Infanlaboro

[eta|400ra|Fotomuntaĵo de laborantaj infanoj en [Honduro en 1999.]]
dekstra|eta|En Britio oni aprobis leĝojn pri infanlaboro, la nomitaj *Factory Acts*, en la 19a jarcento. Infanoj pli junaj ol naŭ ne estis rajtigita labori, tiuj aĝe 9–16 povus labori 16 horojn tage laŭ la *Cotton Mills Act*. En 1856, la leĝaro permesis infanlaboron post 9, por 60 horojn semajne, nokte aŭ tage. En 1901, la permesita aĝo por infanlaboro estis plialtigita al 12.
[eta|Ĉe sardinindustrio, infanoj detranĉante fiŝokapojn kaj vostojn por poste esti enladigitaj, de [1887.]]
**Infanlaboro** estas la uzo de infanoj (difinitaj kiel homoj malpli ol 14-jaraĝaj) por ekonomicela laboro, kiu respondas al profesio de plenkreskulo.

Internacie la Internacia Organizo de Laboro difinas infanlaboron rilate al aĝo kaj la peneco de la tasko, almenaŭ por infanoj pli ol 12-jaraĝaj (vidu detalojn malsupre).
Laŭ la IOL nuntempe laboras ĉirkaŭ 250 milionoj da infanoj inter 5- kaj 14-jaraj.

En publikaĵo de junio 2006 UNICEF indikas 190,7 milionojn da infanoj de tia aĝo kaj *"ĉirkaŭ 218 milionojn da infanoj"* sen aparta aĝmencio.

Averaĝe nuntempe el 100 infanoj de tia aĝo 20 laboras, 10 inter ili kelkajn horojn tage, 10 tuttage.

En 2002 okaze de la unua monda tago kontraŭ infanlaboro fondiĝis internacia memortago, kiu okazas ĉiujare la 12-an de junio. Ekde 2003 okaze de tiu memortago oni ankaŭ mencias pli forte infankomercon kaj sklavigon.

## Difino 
eta|Laŭtaksa infanlaboro laŭ mondregiono en 2008. Longaj horoj, kaŝa laboro kaj uzo de peza maŝinaro estas konsiderataj danĝeraj por infanoj (titoloj en la hispana)
Inter la infanlaboroj oni distingas "akcepteblan" laboron (leĝeran, parto de la edukado de la infano en familia vivo), kiu samtempe ebligas lernejanecon, kaj "neakcepteblan" laboron (tro longan, tro danĝeran, faritan de infano tro juna, ktp.). Tiun ĉi lastan celas kutime la esprimo "infanlaboro".

En sia raporto Internacia Organizo de Laboro difinas jene: en la tuta mondo.
Pli ol 8 milionoj suferas la plej gravajn "laborkondiĉojn":
* infansoldatoj
* infanprostituo
* infanpornografio
* infankomerco
* moderna sklaveco
* neleĝaj agadoj

Infanlaboro estas ofte temo de antaŭjuĝo en okcidenta mondo, ĉar konata ĉefe pro skandaloj disvastigitaj de amaskomunikiloj: laboranta infano estas vidata kiel "sklaveto", en lando de la tria mondo, dungita en teksaĵmetiejo azia por granda vestaĵmarko aŭ stratinfano en Sud-Ameriko.
Fakte infanoj laboras en preskaŭ ĉiu lando de la mondo, inkluzive de evoluintaj landoj kiaj Italio aŭ Usono; fabrikoj kaj teksaĵmetiejo kaŝas la fakton, ke pli ol tri kvaronoj de infanlaboro situas en la kampoj de agrikulturo aŭ hejmaj agadoj, ene de la familia rondo. Se ekzistas infansklavoj, ili tamen estas malplimulto.
Infanlaboro ekzistis longe antaŭ industriiĝo aŭ tutmondiĝo, sed tiuj du fenomenoj videbligis ĝin.

## Historio 
[dekstra|eta|240px|[olivo|Olivrikolto fare de junuloj en antikva Grekio, ĉ. 520 a.K., Brita Muzeo, Londono, Britio.]]
Infanlaboro aĝas tiom, kiom aĝas homaro, sed pro industriiĝo dum la 18-a kaj 19-a jarcentoj ĝi kreskis tiom en Eŭropo kaj Usono, ke damaĝegis sanstaton kaj kleriĝon de la popolo.

### Antaŭ la industriiĝo 
Dum la antikveco infaneco estis mallonga epoko pro la malgranda vivespero, knabinoj estis edzinigitaj frue (14- aŭ 15-jaraĝaj) kaj infanoj partoprenis hejmajn kaj kampajn taskojn. La familia rondo estis la ĉefa "laborejo", infanoj tiel partoprenis la hejman ekonomion. Knaboj iom post iom lernis la patran metion, knabinoj estis edukitaj pri domtenado kaj ekde la mezepoko laboris en hejma kreado, ekzemple teksado.
Instruista edukado estis malofta dum mezepoko kaj rezervita al riĉaj familioj. Ekde la mezepoko infanoj komencis labori eksterhejme por respondi al bezonoj de la dungintoj serĉantaj malmultekostajn dungotojn kaj al bezonoj de la malriĉaj familioj por vivteni sin: knaboj laboris surkampe kaj knabinoj kiel servistinoj.

Laborkontraktoj aperis sub formo de "lukontranktoj".

Forlasitaj infanoj kaj orfoj (ĉ. 2.000 forlasitaj ĉiujare en Parizo komence de la 18-a jarcento, 3.000 ĉiujare en Francio ĉ. 1830) estis laborigitaj de la organizaĵoj, kiuj akceptis ilin. Kelkaj infanoj estis prostituitaj kaj aliaj vivis de almozoj.

Fine de la 18-a jarcento, lernejoj estis ankoraŭ maloftaj kaj infanoj dungiĝis ofte kiel bienlaboristoj (ekde 9- aŭ 10-jaraĝaj) aŭ kiel servistoj enurbe. Oni tiel raportas pri pli ol 120.000 infanaj servistoj en Londono en la 1850-aj jaroj..
* Ĝi ebligis premon por malpligrandigi salajrojn de plenkreskulaj viraj laboristoj.
* Ĝi ebligis dungon de la tuta familio, kio akcelis la rompiĝon disde la tradicia kamparana vivmaniero.
* Ĝi ofertis pli grandan nombron de dungitoj, ebligante uzon kontinuan de la maŝinoj.

Lerteco kaj malalteco de infanoj estis ecoj apartaj, kiujn ne posedis plenkreskuloj. Oni uzis infanojn por apartaj laboroj, tiel ili povis rampante tiri ĉaretojn en la minejoj, purigi malfacile atingeblajn partojn de maŝinoj aŭ religi fadenojn rompiĝintajn malantaŭ la teksmaŝinoj..

Dum la 19-a jarcento infanlaboro variis laŭ sektoroj kaj periodoj. Tiel en Anglio en 1850 nur 5 % de la laboristoj de la kotonindustrio estis infanoj, kvankam ili estis 13,3 % en 1834 kaj pro la ekonomiaj krizoj ili denove estis 14 % en 1874. kaj la historiisto Edward Palmer Thompson asertas, ke la infanlaboro ege kreskis inter 1780 kaj 1840. Laŭ Paul Bairoch, infanoj eklaboris pli junaj kaj la laborkondiĉoj malpliboniĝis pro la foresto de gepatroj, ĉar la infanoj ne plu laboris por la gepatroj kiel en tradiciaj socioj. La ĉiutaga labortempo plilongiĝis (foje ĝis 16 horojn tage dum la unua fazo de industriiĝo), kaj ĉio ĉi je mizeraj salajroj. Pro foresto de censo preciza aŭ inventaro de la laborkondiĉoj antaŭ la 19-a jarcento ne eblas trovi finan konkludon.

Sed la laboro de infanoj en fabrikoj igis tian laboron pli videbla kaj videbligas la terurajn laborkondiĉojn. Enketoj ebligas ricevi taksadon de la fenomeno. La *ĝenerala statistiko de Francio* en 1840 nombris 130.000 infanojn malpli ol 13-jaraĝajn en metiejoj de pli ol 10 dungitoj, 20 % de la ministoj de Carmaux estis infanoj en 1850 kaj ĉirkaŭ 1840, infanoj estis 12% de la industriaj laboristoj. Akcidentoj en fabrikoj, terglitoj, eksplodoj en minejoj vundis kaj mortigis multajn infanojn kaj atentigis la publikon.

Unuaj raportoj estis verkitaj de kuracistoj, inspektoroj aŭ elektitoj, priskribantaj la akcidentojn kaj laborkondiĉojn de infanoj. Same la verkoj de Charles Dickens kaj poste de Émile Zola atentigis pri la problemo; infanlaboro estis uzata por denunci ekspluatadon de la laborista klaso (Karl Marx kaj Friedrich Engels, en la *Manifesto de la Komunista Partio*, postulas malpermeson de infanlaboro). Parto de la industriestroj respondis, ke la malalteco de infanoj ebligas realigon de certaj taskoj neeblaj al plenkreskuloj (tia vidpunkto estas nuntempe tute dementita, sed tiuepoke kutime akceptita) kaj ke la dungo de infanoj malhelpas, ke ili iĝu senhejmuloj, kaj tial partoprenas la socian pacon kaj helpon al malriĉaj familioj. Inter tiuj du vidpunktoj la reguligo kaj poste la abolo de la infanlaboro en Eŭropo kaj en Nord-Ameriko atendis ankoraŭ preskaŭ jarcenton

En Prusio la infanlaboro estigis socia problemo. Pro la multaj malsanaj infanoj la armeo ne plu sukcesis trovi sufiĉe grandan nombron de sanaj rekrutoj. Tial validiĝis en 1839 leĝo, kiu malpermesis fabrikan laboron al infanoj malpli-ol-dek-jaraj. Infanoj inter 10- kaj 16-jaraj rajtis labori ĝis maksimume 10 horojn tage, ne plu nokte, nek dimanĉe. En la jaro 1853 la minimuma aĝo estis plialtigita al 12. Tamen en 1858 laboris en prusaj fabrikoj ankoraŭ 12.500 infanoj inter-8-kaj-14-jaraj.

En Francio Louis René Villermé publikigis sian *Tableau de l’état physique et moral des ouvriers* (tabelo pri fizika kaj morala stato de la laboristoj), teruran bildon pri infanaj laborkondiĉoj. Charles Dupin verkas *Du travail des enfants* (pri laboro de infanoj) en 1840. Fine validiĝas la leĝo de la 21-a de marto 1841, kiu fiksis la minimuman aĝon je 8 jaroj kaj limigis la noktan laboron. Ankaŭ labordaŭro estis regulita kaj lernejo iĝis deviga al malpli-ol-12-jaruloj, sed tiaj reguloj nur malmulte efikis.

La plej grava fakto por la malpligrandigo de infanlaboro en Eŭropo estis la deviga lernejo. Komence estiĝis konflikto inter lernejo kaj fabriko: por la gepatroj la lernejo estis multekosta, kontraŭe labora infano plibonigis la familian situacion. Por industriestroj la lerneja horaro konkurencis la permesitajn laborhorojn. En Francio lernejon igis deviga por 6- ĝis 13-jaruloj Jules Ferry en 1880 / 1881. La senpageco ebligis iom post iom ŝanĝi la ideojn kaj igis lernejon normo, eĉ por laboristidoj.

Ŝtata familia subtenmono estis donita laŭ lernejana asidueco kaj tiel helpis la disvastigon, samtempe ĝi helpis finance malriĉajn familiojn elteni la perdon de salajro.

La ĝisdatigitaj statistikaj publikigitaj en 2006 laŭ la sama metodologio kiel en 2002, unuafoje ebligas komparon.

Aliaj taksadoj devenas de UNICEF, de la *internacia federacio de libraj sindikatoj*, kiuj obtenas datenojn de la lokaj sindikatoj kaj de *NRO*-j kiel Amnestio Internacia pri infansoldatoj, Kontraŭsklaveco Internacia pri infansklaveco aŭ ECPAT pri seksuma ekspluado de infanoj. Ankaŭ registaroj starigas taksaĵojn. IOL estas la nura organizaĵo, kiu starigis metodologion kaj globalan taksadon, ĉefe danke al la projekto SIMPOC (*Statistical and Information Monitoring Programme*) en 29 diversaj landoj kaj danke al programo IPEC (Internacia programo por abolo de infanlaboro).

Inter la laborantaj infanoj estas laŭ aĝo inter 47 kaj 50 % da knabinoj, sed ilia nombro estas pli granda en doma laboro, kaj do malpli videbla

### Divido geografia 
[300px|eta|Domlaboro en [Sandakphu, Okcident-Bengalo.]]
Infanlaboro ekzistas en preskaŭ ĉiu lando, sed plej ofte en evoluintaj landoj. Laŭ absoluta nombro, la plejmultaj infanoj laborantaj troviĝas en la regionoj azia kaj pacifika, entute 60 %. En Barato taksadoj varias inter 16 milionoj da infanoj inter 5 kaj 14-jaraj (laŭ lokaj NRO)) kaj 150 milionoj da laborantaj infanoj malpli ol 18-jaraj. Laŭ la Monda Banko temas pri 40 milionoj. Laŭ proporcio la plej altaj nombroj estas en Afriko sude de Saharo, ofte ligita al malriĉeco de la lando: Niĝero kaj Sieraleono tiel havas 70 % de infanoj laborantaj, Malio kaj Burundo alproksimiĝas la 50 %. Ankaŭ en Mezoriento, ĉefe en Irako post la embargo kaj la iraka milito, sed ankaŭ en okupitaj palestinaj teritorioj. En Sud-Ameriko preskaŭ 1 infano el 6 devas labori. kaj la datenoj de IOL:
]]

### Divido socia 
Infanlaboro varias laŭ kontinentoj kaj kulturoj; la sekva ĉapitro klarigas la labortipojn. Ekzistas konstanto trahistoria, kiu pluekzistas nuntempe: laborantaj infanoj devenas el malriĉaj familioj, malriĉeco estas unu el kaŭzoj de infanlaboro..

### Divido sektora 
La klasigado de infanlaboro laŭ agadsektoroj troveblas en raporto de 1996 kaj dividas infanlaboron en du grandajn sektorojn: 70,4 % ĉe agrikulturo, ĉasado kaj fiŝkaptado; 8,3 % ĉe komerco, restorado kaj hoteloj; 8,3 % ĉe manufakturoj; 6,5 % ĉe servoj komunumaj, sociaj aŭ personaj; 3,8 % ĉe transporto, vartenado kaj komunikado; 1,9 % ĉe konstruado kaj 0,9 % en minejoj ktp.

Tiuj rezultoj kontraŭas la kutiman bildon de infanoj laborantaj ĉefe en fabrikoj aŭ metiejoj. La vera nombro de infanoj en tiaj kondiĉoj povas de fakte esti multe pli alta. IOL distingas kvin kategoriojn: sklavlaboron, infankomercon, seksindustrion, armilkonfliktojn kaj eksterleĝajn agadojn.

#### Agrikulturo 
[300px|eta|Infanoj kaj junuloj plugantaj en [Sieraleono.]]
Laŭlande 90 ĝis 95 % de la laborantaj infanoj faras tion en agrikulturo, meze inter 70 kaj 74 %. Ju pli la landa ekonomio baziĝas je agrikulturo, des pli alta estas la proporcio de infanoj. Oni distingas infanojn laborantajn surkampe kun la geptaroj de tiuj, kiuj dungiĝas en grandaj plantejoj aŭ farmbienoj. La unua kazo ofte okazas en landoj, kies ekonomio baziĝas je agrikulturo, tie infanoj ofte respondecas pri la gardo de brutaroj kaj laboretoj. Se troaĵoj eblas, ili estas malpli oftaj, ĉar la infanoj restas en la familia kadro..
Infanlaboro inkluzivas foje partoprenon al rikoltado kaj fiŝkaptado, foje al ĉasado, bestgardado, replantado de rizo. Knabinoj pli ofte devas hejmenporti akvon, prizorgi bebojn, prepari manĝaĵojn. Kiam tiuj infanoj vizitas lernejon ili ofte mankas dum rikoltadepoko; ĝi taksas ankaŭ, ke inter la knabinoj pli ol 16-jaraj la plejmulto laboras en hejmoj. Iuj taksadoj ebligas havi grandecidon: tiel oni parolas pri 482.000 infanoj en Brazilo, 300.000 en Dako, 700.000 en Indonezio, 200.000 en Kenjo, de 66 ĝis 88.000 en Maroko, 200.000 en Haitio ktp.

Kaŭzoj pri hejmlaboro de infanoj estas multaj: ofte oni konsideras ĝin "normala" aŭ almenaŭ "senproblema". Ĝi povas reprezenti eskapon el mizero, sed povas esti ankaŭ afero de komerco aŭ repago de ŝuldoj.

#### Neformala sektoro 
[200px|eta|maldekstra|Infano laboranta kiel "[afiŝulo" montrante la horon en Merida, Meksiko.]]
La neformala sektoro priskribas agadojn ne regularitajn, ofte laboretojn faratajn de individuo aŭ familio. Tiaj laboroj troviĝas ĉefe enurbe kie senlaboreco estas pli alta. IOL taksas, ke en evoluantaj landoj ĝi reprezentas 60 % de la urba laboro kaj grandan parton de la MEP (25 % en Niĝerio, preskaŭ 50 % en Filipinoj). Ĝi rilatas al kamparfuĝo kaj la estiĝo de ladurboj. Ĉefaj agadoj estas vendadeto de trinkaĵoj, fruktoj aŭ cigaredoj, riparado, portado aŭ konduko de rikiŝoj.

#### Sklava laboro kaj sklaveco 
[300px|eta|*[Ŝvitlaborejo|Ŝvit-metiejo* en Ĉikago, Usono, 1930.]]
Ĉirkaŭ 5,7 milionoj da infanoj laboras sklave en la mondo. Tian laboron karakterizas ia limigo de movoj de la infano, perfortigo mensa aŭ fizika, malkonsento kaj / aŭ kontrolado eksternormala.
Sklaveco mem signifas, ke la persono estas konsiderata kiel "varo", posedaĵo de la "proprietulo".

Taksadoj indikas, ke la plej multaj tiaj infanoj troviĝas en Azio (5,5 milionoj), tio eble estas ĉar mankas fidindaj fontoj en aliaj regionoj, ĉar tia laboro estas malfacile distingebla. Alia kaŭzo estas la kvazaŭ institucieca sklavigo pro ŝuldoj, kiel la *kamaiya*-sistemo en Nepalo: en tiaj sistemoj gepatroj povas dungigi infanon 7 aŭ 8-jaraĝan en fabrikon por obteni monpruntadon aŭ pagi ŝuldojn. La diversaj raportoj montras, ke plej ofte tia laboro rapide iĝas sklaveco. »

Similaj situoj troviĝas en Brazilo sur la sukerkanplantejoj kaj en la karbonejoj. En 1993 oni raportis pri 4-jaruloj laborantaj sur kotonoplantejo en Parana. En Maŭritanio, malgraŭ abolo de sklaveco en 1980, restas ankoraŭ ĉirkaŭ 400.000 personoj, infanoj kaj plenkreskuloj, el nigra Afriko, kiu servas kiel sklavoj al berberoj..

#### Infankomerco 
Infankomerco inkluzivas "varbadon, transporton, translokigon, lokigon aŭ akcepto de infano por ekspluato". IOL taksas, ke 1,2 milionoj da infanoj suferas tian traktadon en la mondo, inter ili 550.000 en Sud-Ameriko. Sed tiuj 1,2 milionoj ne nombras en la sumo de la "plej aĉaj laboroj" por eviti duoblan nombradon: tiaj infanoj kutime suferas alian formon de ekspluatado.

La celo de la komerco dependas de la aĝo kaj de la sekso de la infanoj: knaboj estas kutime venditaj por sklaveca laboro sur grandaj plantejoj aŭ fidrogvendado, knabinoj plej ofte por seksa ekspluatado aŭ hejmlaboro. Infanoj estas ankaŭ ekspluatataj en organizataj almozulretoj, senditaj al neleĝaj adoptretoj aŭ por deviga geedzigo. Tia komerco ekzistas kaj ene de landoj kaj inter landoj kaj mondskale.

#### Seksa ekspluatado 
[200px|eta|maldekstre|[Prostituitino 10 aŭ 11-jara, graveda de 4 monatoj (Anglio, 1871).]]
Laŭ IOL.

Amaskomunikiloj montras seksan ekspluaton de infanoj okaze de skandaloj pri seksa turismo, organizata kutime por viroj vojaĝantaj el evoluiĝintaj landoj al Tajlando, Domingo, Brazilo aŭ aliaj landoj.

Sed seksa ekspluatado estas organizata ankaŭ loke: en Usono oni taksas la nombron de prostituataj infanoj je 100.000..

Disvolviĝo de interreto kreskigis la demandon pri tia pornografio, pri kiu oni taksas je unu miliono la nombron de bildoj cirkulantaj, inkluzive bildoj montrantaj sadismajn agadojn kaj seksumadon kun foje tre junaj infanoj. Esploroj evidentiĝis tre gravajn psikajn problemojn ĉe tiuj infanoj, kies memmortigtendencoj. Tiu komerco valoras inter du kaj tri miliardoj da usonaj dolaroj nur en Usono.

#### Infansoldatoj 
Nuntempe ekzistus ĉirkaŭ 300.000 infansoldatoj en la mondo okaze de trideko da konfliktoj; tierono en subsahara Afriko kaj Kongo Kinŝasa, en Kolombio (kie inter 11 kaj 14.000 infanoj anus la paramilitistaron) kaj en Birmo (kie 20 % de la armeo estus neplenaĝaj laŭ Human Rights Watch.)
La plej multaj estis 14 ĝis 18-jaruloj, sed troveblas ankaŭ infanoj apenaŭ 8 aŭ 9-jaraj, kiuj libervole anas milicojn kaj aliajn paramilitistajn grupojn.
Se la bildo la plej ofta esta tiu, de infansoldato pafilenmane, infansoldatoj havas multajn diversajn taskojn: spionado, terenesploro, lokigo de teraj bomboj, trejnado de plenkreskaj soldatoj, sed ankaŭ domtaskoj, kuirejaj taskoj, portado de materialo. Knabinoj riskas seksan perfortiĝon.

Motivoj estas supervivrimedo en regionoj ofte ruiniĝintaj, spertoj pri familimembroj mortigitaj aŭ kripligitaj pro la konflikto aŭ manka edukado, kiu malhelpas trovi alternativon. Multaj knabinoj engaĝiĝas por eskapi seksan perfortiĝon aŭ domsklaviĝon, kvankam iliaj vivkondiĉoj eble ne estas pli bonaj kiel soldatoj. La proporcio de knabinoj estus ĉirkaŭ 40 %.
La motivoj de la varbantoj estas malsamaj: infansoldatoj estas *"pli influeblaj, pli facile subigeblaj al aŭtoritato, malpli dizertemaj aŭ salajropostulemaj ol plenkreskuloj"*.

## Sekvoj 
### Laborkondiĉoj kaj efikoj al laborantaj infanoj 
[300px|eta|Knaboj en [vermiljono|vermiljonfabriko, Dako, Bangladeŝo.]]
IOL raportas
Industrio eksponigas laborantajn infanojn al toksaj produktoj kaj danĝeraj maŝinoj, ke temas pri tanejoj kaj ties amoniakujoj, pri uzinoj kun bruligemaj fornoj aŭ eksplodoj kaj venenigoj en alumetfabrikoj kaj tiuj, kiuj produktas artfajraĵojn. Konstruejoj eksponigas al faloj, minejoj al polvoj kaj la kaŭranta pozicio (ofta en Azio) kaŭzas artikproblemojn..

La malplimulto de salajritaj infanoj pezas iel en landa ekonomio: IOL taksas, ke infanoj reprezentas preskaŭ 5 % de la aktiva popolo en Latin-Ameriko, sed 14 % en Kenjo. Reprezentado per sektoroj estas nur taksadoj: tiel en Pakistano la tapiŝindustrio gajnus 109 milionojn da dolaroj eksportante en 1995-96 laŭ la estroj; laŭ SACCS 500.000 infanoj laborus (el entute 1,5 milionoj da salajruloj) – tiu nombro estas pridiskutata, sed donas ideon pri la grandeco.

La infanoj laborantaj en komerco, ĉefe en neformala vendado surstrata, estas plej ofte la lasta ĉenero de la produktĉeno, kiam ili vendas trinkaĵojn de grandaj markoj, ĵurnaloj, dolĉaĵoj, ktp. kaj foje konkurencas lokajn vendejojn. Same la kolekto de rubaĵoj estas parto de neformala recikligo, kiam la infanoj alportas rubaĵojn al profesiaj kolektantoj. Fakte la ĉefa motivo por dungi infanojn estas ekonomia: infano estas malpli multekosta kaj pli obeema ol plenkreskulo, kiu ricevas salajron du- ĝis sesoble pli altan, kaj tiel eblas malpligrandigi elspezon por salajroj.

### Kostoj kaj beneficoj 
Unu el la argumentoj kontraŭ abolo de infanlaboro estas la fakto, ke tiu ĉi, pliboniginta la
entreprenan profitdonon, kontribuas al industriiĝo kaj do al ekonomia kreskiĝo de la lando. La konkludo estis klara:
"Kvankam iaj grandaj avantaĝoj, kiel plifortigo de persona evolueblo, estas malfacile mezureblaj mone, niaj kalkuloj klare ebligas konkludi, ke la abolo de infanlaboro reprezentas tre profitdonan globalan investon."

Pli precize, tiu esploro temis pri realigo de la programo IPAI en evoluiĝantaj landoj. Kostoj de la projekto estas la plibonigo de edukado (infrastrukturo, instruistoj, materialoj ktp.), transigo de gajnoj (t.e. programoj por kompensi la monan perdon al familioj per monhelpo), eventoj nelernejanaj (celantaj la plej aĉajn laborformojn, tre malriĉajn infanojn aŭ tiujn el malsuperaj kastoj, kulturajn faktorojn, kiel seksdiferencoj) kaj la oportuneckosto (perditaj gajnoj pro forpreno de la infanoj el ilia laboro).
Atenditaj ekonomiaj beneficoj estas pligranda produktivo danke al pli bona edukado, malpligrandigo de la sankostoj ktp.

Uzante naciajn datenojn kaj spertoj el jam ekzistaj programoj, la esploro taksis jene la sumon de kostoj kaj beneficoj:

Pro tiu esploro IOL konkludis, ke la abolo de infanlaboro, kutime farita pro etikaj kialoj estas same valida el ekonomia aŭ financa vidpunkto: la beneficoj superus la kostojn 6 aŭ 7-oble. Tiu esploro kongruas kun tiuj de la Monda Banko, kiuj montras, ke investado en edukado estas profitgajna operacio longskale por la koncernitaj landoj.
En subsahara Afriko la netaj financaj profitoj superus je duono la malnetan ĉiujaran nacian gajnon. Tamen la esploro estas nur taksado bazita je teoria programo 20-jara; kaj la kostoj restos superaj al beneficoj dum la 15 unuaj jaroj, ili kreskegos ekde la 16-a jaro. Tial IOL nomas tiun projekton "transgeneracian investon".

## Ĉu al abolo? 
### Rajtevoluo 
[500px|eta|maldekstra|Landoj subskribintaj la konvencioj 138 kaj 182 de IOL, en [2006: 
verde: subskriboj de la konvencioj 138 kaj 182
flave: subskriboj de la konvencio 182, sed ne 138
oranĝe: subskriboj de la konvencio 138, sed ne 182
ruĝe: neniu subskribo
grize: sen informoj / lando ne ano de IOL]]
Je internacia nivelo infanlaboron regas pluraj internaciaj konvencioj de IOL, inter kiuj la ĉefaj estas nuntempe la konvencio numero 138 pri minimuma laboraĝo (datanta de 1973 kaj anstataŭanta plurajn antaŭajn konvenciojn mi minimuma aĝo laŭ diversaj sektoroj) kaj la konvencio numero 182 pri la plej aĉaj laborformoj (vidu la apudan mapon). La kronologio pri infanlaboro ebligas vidi la historion de IOL, kies unuaj konvencioj ekde 1919 temis pri la minimuma aĝo laŭ diversaj sektoroj. Tiuj konvencioj utilis fakte kiel internacia laborkodo, referenco al ne-registaraj organizoj. Unuiĝintaj Nacioj ludas gravan rolon, ĉefe per la internacia konvencio de infanrajtoj kaj la konvencioj pri sklaveco kaj infansoldatoj. Du konferencoj estis organizitaj aparte por tiu temo de UN en Amsterdamo en 1997 kaj Kampalo en 1998.

Je internacia nivelo leĝo iom post iom altigas la minimuman aĝon (la konvencio 138 akceptis pli grandajn marĝojn por malpezaj laboroj en envoluiĝantaj landoj. La minimuma aĝo varias tiel de 14 ĝis 16 jaroj en tiaj landoj, tamen ekzistas kelkaj esceptoj kiel en Bangladeŝo, kie 12-jarulo rajtas labori en vendejo aŭ sur teplantejo, aŭ ankaŭ en Haitio, kie infanoj povas esti servistoj ekde 12 jaroj (malgraŭ ke tiun taskon oni ne povas nomi "malpeza"). Tamen ne ĉiuj landoj subskribis la konvenciojn de IOL kaj punoj estas malfortaj

### Debato pri abolo 
Leĝoj neniam sufiĉas: ĉiuj koncernitaj partoprenantoj konkordas, ke nur sociekonomiaj modifoj povos daŭre influi infanlaboron, inter ili unuavice la batalo kontraŭ malriĉeco. La konvencio 182 de IOL klare difinis la "plej aĉajn laborojn" kiel prioritato, sklaveco kaj seksa ekspluatado de infanoj estas unuvoĉe kondamnitaj. La argumentoj similas al tiuj de la abolemuloj eŭropaj fine de la 19-a jarcento, kiuj iom post iom sukcesis devigantaj lernejon.

Aliflanke "ne-abolemuloj" - inter ili ne-registaraj organizoj, plej ofte lokaj - opinias, ke abolo estas utopio, kaj malhelpi infanon partopreni la supervivon sian kaj de sia familio estus kontraŭproduktiva. Abolo ŝajnas tiel okcidenta dogmo, malmulte adaptita al la loka kulturo. Ne-abolemuloj proponas kontroli infanlaboron por neniigi ekspluatadon kaj samtempe ebligi minimuman edukadon. Laŭ Manier tamen ekzistas risko, ke la fenomeno instituiĝos. Dungo de infanoj estis ankaŭ klarigita kiel faktoro de "socipaco", malhelpante al malriĉaj infanoj eksterleĝuliĝi. Sed pli granda lernejaniĝo montris ke tiaj eksterleĝaj agadoj estas mem ligitaj al laborsfero: neleĝaj agadoj kiel drogkomerco, prostituo kaj ŝtelo estas plej ofte organizataj per rilato dungito-dunginto.

### Agadoj 
Agadoj kontraŭ infanlaboro inkluzivas vekon de la publika opinio, agadoj celantaj entreprenojn kiel "civitana konsumado" kaj bojkoto, lokajn agadojn kaj sindikatigon de infanoj.

#### En evoluintaj landoj 
Ekde la 1980-aj jaroj NRO, sindikatoj kaj aliaj asocioj agadis por riveli kaj denunci laborkondiĉojn de infanoj, ĉefe en vestaĵo kaj ludilfabrikoj en Azio. Diversaj iloj helpis altiri amaskomunikilojn: petskriboj, opinikampanjoj, afiŝoj, interreto ekde la 1990-aj jaroj. La pinto certe estis la monda marŝo kontraŭ infanlaboro en 1998.

Pro la premo de tiuj organizaĵoj iuj entreprenoj alprenis "etikan ĉarton". Iaj tiaj agadoj estas honestaj, ekzemple la certigo *SA 8000*, kreita laŭ konvencioj de IOL. Tamen La multobligo de kontraktoj inter fabrikantoj malhelpas efikan kontrolon de la produktmaniero. Aliflanke la "civitana konsumado" progresis: ekzistas nun justa komerco por certigi, ke la produktoj aĉetataj estis fabrikitaj sub kondiĉoj respektantaj la rajton de la laboristoj, kaj bojkoto ebligas premi la entreprenojn. Ambaŭ agadoj tamen estas limigitaj: labeloj "justa komerco" ne ĉiam havas samajn kriterojn kaj estas foje kontestataj; bojkoto povas kaŭzi amasajn maldungojn de infanaj laboristoj. La plej konata estas tiu de Bangladeŝo en 1992: la leĝpropono de la usona senatoro Tom Harkin por malpermesi importon de varoj produktitaj de infanoj maldungigis "antaŭzorge" preskaŭ 50.000 infanojn en Bangladeŝo, de kie la plimulto de la produktaĵoj foriras al Usono kaj kie 1000.000 infanoj laboris tiam en la teksaĵindustrio. Tamen tiuj agadoj atestas pri publika konsciiĝo.

#### En evoluantaj landoj 
[300px|maldekstra|eta|Ferilernejo por laborantaj infanoj, [Kolkato, Barato.]]
Agadoj en okcidentaj landoj tamen havas nur malgrandan efikon, kaj nur al la infanoj laborantaj en internacia komerco, t.e. malplimulto (laŭ IOL 8 % de la laborantaj infanoj laboras en manufakturoj)). Loke pluraj miloj da NRO-oj kaj aliaj asocioj agas pri infanlaboro. Iliaj agadoj inkluzivas lukton kontraŭ malriĉeco, loĝigo de stratinfanoj en centroj, konstruo de lernejoj kaj ankaŭ edukcelaj agadaj aŭ profesia edukado. Iuj pli novaj programoj, ofte financataj de UNICEF, elprovas edukadon per vojaĝantaj instruistoj, enhejman aŭ surboatan, aŭ monsubteno ligita al lernejĉeesto en Brazilo.

En 1992 IOL starigis la programon IPEC (*International Programme on the Elimination of Child Labour*, internacia programo por abolo de infanlaboro (IPAI), por aboli prioritate la plej aĉajn laborformojn por knabinoj malpli ol 12-jaraj. Aldone al la supre cititaj tutteraj taksadoj, la programo kunordigas agantojn ĉirkaŭ agadplanoj kaj provas trovi ekonomiajn solvojn kun dungantoj. En la raporto de 2006 IPAI taksas, ke la *"atingoj gajnitaj tra la mondo por batali kontraŭ tiu plago donis grandajn rezultojn"*, sed necesas daŭra atento kaj agado.

Pli nova programo estas infansindikatoj. Unua movado kreiĝis en 1976 (la perua MANTHOC), sed nur en la 1990-aj jaroj estiĝis aliaj sindikatoj en Barato, Afriko kaj Latin-Ameriko. Iliaj komunumaj projektoj kongruas kun tiuj de NRO-oj, sed aldone ili havas plej grandan forton kontraŭ dungantoj, kio ebligas obtenon de pli bonaj laborkondiĉoj, malkaŝo de infanlaboro, limigitaj labortempoj, foje pli bonaj salajroj kaj novan identecon. Tiaj movadoj estas malabolemaj, tamen postulas indan laboron kaj rifuzas ekspluatadon. En la jaro 2004 okazis monda kongreso de tiaj movadoj en Berlino, Germanio.

En Barato, ĝuste 20 jarojn post leĝo, kiu malpermesis kaj punis laborigon de infanoj je "danĝeraj laborlokoj", validiĝis en 2006 nova leĝo, kiu temas ankaŭ pri laboro de infanoj malpliaĝaj ol 14 en restoracioj kaj fremdaj hejmoj. Skeptikemuloj timas, ke tiu leĝo, kiel la antaŭa ne estos respektata. Ili postulas kunlaboron inter dungantoj, ne-registaraj organizaĵoj kaj registaro, kaj programojn, kiuj ebligos al familioj sendi la infanojn lernejen.

## Galerio 

Dosiero:SenegalHerder.jpg|Juna paŝtisto en Senegalo.
Dosiero:Jakarta slumlife62.JPG|Knabo kolektanta rubaĵojn en Ĝakarto, Indonezio.
Dosiero:Vietnam Saigon Child in the Street.jpg|Bananvendistino en Ho-Chi-Minh-urbo, Vjetnamio.
Dosiero:Young garbage recycler in Saigon.jpg|junaĝaj rubaĵkolektistoj de trinkladoj por reciklado.

## Vidu ankaŭ 
* Seksa misuzo de infanoj
* Infana pornografio

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Nikolas Dörr, 165 Jahre Einschränkung der Kinderarbeit in Preußen. Ein Beitrag zum Beginn der Sozialgesetzgebung in Deutschland. In: MenschenRechtsMagazin, 2/2004, Seite 141-151, Menschenrechtszentrum der Universität Potsdam (eld.), Potsdam 2004 (http://www.uni-potsdam.de/u/mrz/mrm/mrm24-3.pdf )
* Klaus Heidel, Strategiepapiere zur Armutsbekämpfung: Kinder zuerst! Eine Fallstudie über die PRSP-Prozesse in Äthiopien, Kenia und Sambia in kinderrechtlicher Perspektive. Eldonita de *Kindernothilfe und Werkstatt Ökonomie*, Heidelberg, septembro 2005 · https://web.archive.org/web/20061209004849/http://www.woek.de/pdf/ka_prspstudie_sep_2005_dt.pdf
* Klaus Heidel, Poverty Reduction Strategy Papers: Children First! A Case Study on PRSP Processes in Ethiopia, Kenya and Zambia from a Child Rights Perspective. Eldonita de *Kindernothilfe and Werkstatt Ökonomie*, Heidelberg, septembro 2005 · https://web.archive.org/web/20061031124215/http://www.woek.de/pdf/ka_prspstudie_sep_2005.pdf
* Manfred Liebel, Bernd Overwien, Albert Recknagel (eld.): *Was Kinder könn(t)en. Handlungsperspektiven von und mit arbeitenden Kindern.* Frankfurt/Main 1999
* Manfred Liebel: *Kindheit und Arbeit. Wege zum besseren Verständnis arbeitender Kinder in verschiedenen Kulturen und Kontinenten.* Frankfurt / Main und London 2001
* Bernd Overwien (eld.): *Von sozialen Subjekten. Kinder und Jugendliche in verschiedenen Welten.* Frankfurt/Main 2005

## Eksteraj ligiloj 
* Infanhelpa organizaĵo de Unuiĝintaj Nacioj
* ProNats
* Kampanjo "Aktive kontraŭ infanlaboro" (germane)
* Blogo de la agadreto kontraŭ ekspluata infanlaboro 
* Naturŝtonoj sen infanlaboro
* Nuna infanlaboro 
* Foto: sepjara Koranlernantoj katenita, FAZ, 1-a de februaro 2007


Kategorio:Sociaj problemoj