open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Matthew Rankin

**Matthew Rankin** (naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1980 en Vinipego) estas kanada kinoreĝisoro, scenaristo kaj filmomuntisto vivanta en Montrealo. Kiel Esperantisto, li estis honora komitatano por la 107-a Universala Kongreso. Li interplektas en siaj filmoj aspektojn de animacio kaj eksperimenta kino. Konataj filmoj liaj estas interalie *Cattle Call* (Bovovoko), *Mynarski: Death Plummet* (Mortoplonĝo de Mynarski), *Tesla: World Light* (Tesla: la monda lumo).

## Biografio 
Li naskiĝis en la provinco Manitobo kaj nun loĝas en Montrealo.

Matthew Rankin studis historion ĉe la Universitato McGill kaj Universitato Laval kiu klarigas ke li dum pluraj okazoj portretis historiajn figurojn metitajn en nerealisma kunteksto. En 2004, li estis diplomito de la kinoprogramo ĉe la nacia instituto de bildo kaj sono (''l'Institut national de l'image et du son*).

## Filmografio (elekto) 
* 2006: *I Dream of Driftwood* (eksperimenta dokumenta filmo)

* 2006: *Où est Maurice?* (mallonga filmo)
* 2006: *Death by Popcorn* (mallonga filmo)
* 2007: *Sharhé Halé-Shakhsi* (mallonga filmo)
* 2008: *Cattle Call* (mallonga filmo)
* 2008: *Hydro-Lévesque* (mallonga filmo)
* 2010: *Negativipeg* (mallonga filmo)
* 2011: *Tabula Rasa* (mallonga filmo)
* 2014: *Mynarski*: Death Plummet (mallonga filmo)
* 2017: *Tesla: World Light* (mallonga filmo)
* 2019: *The 20th Centrury* (La Dudeka Jarcento)
* 2022: *Before I Change My Mind'' (Antaŭ ol mi ŝanĝas mian menson) (kiel aktoro)
eta|330x330ra|Vikipedia vespero ĉe la kebeka kinoteko kaj fokusante la produktiston Matthew Rankin.

## Premioj kaj honoroj 
Liaj filmoj ricevis tutkanadan kaj ankaŭ tutmondan agnoskon kaj estis plurfoje nomumitaj kiel plej bona filmo en diversaj kategorioj (Canadian Screen Awards, Annecy International Animation Festival, Toronto International Film Festival, Ottawa International Animation Festival, ktp.).

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo: rankino.com
*  en la Interreta Filminformtenejo.

## Referencoj 
Kategorio:Kanadanoj
Kategorio:Kanadanoj laŭ profesioj
Kategorio:Filmomuntistoj
Kategorio:Scenaristoj
Kategorio:Filmoreĝisoroj
Kategorio:Kanadaj esperantistoj
Sajazarra

**Sajazarra** [saĥaZAra] estas vilaĝo kaj municipo de la aŭtonoma komunumo (regiono) Rioĥo en norda Hispanio, nome en la nordokcidenta komarko de Haro.​

220ra|eta|maldekstre|La kastelo.
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo *Sajazarra*. Ĝi estas eŭska toponimo kiu devenas el *Saja Zaharra* kiu signifas 'Saja la Malnova', por distingi ĝin disde la najbara municipo Sajuela, kiu signifas 'la malgranda Saja'.​

La loko aperas en dokumento kun la nomo Saggazahar, nome en dokumento de la *cartulario* de San Millán de la Cogolla, kiam la reĝo de Pamplono, Sanĉo de Peñalén, donas terojn el sia teritorio en 1075. Antaŭ la fino de la 11-a jarcento aperas en la Foruo de Miranda de Ebro en 1099 la nomo "Saja". En 1146 aperas jam kun la nuntempa nomo en dokumentoj de foruo al Cerezo de Río Tirón fare de Alfonso la 7-a. En 1169 la reĝo Alfonso la 8-a donis la vilaĝon al la monaĥejo de Valdefuentes, per dokumento datita en Tudela.

Ĝi estis fortikita inter la 12a kaj 13a jarcentoj. En 1463 ĝi estis unu de la kvin urboj fondintoj de la *Hermandad de Álava* kun Vitoria, Miranda de Ebro, Pancorbo kaj Salvatierra. La kastel/palaco estis konstruita en la dua duono de la 15a jarcento kiam la urbo iĝis senjorlando de la familio Velasco. Kaj la urbo kaj la kastelo apartenis al la Grafoj de Nieva. La urbo apartenis ankaŭ al Bugedo.

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 644 loĝantoj ĝis nunaj 129.

Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado kaj turismo.

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo, kastelo, restaĵoj de la murego, arko, ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Rioĥo

## Bildaro 

Arco de Sajazarra.jpg|La arko.
Iglesia de Sajazarra.jpg|La preĝejo.

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Kingston (Nov-Jorkio)

**Kingston** estas urbo en orienta Usono. Ĝi apartenas al la subŝtato Nov-Jorkio kaj estas la administra centro de la ĉirkaŭa kantono Ulster. Laŭ la stato de la censo  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Konataj lokuloj 
* Robert Morris (1931-2018), usona artisto, mortis ĉi tie

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Nov-Jorkio
Tirgo

**Tirgo** [TIRgo] estas vilaĝo kaj municipo de la aŭtonoma komunumo (regiono) Rioĥo en norda Hispanio, nome en la nordokcidenta komarko de Haro.​ Tirgo disponas de ampleksa hidrografia reto sur fekunda ebenaĵo, trafluata de la akvo de la rivero Tirón, kaj proksima al Ebro kaj Oja. Ĝi estas nur je 15 kilometroj de la urbo Miranda de Ebro.

220ra|eta|maldekstre|La malgranda municipa teritorio de Tirgo.
220ra|eta|maldekstre|La preĝejo.
Kvankam estis praloĝado en la areo kie nun estas Tirgo, ne estas referencoj dokumentaj ĝis 978, kiam oni skribas la fondatestilon de la Konvento de Covarrubias. Temad pri donaco fare de la kastiliaj grafoj García Fernández kaj lia edzino al tiu konvento pri la templo de “Santa María de Tirbo”.

En venontaj jarcentoj, ĉar temas pri landlima vilaĝo inter la regnoj Kastilio kaj Navaro, ĝi apartenis alterne ĉu al unu ĉu al la alia, laŭ la diferencaj historiaj cirkonstancoj. En la 14-a jarcento ĝi ekformis parton de la graflando de Baños de Rioja, kun Leiva, Baños kaj Ochánduri.

En la 17-a jarcento, sub protekto de la reĝino Mariana de Aŭstrio, Tirgo estis agnoskita kiel “sendependa loko” fare de Santo Domingo de la Calzada. En 1713 oni konstruigis barokan retablon en la absido de la preĝejo de la Savinto por rememorigi la akiron de la titolo.

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 658 loĝantoj ĝis nunaj 183.

Nuna ekonomio dependas de industrio de vinproduktado, cerealoj, terpomoj.

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj monaĥejo, vinkeloj, blazondomoj, vitejaj kabanoj, ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Foncea

**Foncea** [fonZEa] estas vilaĝo kaj municipo de la aŭtonoma komunumo (regiono) Rioĥo en norda Hispanio, nome en la nordokcidenta komarko de Haro.​ 

220px|eta|maldekstre|La malgranda municipa teritorio de Ollauri.
Ĝi estas la plej norda kaj nordokcidenta municipo en la regiono ĉe la Montoj Obarenes kaj proksime al Miranda de Ebro kaj al la interkrutejo de Pancorbo sur ĉirkaŭ 1000 metroj de altitudo. La pejzaĝo estas de kalkoŝtonaj formacioj kaj arbaroj kiuj ne hegemonias rokoj. La municipa  teritorio estas ĉirkaŭata de loĝlokoj de la provinco Burgoso. Estas ebenaĵo oriente kaj sude, dum hegemonias montaro nordokcidente. 

220px|eta|maldekstre|Preĝejo de Foncea.
220px|eta|maldekstre|Turo de Foncea.
La plej frua mencio dokumenta de Foncea estas de 952. Tamen estis romia loĝado pro ekzistado de ŝoseo el Pamplono ĝis Briviesca. Tiu itinero estis pli longa, sed ankaŭ pli sekura, ĉar tra la interkrutejo de Pancorbo estis risko de embuskoj. Oni povas aliri al tiu iama romia vilao el Miranda de Ebro aŭ el Haro. Je alveno elstaras la sonorilturo de la preĝejo de Sankta Mikaelo, la ermitejo de Sankta Kristo kaj la turo Torre Mocha.

La urba kerno havis muregon kun kvar pordegoj kaj korespondaj arkoj (aktuale oni konservas nur unu). El iama epoko restas kelkaj blazondomoj. En 1366 Henriko la 2-a donacis la vilaĝon al Pedro González de Mendoza, kio estis konfirmita de Johano la 1-a en 1379, kaj pro tio, fine de la 15-a jarcento, lia blazono estis metita sur la volboŝtonoj de la preĝejo de Sankta Mikaelo.
 
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, ĉar oni malaltiĝis el preskaŭ 700 loĝantoj meze de la 19-a jarcento ĝis nunaj 100. 

Nuna ekonomio dependas de industrio de vinproduktado. 

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo, restaĵoj de murego, turo, ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Treviana

**Treviana** [treBJAna] estas vilaĝo kaj municipo de la aŭtonoma komunumo (regiono) Rioĥo en norda Hispanio, nome en la nordokcidenta komarko de Haro.​

220ra|eta|maldekstre|Preĝejo.
220ra|eta|maldekstre|Ermitejo.
Oni trovis restaĵojn de romia epoko. Sed la loko aperas en la dokumento plej antikva kiu referencas al la ekzistado de vitoj en Rioĥo kaj kiu datas de la jaro 873. Ĝi devenas el San Millán kaj temas pri donaco en kiu aperas la Monaĥejo de San Andrés de Trepeana (Treviana). En 1151 Alfonso la 7-a inkludis Treviana en la foruo de Cerezo.

Ŝajne en la 14-a jarcento estis sinagogo kaj moskeo, krom la kristanaj preĝejoj. En 1162 estis urbestro de Treviana Sanĉo Díaz, filo de Diego López la 1-a de Haro. La terenoj de la setlejoj Junquera kaj Arto ekapartenis al Treviana kiam tiuj iĝis senhomejoj. El la 14-a ĝis la 16-a jarcentoj ĝi apartenis al Cerezo.

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 1 200 loĝantoj ĝis nunaj 145.

Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado.

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
San Millán de Yécora

**San Millán de Yécora** [sanmiLJAN deĜEkora] estas vilaĝo kaj municipo de la aŭtonoma komunumo (regiono) Rioĥo en norda Hispanio, nome en la nordokcidenta komarko de Haro.​ Ĝi estas la municipo plej okcidenta de la komarko, formante fakte terkolon al la provinco Burgoso, ĉe la montoj Obarenes kaj la rivero Arto.

220ra|eta|maldekstre|La malgranda municipa teritorio de San Millán de Yécora, tre nordokcidente en la regiono.
Ĝi estas je 60 km de la regiona ĉefurbo, Logroño.

La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 217 loĝantoj de 1960 ĝis nunaj 34.

Nuna ekonomio ege dependas de neirigacia agrikulturo, nome cerealoj, tritiko kaj sekalo.

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj blazondomo.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Samsaĝo Vato

**Samsaĝo Vato** (angle **Samwise Gamgee**; naskiĝis en 2983 de la Tria Epoko, mortis en la Kvara Epoko) – rolulo el la mitologio de Mez-Tero de J.R.R. Tolkien. Unu el la ĉefroluloj de la romano ''La Mastro de l' Ringoj''. En la romano li plej ofte estas nomata **Sam**.

Li estis la plej juna filo de Hamfasto, de kiu li transprenis la postenon de ĝardenisto en Bag-Endo, la domo de Bilbo Baginzo. Pro ĉi-lasta Samsaĝo estis ravita pri elfoj kaj la legendoj de Mez-Tero. Tial li fervore akompanis Frodon al Rivendelo en la jaro 3018 de la Tria Epoko.

Li kaŝaŭskultis la Konsiliĝon ĉe Elrondo, sekve oni elektis lin membro de la Kunularo de la Ringo. Post kiam la Kunularo disiĝis en Part Galeno, Sam sekvis Frodon al Mordoro por detrui la Unu Ringon en la fajro de la Monto de Sorto. Dum iom da tempo post la batalo kun Ŝeloba Sam estis konvinkita, ke Frodo mortis, kaj tial fariĝis portempa Ringoportanto.

Reveninte de la vojaĝo, li edziĝis al Roza (Rozinjo) Kotono kaj vivis en Bag-Endo kun Frodo. En 3021 li akompanis Frodon en lia lasta vojaĝo al Mitlondo, de kie Frodo, kune kun Bilbo, Gandalfo, Elrondo kaj Galadriela, forveturis al la Benita Regno (Amano).

Samsaĝo Vato heredis de Baginzoj Bag-Endon kaj estis elektita la urbestro de La Provinco sep fojojn en la jaroj 7–56 de la Kvara Epoko. Post la morto de Rozinjo Sam konfidis la Ruĝan Libron al sia plej aĝa filino Elanora kaj forveturis trans la Maron kiel la lasta el la Ringoportantoj. Al Amano li foriris en la jaro 86 de la Kvara Epoko.

## Piednotoj 
Kategorio:Hobitoj
Kategorio:Roluloj de La Mastro de l' Ringoj
Ochánduri

**Ochánduri** [oĈANduri] estas vilaĝo kaj municipo de la aŭtonoma komunumo (regiono) Rioĥo en norda Hispanio, nome en la nordokcidenta komarko de Haro sur deklivo al la rivero Tirón.​ 

220px|eta|maldekstre|Pordego de la preĝejo de Ochánduri.
220px|eta|maldekstre|Ermitejo de Legarda.
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo *Ochánduri*. Ĝi estas eŭska toponimo kiu devenas el *otĉo* kun signifo “lupo”, *andia* ofta radiko kun signifo “granda” kaj *(h)uri* sufikso ofta en la eŭskdevena toponimio kun signifo “vilaĝo aŭ loĝloko”. Tial la kompleta signifo de la toponimo estus "vilaĝo de granda lupo". Aparte "Ochanda" estas persona nomo kiu aperas dokumentita laŭ variaj citaĵoj kun diversa literumado kiel por ekzemplo: Turo de doña Ochanda en Vitorio kaj Ochandiano en Biskajo.​ 

La loko aperas en dokumento de 1101 por donaco al la Monaĥejo de San Millán de la Cogolla de posedaĵoj en Herramélluri kaj "Oggaduri". En 1160 la reĝo Sanĉo la 6-a de Navaro, konkeris kelkajn zonoj de Rioja, kiel Logroño kaj Nájera, kaj donis al la preĝejo de Santo Domingo de la Calzada la preĝejon de Sankta Mikaelo de Ilagardia de Ochánduri, eble kie nun estas la ermitejo de la Virgulino de Legarda. 

Vizitindaĵoj estas preĝejo kaj ermitejo.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Herramélluri

**Herramélluri** [eraMEljuri] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada.

220px|eta|maldekstre|La municipa teritorio de Herramélluri, en la nordokcidento de la regiono.
220px|eta|maldekstre|Ermitejo.
220px|eta|maldekstre|Apuda domaro Velasco.
## Toponimio
Pri etimologio menciindas la deveno de la loknomo *Herramélluri*. Ĝi estas eŭska toponimo kiu devenas el sufikso ofta en la eŭskdevena toponimio kun signifo “vilaĝo aŭ loĝloko”. Tial la kompleta signifo de la toponimo estus "vilaĝo de Herramel". 

Krom Herramélluri — Herramel plus ur aŭ uri — estas ankaŭ alia loko, Herramel, en provinco Burgoso kiu portas lian nomon. Krome estas alia samnoma loko, Erramelluri (aktuale Remelluri) en la aktuala jurisdikcio de Labastida, Alavo. 

Tiu nomo venas de nobelo, Herramel, kiu dum la *Reconquista* reloĝigis terojn limajn inter Burgoso kaj Rioĥo. Herramel estis la patro de Álvaro Herraméliz, grafo en Lantarón kaj en Alavo en la unua kvarono de la 10-a jarcento.​

Ĝis la 18-a jarcento ĝi estis konata ankaŭ kiel Villa de Vega de Río Tirón. 

## Geografio
La municipa teritorio limas norde kun Ochánduri, oriente kun Villalobar de Rioja, sude kun Grañón kaj okcidente kun Leiva.

La loĝloko estas sur valo sur la dekstra bordo de la rivero Tirón en ties meza fluejo. En tiun ĉe la municipo alfluas la rivero Lachigo, kies akvo estas profitita por irigacio de la fruktoĝardenoj. 

## Historio
Estis loĝado de romia kaj antaŭromiaj epokoj, plej verŝajne de prapopoloj el kiuj kelkaj eŭskaj. Proksime estas multaj restaĵoj de romia epoko, el kiuj eble plej grava estis trovita en 1905, nome la Venuso de Herramélluri, aktuale en la Provinca Palaco. 

La loko aperas en dokumento de 1080 nome en donaco en kiu aperas iu Nunno Ovecoz de *Harramellori*. Alia dokumento, de 1101, referencas al la donaco fare de Sancha Vélez, per kiu donis al San Millán la monaĥejon de San Andrés, proksima al Villanueva, kaj ĉion kion ŝi posedis en *Erra Melluri* kaj *Oggaduri* (Ochánduri). En la 16-a jarcento la loko estis nomita *Herramélluri de los Condes*.

## Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 590 loĝantoj ĝis nunaj 100. 

Nuna ekonomio ege dependas de agrikulturo (90% de la tero de la municipo), ĉefe neirigacia, kaj iom de brutobredado, ĉefe de porkoj, kaj ne tiom de ŝafoj kaj bovoj. Ĉefaj kultivoj estas tritiko, sekalo, iom da vitoj. Per irigacio eblas ĉefe fazeoloj, pizoj kaj terpomoj.

Vizitindaĵoj estas preĝejo, ermitejo, du palacoj, strando ĉe poplejo ĉe la rivero Tirón, domaro Velasco, kun preĝejo, Lago de Herramélluri, je unu km de la urba kerno, kun areo de 1km² kaj ĉeriveraj promenejoj ĉe riveroj Tirón kaj Reláchigo (600m), ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Leiva

**Leiva** [LEJba] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada.

220px|eta|maldekstre|La municipa teritorio de Leiva, en la nordokcidento de la regiono.
220px|eta|maldekstre|La kastelo.

## Geografio
La municipa teritorio limas norde kun Ochánduri, oriente kun Villalobar de Rioja, sude kun Grañón kaj okcidente kun Leiva. Ĉe la urba kerno estas diglageto.

## Historio
De la strategia situacio en la Mezepoko restas kastel-palaco kun kvar oklateraj turoj, kiu estis sidejo de la senjoroj de Leiva. 

## Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento.

Vizitindaĵoj estas preĝejo, ermitejo, pilorio, la kastelo, la lageto kaj romanika ponto super rivero Tirón, ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
József Tihanyi (instruisto)

**József Tihanyi** [jOĵef tihanji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tihanyi József** estis hungara instruisto, popolkantisto (tenoro).

József Tihanyi naskiĝis la  en Paks.

## Biografio 
József Tihanyi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li instruis jaron en  Dunaföldvár. Li akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo e Pécs en 1968. En la sama jaro li komencis kanti popolkantojn, baldaŭ ili aperis en gramofondiskoj, kompaktaj diskoj. Li longe instruis en Pécs. Li ricevis 3 premiojn inter 1981-2006. Lia edzino naskis 2 filojn en 1977 kaj 1980.

## Lia repertuaro (elekto) 
* *Öt decsi népdal*
* *Szebényi népdalok*

## Aŭdu ankaŭ 
* https://www.youtube.com/watch?v=Hnba7kMplow&ab_channel=SKORPIOANYU

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* https://music.apple.com/us/artist/tihanyi-j%C3%B3zsef/627726020

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj popolkantistoj
Terebovlja (stacidomo)

**Terebovlja** () estas fervoja stacio en Terebovlja (Ternopila provinco), urbo en Ukrainio.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de fervojaj stacioj en Ukrainio
* Transporto en Ukrainio

## Eksteraj ligiloj 
* Terebovlja en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Terebovlja
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1896
Kategorio:Fervojaj stacioj en Ternopila provinco
Terebovlja

**Terebovlja** (, pole: Trembowla) estas urbo en Ternopila provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis  loĝantoj en 2013.

## Historio
En 1389 Ladislao la 2-a Jogajlo eldonis en Sieradz dokumenton (konatan de la kopio el 1766), en kiu atribuis al Trembowla Magdeburgan juron.

Dum la dua mondmilito taĉmentoj de Ukraina Ribela Armeo, kun aktiva partopreno de loka loĝantaro, sur tereno de la distrikto murdis ĉ. 3 000 polojn. En 1945 preskaŭ la tuta pola loĝantaro estis devigita forlasi sian urbon. 

## Internacia kunlaboro
* Kowary, Pollando

## Vidu ankaŭ 
* Terebovlja (stacidomo)
* Listo de urboj en Ukrainio


Kategorio:Urboj en Ternopila provinco
József Tihanyi (altosaltisto)

**József Tihanyi** [jOĵef tihanji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tihanyi József** estas hungara altosaltisto, olimpiano, altlerneja instruisto, trejnisto.

József Tihanyi naskiĝis la  en Kaposvár.
 
## Biografio 
József Tihanyi finis bazlernejon en Bátaszék en 1961, li maturiĝis en gimnazio en Sopron en 1965, poste li akiris pedagogian diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1970, trejnistan diplomon en 1973. Post la unua diplomo li estis asistanto en la altlernejo. Tiutempe li estis ankaŭ atleto kaj li konkuris en la altosalto en Somera Olimpiko 1972, krome li trifoje estis hungara ĉampiono. En 1975 li estis lavita lektoro de la altlernejo. Inter 1977-1980 li ankaŭ esploris pri biologio, en la studjaro 1980 li studis kaj esploris en Universitato de Jyväskylä helpe de stipendio. En la sekva jaro li kandidatiĝis. Inter 1980-1987 li estis scienca esploristo de la altlerneja instituto, inter 1987-1990 de :en:Kuwait University. Intertempe li akiris Ph.D en 1982, DSc en 2002. Hejmenveninta en la altlernejo li estis levita docento (1991-1993), poste profesoro. Inter 1991-1994 li estis vicrektoro, inter 1994-2000 rektoro. En 2000 la altlernejo unuiĝis kun Universitato Semmelweis, kie li estis dekano (edukado) aŭ vicrektoro. Ekde 1991 ĝis 2007 li instruis ankaŭ en pluraj universitatoj de la mondo. Li ricevis premiojn inter 1996-2009.

## Liaj libroj (elekto) 
* *Ugrások Szakszöveggyűjetmény I.* (kunaŭtoro, 1973)
* *Ugrások Szakszöveggyűjetmény II.* (kunaŭtoro, 1977)
* *Sporttudományos közlemények készítése* (kunaŭtoro, 1992)
* *Biomechanika* - studenta lernolibro (kunaŭtoro, 1994)
* *A motoros teljesítmény és az izom mechanikai tulajdonságainak kapcsolata az izomrost összetételével* - monografio (1981)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* https://www.olympedia.org/athletes/71317
* https://doktori.hu/index.php?menuid=192&lang=HU&sz_ID=1051

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altsaltistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
La Provinco

eta|400px|Mapo de La Provinco
**La Provinco** (angle *The Shire*) – fikcia regiono en Mez-Tero kreita de John Ronald Reuel Tolkien. Ĝi troviĝas en la nord-okcidenta parto de la kontinento, en Eriadoro, ene de la limoj de Arnoro. En La Provinco loĝas la hobitoj nomataj *la provincanoj*.

En la Provinco okazas la komenco kaj la fino de la romanoj *La Hobito* kaj ''La Mastro de l' Ringoj*. Kvin roluloj havas la hejmon en la Provinco: Bilbo Baginzo (la titola rolulo de *La Hobito*) kaj kvar membroj de la Kunularo de la Ringo: Frodo Baginzo, Samsaĝo Vato, Gaja Brandoboko kaj Grinĉjo Tjuko. La ĉefa intrigo de *La Mastro de l' Ringoj* revenas al la Provinco ĉe la fino de la libro, en la ĉapitro *La purigado de la Provinco*, kie la hobitoj trovas la regionon kontrolata de subuloj de Saŭrono kaj reordigas la aferojn.

Tolkien bazis la pejzaĝojn, klimaton, flaŭron, faŭnon kaj anglalingvajn loknomojn sur kamparoj de Anglio, kie li vivis – unue en Worcestershire kiel knabo, poste en Oxfordshire. En la filmoj de Peter Jackson *La Hobito* kaj *La Mastro de l' Ringoj'' la Provincon ludas kamparo de Matamata en Nov-Zelando.

Baranduino (angle Baranduin) estas fikcia rivero en la legendaro de Mez-Tero. En La Provinco oni konstruis sur ĝi la Ponton Brandovino, kiu estis parto de la Granda Orienta Vojo.

## Referencoj 
Kategorio:Geografio de Mez-Tero
157194 Saddlemyer

'*157194 *Saddlemyer'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la kanada astronomo David D. Balam elde observatorio de Mauna Kea (Havajo, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de *Leslie Keith Saddlemyer* (1959 – 2017) sistema inĝeniero ĉe la Instituto Herzberg pri Astrofiziko, Nacia Konsilantaro pri Esplorado de Kanado, iama administranto de projekto por la *Gemini Planetary Imager*. Li estis responsulo por la bontenado de la teleskopo *Plaskett'' de 1,82 m en la Dominia Astrofizika Observatorio.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de David D. Balam
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2004
Komarko de Santo Domingo de la Calzada

eta|dekstre|300px|Komarko de Santo Domingo de la Calzada, nordokcidente de la regiono.
La **Komarko de Santo Domingo de la Calzada** estas en la nordokcidento de la provinco kaj regiono Rioĥo, (norda Hispanio). Ĝi estas ankaŭ ene de la Supra Rioĥo, en la okcidenta triono de la regiono. Ties ĉefurbo estas Santo Domingo de la Calzada. Escepte pri la komarka ĉefurbo, la cetero de la komarko suferis senloĝigadon pro elmigrado laŭlonge de la 20-a jarcento kaj ĉefe dum ties dua duono, dum granda parto de la lokanoj koncentriĝis en la komarka ĉefurbo.

## Datumoj 
: Nombro de municipoj: 16
: Areo: 252,67 km²
: Loĝantaro (2009):  loĝantoj
: Loĝdenseco:  loĝ/km²
: Latitudo averaĝe: 42º 26' 50" norde
: Longitudo averaĝe: 2º 57' 18" okcidente
: Altitudo averaĝe:  msm

## Municipoj de la komarko 
Baños de Rioja, Bañares, Castañares de Rioja, Cirueña, Corporales, Grañón, Herramélluri, Hervías, Leiva, Manzanares de Rioja, Santo Domingo de la Calzada, Santurde de Rioja, Santurdejo, Tormantos, Villalobar de Rioja, Villarta-Quintana.

## Demografio 
dekstre|eta|240px|Demografia distribuado de la municipoj de la komarko de Santo Domingo de la Calzada kun koncentro en la ĉefurbo.

La municipoj de la komarko de Santo Domingo suferis la ruran elmigradon ekde la 1960-aj jaroj, kaj diference disde aliaj komarkoj, ĉi tie la komarka ĉefurbo ne funkciis kiel demografia altiraĵo de la komarko, ĉar Santo Domingo ne havis demografian pliigon sufiĉan por ekvilibrigi la komarkan perdon. Aktuale Santo Domingo eltenas preskaŭ du trionojn de la komarka loĝantaro, dum la cetero de la municipoj de la komarko estas malgrandaj lokoj de inter 50 kaj 200 loĝantoj.

Tiu komarko estas malmulte industriigita kaj dependas de ekonomia agrikultura bazo, pro kio ne sukcesis reteni loĝantaron kaj suferis konstantan demografian malpliigon. Santo Domingo ne funkciis kiel forta ekonomia centro, malkiel ja okazis ĉe Nájera, Calahorra kaj Arnedo.

Multaj el la municipoj de la komarko estas sub la 150 loĝantoj, kaj pro tio malfacilas elteni bazajn servojn en tiuj municipoj.

## Vidu ankaŭ 
* Komarkoj de Rioĥo

Kategorio:Komarkoj de Rioĥo
Fonzaleche

**Fonzaleche** [fonzaLEĉe] estas vilaĝo kaj municipo de la aŭtonoma komunumo (regiono) Rioĥo en norda Hispanio, nome en la nordokcidenta komarko de Haro.​ 

## Geografio
220px|eta|maldekstre|La malgranda municipa teritorio de Fonzaleche.
La municipo estas formita de la domaroj Fonzaleche kaj Villaseca. Ĝi estas proksima al la Montoj Obarenes, limas norde kun Cellorigo kaj la bieno Sajuela (Burgos), nordoriente kun Galbárruli, oriente kun Sajazarra, sudoriente kun Cuzcurrita de Río Tirón, sud-sudokcidente kun Treviana kaj nordoriente kun Foncea. La hegemonia flaŭro estas de kvarko kaj makiso; abundas  kunikloj kaj foje aproj kaj kapreoloj kiuj venas el nordaj montoj. Estas rojoj kiuj alfluas al la akvorezerevejo de Mansilla, kiu liveras trinkakvon al Fonzaleche. Krome estas du fontoj de tre bonkvalita akvo.

## Historio
220px|eta|maldekstre|Preĝejo de Fonzaleche.
220px|eta|maldekstre|Preĝejo de Villaseca.
220px|eta|maldekstre|Absido de la preĝejo de Villaseca.
220px|eta|maldekstre|Pilorio, arko kaj sonorilturo de Villaseca.
Ŝajne estis romia loĝado rilate al proksima ŝoseo. Kiel ĉe multaj aliaj loĝlokoj de Rioĥo, ĝi estis reloĝita de mozaraboj en la 10-a jarcento, al kiu rilatus la nomo Fonte Abdazalete depende de la malaperinta setlejo Junquera. En 1076 la reĝo Sanĉo Garcés la 4-a de Pamplono donis al Fonzaleche ĉarton de loĝado sub protekto de la monaĥejo de San Millán de la Cogolla, koincide kun la plej fruaj mencioj de la loko, nome en la foruoj de Miranda de Ebro (1099-1147) kaj de Cerezo de Río Tirón (1146).

En 1134 ĝi estis parto de la senjorlando de la monaĥejo de San Millán de la Cogolla, donita de Alfonso la 7-a de Leono en sia enirado en la Reĝlandon de Nájera,​ pro kio multaj lokanoj iĝis monaĥoj benediktanoj.

La 19an de Majo 1240 aperis registrita en du dokumentoj, unu latina kaj alia latinida, la aranĝo de disputo inter kvar pastroj de Fonzaleche kaj la abato de San Millán. En tiu dokumentoj aperas Gonzalo de Berceo kiel atestanto.  

Villaseca apartenis jurisdikcie al Miranda de Ebro (Burgoso) ĝis 1743, kiam sendependiĝis Bugedo, Orón, Cellorigo, Ircio, Suzana, Villalba kaj Villaseca. Villaseca de Rioja, apartenas administracie al Fonzaleche el 1833. En la Universala Ekspozicio de Barcelonp de 1888 Fonzaleche kaj Villaseca estis reprezentitaj de 19 lokanoj kiuj prezentis siajn vinojn, kaj ricevis 10 honorajn menciojn. Jam en la 20-a jarcento, la municipo suferis, kiel la tuta regiono, la plagon de filoksero.

## Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, de kies komenco oni malaltiĝis el 741 ĝis nunaj 146. 

Nuna ekonomio ege dependas de industrio de vinproduktado, cerealoj, ŝafoj kaj ĉasado. 

Vizitindaĵoj estas du preĝejoj, du ermitejoj, palaco, kaj arko de Villaseca ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Baripada

**Baripada** laŭ odia lingvo **ବାରିପଦା** estas urbego en orienta Barato, en subŝtato Odiŝo, en la distrikto Majurbanĝ, kie ĝi estas ties sidejo. 
eta|maldekstre|

## Demografio 
Baripada havis populacion de  en 2011 (kun la plena aglomeraĵo ) kun legopovo 89%, signife pli alta, ol la landaveraĝo.

## Geografio 
Baripada situas sur la marborda ebenaĵo laŭ rivero 36 metrojn super la marnivelo 60 km de la Bengala Golfo. Balasore troviĝas 51, Ĥargopur 76, Midnapore 82, Bhadrak 100, Ĝamŝedpur 109, Haldia 145, Kolkato 183, Rourkela 197, subŝtata ĉefurbo Bhubanesvar 206, Sambalpur 290, tutlanda ĉefurbo Delhio 1213, Mumbajo 1486 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.
eta|

## Historio 
Baripada estis la ĉefurbo de dinastio, kiu establis la reĝlandon Majurbanĝ ekde la 15-a jarcento. La ruinoj de la temploj kaj palacoj konstruitaj tiam estis trovitaj ĉe Haripur proksimume 16 km sudoriente de Baripada. La ruinoj estas signifaj kaj vizititaj lokoj fare de turistoj.

## Ekonomio 
Baripada kun la najbareco estas agrikultura loko. La plej grava okupiĝo estis la lignoprilaborado, sed pro la peza senarbarigo la arbohakoj estis malpermesitaj ene de 25 km radiuso. Baripada estas konata pro "sabai" afrikdevenaj herboj, kiuj havas fortajn fibrojn, tial ili estas uzitaj por ŝnurkreado. Oni ofte kultivas akaĵuojn. Laŭ la riverbordo estas brikfornoj.

## Lingvoj 
En Baripada la oficiala lingvo estas la odia lingvo. La alvenintoj parolas plej ofte bengale aŭ panĝabe.

## Religioj 
eta|maldekstre|
En Baripada vivas laŭ religioj hinduoj (94%), islamanoj kaj kristanoj havas negravan parton de la populacio.

## Eduko 
Ĉe Baripada (pli precize ĉe Takatpur) Universitato de Norda Odiŝo funkcias. La plej malnova mezlernejo estis konstruita en 1889.

## Trafiko 
Baripada estas atingebla laŭ traira fervoja linio. Pluraj gravaj vojoj kuras al la urbego. Al la proksimaj lokoj kaj urboj aŭtobusoj trafikas, sed en la urbo nur taksioj.

## Klimato 
Baripada havas tropikan klimaton kun influo de musono. Jare pluvas 1677 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter majo-oktobro. La averaĝa jara temperaturo erstas 27 °C kaj varias inter 20-32 °C.
eta|

## Vidindaĵoj 
* temploj
* armeĉara festivalo
* Nacia Parko Similipal kun elefantoj kaj tigroj estas nur 30 km

## Famuloj 
En Baripada naskiĝis matematikisto Indulata Sukla.

Kategorio:Urboj de Odiŝo
Kategorio:Urboj de Barato
Vůsí

:*Eble vi serĉas Vosí.*

**Vůsí** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Květov, troviĝanta en distrikto Písek. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km sudokcidente de Květov. Estas ĉi tie registritaj 91 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Vůsí** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,28&nbsp;km².

Du kilometrojn de la vilaĝo sur la bordo de valbaraĵo Orlík troviĝas kabana domaro **Červená II.** kun devene romanika preĝejo de sankta Bartolomeo el la 12-a jarcento. Červená estas sekvanto de la samnomata eksa vilaĝo, kiu pereis fine de la 1950-aj jaroj en konekso kun konstruado de orlika akva rezervujo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1581.

Sub Vůsí plej malfrue al la jaro 1869 administre enfalis parto de ĉevultava vilaĝo Červená. Tiu ĉi **II. díl** kun la preĝejo, paroĥestrejo, lernejo kaj tombejo etendiĝis sur la dekstra bordo de rivero de rojo sur Bráníky ĝis rojo Hrejkovický potok. **I. díl** en la katastra teritorio de Jetětice, en kiu troviĝis plimulto de la vilaĝo, daŭrigis sude al Saník. **III. díl** situis sur la maldekstra bordo kaj ĝi havis propran paroĥestrejon kaj ankaŭ lernejon en Oslov. En la jaro 1930 Červená I. díl havis 29 domojn kaj 127 loĝantojn, Červená II. díl 2 domojn kaj 4 loĝantojn, Červená III. díl 9 domojn kaj 27 loĝantojn. En la jaro 1930 la vilaĝo havis 23 registrajn numerojn kaj 113 loĝantojn.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Bartolomeo. La ununava preĝejo el fino de la 12-a jarcento kun antaŭaltaro volbita per kruca volbo. Dum la transporto el la devena vilaĝo Červená super la nivelo de la inundiga linio ĝi perdis sian romanikan karakteron.
* Kapelo de Virgulino Maria el la jaro 1903 troviĝas en la vilaĝo super la fiŝlago.

## Pluaj fotografioj 

Vůsí-kaplička.jpg|Kapelo de Virgulino Maria
Vůsí (Květov) - okres Písek. (014).jpg|Kruco proksime de la kapelo
Cervená 016.jpg|Preĝejo de sankta Bartolomeo
Kostel Sv. Bartoloměje.jpg|Preĝejo de sankta Bartolomeo
Přehrada Orlík, Vůsí-Červená nad Vltavou.jpg|Valbaraĵo Orlík, Vůsí - super Vultavo
Vůsí-hospoda.jpg|Restoracio

## Ligiloj 
### Referencoj 
### Literaturo 
* CACÁK, František – RYBÁK, Jaroslav. *Vltava v zrcadle dobových pohlednic*. 1. vyd. Pistorius & Olšanská, Příbram 2007. 
* ČÁKA, Jan. *Zmizelá Vltava*. 1. vyd. BAROKO & FOX, Beroun 1996. ; 2. vyd. Paseka, Praha 2002. 
* HANESCH, Josef. *Velkostatek Orlík nad Vltavou*. Třeboň 1969.
* HLADKÝ, Jiří. *Kapličky, boží muka, výklenkové kapličky a zvoničky na Milevsku a Písecku*. 1. vyd. Město Milevsko, Milevsko 2007. ; 2. vyd. Svazek obcí Milevska za podpory města Milevska, Praha 2011. 
* KYTKA, Josef. *Milevsko a jeho kraj: turistika, památky, historie*. 1. vyd. Nákladem odboru klubu českých turistů v Milevsku, Milevsko 1940; 2. vyd. Spolek pro rozvoj kultury v Milevsku, Milevsko 2003.
* TYL, František. *Paměti zvíkovské*. 1. vyd. Šimáček, Praha 1888; 2. vyd. GARN, Brno 2013.

### Rilataj artikoloj 
* Preĝejo de sankta Bartolomeo
* Červená nad Vltavou - pereinta vilaĝo

Kategorio:Květov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Písek
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
157258 Leach

'*157258 *Leach'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono proksima de la orbita resonanco 2:5 kun Marso.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la 12-an de septembro 2004 elde la Observatorio Jarnac en Vail (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estas nomita en honoro de *Sidney (“Sid”) Leach* kaj *Gloria Leach*, kiuj dividis ilian entuziasmon por astronomio inter junuloj dum jaroj per lernejaj kaj publikaj eventoj. Sid servis kiel prezidento de la *National Sharing the Sky Foundation'' kaj Gloria planas liajn vojaĝojn por astrofotografio tra la norda kaj suda duongloboj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio Jarnac
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2004
157271 Gurtovenko

**157271 Gurtovenko** estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 13-an de septembro 2004 de la ukrainaj astronomoj Georgiy U. Kovaľchuk kaj Vladimir O. Lokoť elde la Observatorio de Andruŝivka en Andruŝivka (Ukrainio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la ukraina astronomo Ernest Andrijoviĉ Gurtovenko (cirile : *Ернест Андрійович Гуртовенко*, 1928 – 1994) fondinto de la kieva lernejo de suna spektrografio. Li elpensis sunan spektrografon kun duopa pasejo per kiu estis establita la skalo de oscilaj fortoj de 2000  en la suna spektro.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2004
Litova Esperanta Junulara Organizo

**LEJO**, Litova Esperanta Junulara Organizo, estis fondita la 8-an de septembro 2022, post instigo dum IJF 2022. Pro diversaj burokrataj kialoj, la fondintoj konsideris ke estis pli facila krei novan asocion anstataŭ revivigi la jam ekzistantan landa sekcio de TEJO, LEJL-on, ĉar LEJL jam estis en procezo de likvidado.

LEJO estis fondita de:

* Aušrinė Tamošiūnaitė - prezidanto
* Jogailė Čojūtė - vicprezidanto
* Eidmantė Lileikytė - kasisto
* Severija Marija Banaitytė - revizoro

Ĉiuj kvar unuaj estraranoj de septembro 2022 estis junaj studentinoj, nelonge finintaj la mezlernejon. La unuaj tri cetere nur du semajnojn antaŭ tio en la IJK 2022 en Nederlando estis steluloj en la unua esperantlingva muzikalo, nomata *"June kaj Kune"*. LEJO en aŭgusto 2024 sukcese gastigis la 80-a Internacian Junularan Kongreson (IJK) en la feria urbejo Ŝventojo borde de la balta maro.

## Vidu ankaŭ 
* Konsilio de Junulaj Organizaĵoj de Litovio
* Junulara Esperanto-klubo JUNECO de Vilno
* Junulara Esperanto-klubo ONDO de Kaŭno

## Eksteraj ligiloj 
* paĝaro de Litova Esperanta Junulara Organizo en la retejo *Instagram* ()
* artikolo pri la IJK 2024 monaton antaŭ la evento en la reta bulteno Libera Folio ()

Kategorio:Litovaj Esperanto-asocioj
Kategorio:Landaj Sekcioj de TEJO
Tormantos

**Tormantos** [torMANtos] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada ene de la okcidenta triono de la regiono, nome Supra Rioĥo.

220ra|eta|maldekstre|La municipa teritorio de Tormantos, en la nordokcidento de la regiono.
220ra|eta|maldekstre|Preĝejo de Sankta Stefano.

## Geografio 
La municipa teritorio limas okcidente kun la Provinco Burgoso kaj oriente kun Leiva. Norde de la urba kerno fluas la rivero Tirón kiu riĉigas fekundajn ebenaĵojn. Fakte, Tormantos estas la unua loĝloko rioĥa kiun trapasas tiu rivero. Preterpasinte ĝin la rivero nutras diglageton kun baraĵo ĉe Leiva.

## Historio 
La plej frua referenco kiu aludas al Tormantos datas de la 12-a jarcento (1137); estas donacdokumento de Don Blasco Álvarez, lokano de Tormantos, al Santo Domingo de la Calzada, nome de vitejo. En 1146 la reĝo Alfonso la 7-a inkludas Tormantos en la Foruo de Cerezo, vilaĝo kiu sendependiĝos dum la regado de Karolo la 3-a.

Alia donacdokumento kie aperas Tormantoj estas de 1269, en kiu Don Simón Roiz donis al sia edzino Sanĉa Alfonso, filino de la reĝo de Leono, kiom li posedis "en Tormantos y en todos sus términos" (en Tormantoj kaj ĝis teritorio).

Ĝis la 12-a jarcento, la franca vojo de la Jakoba Vojo iris tra tiu zono, koincide kun la romia ŝoseo. Poste ĝi devojiĝis tra Santo Domingo de la Calzada al sia aktuala itinero.

## Aktualo 
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tial oni descendis el preskaŭ 700 loĝantoj el 1940 ĝis nunaj 116.

Vizitindaĵoj estas preĝejo, la lageto kaj restaĵoj de palaco, ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Villarta-Quintana

**Villarta-Quintana** [biLJARta-kinTAna] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada.

220ra|eta|maldekstre|La municipa teritorio de Villarta-Quintana, en la okcidento de la regiono.

## Geografio 
Temas pri tre agrikultura loĝloko, kun malgranda brutobredado de bovoj kaj porkoj. Kultivoj estas ĉefe cerealoj: tritiko, sekalo, hordeo, sed ankaŭ terpomo. Oni ĵus enkondukis irigaciajn kultivojn kiel brokolo, verdaj fazeoloj, pizoj ktp. Villarta-Quintana estas formata per tri loĝlokoj tre diferencaj kaj separataj: nome Villarta, Quintana kaj Quintanar de Rioja.

Villarta estas la ĉefa kerno, kie estas la urbodomo, la preĝejo, la sancentro kaj la centro por emerituloj. Sportaj instalaĵoj estas ĉe la rando de la vilaĝo. Je 800 m de Villarta estas Quintana, sur montara areo pli verda. Inter renovigitaj konstruaĵoj kontrastas ruinoj de abandonitaj domoj, atestilo de senloĝigado suferinta en la lastaj jardekoj. Ili estas sudokcidente de Grañón kaj tute apud la limo kun la provinco Burgoso.

Finfine Quintanar de Rioja estas sur la mapo kvazaŭ duoninsulo kiu eniras en la provinco Burgoso. Dakte laŭŝosee ĝi estas atingebla nur tra areo de tiu provinco.

## Historio 
En la Mezepoko, la pilgrimado al Compostela trairis tiun areon por ligi Santo Domingo de la Calzada kun Burgoso. La plej frua mencio datas de 1094 kaj temas pri donaco kiun doña Juliana de Fortúnez faris al la monaĥejo de San Millán de la Cogolla de siaj posedaĵojn en la Montoj de Oca. Fine de la 15-a jarcento, la posedanto de la vilaĝo, don Pedro Manrique, duko de Nájera kaj grafo de Treviño, vendis Villarta al sia onklino Contesina, filino de la konestablo don Álvaro de Luna, kaj al sia kuzo Bernabé Manrique de Luna. En 1711, Filipo la 5-a deklaris ĝin sendependa, kaj tiel oni rompis la ligojn kun Santo Domingo pri krimjuro kaj kun Grañón pri civila juro.

## Aktualo 
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tiel oni pasis de 548 loĝantoj en la 1950-aj jaroj ĝis la nunaj 136.

Vizitindaĵoj estas preĝejoj kaj ermitejo.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Grañón

**Grañón** [graNJON] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada.

220px|eta|maldekstre|La municipa teritorio de Grañón, en la nordokcidento de la regiono.
220px|eta|maldekstre|La sonorilturo.
220px|eta|maldekstre|La ermitejo de Carrasquedo.
220px|eta|maldekstre|La ermitejo de la judoj (pro pentraĵo).

## Geografio
La municipa teritorio limas okcidente kun la provinco Burgoso. Fakte ĝi estas inter Redecilla del Camino en la apuda provinco kaj  Santo Domingo de la Calzada, en Rioĥo, kaj sude estas Villarta-Quintana, ankaŭ ĉe la provinca limo. La pejzaĝo oscilas inter montaro, arbaro kaj mildaj deklivoj. Akvo malabundas speciale dum tre varmaj someroj. La ĉefa uzado estas por agrikulturo. Nur 10% estas arbara. La kultivoj estas ĉefe senirigaciaj nome cerealoj, sed ankaŭ estas terpomoj, pizoj kaj fazeoloj. En arbaroj hegemonias kverkoj, pinoj kaj fagoj. Pri faŭno menciindas arbarbirdoj, rabobirdoj, sciuroj kaj lacertoj. 

## Historio
Pro la strategia situacio en la Mezepoko oni scias, ke estis kastelo sur monteto fine de la 9-a jarcento. Estis ankaŭ hospitaloj por pilgrimantoj. la tiam nomita *Granionne* suferis la teritoriajn luktojn inter la reĝo Sanĉo la 6-a de Navaro kaj Alfonso la 8-a de Kastilio, en la dua duono de la 11-a jarcento. En 1176, navaranoj kaj kastilianoj interpacigis per perado de la angla reĝo Henriko la 2-a: la navaranoj postulis la kastelon de Mirabel dum la kastelo de Grañón restis kastilia. En 1187, Alfonso la 8-a donis foruon al Grañón. La novaj kvartaloj ĉirkaŭis iaman monaĥejon de Sankta Johano, kie nun estas la preĝejo de Sankta Johano Baptista. Grañón havis muregojn, de kiuj neniom konserviĝis. Ankaŭ la kastelo perdis gravon. Iam okazis konflikto inter la lokanoj kaj tiuj de Santo Domingo de la Calzada pro la posedo de arbaro; laŭlegende okazis lukto inter du elektitaj lokanoj kiu decidis la posedon por Grañón.

## Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento; tial oni descendeis el pli ol 1 100 en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 250.

Vizitindaĵoj estas preĝejo, ermitejoj, fontanoj, lavejoj ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj
Kategorio:Municipoj de Rioĥo
Dietrich Schernberg

**Dietrich SCHERNBERG** (ankaŭ *Schermberg, Schrembergk*; mortinta je la komenco de la 16-a jarcento) estis germana verkisto, juristo kaj eklezia vikario.

## Vivo 
Schernberg estis inter 1483 kaj 1502 imperiestra notaro kaj vikario ĉe la Johano-kirko originanta el malsupra nobelaro. Lia dramo *Schoen spiel von fraw Jutten* transdonitis nur en preso de 1565 fare de la Andreas Petri je Eisleben. Ĝian eldonon prizorgis la unua protestantisma superintendanto de Mühlhausen, Hieronymus Tilesius surbaze de ne konserviĝinta origina manuskripto de 1485 kun la titolo *Apotheosis Iohannis VIII. Pontificis Romani* (laŭ la asertoj de Tilesius mem). La teatraĵo en 1724 versoj estas la plej malnova pritrakto de la intrigo pri papino Johana: en Turingio ĝi konatas ekde la 13-a jarcento (el *Chronica minor*, 1261/62, el Erfurto; Johannes Rothe, *Düring. Chronik*, 1421).

Schernberg en sia dramigo uzis kiel inspiriloj krom la menciitaj kronikaj fontoj ankaŭ la jenaj drametoj: *Thüringer Zehnjungfrauenspiel*, *Mühlhäuser Katharinenspiel*, *Theophilusspiel* (en mezmalaltgermana lingvo kaj eble eĉ *Alsfelder Passionsspiel* kaj *Künzelsauer Fronleichnamsspiel* (Haage). La surscenigo necesigis simultanan scenon kun kvar lokoj (ĉielo, infero, Parizo, Romo) kaj ne malpli ol 26 aktoroj krom statistoj. Ne forgesendas la muzikistoj por akompanado.

## Intenco de Schernberg 
Estis la volo de Schernberg montri la savocertecon por ĉiuj pekuloj eĉ por la plej gravaj pekoj: temis pri protagonistino papigita kies identeco nur en la momento de nasko senvualigitis. Jutta, kiu en la infero elstaras pro kredfirmeco kaj pieco por la Virgulino trovis gracon antaŭ Jesuo Kristo. Finfine kondukis ŝin ĉielen ĉefanĝelo Miĥaelo mem.

Por protestantismaj eldonintoj de la 16-a jarcento estis tiu ĉi teksto, kiu kvazaŭ ne ŝanĝitis, ebleco polemiki reformacikonfesie: la antaŭparolo de Tilesius kaj la postparolo de Christoph Irenäus, paroĥestro de Eisleben, interkrampis la tuton. Ĝi sekve servu kiel historia atesto por la morala perversio de la papoj.

La teksto treege furoris kaj konatigitis, ankaŭ pro apero en literaturhistoria verko de Johann Christoph Gottsched, nome *Zur Geschichte der deutschen dramatischen Dichtkunst,* dua parto 1765, p. 81-138). Tra klasiko kaj romantiko (Johann Wolfgang von Goethe], Achim von Arnim) ĝis la 20-jarcento restis ĝia influo.

## Fonto 
* Ott, Norbert H., "Schernberg, Dietrich" ĉe: Neue Deutsche Biographie 22 (2005), p. 701 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* Vikifontaro
* 

Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Dramistoj
Kategorio:Mortintoj en la 16-a jarcento
Oĥtirka

**Oĥtirka** () estas urbo en Sumia provinco (, *Sumskaja oblast*) en Ukrainio. Laŭ la stato de 2022 en la urba komunumo vivis 46 660 loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝloko krome estas la administra centro de samnoma distrikto Oĥtirka, , ''Oĥtirs'kij rajon'' de 3 197 kvadrataj kilometroj, kiu kovras la sudorienton de la provinco kaj rekte limas al la Rusia Federacio, pli precize al la Belgoroda provinco. 

Oficiala fondojaro de pola-litova fortikaĵo Oĥtirka estas la jaro 1641 - tiam la teritorio apartenis al la nobela respubliko Pollando-Litovio kaj estis parto de zaporoga regno de ukrainaj kozakoj en la pola-litova ŝtato. Sed jam en 1655 la kozaka regno sendependiĝis de Pollando-Litovio kaj duonjarcenton poste, en 1703, komenciĝis preskaŭ 290-jara aparteno al la Rusia Imperio kaj post 1917 al ties posteula ŝtato Sovetunio.

## Konataj lokuloj 
* Artem Kotenko (2012-), infana kantisto

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Oĥtirka (stacidomo)
* Listo de urboj en Ukrainio
* Sumia provinco

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Urboj en Sumia provinco
Oĥtirka (stacidomo)

**Oĥtirka** () estas fervoja stacio en Oĥtirka (Sumia provinco), urbo en Ukrainio.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de fervojaj stacioj en Ukrainio
* Transporto en Ukrainio

## Eksteraj ligiloj 
* Oĥtirka en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Oĥtirka
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1895
Kategorio:Fervojaj stacioj en Sumia provinco
Corporales

**Corporales** [korpoRAles] estas vilaĝo kaj municipo de Rioĥo (norda Hispanio), nome en la nordokcidenta Komarko de Santo Domingo de la Calzada. La municipo estas formata per la loĝlokoj Corporales kaj Morales. Ĝi estas sur la valo de la rivero Oja, ĉe la Sierra de la Demanda, kaj temas pri municipo esence agrikultura, speciale por cerealoj, kaj brutobreda. La loĝantaro estas tre maljuna pro elmigrado de junuloj, sed oni konservas domojn por semajnfinoj. 

220px|eta|maldekstre|La municipa teritorio de Corporales, en la okcidento de la regiono.
220px|eta|maldekstre|Morales.
220px|eta|maldekstre|Diversaj sonorilmuroj en la preĝejo de Morales.

## Geografio
Ĝi estas sur deklivo, ĉe la Sierra de la Demanda.​ Limas oriente kun Santo Domingo de la Calzada, okcidente kun Grañón kaj sude kun Santurde de Rioja. Estas municipo proksima al la provinco Burgoso, preskaŭ lima kun la areo nomita *Riojilla Burgalesa* (Burgosa Rioĥeto). 

## Historio
Frua mencio estas de 1180 en dokumento per kiu Doña Sancha de Hervías donis al la preĝejo de Santo Domingo de la Calzada lokon en Santurde la Mayor kaj «vitejon en la loko Corporales». En 1194, don Rodrigo de Morales donacis al la monaĥejo de Premonstratanoj de Bugedo de Campajares la bienon kiun li havis en «Villaseca kaj en liaj lokoj en Villaveznar, Morales kaj Corporales».​

En 1357 la nobelo Sancho Martínez de Leiva, vendis al la katedralo de Santo Domingo de la Calzada la fortikaĵan turon de Corporales kun apudaj bienoj. Ĝi estis integrita en la reĝa jurisdikcio de Santo Domingo de la Calzada kaj posedis vicurbestron.​ 

## Aktualo
La rura elmigrado okazis laŭlonge de la 20-a jarcento, kaj tial oni descendis el 240 loĝantoj en 1950-aj jaroj ĝis nunaj 40.

Vizitindaĵoj estas la preĝejoj, el kiuj tiu de Morales elstaraj pro apartaj arkitekturaj elementoj, kiel kvar sonorilmuroj por unika konstruaĵo.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de Rioĥo

## Notoj
Kategorio:Municipoj de Rioĥo