open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Filipina akcipitrokukolo

La **Filipina akcipitrokukolo**, *Hierococcyx pectoralis*, estas mezgranda membro de la familio de Kukoledoj. Ĝi estis iam konsiderita subspecio de la Hoĝsona akcipitrokukolo (*Hierococcyx fugax*), sed nun ĝi estas akceptita kiel aparta specio. Ĝi estas endemio de Filipinoj.

## Aspekto kaj taksonomio 
Ĝi estas mezgranda kukolo, ĉirkaŭ 29 centimetrojn longa. La plenkreskulo estas malhelgriza supre kaj blanka sube kun pala ruĝecbruna brusto kaj supra ventro. La vosto havas tri aŭ kvar nigrajn kaj flavecbrunajn striojn, larĝan nigran bendon proksime al la pinto kaj palan ruĝecbrunan pinton. Estas nudaj flavaj ringoj ĉirkaŭ la okuloj. Ankaŭ la kruroj kaj piedoj estas flavaj kaj la beko estas nigra kaj oliveckolora. Nematuraj birdoj havas ruĝecbrunan strion supre kaj brunajn striojn malsupre.

La birdo havas altatonan krion de kvin ĝis sep notoj. La krio daŭras ĉirkaŭ 1.5 sekundojn kaj estas ripetata ĝis 10 fojojn, fariĝante pli laŭta kaj pli rapida.

Ĝi estis iam konsiderita subspecio de la Hoĝsona akcipitrokukolo (*Hierococcyx fugax*), sed nun ĝi estas akceptita kiel aparta specio sur la bazo de diferencoj en voĉo.

Tiu specio estas monotipa.

## Ekologio kaj kutimaro 
Ĝi estas insektovorulo, ĉefe manĝanta raŭpojn sed ankaŭ fruktojn kaj berojn.

Ne estas multe da informoj pri ĝiaj reprodukta kutimo kaj nestado. Ĝia reprodukta sezono komenciĝas en aprilo. Kiel plej multaj kukoloj, ĝi estas nestoparazito, sed gastigantaj specioj estas nekonataj.

## Referencoj
*Fisher, Tim & Hicks, Nigel (2000) *A Photographic Guide to Birds of the Philippines*, New Holland, London.
*Kennedy, Robert S.; Gonzales, Pedro C,; Dickinson, Edward C.; Miranda, Hector C. & Fisher, Timothy H. (2000) *A Guide to the Birds of the Philippines*, Oxford University Press, Oxford.
*Peterson, Alan P. (eld.) (1999) *Zoological Nomenclature Resource (Zoonomen).* Alirita en 22/08/07.

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj
Malhela akcipitrokukolo

La **Malhela akcipitrokukolo**, *Hierococcyx bocki*, estas mezgranda membro de la familio de Kukoledoj. Ĝi estis iam konsiderata samspecia kun la Granda akcipitrokukolo (*Hierococcyx sparverioides*) kaj metita en la genron *Cuculus*.

## Aspekto
Ĝi estas tipa kukolo kun malhelaj supraj partoj kaj blankaj malsupraj partoj. La vosto havas diversmalhelajn bendojn. La ĉirkaŭokuloj estas rimarkinde flavaj. 

## Teritorio
En Malajzio ĝi vivas en supra Malajzia Duoninsulo, norda Saravako kaj Sabaho. En Indonezio ĝi troviĝas en Sumatro kaj en Kalimantano. Ĝi troviĝas ankaŭ en Brunejo.

## Referencoj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Kategorio:Birdoj de Azio
Alona Frankel

**Alona FRANKEL** (; naskiĝis Alona Goldman, la 27-an de junio 1937 en Krakovo) estas israela verkistino kaj libroilustristo de pola deveno, aŭtorino de multaj infanaj kaj junulaj libroj, kaj ankaŭ memuaroj por junaj plenkreskuloj.

## Biografio 
Alona Frankel naskiĝis en 1937 en Krakovo, Pollando, kaj pasigis sian infanaĝon dum la Holokaŭsto en la geto de Lvivo, poste kaŝe; unue sola, poste kun siaj gepatroj. Post enmigrado al Israelo kun sia familio en 1949, ŝi studis arton ĉe la Avni Instituto.

Ŝi komencis ilustri infanlibrojn en la aĝo de 30 jaroj. En 1975, ŝi publikigis la unuan el siaj 40 infanlibroj, kiujn ŝi kaj verkis kaj ilustris, krom ilustri dekojn da libroj de aliaj aŭtoroj. En 1980, ŝi lanĉis la sukcesan serion " *Once Upon a Potty"* (*Sir Hasirim*, 1975). Ŝiaj libroj estis tradukitaj en 12 lingvojn.

Ŝia verko ricevis multajn premiojn. *Knabino*, ŝia unua libro por plenkreskuloj, estis premiita per la Sapir-premio  kaj la Yad Vashem Buchman-premio en 2005. Dua membiografio, *Naara* (Junulino), estis publikigita en 2009.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Retejo
* Infanlibroj
* YouTube

Kategorio:Israelaj ilustristoj
Kategorio:Israelaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Hoĝsona akcipitrokukolo

La **Hoĝsona akcipitrokukolo** aŭ *Fajfa akcipitrokukolo*, *Hierococcyx nisicolor*, estas mezgranda membro de la familio de Kukoledoj. Ĝi troviĝas en nordorienta Barato, Birmo, suda Ĉinio kaj Sudorienta Azio.

Ĝi estas kukolo kun malhelbrunaj kapo kaj supraj partoj, kun kombino en flugiloj de fajnaj strioj brunaj kaj nigraj, dum en la malhelbruna vosto estas tre markitaj korizontalaj bendoj. La malsupraj partoj estas blankecaj, la okulringoj estas rimarkinde flavaj, kaj la beko estas tipe kukola, tio estas malsuprenkurba pinte.

La kukolo de Hodgson estas nestoparazito. La kukolido forpelas verajn loĝantojn de la parazitita nesto, tiel fariĝante la sola loĝanto. Sub normalaj cirkonstancoj, tio malpliigus la provizrapidecon, ĉar la adoptaj gepatroj vidas nur unu gapon. Por kontraŭagi tion, la kukolo de Hodgson montras gap-kolorajn haŭtpecojn sub sia flugilo por simuli pliajn gapojn; la strategio ŝajnas pliigi la provizrapidecon. Tio kontrastas al aliaj specioj de kukolo (kiel la ordinara kukolo), kiuj pliigas la rapidecon per altaj malsatkrioj por pliigi la provizrapidecon. Kvankam la haŭtmakulo ne havas buŝan formon, ĝi estas konvinka: gastigantaj gepatroj foje metas manĝaĵon en la makulon.

La akcipitrokukolo de Hodgson antaŭe estis konsiderata kiel havanta kvar subspeciojn. La Filipina akcipitrokukolo nun estas plej ofte traktata kiel aparta specio, *H. pectoralis*. Ankaŭ la ceteraj formoj estas nun dividitaj en tri specioj: Malajzia akcipitrokukolo (*H. fugax*), Hoĝsona akcipitrokukolo (*H. nisicolor*) kaj ruĝbruna akcipitrokukolo aŭ Norda akcipitrokukolo (*H. hyperythrus*).

La ordinara nomo estas omaĝo al la brita natursciencisto Brian Houghton Hodgson.

## Referencoj
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Barato
Kategorio:Birdoj de Azio
Mária Neményi

'*** [nemEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Neményi Mária*' estis hungara psikologo, sociologo, altlerneja instruisto. Ŝia dua edzo estis Péter György, ŝia tria filino estis Eszter György (historiisto).

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en 1964 en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris psikologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1970, dum kvaronjaron ŝi studis en Parizo per stipendio. (Dum la studentaj jaroj ŝi havis filmajn rolojn.) Inter 1971-1975 ŝi estis redaktoro en Hungara Televido, inter 1975-1981 ŝi estis psikologo en instituto, poste ŝi esploris en akademia instituto. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1978 el psikologio, ŝi doktoriĝis en 2002 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝi ankaŭ instruis en instituto de Universitato Loránd Eötvös (1985-1998) kaj Ekonomia Universitato Károly Marx (1988-1995). Ŝi naskis 2 filinojn en 1971 kaj 1973, poste jam en la dua geedziĝo same filinon en 1982. Li ricevis premiojn inter 2005-2020.

## Elektitaj libroj 
* *Cigány anyák az egészségügyben* (1998)
* *Csoportkép nőkkel* (1999)
* *Egy határszerep anatómiája* (2001)

## Ŝiaj filmaj roloj 
* *Szevasz, Vera!* (1967) - titolrolo
* *Szemüvegesek* (1969) - Vera 
* *Égi bárány* (1970) - kantanta fraŭlino

## Fontoj 
* datenoj kun foto
* datenoj kun foto
* [file:///D:/Downloads/nemenyimaria.pdf biografio hungare]

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj sociologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
T-S 81a Na hřebeni

**T-S 81a Na hřebeni** kun kaŝnomo **Na hřebeni** estas izolita infanteria fuorto de pezaj fortikaĵoj situanta sur la maldekstra alo de fuortaro Stachelberg en Trutnovio. La fuorto estis konstruita kiel konsisto de fortikaĵoj de Ĉeĥoslovakio antaŭ la dua mondmilito.

La celo de pafado de la fuorto direkte al la fuortaro estis embuske bari antaŭenpaŝon de malamiko sur ŝoseo de Žacléř al Trutnov en kunagado kun pafado el fuortara fuorto T-St-S 74. Respondis al tio ankaŭ la dekstraflanka projekto de fuorto kun koncentriĝinta pafada forto direkte al la ŝoseo. 

## Situo 
La fuorto estis konstruita en suda deklivo sur nivellinio 720&nbsp;m "Vrchy" kiel dekstraflanka, nordokcidente de fuortaro Stachelberg. Pafade ĝi estas direktata al fuorto T-S&nbsp;81b kaj per la ĉefaj armiloj al la fuortara fuorto T-St-S&nbsp;74 de fuortaro Stachelberg, kie ĝiaj paf-aerumiloj devis bari eventualan movon de malamiko sur ŝoseo direkte de arbaro de Vějířov. Kiel pafpartnero (aŭ per dorso) estis al tiu ĉi fuorto la maldekstraflaka objekto T-S&nbsp;81b, kiu perpafade sekurigis spacon el alia flanko. Inter tiuj ĉi fuortoj estas abrupta deklivo kun densa kreskaĵaro, netaŭga por antaŭenpaŝo de malamiko.

## Armilaro 
La ĉefa armilaro devis esti lokigita sub betono, la kanono kun kunligita maŝinpafilo kaj maŝinpafila duopo, ambaŭ en pafdirekto al la fuorto T-S&nbsp;81b. La malpeza maŝinpafilo en kloŝo kovris la ĉirkaŭaĵon de fuorto kaj tri malpezaj maŝinpafiloj poste spacon ĉirkaŭ la fuorto kaj la enirejon de la fuorto. La enirejkoridoro estis kovrata per pafejo por permana armilo.

Dosiero:T-S 81a view.png|La infanteria fuorto T-S 81a Na hřebeni
Image:T-S 81a plan G.png|**Supra etaĝo de la fuorto**LK - malpeza maŝinpafiloLKZ - malpeza maŝinpafilo kloŝoD4-K - kanono + peza maŝinpafilo2K - peza maŝinpafilo, duopo0 - diamanta fosaĵoS - pafejoSAS - transira ĉambroM - MunicioSV - posteno de komandantoN - rezervujojT - telefona centraloU - loĝigejo
Image:T-S 81a plan U.png|**Suba etaĝo de la fuorto**F+A - filtrilejo, maŝinejoL - lavejoW - necesejoU - loĝigejoR - radiostacioP - nutraĵoTz - tertelegrafoM - municio

## Pluaj fotoj

Trutnov, Babí, T-S 81a (rok 2012; 01).jpg|T-S 81a Na hřebeni en 2012
Trutnov, Babí, T-S 81a (rok 2012; 03).jpg|T-S 81a Na hřebeni en 2012

## Konstruado 
Al la 1-a de oktobro 1938 farita betonado en volumeno 1.351 m3, masonitaj internaj vandoj, ŝtukaĵoj, la objekto parte ekipita per maŝinpafiloj, faritaj terenaj reguligoj. Ne estis ekipitaj kontraŭgasaj fermaĵoj, sen kloŝoj, sen elektroinstalaĵo, aertekniko kaj akvoinstalaĵo.

## Literaturo 
* Jiří Novák: *Opevnění na Stachelbergu*, Jiří Novák, Jablonné na Orlicí 1998, 
* Zdeněk Komanec, Michal Prášil: *Tvrze československého opevnění 1935-1938 1.díl*, Společnost přátel československého opevnění, s.r.o., Brno, 1998

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
* 
* Bunkry.cz - T-S 81a
* Listo de objektoj de PO en sektoro GPK Trutnov

Kategorio:Infanteriaj fuortoj
Kategorio:Konstruaĵoj en Trutnov
Kategorio:PGK VI Trutnov
Dan Tsalka

**Dan Tsalka** (naskita la 19-an de marto 1936 en Varsovio; mortis la 15-an de junio 2005 en Tel-Avivo) estis premiita, internacie agnoskita israela verkisto, romanisto kaj kritikisto.

La verkoj de Tsalka estis tradukitaj en multajn lingvojn.

Dum la Dua Mondmilito, lia familio fuĝis al Sovetunio, kie ili loĝis en Siberio kaj Kazaĥio. Je la fino de la milito, kiam li estis dekjara, li revenis al Pollando kun sia familio kaj ekloĝis en Vroclavo. Li studis humanismajn studojn ĉe la Universitato de Vroclavo kaj okupiĝis pri boksado, agado kiu poste aperas en lia romano "Gantoj". En 1957  li enmigris al Israelo , kie li daŭrigis siajn studojn pri filozofio kaj historio ĉe la Universitato de Tel-Avivo, loĝis en kibuco , kaj servis en la Israelaj Defendtrupoj. En 1962-63 li studis francan literaturon ĉe la Universitato de Grenoblo. Dum sia kreiva kariero, li loĝis en Israelo.

En 1967 li publikigis sian unuan romanon, titolitan *Dr. Barkel*, dum li estis la redaktoro de *Masa*, literatura aldonaĵo de la gazeto *Lemerkhav*, kie li ankaŭ partoprenis kiel tradukisto.

## Verkaro (elekto) 
* *D-ro Barkel* (1967).
* *Filipo Arbes* (1977).
* *La Tria Vojaĝo de la Aldebarano* (1979).
* *Gantoj* (1982).
* *Mil Koroj* (1991).
* *Survoje al Alepo: Rakontoj* (1999).
* *La Milito Inter la Infanoj de la Tero kaj la Infanoj de la Fosaĵo* (1993).
* *Nuboj* [Ananim] (1994).
* *Loose Pages Bind* (1993), eseo.
* *Maroko: Vojaĝnotoj* (2001).
* *Sub la Signo de la Lotuso* (2002).
* *la ABC de Tsalka* (2003), aŭtobiografio.

Kategorio:Israelaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Insbruka Akademia Gimnazio

La **Insbruka Akademia Gimnazio** (germane: *Akademisches Gymnasium Innsbruck*; mallongigo *AGI*) estas tradiciriĉa lernejo en Insbruko, Aŭstrujo.

Ĝi estis fondita en 1562 de la jezuitoj laŭ ordono de imperiestro de Ferdinando la 1-a, en la kunteksto de la kontraŭreformacio. La nuna lerneja konstruaĵo, situanta ĉe la insbruka strato *Angerzellgasse 14*, estas historie grava kaj monumentprotektita. 
## Historio
Kiel la plej malnova lernejo en okcidenta Aŭstrujo kaj unu el la plej malnovaj lernejoj de la tuta Germanlingvio, la Akademia Gimnazio de Insbruko ja rajtas porti tian titolon. Je la fondodato, la 12-a de majo 1562, ĝi estis malfermita de la jezuitoj kiel latina lernejo kadre de la kontraŭreformacio. Kun 71 lernantoj, ĉefe nobelaj filoj, la instruado komenciĝis unuafoje la 25-an de junio de la sama jaro. Pri la fondojaro 1562 ankoraŭ memorigas blazono ĉe la angulo de la stratoj *Universitätstraße/Angerzellgasse*. Tamen ne estis facile trovi taŭgajn lokojn: komence la instruado okazis en la ĉambroj de la posta Popolarta Muzeo, kiujn la jezuitoj ricevis de la franciskanoj. Tamen en 1575 ekestis kverelo inter la franciskanoj kaj la jezuitoj, kaj la konstruaĵo devis esti malplenigita. Poste la lernantoj estis gastigitaj interalie en la hodiaŭa Teologia Fakultato, sed regis akra manko de spaco. En 1599 anoj de du klasoj devis esti instruataj starante.

Nova lernejo estis finita en 1606, sed tiu ĉi estis difektita pro tertremo. En 1724 la lernejo translokiĝis al nova konstruo starigita de Georg Anton Gumpp: temas pri la nuna konstruaĵo de la fakultato pri teologio. Tie la Akademia Gimnazio restis ĝis 1868, kiam ĝi denove devis lokiĝi al ĉambroj de la Popolarta Muzeo. La nuna lerneja konstruaĵo estis fine konstruita en 1909/10 sur la areo de la eksa botanika ĝardeno de la jezuita konvento. Sed la manko de spaco ne vere ĉesis eĉ kun la nova domo: precipe en militaj tempoj fariĝis denove malvasta. Nur per la konstruado de la *Reithmann-gimnazio* en 1965 la situacio iom pliboniĝis. Krom la lernejo *Paulinum* en Schwaz, AGI ofertas humanisman branĉon kun instruado de la helena lingvo. Paralele ekzistas internacia branĉo kun eblo de trapaso de tutmonde agnoskita maturiĝekzameno: tie gravegas al angla lingvo.

## Instruintoj (elekto)
*Franz Mair
*Franz Posch
*Ignaz Vinzenz Zingerle
*Manfred Kienpointner

## Lernintoj (elekto)
*Alexander Van der Bellen
*Bert Breit
*Ferdinand von Zieglauer
*Franz Mair 
*Peter Anreiter

## Eksteraj ligiloj
*konstruaj historio kaj nuno
*hejmpaĝo
## Notoj
Sándor Féjja

**Sándor Féjja** [ŝAndor fEja], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Féjja Sándor** estis hungara psikologo, altlerneja instruisto, filmhistoriisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1959, poste li laboris en filma fabriko. Jaron poste li akiris filmlaboratorian, en 1963 fotistan licencojn. Li akiris psikologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös, samtempe filmestetikan diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1969. Jam ekde 1968 li okupiĝis pri psikologio de filmoj en instituto, post la diplomoj li laboris pri filmoj en alia instituto, sed pli frue ekde 1966 li kontribuis pri filmoj kaj fotado. Inter 1972 kaj 1976 li estis psikologo de la filma fabriko. Foje-foje li instruis en Teatra kaj Filma Altlernejo, Pedagogia Altlernejo Ho Chi Minh kaj Industriarta Altlernejo. En 2000 li fondis propran entreprenon, ekde tiam li entrprenis ĉiuspecajn taskojn pri filmoj rilataj al psikologio. Li ricevis premion en 2013.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Patopszichológiai megnyilvánulások a filmművészetben.* (disertaĵo, 1969) 
* *A „Fényes szelek" attitűd és identifikációs vizsgálata* (1971)
* *Psychological processes involved in watching animated film* (1980)
* *A filmbeli személyiség - Filmpszichológia például így* (1989)
* *Holnap nyolcéves leszek. Az egész estés filmanimációról* (1994)
* *Magyar Filmlexikon* (kunaŭtoro, 2005)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj filmhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Dagoberto la 3-a

**Dagoberto la 3-a** estis merovida reĝo de la frankoj kiu regis Neŭstrion, Burgonjon kaj Aŭstrazion inter la 23-an de aprilo 711 kaj 715, tiam kiam li mortis aĝante nur 16 jarojn. Li estis filo de Ĉildeberto la 4-a al kiu li sukcedis, kaj patro de Teodoriko la 4-a. Dum la plej granda parto de sia regado, la juna reĝo estis dominita de Pepino la 2-a de Herstal, la aŭstrazia urbestro de la palaco.

eta|maldekstre|300px|Merovida Dinastio: Retrato de Dagoberto la 3-a (699-715) Reĝo de la frankoj inter 711 kaj 715.

## Biografio
Filo kaj posteulo de la Reĝo Ĉildeberto la 4-a, li supreniris la tronon kun la aĝo de 12 jaroj kaj mortis kun la aĝo de 16. Li estis neplenaĝulo dum sia tuta regado, kaj liaj urbestroj de la palaco regis en lia nomo. Ĉe lia surtroniĝo, la urbestro de la palaco en Aŭstrazio estis la potenca Pepino de Herstal. En Neŭstrio, la urbestro de la palaco estis Grimoaldo la Juna, la pli juna filo de Pepino de Herstal.

Dum sia regado, Grimoaldo estis murdita en 714. Lin sukcedis lia neplenaĝa filo, la juna Teobaldo. Pepino de Herstal mortis en la sama jaro. Pleckruda, lia vidvino, regis la regnon en la nomo de Reĝo Dagoberto kaj la urbestro de la palaco, Teodoaldo (708-741), ambaŭ neplenaĝuloj. La Frankoj de Neŭstrio profitis ĉi tiun situacion por ribeliĝi.

Ili kunvenigis armeon en la arbaro de Cuise kaj disbatis la aŭstrazian armeon de Teobaldo. Neŭstrio tiam reakiris sian sendependecon kaj nomumis novan urbestron de la palaco, Raganfredo. Ĉi-tiu alianciĝis kun Radboldo, duko de la frisoj, kaj detruis Aŭstrazion.

Dum la atento koncentriĝis sur la lukto kontraŭ la frisoj en la nordo, regionoj de suda Gaŭlio komencis dividiĝi dum la mallonga regado de Dagoberto: Savariko, episkopo de Oŝero, konkeris Orleano, Nevero, Avalono kaj Tonero; Odo, duko de Akvitanio kaj Vaskonio, kaj Antenoro, patricio de Provenco, agis kiel sendependaj sinjoroj.

Dagoberto la 3-a mortis en 715 pro malsano. Kvankam kronikistoj ne mencias lian tombon kun certeco, estas probable, ke ĝi kuŝis en la abatejo de Sankta Stefano de Ŝoazi-o-Bako proksime de Kompienjo. En ĉi tiu kazo, samkiel ĉe tiu de lia patro Ĉildeberto la 4-a, lia tombo estis probable detruita de la normanoj en 895. Li lasis filon, Teodoriko la 4-a, kiu regis de 721 ĝis 737.

eta|dekstre|300px|La merovidaj regnoj daŭris inter la duono de la 5-a jarcento kaj duono de la 9-a jarcento.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 699
Kategorio:Mortintoj en 715
Kategorio:Naskiĝintoj en la 7-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 8-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Historio de Francio
Mason Bates

**Mason Wesley BATES** (naskita la 23-an de januaro 1977 en Filadelfio) estas usona komponisto kaj diskĵokeo.

Li estas konata pro siaj novigoj en orkestrado kaj grandskalaj muzikaj formoj. Bates estas fama pro sia uzo de elektroniko en orkestra muziko.  

Grammy- premiito, li estas la unua rezideja komponisto ĉe la Kennedy Centro en Vaŝingtono kaj estis rezideja kun la Ĉikaga Simfonia Orkestro, la Sanfranciska Simfonia Orkestro, la Pittsburgh Simfonia Orkestro kaj la Kalifornia Simfonia Orkestro. Li verkis komponaĵojn kiel *Mothership*, *Anthology of Fantastic Zoology*, la operon *The (R)evolution of Steve Jobs*, kaj komponis la muzikon por la filmo *The Sea of ​​Flowers* de Gus Van Sant. En 2018, laŭ enketo de usonaj orkestroj, li estis la dua plej multe prezentita vivanta komponisto. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* 
* “Rusty Air in Carolina” por orkestro kaj elektronika (2006; 1.25 mb)

Kategorio:Grammy-laŭreatoj
Kategorio:Usonaj komponistoj
Kategorio:Usonaj operkomponistoj
Kategorio:Usonaj elektronikaj muzikistoj
Sud-Nov-Hampŝira Universitato

La **Sud-Nov-Hampŝira Universitato** (, akronime **SNHU**) estas privata, sendependa, neprofitcela universitato en Manĉestro, Nov-Hampŝiro, Usono. Ĝi estis establita en 1932.

La universitato havis 3 490 studentojn kaj 380 akademian personaron en 2006.

Ĝi estas unu el la plej rapide kreskantaj universitatoj tutlande kun 170 000 retaj studentoj kaj 3 000 sur la kampuso.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Oficiala atletika retejo

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Nov-Hampŝiro
Universitato de Okcidenta Atiko

La **Universitato de Okcidenta Atiko** (; ; mallonge **UniWA**) estas publika universitato en Ateno.

Nuntempe, ĝi estas la tria plej granda universitato en Grekio (post la Aristotela Universitato de Tesaloniko kaj la Nacia kaj Kapodistria Universitato de Ateno) kaj estas konsiderita la plej rapidan kreskantan universitaton en la lando kaj unu el la plej rapidaj kreskantaj universitatoj en Sudorienta Eŭropo.

## Organizo 
En 2023, la *Universitato de Okcidenta Atiko* havis strukturon konsistantan el tri *kampusoj*, el kiuj du situas en la municipo Egaleo, proksime al Monto Egaleus, en la metropola areo de Ateno, kaj unu situas en la municipo Ateno mem, konsistanta el 6 lernejoj kaj 27 fakoj. 

### Kampoj 
* Atena Kampuso: formita de la instalaĵoj de la antaŭa Nacia Lernejo pri Publika Sano de Grekio, situanta en Leoforos Alexandras, en la centra areo de la urbo Ateno. Nuntempe, ĝi gastigas la *Lernejon pri Publika Sano de la Universitato de Okcidenta Atiko*. 
* Kampuso Egaleo Park: situanta en la municipo Egáleo ; 
* Kampuso Antikva Olivarbareto: situanta en la municipo Egáleo. 

### Lernejoj 
Distribuita tra siaj 3 kampusoj, la Universitato de Okcidenta Atiko funkciigas 6 akademiajn unuojn  :

* Lernejo de Publika Sano (Atena kampuso);
* Lernejo de Sociaj, Ekonomiaj kaj Administraj Sciencoj;
* Lernejo de Nutraĵscienco;
* Lernejo de Prizorgo kaj Sansciencoj;
* Lernejo de Kulturo kaj Aplikataj Artoj;
* Lernejo de Inĝenierarto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Universitatoj en Grekio
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Universitato Mzumbe

**Universitato Mzumbe** (, mallongigite **MU**, antaŭe nomita *Institute of Development Management (IDM-Mzumbe)*) estas publika universitato en Mzumbe, Tanzanio, proksime de Morogoro. Ĝi estis establita en 2001.

La ĉefa kampuso de la universitato situas 20 kilometrojn sudokcidente de Morogoro en Mzumbe (Changarawe). Dua kampuso troviĝas en Dar es Salaam sur Mfaume Street en la distrikto Upanga.

Je la akademia jaro 2016/17, 300 prelegantoj instruis 8000 studentojn.

En 2021, la universitato estis rangigita 7-a en Tanzanio, 235-a en Afriko, kaj 7165-a en la mondo.

## Akademiaj unuoj 
Sube estas la akademiaj unuoj kaj iliaj akronimoj en krampoj respektive;

# Lernejo de Komerco (SoB)
# Lernejo de Administrado kaj Administrado (SOPAM)
# Fakultato de Juro (FoL)
# Fakultato de Sociaj Sciencoj (FSS)
# Fakultato de Scienco kaj Teknologio (FST)
# Instituto de Evoluaj Studoj (IDS)
# Direktoraro de Esplorado, Publikaĵoj kaj Postbakalaŭraj Studoj (DRPS)

## Rimarkindaj eks-studentoj 
* Samia Suluhu Hassan, Politikisto kaj la 6-a Prezidanto de Tanzanio
* Theddy Ladislaus

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Tanzanio
Malferma Universitato de Tanzanio

La **Malferma Universitato de Tanzanio** (), , mallongigite **OUT**) estas ŝtate akreditita dedistanca publika universitato en Tanzanio kun administra ĉefsidejo en Daresalamo.  En la akademia jaro 2016/2017, ĝi havis 47 000 studentojn, la plej granda en la lando. 

La Malferma Universitato de Tanzanio estas publika universitato establita per parlamenta dekreto en 1992. Ĝi komencis funkcii la 1-an de marto 1993 kaj havis siajn unuajn studentojn en januaro 1994. 

## Organizo kaj studprogramo 
La universitato ofertas siajn kursojn per malferma distanca lernado. Tio inkluzivas diversajn komunikmetodojn, kiel ekzemple vizaĝ-al-vizaĝa komunikado, radio, televido, skriba komunikado, grupaj seminarioj, e-lernado, kaj kombinaĵoj de ĉi tiuj metodoj. 

### Regionaj centroj 
La jenaj regionaj centroj estas disponeblaj por la administrado de la studoj: 

* Regiona Centro de Arusha
* Regiona Centro de Dodomao
* Regiona Centro Iringa
* Regiona Centro Geita
* Regiona Centro Kagera
* Regiona Centro Kigoma
* Regiona Centro Kilimanĝaro
* Regiona Centro Kinondoni
* Regiona Centro Lindi
* Manyara Regiona Centro
* Mara Regiona Centro
* Regiona Centro Mbeya
* Regiona Centro Morogoro
* Regiona Centro Katavi
* Regiona Centro Mtwara
* Regiona Centro Mwanza
* Regiona Centro de Njombe
* Regiona Centro Rukwa
* Regiona Centro de Ruvuma
* Regiona Centro de Shinyanga
* Regiona Centro Tanga
* Tabora Regiona Centro
* Pemba Kunordiga Centro
* Zanzibara Kunordiga Centro
* Regiona Centro Simiyu
* Regiona Centro Songwe
* Regiona Centro de Ilala
* Marborda Regiona Centro
* Regiona Centro de Singida
* Kahama Kunordiga Centro
* Tunduru Kunordiga Centro

### Fakultatoj 
La Malferma Universitato de Tanzanio konsistas el la jenaj fakultatoj: 

* Fakultato *de Artoj kaj* Sociaj Sciencoj
* Fakultato *de Komerca* Administrado
* Fakultato *de* Edukado
* Fakultato *de* Juro
* Fakultato *de* Scienco, Teknologio kaj Mediaj Studoj
* Instituto *de* Edukaj kaj Administradaj Teknologioj
* Instituto *de* Daŭriga Edukado.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Sud-afrika Universitato

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Tanzanio
Universitato de Latakio

**Universitato de Latakio** () estas ŝtata universitato en Latakio kaj la tria plej granda universitato en Sirio, kaj en akademiaj rangotabeloj, ĝi vicas kvina inter ĉiuj universitatoj en Sirio.

La Universitato estis fondita en 1971 sub sia nuna nomo. En 1975, ĝi estis renomita al *Universitato Tiŝrino* () memore al la Oktobra Milito, ĉar la monato oktobro estas nomata *Tiŝrino* en la levanta araba lingvo. La 25-an de decembro 2024, post la falo de la reĝimo de Baŝar al-Asad, la universitato estis renomita reen al sia originala nomo, *Universitato de Latakio*.

## Fakultatoj 
La jaro de malfermo estas indikita en krampoj

* Fakultato de Artoj kaj Filozofia Fakultato (1971)
* Fakultato de Agrikulturo (1971)
* Fakultato de Natursciencoj: (1971)
* Fakultato de Konstruinĝenieriko: (1972)
* Fakultato de Medicino (1974)
* Fakultato de Mekanika Inĝenierarto kaj Elektrotekniko (1980)
* Fakultato de Dentokuracado (1983)
* Fakultato de Arkitekturo (1984)
* Fakultato de Ekonomiko (1986)
* Fakultato de Farmacio (1990)
* Fakultato de Flegado (1994)
* Fakultato de Sporteduko (1995)
* Fakultato de Edukado (1997)
* Fakultato de Komputado (2000)
* Fakultato de Teknika Disvolviĝo (2002)
* Fakultato de Informaj kaj Komunikaj Teknologioj-Inĝenierarto (2008)

## Mezaj institutoj kaj faklernejoj 
* Sekundara Instituto de Agrikulturo (Malfermita en 1974).
* Sekundara Instituto de Mekanika Inĝenierarto (Malfermita en 1979).
* Sekundara Instituto de Medicino (Malfermita en 1979).
* Sekundara komerca instituto (Malfermita en 1980).
* Sekundara Instituto de Administraj Kapabloj (Malfermita en 1995).
* Sekundara Instituto de Komputado (Malfermita en 1998).
* Lernejo de Flegado (malfermita en 1980).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Universitatoj en Sirio
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Universitato Omar-al-Muĥtar

La **Universitato Omar al-Muĥtar** (, antaŭe konata kiel Universitato Mohammed bin Ali as-Sanusi) estas publika universitato en la urbo al-Bajda, la tria plej granda urbo en Libio. Ĝi estas la dua plej granda universitato en Libio kaj la unua islama universitato en la lando.

Ĝi estas nomita laŭ Omar al-Muĥtar (1862–1931), la Korano-instruisto kaj liberecbatalanto kontraŭ la itala kolonia regado.

Ĝiaj originoj devenas de 1961, kiam ĝi estis fondita sub la nomo **Universitato Mohammed bin Ali as-Sanussi** laŭ la fondinto de la Sanusia Ordeno, Muhamad al-Sanusi (1787–1859).

Post atingado de sendependeco en la 1980-aj jaroj, ĝi ŝanĝis sian nomon al sia nuna.

Pluraj el ĝiaj fakultatoj situas en la urboj al-Quba, Derna kaj Tobruk, dum ĝiaj plej gravaj fakultatoj estas tiuj de Medicino, Farmacio, Veterinaraj Sciencoj, Artoj, Agrikulturo, Inĝenierarto kaj Sciencoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (arabe)

Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1961
Kategorio:Cyrenaica
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Libio
Kunvenoj en Visegrád

**Kunvenoj en Visegrád** estas komuna difino de du renkontoj de tri reĝoj: de Pollando (Kazimiro la Granda), Ĉeĥio (Johano de Luksemburgo) kaj Hungario-Kroatio (Karolo la 1-a), kiuj okazis novembre 1335 kaj somere 1338 aŭ 1339. Tio ankaŭ rilatas al renkontoj de prezidentoj de Polando (Lech Wałęsa), Ĉeĥoslovakio (Václav Havel) kaj ĉefministro de Hungario (József Antall), kiuj okazis en 1991. Ĉiuj renkontoj okazis en la kastelo de Visegrád, Hungario.

Kategorio:Kongresoj 
Kategorio:1335
Libeč (Trutnov)

**Libeč** () estis devena vilaĝo en Ĉeĥio, hodiaŭ parto de urbo Trutnov, en distrikto Trutnov. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km norde de la centro de Trutnov. Estas ĉi tie registritaj 75 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Libeč** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,31&nbsp;km². Libeč situas ankaŭ en la katastra teritorio **Debrné** kun areo 4,89&nbsp;km².

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de sankta Johano Nepomuka
* Burgo Rechenburk – etaj terenaj restaĵoj de malgranda gardoburgeto

## Vidu ankaŭ
* T-S 69 - infanteria fuorto ĉe fuortaro Stachelberg

## Pluaj fotoj 

Libec 5.jpg|Libeč
Libec K lesu.jpg|Libeč
Libeč hospoda.JPG|Libeč, gastejo
Ropik u Trutnova.JPG|malpeza fortikaĵo

Kategorio:Trutnov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Trutnov
Kategorio:Setlejoj en Karkonoŝa cismontaro
Markoušovice

**Markoušovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velké Svatoňovice, en distrikto Trutnov. Ĝi troviĝas sur okcidenta rando de Broumova montetaro proksimume 3,5&nbsp;km&nbsp;nord-nordokcidente de Velké Svatoňovice. Tra la vilaĝo trafluas rojo Markoušovický potok. Estas ĉi tie registritaj 188 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Markoušovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,35&nbsp;km². Markoušovice situas ankaŭ en la katastra teritorio **Starý Sedloňov** kun areo 4,68&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1542. Ĝis la jaro 1963 en ĉirkaŭaĵo de Markoušovice oni minis nigran karbon.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Johano Baptisto

## Vidu ankaŭ
* T-St-S 77 - artileria fuorto de fuortaro Stachelberg
* Artileria fuortaro Poustka

## Pluaj fotoj 

Markoušovice.jpg|Markoušovice
Markoušovice venkovská usedlost.jpg|Markoušovice
Čížkovy kameny - a stone run on the west side P1010033kk.JPG|Ŝtona maro Čížkovy kameny - Ŝtonoj de Čížek
Čížkovy kameny, jeskyňka (3).jpg|Čížkovy kameny - Ŝtonoj de Čížek

Kategorio:Velké Svatoňovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Trutnov
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Kategorio:Minado de nigra karbo en Ĉeĥio
Slavětín (Radvanice)

**Slavětín** () estas vilaĝo (baza setlejunuo) en Ĉeĥio, parto de municipo Radvanice, en distrikto Trutnov. Ĝi troviĝas proksimume 2¼ km nordokcidente de Radvanice kaj 8 km orient-nordoriente de urbo Trutnov. Estas ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Slavětín situas en katastra teritorio **Slavětín u Radvanic** kun areo 2,93&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1521. 

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Jozefo
* Belvedero Slavětín, finkonstruita en aŭgusto de 2014

## Vidu ankaŭ
* T-St-S 77 - artileria fuorto de fuortaro Stachelberg
* Artileria fuortaro Poustka 

## Pluaj fotoj 

Slavětín -kostel sv.Josefa.jpg|Preĝejo de sankta Jozefo
Kostel sv.Josefa - interiér.jpg|Preĝejo de sankta Jozefo
Nad Slavětínem.jpg|Super Slavětín
U Slavětína.jpg|Ĉe Slavětín
Pomníček.jpg|Monumenteto en la centro de Slavětín
Pomník padlým v 1.svět.válce.jpg|Monumento de falintoj en la 1-a mondmilito
Slavětín - místo poslednío odpočinku.jpg|Tombejo
Radvanice, Slavětín, T-S 43 (rok 2012; 07).jpg|T-S 43 Pod lesem
Radvanice, Slavětín, T-S 44 (rok 2012; 08).jpg|T-S 44 Na pahorku

Kategorio:Radvanice (distrikto Trutnov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Trutnov
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Attila Forgács

'*** [forgAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Forgács Attila*' estas hungara psikologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Debrecen.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris psikologian diplomon (MSc) en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1987, post 4 jaroj li doktoriĝis samloke. Post la diplomo li estis psikologo en la ginekologia kliniko, sed li interesiĝis ankaŭ pri psikologio de la manĝado. Inter 1994-2001 li estis lektoro en la universitata psikologia instituto, poste li instruis en Universitato Corvinus de Budapeŝto aŭ en ties institutoj, ekde 2016 li estis docento en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Intertempe en 1995 li akiris sciencan gradon Ph.D., lia habilitiĝo okazis en 2005 en Universitato de Pécs. Lia psikologio specialiĝis pri la troa manĝado. Li ricevis premiojn inter 1997-2010.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Dominanciaviszonyok és evészavarok.* (kunaŭtoro, 1996)
* *Társadalmi eszmény és elhízás. „I can get no satisfaction”.* (2008)
* *GlObesity, a tömeges elhízás pszichológiája.* (kunaŭtoro, 2013)

## Fontoj 
* biografio angle kun foto
* intervjuo hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Brunbrusta kukolo

La **Brunbrusta kukolo** aŭ *Ruĝecbrusta kukolo* (*Cuculus solitarius* laŭ kio ankaŭ *Solema kukolo*) estas membro de la kukoloj aŭ *Cuculus*, plej konata genro de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiu inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn, kaj la hoacinon. La specio estas vaste distribuata tra sub-Sahara Afriko.

## Aspekto
La Brunbrusta kukolo estas mezgranda kukolo, ĉirkaŭ 31 cm longa. La masklo havas ardezgrizajn suprajn partojn, palgrizan gorĝon kaj flankojn de la kapo kaj malhelgrizan voston kun blanka pinto. La brusto estas ruĝecbruna aŭ cinamokolora, ofte kun strioj, kaj la ventro estas kremblanka aŭ palflavbruna. La ino estas simila, sed la koloro de la brusto estas pli obtuza kaj kun variaj kvantoj da strieco..

## Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en Angolo, Benino, Bocvano, Burundo, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Ĉado, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Eburbordo, Ekvatora Gvineo, Esvatinio, Etiopio, Gabono, Gambio, Ganao, Gvineo, Gvineo-Bisaŭa, Kenjo, Lesoto, Liberio, Malavio, Malio, Mozambiko, Namibio, Niĝerio, Ruando, Senegalo, Sieraleono, Somalio, Sudafriko, Sudano, Tanzanio, Togolando, Ugando, Zambio, kaj Zimbabvo. En Sudafriko ĝi estas ofta reprodukta migranto, trovebla tra la tuta areo krom la pli seka okcidento. La preferataj vivejoj por la brunbrusta kukolo estas arbaroj. La brunbrusta kukolo normale videblas sola anstataŭ en la kompanio de birdoj de la sama specio. La anstataŭa familio tiam kreskas la kukolidon. La kukolino demetas ovojn, kiuj estas brunaj kaj nombras ĉirkaŭ po 20 ovojn por sezono en malsamaj nestoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* Brunbrusta kukolo—Speciteksto en *The Atlas of Southern African Birds*

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Adlestrop

''''* estas  de Britio. Ĝi situas en la historia graflando *Gloucestershire''  de Anglio. Laŭ la stato de [[]] en la loĝloko vivis .
eta|maldekstra|260ra|
eta|maldekstra|260ra|

Kategorio:Vilaĝoj de Britio
Kategorio:Vilaĝoj de Anglio
Liphara akcipitrokukolo

La **Liphara akcipitrokukolo**, *Hierococcyx vagans* (laŭ kio ankaŭ *Vaganta akcipitrokukolo*), estas mezgranda membro de la familio de Kukoledoj. Ĝi troviĝas en Brunejo, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, kaj Tajlando. Ilia natura habitato estas ĉiamverdaj kaj duarangaj arbaroj. Minacata pro habitatoperdo, ĝi estis taksita kiel preskaŭ minacata specio.

## Taksonomio
Salomon Müller priskribis la specioj en 1845, kiel *Cuculus vagans*. La specio estas monotipa.

## Aspekto
La liphara akcipitrokukolo estas 25–30 cm longa, kaj pezas ĉirkaŭ 58–63 g. La krono kaj nuko estas grizaj. La orelkovriloj estas blankaj, kaj estas nigrecaj lipharoj inter tiuj kaj la same blanka mentono. La dorso estas bruna, kaj la vosto havas brunajn bendojn kaj flavbrunan aŭ blankan pinton. La flugoplumoj havas flavecbrunajn striojn. Maskloj kantas ĉe fiksaj lokoj en la kanopeo, ĝia voko estas *ĉu-ĉu* aŭ *kang-koh* ripetata ĉiun duan sekundon. Ĝi ankaŭ elsendas fajfan *peu peu* kiu fariĝas *hi-hi* kaj poste ĉesas. Ĝi estis observita parazitanta la turdon de Abbott (*Malacocincla abbotti*) kaj la ruĝflugilan filentomon (*Philentoma pyrhoptera*). En kontinenta Sudorienta Azio, la reprodukta sezono estas de junio ĝis aŭgusto.

## Statuso
La specio estas minacata pro rapida habitatoperdo kaŭzita de arbohakado, terkonverto kaj arbaraj incendioj. La populacio probable malpliiĝas je modera rapideco ĉar ĝi povas vivi en duarangaj arbaroj. La Internacia Unio por la Konservo de Naturo (IUCN) taksis ĝin kiel preskaŭ minacata specio.

## Referencoj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Kategorio:Birdoj de Azio
Nigra kukolo

La **Nigra kukolo** (*Cuculus clamosus*) estas membro de la kukoloj aŭ *Cuculus*, plej konata genro de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiu inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn, kaj la hoacinon. La specio estas vaste distribuata tra sub-Sahara Afriko. Estas du subspecioj. Tiu kukolo havas tre ampleksan teritorion kaj estas rte ofta kaj tial ĝi estis klasita kiel Malplej Zorgiga specio fare de la Internacia Unio por Konservado de la Naturo.

## Aspekto 
La nigra kukolo estas mezgranda kukolo. Ambaŭ seksoj estas similaj, la plumaro varias laŭ subspecioj; *Cuculus clamosus clamosus* havas suprajn partojn brilnigrecajn kun verdaj, ardezgrizaj flugiloj kaj nigra vosto kun blanka pinto kaj foje kun la eksteraj plumoj striecaj aŭ makulecaj per blanka aŭ flavbruna koloro; *Cuculus clamosus gabonensis* estas plejparte nigra kun ruĝeca gorĝo kaj nigrablanka strieco sur la ventro.

## Distribuado kaj habitato
La subspecio *Cuculus clamosus gabonensis* estas loĝanta birdo en Centra Afriko, dum la sudafrika subspecio *Cuculus clamosus clamosus* estas migranta, kaj reproduktiĝanta en Suda Afriko de septembro ĝis decembro, poste moviĝante en marto al Centra, Orienta kaj Okcidenta Afriko. La teritorio de ĉi tiu specio etendiĝas de Liberio ĝis Etiopio oriente kaj Angolo kaj Sudafriko. Ĝi estas arbara birdo sed evitas la internon de densaj arbaroj, preferante akaciajn arbarojn, arbustarbarojn, riverbordajn arbarojn, plantejojn kaj arbojn ĉirkaŭ vilaĝoj.

La nigra kukolo estas nestoparazito. Ĝiaj ĉefaj gastigantoj estas arbustaj lanioj, precipe la tropika bubuo (*Laniarius aethiopicus*) kaj la karmezina lanio (*Laniarius atrococcineus*). Kiam ili parazitas la bubuon, la ovoj eloviĝas post ĉirkaŭ dek kvar tagoj, tri tagojn antaŭ la ovoj de la bubuo. La kukolido elĵetas aliajn ovojn kaj nestbirdojn kutime ene de tridek horoj post eloviĝo. Ĝi elnestiĝas post ĉirkaŭ dek ses tagoj kaj forlasas la neston kelkajn tagojn poste. La vartgepatroj daŭre nutras ĝin dum pliaj tri semajnoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* Nigra kukolo - Speciteksto en *The Atlas of Southern African Birds*.

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Eta kukolo

La **Eta kukolo** aŭ *Malgranda kukolo* (*Cuculus poliocephalus*) estas membro de la kukoloj aŭ *Cuculus*, plej konata genro de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiu inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn, kaj la hoacinon. La specio estas distribuata tra Orienta Azio kaj Himalajo; ĝi vintrumas en Orienta Afriko kaj Srilanko. 

## Aspekto
Temas pri malgranda kukolo kun brungrizaj supraj partoj, fajnstrieca brusto pala kun helbruna nuanco, pli blankaj malsupraj brusto kaj ventro kun pli regule horizontalaj strioj malhelbrunaj. La longa vosto estas blanknigre strieca en subvosto. La piedoj, okulringoj kaj maksilo estas flavaj.

## En kulturo
En Japanio, tiu birdospecio estas nomata ホトトギス / 杜鵑 hototogisu kaj ofte menciita en senrjuo pro sia kanto.

Ĝi estis celebrata de nombraj *utaaj* poetoj ekde la antologio *Kokin wakashū* (920). Sei Shōnagon en sia eseo *La Kapkusena Libro* (1002) mencias veturon kiun ŝi kaj aliaj korteganoj organizis ĝuste por aŭdi tiun birdon, kaj oni esperis, ke ili komponu poezion tiuokaze. Ĝi estas ankaŭ la centra bildo en poema 81a de Tokudaiji Sanesada en la antologio de 100 poemoj, nome *Hjakunin Isŝu*.

La japana gazeto pri haiku nome *Hototogisu* prenas sian nomon el la birdo, kaj la ĉefo de la gazeto Masaoka Shiki adoptis plumnomon  ankaŭ reference al Eta kukolo; *shiki* korespondas al la ĉina *zǐguī* (), kiu estas kromnomo por sia oficiala nomo *dùjuān* (). En ĉina, *dùjuān* estas genronomo kaj la ordinara nomo de la specio estas *xiāodùjuān* (杜鵑).

En korea literaturo, la kanto de la Eta kukolo reprezentas la sono de tristeco.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Cynthia Barzuna

**Cynthia BARZUNA Gutiérrez** (prononcu [ˈsintja βarˈsuna ɣuˈtjeres], proksimume SINtja barSUna guTJEres; Sanjoseo, 16-a de marto 1975) estas kostarika naturkonservisto, politikisto, kaj advokato. Ŝi oficis kiel vicministro pri akvo kaj maroj en la Ministerio pri Medio kaj Energio de 2021 ĝis 2022 kaj estas la direktoro de la Koalicio Mara Agado 2030 de la Instituto pri Mondaj Rimedoj.

En 2019, dum la prezida mandato de Carlos Alvarado, Barzuna fariĝis ĉefsekretario de la Nacia Teknika Sekretariaro (Setena) ene de la Ministerio pri Medio kaj Energio. Ŝia administrado celis al pli moderna kaj efika traktado de dokumentoj kaj kreis ciferecan platformon por pli efike kontroli la plenumadon de mediprotektaj respondecoj. Kelkaj mediprotektistoj kritikis la rolon de la privata sektoro en komisiono pri reformado de la regularo de Setena, suspektante ke ĝi provas malstriktigi protektojn. 

Barzuna nomumiĝis kiel vicministro pri akvo kaj maroj post la demisio de Haydée Rodríguez en 2021 kaj restis en la ofico ĝis la fino de la mandato de Alvarado en 2022. Ŝi asertis, ke ŝia nomumo estas kontribuo al la plenumo de la iniciato 30 ĝis 30 per pliampleksigo de la maraj konservejoj ĉirkaŭ Kokosa Insulo. Tio efektiviĝis pli malfrue en la sama jaro. Ŝi ankaŭ antaŭenigis la adoptadon de municipaj teritoriaj planoj, kiuj regulas la limojn inter ekonomiaj agadoj kaj naturkonservado.

Post la fino de la mandato de Alvarado en 2022, Barzuna fariĝis direktoro de la Koalicio Mara Agado 2030 de la NRO Instituto pri Mondaj Rimedoj. Tiu iniciato provizas landajn registarojn per teknika kaj financa helpo en la kreo kaj efektivigo de "Daŭrigeblaj Maraj Planoj", kun celo ke ĉiuj maroj apartenantaj al lando estu daŭrigeble administrataj antaŭ 2030.

Barzuna nomumiĝis kiel unu el la cent latinamerikanoj plej dediĉitaj al klimata agado en 2025 fare de la NRO Sachamama.

## Referencoj
Kategorio:Kostarikaj politikistoj
Kategorio:Kostarikaj advokatoj
Kategorio:Vicministroj
Hindia kukolo

La **Hindia kukolo** (*Cuculus micropterus*, laŭ kio *mallongflugila kukolo*) estas membro de la kukoloj aŭ *Cuculus*, plej konata genro de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiu inkludas ankaŭ la Geococcyx, la aniojn, la centropojn, kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en la Hinda subkontinento kaj Sudorienta Azio. Ilia teritorio estas el Barato, Bangladeŝo, Butano, Nepalo kaj Srilanko orienten ĝis Indonezio kaj norden ĝis Ĉinio kaj plej Orienta Rusio. Ĝi estas solema kaj timema birdo, trovebla en densaj arbaroj kaj malfermaj arbaroj ĝis 3 600 m.

## Aspekto
Tiu estas mezgranda kukolo kun ambaŭ seksoj similaj. Ĝi havas grizajn suprajn partojn, dum la suba flanko havas larĝan nigran striecon. La vosto estas strieca kun larĝa subfina malhela bendo kaj blanka pinto. Junuloj havas blankajn markojn sur la krono kaj blankajn mentonon kaj gorĝon, kontraste kun malhela vizaĝo. Junuloj estas pli brunaj kaj havas larĝajn blankajn pintojn ĉe la kapo kaj flugilplumoj. La okulringo estas griza ĝis flava (trajto komuna kun la Akcipitra kukolo). La irisoj estas helbrunaj ĝis ruĝecaj. La ino diferencas de la masklo per tio, ke ĝi estas iomete pli palgriza sur la gorĝo kaj havas pli da bruno sur la brusto kaj vosto. La strieco sur la ventro estas pli mallarĝa ol ĉe la masklo. Kukolidoj havas oranĝecruĝan buŝon kaj flavajn randojn ĉe la aperturo..

La krio estas laŭta kun kvar notoj. Ili estis transskribitaj kiel "oranĝpekoe", "bo-ko-ta-ko" ktp. En norda Barato, ili povas esti loke oftaj dum la reprodukta sezono kun densecoj taksitaj je unu krianta birdo por po 2 km².

## Taksonomio kaj sistematiko
Du subspecioj estas ĝenerale agnoskitaj. La nomiga formo troviĝas en granda parto de kontinenta Azio, dum *concretus*, S. Müller, 1845, kiu estas pli malgranda kaj pli malhela, estas konata el la Malaja Duoninsulo, Javo, Sumatro kaj Borneo. La birdoj en la Amura regiono estas pli grandaj kaj Swinhoe priskribis formon el norda Ĉinio kiel *Cuculus michieanus* dum Walter Norman Koelz priskribis formon *fatidicus* el nordorienta Barato. kaj specimenoj estis kaptitaj nokte aŭ registritaj ĉe lumturoj.

## Kutimaro kaj ekologio
La hindia kukolo estas nestoparazito. En Rusio, oni trovis, ke inoj pariĝas kun specifaj maskloj dum la reprodukta sezono. La masklo deturnas la atenton de la gastigantoj de ilia nesto, donante tempon al la ino demeti sian ovon. la stria araneĉasisto (*Arachnothera magna*), *Eurylaimus ochromalus* kaj *Dicrurus paradiseus*.

La ovoj de tiu kukolo eloviĝas post 12 tagoj, dum tiuj de la bruna lanio en la Amura regiono bezonas 15 tagojn. Dum la tria aŭ kvara tago, la juna birdo fleksas sian dorson kiam tuŝita kaj forigas aliajn ovojn aŭ nestidojn. Ĉi tiu instinkto baldaŭ perdiĝas poste.

## Referencoj 
* Sankar, K (1993) The Indian Cuckoo (*Cuculus micropterus micropterus* Gould) in Sariska Tiger Reserve, Rajasthan. J. Bombay Nat. Hist. Soc.  90(3):512.
* Hewetson, C. E. (1956) Observations on the bird life of Madhya Pradesh. J. Bombay nat. Hist. Soc. 53(4):627.

## Eksteraj ligiloj
* The Internet Bird Collection
* Bildoj ĉe ADW

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Márta Fülöp

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Fülöp Márta** estas hungara psikologo, psikoterapeŭto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 akiris psikologian diplomon (MA) en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980. Post la diplomo ŝi eklaboris en akademia psikologia instituto, kie inter 2010-2013 ŝi estis vicinstitutestro, depost 2015 konsilisto. Intertempe ŝi kandidatiĝis (Ph.D., CSc) en 1995, ŝi doktoriĝis (DSc) en 2015 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, ŝia habilitiĝo okazis en 2016. Ŝi akiris pli altan psikologian diplomon en 1998 en Universitato Semmelweis, 3 jarojn poste psikoterapeŭtan licencon. Kiel docento ŝi ankaŭ instruis en Scienca Universitato de Szeged (1997-2003), poste en la Universitato Loránd Eötvös (2003-2020), sed en 2009 ŝi profesoriĝis. Laste ŝi instruis en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Ŝia ĉeftemo estis psikologio de la konkurso. Havanta edzon ŝi naskis 3 gefilojn. Ŝi ricevis premiojn inter 1980-2018, stipendion inter 2000-2003.

## Elektitaj libroj 
* *Versengés az Iskolában.* (libroĉapitro, 1997)
* *Kultúra és Pszichológia.* (kunaŭtoro, 2003)
* *A lélek a kultúrák között. A kulturális különbségek pszichológiája.* (kompilaĵo, 2009)
* *Stressz, megküzdés, versengés, konfliktusok.* (kunaŭtoro, 2014) 

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* datenoj kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj psikoterapiistoj