open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Oresteo

[eta|250px|*La montara [Ozolia Lokrido*, laŭ gravuraĵo de William Miller laŭ H.W. Williams. **Oresteo** estis la unua reĝo de tiu popolo.]]
**Oresteo** (el la greka *Ὀρεσθεύς*, «dediĉita al la montara diino») estas la nomo de du roluloj de la helena mitologio kaj de loko, kie loĝis princo Oresto, laŭ jena legendo:

## Oresteo, reĝo de la ozoliaj lokridanoj 
Li estis filo de Deŭkaliono kaj Pirro, la nuraj homoj kiuj postvivis la tutmondan diluvon, do li estis frato de Amfiktiono kaj Heleno, inter aliaj. Kelkaj mitologiistoj aldonas la nomojn de Pronoo kaj Maratonio, kiel fratoj siaj, sed tiuj roluloj ne aperas aliloke en la mita rakontaro.

Mirakle, unu el liaj blankaj hundinoj iam naskis lignaĵon, kiun Oresteo plantis subtere en la kredo ke ĝi temis pri dia konsilo. Printempe, spruĉis el ĝi vinberujo, laŭ kies burĝonoj oni nomigis la tiean loĝantaron (en la greka, *ὅζοι* signifis «branĉoj») . Ankaŭ pro tio, la filo de Oresteo ricevis sian nomon: Fitio (el la tiama vorto por «burĝoni»). Laŭ kelkaj verkisto, tiu lasta estis la patro de Eneo, fama reĝo ankaŭ ligita al vino kaj kultivado de vinberujoj.

## Oresteo Likaonida 
[eta|dekstra|*Transformiĝo de Likaono*, ilustraĵo de [Hendrik Goltzius por* Metamorfozoj* de Ovidio. Post la aliformiĝo de sia patro, **Oresteo** kaj siaj fratoj forfuĝis el la arkadia ĉefurbo, kaj fondis respektivajn urbojn, en ekzilo.]]
Tiu **Oresteo** estis filo de la fia reĝo Likaono de Arkadio, kiun Zeŭso aliformigis en lupo pune pro tio ke li plenumadis homajn oferojn. La nomo de lia patrino varias laŭ la fonto, sed la plimulto nomigas ŝin Kileno aŭ Nonakriso. Laŭ kelkaj versioj, Oresteo kaj siaj fratoj partoprenis la murdon de plia frato sia, Niktimo, kiun ili kuiris kaj servis en bankedo por Zeŭso. Kolerite, la dia reĝo detruis la palacon de Likaono kaj elpatrujigis (aŭ metamorfozigis, laŭ la versioj) liajn filojn, la likaonidoj, ankaŭ famaj pro sia malpieco. Laŭ multaj versioj, la krimo de Likaono decidigis Zeŭson ordoni diluvon por malaperigi la homaron.

En ekzilo, Oresteo fondis la eponiman urbon Orestasio, en parto de Arkadio ankoraŭ ne popoligita. Multajn jarojn poste, Oresto orgojle ŝanĝis la nomon de tiu urbeto al Oresteium. Tamen, alternativaj versioj konsideras lin la unua fondinto, dekomence, aŭ ke li nur ŝanĝis la nomon de Azanio, alia urbo en la sama regiono kien li translokiĝis post sia juĝo en Ateno.

## Oresteo, Arkadio 
**Oresteo** estis ankaŭ loko en Arkadio, en la ebenaĵo Parasio, kie Oresto loĝis dum unu jaro laŭ pun-ordono de Apolono. La preskaŭ samnoma urbo antaŭe menciita troviĝis proksime, do eble oni konfuzis ambaŭ lokoj.

## Referencoj
Kategorio:Arkadia mitologio
Kategorio:Deŭkalionidoj
Kategorio:Eponimoj
Kategorio:Likaonidoj
Kategorio:Lokoj de la helena mitologio
Kategorio:Lokridanoj
Kategorio:Metamorfozoj en la helena mitologio
Kategorio:Mitaj reĝoj de Lokrido
Kategorio:Mitaj urbofondintoj
8448 Belyakina

'*8448 *Belyakina'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la rusa astronomino Tamara Miĥajlovna Smirnova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de astrofizikistino *Tamara Sergejevna Beljakina'' kiu laboris en la Krimea Astrofizika Observatorio de 1955 ĝis 1990. Ŝi estas konata pro siaj plurkoloraj fotometriaj observoj de simbiozaj steloj ; ŝi estis la unua, kiu malkovris ne-radusajn pulsojn de la  en tiaj sistemoj kaj proponis klarigon de tiu fenomeno.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Tamara Miĥajlovna Smirnova
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1976
Le Bourg

**Le Bourg** signifas en la franca lingvo *La Burgo*.
* **Le Bourg (Conthey)** estas vilaĝo de la komunumo Conthey de la Distrikto Conthey en Kantono Valezo en Svislando.
* **Le Bourg (Sierre)** estas vilaĝo de la komunumo Sierre de la Distrikto Sierre en Kantono Valezo en Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* **Bourg**
Uiraúna

**Uiraúna** estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 14.584 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Paraibo

## Personoj 
* Luiza Erundina, (1932) politikistino

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Paraibo
Nefrono

**Nefrono** (el la greka νεφρός - nefros, signife "reno") estas la baza strukturo kaj funkcia unuo de la reno. Ties ĉefa funkcion estas reguligi la koncentritecon de akvo kaj solveblaj substancoj kiaj saloj per filtrado fare de la sango, reabsorbante kio necesas kaj elpelante la reston kiel urino. Nefrono eliminas rubon el la korpo, regulas la sangovolumenon kaj la sangopremon, kontrolas nivelojn de elektrolitoj kaj de metabolitoj, kaj regulas la sangan pH. Ties funkcioj estas grave nepraj por vivo kaj estas regulata ĉe la endokrina sistemo fare de hormonoj kiaj la vazopresino, la aldosterono, kaj la paratiroida hormono. Ĉe homoj, normala reno enhavas  ĝis 1,5 milionojn da nefronoj.

## Vidu ankaŭ 
* Podocito

## Referencoj
Kategorio:Rena anatomio
Listo de foliarboj de la modera klimatzono

La **listo de foliarboj de modera klimatzono** enlistigas la plej konatajn speciojn de foliarboj de la modera klimatzono de la mondo.
Se vi serĉas aliajn arbojn, vidu jenajn listojn:
* Listo de pingloarboj
* Listo de foliarboj de la tropika zono
Pri la nocio arbo, rigardu tie.

## Listoj laŭ familioj 
### Akvifoliacoj 
### Anakardiacoj 
### Betulacoj 
### Cesalpiniacoj 
### Celastracoj 
### Cercidifilacoj 
### Ebenacoj 
### Eleagnacoj 
### Erikacoj 
### Eŭkrifiacoj 
### Fabacoj 
### Fagacoj 
### Hamamelidacoj 
### Juglandacoj 
### Kornusacoj 
### Laŭracoj 
### Magnoliacoj 
### Malvacoj 
### Mirtacoj 
### Mimozacoj 
### Morusacoj 
### Nisacoj 
### Oleacoj 
### Platanacoj 
### Pitosporacoj 
### Rozacoj 
### Salikacoj 
### Sapindacoj 
### Simarubacoj 
### Stiraksacoj 
### Ulmacoj 
### Teacoj 
### Vinteracoj 
### Bignoniacoj 
### Adoksacoj 
## Referencoj 
Kategorio:Arboj
Samaria alfabeto

**Samaria alfabeto** estas la alfabeto utiligita de Samarianoj por skribi la lingvojn judan, aramean-samarian kaj araban. Kvankam indikita kiel “alfabeta”, ĝi fakte estas abjada, laŭ internacia esprimo signifanta alfabeto signantan nur la konsonantojn laŭ la semita kutimo.

Tiu samaria alfabeto enhavas 22 signojn kiuj, kiel dirite, reeĥigas nur la sonojn de la konsonantoj. Ĉiu signo, entenas ankaŭ numeran valoron.
eta|maldekstra|Evoluiĝo de la samaria alfabeto.

La samaria alfabeto estas varianto de la Prahebrea alfabeto, siavice derivaĵo de la Fenica alfabeto. La antikva hebrea alfabeto estis forlasita flanke de judoj en la komenciĝo de la dua duono de la unua miljaro antaŭ Jesuo Kristo, kaj estis anstataŭigita de la nova juda alfabeto, sed ĝi estis konservita ĉe la samararianoj kaj, kvankam evoluinta, konigas per kiuj grafismoj estis antikve skribita la Tanaĥo.

eta|Antikva skribaĵo en hebrea-samaria karaktraro. *(El foto de "Palestine Exploration Fund". Julio 2012).*

## Bibliografio 
* Sáenz-Badillos, Ángel (1988), *Historia de la lengua hebrea,* Sabadell, España, AUSA, ISBN 8-486-32932-9.

## Vidu ankaŭ 
* Hebrea alfabeto
* Samaria lingvo
* Hebrea lingvo
* Samarianoj
* Abjad

## Eksteraj ligiloj 
*  http://www.alanwood.net/unicode/fonts-middle-eastern.html#samaritan Fontoj.
*  Omniglot.com – Samaria alfabeto
* http://www.bl.uk/onlinegallery/sacredtexts/samarpent_lg.html  Samaria Biblio en samaria alfabeto

Kategorio:Hebrea alfabeto
Kategorio:Alfabeto
Kategorio:Abjad
Preĝejo Stefano la 1-a (Tarnabod)

**Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en vilaĝo Tarnabod.

## Historio 
En tiu vilaĝo kirko funkciis jam dum la mezepoko. Oni komencis konstrui la nun videblan preĝejon en 1720. Ĝi estis renovigita en 1779. Post jardeko oni konstruis turon. En 1840 kaj 1851 renovigoj okazis. La mebloj devenis parte el la 18-a jarcento, parte el la 20-a jarcento.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en korto. En la korto estas videblaj ankaŭ skulptaĵo pri Sankta Antonio, monumento pri falintoj dum la mondomilitoj kaj baskulputo. En mezo de la fasado troviĝas la enirejo, pli supre estas la kvadrata turo. La absido estas poligono kaj ĝi situas en la orienta flanko. En norda flanko de la absido sakristio funkcias.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj

Tarnabod
Tarnabod
Hamoko

[eta|220px|Hamokoj  vegetantaj en florida [Marĉo|marĉa regiono.]]
La **Hamoko** (angle : *hammock*) estas termino uzata en Sudorienta Usono por arbareroj, kutime de foliarboj, kiuj konstituas arbarinsulojn en kontrastanta ekosistemo. Hamokoj kreskas sur levataj areoj, ofte nur kelkajn centimetrojn altaj, ĉirkaŭatajn de malsekejoj kiuj estas tro malsekaj por subteni ilin. La esprimo hamoko ankaŭ estas aplikata al arbareroj de foliarboj kreskantaj sur deklivoj inter malsekejoj kaj pli sekaj ĉirkaŭaj terenoj kiuj subtenas miksan aŭ koniferan arbaron. 

Specoj de hamokoj trovataj en Usono inkludas tropikajn foliarbo-hamokojn, mezvarmajn foliarbo-hamakojn, kaj marbordajn hamokojn. Hamokoj ankaŭ estas ofte klasifikataj kiel "humida" (malseka grundo), "mezofita" (humideta grundo) aŭ "kserofita" (seka grundo). La tipoj ne estas reciproke sin ekskludantaj, sed ofte transiras unu en la alian.

Male al multaj ekosistemoj de la marborda ebenaĵo de Sudorienta Usono, la hamokoj ne estas rezistemaj al fajro. La hamokoj tendencas troviĝi en lokoj kie fajro ne estas ofta, aŭ kie ekzistas ia protekto kontraŭ fajro en najbaraj ekosistemoj. La hamokoj komencis disvolviĝi en historiaj tempoj en lokoj kie fajro estis subpremata per homa interveno, aŭ kie altecoj super malsekregionoj estis kreataj sekve de dragado, minado, kreado de vojoj kaj digvojoj, kaj kaŭze de aliaj homaj aktivecoj. Aliflanke, multaj hamokoj estis home detruataj, ĉar ili ofte troviĝas sur altaĵoj en dezirindaj lokoj, kiel ekzemple bariero-insuloj kaj aliaj akvorandolokoj .  

## Referencoj
## Vidu ankaŭ
*Sud-floridaj rokejoj
*Sudorient-usonaj koniferaroj

Kategorio:Arbaroj
Kategorio:Biogeografio
Ignác Hirschler

**Ignác Hirschler** [hirŝler], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hirschler Ignác** estis hungara kuracisto pri okuloj, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1869).

Ignác Hirschler http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  1823 en Hungara reĝlando, en Stomfa (nuntempa Stupava en Slovakio). Li mortis la  1891 en Budapeŝto.

## Biografio 
Ignác Hirschler devenis el juda familio. Li frekventis universitaton en Vieno, poste samloke li eklaboris. Inter 1847-1850 li laboris en Parizo, poste li estis privata kuracisto en Pest (urbo). Li longe estis la unusola okulkuracisto en Hungario. Ekde 1859 li estis ĉefkuracisto en Malsanulejo Rókus. En 1878 li ricevis premion. Li emeritiĝis en 1881.

## Verkaro (elekto) 
* *Tapasztalatok a szeszes italokkal, valamint a dohánnyal való visszaélésekről, mint a láttompulat okáról* (Spertoj pri kaŭzoj de blindeco pro trouzo de fumado kaj alkoholaĵoj) (1870)
* *Adatok a látóhártya maradvány kórodai ismeretéhez* (1874)
* *Zur Casuistik der Anaesthesie und Hyporaesthesie der Netzhaut* (1874)
* *Beitrag zur Kenntniss der Pigment-Ablagerungen im Paremchym der Hornhaut*

## Fontoj 
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj okulkuracistoj
Củ-Chi-tuneloj

La **Tuneloj Củ Chi** (elparolata kiel "kuĉi") estas tuneloj en Ho-Chi-Minh-urbo, Vjetnamio. Ili etendas 40&nbsp;km-ojn norden de la centra urbo. Ili estas parto de pli granda reto de tuneloj, kiuj estis konstruataj dum la Vjetnama milito.

Origine la tuneloj estis pli ol 200&nbsp;km-ojn longaj, sed nun estas konservitaj je nur 120&nbsp;km. En la tuneloj troviĝis lernejoj, hospitaloj, kuirejoj, dormoĉambroj, salonoj, kaj armilejoj.

Hodiaŭ, la tuneloj estas malfermitaj por turistoj.

## Eksteraj ligiloj 
* La 97-a Universala Kongreso de Esperanto  28 julio —4 aŭgusto 2012, Hanojo - Vjetnamio
*  *(blogaĵo pri vizito al la tuneloj)*

## Bildaro 

Dosiero:Cu Chi Tunnel Entry (1).jpg|Soldato montras fosaĵeton al la Tuneloj Cu Chi.
Dosiero:VietnamCuChiTunnelsCommand.jpg|Komandejo en la tuneloj.

## Vidu ankaŭ 
* Vjetnama milito

Kategorio:Tuneloj
Kategorio:Ho-Chi-Minh-urbo
Saint-Georges-de-Didonne

**Saint-Georges-de-Didonne** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi estas banurbo en la urba areo de Royan kaj havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
[eta|maldekstra|Situo de Saint-Georges-de-Didonne en [Charente-Maritime]]
eta|maldekstra|Strando en Saint-Georges-de-Didonne

Saint-Georges-de-Didonne troviĝas en la sudo de la duoninsulo de Arvert kaj havas marbordon laŭ Ĝirondo, la larĝa estuaro de Garono, proksime al Atlantiko. Ĝi najbaras la turisman urbon Royan nordokcidente, Médis nordoriente, Semussac oriente kaj Meschers-sur-Gironde sudoriente.

## Famuloj 
* Atletino Colette Besson

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

### Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Márton Hoblik

**Márton Hoblik,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hoblik Márton** estis hungara dramisto, juristo, prokuroro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1832).

Márton Hoblik http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/h/h08362.htm naskiĝis la  1791 en Igal. Li mortis la  1845 en Hungara reĝlando, en Eszék (nuntempa Osijek en Kroatio).

## Biografio 
Márton Hoblik lernis en Kaposvár, Pécs, fine en Pest (urbo). Ekde 1813 li estis reĝa notario, poste advokato, fine prokuroro. Li longe vivis kaj havis postenojn en Slavonio, kie li okupiĝis pri lokaj problemoj kaj historio.

## Verkaro (elekto) 
* diversaĵoj:
** *Hoblik Márton versei* poemaro, (1814)
** *Verőcze vármegye ismerete* (Konoj pri departemento Verőce), (1832)
** *Enchiridion legum urbarialium 1832-36. pro comitatibus Verőcze, Szerém et Posega jŭta voces indicantes, ordine alphabetica in materias redactarum* (1837)
** *Az eszéki vagy dráva-szávai csatorna védokai a szerémi vagyis runahávai csatorna álokai ellen* (1843)
* teatraĵoj:
** *Kún László* (1818)
** *A valkói amazon* (1834)
** *Rózsavár*

## Fontoj 
* biografio hungare

Kategorio:Hungaraj dramistoj
Kategorio:Hungaraj notarioj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj prokuroroj
Arces

**Arces** [], kelkfoje nomata **Arces-sur-Gironde**, estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 661 loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
Arces troviĝas en la sudokcidento de la departemento Charente-Maritime,  sudoriente de Royan. Ĝi najbaras la komunumojn Meschers-sur-Gironde, Semussac, Cozes, Épargnes, Barzan kaj Talmont-sur-Gironde. La komunuma teritorio ankaŭ tuŝas Ĝirondon sudokcidente, kvankam la vilaĝo ne estas ĉe la estuara bordo.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

### Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Neoficiala retejo

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Sierre

**Sierre** (en la germana lingvo **Siders**) estas urbo, komunumo kaj ĉefloko de la distrikto Sierre en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2020.

Fama por esti la plej suna grandurbo en Svislando, ĝi estas kromnomata la "Urbo de la Suno", tial la bildo de la suno sur sia flago.

## Geografio 
La komunumo Sierre situas en la fundo de la valeza valo praktike en ties centro, kie fluas la riverego Rodano. La komunumo konsistas el la urbo Sierre kaj la vilaĝoj Granges, Noës kaj Muraz, kaj la kvartaloj Borzuat, Cuchon, Gerunden, Glarey, Le Bourg, Le Vieux-Sierre, Monderèche, Plantzette, Sous Géronde, Villa d'en Bas kaj Villa d'en Haut kaj Zervettaz.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 19,18 km², de kiuj 18,6% estas kovritaj de arbaro, 34,8% servas por agrikulturo kaj 34,3% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Sierre limas en nordo (de okcidento al oriento) al Lens, Chermignon, Montana, Randogne, Venthône, Veyras kaj Miège, en oriento al Salgesch, en sudo (de oriento al okcidento) al Anniviers, Chippis, Chalais kaj Grône, kaj en okcidento al Saint-Léonard.

## Trafiko 
Tra Sierre pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9 de Laŭzano al Brigo kaj ankaŭ la svisa aŭtovojo A9, al kiu la urbo disponas pri du alveturejoj. Sierre disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Laŭzano al Brigo. De Sierre funikularo kondukas al Montana, kaj diversaj poŝtaŭtolinioj kondukas de Sierre al la flankaj valoj de Valezo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Camorino datiĝas el la jaro 515 kiel *Sidrium*. Diversaj trovaĵo el la neolitiko, bronzepoko, ferepoko kaj la romia epoko pruvas, ke jam en prahistoria kaj fruhistoria tempo homoj setlis en Sierre. En romia epoko en Sierre troviĝis la residenco de la civitanestroj de la valeza civitanaro. Ekde la 11-a jarcento Sierre estis senjorujo de la episkopoj de Valezo. La urbon administraciis majoroj kaj ek de 1293 voktoj de la episkopo. Dum la Savojaj Militoj de la 14-a jarcento la diversaj burgoj kaj kasteloj en Sierre estis detruitaj. El la mezepoko Noble Contrée sub la nova konstitucio de 1848 fariĝis la politika komunumo Sierre.

## Elstaruloj
*Bernard Fellay, svisa episkopo katolika
## Partneraj urboj 
Partneraj urboj de Sierre estas
* Aubenas en Francio,
* Cesenatico en Italio,
* Delfzijl en Nederlando,
* Schwarzenbek en Germanio, kaj
* Zelzate en Belgio.

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Sierre
* Sierre-Siders (stacidomo)
* Granges-Lens (stacidomo)

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Sierre

## Bildoj 

Novelis-Sierre-aerial.jpg|Aera vido
Sierre rue centrale.jpg|Centra strato de Sierre
Sierre-Catherine.jpg|Paroĥa preĝejo Sankta Katerina
Sierre-Vidomnes.jpg|Kastelo Vidomnes en Sierre
Château-de-villa.jpg|Kastelo de Villa en Sierre

Kategorio:Urboj de Svislando
Muraz

**Muraz** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
* **Collombey-Muraz** estas komunumo de la Distrikto Monthey de la Kantono Valezo en Svislando.
* **Muraz (Collombey)** estas vilaĝo de la komunumo Collombey-Muraz en la Distrikto Monthey de la Kantono Valezo en Svislando.
* **Muraz (Sierre)** estas vilaĝo de la komunumo Sierre en la Distrikto Sierre de la  Kantono Valezo en Svislando.
* **La Muraz** estas komunumo en la departemento Alta Savojo de Francio.
Ernst Zwilling

**Ernst Alexander ZWILLING** (naskiĝinta la 25-an de septembro 1904 en Osijek, mortinta la 24-an de oktobro 1990 en Baden) estis aŭstra esploristo kaj vojaĝverkisto.

Dum 1928-38 li estis plantisto, ĉasisto de grandaj sovajĝbestoj kaj gvidanto de ekspedicioj en Ekvatora Afriko. Dum la Dua Mondmilito li estis raportisto kaj fotografo en Afriko.

Ekde 1950 li denove restadis en Afriko. Liaj kolektoj montriĝas en Vieno en la Naturhistoria Muzeo (Vieno) kaj en la Etnologia muzeo *(Museum für Völkerkunde)*.

## Verkoj 
* Unvergessenes Kamerun, 1940
* Vom Urhahn zum Gorilla, 1949
* Großwildjäger in Afrika, 1954
* Steppentage - Urwaldnächte, 1954
* Tropen, Urwald, Afrika, 1956
* Angola-Safari, 1958
* Sahara-Piste, 1959
* Tierparadies Ostafrika, 1959
* Wildes Karamoja, 1964

## Eksteraj ligiloj 
* Fotoj montrantaj la ĉasiston Zwilling.
* Fotoj de la dummilita fotografo Zwilling.

Kategorio:Aŭstraj esploristoj
Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Meschers-sur-Gironde

**Meschers-sur-Gironde** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Loknomo 
La loknomo estis origine kelta. Ekde la 9-a jarcento oni por la unua fojo uzis la loknomon *Miscaria*. kiu povus referi al du keltaj vortoj :  *mis* (malbona) kaj *caria* (ŝtono). Dum la periodo de la franca revolucio de 1789 tiu nomo ŝanĝis sin en *Meschers*.

## Geografio 
Meschers-sur-Gironde situas en la sudokcidento de la departemento Charente-Maritime, ĉe Ĝirondo, la estuaro de Garono,  Ĝi najbaras la komunumojn Saint-Georges-de-Didonne, Semussac kaj Arces. 

Meschers-sur-Gironde situas sude de la Côte de Beauté, ĉe la dekstra riverbordo de la Ĝirondo,  la estuaro de Garono, en la historia kulturpejzaĝo de Santonĝo. kiu estas siavice parto de la pejzaĝo de Charente. La urbo Royan situas 15km nordokcidente.  

## Turisma ekonomio 
alternative=Grotoj en la klipoj (fr. fallaises) de Meschers : Grottes de Régulus kaj Grottes de Matata|310x310ra|eta|Grotoj en la klipoj (fr. *fallaises*) de Meschers: *Grottes de Régulus* kaj *Grottes de Matata*|maldekstraEn la pasinteco la vinberkulturo estis grava, sed ekde la dua duono de la 19-a jarcento la banturismo komenciĝis kaj nuntempe ĝi estas la ĉefa ekonomia motoro. 

La mara vilaĝo Talmont-sur-Gironde kun la spektakle sur la klifoj situanta romanika preĝejo Sainte-Radegonde situas nur 4 km sudoriente. 
### Strandoj 
Meschers havas plurajn strandojn: la *Plage des Nonnes* kaj la *Plage de Suzac* estas la plej belaj. Krom tiuj estas ankoraŭ la strandoj *Plage de Vergnes* kaj *Plage de l’Arnèche*.

### Feriejo "Espace des Possibles" (spaco de ebloj) 
La regiono estas ankaŭ konata pro '*Espace des Possibles*' interaga kaj partopreniga feriejo en kiu cento da kunpartoprenantoj proponas preskaŭ 80 metiejojn *(ateliers)* ĉiutage : aikido, skulptarto, teatro, pentrado,  danco, muziko, persona kresko, jogo, novaj teknologioj kiel ekzemple filmontado, senperfota komunikado, masaĝoj, ŭacuo en varma banejo, konversaciaj ludoj en alia lingvo, ktp. 

## Vidu ankaŭ 
Komunumoj de Charente-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
Oficiala retejo 

Espace des Possibles

TV Espace des Possibles 

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Cheseaux-Noréaz

**Cheseaux-Noréaz** estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 656 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Cheseaux-Noréaz situas ĉe la sudokcidenta bordo de la Lago de Neŭŝatelo inter Yverdon-les-Bains kaj Yvonand. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj Champ Pittet, Cheseaux kaj Noréaz, kaj diversaj izolitaj bienoj. 

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,03 km², de kiuj 51,1% estas kovritaj de arbaro, 26,9% servas por agrikulturo kaj 10,4% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Cheseaux-Noréaz limas en nordo al la Lago de Neŭŝatelo, en oriento al Yvonand, en nordoriento al Villars-Epeney, en sudo al Cuarno, kaj en okcidento al Yverdon-les-Bains.

## Trafiko 
Tra Cheseaux-Noréaz pasas en nordo la kantona ĉefvojo n-ro 152 de Estavayer-le-Lac al Yverdon kaj la fervojolinio de Payerne al Yverdon, kiu tamenen ambaŭ ne tuŝas la setlejojn de la komunumo, kaj ne estas stacidomo sur la komunuma teritorio. Tra la komunumaj setlejoj kondukas konekta vojo de Yvonand al Yverdon-les-Bains. Pere de buslinio al Yverdon-les-Bains la komunumo estas konektita al la publika transportreto. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas 4 kilometrojn okcidente de la komunumo apud Yverdon.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Cheseaux datiĝas el la jaro 1147 kiel *Chesaut* kaj de Noréaz el la jaro 1177 kiel *Nobraia*. Dum mezepoko Cheseaux kaj Noréaz apartenis al la Priorujo Vautravers kaj la Senjorujo Belmont. La komunumo estiĝis en la jaro 1798 per kunigo de Cheseaux kaj Noréaz. En la jaro 1975 en Cheseaux-Noréaz estis malfermita la centro pri supera sekundara instruado de la Nordo Vaŭda (Cessnov = Centre d'enseignement secondaire supérieur du Nord vaudois), kiu estas grava studocentro kun pli ol 1000 gelernantoj.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Cheseaux
* Aliaj lokoj kun la nomo Noréaz

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Cheseaux-Noréaz
Barzan

**Barzan** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 455 loĝantojn en la jaro 2010.

Oni malkovris tie ruinon de gaŭl-romia urbo.

## Geografio 
Barzan estas vilaĝo ĉe Ĝirondo,  sudoriente de Royan. Ĝi najbaras la komunumojn Talmont-sur-Gironde, Arces, Épargnes kaj Chenac-Saint-Seurin-d'Uzet.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
8446 Tazieff

'*8446 *Tazieff''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la geologo, vulkanosciencisto kaj tertremosciencisto Haroun Tazieff. Naskiĝinta en 1914 en Varsovio (tiam en Rusia Imperio) de patro tataro kaj patrino rusino, li alprenis la belgan naciecon en 1936, kaj la francan en 1971, li mortis en Parizo en 1998. Verkinto de libroj kaj filmoj pri vulkanoj kaj tertremoj, li estis plej fama popularigisto pri tersciencoj. Li ankaŭ estis boksisto kaj rugbeisto.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1973
Anthony de Mello

**Anthony de MELLO** (naskiĝis la 4-an de septembro 1931 en Bombay, mortis la 2-an de junio 1987 en Novjorko) estis barata jezuito, psikoterapiisto, mistikulo, spirita gvidanto. De si mem nomata kutime "kristano de Oriento", de amikoj – "majstro de preĝo".

La plej grandan famon gajnis per libroj kaj konferencoj pri spiriteco, kie ligis tradician eŭropan mistikon kun penso de Fora Oriento, kelkiam pritraktante psikologion. Liaj metodoj de preĝo kaj spiritaj ekzercoj, utiligantaj teknikon de psikoanalizo kaj psikoterapio, estas konsiderataj kiel novecaj.

## Vivo 
Anthony de Mello devenis de Goao, tiutempa portugala kolonio en Barato. La 1-an de julio 1947 noviciĝis en Societo de Jesuo. En Hispanio studis filozofion, kie ekinteresiĝis pri *Spiritaj ekzercoj* de Ignaco Lojola kaj verkoj de eŭropaj mistikuloj - sankta Tereza el Avilo kaj sankta Johano de la Kruco.
Post fino de siaj studoj revenis al Barato, kie dum du jaroj okupiĝis pri pedagogia praktiko, kaj poste frekventis kvarjaran teologian studadon en Puneo. La 24-an de marto 1961 ordiniĝis. Ekstudis psikologion (psikologia konsultado) en Loyola University en Ĉikago kaj spiritecon en unu el la plej famaj ekleziaj altlernejoj - Pontifika Gregoria Universitato en Romo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo de Anthony de Mello 
* Instituto Sadhana 

Kategorio:Barataj sciencistoj
Kategorio:Barataj verkistoj
Carrapateira

**Carrapateira** estas municipo en la brazila subŝtato Paraibo, kiu havis 2.378 loĝantojn en 2010 . 

## Vidu ankaŭ  
* Municipoj de Paraibo

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Paraibo
8447 Cornejo

'*8447 *Cornejo'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la teamo de la Observatorio Félix Aguilar en la provinco de San Juan (Argentino).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Antonio Cornejo'', fondinto kaj direktoro dum pli ol 30 jaroj de la Planetario Galileo Galilei en Bonaero.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio Félix Aguilar
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1974
Ependes VD

**Ependes** estas komunumo en la distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 333 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Ependes situas sur la Orb-Ebenaĵo okcidente de Yverdon-les-Bains ĉe la suda bordo de la rivero Thielle. La komunumo konsistas el la vilaĝo Ependes kaj la setlejo Le Château kaj kelkaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,83 km², de kiuj 12,6% estas kovritaj de arbaro, 75,2% servas por agrikulturo kaj 9,3% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Ependes limas en nordo al Treycovagnes, en nordoriento al Yverdon-les-Bains, en oriento al Belmont-sur-Yverdon, en sudo al Suchy, en sudokcidento al Essert-Pittet, en okcidento al Orbe, en okcidentnordokcidento al Mathod, kaj en nordokcidento al Suscévaz.

## Trafiko 
Tra Ependes pasas la svisa aŭtovojo A1, kies plej proksima alveturejo situas 2 kilometrojn oriente de la komunumo en Yverdon-les-Bains. Pere de stacidomo de la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Yverdon-les-Bains al Laŭzano la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Ependes datiĝas el la jaro 1154 kiel *Spinles*, el kiu nomo en la jaro 1174 fariĝis *Espinnes*. Dum mezepoko la vilaĝo apartenis al la Senjoroj de Grandson-Belmont, kiuj koncedis la interezojn el la vilaĝo al la Abatejo Lago de Joux kaj al la kartezia Monaĥejo La Lance. Sub berna regado Ependes apartenis al la Senjorujo Belmont en la Voktejo Yverdon kaj en la jaro 1663 fariĝis aparta Senjorujo por la berna Senjoro André du Plessis-Gouret. En la jaro 1764 la loĝantoj de Ependes paŝtigis la iamajn marĉojn de Orbe.

## Vidu ankaŭ 
* Ependes VD (stacidomo)
* Aliaj lokoj kun la nomo Ependes

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Ependes
Rami Hamdallah

**Rami HAMDALLAH** (aŭ **Hamd Allah**; : رامي حمدالله); naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1958 en Anabta) estas palestina universitatano kaj prezidanto de Universitato de Nablus en Nablus. La , Prezidanto Maĥmud Abbas de Fatah Palestina Aŭtonomio nomis lin ĉefministro por sukcedi al Salam Fayyad. Lia nomumo ne estis agnoskita de Hamas, kiu ne estis konsultita en la decido. Li estas membro de Fatah.

## Frua vivo kaj edukado 
Rami Hamdallah naskiĝis en Anabta en la norda Cisjordanio. Li diplomiĝis el la Universitato de Jordanio en 1980 kaj ricevis sian Magistron (M.A., Master of Arts) el la Universitato de Manĉestro en 1982. Hamdallah plenumis Doktoron de Filozofio en lingvistiko el Universitato de Lankastro (Lancaster) en 1988.

## Kariero 
Hamdallah estas profesoro en Universitato de Nablus, kie li instruis la anglan antaŭ ol fariĝi prezidanto de la universitato en 1998. Li servis kiel Ĝenerala Sekretario de Komisiono de Palestinaj Centraj Elektoj ekde 2002, kaj estis la vicprezidanto de la Komisiono en 2011.

## Referencoj 
Kategorio:Ĉefministroj de Palestino
Kategorio:Palestinaj politikistoj
Cheseaux

**Cheseaux** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
* **Cheseaux (Cheseaux-Noréaz)** estas vilaĝo de la komunumo Cheseaux-Noréaz de la Distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo en Svislando.
* **Cheseaux-sur-Lausanne** estas komunumo de la Distrikto Laŭzano en Kantono Vaŭdo en Svislando.
** **Cheseaux (stacidomo)** estas fervoja stacio en Cheseaux-sur-Lausanne.
Litorino

La **litorino** (*Littorina littorea*) estas en la maro vivanta brankoheliko kun operkulo.

Ĝi havas tre fortan rondigitan konusforman konkon kun pinta supro. La alto de la konko egalas aŭ estas pli granda ol la larĝo.

La alto de la konko estas ĝis 40&nbsp;mm, tamen plejofte pli malgranda (proksimume ĝis 24&nbsp;mm). La larĝo de la konko estas ĝis 35&nbsp;mm, tamen plejofte pli malgranda (proksimume ĝis 22&nbsp;mm).

Ĝi estas manĝebla kaj en multaj landoj oni konsideras ĝin kiel bongustaĵo, la heliko estas boligita, eventuale kun spicherboj, kaj per kurbigita pinglo aŭ dentopikilo prenita el la konko. La gusto iomete similas al kokaĵo.

eta|maldekstra|Suba parto
eta|300px|center|Litorino

## Eksteraj ligiloj 
*  SoortenBank.nl  priskribo kaj bildoj de la **Litorino** (*Littorina littorea*)
*  MarBEF Datuma Sistemo: *Littorina littorea*

Kategorio:Gastropodoj
Chenôve

**Chenôve** (/ʃəno:v/) estas franca komunumo situanta en Departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

Ĝis 1955, ĝi estis malgranda vilaĝo, kiam ĝi estis absorbita en la urba areo de Diĵono. Nun ĝi estas la plej popola antaŭurbo de la grandurbo de Diĵono, kaj situas en la sudokcidenta flanko de la grandurbo.

Kun proksimume 14 000 loĝantoj, Chenôve estas la tria plej granda urba de Côte-d'Or.

## Historio 
eta|maldekstra|Preĝejo Sankta Nazaire
La dukino Alix de Vergy la vidvino de la duko Odo la 3-a fondis en 1228 la dukan vitejon en Ĉenovo. En 1400 Filipo Sentima konstruigis vinpremilojn kiuj ankaŭ funkcias.

eta|maldekstra|La dimanĉa bazaro

## Vino 
La surfacampleksoj pri produktado estas ĉirkaŭ 65 ha.
Ekde 1987, vino estas nomata kiel Marsannay.

## Vidindaĵoj 
eta|maldekstra|Lebanona cedro
Oni vidas kelkajn belajn lebanonajn dedrojn.
Oni vidas malnovan helikejon, kie oni bredis helikojn ĝis 1938.

## Bestoj 
Oni vidas ruĝajn perdrikojn, Kaprimulgojn kaj arbalaŭdojn.

## Famuloj 
* Camille Jourdy

## Esperanta vivo 
Okaze de la eŭropaj balotoj, Eŭropo - Demokratio - Esperanto ricevis 11 voĉojn (0,36 % de voĉoj) en 2004, 7 voĉojn (0,24 %) en 2009 kaj 7 voĉojn (0,24 %) en 2014.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Internaj ligiloj 
* Komunumoj de Côte-d'Or

### Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
József Hoffner

**József Hoffner** [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hoffner József** estis hungara bestkuracisto, profesoro, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1832).

József Hoffner http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/index.htm naskiĝis la  1794 en Veszprém (urbo). Li mortis la  1841 en Pest (urbo).
 
## Biografio 
József Hoffner frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste inter 1810-1814 li estis skribisto ĉe episkopo de Győr. Poste li frekventis universitatojn en Pest kaj Vieno, fine li iĝis kuracisto. Ekde 1823 li laboris en instituto en Vieno, post 2 jaroj li jam instruis. Ekde 1826 li instruis jam en universitato de Pest. Li konstante kontribuis en kuracistaj periodaĵoj.

## Verkaro (elekto) 
* *Az erőszak nélküli patkolás, okosságon és a lónak lélektudományán alapodott értekezés* (tradukaĵo el la germana, (1828))
* *Utmutatás a ló külsejének ismeretére. Oktatásra és nyilvános tanításra szánt kézikönyv* (tradukaĵo el la germana, (1832))
* *A lókereskedés minden titkaival* (tradukaĵo el la germana, (1832))

## Fontoj 
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
8449 Maslovets

'*8449 *Maslovets'''* estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno, en tiama Sovetunio. (Nun en Aŭtonoma Respubliko Krimeo.)

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Bogdan Pavloviĉ Maslovec'', elektra inĝeniero ĉe fabriko de transformatoroj en Zaporiĵo (Ukrainio). Li komencis sian karieron en tiu fabriko kiel laborestro en 1962 kaj fariĝis pli malfrue unu el la estroj de tiu entrepreno.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1977
The New Janitor

***The New Janitor*** estis la 27-a komedio de Keystone Studios kun Charlie Chaplin. La filmo estas verŝajne unu el liaj plej bonaj por la studio, kaj antaŭulo de filmo de Essanay Studios , *La Banko*. La filmo ankaŭ elmontras la diferencojn kiujn Chaplin havis kun Keystone-komedio -- tiu filmo estas tute kohera en kiu la akciokarakteroj fakte plenigas iun emocian centron. Chaplin alportas certan kompleksecon al sia domzorgisto, nekutima al la komediofabriko de Mack Sennett. La filmo, en kiu ĉefrolas inter la aktoretoj de Sennett Jess Dandy, Al St. John, John T. Dillon, kaj Helen Carruthers, estas multe pli centrita kaj klara en direkto. Komedio elfluas de ene de la rakonto prefere ol kiel ĝi estus kromprodukto de rakonto. Post ĉio de tio estas tipa bankaraba rakonto.

## Intrigo 
La heroo, domzorgisto ludata de Chaplin, estas maldungita de laboro por hazarde elverŝi sian sitelon da akvo senkonscie tra la fenestro kaj sur sia estro, la ĉefan bankiston (Tandy). Dume, unu el la junioraj manaĝeroj (Dillon) estas minacita kun malkovro de lia bukmekro por monludaj ŝuldoj sensalajra. Tiel la manaĝero decidas elŝteli la firmaon. Li estas kaptita dum la ago de trudenirado de la trezorejo de la banksekretaristino (Carruthers) kiu alvokas helpon sube. Chaplin venas al la savo nur por esti mistaksita de la ĉefa bankisto kun la ŝtelisto. La sekretaristino diras al la manaĝero kaj Charlie ricevas justan kompenson kaj manpremon por malhelpado de la rabo.

## Rolantaro 
* Charles Chaplin - Domzorgisto
* Jess Dandy - Bankestro
* John T. Dillon - Friponeca manaĝero
* Al St. John - Liftoknabo
* Helen Carruthers - Banka sekretaristino

## Eksteraj ligiloj 
* *The New Janitor*  ĉe la Interreta filma datumbazo
* 

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1914
Kategorio:Nigrablankaj filmoj
Kategorio:Filmoj de Charlie Chaplin
Kategorio:Mallongaj filmoj
Erie (Pensilvanio)

**Erie** estas grandurbo en Usono, en subŝtato Pensilvanio, en Kantono Erie. Ĝi estas ĉefurbo de la kantono.
eta|Loko de Erie en la kantono kaj subŝtato

## Bazaj informoj 
* Koordinatoj: 
* Areo: 73&nbsp;km²
* Loĝantaro: 101.870 (en 2011)
* Supermara alteco: 223 m
* Horzono: UTC-5h (en somero UTC-4h)
* Poŝtkodoj: 16501–16512, 16514–16515, 16522, 16530–16534, 16538, 16541, 16544, 16546, 16550, 16553–16554, 16563, 1656
* Telefonkodoj: 814, 582

## Geografio 
Erie situas laŭ Lago Erie en norda parto de Usono, en nordokcidenta parto de Pensilvanio, en la norda parto de la kantono.

## Historio 
eta|maldekstre|Urbodomo en Erie
En tiu loko la plej frue indianoj vivis. En 1753 la francoj konstruis fortikaĵon "Fort Presque Isle" (=duoninsula fortikaĵo). En 1760 la britoj akiris ĝin. Ĝi estis apartenaĵo de Pensilvanio ekde 1792. En 1812 usonanoj konstruis ŝipojn kaj en la lago venkis la britojn. En 1851 Erie urbiĝis. En la 19-a jarcento Erie estis grava nodo de fervojoj. Tiutempe oni okupiĝis ankaŭ pri fiŝkaptado. Nuntempe oni okupiĝas ekzemple pri produktado de lokomotivoj.

## Trafiko 
El Erie aŭtovojoj kaj trajnoj kuras al Novjorkio kaj Ohio, krome fervojo funkcias al interno de Pensilvanio. En la urbego aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. Erie havas internacian flughavenon kaj havenon.

## Klimato 
En Erie la averaĝa temperaturo varias inter 5-. La malvarmo kulminas en januaro averaĝe , la varmo kulminas en julio averaĝe . Jare oni mezuras precipitaĵojn 1072&nbsp;mm, kiu kulminas en septembro.

## Vidindaĵoj 
* katedralo de Sankta Petro, 81 metrojn alta, tio estas la plej alta punkto de la urbo
* biblioteko
* marista muzeo
* muzeo de Arto
* ŝtata parko Presque Isle kun sablaj plaĝoj

## Ĝemelurboj 
*  Lublin, Pollando, 1998
*  Dungarvan, Irlando, 2007
*  Zibo, Ĉinio, 1985
*  Mérida, Meksiko, 1973

## Fontoj 
* Képes Világatlasz ISBN 963 8475 38 2
* Tiu ĉi artikolo kreiĝis helpe de WikiTrans el la angla Vikipedio

Kategorio:Urboj de Pensilvanio
Kategorio:Havenurboj
Fray Luis de Granada

**Fray Luis de Granada** aŭ en Esperanto monaĥo Ludoviko de Granado (Granado, Hispanio, 1504 - Lisbono, Portugalio, 31-a de decembro de 1588) estis dominikana hispana verkisto pri religiaj temoj.

## Biografio 
[eta|Fray Luis de Granada, dezajno de [Francisco Pacheco de ĉirkaŭ 1599 en la *Libro de descripción de verdaderos retratos, ilustres y memorables varones*.]]
Li naskiĝis en malriĉega familio galegdevena en Granado. La patrino eĉ iĝis almozulino. Grafoj de Tendilla nome familio Mendoza protektis lin kaj adoptis kiel paĝio de poste fama nobelulo kaj verkisto Diego Hurtado de Mendoza. Lia *Libro de la oración y meditación* (libro pri preĝo kaj medito), estis presita en Salamanko en 1554, kaj ekde tiam li havis problemojn kun la Inkvizicio, kaj ĉefe kun fama teologo de lia propra ordeno Melchor Cano (1509-1560), kiu malakceptis la erasmisman tendencon de Luis de Granada. La verko estis malpermesita dekomence en Hispanio ekde 1559, sed plue eldonita eksterlande. Ĉiukaze kaj ĝi kaj lia fama *Guía de pecadores* (gvidilo de pekuloj, 1556), ankaŭ malpermesita en Hispanio, estis reviziataj kaj aprobitaj de la Koncilio de Trento, kaj de la tiama papo Pio la 4-a.

Ludoviko de Granato translokiĝis al Portugalio en 1551 kiel predikisto, favore al la jezuitoj, kaj de tiam li vivis inter Evoro kaj Lisbono, parte por eviti la persekutado de la hispana inkvizicio.

## Verkoj 
En ĵusaj eldonoj:
* López-Muñoz, Manuel (2010). Fray Luis de Granada . Los seis libros de la Retórica Eclesiástica o Método de Predicar. Instituto de Estudios Riojanos. ISBN 978-84-96637-91-7.
* (2006). Vida de Cristo: para conocer, amar e imitar a nuestro Señor. Edibesa. ISBN 978-84-8407-673-5.
* (2005). Guía de pecadores. Simancas Ediciones. ISBN 978-84-96528-50-5.
* (2003). Pasión de nuestro Señor Jesucristo. Ediciones Sígueme. ISBN 978-84-301-1483-2.
* (2002). Vida de María: vida y misterio de la Santísima Virgen. Edibesa. ISBN 978-84-8407-296-6.
* (2000). Vida del Padre Maestro Juan de Ávila. Edibesa. ISBN 978-84-8407-165-5.
* Thomas de Kempis (2000). Imitación de Cristo (Primer tratado). Editorial Debate. ISBN 978-84-8306-303-3.
* (1999). Libro de oración. Biblioteca de Autores Cristianos. ISBN 978-84-7914-412-8.
* (1997). Vida de Jesucristo. Ediciones Rialp. ISBN 978-84-321-1807-4.

## Vidu ankaŭ 
* José Joaquín de Mora

## Notoj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Mortintoj en Lisbono
Pál Hoffmann

**Pál Hoffmann,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hoffmann Pál** estis hungara juristo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1890).
Pál Hoffmann http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC05727/06388.htm naskiĝis la  1830 en Hungara reĝlando, en Nagymarton (nuntempa Mattersburg en Aŭstrio). Li mortis la  1907 en Sopron.

## Biografio 
Pál Hoffmann frekventis universitatojn en Pozsony kaj Vieno. Li laboris kiel juĝisto inter 1857-1860, poste li instruis en universitatoj, ekzemple en Pest (urbo), kie li estis rektoro. Li okupiĝis precipe pri romia juro. Ekde 1868 li estis elektita plurfoje deputito parlamenta. En 1893 li pensiuliĝis.

## Verkaro (elekto) 
* *A római magánjog rendszere mai érvényében* (kvarfoje eldonita inter 1858-1873)
* *Justinianus császár Institutióinak négy könyve* (tradukaĵo el la latina, 1864)
* *Általános magánjogi törvénykönyvek tervezete Magyarország számára* (1871)
* *A birtoki jogtan kétségei* (1892)

## Fontoj 
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungare

Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Antal Hodinka

**Antal Hodinka,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hodinka Antal** estis hungara historiisto, bibliotekisto, arkivisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1933).

Antal Hodinka http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  1864 en Hungara reĝlando, en Ladomér (nuntempa Ladomirov en Slovakio). Li mortis la  1946 en Budapeŝto.

## Biografio 
Antal Hodinka studis teologion en Ungvár kaj Budapeŝto. En 1888 li eklaboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste li plulernis en universitaton en Budapeŝto. Inter 1892–1906 li estis bibliotekisto kaj arkivisto en Vieno, poste li instruis en diversaj universitatoj. En 1934 li emeritiĝis kaj samtempe li translokiĝis al Budapeŝto. Li okupiĝis precipe pri historio de hungaraj-slavaj kontaktoj, historio de Pécs, historio de hungarlandaj rutenoj.

## Verkaro (elekto) 
* *A szerb fejedelemség viszonya Magyarországhoz* (1889)
* *A munkácsi görög-katholikus püspökség története* (1909)
* *A kárpátaljai rutének lakóhelye, gazdaságuk és multjuk* (1923)
* *Szent István emlékezete és királyságának eszméje a szlávoknál* (Ideo kaj regado de Stefano la 1-a (Hungario) laŭ la slavoj), (1938)
* *Ruszin - magyar igetár* (Vortaro de rutenaj-hungaraj verboj), (1945)

## Fontoj 
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungara biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungariaj rutenoj
Chenac-Saint-Seurin-d'Uzet

**Chenac-Saint-Seurin-d’Uzet** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 612 loĝantojn en la jaro 2010.

Ĝi estis kreita la  per kuniĝo de du komunumoj: Chenac-sur-Gironde, vilaĝo de terkultivistoj kaj vinkultivistoj, kaj Saint-Seurin-d’Uzet, fiŝkaptista haveno.

## Geografio 
Chenac-Saint-Seurin-d’Uzet troviĝas en la sudo de la departemento Charente-Maritime, ĉe la estuaro Ĝirondo. Ĝi najbaras la komunumojn Barzan, Épargnes, Virollet kaj Mortagne-sur-Gironde.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
János Magyarósy

**János MAGYARÓSY** [madjaro:ŝi] estas rumania hungara inĝeniero pri makaniko, vortaristo. Li naskiĝis la 15-an de februaro 1933 en Pașcani. Li estas la edzo de Teréz Gyöngyvér Magyarósy.

## Kariero
János Magyarósy diplomitiĝis en Kluĵo (1958). Lia unua laborloko estis la Fabriko Tehnofrig de Kluĵo. De 1959 li estis inĝniero pri esplorado en la universitato. Li doktoriĝis en 1985. 

## Libroj
**Magyar-Román Műszaki Szótár* (1987), *Román-Magyar Műszaki Szótár* kunulaŭtoro. 
**Materiale poroase permeabile din pulberi metalice sinterizate* (Áteresztőképességű likacsos anyagok szinterelt fémporokból. I-II. kunulaŭtoro Ioan Vida-Simiti). 

## Fonto
*RMIL  

Kategorio: Rumanujaj hungaraj inĝenieroj
Zoltán Makfalvi

**Zoltán MAKFALVI** rumania hungara geologo. Li naskiĝis la 10-an de aŭgusto 1936 en Kluĵo kaj mortis en Miercurea Ciuc la 12-an de marto 2015. 

## Kariero
Zoltán Makfalvi diplomitiĝis pri geologio-geografio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1957). Li instruis kaj poste de 1964 li estis meteologo, poste geologo (1965-68). Poste li laboris en Miercurea Ciuc ĉe la Minejentrepreno Harghita, poste kiel hidrologo de la Akvaafera Oficejo (1969-84), fine kiel inspektisto de la Geologia Inspektorejo de Distrikto Harghita.  

## Verkoj
* *Hargita megye útikönyve* red. kaj kunulaŭtoro (Csíkszereda 1973);
* *Gázömlések a Kelemen-Görgényi-Hargita hegyvonulat vulkáni övezetében* kunulaŭtoro (1982). 

## Fonto
* RMIL  

Kategorio:Rumanujaj hungaraj geologoj
Endre Makkai

**Endre MAKKAI**estas rumania hungara etnografo, redaktoro. Li naskiĝis la 31-an de majo 1914 en Vashegy kaj mortis ?. Li estas la pli juna frato de pentristino Piroska Makkai.

## Kariero
Endre Makkai finis teologion en Kluĵo (1940). Li estis helppastro en Deĵo (1941-44), respondecredaktoro de semajngazeto *Szolnok-Doboka* (1944), poste pastro en Miercurea Nirajului (1945-49), Petroșani (1949-79).

## Verkoj
**Adatok téli néphagyományaink ismeretéhez* kunulaŭtoro, Kluĵo, 1939; 
**Vallásosság és népi kultúra a határainkon túl*, kunualaŭtoro (Bp. 1990).

## Fonto
*RMIL  

Kategorio: Rumanujaj hungaraj etnografoj
Kategorio: Rumanujaj hungaraj redaktoroj
Kategorio: Rumanujaj hungaraj pastroj
Zaĥi Havass

**Zaĥi Havass** (arabe زاهي حواس, angle-internacie *Zahi Ḥawass*, naskiĝis en Damietta, la 28-an de majo 1947 –) estas egiptia arĥeologo. Li laboris dum lia kariero kiel terena arĥeologo sur multaj gravaj trovejoj de Egiptio, de la Nil-delto tra la okcidentaj dezertoj al Supra Egiptio.

## Biografio 
Havass originale studis al advokato, poste studis en Aleksandrio grek-romian arkeologion Li diplomitiĝis en 1967 pri arkeologio. Li atingis en 1980 en la Universitato de Kairo pri egiptologio gradon B.Sc., poste studis per stipendio Fulbright en Pensilvanio jal 1987 kaj atingis gradon de Ph.D. en egiptologio kaj siria-palestina arkeologio.

Li instruis egiptan arkeologion kaj kulturhistorion ekde 1988 en la Universitato de Kairo kaj en la Instituto de Los-Anĝeleso de la Kalifornia Universitato. Ekde 1993 li ne plu instruis, iĝis ĉefinspektoro de la giza altebenaĵo, poste ekde 1998 ties direktoro. Ekde 2002, li estis ĉefsekretario de la plej supra konsilio de la egiptaj arkeologiaĵoj, ekde 2009 li agadis kiel kultura vic-ministro.

Li direktis multajn arkeologiajn projektojn, verkis, redaktis librojn, estis daŭra rolanto en dokumentaj filmoj – kial subparolanto aŭ konsilisto – kaj eĉ verkis tektstojn por tiuj. Pro tiuj, parto de la egiptologoj akuzas lin pri alproprigo de la egiptologio.

Li gvidis la restaŭradon de la Granda Sfinkso, krome ĉiun esploron sur areo de la Memfis-a nekropolo. Li arde interesiĝis pri mistiko de Tutanĥamono. En 2005, li analizigis ties mumion per komputil-tomografio kaj samjare li publikigis liajn ideojn pri morto de la reginto.

Li rezignis pri sia pozicio en marto de 2011 post trastrukturigo de la registaro. Li bazigis la rezignon per tio, ke post la 2011-a revolucio, la registaro ne povas plu defendi la artaĵojn, oni ne garantias la sekurecon.

## Fontoj 
* Biografio, angle 
* pri la rezigno, angle 

Kategorio:Egiptologoj