open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kleinwalsertal

**Kleinwalsertal** - en Esperanto *Eta Valza Valo* - estas la nomo de vala regiono en la federacia lando Vorarlbergo de Aŭstrio. Ĝia teritorio egalas al tiu de la komunumo *Mittelberg* en la distrikto Bregenz. La nomo aludas al la valzoj, kiuj en la mezepoko veninte el la regiono Valezo setlis interalie ĉi-tie.
La V-forma valo ne havas vojan konekton al la resto de Aŭstrio, nur al la norde najbara federacia lando Bavario de Germanio. Tial ĝi funkcie kalkuliĝas "eksklavo" de Aŭstrio. Ekde la jaro 1891 la regiono dogane difiniĝis parto de la ekonomia regiono Germanio, la interkonsento renoviĝis post la unua kaj dua mondmilitoj, sed nuntempe post la aliĝo de Aŭstrio al la Eŭropa Unio kaj despli post la enkonduko de la komuna eŭropa valuto Eŭro tiu difino ne plu havas grandan ekonomian signifon. La tri partoj de la komunumo respektive de la valo ankoraŭ nuntempe havas kaj aŭstrian kaj germanian poŝtkodojn, kaj interalie la medicinaj servoj funkcias kunlabore kun la najbaraj institucioj en Germanio. Komune kun la najbaraj regionoj Außerfern kaj Bregenzerwald la valo konsistigas eŭropan regionon.

Kategorio:Regionoj en Eŭropo
Kategorio:Vorarlbergo
15699 Lyytinen

'*15699 *Lyytinen'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Esko Lyytinen'', finnan amatoran astronomon, kiu faris mezuradojn kaj eldonis modelojn pri spuroj da meteora polvo dum pli ol unu jardeko. Liaj kontribuoj inkludas la antaŭdiron de la momento kaj la daŭro de la meteorfluoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Edward L. G. Bowell
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1986
Novembro de 2015

Jen **listo de okazaĵoj en novembro 2015**:
; 
*  Aŭstria federacia registaro interkonsentis pri rigorigo de kondiĉoj por azilo - la lando donos azilrajton por maksimume tri jaroj.
; 
*  En Sud-Sudano kraŝis aviadilo, kio okazigis 40 mortojn kaj de pasaĝeroj kaj de lokanoj ĉe flughaveno de ĉefurbo Ĵubo.
*  Post kulpopetoj pro la incendio de noktodancejo kaj post protestoj pro koruptado demisias la ĉefministro de Rumanio Victor Ponta.
; 
*  Polua akcidento en Minas Gerais okazigas dekojn da mortoj kaj median katastrofon.
*  John Magufuli fariĝas la nova Prezidanto de Tanzanio.
; 
*  Pro suspekto de bombo en la kraŝinta aviadilo oni forigas amase turistojn el Sinajo.
; 
*   Historia Renkontiĝo Xi–Ma 2015 inter la prezidentoj de Ĉinio kaj Tajvano en Singapuro.
; 
*  Ĝenerala balotado en Birmo: venko de la partio de la Nobel-premiito Aung San Suu Kyi.
; 
*   La parlamento de Katalunio aprobas deklaron de sendependo.
; 
*  Mortis 96jara la germana ekskanceliero Helmut Schmidt.
*  Mortis franca filozofo André Glucksmann.
; 
*  Almenaŭ 43 homoj estis mortigitaj kaj 240 pliaj estis vunditaj de duobla memmortiga bombado en Bejruto, Libano.
; 
*  Okazis pafadoj kaj eksplodoj en sep malsamaj lokoj de Parizo, interalie en Bataclan. Rezultis almenaŭ 132 mortintoj kaj pli ol 350 vunditoj. Krizostato estas deklarita en Francio kaj landlimoj estas fermitaj, laŭ anonco de François Hollande en televido. 
; 
*  Abdelhamid Abaaoud, islama terorisma suspektato en la Atencoj de novembro 2015 en Parizo estis mortigita de polico.
; 
*  Atako de ĝihadistoj al hotelo en Bamako, Malio, finas per 27 atakitoj kaj 13 teroristoj mortintaj.
; 
*  Balotado en Argentino donas venkon al Mauricio Macri, dekstra kandidato, post 85 jaroj de registaroj (escepte diktatoroj) ĉu radikalaj ĉu peronismaj.
; 
*  Atako de ĝihadistoj al buso de policanoj en Tunizo, Tunizio, finiĝas per 12 mortintoj.

11
Kategorio:Novembro laŭ jaroj
Blankaj Karpatoj

**Blankaj Karpatoj** (, ) estas geomorfologia tutaĵo kaj montaro troviĝanta sur ĉeĥa-slovaka limo.

## Karakterizo 
La plej granda montopinto estas Granda Javorino (970&nbsp;m), proksime de kiu troviĝas praarbaro kun kreskaĵoj de acero, fago kaj frakseno. Apud Granda Javorino estas en Blankaj Karpatoj ankoraŭ 4 pluaj naŭcentmetraj montoj - Chmeľová (925&nbsp;m), Jelenec (925&nbsp;m), Granda Lopeniko (911&nbsp;m) kaj Kobylinec (911&nbsp;m).

Ĝi apartenas en akvokolektan areon de riveroj Moravo kaj Váh, kiuj enfluiĝas en Danubon. El&nbsp;geomorfologia vidpunkto la geomorfologia tutaĵo Blankaj Karpatoj estas konsisto de Karpatoj, konkrete de subprovinco Eksteraj Okcidentaj Karpatoj kaj de regiono Slovakaj-moraviaj Karpatoj.

La centraj partoj de la montaro estas protektitaj en la slovaka flanko Protektita pejzaĝa regiono Blankaj Karpatoj, al kiu poste sur la ĉeĥa flanko ligas la ĉeĥa PPR Blankaj Karpatoj. Inter la plej vizitata rimarkindaĵo apartenas Vršatské bradlá, Červený Kameň, burgo Lednica aŭ unikaj floremaj herbejoj.

## Akvaro 
Plimulto de la teritorio de Blankaj Karpatoj apartenas al akvokolekta areo de riveroj Váh kaj Moravo.
La plej grandaj alfluantoj de Váh estas ĉi tie:
* Vlára
* Biela voda
* Klanečnica
* Bošáčka
* Drietomica

Vlára per rea erozio trapenetris en Vizovican montetaron, kie ĝis ekposefis pro rivera piratado parton de akvokolekta aeo de Moravo.

[eta|Velička ĉe domaro Čerešnické mlýny, [Nová Lhota]]
En Moravon el la regiono enfluiĝas:
* Olšava
* Chvojnica
* Myjava
* Velička
* Okluky

## Protektitaj pejzaĝaj regionoj 
La centraj partoj de la montaro estas en la slovaka flanko protektitaj en Protektita pejzaĝa regiono kaj en la ĉeĥa flanko en PPR Blankaj Karpatoj.

La protektita pejzaĝa regiono Blankaj Karpatoj estis establita la 3-an de novembro 1980. La suma arreo de la protektita regiono estas 715 kvadrataj kilometroj kaj ĝi situas en supermara alteco 175 – 970&nbsp;m. PPR trafas distriktojn Hodonín, Uherské Hradiště kaj Zlín. En la jaro 1996 ĝi estis envicigita en liston de biosferaj rezervejoj de UNESCO.

## Referencoj 

Kategorio:Montaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Montaroj en Slovakio
Kategorio:Mezaltaj montaroj
Kategorio:Montaroj en Okcidentaj Karpatoj
Kategorio:Geografio de Regiono Zlín
Kategorio:Geografio de Sudmoravia regiono
Kategorio:Landlimo de Ĉeĥio kaj Slovakio
Kategorio:Geografio de Regiono Trenčín
Kategorio:Geografio de Regiono Trnava
Kategorio:Slovakaj-moraviaj Karpatoj
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Evemono

[300px|eta|*Terror Antiquus*, pentraĵo de [Léon Bakst bildiganta la detruon de Atlantido. **Evemono** estis unu el la dek filoj de Posejdono, kiuj regis sur tiu insularo.]]
**Evemono** (el la greka *Εὐαίμων*) estas la nomo de diversaj personoj de la helena mitologio. La troja asteroido 34993 Euaimon portas nomon de iu el ili.

## Evemono, reĝo de Atlantido 
Laŭ la mito pri Atlantido priskribita de Platono, **Evemono** estis unu el la dek filoj de Posejdono kaj Klejto. Tiu ĉi atlantida princino estis filino de la aŭtoĥtonoj Evenoro kaj Leŭkipo, kaj loĝis kun ili ene de monto en la centro de la insulo. Kiam la gepatroj de Klejto forpasis, Posejdono edziĝis al ŝi, post disrompi la monton kaj fosi cirklajn kanalojn ĉirkaŭ ĝi.

Posejdono kaj Klejto havis kvin parojn da ĝemeloj (la ĝemelo de Evemono nomiĝis Amfero), kiuj regis la dek provincojn je kiuj la mara dio dividis Atlantidon. Tiu regno ricevis sian nomon el Atlaso, la unue naskiĝinta inter ili, kiu regis ankaŭ sur siaj fratoj. Krom de Atlantido, la dek filoj de Posejdono iĝis reĝoj ankaŭ de pliaj insuloj kaj de la mediteraneaj civilizoj troviĝantaj okcidente de Egiptio kaj Toskanio, kaj ilia idaro heredis tiujn regnojn. Tamen, ili ne plu aperas en la greka mita rakontaro, kaj la nomoj de siaj heredintoj restas nekonataj. Fakte, laŭ onidiro la atlantida tradicio estis origine egipta, sed Solono ricevis la informon pere de sacerdoto en tiu lando kaj tradukis la nomojn de la reĝoj, kiuj pro tio estas grekdevenaj.

Kvankam ĉiu paro regis sur sia propra teritorio, laŭ onidiro ili kunvenis ĉiujn kvin aŭ ses jarojn por interkonsento pri la komunaj aferoj kaj administrado de justicon, laŭ la leĝoj establitaj de Posejdono kaj gravuritaj sur oriĥalka kolono.

## Evemono, reĝo de Ormenio 
**Evemono** estis reĝo de la urbo Ormenio, en Tesalio, kaj filo de Ormeno, la eponima fondinto de la urboŝtato. Li heredis la regnon de sia patro post la mortigo, fare de Heraklo, de sia frato Amintoro, kiu sensukcese malpermesis la eniron de la heroo en la urbon.

Evemono edziĝis al Opiso, kaj estis la patro, kun ŝi, de Eŭripilo. Tiu ĉi lasta elstaris pro sia partopreno en la Troja milito, kie lin trafis morto fare de Neoptolemo.

## Evemono Likaonida 
**Evemono** estis ankaŭ unu el la likaonidoj, la multnombraj filoj de Reĝo Likaono de Arkadio. Pro sia troa religiemo, kiu iĝis lin eĉ plenumi homan oferon kaj kanibalismo, Likaono estis metamorfoziita en lupo fare de Zeŭso, dum lia idaro, same malvirta, ekskapis al la venĝemo de la dio kaj fondadis novajn urbojn en Arkadio.

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Eolidoj
Kategorio:Mitaj reĝoj de Tesalio
Kategorio:Idaro de Posejdono
Kategorio:Mitaj reĝoj de Atlantido
Kategorio:Likaonidoj
Kategorio:Fikciaj ĝemeloj
Julius Hülsemann

**Julius August Heinrich HÜLSEMANN** (naskiĝinta la 18-a de oktobro 1824 en Arnstadt, mortinta samloke la 24-a de marto 1888) estis germana politikisto.eta|Loĝdomo de Hülsemann en Kohl-strateto nr 2b
[eta|Monumento por la ĉefurbestro ĉe la piedo de Alteburg, proksime de la vilao de [E. Marlitt]]

## Vivo 
Li estis la filo de la registara advokato, ĉambra konsilisto kaj administranto de la Hospitalo Sanktaj Georgo kaj Jakobo Heinrich Hülsemann kaj de ties edzino Christiane Friederike (fraŭlina nomo: Ebart). En la 1850-a jaro li edziĝis al Auguste Hermine Friederike (fraŭlina nomo: Falke).

Post frekvento de la gimnazio en Arnstadt (1833-42) Hülsemann studis jursciencojn en Jena kaj Leipzig. En 1846 li estiĝis asesoro kaj ricevis la permeson aktivi kiel advokato en sia naskiĝurbo en 1848. Li estis ankaŭ ĉe la tribunalo en Plaue kaj troviĝis en la estraroj de la salejaj kompanioj *Aktiengesellschaft Saline Arnŝall* kaj *Aktiengesellschaft Arnstädter Salinenverein*. Hülsemann ĉefadministris ankaŭ la bienon Prinzenhof.

Ekde 1850 Hülsemann apartenis al la urba konsilantaro kiun li intertempe ankaŭ estris. De 1871-88 li estis urbestro, nomumitis ĉefurbestro en 1872 kaj en 1875 Duka konsilisto. De 1879-87 li estis deputito de la asembleo landa de Schwarzburg-Sondershausen, landa sindiko parlamenta (1880-88), honora membro de *Gewerbeverein Arnstadt*.

## Meritoj dum urbestrado kaj honorigoj 
Dum lia regado faritis i.a. antaŭlaboroj por la konstruo de la Buĉejo de Arnstadt, de la Porknabina burĝa lernejo, de la Tombejo nova de Arnstadt; li anstataŭigis la lignajn akvokondukilojn per feraj kaj pavimigis la trotuarojn. Pro liaj meritoj koncerne la reforstumadon de Alteburg kaj ties ĉirkaŭaĵoj starigitis al lia honoro en la 1895-a jaro monumento sur soklo el kalkŝtoneroj kun portretmedaliono el kupro (fandita dum la Dua mondmilito. En la 1998-a jaro restaŭritis la monumento kaj oni muntis krome memorigtabulon ĉe lia loĝdomo ĉe Kohlgasse nr 2. Ankaŭ strato nomitis por li (Hülsemannstraße).

La belvidejo Schneckchen konstruiĝis sur grundo de li.

## Literaturo 
* Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 294-295

Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Urbestroj
Kategorio:Homoj rilataj al Arnstadt
Kategorio:Germanaj juristoj
(15700) 1987 QD

**(15700) 1987 QD** estas tre malgranda, hela marsrenkonta duopa asteroido, malkovrita la  de la usona astronomo Stephen Singer-Brewster elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).

## Orbito 
Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 4:7 kun Marso.

Kvankam klasita kiel marsrenkonta asteroido, ĝi restas malproksima de Marso pro sia granda orbita klineco : ĝia marsa MOID estas 0,3169 astronomia unuo (47,408 milionoj da km).

## Satelito 
Ĝia satelito estis malkovrita la 6-an de septembro 2010 per observoj de ĝia luma kurbo fare de R. Durkee, P. Pravec, K. Hornoch, P. Kušnirák, D. Pray, V. G. Chiorny, V. Ŝevĉenko, J. Oey, N. Gaftonyuk, Yu. Krugly, D. Higgins, J. Vilagi, Š. Gajdoš M. Husarik, M. Pikler kaj J. G. Ries, anoncita la .

Tiu satelito havas diametron de 0,87 km, orbitan  taksita al 10 km kaj orbitan periodon de 2,1 tagoj (50,4 horoj), ĝia rotacia periodo estas ankoraŭ nekonata.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 
*  (15700) 1987 QD; paĝo de W.m. Robert Johnston

Kategorio:Marsrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Kelkopaj asteroidoj
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1987
Eksteraj Okcidentaj Karpatoj

**Eksteraj Okcidentaj Karpatoj** estas geomorfologia subprovinco de Okcidentaj Karpatoj, kiu etendiĝas de Aŭstrio tra Ĉeĥio al Slovakio kaj en Pollandon. La plej alta monto de tiu ĉi subprovinco estas Babia monto (pollingve *Babia góra*) kun alteco 1&nbsp;725 m s. m. troviĝanta en Pollando proksime de la pola-slovaka ŝtatlimo.

## Rilataj artikoloj
* Karpatoj


Kategorio:Montaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Montaroj en Pollando
Kategorio:Montaroj en Slovakio
Kategorio:Geomorfologiaj subprovincoj en Ĉeĥio
Kategorio:Geomorfologiaj subprovincoj en Slovakio
Kategorio:Okcidentaj Karpatoj
Kastelo de Vincennes

La **Kastelo de Vincennes** estas fortikaĵo situanta ĉe la komunumo Vincennes, oriente de Parizo, en Francio, starigita el la 14a al la 17a jarcento. Ĝi estas la plej granda franca reĝa kastelo pluekzistanta kaj, laŭ la alto de sia ĉefturo, nome 52 metrojn, ĝi estas unu el plej altaj fortikaĵoj de ebenaĵoj de Eŭropo. Ĝia ĉefturo estas la plej alta de Eŭropo.

Le Kastelo de Vincennes estas la sidejo de la franca Historia Servo de la Defendo.

## Publikaj transportoj 
*   '**
*   **'
*  RATP 46, 56, 112, 114, 115, 118, 124, 210, 318, 325

## Notoj 
## Bibliografio 
* Jean Mesqui, Île-de-France Gothique 2 : Les demeures seigneuriales, Paris, Picard,‎ 1988, 404 p. (ISBN 2-7084-0374-5), p. 332-361
* Jean Chapelot, *Le château de Vincennes. Une résidence royale au Moyen Âge* (coll. « Patrimoine au présent »), Caisse nationale des monuments historiques et des sites, 1994, 127 p., ill.

## Vidu ankaŭ 
* Château de Vincennes (pariza metrostacio)
* Pierre Daumesnil

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Retejo de la *Association pour le rayonnement du château de Vincennes* 
* Retejo de la *Centre des monuments nationaux* 
* Retejo *Chemins de mémoire* : Château de Vincennes
* Centre des Monuments nationaux : Le château de Vincennes 
* Mapoj de la château de Vincennes : de Louis Le Vau, Antoine Desgodets, Ange-Jacques Gabriel konservitaj ĉe la *Bibliothèque historique de la Ville de Paris*, ĉe http://bspe-p-pub.paris.fr/alswww2.dll/APS_ZONES?fn=ViewNotice&Style=Portal3&q=854886 

Kategorio:Geografio de Francio
Vincennes
Kategorio:Vincennes
Sentinelo

[eta|Norvega sentinelo en [Oslo antaŭ sentinelbudo.]]
**Sentinelo** estas:
* Soldato kiu havas la taskon gardi armean postenon (kazerno, fortreso, fortikaĵo, kampadejo).
* (metaf.) La persono kiu gardostaras por eviti surprizon.

## Vidu ankaŭ
* Sentinelbudo

Kategorio:Armeo
Sieĝoturo

La **sieĝoturoj** konsistis el transportebla tureca skafaldo el ligno, kun formo de alta prismo aŭ piramidtrunko, kiuj estis uzataj en la Antikva Epoko kaj en la Mezepoko por lukti kaj ataki la muregojn de la malamiko, atingante ties alton. Se ties alproksimigo sukcesis, ili permesis aliri al la interno pli facile ol la atakskalo por ke soldatoj povu konkeri ĝin. Kiel ĉe ĉiuj mezepokaj sieĝarmoj, ankaŭ la turo eksmodiĝis pro la ĝeneraligo de la uzado de la kanono el la 15a jarcento.

La baza modelo estas turo kun kvadrata bazo de kelkaj etaĝoj, unuiĝintaj inter si per ŝtuparo ĉu interna aŭ malantaŭa, du aŭ tri metrojn pli alta ol la superotaj muregoj kaj kun levoponto en ties supra parto tra kiu oni atingu la krenelojn de la atakata murego. Kutime ene de la turo iris arkistoj kiuj pafis kontraŭ la defendantoj. Por ebligi la movon, la turo disponis el kvar grandaj radoj. Dekomence ĝi estis movita de oksoj aŭ ĉevaloj, sed pli proksime de la celo la animala forto estis anstataŭita per la pelado fare de nombraj homboj en ties malantaŭa parto.

## Bildaro 

Dosiero:Assyrian Attack on a Town.jpg|Basreliefo el Asirio kiu reprezentas la uzadon de sieĝoturo.
Dosiero:Assaut.courtine.avec.beffroi.png|Moderna gravuraĵo kiu reprezentas la uzadon de sieĝoturo.
Dosiero:Grose-Francis-Pavisors-and-Moveable-Tower-Assaulting-Castle-1812.jpg|Same.

Kategorio:Antikvaj militoj
Kategorio:Sieĝoj
Kategorio:Mezepoko
Kategorio:Armiloj
Kategorio:Konstruarto
Atakskalo

eta|Atakskaloj
La **Atakskalo** estis militmaŝino uzita en la antikveco por eniri ŝtele en urbo sieĝata. 

Ĝi estis ĉirkaŭ 17 m longa kaj 0,7 m larĝa, kio faciligis la supreniradon de du homoj samtempe. En la supra parto estis ia platformo sur kiu povis stari ĉirkaŭ 20 luktantoj. Ĝi ĝuis protekton de sakoj plenaj je lano aŭ simila materialo por protekti el batoj. La skalo estis transportita sur ĉaro sur kiu ĝi estis starigita. La plej komuna kaj ofta atakskalo estis pli simpla. Ĝi estis 2,4 al 3 m longa kaj foje malpli kaj estis adaptebla unu kun alia facile, laŭ la alto de la atakata murego. Ĝi disponis el hokoj por ankriĝi surgrunde aŭ sur la murego (inter kreneloj ekzemple) aŭ kusenetoj por eviti bruon dum alproksimiĝo. 

## Referencoj
*Diccionario militar*, J.D.W.M., 1863

Kategorio:Ŝtuparoj
Kategorio:Armiloj
Municipoj de Provinco Sevilo

**Listo de la 105 municipoj de la provinco Sevilo** kun nombro da loĝantoj, areo de la Municipa Teritorio kaj loĝdenseco:

eta|400px|Municipara mapo de provinco Sevilo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Hispanio
* Geografio de Andaluzio

## Eksteraj ligiloj 
* Diputación de Sevilla

Sevilo
Sevilo
Kategorio:Provinco Sevilo
Franco Lovignana

.
Li estas itala pastro, kaj episkopo de Aosto (Italio) ekde la .

## Biografio 
Naskiĝinta en Aosto, Franco Lovignana estis ordenita pastro la , dum li estis nur 23-jaraĝa. Li estis profesoro pri teologio ĉe la seminario de Aosto kaj, ekde 1995, kanoniko de preĝejo de Sanktuloj *Petro kaj Urso* de Aosto kaj, ekde 2003, prioro de la sama. Ekde 2004, li estis vikario ĝenerala de la diocezo de Aosto.

## Episkopo 
Konsekrita episkopo de Aosto la , li anstataŭis MS-ron Giuseppe Anfossi.

## Vidu ankaŭ 
* Episkopo

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la Diocezo de Aosto
*  Biografio de MS-ro Lovignana

Lovignana
Lovignana
Sieĝarmo

[eta|dekstre|250ra|Speco de [Katapulto (armilo)|katapulto, nome sieĝarmo de la Mezepoko, kiu povis ĵeti du kuglegojn hore al la celo.]]
eta|dekstra|300ra|Rekonstruita katapulto en la kastelo *Baux*, Francio

La **sieĝarmoj** estis armiloj kiuj estis uzataj en la antikva epoko por detrui aŭ superi bastionojn, muregojn, kastelojn kaj fortikaĵojn efike dum sieĝo.

La maŝinaro por sieĝoj permesis ŝpari tempon kaj pliigi la eblojn por sukceso en la konkero de la sieĝita urbo. Ĝi estis desegnita ĉefe por eviti la barojn kiujn fortikaĵo povis okazigi por la atakanta armeo.

## Eksteraj ligiloj 
* Tipoj de sieĝarmo (en angla)

Kategorio:Armiloj
Kategorio:Sieĝoj
Kategorio:Mezepoko
Palaco Infantado

eta|dekstre|Fasado de la palaco Infantado.
eta|dekstra|Aspekto de la korto.
[eta|Fasado de la palaco Infantado ([Jenaro Pérez Villaamil, 1842).]]
La **palaco de la Dukoj de Infantado** estas palaco de stilo izabela gotiko kun elementoj renesancaj situanta en Guadalajara (Hispanio) kaj kiu estis konstruigita de Íñigo López de Mendoza y Luna, dua duko de Infantado, fine de la 15a jarcento.

## Historio 
La palaco de Infantado estas situanta en la sama loko kiun okupis la "casas principales" (ĉefdomoj) de don Pedro González, unua Mendoza el la regiono. Ĉirkaŭ 1480 la dua Duko de Infantado, Íñigo López de Mendoza y Luna, malkonstruis la antikvajn domojn de la familio kaj decidis konstrui novan palacon. En 1483 oni finigis la fasadon, tuj poste la korton kaj fine de la jarcento la palaco jam estis kompletigita en sia baza strukturo. Fine de la 15a jarcento la monumento jam montris sian plejan hegemonion pri gotika arto, kasonaroj kaj riĉoj.

En 1560 edziĝis en tiu palaco la reĝo de Hispanio Filipo la 2-a kun Isabel de Valois.

## Bibliografio 
* Benévolo, Leonardo. *Historia de la arquitectura del Renacimiento*. Taurus Ediciones. Madrid, 1973. ISBN 978-84-306-9759-5
* Checa Cremades, Fernando. *Arquitectura del Renacimiento en España*. Ediciones Cátedra. Madrid, 1989. ISBN 978-84-376-0830-3
* Enríquez de Salamanca, Cayetano. *Guadalajara*. Editorial Everest. León, 1986. ISBN 978-84-241-4289-6
* Herrera Casado, Antonio. *El palacio del Infantado en Guadalajara*. Institución Provincial de Cultura "Marqués de Santillana". Guadalajara, 1975. ISBN 978-84-500-7162-7
* Layna Serrano, Francisco. *El palacio del Infantado*. Aache Ediciones. Guadalajara, 1996. ISBN 978-84-87743-78-8

## Eksteraj ligiloj 
* Municipo de Guadalajara. Monumentoj. Palaco Infantado .

Kategorio:Gotika arkitekturo
Kategorio:Palacoj
Kategorio:Gvadalaharo
*
Palaco de la Cikonioj

eta|200px|Turo de la palaco de la Cikonioj.
La **Palaco de la Cikonioj** aŭ en la hispana **palacio de las Cigüeñas** estas konstruaĵo situanta sur la placo de San Mateo, en la plej alta parto de la historia kvartalo de Cáceres, Hispanio.

Oni konas ĝin per tiu nomo pro la granda nombro de cikonioj kiun sur ĝi nestumis. Ĝi estis konstruigita en la 15a jarcento de Diego de Ovando sur parto de iama alkazaro de almohadoj. La fasado estas formita de simpla duoncirkla arko sur kiu estas fenestro kaj du blazonoj de la familio Ovando-Mogollón. Flanke, en la unua etaĝo, estas du ornamfenestroj kun huf-arkoj. En la interno indas la senjora korto, vizitebla aktuale.

Plej elstaras la alta turo kun kreneloj sur malgrandaj konzoloj. Temas pri la unura turo ne senkreneligita ene de la historia kvartalo intermurega. La domo de la familio Ovando evitis la reĝinan ordonon, fare de Izabela la Katolika, kontraŭ la turoj de ĉiuj nobeldomoj pro la fidelo de tiuj al Johanino la Beltranida dum la enlanda milito pro la trono de Kastilio. Post la kronigo de Isabel, en 1480 Diego de Ovando ricevis la rajton starigi tiun turon.

Ĝi estis reformita en la 1940-aj jaroj por gastigi la sidejon de la Milita Guberniestro, kaj ankoraŭ ĝi restas posedo de la Militministerio de Hispanio.

Kategorio:Cáceres
Kategorio:Monumentoj en Hispanio
Partia Imperio

La **Partia Imperio** (247 a.K. – 224 p.K.), konata ankaŭ kiel **Arsacida Imperio**, estis grava Irania politika kaj kultura povo en teritorioj de nuntempa Irano kaj Irako (Mezopotamio). Ĝia lasta nomo deriviĝis el Arsaces la 1-a de Partio kiu, kiel estro de la Parnia tribo, fondis ĝin en la mezo de la 3a jarcento a.K. kiam li konkeris la regionon Partio en la Irana nordoriento, poste satrapio (provinco) en ribelo kontraŭ la Seleŭkia Imperio. Mitridates la 1-a (ĉ. 171–138 a.K.) ege etendigis la imperion konkerinte Medion kaj Mezopotamion el la Seleŭkoj. Je tiu momento, la Partia Imperio etendiĝis el la nordaj areoj de Eŭfrato, en kio estas nune centr-orienta Turkio, el orienta Irano. La imperio, situa ĉe la komercvojo Silka Vojo inter la Romia Imperio en la Mediteranea Baseno kaj la Imperio Han de Ĉinio, iĝis centro de komerco.
La Partoj ege adoptis la arton, arkitekturon, religiajn kredojn, kaj reĝajn simbolojn de kulture heterogenea imperio, kiu enhavis Persajn, Helenismajn, kaj regionajn kulturojn. Dum ĉirkaŭ la unua duono de sia ekzisto, la Arsacida kortego adoptis elementojn de Greka kulturo, kvankam ĝi eventuale spertis gradan revivadon de Iranaj tradicioj. La Arsacidaj regantoj estis titolitaj la "Reĝo de Reĝoj", kiel postulo esti heredantoj de la Akemenida Imperio; ja, ili akceptis multajn lokajn reĝojn kiel vasaloj kie la Akemenidoj estis nomumitaj, kvankam tre aŭtonomaj, satrapoj. La kortego nomumis malgrandajn nombrojn da satrapoj, eĉ tre for de Irano, sed tiuj satrapioj estis pli malgrandaj kaj malpli povaj ol la Akemenidaj potenculoj. Kun la etendo de la Arsacida povo, la sidejo de la centra registaro ŝanĝis el Nisa al Ktesifono laŭlonge de la rivero Tigriso (sude de la nuntempa Bagdado, Irako), kvankam ankaŭ kelkaj aliaj lokoj servis kiel ĉefurboj.

## Gravaj lokoj 
* Dura Europos

## Notoj 
## Bibliografio 
* Bickerman, Elias J. (1983), "The Seleucid Period", in Yarshater, Ehsan, Cambridge History of Iran, 3.1, London & New York: Cambridge University Press, pp. 3–20, ISBN 0-521-20092-X.
* Brosius, Maria (2006), The Persians: An Introduction, London & New York: Routledge, ISBN 0-415-32089-5.
* Waters, Kenneth H. (1974), "The Reign of Trajan, part VII: Trajanic Wars and Frontiers. The Danube and the East", in Temporini, Hildegard, Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. Principat. II.2, Berlin: Walter de Gruyter, pp. 415–427.

Kategorio:Parta imperio
Kategorio:Eksaj landoj de Azio
Kategorio:Antikvaj imperioj en Azio
Kategorio:Post-Seleŭkidaj ŝtatoj
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en la 3-a jarcento a.K.
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en la 3-a jarcento
Kategorio:224
Domo kaj Turo de Lujanes

eta|maldekstra|Turo de Lujanes.
eta|dekstra|Domo kaj Turo de Lujanes.
La arkitektura komplekso de la **Domo kaj Turo de Lujanes** [luĤAnes], ĉe la Placo Villa de Madrido, Hispanio, estas unu el la plej antikvaj de la urbo. Domo kaj turo datas de diferencaj epoko, tiele ke la turo povas esti datita de komenco de la 15a jarcento, dum la domo de iom poste je fino de tiu sama jarcento. En la unua duono de la 15a jarcento ĝi estis rezidejo de Gonzalo García de Ocaña, grava trezorfunkciulo. En 1450 ĝi estis aĉetita de Pedro de Luján, servisto de la reĝo, por 181.000 maravedoj.

## Karakteroj 
La aro, de mudeĥara stilo (la turo havas pordon kun hufarko en la fasado ĉe la *strato Codo*), konsistas el senjora domego kaj fortika turo finita per tureto. La domo havas neregulan mapon kun centra korto, kaj estis rekonstruita de Juan de Luján en 1494, kaj en ĝi loĝis la familio Lujanes aŭ de San Salvador, ĝis la morto de María de la Peña de Francia Casimira Luján, 4a grafino de Castroponce.

## Notoj 
Kategorio:Monumentoj en Madrido
Porte de Saint-Cloud (pariza metrostacio)

**Porte de Saint-Cloud** [pɔʁt də sɛ̃ klu] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 9, inter stacioj  kaj , en la 16-a arondismento de Parizo.

## Stacio 
La stacio situas en Placo de Porte de Saint-Cloud.

Tiu stacio posedas kvar vojojn. Post ties konstruo ĝi estis la okcidenta finstacio de linio 9 inter 1923 kaj 1934.

Komuta vojo okcidente de la stacio, la «&nbsp;vojo Murat&nbsp;», ebligas aliri la fantoman stacion '''' kaj, transe, la linion 10 sud-okcidente de la «&nbsp;Buklo de Auteuil&nbsp;».

## Interkonektoj 
*  RATP 22 62 72 175 189 289 
*  Sénart Bus 96 Express
*  N12 N61

## Proksime 
* Parc des Princes
* Hospitalo Henri-Dunant
* Liceo Claude-Bernard
* Stade Pierre-de-Coubertin (sportejo)

## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 9 de la metroo de Parizo

Kategorio:Linio 9 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 16-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 1923
Kategorio:1923 en Francio
József Mekis

**József Mekis** [jOĵef mekiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mekis József** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, ferlaboristo.

József Mekis http://www.tortenelmitar.hu/index.php?option=com_content&view=article&id=5099&catid=76:m&Itemid=67&lang=hu naskiĝis la  1910 en Budapeŝto. Li mortis la  1984 en Budapeŝto.

## Biografio 
József Mekis frekventis bazlernejon, poste metilernejon ekde 1924. Li eklaboris en fabriko inter 1926 kaj 1946. En 1932 li aliĝis al sindikato, en 1944 al komunistoj, post la 2-a mondmilito li tuj estis partiestro de la fabriko. Post 1946 li havis signifajn sindikatajn, fabrikajn kaj ŝtatajn postenojn. En la jaroj 1949 kaj 1950 li frekventis unujaran partian lernejon. Inter 1949 kaj 1958 li estis parlamenta deputito. En la jaroj 1955 kaj 1956 li estis vicĉefministro, inter 1957 kaj 1966 subministro pri laboro, poste li pensiuliĝis. En  1948 li ricevis Premion Kossuth.
   
## Fontoj 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ministroj
Kategorio:Hungaraj laboristoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
(15701) 1987 RG1

**(15701) 1987 RG1** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Henri Debehogne
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1987
György Pogácsás

**György Pogácsás** [djordj pogAĉAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pogácsás György** estis hungara politikisto, ministro, agronomo, profesoro.

György Pogácsás http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC11587/12302.htm naskiĝis la  1919 en Hajdúdorog. Li mortis la  1977 en Budapeŝto.

## Biografio 
György Pogácsás akiris agrikulturan diplomon en 1944 en Agrikultura Akademio de Debrecen. Post 2 jaroj li doktoriĝis samloke. Inter 1944-1946 li estis kolegiestro, poste en Universitato de Debrecen katedrestro. En 1946 li aliĝis al la komunistoj. En la sekvaj jaroj li havis diversajn ŝtatajn postenojn. Inter 1954 kaj 1956 li estis ministro pri ŝtataj bienoj. Inter 1957 kaj 1977 ĝismorte li estis katedrestro en Agrikultura Altlernejo de Gödöllő. En 1976 li ricevis premion.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *A mezőgazdaságról gazdasági szakembereknek* (1960)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero , poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ministroj
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Gewerbeverein Arnstadt

La **Pormetiista asocio de Arnstadt** (germane: *Gewerbeverein*) engaĝiĝis dum multaj jardekoj por la interesoj de la metiistoj en Arnstadt.

## Historio 
Unuaj ideoj pri la neceso de fondo de tia asocio venis de Andreas Heinrich August Hatham. Kune kun Ernst John li preparis la fondon kiu okazis en la 8.3.1836. Tiam ankaŭ elektitis ĝiaj estraranoj: Benjamin Busch, Jacob Heinrich Lucas , Friedrich Emmerling, s-ro Sprengpfeil kaj s-ro prof. Thomas.

Mallonge post la fondiĝo la asocio havis jam 138 membrojn (kaj 186 en 1886). Ĝia celo estis subteni la surlokajn metiistojn kaj plibonigi iliajn kondiĉojn kaj produktojn. Regule aranĝitis fakprelegoj, diskutrondoj pri teknikaj novigoj kaj ekspozicioj. Ekde 1847 cirkulitis ankaŭ fakgazetoj faritis eĉ asocia biblioteko. En 1852/53 oni ricevis salonon en la Urbodomo de Arnstadt el kiu oni faris metiistan haleton. En 1855 fonditis ŝparkaso por metiistoj, kiu ankaŭ peris kreditojn, kaj porsubmajstra cirklo plukleriga. 

Longjaraj estroj estis Bernhard Leupold (1853-59 kaj 1862-82) kiel ankaŭ Hugo Jung (1882-1908).

La asocio malfonditis en la 6.1.1934.

## Literaturo 
*Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 271
Andreas Heinrich August Hatham

**Andreas Heinrich August HATHAM** (naskiĝinta la 22-a de junio 1798 en Arnstadt, mortinta samloke la 12-an de decembro 1866) estis germana pedagogo kaj regionhistoriisto.

## Vivo 
Post la lernejo (1820) Hatham studis teologion kaj pedagogikon en Jena deĵoronte kiel privata instruisto kaj edukisto i.a. en Bavario. En 1831 li revenis al la naskiĝurbo kie li fondis privatan klerigejon (verŝajne en sia loĝejo en Erfurter-strato nr 22 - kie estis la libropresejo Otto Böttner). Malgraŭ granda nombro da aliĝintoj tiu ĉi institucio nur mallonge funkciis kaj fermitis jam en 1836. La saman jaron fonditis de Hatham kune kun Ernst John la pormetiista societo *Gewerbeverein*. Tiam li ekestis gvidanto de edifaj preĝadoj en la Hospitalo Sanktaj Georgo kaj Jakobo kaj en la prizono. Krome li estis ĉefa kantisto ĉe Bach-kirko.

Kiel skriblerniganto kaj kopiisto li perlaboris sian vivon ankaŭ: sed regionhistorie plej gravis lia verkista agado. Li verkis la enhave ege interesan libron: *Arnstadt nach seinen gegenwärtigen Verhältnissen und unter Beifügung vieler gechichtlicher Notizen, sowie einer kurzen, getreuen Schilderung seiner Umgebung dargestellt. Ein Hand- und Adressbuch für Einheimische und Fremde* (1841).

Hatham estis la edzo de Albertine Emilie Charlotte (fraŭlina nomo: Baum) el Angelroda.

## Verkoj 
* *Der Thüringer Wald und dessen nächste Umgebung* (sen jaro: planitis 30 kajeroj, fakte aperis nur 8)
* *Schloß und Dorf Elgersburg am Fuße des Thüringer Waldes, mit seiner Wasserheilanstalt und nächsten Umgebung* (Arnstadt: 1841)
* Die Eremitage bei Arnstadt* (Arnstadt: 1843)
* *Der Türken-Sklave, Hans Nicol Fürneisen aus Geschwenda im Fürstenthum Schwarzburg-Sondershausen* (Arnstadt: 1845)
* *Treuer Führer zu den Bewohnern Arnstadts* (Arnstadt: 1849)
* *Die Kirche unserer lieben Frauen zu Arnstadt* (Arnstadt: 1863).

## Literaturo 
* Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt'' (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 282

Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Regionhistoriistoj
Kategorio:Homoj rilataj al Arnstadt
Kategorio:Germanaj verkistoj
Porte d'Auteuil (pariza metrostacio)

'''Porte d'Auteuil''' [pɔʁt d‿otœj] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 10, en la 16-a arondismento de Parizo.

## Stacio 
La stacio estis malfermita en 1913.

La stacio situas en Placo de la Porte-d'Auteuil, ornamita de fontano.

Stacio ''Porte d'Auteuil'' estis antaŭe finstacio, en la buklo de linio 10.

## Interkonektoj 
*  RATP 32 52 123 241 

## Proksime 
* Stade Roland-Garros (tenis-ludejo)
* Parc des Princes
* Stade Jean-Bouin (stadiono)
* Jardin des serres d'Auteuil (ĝardeno)
* Hippodrome d'Auteuil (ĉeval-kurejo)
* Bosko de Boulogne

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 10 de la metroo de Parizo

Kategorio:Linio 10 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 16-a arondismento de Parizo
Enikő Hegedüs

**Enikő HEGEDŰS** [hegedyŝ] rumania hungara arthistoriistino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 28-an de septembro 1970.

## Kariero
Enikő Hegedűs akiris diplomon pri arthistorio en ELTE de Budapeŝto en 1997. Ŝi laboris en Kluĵo, en Budapeŝto.
De novembro 2008 ŝi estas arthistoriistino de Romkatolika Arkiepiskopejo de Alba Iulia. En tiu ĉi sia kvalito ŝi organizis kaj prezentis la ekspozicion okaze de Miljardatreveno de Episkopejo de Alba Julia en 2009. En la lastaj jarojn ŝi prezentis preĝejojn, malfermis ekspoziciojn, recenzis librojn. Ŝia esplorkampo estas la romkatolikaj ekleziaj relikvoj.

## Distingoj, premioj
*2013 - Premio arthistoria George Oprescu de Rumana Scienca Akademio.

## Fonto
*Kariertabelo

## Eksteraj ligiloj
*Pri la miljara ekspozicio 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj arthistoriistoj
László Piros

**László Piros** [lAslO piroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Piros László** estis hungara politikisto, ministro, parlamentano, buĉisto, oficiro.

László Piros http://www.ogyk.hu/e-konyvt/mpgy/alm/almanach_1947-49/1947_ngy_a_t324.htm naskiĝis la  1917 en Újkígyós. Li mortis la  2006 en Szeged.

## Biografio 
László Piros frekventis bazlernejon, poste metilernejon inter 1930 kaj 1934 en Orosháza. Kiel buĉisto li laboris ĉefe en Budapeŝto. Dum la  2-a mondmilito li estis soldato, fine militkaptito en Voroneĵ en 1943. En Kievo li frekventis kurson pri partizanoj. En la frua 1945 li hejmenvenis al Debrecen, poste li ricevis ŝtatajn, sindikatajn, defendajn kaj partiajn postenojn. Inter 1945 kaj 1957 li estis parlamenta deputito. En 1953 li estis subministro pri enlandaj aferoj, en la sekva jaro jam ministro. Post falo de Hungara revolucio de 1956 János Kádár ordonis al li, ke li foriru al Sovetunio. En 1948 li rajtis hejmenveni, kie li gvidis uzinon pri salamoj. En 1977 li pensiuliĝis.
Li edziĝis en 1941, poste li havis 3 gefilojn. Li ricevis 6 premiojn inter 1947-1977.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Ministroj pri internaj aferoj de Hungario‎
Kategorio:Hungaraj laboristoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Porte de Champerret (pariza metrostacio)

**Porte de Champerret** [pɔʁt də ʃɑ̃pɛʁɛ] estas stacio de la Metroo de Parizo, sur linio 3, situanta en la 17-a arondismento de Parizo. 

## Stacio 
Tiu stacio sur linio 3 ŝuldas sian nomon al malnova pordo de fortifikaĵo de vilaĝo Champerret; tiu vilaĝo havas la nomon de S-ro Perret kaj la pordo situis sur la kampo (*champ*) de lia bieno.

Ĝi antaŭe estis la okcidenta finstacio de linio 3. fakte, ĝi enhavas du duon-staciojn (unu en direkto al '** en Levallois-Perret, la alia en direkto al **' en Bagnolet) konsistantajn el insula kajo kun du vojoj.

## Interkonektoj 
Busstacio apud la stacio estas finhaltejo de pluraj buslinioj.
*  RATP 84 92 93 163 164 165
*  N16 N52
*   ''''

## Proksime 
* Espace Champerret (kongresejo, kunvenejo)
* Preĝejo Sainte-Odile

## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 3 de la metroo de Parizo
* Porte de Champerret (Tramtransporto en Parizo)

Kategorio:Linio 3 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 17-a arondismento de Parizo
Preĝejo Johano Nepomuka (Mátranovák)

**Preĝejo de Sankta Johano Nepomuka** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en vilaĝo Mátranovák.

## Historio 
En Mátranovák la unua kirko estis menciita en 1710. La paroĥo fondiĝis en 1797. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1798 kaj 1800. La predikejo estis farita en 1832. Orgeno alvenis en 1907.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola sur montetopinto. Ĝi havas unusolan kvadratan turon kun bulba pinto en centro de la fasado. Ĉe piedo de la turo la enirejo troviĝas. La sanktejo estas pli mallarĝa ol la navo, okangula kaj aliĝas al la navo kun 3 anguloj. Ankaŭ sakristio aliĝas al la sanktejo, kiun kovras duonkupolo. Interne post la enirejo galerio altiĝas.

Kermeso okazas en la 16-an de majo.

## Fontoj 
* hungare kun 3 fotoj
* hungare
* hungare kun multe da fotoj

Matranovák
Matranovák
Márton Albert Homonnai

**Márton ALBERT HOMONNAI** rumania hungara arkitekto. Li naskiĝis la 8-an de julio 1948 en Chileni.
## Kariero
Márton Albert Homonnai diplomitiĝis en Arkitektura Tekniklernejo de Târgu Mureș en 1970, pli poste akiris diplomon de inĝeniero pri artmonumntdefendo en 1996 en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Li laboris kiel projektanto en Sfântu Gheorghe, poste en Miercurea Ciuc. De 1990 li estas kunulposedanto de Contur Kft. de Miercurea Ciuc. Li faris plurajn aranĝadajn kaj arkitekturajn projektojn. li estas la projektanto de la  preĝejo Sankta Aŭgustino de Miercurea Ciuc, kiu estis konsekrita en 2009.  

## Libro
**Épített örökség és modernizáció*, (Konstruita heredaĵo kaj moderniĝo),Pallas-Akadémia Könyvkiadó, 2009.

## Fontoj
*Retejo de la eldonejo 
*Erdélyi magyar ki kicsoda, 2010.
## Eksteraj ligiloj
*Artikolo pri la konsekrado de la preĝejo Sankta Aŭgustino

Kategorio:Rumanujaj hungaraj arkitektoj
Adalbert Liebus

**Adalbert LIEBUS** (naskiĝis la 3-an de junio 1876 en Lengyeltóti, Hungario – mortis la 1-an de novembro 1945 en Prago) estis ĉeĥoslovaka germanlingva paleontologo kaj geologo, profesoro, ankaŭ esperantisto.

Li studis en la germana universitato en Prago, fariĝis asistanto de profesoro Gustav Karl Laube, nelonge li laboris en regna geologia instituto en Vieno kaj daŭrigis en gimnazio en Prago. En 1912 li habilitiĝis en la germana universitato en Prago, en 1923 li estis nomumita eksterordinara profesoro kaj en 1929 titulara profesoro de palentologio. Li estis ekstera kunlaboranto de la Ŝtata Geologia Instituto en Prago.

Li okupiĝis pri fosilioj, postlasis vicon da verkoj pri tiu temo. Li ankaŭ kompilis bibliografion de geologia-paleontologia literaturo en la ĉeĥaj landoj inter 1929-1943.

Kiel esperantisto li verkis por la gazeto de ĉeĥoslovakaj germanaj esperantistoj Marto rakontojn pri praepoko.

## Verkoj en Esperanto 
* '''Sorto de l' homaro** Esperanto-Biblioteko de Marto. N-ro 6. Eldonejo Marto,
Haida, (Marto, 1/1923, p. 2-3, 2/1923, p. 14-16, 3/1923, p. 25-26)
* **La pozicio de l'homaro en la naturo'* (Marto, 1/1929, p. 1-2, 2/1929, p. 10-11)
### Recenzoj
Pri *Sorto de l' homaro*

## Verkoj en la germana 
* **Beiträge zur Kenntnis der Wirbeltier-fauna des böhmischen Quartärs**
* ** Bibliographia Foraminiferum recentium et fossilium**
* ** Das erste Aufreten des Menschen auf der Erdoberfläche**
* ** Die fossilen Foraminiferen**
* ** Die fosilen Wirbeltierreste der palaeolitischen Station in Krumau**
* ** Kritische Uebersicht der Mikrofauna des Burdigals vom Jaklowetz bei Mährisch-Ostrau**
* ** Neue Schildkrötenreste aus den tertiären Süsswassertonen von Preschen bei Bilin in Böhmen**
* ** Zur Altersfrage der Flyschbildungen im nordöstlichen Mähren**
* ** Geologische Wanderungen in der Umgebung von Prag**

kaj aliaj.

## Fontoj 
* Geologiaj mapoj de Eŭropo – aŭtoroj
* Cusman Foundation 
* **Vlastislav Zázvorka: **20 let od smrti prof. dr. Adalberta Liebuse** (20 jaroj post la morto de prof. d-ro Adalbert Liebus, gazeto de Nacia Muzeo en Prago, 1965, 2/1964, p. 112)
* Bulteno de Esperantista Klubo en Brno 5/1965 alportis informon, ke esperantisto-paleontologo dr. Zázvorka verkis artikolon pri alia paleontologo-esperantisto Adalbert Liebus en la gazeto de Nacia Muzeo.
* Josef Kavka: **V. Zázvorka: 75*' (Scienca revuo, vol. 29/1978, n-ro 2/130, p. 87-88) - en la artikolo la aŭtoro informas pri amikeco de la du paleontologoj-esperantistoj, Liebus kaj Zázvorka

Kategorio:Geologio
Kategorio:Paleontologio
Kategorio:Aŭstraj esperantistoj
Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Porte de Clichy (pariza metrostacio)

**Porte de Clichy** [pɔʁt də kliʃi] estas stacio sur linio 13 de la Metroo de Parizo situanta en la 17-a arondismento de Parizo en Porte de Clichy, sur la Bulvardoj de Marŝaloj.

## Stacio 
La stacio estis malfermita la , kiel finstacio de unu el la branĉoj de linio B Nord-Sud (nuna linio 13).

La stacio estis malfermita la  sur linio 14.

Porte de Clichy Métro RER 2021 02.jpg|Enirejo
Porte de Clichy Métro RER 2021 04.jpg|Vestiblo
Porte de Clichy ligne 14 2021 06.jpg|Nomplato kun aldona nomo
Metro de Paris - Ligne 13 - Porte de Clichy 01.jpg|Stacio *Porte de Clichy* sur linio 13

## Interkonektoj 
*   '**
*   **'
*  RATP 28 54 74 163 173
*  N15 N51

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 13 de la metroo de Parizo
* Linio 14 de la metroo de Parizo
* Kronologio de la Metroo de Parizo
* Grand Paris Express
* Porte de Clichy (stacidomo)
* Porte de Clichy (Tramtransporto en Parizo)

## Eksteraj ligiloj 
* Grand Paris Express - Porte de Clichy

Kategorio:Stacioj de Grand Paris Express
Kategorio:Linio 13 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 14 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 17-a arondismento de Parizo
Kastelo Dorfheim

**Kastelo Dorfheim** troviĝas ĉe la okcidenta rando de la urbo Saalfelden.

## Historio 
La originoj de la kastelo ne klaras. La unua endokumenta mencio estis en 1331 kaj tie ĉi aperis la dinastio de la Hunt-oj, Bastard-oj ( de altrangaj nobeloj) kaj de la *Grafoj de Plain* kiuj posedis - almenaŭ ekde 1369 - la kastelon kaj faris ĝin rezidejo.

Josef Hunt alikonstruigis la kastelon profunde en la 1601-a jaro. Li restis sen vira ido tial ke la tuto venis en la posedon de lia filino Maria Jakobe (kune kun Kastelo Rettenwörth, kiu hodiaŭ nomiĝis Lackenschlößl). Ties edzo Johann Albert von Savioli el Rovereto aĉetis la kastelon.

La Savioli-oj malriĉiĝis kaj devis vendi ĝin en 1660 al la familio Stadlmayr el Feldkirchen in Kärnten. Ambaŭ kastelojn heredis la nevino de la lasta Stadlmayer-ano; ŝi estis la edzino de Friedrich Ignaz Lürzer von Zechenttal. La Lürzer-oj restis ĝis 1860 posedantoj kun legomĝardeno, fruktoĝardeno kaj 2 fiŝlagetoj. Dum tiu ĉi tempo, Kastelo Dorfheim estis sidejo de la landa tribunalo (1811-15) pro ke la juĝejo en la urbocentro forbrulis dum la granda incendio de 1811. Ekde 1843 ĝi gastigis administradejon pri konstruado.

En 1901 la kastelo kvazaŭ tute forbrulis. Martin Hartl akiris la ruinon en 1912, renkonstruigis ĝin kaj ŝanĝis ĝin en farmbienon lupreneblan kaj loĝdomon. Teretaĝe troviĝas nun la restoracio *Schloß-Stüberl*.

Vizitado de la kastelo eblas nur de ekstere.

## Literaturo 
Siebmacher, Johann: Johann Siebmachers Wappen-Buch. Band 28. *Die Wappen des Adels in Salzburg, Steiermark und Tirol. * Faksimile-Nachdruck der Ausgabe Nürnberg 1701-1806. München: Battenberg.

## Eksteraj ligiloj 
* Pri la kastelo sur tutnacia porburga retpaĝaro
* Informoj sur oficiala landa retpaĝaro pri kulturaĵoj. 
* Hejmpaĝo de la restoracio ene de la kastelo.

Dorfheim
Saalfelden
Aprilo de 2015

Jen **listo de okazaĵoj en aprilo 2015**:
* 2-an de aprilo : Almenaŭ 147 mortoj okaze de terorisma atenco fare de la somalia bando Al Ŝabab kontraŭ universitata kolegio en Garissa, Kenjo.
* 3-an de aprilo : Interkonsento inter Usono kaj Irano pri la nuklea produktado de tiu lasta lando
* 9-an de aprilo : La Parlamento de Ukrainio aprobis leĝon per kiu oni malpermesis la komunismajn simbolojn kiaj la rikoltilo kaj martelo kaj tiujn naziajn
* 10-an de aprilo :
** En suda Maroko okazis 40 mortoj (ĉefe infanoj) kaze de busakcidento.
** Komenciĝis en Panamo okaze de tutamerika pintokunveno historia altinivela intertrakto inter Usono kaj Kubo post jardekoj de apartigo
* 13-an de aprilo : 
** Prezidenta balotado en Sudano
** Mortis la verkisto el Germanio Günter Grass.
** Mortis la verkisto el Urugvajo Eduardo Galeano.
* 16-an de aprilo : En Hispanio estis arestita, poste tuj liberigita kaj priserĉata Rodrigo Rato, eksministro kaj eksdirektoro de la Internacia Monunua Fonduso, pro deliktoj de alproprigo de kapitaloj kaj fiska fraŭdo
* 18-an de aprilo : 
** Tajdo de atako fare de zuluoj kontraŭ negocoj da enmigrintoj okazigas centojn da forpeloj de eksterlandanoj el Sudafriko
** Atenco en Ĝalalabado, Afganio, okazigas 34 mortojn kaj centon da vunditoj.
* 19-an de aprilo : 
** Parlamenta balotado en Finnlando
** Ĉirkaŭ 700 elmigrintoj mortintaj sur vrako naviganta el Libio al Italio
* 24-an de aprilo : 100-a datreveno de Armena genocido
* 25-an de aprilo : Tertremo en Nepalo okazigas pli ol 7 000 mortojn kaj detruas grandan parton de la historia heredaĵo ĉefe en la valo de Katmanduo.

04
Kategorio:Aprilo laŭ jaroj
Urbodomo de Bruselo

150ra|eta|Nokta vido.

La **Urbodomo de Bruselo** (, ) estas mezepoka konstruaĵo, de gotika arkitekturo, situanta en la Granda Placo, en la urbo Bruselo, (Belgio). Ĝi konstituas la nura mezepoka restaĵo de la Granda Placo kaj estas konsiderata majstroverko de la civila gotika arkitekturo kaj pli partikulare de la brabanta gotiko.

## Historio 
La Urbodomo estas konstituata de du partoj laŭstile tre diferencaj:
* La Urbodomo mem de **gotika stilo** konstruita ĉe la 15a jarcento laŭlonge de la Granda Placo (kun angulo laŭlonge de la strato Charles Buls);
* Kroma etendo de **klasikisma baroka stilo** konstruita ĉe la 18a jarcento, formita de tri flankoj disponitaj kiel U malantaŭ la gotika konstruaĵo, laŭlonge de la stratoj Amigo, Tête d'or kaj Charles Buls.

eta|centre|300ra|Le timpano de la portalo, kun, de maldekstro dekstren, la sanktuloj Sankta Sebastiano, Sankta Kristoforo, Sankta Mikaelo, Sankta Georgo kaj Sankta Géry

## Eksteraj ligiloj 
* Urbodomo de Bruselo - trabel.com
* Urbodomo de Bruselo - Belgiumview

Kategorio:Gotikaj konstruaĵoj en Belgio
Kategorio:Konstruaĵoj en Bruselo
Kategorio:Vizitindaĵoj en Bruselo
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1450-1459
Kategorio:Aperis en 1455