.) en Universitato de Kembriĝo en 2008, poste li hejmenvenis kaj esploris en akademia instituto 2 jarojn. En 2009 li partoprenis en fondo de nova partio. Inter 2010 kaj 2014 li estis parlamenta deputito, poste li esploris 2 jarojn en Universitato de Kembriĝo.

## Elektitaj libroj 
* *Gazdálkodj okosan!* (kunaŭtoro, 2008)
* *Globalizáció és fejlődés* (kunaŭtoro, 2011)
* *Egy demokrácia halála* (2020)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio angle kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Reĝa Saskaĉevana Muzeo

La **Reĝa Saskaĉevana Muzeo** (, akronime **RSM**) estis fondita ĉe la Provinca Muzeo en 1906  por "protekti kaj konservi specimenojn de naturhistorio kaj objektojn de historia kaj etnologia intereso." Ĝi estis la unua muzeo en Saskaĉevano, Kanado, kaj la unua provinca muzeo en la tri preriaj provincoj .

## Historio 
eta|284x284ra|Ekstero de la T.Rex Eltrova Centro, muzeo en Eastend, Saskaĉeuano, funkciita de RSM .
Inter 1906 kaj 1945 la muzeo okupis plurajn lokojn, kiel ekzemple la Trading Regina firmaokonstruaĵo, la Provinca Leĝdona Konstruaĵo, kaj la Normala Lernejo (la plej historia orienta konstruaĵo sur la University of Regina-kampuso). Dum Dua Mondmilito, la kolektoj de la muzeo estis forigitaj de publika montrado kaj komence stokitaj en la General Motors Konstruaĵo (alfrontante orienten sur Dewdney Avenue), por permesi al la Normala Lernejo esti uzita por Commonwealth Training Scheme. La kolektoj revenis al la Normala Lernejo en 1944 kaj ĝi malfermis siajn pordojn al publiko denove en 1946.

Finfine, la provinca registaro konstruis la nunan instalaĵon sur la angulo de Albert Street kaj College Avenue, la loko de la forlasita Chateau Qu'Appelle Hotel, kiel Saskatchewan Golden Jubilee-projekto. Parte pro estetikaj kialoj kaj parte por eviti la ekspansieman taskon elradikigi la stakojn, la muzeo estis konstruita angula, kun granda antaŭa gazono. La nova instalaĵo estis dediĉita fare de Guberniestro Ĝenerala Vincent Massey la 16-an de majo 1955. Por reflekti la areojn de sindonemo, la muzeo adoptis novan titolon "Saskaĉevana Muzeo de Naturhistorio." 

La kolekto de la muzeo, tiam situanta en la provinca leĝdona konstruaĵo, estis malpliigita en 1912. La kolekto estis grave difektita denove en 1990, kiam fajro ekis en la First Nations Gallery, kiu tiam estis sub konstruo. Fumdamaĝo igis la muzeon fermiĝi dum kvar monatoj, kaj multaj areoj restis fermitaj dum jaroj. Ekde la fajro, la Indianaj Nacioj kaj Vivsciencoj-Galerio konsiderinde pliboniĝis .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Reĝa Saskaĉeŭana Muzeo ĉe la Encyclopedia de Saskatchewan

Kategorio:Naturhistoriaj muzeoj
Kategorio:Saskaĉevano
Ádám Schmidt

**Ádám Schmidt** [ŝmit], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Schmidt Ádám Mária József** estis hungara ministeria oficisto, ekonomo. Lia patro estis Gyula D. Schmidt, lia konata filino estis Éva Schmidt.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1933, poste helpe de stipendio li plustudis jaron en Universitato de Vieno. Inter 1934–1937 li estis oficisto en la ĉefurba municipo en la financa sektoro, poste li laboris ĝis 1946 en la financa ministerio, pli poste en aliaj signifaj financaj organizaĵoj ĝis la pensiuliĝo en 1975. Interrompe en 1966 kaj 1967 li estis konsilisto en Ganao Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1965, li doktoriĝis (DSc) en 1977 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1943, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1948 kaj 1949. Li ricevis premiojn inter 1947-1970.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Termelés és termelékenység.* (1937)
* *Adóemelés, adóáthárítás, áremelkedés.* (1943)
* *Az állami költségvetés tervezése.* (1954)
* *A szocialista jövedelemelvonási rendszer főbb sajátosságai.* (1958) 
* *A vállalati jövedelemelvonás kérdései.* (monografio, 1961)
* *Some Problems Concerning the Calculation of Socialist National Income.* (1968)
* *A felső szintű tervek összefüggései. Népgazdasági terv, állami költségvetés, országos hitelterv.* (monografio kaj disertaĵo, 1978)
* *Dialogosz a tervről és a piacról.* (1988)
* *Az államadósságról.* (1996)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj oficistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Faro (stacidomo)

**Faro** () estas fervoja stacio sur la Linio de Algarve, kiu priservas la urbon Faro, en la Distrikto Faro, en Portugalio. Ĝi eniris servon la .

## Bildgalerio 

Faro (6089565476).jpg|Nomo
Faro Train Station.jpg|Ekstero
Faro Railway Station (11952038285).jpg|Stacidomo

## Vidu ankaŭ 
* Faro (Portugalio)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Faro (Portugalio)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Tradicia Unianisma Voĉo (Nord-Irlando)

**Tradicia Unianisma Voĉo** (*Traditional Unionist Voice*, la eksa Demokrata Unianisma Partio, DUP) estas politika partio de Nord-Irlando fondita en decembro 2007. Laŭ ideologio, ĝi estas dekstre konservativisma, suverenisma, eŭroposkeptikisma kaj popolisma. Kiam inter 2005 kaj 2008 en la Eŭropa Unio aktivis la eŭropa politika partio Alianco de Sendependaj Demokratoj en Eŭropo, la partio post sia fondiĝo en decembro 2007 ekmembris en ĝi, reprezentata per nur unu eŭropa parlamentano, Jim Allister.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* ociciala partia paĝo de Jim Allister en la retejo *Facebook* (same )

Kategorio:Politikaj partioj de Nord-Irlando
Ligo de Polaj Familioj

**Ligo de Polaj Familioj**, pole *Liga Polskich Rodzin*, estas politika partio de Pollando, fondita en majo 2001. Laŭ ideologio, ĝi estis pole naciisma, dekstre konservativisma, forte subtena al katolikismo kaj klerikismo, suverenisma, eŭroposkeptikisma kaj popolisma. Kiam inter 2005 kaj 2008 en la Eŭropa Unio aktivis la politika partio Alianco de Sendependaj Demokratoj en Eŭropo, grupo de du parlamentanoj de la partio, konsistanta el la eŭropaj parlamentanoj *Urszula Krupa* kaj *Witold Tomczak*, membris en ĝi.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Politikaj partioj de Pollando
Nezávislí demokraté

**Nezávislí demokraté** (Sendependaj Demokratoj) estis politika partio de Ĉeĥio, kiu aktivis inter 2005 kaj 2015. Laŭ ideologio, ĝi estis dekstre konservativisma, suverenisma, eŭroposkeptikisma kaj popolisma. Kiam inter 2005 kaj 2008 en la Eŭropa Unio aktivis la politika partio Alianco de Sendependaj Demokratoj en Eŭropo, la partio Sendependaj Demokratoj membris en ĝi, reprezentata per nur unu eŭropa parlamentano, Vladimír Železný.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo *nezdem.eu*, arkivigita en aprilo 2009 ()
* paĝo de Vladimír Železný en la retejo de la Eŭropa Parlamento

Kategorio:Politikaj partioj de Ĉeĥio
Muzeo de Nuntempa Arto Antverpeno

La **Muzeo de Nuntempa Arto ĉe Antverpeno** (, ofte mallongigita kiel *M HKA*, antaŭe *MuHKA*) estas la nuntempa arta muzeo de la urbo Antverpeno, Belgio. Ties nuna direktoro estas Bart de Baere .

Ĝi estas unu el la plej gravaj artmuzeoj en Belgio. La muzeo tenas konstantan kolekton de nuntempa arto de belgaj kaj internaciaj artistoj, artdoma kinejo kaj vasta biblioteko de libroj kiuj temas nuntempa arto. Fondita en 1985, la muzeo estas loĝigita en iama grenejo en la haveno de Antverpeno. 

La bazo de la muzea kolekto estas la kolekto de la Fondaĵo Gordon Matta-Clark (Stiftung Gordon Matta-Clark) el 150 verkoj de belgaj kaj eksterlandaj artistoj; la muzeo havas ekspoziciejon de 4000 m² kaj estas administrata de la flandra komunumo; regule okazigas provizorajn ekspoziciojn. 

## Solaj ekspozicioj (elekto) 
* 2019: *Soleil Politique* Marcel Broodthaers
* 2019: *La Perfekta Kiso* James Lee Byars
* 2019: *AM-BIG-YOU-US LEGSICON* Laure Prouvost
* 2018: *Nomoj* Jef Geys
* 2017: *Salutoj de la Eurasiano* Joseph Beuys
* 2017: *Romulus* Peter Wächtler
* 2016:  *La Sekreto de Konstanta Kreado* Robert Filliou
* 2015:  *Kontuziĝoj kaj Lustro* Otobong Nkanga
* 2015:  *La Formo de la vortoj* Fabrice Hyber
* 2013:  Jos de Gruyter & Harald Thys Optimundus
* 2012:   *Afero de Vivo kaj Morto kaj Kantado* Jimmie Durham

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Muzeo de Nuntempa Arto en Gento
* Muzeo de Moderna Arto Duisburg (Küppersmühle)
* Muzeo de Moderna Arto en Vieno (Mumok)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Muzeoj de la moderna arto
Kategorio:Artmuzeoj en Belgio
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Antverpeno
Pinhal Novo (stacidomo)

**Pinhal Novo** () estas fervoja stacio sur la linio de Alentejo, kiu funkcias kiel interŝanĝejo kun la Suda Linio, kaj priservas la urbon Pinhal Novo, en la municipo de Palmela, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Pinhal Novo train station 01.jpg|Ekstero
Flickr - nmorao - Estação de Pinhal Novo, 2010.03.29 (1).jpg|Interno
Torre de comando Pinhal Novo.jpg|Komanda turo
Estação Ferroviária do Pinhal Novo - Portugal (50562426671).jpg|Azuleĥo

## Vidu ankaŭ 
* Palmela
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

maldekstra|280ra|eta|Pinhal Novo sur Linha do Sul

Kategorio:Palmela
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Ottó Heinek

'*** [hejnek], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Heinek Ottó*' estis hungara ĵurnalisto.

 naskiĝis  en Mohács, li mortis .
eta|

## Biografio 
 apartenis al la germana minoritato de la lando. Li estis edukita en Borjád, sed li maturiĝis en gimnazio en Pécs en 1978, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1983. Post la diplomo li estis ĵurnalisto en germanlingva gazeto, dum li akiris ĵurnalistan licencon. Depost fino de la socialismo (1990) li havis postenon en ŝtata oficejo pri minoritatoj. Ekde 1999 ĝismorte li estis prezidanto de la germanaj minoritatoj. En 2014 li ne prenis parlamentan mandaton. Li ricevis premion en 1999.

## Memorigiloj 
* memortabulo en Borjád (vidu la foton!)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Hungariaj germanoj