Emil Ermatinger

**Emil ERMATINGER** (n. la 21-an de majo 1873 en Ŝafhaŭzo, Svislando ; m. la 17-an de septembro 1953 en Zuriko) estis svisa profesoro pri Germanistiko en la universitato de Zuriko. eta|Emil Ermatinger

## Verkado 
Ermatinger estis unu el la ĉefaj reprezentantoj de la "homscienca" aliro al literaturo, kiu estis influita de germana idealismo kaj kiu komprenas poezion el la perspektivo de la historio de ideoj, tio estas, la personeco de la poeto kaj lia sperta mondkoncepto determinas poezion.  Li kontraŭstaris "supozeble senkondiĉan pozitivismon, kiu ŝajnis al li maltrafi la esencon de poezio". Li komprenis poezion "malpli kiel verkon ol kiel la esprimon de tio, kion li nomis, en la spirito de germana klasikismo, la 'forma volo de la intelekta kaj morala personeco', kaj ĉi tiu etika referenco devis esti konservata eĉ en la racie formulanta procezo de scienca scio".  Li komprenis literaturhistorion "kiel intelektan historion en la senco de Wilhelm Dilthey, kiel la kampon de granda dialektika procezo ĉirkaŭanta la fundamentajn demandojn de la homaro".  Lia ĉefa teoria *verko, La Poezia Artverko: Bazaj Konceptoj de Juĝformado en Literaturhistorio,* unue publikigita en 1921 kaj en tria eldono en 1939, estis sukcesa kaj fundamenta kontribuo al la metodika diskuto.  Ermatinger vidis sin, fidela al sia scienco bazita sur persona valorjuĝo,  kiel la "gardanto de la sanktejo" kaj malakceptis ĉiujn ne -estetikajn movadojn kiel Naturalismo kaj Ekspresionismo.  Li ankaŭ redaktis la verkojn de Gottfried Keller, sed "post amasa kritiko de J. Fränkel, li malakceptis sian eldonon de 1919" en sia literatura historio de 1933, *Poezio kaj Intelekta Vivo de Germanlingva Svislando.*  Laŭ Charles Linsmayer, liaj instruoj, kiujn ankaŭ multaj el liaj studentoj transdonis, havis "fatalajn sekvojn por la verko de nuntempaj svisaj aŭtoroj."  Max Wehrli, kiu ĵus estis nomumita Profesoro pri Germana Literaturhistorio, skribis en sia nekrologo por Ermatinger:

Ermatinger estis "fifame por-germana". En 1937, li aktive partoprenis en la Reichstag de la "Germanaj Kristanoj" (protestanta movado kiu honoris Adolf Hitler kiel "Diosenditan gvidanton") en Eisenach, Turingio, kiu tuj estis aklamita kiel prestiĝa sukceso fare de la *Völkischer Beobachter*. En 1938, li skribis en la nova eldono de *Das dichterische Kunstwerk* (La Poezia Artaĵo), ke la germana literaturo ekde la Unua Mondmilito estis "malpurigita de judaj verkistoj per ĉiuspecaj seksaj aŭ digestig-fiziologiaj obscenaĵoj". Post la Dua Mondmilito, en 1948, Ermatinger eldonis sanateston por Hans Friedrich Blunck, la antaŭa prezidanto de la Reicha Literatura Ĉambro, en denaziiga proceso. 

La heredaĵo de Ermatinger troviĝas en la Centra Biblioteko de Zuriko. 

## Verkaro 
* *Gottfried Kellers Leben, Briefe und Tagebücher. Aufgrund der Biographie Jakob Baechtolds dargestellt*, 3 vol., 1915–18.
* *Die deutsche Lyrik in ihrer geschichtlichen Entwicklung von Herder bis zur Gegenwart*, 2 vol., 1921.
* *Das dichterische Kunstwerk. Grundbegriffe der Urteilsbildung in der Literaturgeschichte*, 1921.
* *Weltdeutung in Grimmelshausens Simplicius Simplizissimus*, 1925.
* *Barock und Rokoko in der deutschen Dichtung*, 1926.
* *Dichtung und Geistesleben der deutschen Schweiz*, 1933.
* *Deutsche Kultur im Zeitalter der Aufklärung*, 1935.
* *Richte des Lebens* und *Jahre des Wirkens*. Autobiography in two volumes, 1943/45.
* *Deutsche Dichter 1700–1900. Eine Geistesgeschichte in Lebensbildern*, 2 vol., 1948/49.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Emil Ermatinger, Literarhistoriker und Schriftsteller (verkista biografio en la germana)

Kategorio:Svisaj filologoj
Kategorio:Nazioj