open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Flandra kaj Nederlanda Esperanto-Bibliografio

***Flandra kaj Nederlanda Esperanto-Bibliografio*** estas bibliografio de neseriaj publikigaĵoj pri Esperanto en la nederlandlingva lingvoregiono por la periodo ekde 1900 ĝis la komenco de la 1980-aj jaroj. Ĝi estas kompilita de Guido Thys kaj eldonita de Flandra Esperanto-Ligo en 1983. La verko estas realigita  kadre de studotasko kaj gvidita de W. Minne kaj Paul Peeraerts.

Eke estis celate konsideri kiel distingan principon la jaron de la publikigaĵo. Sed ĉar tiu kriterio mankas je pluraj verkoj, la kompilinto devige kontentigis sin per alfabeta klasifiko laŭaŭtore. Ankaŭ jena limigo de la bibliografio estas akceptita : nur tiuj publikigaĵoj estas enlistigitaj kiuj celis informi la nederlandlingvan publikon pri Esperanto aŭ pri iu Esperanta studo. La prifikciaj verkoj do estas ekskluditaj. 

Notinde estas ke, kvankam ne kompleta, la bibliografio enhavas 516 da titoloj. Laŭ la grafiko de la paĝo 91, laŭnombre la plej multaj publikigaĵoj aperis inter 1925 kaj 1939. 

## Eltiraĵoj 

Dosiero:1983 Flandra kaj Nederlanda 12-13.jpg
Dosiero:1983 Flandra kaj Nederlanda 66-67.jpg
Dosiero:1983 Flandra kaj Nederlanda 91.jpg

## Eksteraj ligiloj 
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj 
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*

Kategorio:Esperanto-movado en Nederlando
Kategorio:Esperanto-movado en Belgio
Kategorio:Antverpena Nefikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Burgo Neudahn

eta|la ekstera burgpordego kaj la elstaraj baterituroj
La rokburgo ** burgo Neudahn** en la sudokcidenta Palatinata Arbaro staras ĉe la norda fino de longe etendiĝanta montodorso proksime al la urbeto Dahn en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La kerna parto de la burgo troviĝas sur sabloŝtona roko, tipe por la regiono ĉirkaŭ Dahn (roklando de Dahn).

## Geografio 
## Historio 
## Konstruaĵo 
eta|maldekstre|mapo de la burgo
eta|upright|interna burgturo kun ŝtuparturo
eta|norda flanko, de maldrekste: interna burgpordego, ŝtuparturo kaj restaĵoj de la loĝkonstruaĵoj de la supra burgo sur la sabloŝtona roko
eta|embrazuro de la suda baterituro

## Literaturo 
* Bollheimer, M.: Felsenburgen im Burgenparadies Wasgau–Nordvogesen. Selbstverlag, Karlsruhe, 2011, p.60
* Eckhard Braun: *Pfälzische Burgen und Feuerwaffen.* Meyer, Hauenstein 1997, S. 467–482, ISBN 3-927891-07-X.
* Stefan Grathoff: *Die Dahner Burgen. Alt-Dahn – Grafendahn – Tanstein.* Führungsheft 21. Edition Burgen, Schlösser, Altertümer Rheinland Pfalz. Schnell und Steiner, Regensburg 2003. ISBN 3-7954-1461-X.
* Alexander Thon (Hrsg.): *... wie eine gebannte, unnahbare Zauberburg. Burgen in der Südpfalz*. 2., verbesserte Auflage. Schnell und Steiner, Regensburg 2005, S.&nbsp;112–117, ISBN 3-7954-1570-5.

## Eksteraj ligiloj 
* Rekonstruktionszeichnung  von Wolfgang Braun

## Referencoj 
Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Burgo Ruppertstein

eta|aspekto de nordo

La *burgo Ruppertstein* estas ruino de montburgo sur alteco de 452 m super marnivelo apud la komunumo Lemberg. Ĝi troviĝas en la komunumaro Pirmasens-Land, distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinatoin Rheinland-Pfalz. Ĝi staras sur la monto Ruppertstein sude de Ruppertsweiler.

## Historio 
## Literaturo 
* Bollheimer, M. Felsenburgen im Burgenparadies Wasgau–Nordvogesen, Selbstverlag, Karlsruhe, 2011, p.Seiten=52
* Emil Heuser: *Neuer Pfalzführer*. Ludwigshafen am Rhein 1951

## Eksteraj ligiloj 
* Burg Ruppertstein auf Burg-Lemberg.de
* Bilder von Burg Ruppertstein auf Burgenparadies.de 
* Pfälzisches Burgenlexikon: Burg Ruppertstein

## Referencoj 
Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Leudelange

**Leudelange** estas urbo de la grandduklando Luksemburgo.

## Historio 
La unua skriba mencio de Ludelange datiĝas de 876 kiel *Lullingas*.

En 1479 la franca armeo detruis la vilaĝon. En 1823 la komunumo kunigis kun Reckange-Mess. La nuna komunumo datiĝis de 1856.

## Geografio 
La komunumo enhavas la vilaĝon Leudelange kaj la vilaĝetojn Schléiwenhaff, Leudelange-Gare kaj Leudelange-Barrière-Märel.

## Loĝantaro 
Je la 1-a de februaro 2011, la internaciecan karakteron substrekas la fakto, ke 34,73% de la loĝantaro ne estas luksemburganoj, sed apartenas al 47 aliaj nacioj. La plej multnombraj estas:

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Komunumoj de Luksemburgo
(10824) 1993 SW3

**(10824) 1993 SW3** estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la  de la aŭstralia astronomo Gordon J. Garradd elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Gordon J. Garradd
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Alain Resnais

eta|La reĝisoro en 1998 kun Juliette Binoche. **Alain RESNAIS** (naskiĝinta la 3-a de junio 1922 en Vannes, mortinta la 1-a de marto 2014 en Parizo) estis franca reĝisoro. Ekde la fino de la 1950-aj jaroj li estis unu de la plej gravaj reprezentantoj de la franca aŭtoro-filmo.

## Vivo 
La filo de apotekisto faris jam kiel 14-jaraĝulo sian unuan filmon antaŭ esti trejnita aktore, reĝisore kaj filmfariste. Post filmoj pri Vincent van Gogh (1948) kaj Paul Gauguin (1950) li aranĝis la politike engaĝiĝantan dokumentadan filmon *Nuit et brouillard* (1955) pri la nazia koncentrejo de Aŭŝvico. Jam tie ĉi li eksperimentadis forme por plialtigi la efektojn. La filmo en Franclando restis longan tempon malpermesita, ĝis la forpreno de sceneto kiu montris helpopreton de francoj por la aranĝo de deportacioj.

Je la fino de la 1950-aj jaroj fariĝis la unuaj filmigoj de verkoj kiuj memtempe estis liaj plej konataj kontribuoj al la t.n. Nova ondo: *Hiroshima mon amour* (1959) kaj *L’Année dernière à Marienbad* (1961) laŭ scenarioj de Marguerite Duras respektive Alain Robbe-Grillet. Tie ĉi Renais provis realigi la planojn de la t.n. Nova Romano-movado filmarte.

Ankaŭ *Muriel ou le temps d’un retour* (1963) rezignas pri klara intrigo kaj fokusiĝas pli pri la roloj, la unuopuloj. En la centro estis ĉiam denove la temoj de tempo, memoro, engaĝiĝo socia kaj kulpo individua.

Aliaj filmoj estis: *La Guerre est finie* (1966), *Providence* (1977), *Mon oncle d’Amérique* (1980), *La Vie est un roman* (1983), *Mélo* (1986), *Smoking/No Smoking* (1993) - adaptigo de teatraĵo de Alan Ayckbourn -, la serena-ironia-melankolia socia komedio *On connaît la chanson* (1997) kaj la filmigo de opereto *Pas sur la bouche* (2003).

## Literaturo 
* Scarlett Winter: *Robbe-Grillet, Resnais und der neue Blick.* Winter, Heidelberg 2007, ISBN 978-3-8253-5271-4.
* Didier Deschamps (eld.) & François Thomas (eld.) & Françoise Castello: *Das Atelier von Alain Resnais.* Eldonis: CICIM Centre d’Information Cinématographique Munich & Filmtage Tübingen. Übersetzerin Karola Bartsch. Institut français, München 1992
* Christoph Müller: *„Je t’aime je t’aime“.* En: Filmstellen VSETH & VSU, Eldonis: *Science Fiction. - Andrzej Wajda. Dokumentation.* Verband Studierender an der Universität VSU, Zürich 1990
* Mirjam Schmid: *Darstellbarkeit der Shoah in Roman und Film.* Kulturgeschichtliche Reihe, 12. Sonnenberg, Annweiler 2012, ISBN 978-3-933264-70-1.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Recenzoj de Resnais-filmoj.
* Analizoj de filmoj de Resnais.  
* Listo de la filmoj.

Kategorio:Francaj reĝisoroj
10830 Desforges

'*10830 *Desforges'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la abato Jacques Desforges (1723–1791), franca sacerdoto kontraŭstarinta al la klerikaro per verko de la pamfleto *Avantages du mariage aŭ prêtres et évêques...* (Avantaĝo de la geedzeco por la pastroj kaj episkopoj ... Bruselo, 1758). Dum la ok monatoj, kiujn li pasis en *la Bastille'', li planis la konstruon de fluganta maŝino.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Dialekto, Dialektiko

***Dialekto, Dialektiko***, eldonita en 1956 de Eldonejo Belpost en Barcelono, estas esearo  de Delfí Dalmau. Ĉiu artikolo estas sekvata de demandaro, tial la verko estas ege utila por memstudado.

## Recenzoj
## Eksteraj ligiloj 
* faksimilo - pdf-versio
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*

Kategorio:Esperantologio
Kategorio:Historio de Esperanto
Kategorio:Esperanto-movado
Kategorio:Lingvoscienco
Kategorio:Antverpena Lingvo-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Kategorio:Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
10838 Lebon

'*10838 *Lebon'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la *Observatorio de Calern* en Caussols (Alpes-Maritimes, Francio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la franca socia psikologo kaj sociologio Gustave Le Bon (1841–1931) kiu iĝis famkonata pro sia libro *La psychologie des foules* (1895) : "La konduto de homamasoj estas unuanima, emocia kaj intelekte malforta". La verko de Sigmund Freud *Massa und Ich-analyse'' (1920) multe ŝuldas al liaj ideoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
Hans Adolf Krebs

**Hans Adolf Krebs** (naskiĝis la 25-an de aŭgusto 1900, en Hildesheim, mortis la 22-an de novembro 1981, en Oksfordo) estis germana biokemiisto kaj kuracisto. En 1953 li ricevis la nobelpremion pri fiziologio aŭ medicino kune kun Fritz A. Lipmann.

Estis la malkovro de enzimoj komence de la 20-a jarcento fare de Eduard Buchner, kio separis la studon de la kemiaj reakcioj de metabolo el la biologia studo de ĉeloj, kaj markis la komencojn de biokemio. La kvanto de biokemia sciaro ege kreskis rapide laŭlonge de la komenco de la 20-a jarcento. Unu el la plej fekundaj el tiuj modernaj biokemiistoj estis Hans Krebs kiu faris grandajn kontribuojn al la studo de metabolo. Li malkovris la ciklon de la ureo kaj poste, laborante kun Hans Kornberg, la ciklon de la citrata acido kaj de la glioksilato.

## Notoj 
Kategorio:Germanaj biokemiistoj
Kategorio:Nobel-premiitoj pri fiziologio aŭ medicino
Kategorio:Membroj de la Nacia Akademio de la Sciencoj Leopoldina
Kategorio:Germanaj judoj
Kategorio:Britaj judoj
Kategorio:Judaj sciencistoj
Kategorio:Britaj biokemiistoj
Kategorio:Anoj de la Reĝa Societo de Londono
Kategorio:Premiitoj de Medalo Copley
Kategorio:Anglaj biokemiistoj
10819 Mahakala

'*10819 *Mahakala''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la astronomo James A. DeYoung elde la Mararmea Observatorio de Usono en Vaŝingtono (Distrikto Kolumbio, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo aludas al Mahakala, aŭ "Granda Tempo", unu el la detruivaj aspektoj de Ŝivao en la hinduismo : la tempo estis vidita kiel la detruanto de ĉiuj aĵoj. La nomo honoras ankaŭ la longan historion de la Tempa Servo de la Usona Mararmea Observatorio kaj ĝia fundamenta partopreno en ĉiuj skaloj de gardo de la tempo de la astronomia tempo al la atoma horloĝo.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Attila Zsoldos

**Attila Zsoldos** [atila ĵoldoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zsoldos Attila** estas hungara historiisto, profesoro, membro (korespondanta en 2010, ordinara en 2016) de Hungara Scienca Akademio.

Attila Zsoldos http://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=10153 naskiĝis la  1962 en Budapeŝto.

## Biografio 
Attila Zsoldos post lernado atingis la sciencan gradon PhD en 1993, li doktoriĝis en 2004 antaŭ la akademio. Li instruas parte en Universitato de Budapeŝto, parte li esploras en akademia instituto. Li okupiĝis precipe pri la mezepoka hungara historio. Li ricevis premion en 1998.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *A kettéosztott sziget* (1986)
* *A A középkori Magyar Királyság* (1994)
* *A Slavonija u srednjovekovnoj Ugarskoj Kraljevini* (2004) 
* *A Province e oligarchi: La crisi del potere reale ungherese fra il XIII e il XIV secolo* (2013) 

## Fontoj 
* [hungarlingva intervjuo(https://eo.wikipedia.org/wiki/intervjuo) kun foto] 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
György Ács

**György Ács** [djordj Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ács György** estis hungara-usona biokemiisto, profesoro, membro (ekstera en 1990) de Hungara Scienca Akademio.

György Ács [http://www.mta.hu/index.php?id=421&no_cache=1&LANG=h&TID=1&cHash=b335dead48 ] naskiĝis la  1923 en Dunajská Streda (Ĉeĥoslovakio), li mortis la  2013 en Arlington (Usono).
 
## Biografio 
György Ács apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li esploris en medicina universitata instituto en Budapeŝto. Post la Hungara revolucio de 1956 li disidis al Novjorko, kie li iĝis profesoro en biokemia instituto. Li jam pensiuliĝis. Li okupiĝis precipe pri biokemio kaj molekula biologio. Li unuafoje ricevis hungaran memormedalon.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto

 
Kategorio:Hungaraj biokemiistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj en 1956
Kategorio:Hungardevenaj usonanoj
Zoltán J. Ács

**Zoltán J. Ács** [zoltAn jE Aĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ács J. Zoltán** estis hungara-usona ekonomikisto, profesoro, membro (ekstera en 2013) de Hungara Scienca Akademio.

Zoltán J. Ács http://academic.research.microsoft.com/Author/53076805/zoltan-j-acs naskiĝis en 1947 en Klagenfurt.

## Biografio 
Zoltán J. Ács estas parte profesoro en Universitato George Mason, parte li esploras en instituto en Jena. Li finlernis ekonomikon en Cleveland, li akiris "MA" en 1974, li atingis la sciencan gradon PhD en 1980. Li ofte kunlaboras kun hungaraj sciencistoj, eĉ li instruas ankaŭ en universitato en Pécs. Li estas fondinta redaktoro de fakrevuo *Small Business Economics*. Li okupiĝas precipe pri ekonomia evoluo. Li ricevis 2 usonajn premiojn en 2009 kaj 2011.

## Elektitaj libroj 
* *Entrepreneurship, Growth and Public Policy* (2008)
* *Innovation and Small Firms* (1990)

## Elektita publikaĵo hungare 
* *VÁLLALKOZÁSI TEVÉKENYSÉG A VILÁGBAN ÉS MAGYARORSZÁGON A GLOBÁLIS VÁLLALKOZÓI INDEX (GEI) ALAPJÁN*

## Fontoj 
* hungarlingva biografieto (la teksto estas legebla dekstre kaj pli malsupre) 
* kun foto 
 

Kategorio:Usonaj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kabo San Pío

La **kabo San Pío** (Sankta Pio en Esperanto) estas kabo situanta en Argentino, sur la Granda Insulo de Fuegio, ene de la Provinco de Fajrolando, Antarkto kaj Insuloj de Suda Atlantiko en .

La retejo de la Instituto Geográfico Nacional atribuas al ĝi la fakton esti la punkto plej suda de la teritorio argentina supermara kun fakta suvereneco; tamen, la retejo de la Subsekretario de Katastro de Fajrolando markas, ke punta Falsa  kaj la islote Blanco  troviĝas plej sude ol la kabo San Pío.

## Geografia situo 
Ĝi estas situanta antaŭ la Insulo Nueva, ĉe la marbordoj de la Kanalo Beagle.
;Koordenatoj.
54°38' al 55°16' S, 66°00' al 67°21' O.
;Aliro.
La provinca ŝoseo J alvenas ĝis Estancia Harberton (bieno H), kaj pluas kiel nur pado iom plie sed ne atingas la kabon, kiu estas atingebla nur el maro.

## Karakteroj 
La marbordo estas klifa, kun golfetoj de mallarĝaj strandetoj. La faŭno estas ĉefe mara, kun estado de pingvenoj, kormoranoj, marleonoj, marlutroj, delfenoj. La arbaro ekas ekde marnivelo kaj atingas ĝis 450&nbsp;m.s.m..

La nomo de tiu kabo aludas al la korveto «San Pío» per kiu la leŭtenanto Juan José de Elizalde y Ustáriz realiĝis la ekspedicion al orientaj marbordoj de Tierra del Fuego en 1790.

## Referencoj 
* Sektoro de Marmapo H-419 A "De Cabo Buen Suceso a Cabo San Pío". Publikita de la Servo de Mara Hidrografio

Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Sudamerikaj kaboj
Ferenc Zsigmond (literaturhistoriisto)

**Ferenc Zsigmond** [ĵigmond], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zsigmond Ferenc** estis hungara literaturhistoriisto, instruisto, profesoro, membro (korespondanta en 1925, ordinara en 1942) de Hungara Scienca Akademio.

Ferenc Zsigmond http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC17155/17386.htm naskiĝis la  1883 en Kunhegyes. Li mortis la  1949 en Kunhegyes.

## Biografio 
Ferenc Zsigmond frekventis mezlernejon en Mezőtúr, li lernis en Universitato Kolozsvár inter 1902-1906, kie li akiris 2 diplomojn. Li ekinstruis en kalvinana gimnazio en Karcag, ekde 1922 en Debrecen. En 1923 li instruis ankaŭ en universitato en Debrecen, li atingis la instruan rangon titulara publika eksterordinara profesoro en 1930. Li profesoriĝis en 19. Li pensiuliĝis en 1934 kaj li translokiĝis al Budapeŝto. Li okupiĝis precipe pri biografioj de la elstaraj hungaraj verkistoj. Li sinmortis.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Lévay József élete és költészete* (1906)
* *Jókai Mór élete és művei* (Vivo kaj verkoj de Mór Jókai), (1924)
* *A debreceni református kollégium története 1538 (?) – 1938* (Historio de la kalvinana kolegio en Debrecen 1538 (?) – 1938)'', (1937)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al literoj Z, ZS kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Burgo Steinenschloss

eta|rigardo super la ĉefa enirejo de la kastelo „Steinenschloss“
La **burgo Steinenschloss** situas sur la teritorio de la komunumo Thaleischweiler-Fröschen en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato, supre de la kunfluejo de la riveroj Schwarzbach kaj Rodalb.

De la montburgo en alteco de 295 m super marnivelo kaj 48 m super la valofundo la du valoj estis bone observeblaj. Pro la bone strategia situo la burgo supozeble estis suda defendejo de la limo.

eta|maldekstre|horizontala projekciaĵo kaj priskribo : informtabulo ĉe la burgo

## Referencoj 
## Literaturo 
* Horst Wolfgang Böhme (Hrsg.): *Burgen der Salierzeit, Teil 2: In den südlichen Landschaften des Reiches*. Jan Thorbecke Verlag, Sigmaringen 1992, ISBN 3-7995-4134-9, S. 55–58.
* Walter Herrmann: *Auf rotem Fels – Ein Führer zu den schönsten Burgen der Pfalz und des elsässischen Wasgau*. G. Braun Buchverlag, Leinfelden-Echterdingen 2004, ISBN 3-7650-8286-4, S. 172–175.
* Jürgen Keddigkeit, Ulrich Burkhart, Rolf Übel: *Pfälzisches Burgenlexikon, Band 4.2: St-Z*. Institut für pfälzische Geschichte und Volkskunde Kaiserslautern, Kaiserslautern 2007, ISBN 978-3-927754-56-0, S. 30–40.
* Elena Rey: *Burgenführer Pfalz*. 2. Auflage, Verlag, Kaiserslautern 2003, ISBN 3-936216-15-0.
* Günter Stein: *Burgen und Schlösser in der Pfalz. Ein Handbuch*. Weidlich, Frankfurt/Main 1976, ISBN 3-8035-8356-X.
* Alexander Thon (Hrsg.): *... wie eine gebannte, unnahbare Zauberburg. Burgen in der Südpfalz*. 2. Auflage. Verlag Schnell und Steiner, Regensburg 2005, ISBN 3-7954-1570-5, S.&nbsp;142−145.

## Eksteraj ligiloj 
* Geschichte der Burg Steinenschloss im Burgenlexikon von Stefan Grathoff 
* Weitergehende Informationen
* Friedrich Lüder: *Das Steinenschloß* im Heimatlexikon Thaleischweiler-Fröschen 
* Video zur Burg Steinenschloss

Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Carolina (Porto-Riko)

**Carolina** (hispana prononco: [kaɾolina]) estas urbego en nordorienta Porto-Riko.
eta|Loko de Carolina en Porto-Riko
eta|Panoramo en Carolina

## Bazaj informoj 
* Koordinatoj: 
* Areo: 156&nbsp;km²
* Loĝantaro: 176 762 (en 2010)
* Supermara alteco: 16 m
* Horzono: UTC-4h
* Poŝtkodoj: 00979, 00982, 00983, 00985, 00987, 00981, 00984, 00986, 00988
* Telefonkodo: 787

## Geografio 
Carolina situas laŭ rivero preskaŭ la enfluejo al la Atlantika Oceano sur la norda marborda ebenaĵo. Ĝi estas parto de urbaro de San-Juano (Porto-Riko). Tiu ĉefurbo troviĝas 19 km.
eta|maldekstre|150px|Flago de Carolina

## Historio 
Carolina kiel vilaĝo estis fondita en 1816 fare de hispanaj kolonianoj sub nomo "Trujillo Bajo" (=Trujillo Malalta). En 1857 ĝi estis renomita al Sankta Fernando de la Karolino post Karlo la 2-a (Hispanio), baldaŭe mallongigita al Karolino. La urbo estas konata kiel "Tero de Gigantoj" pro famaj personoj.

## Trafiko 
En Carolina funkcias internacia flughaveno por la plena urbara regiono.

## Fontoj 
* angla Vikipedio helpe de Guglo
* http://global.britannica.com/EBchecked/topic/96457/Carolina 
* vetero

Kategorio:Urboj de Porto-Riko
Traktato de la Rivero Plata

[eta|350ra|[Rivero Plata inter Argentino kaj Urugvajo.]]

eta|350ra|Satelita foto de la Rivero Plata, kiu ĉar temas pri kunfluo de du riveroj Paranao kaj Urugvajo montras ambaŭkolorajn elfluojn al la maro.
La **Traktato de la Rivero Plata** aŭ en la hispana **Tratado del Río de la Plata y su Frente Marítimo** estas internacia traktato subskribita la 19-an de novembro de 1973 inter Argentino kaj Urugvajo kiu finis limdisputon ĉe la Rivero Plata.

## Historio 
Post la sendependiĝo de Urugvajo oni interkonsentis Provizoran Packonsenton en 1828, Argentino kaj Urugvajo difiniĝis kiel lim-najbaraj ŝtatoj ĉe la Rivero Plata, sed ambaŭ landoj ne fiksis la limojn de la estuaro. La nedifinita limsituacio akriĝis dum estis ĉefministro argentina Estanislao Severo Zeballos (1854-1923), kiu defendis ke Urugvajo ne havas rajton uzi la riveron Plata, escepte dum alta tajdo, aliflanke urugvajanoj uzus argentinajn akvojn. Tiun teorion, nomatan “Doktrino Zeballos” [zebAjos], kunhavis la marministro Betbeder.

## Jurisdikcio rivera 
## Navigado 
## Insuloj 
## Fiŝkaptado 
## Administra Komitato 
## Bibliografio 
* Jiménez de Aréchaga, Eduardo (1989). *Derecho Internacional Público*. Tomo III. Montevideo, Editorial Fundación de Cultura Universitaria.

## Eksteraj ligiloj 
* Administra Komitato de la Rivero Plata
* Teksto de la Traktato de la Rivero Plata en oficiala urugvaja retejo 
* Mapo de la areoj difinitaj en la traktato 

Kategorio:Historio de Urugvajo
Kategorio:Historio de Argentino
Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Geografio de Urugvajo
Kategorio:Internaciaj traktatoj
Kategorio:Riveroj en Sudameriko
Burgo St. German

La **burgo St. German** estas preskaŭ ne plu ekzistanta malaltaĵburgo sur la teritorio de komunumparto Sankt Germanshof de la komunumo Bobenthal en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

La burgo estis fondita post 1055 de abato Samuel pro la defendo de la abatejo Wisemburgo.  1522 la burgo estis detruata kaj 1592 ĝi estis disfalinta.

Konserviĝis de la kvarangula burgo la romanika kelo sub la sudorienta alo. 

## Literaturo 
* Jürgen Keddigkeit, Ulrich Burkhart und Rolf Übel (Hrsg.): *Pfälzisches Burgenlexikon. Bd. 4.1: O–Sp*. Institut für pfälzische Geschichte und Volkskunde, Kaiserslautern 2007

## Eksteraj ligiloj 
* Burg St. German bei *alleburgen.de*

## Referencoj 
Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Himno al Valle del Cauca

La ***Himno del Valle del Cauca*** (Hispane:Himno de Valo de Kaŭko), oficiale ***Himno al Departamento del Valle del Cauca*** (Himno de la Departemento Valo de Kaŭko), estis skribita de José Ignacio Tamayo kaj Pablo Emilio Camacho Perea; Santiago Velasco Llanos estis kiu kreis la muzikon de la himno. Ĝi estis kreita en 1961 kaj ludita unuafoje la 14-an de majo de tiu jaro en la placo de Sankta Francisko, en la urbo Kalio. La himno estis oficiale adoptita kiel la oficiala himno de la Departemento de Valo de Kaŭko la 15-an de marto 1967 per la Dekreto No. 0245.

## Teksto 
La oficiala teksto de la himno, en la hispana, estas la jena:

**Ĥoro:**

:*¡Salve!, Valle del Cauca, mi tierra,*
:*verdes campos de vida y solaz;*
:*paraíso de sol donde brillan*
:*la llanura, la sierra y el mar*

**I**

:*Bajo el límpido azul de tu cielo*
:*riega el Cauca los campos en flor;*
:*y el arado fecunda en tu suelo*
:*frutos de oro, de miel y de amor*

**II**

:*Por el bien de mi Valle, ¡adelante!,*
:*por la paz, por la fe y la virtud,*
:*firme paso al compás redoblante,*
:*adelante, feliz juventud.*

## Vidu ankaŭ 
* Valo de Kaŭko
* Nacia Himno de Kolombio

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kolombio
Kategorio:Naciaj himnoj

## Referencoj 
*
Burgo Tanstein

[eta|la [burggrupo de Dahn]]
eta|rigardo de Tanstein super Grafendahn al Altdahn
eta|aspekto de sudo de la malsupra burgo
eta|cisterno en la okcidenta burgroko

La **burgo Tanstein** estas la ruino de rokburgo en la suda Palatinata Arbaro aŭ la germana parto de Vasgovio, apenaŭ 1&nbsp;km oriente de la urbeto Dahn en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Stefan Grathoff: *Die Dahner Burgen. Alt-Dahn – Grafendahn – Tanstein.* Führungsheft 21. Edition Burgen, Schlösser, Altertümer Rheinland Pfalz. Schnell und Steiner, Regensburg 2003. ISBN 3-7954-1461-X
* Walter Herrmann: *Auf rotem Fels. Ein Führer zu den schönsten Burgen der Pfalz und des elsässischen Wasgau*. DRW-Verl. Weinbrenner, Braun, Karlsruhe 2004, ISBN 3-7650-8286-4
* Elena Rey: *Burgenführer Pfalz*. Superior, Kaiserslautern 2003, ISBN 3-936216-15-0
* Günter Stein: *Burgen und Schlösser in der Pfalz. Ein Handbuch*. Weidlich, Frankfurt 1976, ISBN 3-8035-8356-X
* Alexander Thon, Peter Pohlit: *Grafendahn*. In: Jürgen Keddigkeit (Hrsg.): *Pfälzisches Burgenlexikon*. Beiträge zur pfälzischen Geschichte Bd. 12/2, Institut für Pfälzische Geschichte und Volkskunde, Kaiserslautern 2002, S.&nbsp;213-223, ISBN 3-927754-48-X
* Alexander Thon (Hrsg.): *...wie eine gebannte, unnahbare Zauberburg. Burgen in der Südpfalz*. 2., verb. Aufl. Schnell + Steiner, Regensburg 2005, S.&nbsp;18-25, ISBN 3-7954-1570-5

## Eksteraj ligiloj 
* Dahner Felsenland: *Altdahn–Grafendahn–Tanstein*
* Historische Orte: *Burg Tanstein*

Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Wegelnburg

eta|rigardo de la burgo Hohenburg al la burgo Wegelnburg
La **burgo Wegelnburg** estas ruino de rokburgo unter la lokoj Schönau kaj Nothweiler en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi estas la plej alte situanta burgo en la regiono Palatinato.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Bollheimer, M.: Felsenburgen im Burgenparadies Wasgau–Nordvogesen , Selbstverlag, Karlsruhe, 2011, p.&nbsp;88
* Alexander Thon: … umb sunderlichen frieden, fromen und notz des landes. Belagerung und Untergang pfälzisch-elsässischer Burgen im Mittelalter, in: … wurfen hin in steine / grôze und niht kleine … Belagerungen und Belagerungsanlagen im Mittelalter (Beihefte zur Mediaevistik, 7), hrsg. v. Olaf WAGENER u. Heiko LAß, Frankfurt am Main u.a. 2006, S. 241-268, hier S. 71-73. ISBN 3-631-55467-2
* Alexander Thon (Hrsg.): „... wie eine gebannte, unnahbare Zauberburg“. Burgen in der Südpfalz, 2., verbesserte Aufl. Regensburg 2005, S. 158-161. ISBN 3-7954-1570-5
* Magnus Backes: *Staatliche Burgen, Schlösser und Altertümer in Rheinland-Pfalz*, S. 194, Verlag Schnell & Stein, 2003, ISBN 3-7954-1566-7

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Fotos der Wegelnburg

Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Punta Falsa

La **Punta Falsa** (Falsa Pinto en Esperanto) estas kabo situanta en Argentino, sur la Granda Insulo de Fuegio, ene de la Provinco de Fajrolando, Antarkto kaj Insuloj de Suda Atlantiko en .

La retejo de la Instituto Geográfico Nacional atribuas al Kabo San Pío la fakton esti la punkto plej suda de la teritorio argentina supermara kun fakta suvereneco; tamen, diversaj malnovaj esploristoj kaj la retejo de la Subsekretario de Katastro de Fajrolando markas, ke punta Falsa  kaj la islote Blanco  troviĝas plej sude ol la kabo San Pío.

## Geografia situo 
;Aliro.
La provinca ŝoseo J alvenas ĝis Estancia Harberton (bieno H), kaj pluas kiel nur pado ĝis rotejo Moat sed ne atingas la kabon, kiu estas atingebla nur perpiede aŭ el maro.

;Proksimaĵoj.
Je 4,3 km okcidente estas la Kabo San Pío kun Lumturo Cabo San Pío, instalita la 22an de marto de 1919.
Je 13,4 km sude de la Punta Falsa situantas la insulo Nueva, kiu apartenas administre al la komunumo Cabo de Hornos, Provinco Antártica Chilena, Magallanes y de la Antártica Chilena, en Ĉilio.

## Karakteroj 
La marbordo estas klifa, kun golfetoj de mallarĝaj strandetoj. La faŭno estas ĉefe mara, kun estado de pingvenoj, kormoranoj, mevoj, petreloj, marleonoj, marlutroj, delfenoj. La arbaro ekas ekde marnivelo kaj atingas ĝis 450&nbsp;m.s.m..

## Referencoj 
* Sektoro de Marmapo H-419 A "De Cabo Buen Suceso a Cabo San Pío". Publikita de la Servo de Mara Hidrografio

Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Sudamerikaj kaboj
Kategorio:Ekstremaj lokoj sur Tero
Universitato de Torino

La **universitato de Torino** - itale *Università degli Studi di Torino, UNITO*, studa universitato de Torino - estas unu el la plej malnovaj italaj universitatoj, fondita en Torino en 1404 pro iniciato de princo Ludovico di Acaia, regante Amedeo la 8-a, unua Duko de Savojo. Ĝi estis modernigita laŭ la modelo de Universitato de Bolonjo post la reformo fare de Emanuele Filiberto la 1-a de Savojo, se nur post la reformo de Vittorio Amedeo la 2-a de Savojo ĝi vere iĝis modelo por aliaj universitatoj, inter la aliaj la Sorbono de Parizo, kiun laŭdire Napoleono volis simila al la torina.

## Interlingvistiko ĉe la Universitato de Torino 
En la 20a jarcento la Universitato iĝis grava por interlingvistiko pro la profesoro Giuseppe Peano, mondfama matematikisto kiu lanĉis la artefaritan lingvon Latino sine Flexione. Je la fino de la 20a jarcento Fabrizio Pennacchietti instruis Interlingvistikon kaj Esperantologion, dum ekde la jaro 2011 estas Federico Gobbo kiu prenas la torĉon, per la kurso *Lingvoplanado kaj Planlingvoj*.

## Elektitaj studentoj 
* Ferenc Szelényi
* Ferenc Galla

## Vidu ankaŭ 
* Irene Caligaris

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Interlingvistiko
Kategorio:Konstruaĵoj en Torino
Kategorio:Edukado en Torino
Karel Kryl

**Karel Kryl** (naskiĝis la 12-an de aprilo 1944 en Kroměříž, mortis la 3-an de marto 1994 en Munkeno) estis moravia kantisto, poeto, grafikisto, kaj bardo de la Praga Printempo, ĉefa reprezentanto de la publicista fluo en poezio de la 60-aj jaroj en la 20-a jarcento.

## Vivo 
Karel Kryl naskiĝis en la familio de presistoj, kies havaĵo estis konfiskita de la ĉeĥoslovaka ŝtato en 1948. Bardo de la Praga Printempo, ekde 1969 politika migrulo en Germanio. Li kunlaboris kun Radio Libera Eŭropo. Al Ĉeĥio revenis en 1989, dum velura revolucio, sed ne loĝis tie longe, kritike esprimante sin pri la postrevolucia ordo. Li mortis pro korinfarkto en malsanulejo

## Premioj kaj memorigoj 
Prezidento Václav Havel premiis lin postmorte en 1995 per Merit-Medalo de la dua klaso. Ankaŭ postmorte la Universitato de Karolo premiis lin per memora Arĝenta Medalo pro "kontribuo al spirita evoluo kaj morala apogo de la nacio". Lian nomon havas stratoj en Prago, Nový Jičín, Varnsdorf kaj aliaj.

## Kreado 
Plej konata gramofondisko de Kryl estas *Rakovina*, eldonita en Germanio en 1969. En Ĉeĥoslovakio antaŭ lia elmigro estis eldonita *Bratříčku, zavírej vrátka* (Panton 1969), kun protesto kontraŭ agreso de la ŝtatoj de Varsovia Pakto kaj priskribo de la vivo sub komunista reĝimo. La diso tre rapide estis malpermesita kaj retirigita de vendejoj.

La plej konataj kantoj de Kryl estas: *Bratříčku, zavírej vrátka*, *Král a klaun*, *Salome*, *Jeřabiny*, *Děkuji*, *Karavana mraků*, *Lásko*.

## Ligoj kun Pollando 
Karel Kryl kelkfoje koncertis en Pollando – li parolis pole kaj amikiĝis kun polaj poetoj, interalie kun Jacek Kaczmarski kaj Antonina Krzysztoń.
Tre laŭta estis lia koncerto aŭtune 1989 dum Trarigardo de Ĉeĥoslovaka Sendependa Kulturo en Vroclavo. La koncerton, krom poloj, partoprenis ankaŭ ĉ. 5 mil ĉeĥoj kaj slovakoj, kiuj en sia lando ne povis lin aŭskulti laŭleĝe. En Pollando oni poste eldonis diskon *Karel Kryl. Śpiewa we Wrocławiu* (Karel Kryl. Kantas en Vroclavo).

En 1995 Antonina Krzysztoń surbendigis diskon *Czas bez skarg* (Tempo sen plendoj), kun polaj tradukoj de liaj kantoj laŭ Maryna Miklaszewska kaj Jan Krzysztof Kelus. Grandan popularecon en Pollando gajnis la disko titolita "Przewielmożny Kat" (Supermoŝta Ekzekutisto), poligita de Michał Tarkowski kaj popularigita de kabaredo *Salon Niezależnych* (Salono de Sendependuloj), kaj poste plenumata interalie de Rafał Chojnacki. En diskokolekto de Jacek Kaczmarski *Arka Noego* sur la disko de Arkivo de Radio Libera Eŭropo – suplementoj troviĝas la kanto de Kryl – Lásko. Kantatan epitafon sub la titolo *Umarł Karel Kryl* (Mortis Karel Kryl) dediĉis al la poeto Andrzej Kołakowski (sur kaseto *Kontrrewolucja* (Kontraŭrevolucio)). Al sange subpremita protesto de polaj laboristoj de la Marbordo decembre 1970 Kryl dediĉis la verkon *Varhany v Olivě pozbyly zvuku* (Orgeno en Oliwa mortis duonsone).

## Vidu ankaŭ 
* 7226 Kryl

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo de Karel Kryl
* Paĝo dediĉita al Karel Kryl
* Tradukoj de kelkaj kantoj de Kryl  en la servejo la Panoramo de Kulturoj (pola TTT-ejo dediĉita al la kulturo de Mez-Orienta Eŭropo)

Kategorio:Ĉeĥaj kantistoj
Kategorio:Ĉeĥaj poetoj
Sedimentado

eta|Rivera sedimentado
Sedimentado estas la tendenco de partikloj (eroj, ekzemple sableroj) eliri aŭ apartiĝi el likvido kie ili estis laŭ suspensio por resti ĉe fundo aŭ iu ajn bariero. Tio ŝuldiĝas al ilia movo tra la likvaĵo en respondo al la fortoj reagantaj al ili: tiuj fortoj povas ŝuldiĝi al gravito, centrifuga forto aŭ elektromagnetismo. En geologio sedimentado ofte estas utiligita kiel la polusa kontraŭo de erozio, t.e., la fina fino de sedimentotransporto. En tiu signifo ĝi inkludas la finon de transporto per saltado de eroj aŭ vera fundofrajta transportado. Alfundiĝo estas la falado de suspensigitaj partikloj tra la likvaĵo, dum *sedimentado* estas la fino de la alfundiĝa procezo.

**Sedimentado** povas aludi al objektoj de diversaj grandecoj, intervalante de grandaj ŝtonoj en torenta akvo ĝis suspensioj de polvo kaj partikloj el poleno ĝis ĉelaj suspensioj ĝis solvaĵoj de ununuraj molekuloj kiaj ekzemple proteinoj kaj peptidoj. Eĉ malgranda molekulo sufiĉe forta devigas produkti signifan sedimentadon.

La esprimo estas tipe uzita en geologio, por priskribi la atestaĵon de sedimento kiuj rezultas en la formado de sedimentaj petroj, kaj en diversaj kemiaj kaj mediaj kampoj por priskribi la decidproponojn de ofte pli malgrandaj partikloj kaj molekuloj. Tiu procezo ankaŭ estas uzita en bioteknologia industrio por apartigi eksteren ĉelojn de la media etoso.

## Eksperimentoj
## Geologio
## Kemio
## Vidu ankaŭ
* Suspensio
* Sedimento

Kategorio:Geologio
Kategorio:Kemio
Insulo Cerrito

La **Insulo Cerrito** [zerIto] aŭ en hispana **Isla del Cerrito** (de la monteto) estas rivera insulo situanta ĉe la kunfluo de la rivero Paragvajo kun la rivero Paranao. Ĝi formas parton de la departemento Bermejo, en la orienta pinto de la Provinco Ĉako, Argentino. La nomo devenas el malgranda monteto kiu staras inter 15 kaj 20 metroj super la rivernivelo, makutima situacio inter la aro de lagetoj kaj inunditaj lokoj kiuj formas la delstran bordon de la riveroj Paranao kaj Paragvajo. Estas disaj loĝantoj en diversaj punktoj de la insulo, sed majoritate ili koncentriĝas en la ununura urbo de la insulo: nome la samnoma vilaĝo *Isla del Cerrito*.

La insulo havas kuriozan formon similan al hufofero, kaj estas limigita de la ĉefaj fluejoj de la riveroj Paragvajo kaj Paranao kaj de la rojo Ancho [Anĉo] (larĝa) aŭ Atajo [atAĥo] (ŝparvojo). La ĉefaj aktivaĵoj estas fiŝkaptado kaj turismo, nome la ĉefa turisma centro de la provinco. Ties strategia situo kondukis al la fakto ke ĝi formis parton de nombraj historiaj okazintaĵoj, inter kiuj elstaras ties partopreno en la Milito de la Trilanda Alianco kaj esti sidejo de la unuaj argentinaj aŭtoritatoj de la *Territorio Nacional del Gran Chaco*. Dum granda parto de la 20a jarcento oni instalis tie kontraŭlepran malsanulejon kiu post ties nuligo permesis la usadon de la insulo por turismaj celoj.

## Eksteraj lifgiloj 
* Las singularidades de los sistemas ecológicos en la Isla del Cerrito. Propuesta de conservación y gestión 
* Isla del Cerrito 

Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Historio de Argentino
Kategorio:Argentinaj insuloj
Kategorio:Riverinsuloj en Sud-Ameriko
Insuloj Apipeoj

eta|dekstra|200px|La insuloj Apipé aŭ Apipeoj. Notu, ke ankaŭ kelkaj apudaj insuloj ĉirkaŭaj estas parto de Argentino, kiaj San Martín kaj Sarmiento.
La **Insuloj Apipeoj**, **islas Apipé** en hispana, estas  de Argentino situantaj inter la provinco Corrientes (al kiu ili apartenas) kaj la departemento Misiones, Paragvajo.

La insularo estas formata de du insuloj: nome Granda Apipeo kaj Malgranda Apipeo, kiuj enhavas areon de 25&nbsp;000&nbsp;ha. Ambaŭ troviĝas ĉirkaŭataj de branĉoj de la rivero Paranao. La Akvobaraĵo Yacyretá-Apipé, kiu ekfunkciis en 1994, kaj kiu havigas energion al la insulo, okazigis ankaŭ ke la insuloj estas praktike preskaŭ kovritaj per akvo de la akvorezervejo. Granda Apipeo havas loĝantaron de preskaŭ 2000 loĝantoj; tiu insulo havas malgrandan vilaĝon nome San Antonio.

Kvankam la suvereneco de la insuloj estas argentina, la akvoj ĉirkaŭaj apartenas al Paravejo, kio iĝas el tiuj teroj enklavon; kaj tio generas foje konfliktojn, ĉefe kiam la loĝantoj de la insulo volas transportiĝi al la resto de la teritorio argentina.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Reclamo de Ituzaingó e Isla Apipé por los límites del Paraná

Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Geografio de Paragvajo
Kategorio:Argentinaj insuloj
Kategorio:Riverinsuloj en Sud-Ameriko
Insulo Entre Ríos

La **insulo Entre Ríos** (inter riveroj, *Guazuo* aŭ *Guazú*) estas insulo neloĝata en la rivero Paranao kiu konstituas eksklavon de Argentino en akvoj apartenantaj al Paragvajo. Ĝi formas parton de la municipo Berón de Astrada, kiu siavice formas la departementon Berón de Astrada en la nordo de la provinco Corrientes.

La insulo troviĝas en plilarĝaĵo de la rivero Paranao inter la vilaĝoj Yahapé (okcidente) kaj Itá Ibaté (oriente). Sude la branĉo Santa Isabel de la rivero Paranao separas ĝin de la resto de la provinco Corrientes kaj de la insulo Santa Isabel, konstituante la riveran limon inter Argentino kaj Paragvajo, situanta en la mezo de ties fluo nome ĉe la plej profunda branĉo. En tiu branĉo troviĝas aliaj 10 insuletoj apartenantaj al la arkipelago kiu formas la insulon Entre Ríos, ĉiuj de argentina jurisdikcio. Norde alia branĉo de la rivero Paranao separas ĝin el grupo de paragvajaj insuloj.

La insulo Entre Ríos havas longecan formon kun plilarĝaĵo meze kaj areon proksimume de 36 km². Ĝi orientiĝaa en direkto nordokcidente-sudokcidente en sia orienta duono kaj en direkto okcidente-oriente en sia okcidenta duono. Ties maksimuma longo estas de 19 km kaj ties maksimuma larĝo de 3,75 km en la centro de la insulo. Ĝi troviĝas je maksimuma alto de 61 msm, atingante ĉirkaŭ 8 m super la rivernivelo en sia plej alta parto. Pasinte la insulo loĝigis roton dum tempo de la Paragvaja Armeo, sed post la atribuo de la insulo al Argentino ĝi restis neloĝata.

Enderby
Enderby
Kategorio:Geografio de Paragvajo
(10844) 1995 AG

**(10844) 1995 AG** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japana astronomo Takao Kobayashi elde la Observatorio de Ooizumi en gubernio Gunma (Japanio).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Takao Kobayashi
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1995
Burgo Wiesbach

La **burgo Wiesbach** estas la ruino de altaĵburgo apud la vilaĝo Wiesbach en la komunumaro Zweibrücken-Land en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. La burgo troviĝas sur montodorso, sur malalta montkonuso 320 m super marnivelo nordoriente de Wiesbach.

La burgo supozeble estis konstruita inter 1125 ĝis 1250 kiel sidejo de regna ministeriano. La unua mencio estis el la jaro 1297. En 1589 ĝi fariĝas posedaĵo de la grafoj de Pfalz-Zweibrücken. 1921 okazis fosadlaboroj kaj restoj de loĝturo kaj kolfosaĵo estis trovitaj.

## Literaturo 
* Jürgen Keddigkeit, Ulrich Burkhart, Rolf Übel: *Pfälzisches Burgenlexikon, Band 4.2: St–Z*. Herausgegeben vom Institut für pfälzische Geschichte und Volkskunde, Kaiserslautern 2007, ISBN 978-3-927754-56-0, S.309-312;
* Petry, L: *Handbuch der historischen Stätten Deutschlands. Band 5. Rheinland-Pfalz und Saarland*. Kröner, Stuttgart 1965;

## Eksteraj ligiloj 
* Burg Wiesbach: Auszug aus dem pfälzischen Burgenlexikon
* Bilder von Burgstelle und Ruine Wiesbach

## Referencoj 
Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Santiago el Pinar

**Santiago el Pinar** estas unu el la 118 komunumoj de la meksika subŝtato Chiapas, kiu estas la subŝtato kiu situas plej sude. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Santiago el Pinar*. La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 07119.

Laŭ la censo de la instituto INEGI de 2005, la komunumo havis  loĝantojn. Ĝi havas surfacon de 17,76 kvadrataj kilometroj.

## Fontoj 
Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2010, (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

Kategorio:Komunumoj de Chiapas
Wilgartaburg

eta| suda plataĵo de la burgo
La ** burgo Wilgartaburg** estas ne plu ekzistanta rokburgo sur alteco de 245 m super marnivelo apud la loko Wilgartswiesen en la distrikto Südwestpfalz, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

## Situo 
## Historio 
## Priskribo 
De la burgo restis nur spuroj de muroj, multaj fostotruoj kaj rokkameroj.

## Literaturo 
* Helmut Bernhard, Dieter Barz: *Frühe Burgen in der Pfalz. Ausgewählte Beispiele salischer Wehranlagen*. In: Horst Wolfgang Böhme: *Burgen der Salierzeit in Hessen, in Rheinland-Pfalz und im Saarland*. In: ders. (Hrsg.): *Burgen der Salierzeit, Teil 2: In den südlichen Landschaften des Reiches*. Römisch-Germanische Zentralmuseum Monographien 26. Verlag Thorbecke. Sigmaringen 1991. S. 125-175
* Bollheimer, M.: Felsenburgen im Burgenparadies Wasgau–Nordvogesen, Selbstverlag, Karlsruhe, 2011, p. 46
* Arndt Hartung: *Pfälzer Burgenrevier*. S. 78, Ludwigshafen 1985
* Walter Ehescheid: *Pfälzisches Burgen-Lexikon IV.2 St-Z*. S. 334-240, Kaiserslautern 2007
* Walter Eitelmann: *Rittersteine im Pfälzerwald*. S.50, Neustadt 1998
* Friedrich-Wilhelm Krahe: *Burgen des Deutschen Mittelalters*. S. 670, Augsburg 1996

## Eksteraj ligiloj 
* Wilgartaburg bei hinterweidenthal.de 
* Bilder von der Wilgartaburg auf Burgenparadies.de 
* Rekonstruktionszeichnung im mittelalterlichen Zustand 

## Referencoj 
Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Chinandega

**Chinandega** [Ĉinandega] estas ĉefurbo de la samnoma administra departemento. Ĝi estas la plej okcidenta provinca ĉefurbo de Nikaragvo kaj havas ĉirkaŭ 178,521 loĝantoj. Ĝi estas konata kiel "La urbo de oranĝoj".

## Historio 
Dum la koloniismo ĝi estis malgranda kaj prospera vilaĝo, sed ĝia situo en fekunda grundo kaj loko de komerca trafiko, akcelis ĝian disvolviĝon.

Ekde la komenco kiel vilaĝo en 1796, Chinandega havas tre bone planitajn stratojn, kies dezajniisto estis la arkitekto Antonio Rojas.

La disvolviĝo de Chinandega komenciĝis per la leĝo farita la 30-an de marto de 1835 kiu ordonis havi foiron la 8-an de decembro ĉiujare. Unu jaro poste en la 15-a de marto de 1836 dum la registaro de Dro. José Nuñez ĝi atingis la titolon de **vilaĝo** kaj la 2-an de septembro de 1839 oni donis ĝin la titolo de **urbo**.

## Loĝantaro 
**Chinandega** havas 178,521 loĝantojn, de tiuj, 62% estas urbanoj kaj 38% vilaĝanoj. La plej grava ekonomia aktivaĵo estas la agrokulturo, ĉefe la kultivado de sukerkanon. En Chinandega troviĝas du el la plej grandaj fabrikoj de sukero en la lando.

## Geografio 
eta|maldekstre|Vulkanoj San Cristóbal kaj Chongo
En **Chinandega** situas la plej alta vulkano de Nikaragvo, ĝi nomiĝas San Cristóbal (1745 m) kaj estas aktiva vulkano kiu konstante liveras gasojn kaj fumon.

Ekzistas aliaj vulkanoj: Chongo, Casitas kaj la alia tre grava estas Cosigüina (859 m) kiu nuntempe estas natura rezervo.

## Klimato 
**Chinandega** estas unu el la plej varmaj urboj de Nikaragvo ĉar la temperaturoj estas tre altaj dum la tuta jaro, la temperaturo ofte atingas 42 ºC (107,6 F).

Ekzistas la seka sezono inter novembro kaj aprilo kaj la pluva sezono inter majo kaj oktobro.

Kategorio:Urboj de Nikaragvo
Andreas Lechtape

**Andreas LECHTAPE** (naskiĝinta en 1956) estas germana fotisto. Li specialiĝis precipe pri arta kaj arĥitektura fotarto kaj kunverkis kiel bilda aŭtoro multajn librojn.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Interreta prezentado de Andreas Lechtape

Kategorio:Germanaj fotistoj
Kategorio:Arĥitekturaj fotistoj
Regionoj de Argentino

[eta|Geografiaj Regionoj de Argentino el nordokcidento: Ruĝa: NOA; malhelverda: Ĉako; malhele [sablokolora: Mezopotamio; oranĝa: Kujo; rozkolora: Pampecaj Montaroj; helverda: Pampo; bruna: Okcidenta Pampo; hele sablokolora: Patagonio; griza: Aŭstrala Regiono]]
**Argentino** estas kutime dividataj en ses (aŭ naŭ) regionoj, kiuj ne nepre koincidas kun administra divido laŭ provincoj kaj utilas ĉefe por geografiaj studado kaj konsidero. Iliaj nomoj estas la jenaj: la Pampa regiono, la Pampecaj Montaroj, Kujo, la Argentina Nordokcidento (NOA), la Ĉako, la Mezopotamio, la Okcidenta Pampo, la Patagonio, kaj la Antarkto.

Alia distribuo kunigas la tri pampajn regionojn, nome vera Pampa regiono, la Pampecaj Montaroj kaj la Okcidenta Pampo. Tiukaze la distribuado de provincoj en la regionoj estus la jena el Nordo al Sudo kaj el Okcidento al Oriento:
***Argentina Nordokcidento**: Jujuy, Salta, Tukumano, Katamarko ***Ĉako**: Formosa, Ĉako, Santiago del Estero
***Mezopotamio**: Misiones, Entre Ríos, Corrientes
***Kujo**: San Juan, La Rioja, Mendoza, San Luis
***Pampoj**: Kordobo, Santa Fe, La Pampa, Bonaero
***Patagonio**: Rio Negro, Neŭkeno, Ĉubutio, Santa Cruz, Fajrolando

Tamen tiu distribuo ne estas preciza ĉar foje provinco havas parton en du diferencaj regionoj aŭ la konsideroj de regiono ŝanĝas el unu vidpunkto al alia.

## Vidu ankaŭ
* Provincoj de Argentino
* Malseka Pampo
* Seka Pampo

Kategorio:Administraj unuoj de Argentino
Georg Humann

eta|Arĥitektura desegnaĵo de la katedralo de Essen, desegnita de Georg Humann kaj uzata de Georg Dehio
**Georg Humann** estis arĥitekto kaj arthistoriisto el Essen. Li naskiĝis la 8-an de decembro 1847 en Rellinghausen (nun urboparto de Essen) kaj mortis la 18-an de januaro 1932 en Akeno.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Arĥitektobiografioj: Georg Humann

Kategorio:Germanaj arkitektoj
Kategorio:Arthistoriistoj
Kategorio:Abatinejo Essen
Ruy Díaz de Guzmán

**Ruy Díaz de Guzmán** (Asunciono, ĉ. 1558 – 1629) estis konkistadoro kaj kronikisto kriola asunciona; li estis la unua verkisto naskiĝinta en la regiono de la Rivero Plata kaj la unua kiu uzis la toponimon Argentino por la lando kie li estis naskiĝinta. *La Argentina* estas la nomo per kiu estis konata lia poezia verko *Historia argentina del descubrimiento, población y conquista del Río de la Plata*, kiu rakontas la okazojn ekde la malkovro fare de hispanoj de la Rivero Plata (erare datita en 1512) ĝis la fondo de la urbo Santa Fe en 1573. La verko estas dividita en kvar partojn, kvankam perdiĝis la lasta kie oni rakontas okazojn vivitajn de la propra aŭtoro.

La etenda teksto disvastiĝis laŭ diversaj kopioj, sed perdiĝis la manuskripto. Ties uzo de la toponimo *Argentina* estas la originala, sed kiel referenco al la etendaj teritorioj de la Suda Konuso kiuj havis kiel enirejon "puerta de la Tierra" (terpordo) la Riveron Plata kaj ties apudaĵoj, tio estas la vorto *Argentina* inkludas en ties verko teritoriojn de la aktualaj Argentino, Paragvajo, Urugvajo, de suda Brazilo kaj Bolivio.

La unua moderna reeldono de La Argentina estis farita en Bonaero en 1836 de Pedro de Angelis laŭ la nomo de "Historia Argentina del Descubrimiento, Población y Conquista de las Provincias del Río de la Plata".

## Eksteraj ligiloj 
* Historia Argentina del descubrimiento, población y conquista de las provincias del Río de la Plata en la Biblioteca Virtual Cervantes.

Kategorio:Literaturo de Argentino
Kategorio:Paragvajaj verkistoj
Kategorio:Argentinaj historiistoj
Kategorio:Argentinaj verkistoj
Kategorio:Konkero de Ameriko