open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Katklavaro

eta|*Bildo de katklavaro*, 1883
**Katklavaro** () estas muzikinstrumento priskribita de Athanasius Kircher. Ĝi konsistas el linio da katoj fiksitaj kun siaj vostoj streĉitaj sub klavaro. La vostoj estis lokitaj sub la klavoj por igi la katoj dolore ekkrii kiam klavo estis premita. La katoj estis aranĝitaj laŭ la natura tono de siaj voĉoj.

La muzikilo estis priskribita de germana fizikisto Johann Christian Reil (1759-1813) cele de traktado de malsanuloj, kiuj perdis la kapablon por enfokusigi sian atenton. Reil kredis, ke se ili estis perfortitaj vidi kaj aŭskulti la muzikilon, ĝi nepre kaptus ilian atenton kaj ili estus sanigitaj (Richards, 1998).

Ĉi tiu muzikinstrumento estis ankaŭ priskribita de la franca verkisto Jean-Baptiste Weckerlin en sia libro *Musiciana, extraits d’ouvrages rare ou bizarre* (Musiciana, priskriboj de elpensaĵoj raraj aŭ bizaraj):

Kiam la Reĝo de Hispanio Filipo la 2-a estis en Bruselo en 1549 vizitante sian fraton la Imperiestro Karlo la 5-a, ĉiu vidis la alian ĝui je la spektado de tute neordinara procesio. Kape marŝis ega virbovo, kies kornoj estis brulantaj kaj inter ili estis eta diablo. Post la virbovo, juna knabo kudrita en ursa felo rajdis sur ĉevalo, kies oreloj kaj vosto estis eltranĉitaj. Poste venis la arkianĝelo Sankta Miĥailo kun brilaj vestoj, kaj portante pesilon en sia mano.

La plej kurioza estis sur ĉaro, kiu portis la plej neordinaran muzikon, kiu povas esti imagita. Ĝi tenis urson, kiu ludis la orgenon; anstataŭ ŝalmoj, estis dek-ses katkapoj, ĉiu kun sia korpo internigita; la vostoj estis ekstere kaj estis tenitaj por esti luditaj, kvazaŭ la fadenoj en piano, se klavo estis premita en la klavaro, la responda vosto estus forte tirita, kaj okazigus ciufoje lamentindan miaŭon. La historiisto Juan Christoval Calvete rimarkis, ke la katoj estis aranĝitaj ĝuste por okazigi sinsekvon da notoj el la okto... (kromate, mi pensas).

Ĉi tiu abominda orkestro aranĝiĝis en teatro, kie simioj, lupoj, cervoj kaj aliaj bestoj dancis je la sonoj de ĉi tiu inferna muziko.

dekstra|250px|eta|el J-B. Wecherlin, *Musiciana*

## Referencoj 
* Weckerlin, Jean-Baptiste. *Musiciana, extraits d’ouvrages rare ou bizarre*, Paris, 1877.
* Schott, Gaspar. *Magia Naturalis* 1657.
* Champfleury. *Les Chats,* Paris, 1870.
* de Estrella, Juan Christoval Calvete. ''El Felicissimo Viaje d'el Muy Alto y Muy poderoso Principe Don Phelippe*, Antwerp, 1552.
* Kircher, Athanasius. *Musurgia Universalis'' Rome, 1650.
* Excerpt  from Richards, Robert J. "Rhapsodies on a Cat-Piano, or Johann Christian Reil and the Foundations of Romantic Psychiatry", 1998.

Kategorio:Klavarinstrumentoj
Kategorio:Zoomuzikologio
Kategorio:Fikciaj objektoj
Taŭnsenda solulo

eta|300ra|Ilustraĵo

**Taŭnsenda solulo** aŭ Taŭnsenda miadesto (*Myadestes townsendi*) estas mezgranda birdo de la familio de turdedoj, la ununura solulo indiĝena de Ameriko norde de Meksiko.

## Teritorio kaj habitato 
Tiu solulo havas teritorion el suda Alasko, Brita Kolumbio kaj Alberto suden al norda Zacatecas, preferante montarbarojn. Vintre ili povas moviĝi serĉe de manĝo al pli malaltaj altitudoj, inklude la Grandaj Ebenaĵoj, norda interna Meksikio, kaj eĉ dezertaj oazoj.

## Aspekto 
Taŭnsenda solulo atingas longon de ĉirkaŭ 20–24&nbsp;cm kaj enverguron de 37&nbsp;cm; ili pezas ĉirkaŭ 34 g. Ĝi havas mallongan, maldikan, nigrecan bekon; blankan okulringon; kaj grizecan plumaron kun sablokolora flugilstrio kaj bordoj de flugilplumoj. La vosto estas longa, tapered kiam fermatas, kaj borda je blanko. Junuloj estas punktitaj je griza kaj blanka.

Ĝi ripozas en sufiĉe stara sinteno, ofte alte sur branĉo kaj ofte stare dum longe.

Kvankam ĝi havas kelkajn similecojn kun la Norda mokbirdo, ĉefe pri la vosto, ĝiaj malhelaj subaj partoj, formo, grando kaj kutimo ne estas similaj.

Ili manĝas ĉefe berojn kaj insektojn.

### Voĉo 
Ĝia kanto konsistas el laŭtaj, melodiaj flutecaj frazoj kiuj supreniras kaj falas kun "malaltaj, raŭkaj notoj intermetitaj sed sen distinga formo" kaj "iom mekanika kvalito." La alvoko estas squeaky *iiik* aŭ "klara, milda fajfo ''hiih".

## Reproduktado 
La nesto similas al tiuj de aliaj soluloj: taso de fajna plantomaterialo apud grundo. La ino de Taŭnsenda solulo kutime demetas 3–4 ovojn kiuj estas grizecblankaj kun brunaj punktoj aŭ makuletoj koncentritaj je la plej larĝa pinto.

## Etimologio 
La nomo de la Taŭnsenda solulo rememoras la ornitologon John Kirk Townsend.

## Referencoj 
## Literaturo 
*  Malplej Zorgiga
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Taŭnsenda solulo  ĉe USGS
* Fotaro de Taŭnsenda solulo   VIREO; (kun bildo: ovodemetado)
* Foto de Taŭnsenda solulo , Artikolo Vaŝingtonio

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Oponice

eta|250px|maldekstra|Ruinoj de burgo en Oponice
eta|250px|maldekstra|Preĝejo en Oponice
eta|250px|maldekstra|Panoramo en Oponice
**Oponice** (hungare *Appony* [aponj]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.

## Situo 
Oponice situas sur deklivoj sub monto 829 m alta, laŭ traira flankovojo, Nitra (rivero) preterfluas. Topoľčany troviĝas 14&nbsp;km.

## Nomŝanĝoj de Oponice 
: Oponu (1244) 
: Opon (1244, 1336, 1395)
: Apon (1268, 1326, 1416, 1515)
: Oponh (1300)
: Appony (1408)
: Naghapon (1570)
: Opponicze (1773)
: Nagy–Appony (1773) 
: Apponitz (1773)
: Opponicze (1773)
: Apony, Opponicze, Nagy–Apony  (1786)
: Kis–Apony, Nagy–Apony (1808)
: Malé Opoňice, Welké Opoňice (1808)
: Kisappony, Nagyappony (1863, 1873–1877, 1882, 1888, 1892–1913) 
: Oponice, Aponice (1920) 
: Oponice (1927)

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj ferepoko. Antaŭ la hungaroj slavoj vivis tie. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1244. Frato de Mateo Csák konstruis burgon en la 13-a jarcento. En 1396 la vilaĝo ricevis rajton pri bazarado semajne po 1, dume la loko estis devenloko de familio "Apponyi". Fine de la 16-a jarcento la turkoj parte bruldetruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Appony 716 homoj, (621 slovakoj, 78 hungaroj, 15 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Topoľčany, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Oponice 878 homoj, (873 slovakoj, 3 hungaroj, 2 ĉeĥoj).

## Vidindaĵoj 
* ruinoj de la burgo
* renesanca kastelo el la 16-a jarcento kun biblioteko de Apponyi, en 1846 pligrandiĝis

## Eksteraj ligiloj 
*pri la burgo slovake

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Prašice

**Prašice,** hungare **Nyitraperjés** [njitraperjEŝ] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis **Prasich**.
eta|dekstra|330ra|Prašice troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 28km²
* Supermara alteco: 256 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 2100
* Poŝtkodo: 956 22
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Prašice situas sur deklivoj, meze de sakovojo. Topoľčany troviĝas 10 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1245 en formo *"Periese"*. En la 17-a jarcento la turkoj kelkfoje disrabis la vilaĝon. En 1787 vivis tie 721 homoj en 96 domoj. En 1831 kaj en 1866 multaj mortis pro ĥoleroj. En 1910 loĝis en Nyitraperjés 1346 homoj, (1238 slovakoj, 48 hungaroj, 40 germanoj, 12 kroatoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1930 kastelo, en 1939 brikofarejo konstruiĝis. En 2001 loĝis en Prašice 2089 homoj, (2055 slovakoj, 10 ukrainoj, 7 ĉeĥoj, 3 hungaroj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Jakobo de 1760, en 1820 renoviĝis, en 1935 pligrandiĝis
* kapelo omaĝe al (Sepdolora) Dipatrino de 1725
* skulptaĵoj pri Johano Nepomuka, Sankta Vendelo, Sankta Floriano kaj Urbano la 1-a
* kolono pri Sankta Triunuo el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Prašice sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Provinco Al Ĝaŭf

La **provinco Al Ĝaŭf** (, latinliterigo *Muḥāfaẓat al-Ǧauf* - laŭ sistemo DMG - respektive *Muhafazat Al Ĝaŭf*, foje ankaŭ latinliterigita *Al Jawf)* estas unu el la 20 provincoj (respektive gubernioj) de Jemeno. Ĝi situas en la nordokcidento de la lando, kaj norde havas vastan limon al Sauda Arabio.

Laŭ la stato de la censo de  ĝi havis . La provinca areo estas  kvadrataj kilometroj, kaj la loĝdenso rezulte  loĝantoj po kvadrata kilometro. Administra centro estas la urbo Al Hazm.

Kategorio:Provincoj de Jemeno
Preĝejo de Sankta Margaret (Westminster)

eta|dekstra|Preĝejo Sankta Margaret
**Preĝejo de sankta Margaret (Westminster)** estas anglikana preĝejo tuj apud Abatejo Westminster kaj tuj kontraŭ la Palaco de Westminster kie kunvenas la parlamento de la Unuiĝinta Regno (Britio).

La preĝejo estas dediĉita al Sankta Margareta de Antioĥio kaj estis fondata de benediktanoj dum la 12-a jarcento por ke homoj loĝantoj en kvartalo povus ĉeesti diservojn sen eniri Abatejon Westminster. Ĝi rekonstruiĝis de 1486 al 1523. En 1614 ĝi iĝis la paroĥa preĝejo de Westminster, kaj ekde tiu dato estas tie kie okazis la diservoj de la brita parlamento.

De 1734 al 1738 konstruiĝis la nordokcidenta turo. En 1877 Kavaliro George Gilbert Scott restaŭris kaj reordigis la preĝejon, kvankam ankoraŭ restas multaj tudoraj elementoj.

Notindaj estas pluraj fenestroj, kiuj memorigas:
* la fianĉiĝon de Arthur Tudor (pli aĝa frato de Henriko la 8-a (Anglio)) kaj Katerino de Aragono (flandra vitralvitro de 1509)
* la presiston William Caxton
* Kavaliron Walter Raleigh (kiu entombiĝis en la preĝejo en 1618)
* la poeton John Milton

En la preĝejo okazis edziĝritoj de gravuloj kiel Samuel Pepys kaj Winston Churchill.

Preĝejo Sankta Margaret havas gravan muzikan tradicion. Inter la orgenistoj estis la komponisto John Blow kaj Edward Purcell, filo de la komponisto Henry Purcell.

Kategorio:Religiaj konstruaĵoj de Londono
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Margareta de Antioĥio
John Blow

**John Blow** (n. ĉirkaŭ 1649, m. la 1-an de oktobro 1708) estis angla komponisto kaj orgenisto.eta|dekstra|John Blow

## Vivo 
John Blow verŝajne naskiĝis ĉe Newark-on-Trent, Nottinghamshire - tion li asertis kiam li doktoriĝis en 1677. Oni ne scias lian naskiĝdaton, sed li baptiĝis la 23-an de februaro 1649. Li iĝis knab-ĥoristo de la reĝa kapelo de Anglio kaj montris sin tre lerta muzikisto. Dum li ankoraŭ junis, li komponis plurajn religiajn ĥorverkojn.

Li iĝis orgenisto de Abatejo Westminster en 1669, kaj iĝis vir-ĥoristo de la reĝa kapelo en 1673. Tiun septembron li edziĝis al Elizabeth Braddock, kiu poste mortis dum akuŝo. En 1680 Henry Purcell anstataŭis lin kiel orgenisto de Abatejo Westminster. En 1687 li iĝis estro de la ĥoro de Katedralo Sankta Paŭlo (Londono), kaj, en 1695, orgenisto de Preĝejo Sankta Margaret (Westminster), kaj verŝajne reiĝis orgenisto de Abatejo Westminster post la morto de Purcell tiun jaron. En 1699 li estis nomumata la unua Komponisto de la Reĝa Kapelo.

## Verkoj 
John Blow komponis multajn religiajn ĥor- kaj orgen- verkojn, kaj ankaŭ verkojn por klaviceno. Inter 1680 kaj 1687 li komponis, por la reĝa kortego de Karlo la 2-a sian solan operon, *Venus and Adonis*, pri la amafero de la diino Venuso kaj Adoniso: Moll Davis, amorantino de Karlo la 2-a, ludis la rolon de Venuso, kaj ties filino per Karlo, Damo Mary Tudor, tiun de Kupido.

Kategorio:Anglaj muzikistoj
Kategorio:Operkomponistoj
Kategorio:Britaj komponistoj
Kategorio:Barokaj komponistoj
Podhradie (distrikto Topoľčany)

**Podhradie** (hungare *Kővárhely* [kOvArhej]) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.

## Situo 
Podhradie situas flanke de monto 684 m alta, fine de sakovojo. Topoľčany troviĝas 15 km.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la ferepoko. La unua skribmencio pri municipo Podhradie devenas el la jaro 1245, kiam ĝi estas menciata ankoraŭ sub devena nomo Hornouc (Hrnovce). (*La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1283, kiun Mateo Csák akiris en 1283.*??) La apuda burgo estis menciita en 1318. Tio estis grava loko de husanoj en la 1440-aj jaroj. En 1778 vivis tie 487 homoj en 66 domoj, en 1787 595 homoj en 80 domoj, en 1828 363 homoj en 52 domoj. En 1831 pli ol cent vilaĝanoj mortis pro ĥolero. En 1910 loĝis en Kővárhely 446 homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Topoľčany, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Podhradie 292 homoj, (escepte unusolan ĉeĥon ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* ruinoj de la burgo
* moderna romkatolika preĝejo
* arbara etfervojo

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Organizaĵo de Centramerikaj Ŝtatoj

La **Organizaĵo de Ŝtatoj de Centra Ameriko** (, mallongigite **ODECA**) estis internacia organizaĵo de pluraj ŝtatoj en Centra Ameriko. Ĝi fondiĝis en 1951 pere de la ŝtatoj Gvatemalo, Honduro, Kostariko kaj Salvadoro. Per iniciato de la organizaĵo en 1960 ekestis komuna merkato de la membroŝtatoj ("Merkato Komuna de Centra Ameriko", hispane *Mercado Común Centroamericano*, MCCA). Per subskribo de la protokolo de Tegucigalpa en 1991 la organizaĵo anstataŭiĝis per la Sistemo pri Integrigo de Centra Ameriko (hispane *Sistema de la Integración Centroamericana*, SICA).

## Eksteraj ligiloj 
* flago de la organizaĵo

Kategorio:Internaciaj organizaĵoj
Kategorio:Mezameriko
Kategorio:Politiko de Gvatemalo
Kategorio:Politiko de Honduro
Kategorio:Politiko de Kostariko
Kategorio:Politiko de Salvadoro
Konstantinas Puodėnas

**Konstantinas PUODĖNAS** (naskiĝis la  en Rokiškis, mortis la  en Vilnius, enterigita en tombejo Rokantiškės) estis ekonomiisto, esperantisto el Litovio.

## Vivo 
En 1941 K. Puodėnas komencis studi en la Vytautas-Magnus-Universitato de Kaŭno. La studoj estis interrompitaj en 1943, kiam nazioj fermis la universitaton. En 1944 li iĝis studento de fakultato de Litovaj Lingvo kaj Literaturo en Vilna Universitato. En 1950, ĉe la fino de kvara studjaro, K. Puodėnas forlasis la universitaton, ĉar li eksciis, ke pri lia persono interesiĝas homoj el NKVD. Dum posta vivo li laboris en diversaj lokoj kiel librotenisto, kiel financisto.

## Esperantista agado 
Kun Esperanto K. Puodėnas konatiĝis danke al *Esperanto-ŝlosilo* de Antanas Poška en 1938. En majo 1957 ĉe Respublika Profesia Sindikato kreiĝis la unua postmilite Vilna E-rondeto. Post unu jaro en la rondeton venis K. Puodėnas. Baldaŭ, verŝajne en 1959, K. Puodėnas iĝis senŝanĝa sekretario de la rondeto (poste – Vilna E-klubo). Li posedis raran tiam tajpilon kun ĉapelitaj E-literoj kaj tajpis diversajn rondleterojn kaj esperantlingvajn manuskriptojn, ankaŭ la unuajn E-bultenojn *Amikeco*, *Unuiĝo*. K. Puodėnas partoprenis en multobligado kaj eldonado de ekstercenzuraj eldonaĵoj dum soveta tempo.

Li recenzis la unuan (1971) kaj redaktis la duan (1992) lernolibrojn por lernantoj de Antanas Mekys.K. Puodėnas kompilis E-programon por fakultativa instruado de Esperanto en litovaj mezlernejoj (1968), lernolibron de Esperanto por litovoj (1968).Puodėnas verkis vortarojn Esperanto-litova kaj litova-Esperanto. En 1969 estis rotaprinte multobligita kaj disiris al litovaj E-kluboj lia Esperanto-litova vortaro. En 1988 eldonejo *Mokslas* eldonis vortaron Esperanto-litova kaj litova-Esperanto. En 1996 li transdonis al Litova Esperanto-Asocio manuskripton de *Plena Vortaro Litova-Esperanto kaj Esperanto-Litova*. K. Puodėnas tradukis romanon *Arbaro de Dioj* ("Dievų miškas") de Balys Sruoga, rakontojn *Damnitaj monaĥoj* ("Užkeiktieji vienuoliai"), *Eterna violonisto* ("Amžinasis smuikininkas") de Antanas Vienuolis, publikigis fragmenton de romano *Perditaj Hejmoj* ("Sodybų tuštėjimo metas") de Jonas Avyžius. K. Puodėnas esperantigis n-ron 2(29) de almanako *Litovio Hodiaŭ* (1987) kaj kun aliaj - la sekvan numeron (1988).

## Verkoj 
* Esperanto-lietuvių kalbų žodynėlis (Esperanta-litova vortareto, 1969)
* Esperanto-lietuvių ir lietuvių-esperanto kalbų žodynas ("Esperanta-litova kaj litova-Esperanta vortaro", 1988 )
* Esperanto-lietuvių ir lietuvių-esperanto kalbų žodynas ("Esperanta-litova kaj litova-Esperanta vortaro", en brajla skribo 10 libroj, 1990)

## Referencoj 
Puodėnas, Konstantinas
Moll Davis

[eta|dekstra|Moll Davis (porteto far Kavaliro [Peter Lely)]]
**Moll (Mary) Davis** (n. ĉ. 1648, m. 1708) estis amorantino de Karlo la 2-a (Anglio).

Ŝi naskiĝis en Westminster, kaj laŭ Samuel Pepys estis nelegitima filino de "Kolonelo Howard, Lordo Barkeshire", verŝajne Thomas Howard, 3-a grafo de Berkshire. Dum la 1660-aj jaroj ŝi estis aktorino de la Kompanio de la Duka Teatro, kaj loĝis kune kun ties direktisto William Davenant. Ŝi estis populara dancisto, kantisto kaj komediistino: tamen laŭ la diario de Pepys, ties edzino priskribis ŝin kiel "la plej impertinenta putino de la mondo."

Ĉirkaŭ 1667 ŝi renkontis Karlon la 2-an aŭ en teatro aŭ en kafejo, kaj post nelonge iĝis ties amorantino. Ŝi ŝatis elmontri la luksajn donacojn kiujn ŝi ricevis de la reĝo, kaj akiris reputacion pro avareco kaj vulgareco.

En 1668 ŝi forlasis la teatron. En 1673 ŝi naskis filinon per Karlo, Damo Mary Tudor, kies unua edzo estis Edward Radclyffe (2-a grafo de Derwentwater). Du filoj de Mary Tudor estis jakobitoj kiuj ekzekutiĝis pro ŝtatperfido.

Probable pro la interrveno de Nell Gwyn, Karlo forsendis Moll Davis, sed donacis al ŝi mil-pundan pension. En 1686 ŝi edziĝis al francdevena muzikisto de Jakobo la 2-a (Anglio), Jacques Paisible. La dramisto George Etherege satire kaj iom obscene komentis, "S-ino Davis elmontris la grandan pasion kiun ŝi ĉiam havis por muziko, kaj S-ro Paisible nun havas pluan kontrabason kiun li povas fingroplektri." Kiam Jakobo la 2-a ekziliĝis, Moll Davis kaj sia edzo ĉeestis ties kortegon ĉe Saint-Germain-en-Laye. Tamen en 1693 ili revenis al Anglio kaj Jacques Paisible iĝis komponisto de Princo Georgo de Danlando, edzo de Princino Anna, la heredontino de la angla trono.

Kategorio:Britaj aktoroj
Kategorio:Mortintoj en 1708
Sirte

**Sirte** povas esti:

*Sirt, urbo en Libio
*Surt, provinco en Libio
*Golfo de Sidra, ĉe la Libia marbordo
*Baseno Sirte, naftokampo sub provinco Sur kaj la golfo
*Sirte Oil Company, Libia naftokompanio
*Deklaracio Sirte, rezolucio de 1999 por kreado de la Afrika Unio
Práznovce

**Práznovce,** hungare **Práznóc** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330ra|Práznovce troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 11km²
* Supermara alteco: 168 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 970
* Poŝtkodo: 955 01
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Práznovce situas laŭ maldekstra bordo de Nitra (rivero) (sen trapesejo), laŭ traira flankovojo. Topoľčany troviĝas 3 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1183 en formo *"Proznouch"*. Komence la vilaĝanoj estis ĉiuj nobeloj. En 1828 vivis tie 267 homoj en 38 domoj. En 1831 kaj en 1866 multaj mortis pro ĥoleroj. En 1910 loĝis en Práznóc 438 homoj, (370 slovakoj, 54 hungaroj, 3 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1931 inundo okazis. Inter 1975-1996 la municipo estis en Topoľčany. En 2001 loĝis en Práznovce 957 homoj, (897 slovakoj, 55 ciganoj, 2 ĉeĥoj, po 1 hungaro kaj polo).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika baroka preĝejo de 1776, en la 19-a jarcento renoviĝis
* moderna preĝejo de 1997

## Eksteraj ligiloj 
* Práznovce sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Murzuk

**Murzuk**, **Marzuq** aŭ **Murzuq** (arabe مرزق) estas oazo kaj urbo en sudokcidenta Libio kaj unu el la ĉefaj komunumoj de la distrikto Murzuk. Ĝi situas en la norda angulo de la Murzuka dezerto, dezerto de la grandaj sablaj dunoj. La urbo evoluis ĉirkaŭ la oazo, kiel haltejo de la nord-suda trafiko tra la Saharo. Murzuk situas 120 km sude de Sabha, la politika kaj ekonomia centro de Fezano.

Oni konstruis tie fortikaĵon en 1310 - kiu nun estas en ruinoj - kaj la urbo prosperis dum ses jarcentoj. La urbo malgraviĝis kun alveno de la moderna transportado, trafiko, itala okupado (ekde 1914). Ĝi havis en 1960 ĉirkaŭ 7.000 loĝantojn, en 2005 jam ĉirkaŭ 43.000.

Kategorio:Urboj de Libio
Kategorio:Oazoj en Libio
Kategorio:Saharo
Chapultepec

eta|300px|lago Chapultepec

**Chapultepec** (*Chapoltepēc*, *monteto de ortopteroj* en la navatla lingvo) estas larĝa monteto malmultajn kilometrojn sudokcidente de la centro de Meksikurbo en la urbodistrikto *delegación Miguel Hidalgo*.

La **Bosque de Chapultepec** (*arbaro de Chapultepec*) estas parka arbaro sur kaj ĉirkaŭ la monteto. La verdejo, kiu kovras areon de pli-malpli 4 kvadrataj kilometroj, estas tre ŝatata libertempejo de la urbanoj kaj la plej granda tiaspeca areo de la urbo. Dum ĝi en la hispana lingvo nomatas "arbaro", en aliaj lingvoj, inkluzive de turismaj gvidlibroj en la angla, franca aŭ germana, kutime nomatas "parko" kaj efektive havas parkan funkcion. La tuta teritorio dividiĝas en tri zonojn. Parto de ĝi estas historia kastelo kaj granda parka lago, zoologia ĝardeno, la nacia muzeo de antropologio kaj multaj pliaj distrejoj.

eta|maldekstra|300px|fontanoj en la kastela ĝardeno
eta|300px|rigardo de la kastelo al la *Monumento a los Niños Heroes* ("monumento de la heroaj infanoj", antaŭe) kaj la *Paseo de la Reforma* ("aleo de la reformo", fone)

Kategorio:Meksikurbo
Kategorio:Parkoj de Meksiko
Eschenbach LU

**Eschenbach** estas komunumo en la distrikto Hochdorf en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 3439 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Eschenbach situas 9 kilometrojn norde de la kantonĉefurbo Lucerno sur la akvodislimo inter la Reuss-Valo kaj la valo *Seetal*.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Eschenbach limas en nordo al Hochdorf, en nordoriento al Ballwil, en oriento al Inwil LU, en sudo al Buchrain kaj Emmen, en sudokcidento al Rain, kaj en okcidento al Rothenburg.

## Trafiko 
La stacidomo de Eschenbach situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, tio estas la tiel nomita *Seetal-Fervojo*.

La plej proksima alveturejo al la nacia svisa aŭtovojo A2 troviĝas en Emmen-Sudo en distanco de 8 km kaj al A14 en Gisikon en distanco de 7 km.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Eschenbach datiĝas el la jaro 924 kiel *Eskinpah* kaj *Essinpahc*.

La vilaĝo Eschenbach estis ĝis la jaro 1309 servuto de la *Baronoj de Eschenbach*. Ĉar Walter la 4-a partoprenis en la komploto por mudi la reĝon Albrecht, la Habsburgoj konfiskis lian posedaĵon kaj Eschenbach tiam apartenis ĝis la jaro 1385 al la habsburga distrikto Rothenburg. En 1385 la distrikto Rothenburg estis konkerita de la urbo Lucerno kaj fariĝis lucerna voktejo ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Eschenbach apartenis nun al helveta distrikto Hochdorf, el kiu fariĝis en la jaro 1803 la nuna lucerna distrikto Hochdorf.

## Vidindaĵoj 
La plej signifaj vidindaĵoj en Eschenbach estas la baroka katolika preĝejo kaj la cistercianina Monaĥejo Eschenbach kun ĝia monaĥeja preĝejo kaj la gastodomo kun la sunhorloĝo.

## Vidu ankaŭ 
* Eschenbach LU (stacidomo)
* Aliaj lokoj kun la nomo Eschenbach

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Eschenbach
* Eschenbach en la Historia Leksikono de Svislando
* Profilo de la komunumo en la retejo de la kantono

## Bildoj 

Dosiero:2012-08-28 Regiono Seetal (Foto Dietrich Michael Weidmann) 346.JPG|Katolika preĝejo de Eschenbach
Dosiero:2012-08-28 Regiono Seetal (Foto Dietrich Michael Weidmann) 359.JPG|La katolika preĝejo de interne
Dosiero:2012-08-28 Regiono Seetal (Foto Dietrich Michael Weidmann) 348.JPG|Gastodomo de la monaĥejo kun sunhorloĝo
Dosiero:2012-08-28 Regiono Seetal (Foto Dietrich Michael Weidmann) 388.JPG|Monaĥeja preĝejo
Dosiero:2012-08-28 Regiono Seetal (Foto Dietrich Michael Weidmann) 380.JPG|Interno de la monaĥeja preĝejo
Dosiero:2012-08-28 Regiono Seetal (Foto Dietrich Michael Weidmann) 354.JPG|Arkadoj de la monaĥejo
Dosiero:2012-08-28 Regiono Seetal (Foto Dietrich Michael Weidmann) 344.JPG|Stacidomo de la Seetal-Fervojo
Ucú

**Ucú** estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Ucú. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31100.
maldekstra|eta|300ra|La situo de la regiono 6 en Yucatán

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3057 loĝantojn. El tiuj estis 1556 viroj kaj 1501 virinoj. La komunumo havas surfacon de 192,9&nbsp;km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 7 metroj super la marnivelo.

## Klimato 
En la komunumo jare falas averaĝe 65&nbsp;mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas . Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1961 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1636 scipovis legi kaj skribi kaj 321 personoj estis analfabetoj. Do 16,37% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 2909 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 918 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 31,6% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Ucú  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()
* Ucú en ''Nuestros municipios” (niaj komunumoj; retejo de la registaro de Yucatán) ()

Kategorio:Komunumoj de Yucatán
Juanito Valderrama

**Juan Valderrama Blanca**, pli konata kiel **Juanito Valderrama**, Torredelcampo (Provinco Ĥaeno) la 24-an de majo 1916 – Espartinas (Sevilo) la 12-an de aprilo 2004, estis klasika hispana flamenka kantisto.

Li naskiĝis en familio dediĉita al la agrikulturo, tamen li, ankoraŭ infano, ĉiam sciigis sian emon esti flamenka kantisto. En la jaro 1934 la flamenka kantistino La Niña de La Puebla kantis en la vilaĝo kie loĝis Juanito Valderrama (eĉ plenaĝe li ĉiam estis konata kiel Juanito -hispana ĉjo de *Juan*-), okaze de tiu vizito Juanito Valderrama petis al sia patro permeson por akompani la flamenkan grupon de La Niña de La Puebla kiel flamenka kantisto. La patro akceptis la peton. La premiero de Juanito Valderrama okazis en Madrido en la jaro 1935. Unu jaron poste komenciĝis la hispana civila milito kaj li eniris en la respublikan armeon kie li starigis flamenkan grupon por amuzi la soldatojn kaj la vunditojn. Post la milito li organizis sian propran flamenkan kompanion kaj ili vojaĝis tra la tuta Hispanio kun sia spektaklo.

Juanito Valderrama sendube montris, ke la flamenko ne estas misakorda kun la koplo. Tamen, la plej purismaj flamenkoj ĉiam konsideris lian kantadon kiel tro koplema kaj do, li ne estis konsiderata kiel pura flamenka kantisto. Sed li pruvis, ke bonega kantisto povas elstari en ambaŭ ĝenroj, flamenko kaj koplo. Juanito Valderrama komencis sian karieron per la flamenko, lin ĉiam akompanis la plej bonaj gitaristoj. La pinto de lia kariero kiel flamenka kantisto estis la kvar diskoj sub la komuna nomo *Historia del Cante Flamenco*, kie li interpretis pli ol 50 malsimilajn flamenkajn stilojn.

Ĉe la kopla kantado kaj akompanita de sia propra orkestro, Juanito Valderrama atingis siajn plej grandajn triumfojn, sola kaj akompanita de sia edzino *Dolores Abril*. Li posedis voĉon longan, melodieman, tre agrablan kaj preskaŭ infanan, eble pro tio li ĉiam estis konata kiel Juanito. Li endiskigis pli ol 300 kantaĵojn, multaj el ili komponitaj de li mem, eĉ oni diris, ke li estis la unua kantaŭtoro hispana, ĉar jam en la 50-a jardeko li komponis kanzonojn poste amase disaŭdigitaj de la radioj kaj kantataj de preskaŭ ĉiuj en Hispanio. En unu el siaj plej konataj kantaĵoj *"El Emigrante"* (La Migranto), verkita en la jaro 1949, li omaĝas la milionojn da hispanoj kiuj, pro ekonomiaj aŭ pro politikaj kialoj, devis forlasi Hispanion. Li ankaŭ ĉefrolis en kelkaj filmoj, en ĉiuj ili li kantis.

## Filmoj 
El rey de la carretera (1956)

El emigrante (1960)

Gitana (1965)

De barro y oro (1966)

La niña del patio (1967)

El Padre Coplillas (1968)

Dum 60 jaroj li estis la unua figuro en la hispana koplo kaj li ĉiam estis respektata kaj amata de la publiko.

Kategorio:Hispanaj kantistoj
Brundorsa solulo

La **Brundorsa solulo** aŭ Brundorsa miadesto (*Myadestes occidentalis*) estas mezgranda birdo de la familio de turdedoj. Kiel membro de la genro Myadestes, la Brundorsa solulo estas tre proksima parenco de la aliaj turdoj kiuj kunhavas la komunan nomon de "solulo." Ĝi estas mezgranda, ĉirkaŭ 21 cm longa. Ĝia korpo estas ĉefe **bruna kun kelkaj grizaj markoj**. 

## Habitato kaj teritorio 
Ĝi estas relative komuna en la montoj de Meksiko kaj norda Centrameriko. Ĝi troviĝas ĉefe en duonfalfoliaj montarbaroj, inklude miksita de pinoj kaj kverkoj. Ĝi troviĝas ofte ĉe riveroj.

## Voĉo 
La kanto de la Brundorsa solulo estas “crescendo” de akcelaj notoj, ofte priskribitaj kiel flutecaj aŭ sonorilecaj. Tiu specio havas ankaŭ ĉirpan, metalecan alvokon kaj skrapan alarmalvokon.

## Referencoj 
Howell, Steve N.G., and Sophie Webb. "A Guide to the Birds of Mexico and Northern Central America." Oxford University Press, New York, 1995. (ISBN 0-19-854012-4)

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kamao

La **Kamao** (*Myadestes myadesitinus*) estis eta, malhela solulo endemia de la insulo Kauaio en Havajo. Ĝi estis ĝis 20 cm longa. La masklo kaj la ino de tiu specio aspektis similaj. Ĝi estis malhelbrunaj supre kaj griza sube kun nigraj kruroj. Ĝi estis proksime rilata al aliaj specioj de havajaj turdoj, nome la Puaiohi (*M. palmeri*) , la Omao (*M. obscurus*) kaj la probable formortinta Olomao (*M. lanaiensis*). 

Ties kanto konsistis el kompleksa melodio de flutecaj notoj, likvidecaj triloj, zumada pepado kaj gorĝecaj fajfoj. La alvoko estis raspa "braak," kun alterna altatona noto simila al polica fajfo. Tiu birdo loĝis en densaj ravinoj, kie ĝi ĉeestis en la subbranĉaro kie ĝi ofte ripozis senmova en kurbigita sinteno. Kiel ĉe aliaj indiĝenaj havajaj turdoj, ĝi tremigis siajn flugilojn kaj manĝis ĉefe fruktojn kaj insektojn. 

La Kamao estas klasita kiel formortinta. La lasta vidaĵo probable okazis en 1989 en la Rezervejo Alakai, sia lasta bastiono. En malfruaj 1800-aj jaroj, ĝi estis konsiderata la plej komuna birdo en Kauaio, kie loĝis en ĉiu areo de la insulo, sed terklarigado kaj la birda malario alportita de enmetitaj moskitoj ekstermis tiujn birdojn. Enmetitaj bestoj kiaj sovaĝaj porkoj (kiuj kreas flakojn per siaj tordiĝoj por reproduktado de moskitoj) kaj ratoj (kiuj manĝas la ovojn kaj idojn de la birdoj) helpis la specian formorton. Konkurenco de enmetitaj birdospecioj povus ankaŭ helpi la malpliiĝon.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Myadestes myadestinus. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 26an de julio 2007.

## Eksteraj ligiloj 
* BirdLife Species Factsheet 
* 3D view  of specimens RMNH 110.024 and RMNH 110.025 at Naturalis, Leiden (requires QuickTime browser plugin).

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Solčany

**Solčany,** hungare **Szolcsány** [solĉAnj] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330ra|Solčany troviĝas en la plej griza parto
eta|300ra|Panoramo de Solčany

## Bazaj informoj 
* Areo: 20km²
* Supermara alteco: 175 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 2490
* Poŝtkodo: 956 17
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Solčany situas sur ebenaĵo laŭ 2 rojoj (Nitra (rivero) preterfluas), laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 3 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko, poste dum erao de Grandmoravia Regno. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1113 en formo *"Celsan"*. Komence la kampoj apartenis al la reĝoj. Post la mezepoko la turkoj trifoje disrabis la vilaĝon. En 1787 vivis tie 684 homoj en 88 domoj, en 1828 815 homoj en 117 domoj. Tiutempe Szolcsány havis la titolon kampurbo. En 1831 sukerofarejo ekfunkciis, tiam la plej granda en Hungarujo. Baldaŭe ĝi iĝis brandofarejo. En 1910 loĝis en Szolcsány 1375 homoj, (1295 slovakoj, 51 germanoj, 29 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Solčany 2489 homoj, (2475 slovakoj, 6 ĉeĥoj, 3 hungaroj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika gotika preĝejo antaŭ ol 1397, en la 18-a jarcento trakonstruiĝis
* klasikisma kastelo de Odescalchi de 1818, en la 20-a jarcento trakonstruiĝis

## Famaj nomportantoj 
* hungara kuracisto János Szolcsányi

## Eksteraj ligiloj 
* Solčany sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Ecliptica

***Ecliptica*** (angle: "Ekliptiko") estas la unua muzikalbumo de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en 1999 kaj reregistrita en 2008 de Universal UK kun pliaj trakoj kune kun la sekva disko, *Silence*.

## Trakoj 
# *Blank File* (Malplena dosiero) - 4:05
# *My Land* (Mia lando) - 4:38
# *8th Commandment* (Oka ordono) - 3:41
# *Replica* (Kopio) - 4:56
# *Kingdom for a Heart* (Reĝlando por koro) - 3:51
# *Fullmoon* (Plenumita luno) - 5:08
# *Letter to Dana* (Letero por Dana) - 6:01
# *UnOpened* (MalMalfermita) - 3:43
# *Picturing the Past* (Bildigante la pasintecon) - 3:37
# *Destruction Preventer* (Antaŭevitanto la detruon) - 7:39
# *Mary-Lou* (Mary-Lou) plia trako - 4.30
# *Letter To Dana (Returned To Sender)* (Letero por Dana (revenis al sendanto)) plia trako - 4.39

## Anaro 
* Tony Kakko - kantisto kaj klavarinstrumentisto
* Jani Liimatainen - gitaristo
* Tommy Portimo - frapinstrumentisto
* Janne Kivilahti - basisto

### Gastoj 
* Raisa Aine - fluto en *Letter to Dana*.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Debutaj muzikalbumoj
Súlovce

**Súlovce,** hungare **Szulóc** [sulOc] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330ra|Súlovce troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 13km²
* Supermara alteco: 230 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 500
* Poŝtkodo: 956 14
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Súlovce situas sub montoj 499 kaj 829 m-ojn altaj, fine de sakovojo el Oponice. Topoľčany troviĝas 14 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1244 en formo *"Dubnice"*, baldaŭe en 1312 en formo *"Zuloch"*. En 1715 vivis tie 276 homoj en 74 domoj, en 1828 414 homoj en 60 domoj. En 1910 loĝis en Szulóc 605 homoj, (580 slovakoj, 10 hungaroj, 4 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Súlovce 504 homoj, (escepte 2 ĉeĥojn ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* kapelo el la 19-a jarcento
* golgoto el la 18-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Súlovce sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Niña de La Puebla

**Dolores Jiménez Alcántara**, La Puebla de Cazalla (Sevilo), 28-an de julio 1909 Malago, la 14-an de junio 1999), konata kiel *La Niña de la Puebla* estis la plej granda flamenka kantistino.

Blinda ekde sia infan-aĝo, ŝi estis la plej altkvalita kaj konata flamenka kantistino de la 20-a jarcento. Ŝi kantis sur scenejo unuafoje en la vilaĝo Morón de la Frontera, kie ŝi loĝis, kaj poste ŝi atingis du premiojn en flamenk-konkursoj en Marchena kaj Osuna, aliaj vilaĝoj de la provinco Sevilo. En Sevilo ŝi debutis en la jaro 1931 kaj je la sekvanta jaro en Madrido. Unu el ŝiaj unuaj diskoj estis ŝia versio de la popola kanto *Los Campanilleros*, la kantaĵo fariĝis en ŝia voĉo tiel fama, ke ekde tiam prezenti al *La Niña de la Puebla* ĉe iu ajn festivalo estis kiel aŭdi tiun kantaĵon.

En la jaro 1936 ŝi organizis turneon tra Hispanio kun sia flamenka festivalo. Post la hispana civila milito, en la jaro 1947, ŝi denove vojaĝis tra la hispana ŝtato kun sia flamenka festivalo kie kantis imponaj kantistoj kiel Juanito Valderrama, *Pepe Marchena*, *Pepe Pinto*, *Rafael Farina* kaj multaj aliaj. Ekde la jaro 1978 ŝi ricevis nombrajn omaĝojn, inter tiuj elstariĝas tiu okazinta en Malago en la jaro 1986. En la jaro 1999, naŭdekjaraĝa, en Onubo ŝi ekkantis post la ricevo de omaĝo kaj ŝi, subite, suferis koratakon. Laŭ la flamenkaj fakuloj, *La Niña de la Puebla* estis sen-egala kantistino en kantaĵoj kiel *malagueñas, granaínas* kaj *tarantos.*

Kategorio:Flamenko
Kategorio:Hispanaj kantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1909
Kategorio:Mortintoj en 1999
Silence

**Silence** povas esti:
* *Silence* - muzikalbumo de Tara MacLean
* *Silence* - unuopaĵo de Delerium
* *Silence* - muzikalbumo de Sonata Arctica
* *Silence* - muzikalbumo de Blindside
* *Underconstruction 1: Silence* - muzikalbumeto de Gigi D'Agostino
* ''Silence (Gigi D'Agostino)'' - kanto de Gigi D'Agostino
* *Silence* - muzikalbumo de A.C.T
* *Silence (filmo)*, 2010, filmo kun Gael García Bernal
* *Silence (revuo)* - revuo ekologia, alternativa, alimondisma kaj senperforta.
Silence (Sonata Arctica)

***Silence*** (angle: "Silento") estas la dua muzikalbumo de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en 2001.

## Trakoj 
La tekstoj estas skribita de Tony Kakko.

# *...of Silence* - 1:17
# *Weballergy* - 3:52
# *False News Travel Fast* - 5:18
# *The End of This Chapter* - 7:02
# *Black Sheep* - 3:42
# *Land of the Free* - 4:25
# *Last Drop Falls* - 5:13
# *San Sebastian* - 4:38
# *Sing in Silence* - 3:51
# *Revontulet* - 1:33
# *Tallulah* - 5:20
# *Wolf & Raven* - 4:16
# *Respect the Wilderness* - 3:51
# *The Power of One* - 11:33
# *PeaceMaker* - 3:31
# *Wolf & Raven (Remake 2008)* - 4:26

## Anaro 
* Tony Kakko - kantisto
* Jani Liimatainen - gitaristo
* Tommy Portimo - frapinstrumentisto
* Marko Paasikoski - basisto
* Mikko Härkin - klavarinstrumentisto

### Gastoj 
* Nik Van-Eckmann
* Renay Gonzalez
* Mikko Karmila
* Timo Kotipelto (Stratovarius)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Recenzo - Metal Storm 
* Pluraj eldonoj de *Silence*
Mangonelo

eta|150px|dekstra|Simpla mangonelo

**Mangonelo** estas malgranda mezepoka katapulto, kiu kapablis ĵeti ŝtonojn ĝis 135 kg.

Marco Polo rakontas, ke li kun siaj patro kaj onklo helpis al la mongola reganto konkeri ribelintan urbon per konstruo de tri mangoneloj. Kiam unuaj ŝtonoj falis sur la urbon kaj detruis kelkajn domojn, la loĝantoj kapitulacis.

## Eksteraj ligiloj 
* Kelkaj ekzemploj de mangoneloj

Kategorio:Artilerio
Šalgovce

**Šalgovce,** hungare **Tótsók** [tOtŝOk] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330ra|Šalgovce troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 9km²
* Supermara alteco: 255 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 500
* Poŝtkodo: 956 06
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Šalgovce situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Piešťany troviĝas 10 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1156 en formo *"Seka"*. En 1598 la turkoj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Tótsók 530 homoj, (476 slovakoj, 36 germanoj, 7 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 oni disdonis la grandbienon al la vilaĝanoj. En 2001 loĝis en Šalgovce 534 homoj, (532 slovakoj, po 1 hungaro kaj ĉeĥo).

## Vidindaĵoj 
* baroka kaj klasikisma kastelo de 1760, en 1871 trakonstruiĝis
* domo de bieno-administrejo de 1775, en 1862 renoviĝis

## Eksteraj ligiloj 
* Šalgovce sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Winterheart's Guild

'''''Winterheart's Guild'''* (angle: "Gildo de la koro de la vintro") estas la kvara muzikalbumo de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en 2003.

## Trakoj 
# *Abandoned, Pleased, Brainwashed, Exploited* - 5:38
# *Gravenimage* - 6:58
# *The Cage* - 4:37
# *Silver Tongue* - 3:58
# *The misery* - 5:09
# *Victoria's Secret* - 4:43
# *Champagne Bath* - 3:58
# *Broken* - 5:17
# *The Rest of the Sun Belongs to Me* -  4:22
# *The ruins of my life* - 5:15
# *Draw me'' - 5:05

## Anaro 
* Tony Kakko - kantisto
* Jani Liimatainen - gitaristo
* Tommy Portimo - frapinstrumentisto
* Marko Paasikoski - basisto
* Mikko Härkin - klavarinstrumentisto

### Gastoj 
* Jens Johansson - solo de klavarinstrumento en la trakoj 3, 4, 6, 7.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
Songs of Silence

***Songs of Silence*** (angle: "Kantoj de silento") estas la unua vive muzikalbumo de la finnlanda muzikgrupo Sonata Arctica, publikigita en 2002.

## Trakoj 
### Eŭropa kaj Sudamerika eldono 
# *Intro* - 1:11
# *Weballergy* - 4:25 - (el Silence)
# *Kingdom For A Heart* - 4:10 - (el Ecliptica)
# *Sing In Silence* - 3:50 - (el Silence)
# *False News Travel Fast* - 5:20 - (el Silence)
# *Last Drop Falls* - 5:15 - (el Silence)
# *Respect The Wilderness* - 4:03 - (el Silence)
# *FullMoon* - 5:24 (el Ecliptica)
# *The End Of This Chapter* - 6:01 - (el Silence)
# *Replica* - 5:12 - (el Ecliptica)
# *My Land* - 5:02 - (el Ecliptica)
# *Black Sheep* - 4:08 - (el Silence)
# *Wolf and Raven* - 6:09 - (el Silence)

### Korea kaj Japana eldono 
; KD 1
# *Intro* - 1:11
# *Weballergy* - 4:25 - (el Silence)
# *Kingdom For A Heart* - 4:10 - (el Ecliptica)
# *Sing In Silence* - 3:50 - (el Silence)
# *False News Travel Fast* - 5:20 - (el Silence)
# *Last Drop Falls* - 5:15 - (el Silence)
# *Respect The Wilderness* - 4:03 - (el Silence)
# *FullMoon* - 5:24 (el Ecliptica)
# *The End Of This Chapter* - 6:01 - (el Silence)
# *The Power Of One* - 9:35 - (el Silence)
# *Replica* - 5:12 - (el Ecliptica)
# *My Land* - 5:02 - (Ecliptica)
# *Black Sheep* - 4:08 - (el Silence)
# *Wolf and Raven* - 6:09 - (el Silence)
; KD 2
# *Blank File* - 4:34 - (el Ecliptica)
# *Land Of The Free* - 4:54 - (el Silence)
# *Peacemaker* - 3:28 - (el Wolf & Raven)

## Anaro 
* Tony Kakko - kantisto
* Jani Liimatainen - gitaristo
* Tommy Portimo - frapinstrumentisto
* Marko Paasikoski - basisto
* Mikko Härkin - klavarinstrumentisto

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
Naskanto (geometrio)

[200px|eta|[Cirklo naskanta sferon]]
[200px|eta|[Cirklo naskanta toron]]
[200px|eta|[Rekto naskanta konuson]]

En geometrio, **naskanto** estas kurbo kiu, moviĝante en tri-dimensia spaco, generas ("naskas") surfacon.

Se la moviĝo de la kurbo estas rotacio ĉirkaŭ akso, la naskata surfaco estas rivolua surfaco.

## Ekzemploj 
* Cirklo, turniĝante ĉirkaŭ sia diametro, generas sferon. Se ĝi turniĝas ĉirkaŭ akso paralela al ĝia diametro (t.e. ĉirkaŭ ia ajn rekto en la ebeno de la cirklo), ĝi generas toron.
* Rekto, kies unu punkto estas fiksita, generas konuson; rekto, kiu restas paralela al sia direkto generas cilindron.

## Notoj 
Kategorio:Geometrio
Lubrín

**Lubrín** estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio, en la komarko *Levante Almeriense*. 

La areo de la municipo estas 138 km2 kie loĝas 1768 geloĝantoj, do loĝdenso estas 12.8 loĝ./km2.
Lubrín situas je 72 km de la provinca ĉefurbo Almería. La loĝantaro de la municipo estas distribuata en 21 domarkernoj; el kiuj la ĉefaj estas la jenaj: Lubrín, La Rambla Aljibe, El Marchal de Lubrín, El Pilar de Lubrín, El Chive, El Pocico, La Alcarria de Lubrín, El Saetí. La limaj municipoj estas la jenaj: Albanchez, Antas, Arboleas, Bédar, Cantoria, Cóbdar, Sorbas, Uleila del Campo, Zurgena. 

## Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 1768 geloĝantoj de la municipo **Lubrín** estas 904 inoj kaj 864 viroj. En la 138-kvadratkilometra teritorio estas 21 setlejoj, kie loĝas 1561 geloĝantoj, kaj aliaj 207 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 14, 4 inoj kaj 10 viroj, kaj mortis 26, 15 inoj kaj 11 viroj. Tiel la natura kresko estis -12 (-0.7%). La laborkapabla loĝantaro estis 653 homoj (36.9%).

## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj de provinco Almería

## Eksteraj ligiloj
*Lubrín - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.
 
## Referencoj
Kategorio:Municipoj de Andaluzio
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Władysław Bartoszewski

**Władysław Bartoszewski** (naskiĝis la 19-an de februaro 1922 en Varsovio, mortis la 24-an de aprilo 2015 en Varsovio) estis pola politikisto, ĵurnalisto kaj verkisto. 

## Biografio 
### Klereco kaj aktiveco socia kaj politika 
[eta|maldekstra|Władysław Bartoszewski kaj [Lech Wałęsa, la konferenco okaze de 25-jaroj de Milita stato en Pollando (militleĝo), Varsovio, la 8-an de decembro 2006]]
Li frekventis la gimnazion de la sankta Stanisław Kostka en Varsovio (ĝis 1937) kaj la Humanisman Liceon de la Edukad-Klereca Societo "Futuro" en Varsovio. Li abiturientiĝis en 1939. Ekde oktobro de 1941 ĝis komenco de 1944 li studis en sekreta fakultato de la Varsovia Universitato. En decembro 1948 li rekomencis studadon ekde la tria jarstudo. La studadon interrompis lia aresto en decembro 1949 kaj 5-jara malliberigo.´Li estas ankaŭ historiisto kaj socia aktivulo.

Malliberulo de la nazia ekstermejo Aŭŝvico, soldato de la Pola Enlanda Armeo, aktivulo de la Pola sekreta ŝtato, partoprenanto de la Ribelo de Varsovio. Dufoje li estis la pola ministro pri eksteraj rilatoj, li aktivis ankaŭ kiel ano de la Pola Senato.

Li ricevis la Ordenon de Blanka Aglo kaj nun li estas ano de la Kapitulo de la Ordeno. Krome li estas honora civitano de Israelo.

Li mortis la 24-an de aprilo 2015 en Varsovio.

## Władysław Bartoszewski kaj Esperanto 
kadra|maldekstra|40ra
La 6-an de junio 2006 li ricevis la Medalon de Toleremo n-ro 2 (la unuan ricevis papo Johano Paŭlo la 2-a), kiun atribuis la Kapitulo de la Fondumo Zamenhof ().
Li estis la ano de la Honora Komitato de la 94-a UK de Universala Esperanto-Asocio (UEA), 2009 en Bjalistoko.
En la jaro 2009/2010 li estis Patrono de Junulara Esperanto-Semajno (JES) organizita de Pola Esperanto Junularo (PEJ) kaj Germana Esperanto-Junularo (GEJ).

## Referencoj 
Kategorio:Polaj ambasadoroj en Aŭstrio
Kategorio:Aktivuloj de Solidareco (Pollando)
Kategorio:Naskiĝintoj en Pollando
Kategorio:Polaj politikistoj
Kategorio:Polaj senatanoj
Kategorio:Ministroj pri eksteraj rilatoj de Pollando
Svrbice

**Svrbice,** hungare **Szerbőc** [serbOc] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1898 la oficiala loknomo estis **Szvrbicz**, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis prononceblan nomon por hungaroj.
eta|dekstra|330ra|Svrbice troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 7km²
* Supermara alteco: 271 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 200
* Poŝtkodo: 956 06
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Svrbice situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 10 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1268 en formo *"Surbich"*. Komence la kampoj apartenis al la reĝo, poste al diversaj nobelaj familioj. En 1787 vivis tie 164 homoj en 29 domoj, en 1828 209 homoj en 20 domoj. En 1910 loĝis en Szerbőc 219 homoj, (214 slovakoj, 5 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Svrbice 213 homoj, (209 slovakoj, 3 ciganoj, unusola ĉeĥo).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Virga Maria) de 1957

## Eksteraj ligiloj 
* Svrbice sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany