open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vitória de Santo Antão

**Vitória de Santo Antão** estas municipo kaj grandurbo de la brazila subŝtato Pernambuko.

## Bazaj informoj 
* Loĝantaro: 135,805 en 2015
* Supermara alteco: 156 m
* Areo: 372&nbsp;km²
* Telefonkodo:
* Poŝtkodo:
* Horzono: UTC -3
* 

## Geografio 
Vitória de Santo Antão situas sur ebenaĵo en orienta parto de la lando. La najbaraj municipoj estas Glória do Goitá, Pombos, Moreno, Escada, Cabo de Santo Agostinho, São Lourenço da Mata. Recife (kun Atlantiko) troviĝas 45, Maceio 178, Natalo (Brazilo) 260, Salvador de Bahio 645, Teresina 896, São Luís 1172, Belo Horizonte 1608, **Braziljo** 1615, Belém 1638, Goiania 1789, Nova Iguaçu 1847, **Rio-de-Ĵanejro** 1850, Campinas 2071, Guarulhos 2086, San-Paŭlo (urbo) 2097, Curitiba 2426, Campo Grande 2489, Manaus 2792, Porto Alegre 2947 km.
eta|maldekstre|Panoramo en Vitória de Santo Antão

## Historio 
La unuaj portugaloj alvenis en 1626. Baldaŭ oni okupiĝis pri sukerkanoj. La oficiala fondiĝo okazis en 1811.

## Ekonomio 
En plena municipo de Vitória de Santo Antão oni okupiĝas pri komerco, industrio (produktado de okulvitroj, manĝaĵoj, trinkaĵoj), agrikulturo (sukerkanoj, citronoj, brutoj).

## Klimato 
eta|Panoramo en Vitória de Santo Antão
Vitória de Santo Antão apartenas al la tropika klimato. La averaĝa jara temperaturo estas 24 °C, ĝi ŝanĝiĝas inter 16-32&nbsp;°C. Jare pluvas po 1211&nbsp;mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen pli ofte inter marto-aŭgusto.

## Trafiko 
Vitória de Santo Antão situas laŭvoje inter Recife kaj Caruaru.

## Fontoj 
* mapo, distancoj  
* WikiTrans kaj Guglo

Kategorio:Urboj de Brazilo
Kategorio:Municipoj de Pernambuko
Fontano de la Barĝo

[eta|300px|Vidaĵo de la fontano de la barĝo kaj malantaŭ ĝi la ŝtuparo de la preĝejo [Trinità dei Monti.]]

La **Fontano de la Barĝo** ((itale: *Fontana della Barcaccia*) estas fama fontano de Romo (Italio) el baroka stilo, kiu troviĝas en la placo de Hispanio, ĉe la ŝtuparo de la preĝejo Trinità dei Monti.

La verko estis mendita de la papo Urbano la 8-a al Pietro Bernini, kiu estis helpata en ĝia konstruado de sia filo Gian Lorenzo. La fontano reprezentas barĝon duonsinkita realigita inter 1627 kaj 1629. La dizajno inspiriĝis sur, laŭ la tradicio, la alveno al la placo de barĝo dum la inundo de la rivero Tiber, en Kristnasko de 1598.

Kategorio:Fontanoj en Romo
Kategorio:Itala baroko
Kategorio:Itala arkitekturo
Kategorio:Italaj skulptaĵoj
Placo de Hispanio (Romo)

eta|240px |La "Barcaccia" (*Barĝo*) kaj la ŝtuparo de la preĝejo Trinità dei Monti.
La **Placo de Hispanio** () estas unu el la plej famaj placoj en Romo, Italio. Ĝi pruntas sian nomon el la Palaco Hispanio, sidejo de la hispana ambasadejo ĉe la Sankta Seĝo kaj ĉe la Malta Ordeno. En la placo elstaras la konata ŝtuparo kiu supreniras ĝis la preĝejo *Trinità dei Monti* kaj la baroka *Fontana della Barcaccia*.

La placo sin trovas ĉe la vojkruciĝo de la stratoj *Via del Babuino* (kiu kondukas al la Placo de la Popolo) norde, kaj okcidente la *Via del Condotti* kaj sude la *Via dei 2 Macelli* kaj la *Via della Propaganda*, ĝuste centre eblas trovi la fama *Fontano de la Barĝo (Fontana della Barcaccia)*, el frubaroka stilo, skulptita de Pietro Bernini kaj sia filo, la renoma Gian Lorenzo Bernini. Sude de la fontano troviĝas la kolono de la Senmakula Koncipiĝo, katolika dogmo kun speciala disvastiĝo inter la hispanaj katolikoj.

En la dekstra angulo de la ŝtuparo troviĝas la domo de la angla poeto John Keats, kiu vivis kaj mortis tie en 1821. Nuntempe ĝi estas muzeo dediĉita al li kaj al sia amiko Percy Bysshe Shelley, ambaŭ gravuloj de la angla romantikismo.

En la norda parto de la placo, maldekstre de la ŝtuparo, troviĝas la metrostacio  ("Hispanio"), de la linio A, kiu pruntas sian nomon el la placo.

Proksime de la placo troviĝas la Via Condotti tre konata en Romo pro la ekskluzivaj vendejoj troveblaj en ĝi.

## Vidu ankaŭ 
* Spagna (metroo de Romo)
* Le ragazze di Piazza di Spagna

Kategorio:Monumentoj en Romo
Kategorio:Placoj en Romo
Kategorio:Itala arkitekturo
Sándor Fejes

**Sándor Fejes** [ŝAndor fejeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fejes Sándor** estis hungara agronomo.
[eta|Memortabulo pri Sándor Fejes en [Újbuda]]
eta|Memortabulo pri Sándor Fejes

Sándor Fejes https://www.kozterkep.hu/~/2430/Fejes_Sandor_dombormu_Budapest_1987.html naskiĝis la  en Tóváros, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Fejes frekventis hortikulturan lernejon en Budapeŝto, poste li eklaboris en Vác. En la jaro 1932 li estis privata ĝardenisto, poste li havis postenon en ies bieno. En 1945 li establis kolĥozon en Zalaszentgrót, poste li gvidis ĝin. Post 4 jaroj li havis signifan postenon en ŝtata firmao, kie li okupiĝis pri fruktoproduktadoj. Li akiris diplomon en agrikultura altlernejo en 1957. Inter 1961 kaj 1967 li laboris en la agrikultura ministerio, poste li pensiuliĝis. Li ricevis premion Kossuth en 1961, en la sekva jaro li doktoriĝis el agrikulturo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Termőíves orsógyümölcsös létesítése és nevelése* (Budapeŝto, 1958)
* *A korszerű nagyüzemi gyümölcsös* (Budapeŝto, 1961)
* *Gyümölcssövény. Az intenzív gyümölcstermesztés új útja* (Budapeŝto, 1972) - kunverkinto

## Memorigiloj 
* 2 memortabuloj en Budapeŝto

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Persiaj Pordegoj

[eta|Loko de la [Persia Pordego; la ŝoseo estis konstruita en la 1990-aj jaroj.]]
**Persiaj Pordegoj** estis la antikva nomo de la montopasejo nune konata kiel *Tang-e Mejran*, kiu konektas Jasuj kaj Sedeh oriente, trapasante la limon de la modernaj provincoj Kohkilujeh kaj Bujer Ahmad kaj Fars de Irano, pasante sude de la masivo Kuh-e-Dinar, parto de la Zagros-montaro. La montopasejo kontrolas la ligejon inter la marborda kaj la centra parto de Persio.

En la komencaj semajnoj de 330 a.K., ĝi estis la batalkampo de la sangelverŝa Batalo de la Persia Pordego, en kiu la Macedonia reĝo, Aleksandro la Granda, frontis fortan reziston fare de la lastaj Akemenidaj trupoj estritaj de Ariobarzanes.

## Literaturo 
* Henry Speck, "Alexander at the Persian Gates. A Study in Historiography and Topography" in: *American Journal of Ancient History* n.s. 1.1 (2002) 15-234.

## Eksteraj ligiloj 
* Livius.org: Persian Gate 

Kategorio:Aleksandro la Granda
Kategorio:Historio de Irano
Kategorio:Provinco Farso
Kategorio:Provinco Kohkilujeh kaj Bujer Ahmad
Kategorio:Montpasejoj
Kategorio:Terformoj en Irano
János Dániel Perliczy

**János Dániel Perliczy** [jAnoŝ perlici], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Perliczy János Dániel** estis hungara kuracisto. Liaj familiaj  nomvariantoj estis *Perlitzy, Perlitzi, Perliczi*.

János Dániel Perliczy http://mek.oszk.hu/03600/03630/html//p/p19627.htm naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Késmárk (nuntempa Kežmarok en Slovakio), li mortis la  en Apátfalva (nuntempe urboparto de Lučenec). 

## Biografio 
János Dániel Perliczy frekventis universitatojn en Germanio, Francio kaj Nederlando, poste li akiris medicinan diplomon en Utrecht en 1728. Post siaj studoj li kuracadis en sia naskiĝurbo kaj Selmecbánya. Inter 1731 kaj 1754 li estis ĉefkuracisto de Nógrád (historia departemento). En 1742 li nobeliĝis. En 1751 li kreis projekton por la hungara medicina fakultato, sed kortego de Habsburgoj ne respondis. (La fakultato ekfunkciis nur en 1769 en Jezuita Universitato de Nagyszombat, tamen ne laŭ planoj de Perliczy). Almenaŭ li establis medicinan lernejon en Eger kun Ferenc Markhot. Perliczy estis signifa pioniro de la hungaraj medicinaj konoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *De magnitudine et dimensione terraquei ad institutionum geographicarum Wideburgianarum caput secundum ...* (1727)
* *Medicina pauperum, az az szegények számára való házi orvosságoknak az köztök leginkább és leggyakrabban uralkodni szokott nyavalyák ellen való alkalmaztatás az mindennapi könnyen feltalálható és megszerezhető eszközökből kinyújtatott* (Buda, 1740)
* *Testi békességre vezérlő útitárs. Az az a sokféle nyavalyákkal küszködő testnek szükségére alkalmaztatott házi és úti patikácskának rövid és sommás leírása. Kedves magyarainak, de főképpen t. n. Nógrád vármegyében lévő városokban s falukon lakozóknak hasznokra kibocsáttatott* (Buda, 1740)
* *Consilium medicum, az az; Orvosi oktatás, miképpen kellessék e mostani pestises és egyéb mérges nyavalyáknak berohanásokban stb. magáról gondot viselni* (Buda, 1740) - tradukaĵo
* *Sacra Themidos Hungaricae, e medicina illustrata, sive de ratione decidendi, casus forenses, dubiis physicis et medicis obnoxios, manuductio, juri hungarico, judiciisque provincialibus comitatensibus et civitatensibus, praecipue actionibus fiscalibus accomodata* (Buda, 1750)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 111-a paĝo)
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo P, poste serĉu la nomon)

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Paliset-ludo

eta|Saltigo de la paliseto
eta|Pretiĝo por la frapo
eta|Paliset-frapo
eta|Paliset-ĵeto
**Paliset-ludo** estas tradicia ludo en vasta areo, de Filipinoj ĝis la okcidenta ekstremo de Eŭropo. La ludanto frapas per stango paliseton kun la celo saltigi ĝin. Kiam la paliseto estas en la aero, la ludanto refrapas kaj ĵetas ĝin kiel eble plej for. 
La ludo havas plurajn versiojn kaj estas konata sub diversaj nomoj.

Kategorio:Sporto en Barato
Kategorio:Sporto en Pakistano
Kategorio:Teama sporto
József Rill

**József Rill** [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rill József** estis hungara instruisto. Liaj pseŭdonimoj estis *Sombereki, Krónikás kaj Szókimondó*.

József Rill http://www.kislexikon.hu/rill_jozsef.html naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Módos (nuntempa Jaŝa Tomicj en Serbio), li mortis la  en Ipolyság (nuntempa Šahy en Slovakio).

## Biografio 
József Rill frekventis pedagogian lernejon en Versec, poste li instruis en sia naskiĝurbo kaj en aliaj lokoj. Jam en 1861 li kreis projekton pri la hungara instrusistemo, kiu oficialiĝis en 1868. En la studjaro 1868 helpe de stipendio li ekzamenis la instruadan sistemon en Germanio. Inter 1869 kaj 1873 li instruis en pedagogia lernejo en Buda, poste li estis pedagogia inspektoro en diversaj departementoj. Li longe redaktis diversajn pedagogiajn revuojn kaj li fondis plurajn pedagogiajn societojn. En 1907 li pensiuliĝis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vezérlapok a néptanító számára a «Pučelnica» című bolgár nyelvű ABC-és könyvhöz* (Buda, 1869)
* *Politikai hitvallás* (Budapeŝto, 1875)
* *A hülyék neveléséről és ápolásáról* (Pri edukado kaj flegado de idiotoj), (1882)
* *A magyar iskolajog alapelvei* (Principoj de la hungara lerneja rajto) (1883)
* *Egyházpolitika a tanügy terén. Tudósítások-, hozzászólások-, felhívások-, nyilatkozatok-, határozatok- és emlékiratokban, intézkedések-, értekezések-, levelek-, rendelkezések- és ujságczikkekben* (Szekszárd, 1895 (Budapeŝto, 1896)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 120-a paĝo)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo R, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo R, poste serĉu la nomon)

Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj inspektoroj
Giacomo della Porta

[eta|maldekstre|*Kristo liveras la ŝlosilojn de la ĉielo al Sankta Petro* (1594), [Baziliko de Sankta Pudenciana, Romo.]]
**Giacomo della Porta** (ĉ. 1540 -Romo, 1602) estis itala skulptisto kaj arkitekto kiu prilaboris multajn gravajn konstruaĵojn en Romo, inkluzive de la Baziliko Sankta Petro en Vatikanurbo.

## Vivo 
Della Porta naskiĝis en Porlezza, Lombardio. Kunlaboranto de Mikelanĝelo kaj lernanto de Vignola, estis influita de ambaŭ majstroj. Post 1563 li okupiĝis pri la planoj de Mikelanĝelo por la rekonstruado de subĉielaj spacoj de la ĉefurbo: en la monteto de la Kapitolo intervenis en la dizajno de la fasado kaj la ŝtuparo de la senata Palaco.

Post la morto de Vignola en 1573, li daŭrigis la konstruadon de la Preĝejo de Jesuo, kaj en 1584 modifis ĝian fasadon kun sia propra dizajno. Ekde 1573 gvidis la konstruadon de la Baziliko Sankta Petro, kaj poste, kunlabore kun Domenico Fontana, kompletigis la volbon (1588-1590).

Della Porta kompletigis la plejmulton el la romaj fontanoj de la 16-a jarcento, inkluzive de la fontano Neptuno kaj fontano de la Maŭro.

Kategorio:Italaj arkitektoj
Kategorio:Arkitektoj de renesanco
Kategorio:Arkitektoj de baroko
Kategorio:Naskiĝintoj en 1540
28242 Mingantu

'*28242 *Mingantu'''* estas tre malgranda ne tre hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la  de la teamo de la astronomia kampanjo Beijing Schmidt CCD Asteroida Programo elde la Stacio Singlong de la Observatorio de Purpura Monto, en provinco Hebejo (Ĉinio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina astronomo kaj matematikisto Ming Antu (ĉine : 明安圖, *Ming'antu'', 1692–1765 ?) de la dinastio Qing. Dum la jardekoj de servo ĉe la Imperia Observatorio, li partoprenis al kompilo kaj eldono de tri tre gravaj astronomiaj verkoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de SCAP
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Kastelo de Rátót

La **Kastelo de Rátót** (konata ankaŭ pri la iama posedanto *Kastelo de Széll* estas historia monumento, nun privata hospitalo en Hungario, en vilaĝo Rátót.
eta|maldekstre|Kastelo de Rátót
eta|La kastelo en 1899

## Historio 
Familio Széll aĉetis tie bienon kun teretaĝa domo en 1865. Ekde 1878 Kálmán Széll komencis okupiĝi pri bredado de bovoj, kiu iĝis modela por la plena lando. En 1890 laŭ planoj de Alajos Hauszmann oni plene trakonstruis la menciitan domon al kastelo kun 18 ĉambroj. Ofte estis Ferenc Deák gasto en la nova kastelo. Post la 2-a mondmilito ŝtatiĝo okazis, komence laboristoj loĝadis en la kastelo, poste ĝi iĝis kulturdomo, inter 1957-2001 lernejo. En 2003 privata medicina firmao aĉetis la kastelon kaj post la renoviĝo interne privata kliniko (aŭ medicina hotelo) funkcias kun 12 ĉambroj.

## Konstruaĵo 
La unuetaĝa konstruaĵo situas en parko. Mezo de la fasado iomete reliefas, en la teretaĝo estas 3 arkoformaj arkadoj, en la unua etaĝo teraso etendiĝas. En unu el la anguloj ronda turo altiĝas kun plia enirejo.

## Parko 
La parko estas fama pri tio, ke Ferenc Deák plantis 13 arbojn memore al La 13 martiroj de Arad. La ceteraj arboj estas Taksusacoj, diversaj pinoj, sekvojoj.

## Fontoj 
* oficiala paĝo kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto 
* hungare kun foto

Ratot
Kategorio:Rátót
Hornisgrinde

eta|maldekstre|Turo de Hornisgrinde.
**Hornisgrinde** estas kun alteco de 1163,0 m la plej alta monto de la norda Nigra arbaro. Ĝi estas longa montodorso kun longeco de ĉ. 2 kilometroj.

## Nomo 
La nomo verŝajne devenas de la latina *mons grinto*, kiu signifas *marĉa kapo* pro la pluvmarĉo sur la monto.

### Pluvmarĉo 
### Klimato 
### Dreifürstenstein 
eta|maldekstre|hochkant|Dreifürstenstein
La Dreifürstenstein estas plato el bunta sabloŝtono, kiu troviĝas ĉe la sudorienta rando de la altebenaĵo. Ĝi estas el la jaro 1722 kaj signas la limon inter la markgraflando Baden, la duklando Virtembergo kaj la ĉefepiskopejo Strasburgo.
1000px|eta|Rigardo al la Alpoj el Hornisgrinde.
1000px|eta|Panoramo de la monto Hornisgrinde

eta|maldekstre|altebenaĵo de Hornisgrinde en la jaro 2010: malfone partoj de la pluvmarĉo, fone dissendoturo kaj ventenergiejoj
eta|maldekstre|taksita areo de la pluvmarĉo sur la pinta altebenaĵo kun tipa marĉa flaŭro interalie kun malgrandkreskantaj pingloarbaroj

eta

### Signalturo 
eta|Signalturo (malgranda elrigardturo) en la pluvmarĉo
eta|maldekstre|Ventenergiejo kaj dissendoturo sur la monto
eta|pluvmarĉo ĉe la pinto kun konstruejo por la ventenergiejo
eta|hochkant|relajsa instalaĵo

## Literaturo 
* Friedrich Wein: *Der Westwall (3). Die Flugabwehrstellung Hornisgrinde (Ortenaukreis).* In: *Denkmalpflege in Baden-Württemberg*, 40. Jg. 2011, Heft 3, S. 168 f. (PDF )

## Eksteraj ligiloj 
* Faltblatt der Staatlichen Naturschutzverwaltung (PDF; 2,95 MB)
* Naturschutzgebiet Hornisgrinde-Biberkessel

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Baden-Virtembergo
Kategorio:Marĉoj en Baden-Virtembergo
Kategorio:Montoj en Nigra Arbaro
Kategorio:Distrikto Ortenau
Kategorio:Montoj kun alteco inter 1000 kaj 1999 m
28273 Maianhvu

'*28273 *Maianhvu'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Mai-Anh N. Vu*, kiu gajnis la unuan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2011 pro sia projekto en teamo pri kemio. Ŝi estis lernantino ĉe la *McNeil High School'' de Aŭstino (Teksaso, Usono).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Domenico Fontana

**Domenico Fontana** (Melide, Svislando, 1543 - Napolo, 1607) estis svis-itala arkitekto de la malfrua renesanco.
Li naskiĝis en Melide, en la kantono Tiĉino, proksime al la Lago de Lugano, teritorio nuntempe apartenanta al Svislando. Li vojaĝis al Romo, antaŭ la morto de Mikelanĝelo (1564), kie li realigis profundajn studojn de la antikva arkitekturo kaj de tiu epoko, kaj iĝis konfidenculo de la kardinalo Montalto, kiu en 1585 estis elektita Papo sub la nomo Siksto la 5-a. Li mendis al li en 1584 la konstruadon de la Siskta Kapelo en la Baziliko Sankta Maria la Granda, kiu ne devus esti konfuzata kun la samnoma kapelo situanta en la Vatikana Palaco de la Vatikanurbo.

Por la sama kardinalo, Fontana konstruis la Palacon Montalto, proksime de la baziliko. Post la nomumado kiel papo, Siksto la 5a nomis lin arkitekto de la Baziliko Sankta Petro. En tiu mendo, li aldonis la lanternon de la volbo kaj sugestis la plilongigon de la interno en navo bone difinita.

Plejgrave estas la modifoj kiujn li realigis en la Baziliko Sankta Johano de Laterano (1586), kie li aldonis en la galerio de la norda fasado ampleksan duoblan arkon kaj la duetaĝan portikon de la *"Sankta ŝtuparo"*. La aparta ŝato pri arkoj konstituas unu el la fundamentaj karakterizoj de la arkitekturo de Domenico, kiu kun sia frato Johano, translokigis tion al la dizajno de fontanoj, speciale la ''Fontana dell'Acqua Paola*, aŭ la *Fontana di Termini''.

Kategorio:Italaj arkitektoj
Kategorio:Arkitektoj de renesanco
Kategorio:Italaj inĝenieroj
Kategorio:Tiĉinanoj
Trinità dei Monti

La Preĝejo **Trinità dei Monti** (**Triunio de la Montoj**) estas katolika preĝejo situanta en Romo, Italio, tre konata pro la privilegia situo en la historia urbocentro.

Ĝia tuta nomo estas **Santissima Trinità al Monte Pincio** (Sanktega Triunuo sur la Monto Pinĉo). Ĝi regas la urban pejzaĝon de la fama *Placo de Hispanio*, enklavigita en la pinto de ĝia ŝtuparo.

La unua parto de la preĝejo estis konstruata inter 1502 kaj 1519 el gotika stilo; la plej malnova parto, kovrata de kruconervuraj volboj, estas difinita per bronza krado. Al la gotika navo aldoniĝis, meze de la 16-a jarcento, nova konstruaĵo kun fasado ornamita de du simetriaj sonorilturoj, verko de Giacomo della Porta kaj Domenico Fontana. La preĝejo estis konsakrata en 1585 de Siksto la 5-a.

En unu el la unuaj kapeloj Daniele da Volterra pentris en 1541 faman ciklon de freskoj, inter kiuj troviĝas la bela *Ĉielenpreno*, unuanime konsiderata unu el la majstraj verkoj de la Manierismo. La oka dekstra kapelo (*cappella Massimo*) konservas ciklon de freskoj de Perin del Vaga (*Historio de la Malnova kaj la Nova Testamento*; 1537), kompletigita inter 1563 kaj 1589 de Taddeo kaj Federico Zuccari. Komence la preĝejo ankaŭ konservis ŝovelilon de Jean Auguste Dominique Ingres. En la monaĥejo elstaras la *Galleria prospettica*, kun freskoj de Andrea Pozzo, kun singulara ekzemplo de anamorfozoj; kaj la *Stanza delle rovine*, finde de la 18-a jarcento, kun freskoj proksimaj al la Romantikismo, verko de la franca artisto Charles-Louis Clerisseau.

La areo sur kiu estis starigita la preĝejo estis donaco de la reĝo de Francio Karlo la 8a al la Ordeno de la Minimuloj de Sankta Francisko de Paola. Tiel, la zono de la Trinità dei Monti estis, ekde la 16a jc., francinflua areo. La famega ŝtuparo de la *Placo de Hispanio*, inaŭgurita de Benedikto la 13-a en 1725, estis realigita de Alessandro Specchi kun franca financado, por festi la paciĝon inter Francio kaj Hispanio, kunligante tiel la *hispanan* placon (kiu ŝuldas sian nomon al la hispana ambasadejo) kun la *franca* preĝejo. Flanke de la ŝtuparo videblas la Vilao Mediĉo, sidejo de la Franca Akademio en Romo. La du horloĝoj de la preĝejo montras la horon de Romo, kaj tiu alia de Parizo. Tiu ĉi preĝejo, kiel la ensemblo dediĉita al Sankta Ludoviko de la francoj, apartenas al la Franciaj Piaj Fondusoj en Romo kaj Loreto. Sub ĉi nomo, la proprieto, administrado kaj restaŭrado de ĉi konstruaĵo estas gvidata kaj pagata de la Franca ŝtato.

Antaŭ la Trinità dei Monti, fine de la 18a jarcento, la papo Pio la 6-a starigis la Salustian Obeliskon, la lasta el la grandaj obeliskoj starigitaj en la papa Romo, realigita dum romia imperia epoko imite de la egiptaj obeliskoj.

## Vidu ankaŭ 
* Placo de Hispanio

Kategorio:Romkatolikaj preĝejoj en Romo

Kategorio:Itala Renesanco
Adama Barrow

**Adama Barrow** (Basse, Gambio, 16a de februaro 1965) estas la ŝtata prezidanto elektita de Gambio, kaj politikisto el la *United Democratic Party*. Dum la Gambia prezidenta baloto de 2016, prezidento Yahya Jammeh akceptis lian venkon jam antaŭ la proklamo de la finaj rezultoj kiuj montris la venkon de sia opozicianto. Poste Yahya Jammeh pentis kaj malakceptis la venkon de Barrow.

## Biografio 
Li elmigris al Londono kie li laboris kiel sekurecgvardio. Reveninte al Gambio, li fondis propran entreprenon por agentejo pri nemoveblaĵoj per kiu li tuj sukcesis. Konvinkita pri la neceso demokratiigi sian landon, en 2016 li estis elektita kandidato de la Unuiĝinta Demokratia Partio (UDP, laŭ mallongigo anglalingve) post la historia estro de tiu politika partio, nome Ousainou Darboe, retiriĝis pro aĝo. 

eta|maldekstre|
La ŝlosilo de lia balota sukceso estis la fakto ke li prezentiĝis en granda koalicio integrita de la propra UDP kun aliaj partioj same opoziciantaj. En novembro 2021, Adama Barrow sciigis sian kandidatecon por la prezidant-elekto en 2024.

## Referencoj 
Kategorio:Gambiaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de Gambio
Kategorio:Nuntempaj ŝtatestroj
Luitpoldturm

[eta|La Luitpold-turo sur la monto [Weißenberg (Frankenweide)|Weißenberg.]]

La **Luitpoldturm** (esperante **Luitpoldturo**) proksime de Merzalben en la rejnlando-palatinata distrikto Südwestpfalz estas 34,6 m alta elrigardturo, kiu estis inaŭgurita en la jaro 1909. Ĝi staras sur la 610 m alta monto Weißenberg, unu el la plej altaj montoj de la Palatinata Arbaro. Ĝi estis konstruita el bunta sabloŝtono.
eta|maldekstre|Luitpoldturm: aldonkonstruaĵo
eta|hochkant|maldekstre|salono en la aldonaĵo de la Luitpold-turo

## Geografia situo 
La Luitpoldturm troviĝas en la Naturparko Palatinata Arbaro. Ĝi staras sur la teritorio de la komunumo Merzalben, vilaĝo kiu situas 7 km en okcidentsudokcidenta direkto kaj 1,3 km nordnordokcidente de la domareto Hermersbergerhof, kiu apartenas al la komunumo Wilgartswiesen.
eta|hochkant|maldekstre|memortabulo kun datoj kaj konstruhistorio de la turo
eta|maldekstre|hochkant|elrigardturo kun aldonkonstruaĵo: rigardo de sudo
eta|rigardo de la Luitpold-turo al sudo

## Literaturo 
* Winfried Lang: *Der Luitpoldturm und sein Panorama*. Plöger, Annweiler 2009, ISBN 978-3-89857-254-5

## Eksteraj ligiloj 
* Luitpoldturmverein e. V. 

Kategorio:Merzalben
Kategorio:Belvederoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Distrikto Südwestpfalz
Kategorio:Konstruaĵoj en la Palatinata Arbaro
Kategorio:Konstruaĵoj el sabloŝtono
Nacia Palaco de Mafra

La **Nacia Palaco de Mafra** (aŭ "Palaco-Konvento") estas impona konstruaĵo, kiu troviĝas en la portugala urbeto Mafra, ĉirkaŭ 40 km for de la ĉefurbo Lisbono.

## Historio
Komence estis nur projekto konstrui konventon por 13 franciskanaj fratuloj. Laŭdire la projekto estis religia promeso de la reĝo Johano la 5-a, kiu estis malsana kaj volis resaniĝi. Aliaj diras, ke la konstruado komenciĝis, kiam la reĝo volis danki – en 1717 – pro la naskiĝo de sia filino, princino Maria Bárbara.

Ĉar en tiu epoko alvenis multe da oro el la kolonio Brazilo, la reĝo decidis pligrandigi la konstruaĵon. La unua arkitekto – germano, kiu estis studinta en Italio – administris la laborojn ĝis 1730, poste lia filo daŭrigis ilin. Entute estis dungitaj 52.000 laboristoj. Je la fino la baroka konstruaĵo ampleksis konventon por 330 fratuloj, grandan bazilikon kaj grandegan palacon. La tutaĵo larĝas 232 metrojn.

## Priskribo
Por la bela baroka baziliko kaj por kelkaj partoj de la konvento Reĝo Johano la 5-a mendis religiajn pentraĵojn, pentritajn de konataj italaj pentristoj – ekzemple Francesco Trevisani (kiu pentris la grandan pentraĵon de la ĉefaltaro) – krom marmoraj statuoj, faritaj en Italio kaj aliaj landoj.

La palaco ampleksas en tri etaĝoj ĉirkaŭ 1.200 ĉambrojn (kun belaj mebloj el la 18-a kaj 19-a jarcentoj en multaj el ili), krome antikvan apotekon kaj malgrandan hospitalon, kaj precipe gravegan kaj belegan bibliotekon. Tiu biblioteko larĝas 9,5 metrojn, altas 13 kaj longas 88 metrojn. La planko kaj muroj estas el marmoro. La ligno de la duetaĝaj bretaroj estas bele skulptitaj en rokoka stilo. La biblioteko enhavas ĉirkaŭ 35.000 librojn, ĉiuj havantaj ledajn kovrilojn. Multaj el ili estas raraj kaj multvaloraj, ekzemple la inkunabloj.

## Bildoj

Mafra-Klosterpalast-04-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-26-Kreuzgang-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-34-Kirche-Vestibuel-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-38-Kirche-Mittelschiff-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-74-Bett-2011-gje.jpg
Mafra-Klosterpalast-76-Diener-2011-gje.jpg
Library of the Convent of Mafra.JPG
Mafra-Klosterpalast-Bibliothek-10-2011-gje.jpg

## Vidu ankaŭ
* *Memorial do convento* de José Saramago

## Bibliografio 
* GOMES, Joaquim da Conceição. Descrição minuciosa do monumento de Mafra, ideia geral da sua origem e construção e dos objetos mais importantes que o constituem. Segunda edição, correta e aumentada com muitas notas e com uma notícia de Sintra, seus edifícios e arredores. Imprensa Nacional: 1871.
* *Memorial do Convento* estas romano de José Saramago, kiu kunigas la historion de la konstruado de la monumento kun fikcia intrigo de interesegaj roluloj, inter kiuj divenulino, pioniro de aviado kaj laboristo kiu estas akuzita de la Inkvizicio. José Saramago. *Memorial do Convento* 43a eld. Caminho [S.l.] ISBN 978-972-21-0026-7.

Kategorio:Palacoj en Portugalio
Kategorio:Bazilikoj en Portugalio
Kategorio:Reĝaj rezidejoj en Portugalio
Kategorio:Muzeoj en Portugalio
Kategorio:Mafra
Schänzelturm

eta|hochkant|la Schänzel-turo en novembro 2007
La **Schänzel-turo** aŭ **Schänzelturm** estas 13 m alta elrigardturo sur la monto Steigerkopf proksime de Edenkoben en la rejnlando-palatinata distrikto Südliche Weinstraße. Ĝi estis konstruita en la jaro 1874. Ĝi estas la plej alte situanta turo la Palatinata Arbaro kaj Mezeŭropo

## Geografia situo 
La turo staras en la okcidento de la Palatinata Arbaro kaj en la Naturparko Palatinata Arbaro sur Steigerkopf en alteco de 613,6 m.

## Nomo 
La nomo de la turo venis de monto. La monto Steigerkopf ankaŭ nomiĝas “Schänzel”

## Literaturo 
* Walter Eitelmann: Rittersteine im Pfälzerwald. 4a eldono, Pfälzerwald-Verein. Neustadt/Weinstr. 1998 ISBN=3-00-003544-3

## Eksteraj ligiloj 
## Referencoj 
Kategorio:Belvederoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Distrikto Südliche Weinstraße
Kategorio:Konstruaĵoj en la Palatinata Arbaro
Kategorio:Konstruaĵoj el sabloŝtono
Kategorio:Gommersheim
Kalistenes

**Kalisteno** aŭ **Kalistenes de Olinto** (en greka Καλλισθένης; ĉ. 360 – 328 a.K.) estis greka historiisto. Li estis filo de Hero (nevo de Aristotelo), filino de Prokseno de Atarneus kaj de Arimneste, kio faris lin pranevo de Aristotelo el lia fratino Arimneste. Ili unuafoje renkontiĝis kiam Aristotelo tutoris Aleksandron la Grandan. Pro la influo de sia praonklo, li estis poste nomumita por servi al Aleksandro en lia ekspedicio al Azio kiel la oficiala historiisto.

## Referencoj 
### Unuaj fontoj 
* Suido s.v.
* Diogeno Laertio v. 1;
* Ariano, *Anab.* iv. 10-14;
* Kinto Kurtio, viii. 5-8;
* Plutarko, *Alexander*, 52-55;

### Duarangaj fontoj 
* J. Zacher, *Pseudo-Callisthenes* (1867);
* Wilhelm von Christ, *Geschichte der griechischen Litteratur* (1898), pp.&nbsp;363, 819;
* Eduard Meyer, artikolo en verko de Ersch kaj Johann Gottfried Gruber en *Allgemeine Encyklopädie*;
* Adolf Ausfeld, *Zur Kritik des griechischen Alexanderromans* (Bruchsal, 1894);
* A. Westermann, *De Callisthene Olynthio et Pseudo-Callisthene Commentatio* (1838–1842);
* *Scriptores rerum Alexandri Magni*, C. W. Müller (eld.), Parisiis, editore Ambrosio Firmin Didot, 1846.

## Eksteraj ligiloj 
* Pothos.org: Kalistenes 
* Livius.org: Kalistenes de Olinto 
* Livius.org: Alexander the Great: the 'good' sources - Oficiala propagando: Kalistenes 

Kategorio:Helenaj historiistoj
Kategorio:Helenaj verkistoj
Kategorio:Aleksandro la Granda
Kategorio:Naskiĝintoj en la 4-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en -328
Filoto

**Filoto** aŭ **Filotas** (greke: **Φιλώτας**, m. Oktobro 330 a.K.) estis la plej aĝa filo de Parmenio, unu el plej spertaj kaj talentohavaj generaloj de Aleksandro la Granda. Li plialtiĝis ĝis estri la trupojn de la elita kavalerio, sed estis akuzita pro konspiro kontraŭ Aleksandro (aŭ  pro malsukceso averti Aleksandron pri ĝi) kaj ekzekutita. La morto de la filo necesigis ankaŭ la morton de la patro, kaj tiele Parmenio, kiu estis respondecigita pri la gardado de la trezoro de Ekbatano, estis murdita je ordono de Aleksandro, por eviti klopodojn revenĝi. 

## Eksteraj ligiloj
*Philotas de Jona Lendering, ĉe Livius

Kategorio:Helenaj generaloj
Kategorio:Aleksandro la Granda
Kategorio:Naskiĝintoj en la 4-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en -330
Agis la 3-a

**Agis la 3-a** (en Greka: Ἄγις) estis la plej aĝa filo de Arkidamo la 3-a, kaj la 21a Eŭripontida reĝo de Sparto.

Agis sukcedis sian patron la 2an de Aŭgusto 338 a.K., la saman tagon de Batalo de Keroneo. Lia regado estis mallongdaŭra, sed eventoplena, dum malalta periodo por Sparto, post ĝi esti perdinta gravajn limterojn antaŭ Filipo la 2-a (Macedonio), patro de Aleksandro la Granda.

## Referencoj 
Kategorio:Helenaj generaloj
Kategorio:Regantoj de Sparto
André Castaigne

[eta|maldekstre|*La aldomigo de [Bucefalo* — unu el la artaĵoj de Castaigne pri Aleksandro la Granda (1898–99).]]
**Jean Alexandre Michel André CASTAIGNE** (7a de Januaro 1861, Angulemo, Charente – 1929, Angulemo) estis franca artisto kaj gravuristo, studento de Jean-Léon Gérôme kaj Alexandre Cabanel. Sekve li iĝis ĉefa ilustracianto en Usono. Li estis ofte rememorita kiel la originala ilustracianto de la unua eldono de *La Fantomo de la Operejo*.

Castaigne ankaŭ krei pli ol 36 artaĵoj pri la figuro de Aleksandro la Granda por serio de 1898–99. Kiel ilustracianto, li kaptis bildojn de la unuaj modernaj olimpikoj; li faris bildojn de la Olimpiaj ludoj de 1896 por la gazeto ''Scribner's Magazine''.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Jean André Castaigne at Illustration Art Solutions 
* 

Kategorio:Aleksandro la Granda
Kategorio:Angulemo
Kategorio:Francaj pentristoj
Kategorio:Francaj gravuristoj
Kategorio:Francaj ilustristoj
Kategorio:Francaj desegnistoj
Batalo de Megalopolis

La **Batalo de Megalopolis** aŭ **de Megalopolo** estis luktita en 331 a.K. inter la trupoj de Sparto kaj de Macedonio. Antipatro, nome la regento de Aleksandro kondukis la Macedonianojn al la venko super la reĝo Agis la 3-a.

## Batalo 
La batalo, luktita ĉe Megalopoli en Arkadio, finis en malvenko de spartanoj. Dekomence en la batalo la linioj de Antipatro rompiĝis, sed finfine la forto de la nombroj donis la venkon al la Macedonianoj. Ŝajne 5,300 mortiĝis en la flanko de Sparto dum 3,500 de la flanko de Macedonio. Por la spartanoj tio estis la morto de ĉirkaŭ ties 25 procento. La reĝo Agis, vundita kaj malkapabla stariĝi, ordonis al siaj homoj lasi lin por fronti la avancon de la Macedonia armeo kaj tiele ebligi la retiriĝon de siaj homoj. Surgenue, la sparta reĝo mortigis kelkaj malamikojn antaŭ esti finfine mortigita per ĵet-lanco.

## Notoj 
Megalopolis
Megalopolis
Kategorio:-331
Megalopolis
Megalopolis
28276 Filipnaiser

'*28276 *Filipnaiser'''* estas tre malgranda, treege hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Filip Naiser*, kiu gajnis la duan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2011 pro sia projekto pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Gimnazio *Aloise Jiraska'' de Litomyšl (Ĉeĥio).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Kálmán Sőtér

**Kálmán Sőtér** [ŝOtEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sőtér Kálmán** estis hungara abelisto. Lia origina familia nomo estis *Schrinff*.
eta|Memortabulo pri Kálmán Sőtér
Kálmán Sőtér http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/s/s24567.htm naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Csúz (nuntempa Dubník en Slovakio), li mortis la  en Koros (nuntempa Krušovce en Slovakio).

## Biografio 
Kálmán Sőtér frekventis seminarion en Esztergom, sed pro malsano li forlasis la seminarion. Inter 1858 kaj 1876 li havis diversajn sekularajn malaltajn postenojn en la diocezo, poste li pensiuliĝis. En 1874 li aĉetis bienon en Inám kaj li komencis okupiĝi pri bredado de abeloj. Lia abelejo estis landofama, same lia biblioteko pri abeloj. En 1879 li fondis societon de hungaraj abelistoj. Post jaroj li translokiĝis al Koros.
 
## Elektitaj kontribuoj 
* *A méhek mérge* (Veneno de la abeloj), (1890)
* *A méh és világa* (La abelo kaj ties mondo) - impona ĉefverko, 2 volumoj (1895/1908)

## Memorigiloj 
* dulingva memortabulo en Dubník
* strato en Gödöllő

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 129-a paĝo)
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj abelbredistoj
Ŝtona Tungusko

**Ŝtona Tunguska** () estas rivero en Siberio (Rusio), dekstra alfluanto de Jenisejo. Ĝi trafluas areojn maldense loĝatajn, plejparte en Evenkio, kaj tuŝas nur malgrandajn urbetojn kaj vilaĝojn.



Kategorio:Riveroj en Siberio
Kategorio:Alfluantoj de Jenisejo
Pista Sisa

**Pista SISA** [piŝta ŝiŝa], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sisa Pista** estis hungara eksterleĝulo, ŝafisto. Lia origina nomo estis (hungarsisteme) *Benkó István*. Pista estas karesnomo de István.

Pista Sisa https://hu.wikipedia.org/wiki/Sisa_Pista naskiĝis la  en ekstera parto de Nagylóc aŭ Rimóc, li mortis la  en ekstera parto de Rimóc.

## Biografio 
Pista Sisa frekventis bazlernejon en Nagylóc, poste li estis ŝafisto en Iliny. En 1861 12 ŝafoj malaperis el la grego, tial la loka ĝendarmo tre torturis lin, spite tion ke pruvoj pri la ŝtelado mankis. Baldaŭ li estis ŝafisto en aliaj lokoj, sed en 1871 denove malaperis ŝafo. Li estis kondamnita je unu jaro. Post la liberiĝo denove malaperis ŝafoj, tial li denove sidis en prizono. Li sukcese rifuĝis kaj li aranĝis banditan trupon. Ili rabadis drinkejestrojn kaj aliajn personojn. En 1873 li murdis la menciitan ĝendarmon. Post 2 jaroj li estis kondamnita, li liberiĝis en 1894, poste li estis servisto en diversaj lokoj. Li edziĝis en 1901.

## Memorigiloj 
* diversaj legendoj, historioj

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun bildo (la koncerna teksto estas legebla en la 127-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun fotoj 

Kategorio:Hungaraj krimuloj
Kategorio:Hungaraj ŝafistoj
Badener Höhe

**Badener Höhe** (esperante= altaĵo de Badeno) estas monto en la norda Nigra Arbaro. Ĝi situas sur la teritorio de la komunumoj de Baden-Baden kaj Forbach. Kun alteco de 1002,5 m ĝi estas la plej alta punkto en la urbo Baden-Baden, eksterdistrikta urbo kaj konata banloko en la federacia lando Baden-Virtembergo de Germanio. 

eta|links|hochkant=2|elrigardo de la Friedrichs-turo okcidenten
eta|links|informtabulo ĉe la Friedrichs-turo

Kategorio:Montoj en Nigra Arbaro
Kategorio:Montoj en Baden-Virtembergo
Kategorio:Montoj kun alteco inter 1000 kaj 1999 m
Kategorio:Baden-Baden
Kategorio:Distrikto Rastatt
Kategorio:Forbach (Badeno)
Teritorioj maldekstre de la Rejno

eta|la francaj departementoj ĉe la maldkesta rejnbordo 1812
eta|300ra|Francujo en la limoj de 1812
**Teritorioj maldekstre de la Rejno** estas la teritorioj kiuj situas orografie maldekstre de la rivero Rejno kaj pri kiuj la franca reĝlando respektive respubliko kaj la germanaj ŝtatoj ofte interbatalis.

Precipe tiu esprimo estas uzata ()
por tiu teritorio en la okcidento de Germanlingvio, kiu estis konkerita de la unua franca respubliko en la Unua Koalicio-Milito kaj aneksita. La provo krei tiel nomatan "cisrejnan respublikon" malsukcesis. Tial tiu regionoj estis organizitaj laŭ franca ekzemplo en departementoj. El partoj de tiu teritorio estiĝis 1816 la bavara Rheinkreis (distrikto Rejno) aŭ (Rheinpfalz) kaj la hesia provinco Rejnhesio. La nordajn regionojn ricevis Prusio kaj apartenis unue al la provincoj Jülich-Kleve-Berg kaj grandduklando *Niederrhein*, la nuna regiono Malsupra Rejno. El tiuj du provincoj fariĝis en la jaro 1822 la Rejnprovinco. Tiuj sude situantaj maldekstrarejnaj regionoj de tiam grandparte nefranclingvaj loĝantoj, kiuj jam apartenis ekde la 17-a kaj 18-a jarcento al la franca reĝlando, venis nur en 1871 sub germana administrado kiel *Reichsland Elsaß-Lothringen* (= regna lando Alzaco-Loreno).

## Administracia strukturo 
Dum la franca tempo kaj ankaŭ iom pli longe ekzistis jenaj departementoj
* departemento Ruro, *département de la Roer* (kun ĉefurbo (*chef-lieu*) Akeno),
* departemento Saro, *département de la Sarre*, (kun ĉefurbo Treviro),
* departemento Rejno-Mozelo, *département de Rhin-et-Moselle*, (kun ĉefurbo Koblenco),
* departemento Donnersberg, *département du Mont-Tonnerre*, (kun ĉefurbo Majenco).

Teritorio en Südpfalz (suda Palatinato) venis al la departamento Malsupra Rejno (Département Bas-Rhin (kun la ĉefurbo Strasburgo).

## Vidu ankaŭ 
* Hansa departemento

## Eksteraj ligiloj 
* Elisabeth Fehrenbach: Vom Ancien Régime zum Wiener Kongress, paĝo 48sj pri la aneksado de Rejnlando
* http://www.wir-rheinlaender.lvr.de/rheinland_franzosen/1794_1815.htm 

## Referencoj 
Kategorio:Eksaj departementoj de Francio
Kategorio:Historio de Rejnlando
Kategorio:Franc-germanaj rilatoj
Ferenc Markhot

**Ferenc Markhot** [markot], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Markhot Ferenc** estis hungara kuracisto. Lia familia nomo estis ankaŭ *Markhót*.
eta|Memortabulo pri Ferenc Markhot
Ferenc Markhot https://hu.wikipedia.org/wiki/Markhot_Ferenc naskiĝis en 1718? en Hungara reĝlando en Vittenc (nuntempa Chtelnica en Slovakio), li mortis la  en Eger.

## Biografio 
Ferenc Markhot akiris medicinan diplomon en Universitato de Bolonjo en 1744. Post 2 jaroj li estis kuracisto de Bihar (historia departemento). Li estis ankaŭ kuracisto de Pál Forgách (episkopo). En 1758 li akceptis inviton de Ferenc Barkóczy, kiu nomumis lin kuracisto de Heves (historia departemento) kaj de la seminario. En Eger li okupiĝis ankaŭ pri la loka kuracakvo. En 1762 estis ordoneto pri priskriboj de ĉiuj kuracakvoj de la lando. Inter la priskriboj Markhot kreis la plej bonan. En 1769 li fondis kun János Dániel Perliczy la unuan lernejon por kuracistoj (latine Scola Medicinalis). En 1772 Maria Tereza de Aŭstrio malpermesis la lernejon, tamen poste Markhot instruis la komencantajn kuracistojn. Li malkovris medicinajn efikojn de kuracakvo de Parád. Post jaroj li estis akuzita, tial ĝismorte li estis nur skribisto en la departemento.

## Memorigiloj 
* strato, skulptaĵo kaj 2 memortabuloj en Eger
* hospitalo de Eger prenis la nomon "Markhot Ferenc"
* memormedalo "Markhot Ferenc"

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun bildo 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo M, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Theodor Philipp von Pfau

[eta|memorŝtono por Theodor Philipp von Pfau (1727–1794) sur la monto [Steigerkopf]]
**Theodor Philipp von PFAU** (naskiĝis 1727 en Frankfurt am Main; mortis la 13-an de julio 1794 ĉe Steigerkopf) estis prusa generalmajoro, ĉefo de  la infanteria regimento n-ro 33 kaj guberniestro de  Glatz.

## Literaturo 
* Kurt von Priesdorff: *Soldatisches Führertum*. volumo 2, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, ohne Jahr, p.&nbsp;294–296
* Pfau, Theodor Philipp v.|Bernhard von Poten|ADB:Pfau, Theodor Philipp von    
* Johann F. Seyfart: *Unpartheyische Geschichte des bayerischen Erbfolgekriegs.* 1780, p.&nbsp;422, Digitalisat
* Helmut Reinalter: *Die Freimaurer im Alten Preußen (1738–1806).* Band 8, Teil 1, p.&nbsp;69
* Hermann Julius Meyer: *Das grosse Conversations-Lexicon für die gebildeten Stände.* Abteilung 2, Band 3, 1850, S. 703, Digitalisat

## Referencoj 
Kategorio:Persono en la Sileziaj Militoj (Prusio)
Kategorio:Homoj de la Sepjara milito
Kategorio:Prusio
Kategorio:Germanaj militistoj
Kategorio:Guberniestro (Prusio)
Holon

**Holon** (, ) estas grandurbo en Israelo en Distrikto Tel-Avivo. 

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La municipo havas komunan limon kun .

Holon havas la duan plej grandan industrian zonon en Israelo, post Ĥajfo. 

La loknomo venis de la hebrea vorto holon, kun la signifo malmulto da sabloj. La nomo Holon aperas eĉ en la Biblio.

## Bazaj informoj 
* Loĝantaro: 182,575 (2013)
* Areo: 18.927&nbsp;km²
* Supermara alteco: 20 m
* 

eta|maldekstre|Situo de Holon en Israelo
## Geografio 
Holon situas en la marborda ebenaĵo sude de Tel-Avivo. Tiu ĉi lasta urbo troviĝas 6, Aŝkelon 42, Jerusalemo 50, Ĥajfo 92 kilometrojn.

## Historio 
Holon estis fondita en 1935. Estis establita tekstilaj uzinoj fare de judaj enmigrintoj de łódź. En 1948 en Holon estis pafadoj dum la milito. Post 2 jaroj Holon urbiĝis.

Holon estas unu el la du grandurboj, kiu havas samarianan komunumon (1954).

## Ekonomio 
[eta|[Samarianoj|Samariana sinagogo en Holon]]

[eta|[Samarianoj en ritaj veestoj en Holon]]
[eta|240px|maldekstra|La Struma-monumento omaĝe al la judaj viktimoj, rifuĝintoj el [Rumanio - en la katastrofo de la ŝipo "Struma" en urbo Holon en Israelo]]
Holon estas centro de la israela tekstila industrio, aliaj produktoj estas metaloj, kaŭĉukoj kaj plastoj.

## Vidindaĵoj 
* akvoturoj
* sinagogoj
* muzeoj, kiel Dezajno Muzeo Holono
* parkoj

## Konataj lokuloj 
* Ilona Fehér, violonisto
* Mordehai Heiblum (, "Moti Heiblum", fizikisto)

## Ĝemelurboj 
* Anŝano, Ĉinio
* Dayton (Ohio), Usono
* Klevlando, Usono
* Suresnes, Francio

## Fontoj 
* https://www.britannica.com/place/Holon 
* oficiala paĝo 
* mapo, distancoj 

Kategorio:Urboj de Israelo
28295 Heyizheng

'*28295 *Heyizheng'''* estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *He Yizheng*, kiu gajnis la duan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2011 pro sia projekto en teamo pri komputado. Li estis lernanto ĉe la Nord-Orienta Lernejo Jucaj (ĉine 东北育才学校, *Dōngběi Yùcái Xúexiào'') de Ŝenjango (Ljaŭningo, Ĉina Popola Respubliko).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Johanniskreuz

**Johanniskreuz** estas domareto kun nur 14 enloĝantoj centre de la Palatinata Arbar (Rejnlando-Palatinato). Ĝi estas komunumparto de la palatinata komunumo Trippstadt en la distrikto Kaiserslautern.
[eta|maldekstre|malfone [Ritter-ŝtono 111, fone la ŝtonkrucoj.]]
eta|maldekstre|motorciklista renkontiĝo en Johanniskreuz.
eta|maldekstre|domo de la daŭripovo.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Hubert Zintl: Johanniskreuz. Im Herzen des Pfälzerwaldes. Eine Forst- und Waldgeschichte. Ministerium für Umwelt, Forsten und Verbraucherschutz Rheinland-Pfalz/Landesforsten Rheinland-Pfalz. Mainz. 2006. ISBN=3-00-019005-8

## Eksteraj ligiloj 
* Trippstadt: Sehenswürdigkeiten in Johanniskreuz
* Haus der Nachhaltigkeit 

Kategorio:Vilaĝoj de Germanio
Kategorio:Trippstadt
Kategorio:Weiler
Kategorio:Distrikto Kaiserslautern
Sarazm

eta|Elfosita ejo kun altaro
**Sarazm** estas malnova urbo kaj ankaŭ subdistrikto de Taĝikio en nordokcidenta Taĝikio. Ĝi datiĝas je la 4-a jarmilo a.K. kaj estas hodiaŭ Monda heredaĵo de Unesko. Ĝi situas en la Panĝakenta distrikto en Sugd-a regiono.

La arkeologia ejo de la antikva urbo Sarazm situas proksime al Durman, urbo situanta en la Zeravŝana valo de nordokcidenta Taĝikio en la Sugd-a regiono apud la landlimo al Uzbekio.

## Priskribo 
La arkeologiejo indikas fruan stepan ĉeesta en la Zeravŝana Valo. Ĉirkaŭ 3000 a.K., ĝi estis la plej granda eksporta metalurgia centro de Centra Azio. Ĝi estis forlasita post alveno de la Andronovo-aj setlantoj, ĉirkaŭ 2000 a.K.

La urbo verŝajne estis revivigita kiel minada centro por kolekti de proksimaj fontoj la turkisojn. Establita ne pli malfrue ol 1500 a.K., la urbo ankaŭ funkciis kiel grava regiona agrikultura kaj kupro-produktada centro.

Oni malkovris tritikon kaj hordeon (kavan kaj nekavan) en la loko, dum indico por grapola milio kaj guŝo ne estis trovita. La kava hordeo trovita ĉe Sarazm estas simila en morfologio al la hordeo trovita en lokoj en Pakistano kiel ekzemple ĉe Mehrgarh kaj Nausharo kaj ankaŭ simila al la hordeo trovita en la plej fruaj lokoj en Ĉinio kie hordeo estis unue trovita.

La urbo estis malkovrita en 1976 fare de loka terkultivisto nomita Aŝurali Tajlonov, kiu trovis kupran ponardon elstarantan el apuda konstruejo. Ĝi estis elfosita de Abdullo Isakov kaj francaj arĥeologoj komenciĝinte en 1977.

## Statuso de Monda Naturheredaĵo 
La pra-urba loko de Sarazm estis listigita sur la listo Mondaj Heredaĵoj en julio 2010, kiel "arĥeologia ejo atestata la evoluon de homaj setlejoj en Centra Azio, de la 4-a jarmilo a.K ĝis la fino de la 3-a jarmilo a.K. ". Ĝi estas la unua Monda Naturheredaĵo en Taĝikio.

Kategorio:Loĝlokoj de Taĝikio
Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Taĝikio
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Taĝikio
Kategorio:Sugd