Sifeotido

**Sifeotido** aŭ **Hindia sifeotido** (laŭ la latinlingva scienca nomo *Sypheotides indicus*), estas la plej malgranda en la familio de Otidedoj kaj nura membro de la genro *Sypheotides*. Ĝi estas endemio de la Hindia subkontinento kie ĝi troviĝas en altaj herbejoj kaj estas konata ĉefe pro la saltadceremonio de la reprodukta memmontrado fare de maskloj dum la sezono de musonoj. La masklo havas kontrastan blanka-nigran reproduktepokan plumaron kaj distingajn longecajn kapoplumojn kiuj etendiĝas transkole. Tiuj otidoj troviĝas ĉefe en nordokcidenta kaj centra Barato dum somero sed troviĝas pli amplekse distribuata tra Barato en vintro. La specio estas tre endanĝerita kaj estis formortigita en kelkaj partoj de sia teritorio kiel el Pakistano. Ĝi estas minacata kaj pro ĉasado kaj pro habitatdegradado. La nura simila specio estas la Bengala otido (*Houbarobsis bengalensis*) kiu estas pli granda kaj ne havas la blankan gorĝon, kolumon kaj longajn plumojn.

## Aspekto 
eta|maldekstra|Masklo de sifeotido.
[eta|Ino de sifeotido dumfluge el [Raĝastano, Barato.]]
Masklo en reprodukta plumaro havas nigrajn kapon, kolon kaj malsuprajn partojn. Tamen, lia gorĝo estas blanka. La longaj, bendecaj plumoj staras el malantaŭ la orelkovriloj ambaŭflanke de la kapo kaj etendiĝas malantaŭen, kurviĝantaj kaj finantaj per spateca pinto. La dorsaj kaj ŝultraj plumoj estas blankmakulaj kun V-formaj markoj. La flugilkovriloj estas blankaj. Post la reprodukta sezono, la masklo tendencas havi iome da blanko en flugiloj. La ino estas iom pli granda ol la masklo. La inoj kaj maskloj en nereprodukta plumaro estas sablokoloraj kun nigraj strioj kaj pli malhelaj markoj en kapo kaj kolo. La dorso estas makulita kaj nigrostria. La kolo kaj supra brusto estas flavecaj kun strioj malpliiĝintaj al la ventro. La eksteraj unuarangaj de la maskloj estas fajnaj kaj noĉecaj en interno. La kruroj estas palflavaj kaj la iriso estas flava.
[eta|Masklo de sifeotido el [Raĝastano, Barato.]]

Junuloj havas distingan U-forman markon en la kolo apud la gorĝo.

## Taksonomio kaj sistematiko 
eta|maldekstra|altdekstre|James Forbes (1749-1819), kolektanto en Baruĥ notis en sia *Oriental Memoirs* (1813) ke "The Curmoor or Florican exceeds all the Indian wild-fowl in delicay of flavour" (inter barataj birdoj la plej bongusta).
La genro *Sypheotides* estis iam inkludita en tio kio estas nun *Houbaropsis bengalensis* (aŭ Bengala otido), ĉar ambaŭ specioj estas malgrandaj kaj montras inversan laŭgrandan seksan dimorfismon. La tarso estas longa en *Sypheotides* kaj la sezona plumarŝanĝo en maskloj kondukis al la reteno de separata genro, Masklaj kaj inaj plumaroj estis dekomence konsideritaj kiel apartaj specioj kio kondukis al la nomoj *aurita* kaj *indica* kaj la specio estis metita en la pasinteco en la genroj *Otis*, *Eupodotis* kaj *Sypheotis*. La specinoma finaĵo kiu estas rilata al la ĝenro de la latina genro estis debatita kaj konklude oni kredis, ke *indicus* estas ĝusta.

La horizontala korposinteno, grando kaj kutimaro teni la vostoplumojn supren dum piedirado surgrunde kondukis al lokaj nomoj asociaj al pavoj, kun populara nomo ekvivalento de "herbopavo" (kiel *ĥar-mor*, *tan-mor*) en kelkaj areoj. La nomo *Liĥ* estas uzata en nordokcidenta Barato kaj adoptita de britaj ĉasistoj en Barato.

## Distribuado kaj habitato 
alternative=Ilustracja|eta|Masklo (ĉe la fronto) kaj ino
La specio estis iam pli disvastigita tra multo de Barato sed ne en Srilanko. Ĝi reproduktiĝas ĉefe en la centraj kaj okcidentaj partoj de Barato. Historiaj registroj ekzistas el la Makrana marbordo de la provinco Baluĉio en Pakistano. Oni diras, ke la specio moviĝas reage al pluvo kaj ties estado en precizaj lokoj povas esti vaganta, kun subitaj grandaj nombroj en kelkaj sezonoj. Ĉirkaŭ 500 maskloj en Guĝarato estis ringita kaj preskaŭ 18 estis rekuperitaj, plej el ili en ĉirkaŭ malpli ol 50 kilometroj de siaj ringigejoj.
Administrado de la habitatoj de tiu otido kiel herbejoj intermetitaj kun kultivejoj kaj paŝtejoj rotacie organizitaj havigis optimumajn rezultoj je produktejoj de ne tre alta nivelo.

## Kutimaro kaj ekologio 
Tiuj otidoj troviĝas solaj aŭ paraj en densa herbejo kaj foje en kultivejoj. Ĉasistoj ofte ĉasas masklojn dum la reprodukta sezono, ĉar ili estas facile videblaj pro sia ceremonia saltema memmontrado por pariĝado. Oni diras, ke ili estas bongustaj, sed konsiderataj ne tiom kiom la viando de la Bengala otido. Ili flugas pli rapidaj ol aliaj otidoj kaj montras anasecan impreson dumfluge.

Kutime sifeotidoj manĝas dum la komencaj horoj de la mateno aŭ vespere, escepte la novmigrantaj birdoj kiuj manĝas la tutan tagon.

Dum la reprodukta sezono, maskloj saltadas subite el la herbo elsendante apartan kvakan aŭ gakantan alvokon, agitas siajn flugilojn kaj faletas reen kun iom malfermaj flugiloj. Je la pinto de la salto la kolo estas arkigita malantaŭen kaj la kruroj falditaj kvazaŭ en sida sinteno. Oni diras, ke maskloj preferas partikularajn memmontrejojn kaj tiel pafado en tiuj memmontrejoj kondukis al akraj malpliigoj en la populacioj en la pasinteco. Memmontrejoj tendencas havi ebenan grundon kun malalta vegetaĵaro kaj bona videbleco kaj ege uzitaj lokoj kutime montras signojn de piedpremado.

Inoj havas defendan memmontradon neste kio konsistas en la etendo de ties flugiloj, vosto kaj kolplumoj. La inoj produktas fajfan alvokon kiu altiras masklojn. Maskloj estas agresemaj al aliaj proksimaj maskloj. La nesto estas neprofunda skrapaĵo surgrunda kie oni demetas 3-4 ovojn. La nestoloko estas kutime en densa herbejo. Nur inoj partoprenas en kovado kaj idozorgado. La kovoperiodo daŭras ĉirkaŭ 21 tagojn.

## Referencoj 
Kategorio:Otidedoj
Kategorio:Palearktisa faŭno
Kategorio:Faŭno de Barato