open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Libro de Miĥa

**Miĥa** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.

## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: מיכה
* en la greka Septuaginto (LXX): ΜΙΧΑΙΑΣ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Michæ*

Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi entenas vortojn de la profeto Miĥa.

## Enhavo kaj strukturo 
Jen ebla dispozicio: 
* Titolo (Miĥ 1,1)
* Minacaj paroladoj (Miĥ 1,2 - 3,12)
* Sanktaj promesoj (Miĥ 4 - 5)
* Pluaj minacaj paroladoj (Miĥ 6,1 - 7,7)
* Novaj sanktaj promesoj (Miĥ 7,8-20)

## Notoj 
Miĥa
Miĥa
Libro de Ĥabakuk

**Ĥabakuk** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.
## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: חבקוק
* en la greka Septuaginto (LXX): ΑΜΒΑΚΟΥΜ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Habacuc*

Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi prezentas parolojn de la profeto Ĥabakuk.

## Enhavo kaj strukturo 
Jen ebla dispozicio: 
* Titolo (Ĥab 1,1)
* Dialogo kun Dio (Ĥab 1,2 - 2,5)
* Ve-paroloj (Ĥab 2,6-20)
* Preĝo de Ĥabakuk (Ĥab 3)

## Notoj 
Ĥabakuk
Ĥabakuk
Kostroma provinco

|-
| align=center colspan=2 style="border-bottom: 1px #aaa solid; border-top: 1px #aaa solid;" | Kostroma provinco sur la mapo de Rusio
|-
| **Ĉefurbo**
| Kostroma
|-
| **Areo**
| 60 100 km²
|-
| **Loĝantaro** (2002)&nbsp;– entute &nbsp;– **denseco**
| 736 64112,3 / km²
|-
| **Federacia distrikto**
| Centra Federacia distrikto
|-
| **Oficiala lingvo**
| style="border-bottom: 1px #aaa solid;" |rusa
|-
| **Guberniestro**
| 
|-
| Tempozono&nbsp;– somere || UTC+ 3UTC+4
|-
| Fondita || 1944
|-
| Retejo || http://kos-obl.kmtn.ru/(http://kos-obl.kmtn.ru/) 
|-
|}
**Kostroma provinco** estas provinco en eŭropa parto de Rusio nord-oriente de Moskvo. Ĝi limiĝas norde al Vologda provinco. oriente al Kirova provinco, sud-oriente al Niĵnij-Novgoroda provinco, sude al Ivanova provinco kaj okcidente al Jaroslavla provinco. Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Nacia kontingento 
Tie estas demonstrataj naciaj kun kvanto de loĝantoj pli ol 1000 homoj

## Loĝlokoj 
|}

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Libro de Jona

**Jona** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.
## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: יונה
* en la greka Septuaginto (LXX): ΙΩΝΑΣ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Ionæ*

Ĝi nomiĝas tia, ĉar la profeto Jona ludas la ĉefan rolon en tiu ĉi novelo.

## Enhavo kaj strukturo 
Jen ebla dispozicio: 
* La vokiĝo de Jona (Jon 1,1-2)
* La forkurado de Jona (Jon 1,3-16)
* La savado de Jona (Jon 2)
* Jona en Nineve (Jon 3)
* La riproĉa admono (Jon 4)

Konataj bildoj estas:
* Jona dormanta en la interno de la ŝipo dum la ventego
* Jona preĝanta en la interno de la fiŝo
* Homoj kaj brutoj de Nineve pentantaj en sakaĵo kaj cindro
* Jona sidanta sub la hedero

## Notoj 
Jona
Jona
Botumirim

''''* (oficiale ) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono *Norte de Minas* (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono *Grão Mogol''. Laŭ la stato de  en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Minas-Ĝerajso	

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Municipoj de Minas-Ĝerajso
Ariadna Gil

**Ariadna GIL I GINER** (naskiĝinta en Barcelono je la 23-a de januaro 1969) estas kataluna aktorino.

Ŝi unue aktoris en filmo de Bigas Luna de 1986, *"Lola"*. Post 4 filmoj en kataluna lingvo, ŝi partoprenis sukcesan en Hispanio filmon de Emilio Martínez Lázaro, *"Amo tu cama rica"*, en 1991.

Inter 1993 kaj 2007, ŝi estis aktorino en pli ol 31 filmoj, kiel *"Libertarias"*, de Vicente Aranda; *"El laberinto del fauno"*, de Guillermo del Toro aŭ *"Soldados de Salamina"* de sia koramiko David Trueba.

## Filmografio 
## Premioj 
* 1992: Premio Ondas por plej bona aktorino, "Amo tu cama rica"
* 1992: Premio de la Festivalo de Peñíscola por plej bona aktorino, "Amo tu cama rica"
* 1993: Premio Goya por plej bona aktorino, "Belle Époque"

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Hispanaj aktoroj
Kategorio:Virinoj
Libro de Naĥum

**Naĥum** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.
## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: נחום
* en la greka Septuaginto (LXX): ΝΑΟΥΜ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Nahum*

Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi prezentas vortojn de la profeto Naĥum.

## Enhavo kaj strukturo 
Jen ebla dispozicio: 
* Titolo (Naĥ 1,1)
* Dio - forta per graco kaj juĝo (Naĥ 1,2-8)
* La juĝo kontraŭ Nineve (Naĥ 1,9 - 3,19)

## Notoj 
Naĥum
Naĥum
Libro de Obadja

**Obadja** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.
## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: עבדיה
* en la greka Septuaginto (LXX): ΑΒΔΙΟΥ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Abdiæ*

Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi prezentas vizion de la profeto Obadja.

## Enhavo kaj strukturo 
La malgranda libro konsistas el nur unu ĉapitro. Jen ebla dispozicio: 
* Titolo (Oba 1a)
* La juĝo super Edom (Oba 1b-15)
* La juĝo super la aliaj nacioj (Oba 16)
* Savo por Izrael (Oba 17-21)

## Notoj 
Obadja
Obadja
Halberstadt

**Halberstadt** estas la administra centro de la distrikto Harco en la germana federacia lando Saksio-Anhalto. Fine de  la urbo havis  loĝantojn - sekve ĝi estas la kvina plej granda urbo de Saksio-Anhalto. Ĝi situas ĉirkaŭ 20&nbsp;km nordoriente de la montaro Harco ĉe la rivereto *Holtemme*. Norde de la urbo etendiĝas la montetaro Huy, sude la montetaroj *Spiegelsberge*, *Thekenberge* kaj *Klusberge*.

Jam en 872 Halberstadt estis episkopa sidejo, urbajn rajtojn ĝi ricevis en 1108. En 1387 la urbo aliĝas al la komerca ligo Hanso. En 1681/82 pro la terura pesto mortis 2197 homoj. Ĉ. 1750 la poeto Johann Wilhelm Ludwig Gleim faris sian domon komunikada centro de la germana klerismo.

En 1938 la tre forta juda komunumo de la urbo estis devigata de la nazioj, mem detrui sian sinagogon en Bakenstrato. Tiu en 1712 en baroka stilo konstruita sinagogo, donacita de la kortega judo *Berend Lehmann*, siatempe estis unu el la plej belaj en Eŭropo.

La 8-an de aprilo 1945 pli ol 80% de la urbokerno estis detruita fare de anglaj/usonaj bombaviadiloj.

La rekonstruo de la urbocentro finiĝis nur en 1998.

## Vidindaĵoj 
* La **historia ensemblo Katedrala placo** kun la katedralo (en ĝi la fama katedrala trezoro) je la orienta flanko kaj la **Preĝejo Nia kara Sinjorino** je la okcidenta flanko
* La **historia malnovurbo** kun kelkaj post la milito restintaj domoj en malsuprasaksia trabfaka stilo
* La **urbodomo**, novkonstruita kun rekonstruitaj partoj de la malnova fasado kaj kun rolando
* La **Gleim-domo**, muzeo pri la germana klerismo
* **Heineanum**, unu el la plej grandaj ornitologiaj muzeoj en Germanio
* La **Berend-Lehmann-Muzeo** pri judaj historio kaj kulturo
* La **Klaus-sinagogo**, nun enhavanta la **Moses-Mendelssohn-Akademion**
* La **Schraube-Muzeo** pri burĝa loĝkulturo de la 19-a jc.

Dosiero:Alt Halberstadt Stelzfuß um 1900.jpg|pentraĵo de la trabfaka domo "Stelzfuss" en la malnova Halberstadt, ĉirkaŭ 1900
Dosiero:Liebfrauenkirche_Halberstadt.jpg|la preĝejo "Kara Sinjorino"
Dosiero:Halberstadt_Rathaus_Roland_Martinikirche.jpg|la urbodomo kun la rolando
Dosiero:Halberstadt_Martinikirche.jpg|la katedrala placo

## Famuloj 
* Alberto el Halberstadt (ĉ. 1180 - post 1251), mezaltgermanlingva pedagogo kaj verkisto, tradukisto kaj lernejestro
* Johann Melchior Goeze (1717-1786), teologo
* Georg Fleischhauer (n. 1988), bobisto

## Partneraj urboj 
*  Wolfsburg en Malsupra Saksio (Germanio)
*  Nachod en Ĉeĥio
*  Banská Bystrica en Slovakio
*  Villars en Francio

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Halberstadt

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de Halberstadt (, ,  kaj )
* Moses-Mendelssohn-Akademio Halberstadt 
* Berend-Lehmann-Muzeo pri judaj historio kaj kulturo 


Kategorio:Distrikto Harco
Kategorio:Urboj de Saksio-Anhalto
Kategorio:Iamaj eksterdistriktaj urboj de Saksio-Anhalto
Kategorio:Hansourboj
Libro de Amos

**Amos** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.
## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: עמוס
* en la greka Septuaginto (LXX): ΑΜΩΣ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Amos*

Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi entenas vortojn de la profeto Amos.

## Enhavo kaj strukturo 
Jen ebla dispozicio: 
* Titolo (Amo 1,1)
* La juĝo super la nacioj (Amo 1,2 - 2,16)
* Akuzo kontraŭ la eminentuloj (Amo 3 - 6)
* Vizioj, biografia noto (Amo 7,1 - 9,6)
* Juĝo kaj savo (Amo 9,7-15)

## Notoj 
Amos
Amos
Libro de Joel

**Joel** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.
## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: יואל
* en la greka Septuaginto (LXX): ΙΩΗΛ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Ioel*

Ĝi nomiĝas tia, ĉar ĝi prezentas vortojn de la profeto Joel.

## Enhavo kaj strukturo 
Jen ebla dispozicio: 
* Titolo (Joe 1,1)
* Pentofaro pro la akridoj (Joe 1,2 - 2,27)
* La venonta savo (Joe 3 - 4)

## Notoj 
Joel
Joel
Jacobus de Kerle

**Jacobus de Kerle**, 1531 aŭ 1532 ĝis 7-a de januaro 1591, estis franc-flandra komponisto.

Ekde 1555 li vivis en Italio kaj laboris en preĝejo en Orvieto; ekde 1562 li deĵoris ĉe la arkiepiskopo de Aŭgsburgo en Romo dum la koncilio de Triento. Li estis aktiva en Ypres ekde 1565 ĝis 1567, kaj poste transprenis la ĥoron de la katedralo de Aŭgsburgo, tiam li transloĝiĝis 1575 en benediktanan abatejon en Kempten. Refoje li revenis al Flandrio: kiel kantoro de Cambrai en 1579, sed en 1582 li revenis al Germanio kiel ĥordirektisto en Kolonjo; pli malfrue en tiu jaro li transprenis sian lastan postenon en Prague. Liaj publikataj verkoj ampleksas 8 eldonojn de motetoj, vespromuzikojn kaj volumon da mesoj. Liaj pecoj en nekomplika, lirika Palestrina-stilo eble konvinkis la patroj de la Koncilio de Trento pri tio, ne forpeli polifonian muzikon el la eklezio.

Kerle, Jacobus de
Kerle, Jacobus de
Kerle, Jacobus de
Javier Fesser

**Javier FESSER** (Madrido, 1964) estas hispana reĝisoro kaj diskonigisto.

Li studis komunikadon en Universidad Complutense de Madrid. Lia frato Guillermo Fesser estas fama ĵurnalisto. Li kreis Línea Films en 1986.

## Filmaro 
* *Campeones* (2018).
* *17 años juntos* (2017), mallonga filmo
* *Tu otro cumple* (2016), mallonga filmo
* *Servicio técnico* (2016), mallonga filmo
* *Bienvenidos* (2015), mallonga filmo
* *Mortadelo y Filemón contra Jimmy el Cachondo* (2014)
* *Al final todos mueren* (2013)
* *Camino* (2008)
* *Cándida* (2006), kiel scenaristo.
* *Binta y la gran idea* (2004)
* *La gran aventura de Mortadelo y Filemón* (2003)
* *El milagro de P. Tinto* (1998)
* *El secdleto de la tlompeta* (1995), mallonga filmo
* *Aquel ritmillo* (1995), mallonga filmo

## Premioj 
* Goja-premioj.
** al plej bona filmo 2019 pro *Campeones*
** al plej bona scenaro 2014 kaj plej bona animacia filmo pro *Mortadelo y Filemón contra Jimmy el Cachondo*
** al plej bona filmo, plej bona reĝisoro kaj plej bona scenaro pro *Camino* (2009)
** al plej bona novula reĝisoro 1998 pro *El milagro de P. Tinto* (kandidato)
** al plej bona mallonga filmo 1994 pro *Aquel ritmillo*
* Oskar-premio je plej bona animacia filmo: kandidato en 2007 pro *Binta y la gran idea*.

## Ligiloj 
Javier Fesser en imdb.com

Kategorio:Hispanaj reĝisoroj
David Fromkin

**David Fromkin** estas grava aŭtoro, juristo, kaj historiisto, plej konata pro lia definitiva raporto de la moderna mezoriento, *A Peace to End All Peace* (1989), en kiu li rakontas la ŝlosilan rolon de la eŭropa politiko rilate la mezorienton inter 1914 kaj 1922.  

Fromkin verkis sep librojn, el kiuj plej gravas tiu de 2004, ''Europe's Last Summer: Who Started The Great War in 1914?*

Li studis en la Universitato de Ĉikago, li estas universitata profesoro, profesoro pri historio, internaciaj rilatoj, kaj juro ĉe la Boston University.

## Elektitaj verkoj 
**The Question of Government: An Inquiry into the Breakdown of Modern Political Systems* (1975)
**The Independence of Nations* (1981)
**A Peace to End All Peace: Creating the Modern Middle East 1914-1922* (1989) ISBN 0-8050-0857-8, ISBN 0-8050-6884-8 (paperback)
**In the Time of the Americans: FDR, Truman, Eisenhower, Marhsall, MacArthur, The Generation that Changed America's Role in the World* (1995) ISBN 0-394-58901-7, ISBN 0-679-76728-2 (paperback)
**Europe's Last Summer: Who started the Great War in 1914?'' (2004) ISBN 0-375-41156-9, ISBN 0-375-72575-X (paperback)

## Eksteraj ligiloj 
* Boston University faculty: David Fromkin 

Kategorio:Mezorientaj studoj
Kategorio:Usonaj historiistoj
Distrikto Diepholz

La **distrikto Diepholz**  (germane *Landkreis Diepholz*, platgermane *Landkreis Diepholt*) situas en la federacia lando Malsupra Saksio, en la nordokcidento de Germanio. Administra centro estas la samnoma urbo Diepholz.

La distrikto havas areon de 1 987 km², kaj fine de  ĝi havis  loĝantojn. En 2005 ĝi estis fondomembro de la metropola regiono Bremeno-Oldenburgo.

La lagon *Dümmer* plej sudokcidente, ĉe kiu dum la vintro 1978/1979 okazis la Internacia Seminario de Germana Esperanto-Junularo, ĝi dividas kun la najbara distrikto Vechta.

## Administra disdivido 
(Nombroj de loĝantoj fine de )

**Komunumoj**&nbsp;(indiko, se temas pri urbo):

400px|eta|

**Komunumaroj** kun membraj komunumoj:

 administra centro

La eksa komunumo Engeln la 1-an de novembro 2011 iĝis parto de la komunumo Bruchhausen-Vilsen.

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retaj paĝoj de la distrikto, germanlingvaj
* paĝoj de la regiono "lago Dümmer", germanlingvaj


Kategorio:Distriktoj de Malsupra Saksio
Bagneux (Hauts-de-Seine)

**Bagneux** - prononco laŭ sistemo IFA [],  - estas franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Hauts-de-Seine - prononco laŭ sistemo IFA [] - kaj en la regiono Francilio - france *Île-de-France* [iːl dəˈfʁɑ̃s], laŭvorte "insulo de Francio") aŭ Pariza Regiono. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Antony kaj al la kantono ''*. La teritorio havas komunan limon kun . 

La loĝantojn de Bagneux oni kutime nomigas la *balnéolais* aŭ *balnéolaises''.

## Geografio 
La komunumo situas nordoriente de la departemento, je la landlimo kun Val-de-Marne.

eta|maldekstra|300ra|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Historio 
Tien ofte ĉasadis la franca reĝo Ludoviko la 14-a je la 17-a jarcento.

En februaro 2006 okazis la fama afero de la "barbara gangsteraro", rabistoj kiuj torturis kaj murdis sian kaptiton.

## Vidindaĵoj 
* La pariza tombejo de Bagneux entenas plurajn famajn tombojn.
* Preĝejo Saint-Hermeland (13-a jarcento)
* Kastelo de la grafo Beugnot, kiu cetere apartenis al la kardinalo Richelieu.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Hauts-de-Seine
* Listo de urboj de Francio
* Parizo
* Bagneux - Lucie Aubrac (pariza metrostacio)
* Barbara (pariza metrostacio)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Komunumoj de Hauts-de-Seine
Kategorio:Komunumoj de Francilio priservataj de metroo
Kategorio:Urboj de Francio
François Furet

**François FURET** (27-a de marto 1927 en Parizo; 12-a de julio 1997 en Toulouse) estis franca historiisto.

## Vivo 
Pro malsaniĝo je tuberkulozo en 1950, François Furet interrompis sian studadon kaj venis en sanatorion. Li estis 1954–1955 instruisto en gimnazio de Compiègne, 1955–1956 en gimnazio de Fontainebleau. Pli poste li dediĉis sin en Centre national de la recherche scientifique al esplorlaboroj pri la Franca revolucio. Ekde 1960, li estis profesoro (Directeur d'Études) en EHESS, kies prezidanto estis li inter 1977 kaj 1985. Poste li gvidis la Instituton Raymond Aron ĉe EHESS. Ekde 1985, li estis samtempe ankaŭ profesoro en la Universitato de Ĉikago. Li estis Doktor h.c. de universitatoj de Tel Aviv kaj Harvard same membro de la American Academy of Arts and Sciences (usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj) kaj de la American Philosophical Society (Usona Filozofia Asocio). Li estis kavaliro de la honorlegio. Oni elektis lin la 20-an de marto 1997 membro de la Franca Akademio, sed ties transprenon malebligis lia abrupta morto, la 12-an de julio 1997 en  Toulouse, pro sporta akcidento.

## Esploroj de la franca revolucio 
Unu el la plej gravaj verkoj de Furet estas la kun Denis Richet verkita Historio de la franca revolucio. Laŭ lia vidpunkto, la revolucio "elreliĝis" jam ĉe sieĝo de Bastille.

## Meritoj 
*1990 Prix Tocqueville pro la tuta verkaro
*1996 Eŭropa Premio pri socialsciencoj,
*1996 Hannah-Arendt-premio
*1996 la verko *Fino de la iluzioj* la premiojn: le prix Chateaubriand kaj le prix Gobert de l'Académie française.

## Verkoj 
* *Das Ende der Illusion. Kommunismus im 20. Jahrhundert* (1995), München 1996, ISBN 3-492-03507-8

Kategorio:Francaj historiistoj
Kategorio:Francaj kontraŭkomunistoj
Kategorio:Francaj komunistoj
Kategorio:Francaj verkistoj

Kategorio:Historiistoj de la Franca revolucio‎
Kategorio:Kavaliroj de la Honora Legio
Kategorio:Lernintoj de liceo Janson-de-Sailly
Daily Express

***Daily Express*** estas bulvara taggazeto, aperanta en Londono. Ĝiaj paĝoj estas normalformataj (tradiciaj), rilate al aliaj bulvaraj gazetoj kun pli malgranda paĝformato.

Ĝi estis fondita en 1900 kaj ekde tiam provas akiri larĝan legantaron. Ĝi daŭre konkuras kun aliaj bulvaraj eldonaĵoj. La gazeto emfaze verkas pri internaciaj eventoj. Ĝia dummilita raportisto la usona Percival Phillips ricevis eĉ kavaliran titolon.

Daily Express hodiaŭ fervore popularigas britajn produktojn, popularigas simbolojn de la nacia identeco. La gazeto celas politikan sendependan linion.

Ĝi estas posedaĵo de *Express Newspapers, Ltd.*

Kategorio:Anglalingvaj gazetoj
Kategorio:Britaj gazetoj
George F. Kennan

**George Frost KENNAN** (16-an de februaro 1904 en Milvokio, Viskonsino; 17-a de marto 2005 en Princeton, Nov-Ĵerzejo) estis historiisto kaj unu el la plej gravaj diplomatoj de Usono. Lia nomo estas kunligita kun Marshall-plano same kun la Containment-politiko en epoko de la malvarma milito.

Li diplomiĝis en Princeton (1925), poste eklaboris en Eŭropo. Li plenumis multajn jarojn en Ĝenevo, Berlino, Tallinn, Riga kaj aliaj lokoj, kie li povis skolti rilatoj de Sovetunio.

Ĉar Usono kalkulis je diplomatia rekono de Sovetunio, la eksterafera ministerio sendis lin en 1929 al la Berlina Universitato, studi rusan pensmanieron, lingvon kaj kulturon. Li finstudis en 1931 kaj en 1933 akompanis ambasadoron William C. Bullitt al Moskvo, post kiam Usono oficiale rekonis la sovetan registaron. Du jarojn poste, li ekoficis en Vieno, poste en Prago kaj Berlino. ĉe komenco de la dua mondmilito, la nazioj internis lin kaj liberigis nur en 1942. Kennan tiam oficis en Lisbono kaj Moskvo. En februaro de 1946 sendis li el Moskvo tiun telegramon, en kiu li skizis la retenan politikon de la soveta ekspansio. Tiujare li revenis en Usonon kaj iĝis en 1947 strategia ĉefo de la eksterafera ministerio.

La artikoloj de Kennan aperis kun subskribo *X* en la juliaj eldonaĵoj de magazino *Foreign Affairs*, 1947. Li en tiuj artikoloj analizis la agadan strukturon, spiriton de la soveta diplomatio. Kennan pridubis en la artikoloj, ke Usono volas ĉiupreze pacigi la Sovetunion. Li skribis, ke la rusoj kontraŭas la pacan kunekziston kun la Okcidento kaj celas disvastigi la sevatan modelon. La rusoj komprenas nur logikon de militara forto kaj ili retiriĝas, haltas, se la okcidento estas decida kaj forta.

Kennan proponis, ke Usono tuj uzu kontraŭpremon, se ĝi spertas sovetan ekspansian intencon. Li inaŭguris, ke tiu politiko trudas je kunlaboro la sovetojn al Usono kaj fine povas kaŭzi internan kolapson de la sistemo.

Kennan instruis ekde 1950 en Princeton kaj en 1952 revenis en Moskvon kiel ambasadoro, sed unu jaron poste la sovetoj deklaris lin nedezirata persono, kiam li kritikis la sovetan konduton kontraŭ la okcidentaj diplomatoj.

Li ricevis en 1956 profesoran katedron en Princeton, sed li baldaŭ ŝanĝis la historiistan laboron al ambasadora pozicio en Jugoslavio (1961–63).

Fine de la 1950-aj jaroj, Kennan reviziis siajn pli fruajn ideojn pri la retena politiko, kaj insistis, ke Usono ne akceptu devojn en areoj, kie ĝi povas konflikti kun la Sovetunio. Li pli poste neis, ke la retena politiko povintus uzebla eĉ en aliaj mondopartoj kiel ekz. en Vjetnamio.

Kennan estis produktema kaj populara verkisto. Li ricevis Pulitzer-premion pro
* *Russia Leaves the War* (Rusio forlasas la militon; 1956)
* *Memoirs, 1925–1950* (Memuaroj, 1925–50; 1967)

## Vidu ankaŭ 
* Geopolitiko

Kategorio:Usonaj diplomatoj
Kategorio:Usonaj historiistoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Usonaj ambasadoroj en Jugoslavio
Kategorio:Usonaj ambasadoroj en Sovetunio
Kategorio:Geopolitikistoj
Kategorio:Gajnintoj de Premio Pulitzer
Kategorio:Usonaj centjaruloj
Kategorio:Homoj el Milvokio
Kategorio:Skotaj usonanoj
Kategorio:Irlandaj usonanoj
Brumadinho

''''* (oficiale ) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono *Metropolitana de Belo Horizonte* (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono *Belo Horizonte''. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

## Vidindaĵoj 
* Instituto Inhotim, centro de nuntempa arto

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Minas-Ĝerajso	

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Municipoj de Minas-Ĝerajso
American Relief Administration

**American Relief Administration** (Usona Helpa Asocio (Administrado)) estis usona helpa misio al Eŭropo kaj poste al Sovetrusio, post la unua mondmilito. Herbert Hoover, estonta prezidento de Usono, estis la direktoro de la programo.

La tuja antaŭulo de ARA estis la Committee for Relief in Belgium, estrita de Hoover kaj kiu nutris 7 milionojn da belgojn kaj 2 milionojn da homoj el norda Francio dum la dua mondmilito. Tuj post la milito, ARA liveris pli ol 4 milionojn da tunoj de helpa provianto al 23 militsuferintaj landoj.

Post kiam komenciĝis amasa malsatego en Sovetrusio, en mez-1921, la direktoro de ARA en Eŭropo, Walter Lyman Brown, komencis interkonsenti kun la soveta delegato de Popola komisaro pri eksterlandaj aferoj, Maksim Litvinov, en Riga, Latvio. Ili interkonsentis la 21-an de aŭgusto, 1921 kaj okazis aldona interkonsento fare de Brown kaj Popola komisaro pri eksterlandaj aferoj, Leonid Krasin la 30-an de decembro, 1921.

Ĉe la pinta laboro, ARA dungis 300 usonanojn, pli ol 120.000 rusojn kaj nutris 10,5 milionojn da homoj ĉiutage. Ĝian rusan agadon estris kolonelo William N. Haskell. La Medicina Divizio de ARA funkciis de novembro 1921 ĝis junio 1923 kaj helpis superi tifan epidemion en Rusio. La ARA-helpo okazis paralele kun la pli granda helpagado de la menonitoj.

La helpagado de ARA finiĝis la 15-an de junio, 1923, kiam ĉesis la malsatego.

## Notoj 
* la kontrakto ĉe ’’Hoover Archives’’ 
* [Mennonite Central Committee Photograph Collection](http://www.mcusa-archives.org/MCC/ix-13201(russia%20photos).html) 

## Referencoj 
* Bertrand M. Patenaude. *The Big Show in Bololand*, Stanford University Press, 2002, ISBN 0-8047-4493-9

## Eksteraj ligiloj 
* Hoover Tower Rotunda Exhibit: The American Relief Administration in Soviet Russia 

## Vidu ankaŭ 
* Plano Marshall

Kategorio:Postsekvoj de la unua mondmilito
Kategorio:Unua mondmilito
Kategorio:Historio de Eŭropo
Kategorio:Historio de Usono
James N. Gray

**James N. “Jim” Gray** (naskiĝis la 12-an de januaro 1944; malaperis la 28-an de januaro 2007) estas usona komputikisto, kiu gajnis la Premion Turing en 1998. Li studis ĉe Universitato de Kalifornio, Berkeley, kie li akiris diplomon pri inĝeniera matematiko en 1966 kaj doktorecon pri komputika scienco en 1969. Li estas la unua doktoriĝinto en la komputika departemento de Berkeley.

Gray laboris kiel industria esploristo ĉe multaj industriaj firmaoj, inkluzive de IBM, Tandem Computers kaj DEC.

Post mallonga velado, sen kunuloj, ĉe la Farallon-insuloj apud San-Francisko, oni raportis lian boaton malaperinta la 28-an de januaro, 2007.

Kategorio:Usonaj komputikistoj
Toyen

250ra|eta|Toyen en 1919

**Marie ČERMÍNOVÁ** (naskiĝinta je la 21-a de septembro 1902 en Prago - mortinta je la 9-a de novembro, 1980 en Parizo), konita kiel **Toyen**, estis ĉeĥa pentristino, skizistino, ilustristino, kaj membro de la superrealisma movado.

Ekde 1919 ĝis 1920, ŝi frekventis la Lernejon de Belartoj en Prago. Dum la fruaj 1920-aj jaroj, ŝi vojaĝis al Parizo, kaj tie konatiĝis kun André Breton. Je reiro al sia denaska Prago, ŝi helpis fondi la Ĉeĥan Superrealistan Grupon.

Devigita iri subgrunden dum la Nazia okupado dum la Dua Mondmilito, ŝi fuĝis al Parizo antaŭ la Komunista ekregno de Ĉeĥoslovakio (1948). Ŝi laboris kun Breton kaj Benjamin Péret.

## Eksteraj ligiloj 
* Galerio de Artaĵoj de Toyen  

Kategorio:Ĉeĥaj pentristoj
Kategorio:Superrealismo
Kategorio:Artistnomoj
Kategorio:Naskiĝintoj la 21-an de septembro
Kategorio:Mortintoj la 9-an de novembro
Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco

La **Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco**, akronime **IKRK** (, ) (**ICRC**) estas privata humanitara institucio, setlita en Ĝenevo, Svisio, fondita en 1863. La IKRK celas protekton de viktimojn (rifuĝintojn, forpelintojn, vunditojn, enprizonigitojn ktp.) de internaj kaj internaciaj militoj.

En februaro 1863, sub la impulso de la komercisto kaj humanisto Henry Dunant estis kreita kvin-membra komisiono kunigante la jenojn: la juristo Gustave Moynier, la generalo Guillaume-Henri Dufour, Dunant, la ĥirurgiistoj Louis Appia kaj Théodore Maunoir, sub la titolo de Internacia Komitato por la Krizhelpo de Vunditaj Soldatoj, kies estro estis Dufour (1863-1864); tiu organizo poste nomiĝis la Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco (IKRK).

IKRK estas parto de la movado Internacia Ruĝa Kruco kaj Ruĝa Krescento, ties plej malnova kaj honora organizo. Ĝi ricevis la Nobel-premion pri paco en 1917, 1944, kaj 1963.

## Vidu ankaŭ 
* Unua Ĝeneva Konvencio

## Eksteraj ligiloj 
* International Committee of the Red Cross (ICRC)

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1863
Galloj (pastroj)

**Galloj** (Latine *galli*, Greke *galloj*) estis kastritaj pastroj de Cibela, la Azia Patrino-Diino, kaj de la Siria Diino Atagartis. Ili ekhavis sian nomon laŭ la rivero *Gallos* en Frigio, kies akvo laŭdire povis frenezigi aŭ ekstazigi la homojn, sed ankaŭ helpis sanigi ilin. La kulto pri Cibela estis vaste konata en la Romia Imperio, same kiel tiu de Bakĥo. Ankaŭ aliaj homoj krom la galloj —pastrinoj, muzikistoj, k.a.— partoprenis en la celebrado de l' misterokulto. Tiu ĉi kulto enhavis rolo-ludadon kaj ekstaziĝon.

En la ĝenerala publiko, la gallojn oni ne alte taksis. De kontraŭuloj ili estis ofte konsiderataj kiel mis-moraj gejoj.

Kategorio:Religiuloj
Kategorio:Romianoj
Kategorio:Eŭnukoj
Kategorio:Religio en Antikva Romio
Kategorio:Kastrado
Moŝe Kacav

[eta|La tiama usona ministro pri eksterlandaj aferoj [Colin Powell (maldekstre) kaj Moŝe Kacav en la usona ambasado en Tel-Avivo la 11-an de majo 2003]]
**Moŝe KACAV** (hebree: **משה קצב** [moˈʃe kaˈʦav], perse: موسی قصاب [muːˈsɔː ɢæˈsːɔːb], en aliaj lingvoj skribita ankaŭ *Katsav* aŭ *Katzav*; naskiĝis la 5-an de decembro 1945 en Jazdo, Irano) estis de 2000 ĝis 2007 la prezidanto de Israelo.

Kategorio:Israelaj politikistoj
Giorgio de Chirico

**Giorgio de Chirico** [Τζόρτζιο ντε Κίρικο] naskiĝis la 10-an de julio 1888 en Volo, Tesalio, Grekio kaj mortis la 20-an de novembro 1978 en Romo Italio. Li estis superrealisma pentristo, grava reprezentanto de ĝenro Pittura metafisica.

Lia patro estis diletanto kiu amis antikvan Grekion. Li studis arton en Akademio de Munkeno kie lernis filozofion de Nietzsche kaj Schopenhauer kaj konis laboron de Arnold Böcklin.
En 1910 li renkontis kaj iĝis amiko de la familio de eldonistoj Emilio Bestetti, kaj ĝi komencis labori kiel ilustrante la eldonejo Bestetti Arto Eldonoj en Romo kaj en Milano. En 1924 kaj 1932 partoprenis en Venecia Bienalo kaj 1935 al Quadrennial de Romo.
De Chirico estas pli ŝatata per liaj pentraĵoj faritaj de 1909 ĝis 1917, lia metafizika periodo, kiu estas memorinda por la spirita, humorplenaj imagoj. En debuto, lia subjektoj estis ankoraŭ urbaj pejzaĝoj kun la brila lumo de Mediteraneo sed progresive li ŝanĝas sian atencon al studoj de ombraj deponejoj, kelkajn fojojn loĝantaj de manekenoj.

De Chirico eldonis ankaŭ en 1925 *Hebdomeros, le Metaphysicien.* Giorgio De Chirico havis nur unu lernanto la pentristo Luca Bestetti, kiu faris privatajn lecionojn ĉe sia hejmo, estante ilustrador dependa de la eldonejo de sia patro Carlo Bestetti.

## Bibliografio 
(IT) BALDACCI Paolo, FAGIOLO DELL’ARCO Maurizio (1982), *Giorgio de Chirico Parigi 1924-1930*, Galleria Philippe Daverio, Milano 1982, pp.&nbsp;22.

(IT) BRANDANI Edoarto (a cura di), DI GENOVA Giorgio, BONFIGLIOLI Patrizia (1999), ''Giorgio de Chirico, catalogo dell'opera grafica 1969-1977*, Edizioni Bora, Bologna 1990 (1999), pp.&nbsp;247.

(IT) CAVALESI Maurizio, MORI Gioia (2007), *De Chirico'', Giunti Editore, Firenze 1988 (2007), pp.&nbsp;50.

(IT) FAGIOLO DELL'ARCO Maurizio (1999), ''L'opera completa di de Chirico 1908-1924'', Rizzoli, Milano 1984 (1999), pp.&nbsp;121.

(IT) FAGIOLO DELL'ARCO Maurizio (1991), *Giorgio de Chirico carte*, Extra Moenia Arte Moderna, Todi 1991, pp.&nbsp;64.

(IT) FAGIOLO DELL'ARCO Maurizio,CAVALLO luigi (1985), *De Chirico. Disegni inediti (1929)*, Edizioni grafiche Tega, Milano 1985, pp.&nbsp;140.

(IT) GIMFERRER Pere (1988), *De Chirico, 1888-1978, opere scelte*, Rizzoli, Milano 1988, pp.&nbsp;128.

(IT) HOLZHEY Magdalena (2006), *De Chirico*, Taschen, Kölon (D) 2006, pp.&nbsp;96.

(IT) MORI Gioia (2007), *De Chirico metafisico*, Giunti, Firenze 2007, pp.&nbsp;50.

(IT) PONTIGGIA Elena, GAZZANEO Giovanni (2012), *Giorgio de Chirico. L’Apocalisse e la luce*, Silvana Editoriale, Cinisellobalsamo  2012, pp.&nbsp;119.

Kategorio:Superrealismaj pentristoj
Kategorio:Grekaj pentristoj
Yanagisawa Hakuo

eta|Yanagisawa Hakuo
**YANAGISAWA Hakuo** (japane 柳澤伯夫 [janagisaŭa hakuo]; naskiĝis la 18-an de aŭgusto 1935 en Fukuroi en Ŝizuoka-prefektujo) estas japana politikisto. Li estas membro de Ĉambro de Deputitoj de Japanio, LDP. Li estas Ministro pri Sano, Laboro kaj Bonfaro de Japanio ekde 2006.

## Politiko 
Li altiris kritikojn, kiam li priskribis virinojn kiel *naskmaŝinoj* en parolado pri la malaltiĝanta naskonombro je 27-a de januaro 2007 ĉe kunveno de LDP ĉe Macue en Ŝimane-prefektujo, kiam la registaro anoncis konsilion pri strategio kontraŭ malalta naskiĝnombro.

## Eksteraj ligiloj 
* Guardian: ''Japana ministro deziras 'naskmaŝinojn', t.e. virinoj, por havi pli da beboj* (Justin McCurry en Tokio, 29-a de januaro 2007)
* BBC News: *Japanaj virinoj nomitaj infanmaŝinoj''（la 27-an de januaro 2007, 22:48 GMT）

Kategorio:Japanaj politikistoj
Rosopunkto

La **rosopunkto** aŭ **rosotemperaturo** estas meteorologia datumo kalkulita laŭ la premo kaj la temperaturo.

La rosopunkto de la aero estas la temperaturo je kiu, sen ŝanĝo de la barometraj kondiĉoj, la aero saturatas je akvovaporo. Oni povas ankaŭ difini ĝin kiel la temperaturo, je kiu la vaporpremo estas egala al la vaportensio.

La kondensfenomeno, kiu okazas kiam la rosopunkto estas atingita, kreas nubojn, nebulon kaj roson en meteorologio. Same la kondenso atingas la surfacon de konstruaĵoj.

La higrometria kapacito kondiĉas la saturfenomenojn. Kiam la temperaturo altiĝas, la higrometra kapacito altiĝas kaj inverse. Ju pli *malvarmas*, des malpli la aero enhavas *sekecon*, ĉar ekstra akvovaporo kondensiĝis.

Tiu datumo ebligas difini la relativan higrometrion.

## Kalkulmetodoj 
**Formulo de Magnus-Tetens**

Kampo de valido:
* T mezurita temperaturo:  d rosopunkto:  T_d = \frac {b\ \alpha(T,RH)} {a - \alpha(T,RH)}

kun:
\alpha(T,RH) = \frac {a\ T} {b+T} + \ln RH
* a = 17.27 kaj b=237.7 []

**Alia formulo**

T_d=\sqrt[8]{\frac{H}{100}} \cdot[112 +(0,9 \cdot T)]+ (0,1 \cdot T)- 112 

* Td rosopunkto je 
* T temperaturo je 
* H relativa humido je %

## Vidu ankaŭ 
* Bolpunkto
* Fandopunkto
* Frostopunkto
* Humideco
* Kondensado
* Trifaza punkto
* Leidenfrost-punkto
* Krita punkto (varmodinamiko)

Kategorio:Meteologio
Kategorio:Temperaturo
Bègles

''''* - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone *Begla* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france *Gironde* [] respektive okcitane kaj gaskone *Gironda*), en la administra regiono Nova Akvitanio (france *Nouvelle-Aquitaine* [], okcitane kaj gaskone *Nòva Aquitània*) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france *Aquitaine* [], okcitane kaj gaskone *Aquitània*). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Bordozo (france *Bordeaux*, okcitane *Bordeus*), la centra parto, kaj al la kantono **. Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas *bèglais''.

Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj .

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Ĝirondio

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Komunumoj de Gironde
Kategorio:Urboj de Francio
International Save the Children Union

La **International Save the Children Union** (france: *L’Union Internationale de Secours aŭ Enfants*, esperante: Internacia Unio por Savi la infanojn) estis Ĝenevo-setlita internacia organizo por bonfaro de la infanoj, fondita en 1920 fare de la sociala reformistino Eglantyne Jebb kaj ŝia fratino *Dorothy Buxton*, kiuj pli frue fondis la Save the Children en Britio.  

La movado certigis apogon de Internacia Komitato de la Ruĝa Kruco, kaj en la konsilantaro membris du eminentuloj (unu el ili estis Etienne Clouzot). Ĝi okupiĝis post la unua mondmilito mildigi suferojn de infanoj post la unua mondmilito. 

En 1923, ĝi lobiis por akcepto de Deklaro de la infanaj rajtoj, kiu estis akceptita fare de la Ligo de Nacioj en la sekva jaro.

En 1977, multaj *Save the Children*-aj organizoj formis la *International Save the Children Alliance* por kunordi la internacian agadon. 

En 1986, la Ĝenerala Konsilo de Internacia Unio por la infana bonfaro anoncis malfondon de la asocio. La dokumentoj riĉigis arĥivon de kantono de Ĝenevo. 

## Eksteraj ligiloj 
* La Déclaration de Genève (france). 
* History of International Save the Children Alliance 
* Save the Children UK - account of the foundation of International Save the Children Union 
*Archives of the canton of Geneva (france) 

Kategorio:Humaneca helpo
Johannes Vermeer

**Johannes VERMEER** naskiĝis en (baptita la 31-an de decembro) 1632 en Delft, Nederlando kaj mortis la 15-an de decembro 1675 en la sama urbo. Li estis pentristo tre ŝatata pro siaj pentraĵoj pri hejma vivo. Liaj pentraĵoj, ĝenerale, havas tre mildan lumon kaj agrablajn kolorojn, kiuj donas senton pri paco kaj harmonio de simplaj aferoj.

## Famaj verkoj 
* "Junulino kun perla orelringo",
* "Panoramo de Delft",
* "Virino leganta leteron en blua robo",
* "La melkistino".
* "La puntfaristino"
* "La strateto"
eta|maldekstra|220px|*La gitarludistino* (ĉirkaŭ 1672), de Johannes Vermeer.
eta|250ra|meza|*La laktoknabino* (La melkistino).
eta|250ra|maldekstra|*Panoramo de Delft*, 1661
eta|160ra|meza|*Junulino kun perla
orelringo*.
eta|200px|Virino leganta leteron en blua robo
eta|maldekstra|200px|La strateto
eta|meza|200px|La puntfaristino

## Vidu ankaŭ 
* Girl with a Pearl Earring (filmo)
* Nederlanda pentrarta orepoko
* 4928 Vermeer


Kategorio:Nederlandaj pentristoj
Pedro Américo

**Pedro Américo de FIGUEIREDO e MELO** ( en Areia, Paraibo, Brazilo –  en Firenze, Italio) estis grava brazila pentristo de la 19-a jarcento. Li estis simbolo, en Brazilo, de konservativemo en pentrado kaj arto. En 20-a jarcento li severe ricevis kritikojn. Monteiro Lobato diris ke li estis la "plej granda brazila pentristo, sed la malplej brazila el pentristoj". Lia bildo "Independência ou Morte" (Sendependo aŭ Morto), estas rigardita samtempe kiel nacia simbolo kaj marko de kontraŭprogresismo en arto. eta|250px|*Independência ou Morte* Pedro Américo de Figueiredo.

Kategorio:Brazilaj pentristoj
Raoul Dufy

**Raoul Dufy** naskiĝis en Le Havre, Francio 1877 kaj mortis en Forcalquier, Francio, 1953. Li estis franca pentristo faŭvista kaj kubista.

## Eksteraj ligiloj 
*  Site Raoul Dufy 
*   Raoul Dufy 
*  Site de la Réunion des Musées Nationaux 
*  Banque d’images de l’ADAGP 
*  Raoul Dufy en Artcyclopedia

Kategorio:Faŭvismaj pentristoj
Kategorio:Kubismaj pentristoj
Pierre-Auguste Renoir

**Pierre-Auguste RENOIR** naskiĝis en Limoĝo (), Francio, 1841 kaj mortis en Cagnes-sur-Mer, Francio 1919. Li estis fama franca pentristo, de impresionismo.

Pierre-Auguste Renoir estis la patro de aktoro Pierre Renoir (1885-1952), kino-reĝisoro Jean Renoir (1894-1979) kaj ceramikisto Claude Renoir (1901-1969). Li estis la avo de kino-reĝisoro Claude Renoir (1913-1993), filo de Pierre.

eta|300ra|maldekstra||Pierre-Auguste Renoir, ĉ. 1910

## Bildgalerio 

Pierre-Auguste Renoir 006.jpg|*La Balançoire*, 1876
Pierre-Auguste Renoir - Luncheon of the Boating Party - Google Art Project.jpg|*Le Déjeuner des canotiers*, 1880-1881
Pierre-Auguste Renoir 094.jpg|*Madame Charpentier et ses enfants*, 1878

## Eksteraj ligiloj 
* Du Côté des Renoir

Kategorio:Francaj impresionismaj pentristoj
Kategorio:Naskiĝintoj la 25-an de februaro
Kategorio:Mortintoj la 3-an de decembro
Libro de Hoŝea

**Hoŝea** estas libro (de la Malnova Testamento) en la Biblio. Ĝi estas la unua parto de la Libro de la 12 Profetoj, la t. n. *Malgrandaj Profetoj*.
## Nomo 
La libro nomiĝas
* en la hebrea: הושע
* en la greka Septuaginto (LXX): ΩΣΗΕ
* en la latina Nova Vulgato: *Prophetia Osee*

Ĝi nomiĝas tiel, ĉar ĝi prezentas paroladojn de la profeto Hoŝea, kiu vivis en la 8-a jarcento antaŭ nia erao. Sendepende de la profeto, en antikva Izraelo en la sama jarcento ekzistis historia reĝo Hoŝea, en kies regotempo la juda ŝtato estis konkerita de la asirianoj, kiuj deportis plej multajn judojn kaj aliflanke enportis homojn el interalie Babilono, Hamao kaj *Sefarvaim* (probable la antikva urbo Sippar)

## Enhavo kaj strukturo 
Jen ebla dispozicio: 
* Titolo (Hoŝ 1,1)
* La edziĝo de Hoŝea (Hoŝ 1,2 - 3,5)
* Kulpo kaj savado (Hoŝ 4,1 - 14,9)
* Epilogo (Hoŝ 14,10)

## Notoj 
Hoŝea
Hoŝea
Brasília de Minas

''''* (oficiale ) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono *Norte de Minas* (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono *Montes Claros''. Laŭ la stato de  en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Minas-Ĝerajso	

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Municipoj de Minas-Ĝerajso
Egala balotrajto en Finnlando

Ekde jaro 1362 Finnlando (t.e. la orientaj provincoj en la tiama Svedio) havis reprezenton en la sveda parlamento. Kiam Finnlando transiris sub regon de Rusio pro la rezulto de la milito inter Svedio kaj Rusio en jaroj 1808-1809, Finnlando atingis aŭtonomecon, kie konserviĝis la leĝoj hereditaj el Svedio.

Ĝis jaro 1907 en la finna parlamento ĉiu socia ordo (tiuj estis nobelaro, pastraro, burĝaro kaj agrarularo) havis unu voĉon, kio emfazis speciale la potencon de la nobelaro kaj lasis i.a. laborularon kaj virinojn sen voĉrajto. En aliaj landoj la situacio estis kutime simila.

La unua lando en la mondo, kie la tuta popolo ekhavis ĝeneralan kaj egalan rajton por baloti, estis Nov-Zelando jare 1893. En Aŭstralio la blankhaŭta popolo ekhavis rajton por baloti kaj kandidatiĝi jare 1903 (la rajton por kandidatiĝi la virinoj en Nov-Zelando ankoraŭ ne havis), sed ankaŭ tie virinaj parlamentanoj ne ekzistis antaŭ ol kelkajn jardekojn pli poste.

Finnlando estis la unua lando, kie la tuta popolo ekhavis plenajn balotajn kaj kandidatiĝajn rajtojn. La leĝon pri tio la registaro akceptis la 1an de junio 1906.

Tuj en la unuaj parlamentaj elektoj laŭ tiu nova sistemo, en marto 1907, elektiĝis ankaŭ virinaj parlamentanoj, ili estis 19 el la tuto de 200 parlamentanoj, do 9,5 procentoj. En kelkaj elektoj dum la sekvaj jardekoj la proporcio da virinoj en la parlamento estis iom malpli, sed ĉiam ĝi restis super 5 procentoj kaj post la dua mondmilito ĝi komencis daŭre kreski. Ekde jaro 1983 virinoj ĉiun fojon estis pli ol 30 procentoj el la parlamentanoj kaj en la nuna estas 37,5 %.

En municipaj elektoj la virinoj ekhavis plenan balotan kaj kandidatiĝan rajton jare 1917, tio estas (hazarde) la sama jaro, kiam Finnlando memstariĝis el Rusio.

Ni finnoj do emas fieri pri tio, ke Finnlando estis la unua lando en la mondo por realigi plenajn politikajn rajtojn por la tuta popolo, ne plu metanta flanken virinojn aŭ minoritatajn etnajn grupojn. (Oni devas ja memori, ke ekzemple en Aŭstralio la aborigenoj tiutempe tute ne havis civitajn rajtojn).

Kategorio:Politiko de Finnlando
Homa-komputila interfaco

**Homa-komputila interfaco** estas rimedo kiu ebligas komunikadon inter homo kaj komputilo.

Homo kaj maŝino ne povas senprobleme komuniki. La informado kiu gravas por homo (ekzemple vortoj kaj bildoj) ne estas la sama kiel la informo de komputilo (unu aŭ nulo). Por tio estas bezonata homa-komputila interfaco. La interfaco transformas informon de komputilo al komprenebla informado por homo, kaj inverse.

Bildekrano estas ekzemplo de interfaco inter komputilo kaj uzanto: ĝi transferas la digitalan informon de la komputilo al teksta kaj/aŭ grafika formo. Por la regado de komputilo de la uzanto ankaŭ estas bezonata interfaco: plejofte tio estas klavaro, ofte en kombino kun muso. Per montrado de la regado sur la ekrano, la uzanto povas kontroli ĉu la direktado estas korekta. Se por tio estas uzataj grafikaj elementoj, tio estas nomata grafika uzantinterfaco (GUI), ekzemple ĉe Vindozo aŭ la Fenestra Sistemo X. La kontraŭparto de GUI estas la komandlinia interfaco. Komunikado kun komputilo tiam okazas per la klavaro. Ekzemplo de tia interfaco estas MS-DOS, antaŭvenanto de Vindozo.
Retkafejo

eta|Retkafejo en Sud-Koreio
**Retkafejo** estas ejo kie oni kontraŭ pago povas retumi sur komputilo. Ofte eblas ankaŭ trinki ion (kiel en ordinara kafejo) sed tio ne necesas.

Kiam al persono mankas komputilo aŭ rapida retkonekto, tiu persono povas viziti retkafejon. Ankaŭ turistoj ofte uzas retkafejojn, ekzemple por retpoŝte korespondi kun familio, por sendi ciferecajn fotojn, aŭ nur ripozi aŭ dormi sur sofo antaŭ komputilo por ŝpari hotelkoston.

## Eksteraj ligiloj 
* Retkafejoj tutmonde

Kategorio:Interreto
Ismael Nery

**Ismael Nery** (naskiĝis la , Belém, kaj mortis la , Rio-de-Ĵanejro) estis brazila pentristo. Li estis kubista kaj surrealisma pentristo. Li estis influita de Giorgio de Chirico kaj Pablo Picasso. Li preferis portretojn kaj nudojn.
eta|Figura (1927)

## Eksteraj ligiloj 
*  Bolsa de Arte 
*  Autoretrato
*  Dançarina Russa 
*  Figura 

Kategorio:Superrealismaj pentristoj
Kategorio:Brazilaj pentristoj
Bezons

**Bezons** estas mezgranda franca komunumo kaj pariza ĉirkaŭurbo, lokita en la departemento Val-d'Oise kaj en la Pariza Regiono.

La urbo havas proksimume 26&nbsp;000 loĝantojn.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Geografio 
Bezons situas sur la dekstra bordo de Sejno, 10 kilometroj nordokcidente de Parizo. Ĝi estas la pli suda komunumo de Val-d'Oise, kaj troviĝas je la landlimo kun la departementoj Hauts-de-Seine kaj Yvelines.

Bezons estas cetere proksima al la ekonomia centro La Défense kaj al Cergy-Pontoise.

## Historio 
[eta|maldekstra|175px|Sejna kajo de Bezons ĉirkaŭ [1900.]]
La urbo ĝuis tre bonfaman jaran foiron je la 17-a jarcento : ekzistas eĉ teatraĵo de tiu epoko titolita "*Je la foiro de Bezons*". Tiu foiro ankoraŭ okazas ĉiuseptembre.

Novelo far Guy de Maupassant, *Une partie de campagne* ("Kampara festo"), bildigas Bezons. La vera disvolviĝo de la urbo ekis pro la industriigo de la bordoj de Sejno : la unua uzino de gumo aperis en 1863, kaj fariĝis pliposte fabrikejo de telefonoj.

## Lokaj famuloj 
* Guy de Maupassant loĝis en Bezons.
* Claude Bernard ankaŭ loĝis tie.
* Charles-François Daubigny pentris tie.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Val-d'Oise
* Listo de urboj de Francio
* Ponto de Bezons
* Pont de Bezons (Tramtransporto en Parizo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala TTT-ejo 


Kategorio:Komunumoj de Val-d'Oise
Kategorio:Urboj de Francio
Sudamerika galinago

La **Sudamerika galinago**, *Gallinago paraguaiae*, estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Ties taksonomia lokigo estas malfacila, ĉar foje ĝi estis konsiderata kiel subspecio de Komuna galinago kaj foje kiel subspecio disigita de la loĝantaro de montaro de Andoj konata kiel Anda galinago. 

## Disvastiĝo
Tiu eta galinago reproduktiĝas en plej granda parto de Sudameriko escepte ĉe la norda marbordo de la oceano Pacifiko kaj de orienta Brazilo kaj la insularo Malvinoj, Trinidado kaj eble Tobago. La nomita subspecio  *G. p. paraguaiae* estas loĝanta, sed pli suda  *G. p. magellanicae* migras norden vintre abandonante Fajrolandon dum la Anda *G. p. andina* moviĝas al pli malalta teritorio. Tamen iuj lastaj subspecioj estas ofte agnoskitaj kiel apartaj specioj.

La reprodukta medio por tiu neotropisa specio estas malsekaj herbecaj savanoj por la norda formo, torfejoj por la *magellanicae* kaj marĉaj riveroj por la *andina*. 

## Aspekto
Plenkreskuloj de Sudamerika galinago estas 27-30 cm longaj kaj pezas 110 g. Ĝi havas mallongajn grizverdajn krurojn kaj tre longan rektan malhelan bekon. La korpo estas brune punktohava -kun duobla marko hela kun formo de vo- supre kaj hela sube, sed striita flanke. Ili havas malhelan strion tra la okulo inter du helaj kaj ĉe krono helan linion. La flugiloj estas pintakraj kaj la vosto malhela. En norda Sudameriko tiu specio estas malfacile diferencebla ĉekampare disde vintrantaj ekzempleroj de Komuna galinago, kio estas pli facile se prenitaj ĉemane.

*G. p. magellanicae*, kiu reproduktiĝas pli suden ol centra Argentino kaj centra Ĉilio havas pli longajn flugilojn kaj estas pli flava ol la norda raso, kaj *G. p. andina* de altaj Andoj el suda Peruo al nordokcidenta Argentino estas iom diferenca, pli eta, kun pli mallongaj flugiloj, flavaj kruroj kaj helaj subflugiloj. Tiuj lastaj subspecioj estas ofte agnoskitaj kiel apartaj specioj.

## Kutimoj
Maskloj ludas flugajn ceremoniojn por seksa pariĝado flugante alte kaj falante subite farante samtempe specifan sonbruon. La nesto estas tre bone kaŝita truo surgrunda. Ambaŭ gepatroj kovas la du flavecajn ovojn dum ĉirkaŭ 19 tagojn; la idoj elnestiĝas tuj post eloviĝo.

Sudamerika galinago manĝas en milda koto per tuŝoprobado aŭ bekoplukado kaj rigardo. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj tervermojn kaj ankaŭ iom da planta materialo.

## Referencoj
* *Birds of Venezuela* de Hilty, ISBN 0-7136-6418-5
* *Shorebirds* de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 978-0-395-60237-9

Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Sudameriko