open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Trelew (stacidomo)

**Trelew** estas iama fervoja stacio de la Centra Fervojo Chubut, kiu ligis la nordan marbordon de la Provinco Ĉubutio kun la urbo Las Plumas en la interno de la koncerna provinco. La stacio situas ene de la samnoma urbo. Nuntempe, la Regiona Muzeo Pueblo de Luis situas ene de ĝi.

## Bildgalerio 

Ex Estación Ferroviaria de Trelew.JPG|Kajo
Antigua Estacion Trelew 2.JPG|Horloĝo
Estacion ferroviaria Trelew (2).JPG|Ekspozicio

## Vidu ankaŭ 
* Trelew

## Eksteraj ligiloj 
* InterPatagonia - Pueblo de Luis (/)

Kategorio:Trelew
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Santa Rosa (Sarmiento) (stacidomo)

**Santa Rosa** estas fervoja stacio de la argentina fervoja reto, apartenanta al la Fervojo Domingo Faustino Sarmiento, sur la branĉo kiu ligas la stacidomojn Once kaj Toay.

Ĝi situas en la urbo Santa Rosa, ĉefurbo de Pampa Provinco, Argentino.

## Bildgalerio 

Estación Santa Rosa LP2.JPG|Nomŝildo
Estación Santa Rosa LP.JPG|Stacio
CAF 593 en Estación Santa Rosa.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Santa Rosa (La Pampa)
* Santa Rosa (Mendoza) (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Ferroexpreso Pampeano S.A. (FEPSA)

Kategorio:Santa Rosa (La Pampa)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Santa Rosa (Mendoza) (stacidomo)

**Santa Rosa** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, departemento Santa Rosa, Provinco Mendoza, Argentina Respubliko.

## Vidu ankaŭ 
* Santa Rosa (Mendoza)
* Santa Rosa (Sarmiento) (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Santa Rosa (Mendoza)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Santa Rosa (Mendoza)

**Santa Rosa** estas urbo kaj distrikto, ĉefurbo de la departemento Santa Rosa en la provinco Mendoza, Argentino.

maldekstra|280ra|eta|Paroĥo "Santa Rosa de Lima"

## Vidu ankaŭ 
* Santa Rosa (Mendoza) (stacidomo)

Kategorio:Santa Rosa (Mendoza)
Kategorio:Urboj de Argentino
Béla Juhász

**Béla Juhász** [juhAs], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Juhász Béla Pál,** estis hungara redaktoro, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, kritikisto, literaturhistoriisto.

 naskiĝis  en Gyöngyöshalmaj, li mortis  en Debrecen (laŭ alia informo en Budapeŝto).
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Hatvan en 1951, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1955. Post la diplomo li havis statuson en kulturejo, inter 1958–1964 li instruis en gimnazio same en Debrecen, en la lasta jaro li doktoriĝis en la universitato, poste inter 1964–1989 li estis lektoro en la universitato. Tamen lia vivo forte ligiĝis al la loka literatura revuo, kie ekde 1954 li kontribuis kaj inter 1962-1990 li estis redaktoro (ankaŭ dum la emeritaj jaroj li helpis la redaktan laboron). Inter 1972-1991 li estis redaktoro en eldonejo. Li edziĝis en 1956, filinoj naskiĝis en 1957 kaj 1963. Li ricevis 3 premiojn inter 1985-1996.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Emil Kolozsvári Grandpierre: A törökfejes kopja.* (kritiko, 1955)
* *Népiség és modernizmus Simon István költészetében.* (1959)
* *Fodor Gerzson és Csokonai.* (parte disertaĵo, 1963)
* *A derűs elbeszélő regénye. Szabó Pál Talpalatnyi föld című trilógiája.* (1967)
* *Irodalom és valóság.* (studoj, 1977)
* *Száz éve született Juhász Géza.* (1994)

## Fontoj 
* biografio hungare
* aprezo kun foto
* aprezo
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
San Justo (stacidomo)

**San Justo** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, en la distrikto La Matanza, provinco Bonaero, Argentino.

centra|303ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* San Justo (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Justo (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Quilly (Loire-Atlantique)

**Quilly** estas komunumo en Okcidenta Francio, en Loire-Atlantique (Atlantika Luaro) departemento, en regiono Pays-de-la-Loire (Luarlandoj).

## Geografio 
;Situo
Quilly situas 13&nbsp;km norde de Savenay.

Limaj komunumoj estas Campbon, Sainte-Anne-sur-Brivet, Guenrouet kaj Bouvron.

;Homa geografio
La ĉefaj vilaĝetoj estas: La Renais, La Crochardais, La Pilardais, Le Grand-Betz, Le Petit-Betz, Le Pont de Quilly, La Douettée, La Perrière, La Potironnerie, Le Bois Joli, Le Parc.

;Klimato
En 2010, la klimato de la komunumo estas mediteranea.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Loire-Atlantique

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Komunumoj de Loire-Atlantique
Nuevo Central Argentino

**Nuevo Central Argentino** (Konata per ĝia akronimo **NCA**) estas privata argentina firmao kiu funkciigas la operacion kaj ŝarĝinfrastrukturon de la Fervojo General Bartolomé Mitre ekde la , dato en kiu ĝi ricevis koncesion ene de la reformplano de la tiama prezidanto Carlos Menem. Kiel la cetero de la reto, ĝi antaŭe estis administrata fare de Ferrocarriles Argentinos.

Ĝi havas sian ĉefan sidejon en Rosario, la proksima Villa Gobernador Gálvez kaj Villa María. Ekzistas ankaŭ operaciocentroj en Colombres kaj ĉefurbo Kordobo, kaj transigaj centroj en la urbo Tucumán kaj en la Bonaera najbareco de Retiro.

## Bildgalerio 

Patio Parada Rosario 9.jpg|Ranĝadstacio 
Patio Parada Rosario 7.jpg|NCA-lokomotivoj en , Rosario
Alco RSD-16 NCA Baradero.JPG|Alco RSD-16 de NCA
NCA Rosario.jpg|Ĉefsidejo de NCA sur Avenuo Alberdi, Rosario
Nuevo Central Argentino.jpg|Vartrajno de NCA

## Vidu ankaŭ 
* Argentinaj Fervojoj

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojo en Argentino
Hermann Behn-Eschenburg

eta|Hermann Behn-Eschenburg (ĉ. 1852)
**Johann Christian Hermann BEHN-ESCHENBURG** (naskiĝinta la  en Stralsund, mortinta la  en Fluntern) estis germana filologo (angla lingvo). Li membris ĉe Maikäferbund.

## Vivo 
Estante filo de tornisto, li studis (post frekvento de la gimnazio je Stralsund) filozofion en Jena kaj Greifswald. Studante li fariĝis membro en 1832 de la korporacioj *Germania Jena* kaj en 1833 de *Alte Greifswalder Burschenschaft Arminia*. Dum la persekuto de la demagogoj oni suspektadis lin kaj li devis fuĝi al Rügen, kie oni arestis lin. La Ĉambra tribunalo je Berlino kondamnis lin je nedeĵor-kapablo kaj ses jaroj da mallibereco; malliberejo lia estis en Grudziądz, kion atestas la registro *Schwarzes Buch* de la frankfurta Federacia centra instanco (n-ro 90)..

Post tri jaroj li ĝuis amnestion rajtonte daŭrigi studojn ĉe la Bonna universitato. Laboris li kiel privata instruisto kaj instruisto en Bonn; vizitis li Francujon kaj estis li ekde 1842 privata instruisto en Londono de kie li revenis al Germanujo. En Dresdeno fondis li trejnadinstituton por junaj angloj. Post la revolucio de 1848 fuĝis li al Zuriko kie li dejzoris en 1850 ĉe la Zurika Kantona Lernejo kaj de 1851 kiel privata docento ĉe la universitato de Zuriko. De 1855 li laboris ankaŭ ĉe la teknika altlernejo de Zuriko. En 1861 li ricevis honoran doktorecon fare de la zurika universitato. Emeritiĝo estis en 1872. La funebran paroladon faris la teologo kaj kantopoeto Gottfried Kinkel.

Lia filo Hans Behn-Eschenburg estis ĝenerala direktoro de la maŝinfabriko Oerlikon.

## Literaturo 
* Adolf Häckermann: "Behn-Eschenburg, Hermann" - ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie*, volumo 2, Duncker & Humblot, Leipzig 1875, p. 284
* Helge Dvorak: *Biografisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft.* Volumo I, sekcio 1: A–E, Heidelberg 1996, p. 74–75

## Eksteraj ligiloj 
## Notoj 
Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Universitato de Zuriko
Kategorio:Germanaj filologoj
Kategorio:Revoluciuloj
Substack

***Substack*** estas usona retejo kiu permesas al aŭtoroj kontraŭ pago de abono oferti novaĵleterojn kaj alian enhavon. Tamen temas pri pli ol nur novaĵleteroj kaj la komunumoj kiujn homoj konstruas en ĉi tiu platformo estas kiel privataj sociaj retejoj kie ĉiu eldonisto, kiu uzas Substack ankaŭ konservas la proprieton de sia tuta enhavo kaj sian rilaton kun sia legantaro.  

Ĝi ankaŭ ofertas infrastrukturon por eldonado, pago, analizo kaj dezajno. La reta servo estas funkciigita de Substack, Inc.  

Kiam la reto estas financata per pagataj abonoj, ne reklamoj, fidaj rilatoj superas virusan enhavon por ke milionoj da verkistoj kaj kreintoj havu pli da kontrolo super la socia interreto.

## Vidu ankaŭ 
Medium

WordPress

Mia Vivo

## Eksteraj ligiloj 
Retejo de Substack

## Referencoj 
Kategorio:Interretaj servoj
Kategorio:Aperis en 2017
Radiofonia Institucio de Kipro

**Radiofonia Institucio de Kipro**, mallonge RIK, (, prononcata ), mallonge ΡIK, kiu internacie pro la kolonia pasinteco de la lando ankaŭ prezentas sin  aŭ CyBC, estas la publika televida stacio de la mediteranea insula lando Kipro, kiu komencis elsendojn je la .

En 1964 la stacio fariĝis asociita membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido, kaj ekde 1969 estas aktiva membro. Fariĝante aktiva membro de la Eŭropa Dissenda Unio, Kipro akiris la rajton partopreni en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kiu dum  jaroj jam fariĝis plej ŝatata evento por la eŭropanoj, kaj ankaŭ en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso por kantistoj de 9 ĝis 16 jaroj, kiu okazas ekde  jaroj.

## Eksteraj ligiloj 
*  (,  kaj )

Kategorio:Televido en Kipro
Apolonio Empiriko

**Apolonio Empiriko** estis greka kuracisto, filo de Apolonio de Antiokio, apartenanta al la Primedicina Empiriisma Lernejo el Aleksandrio. Li ankaŭ estis konata kiel Apolonio Antioĥiano kaj, laŭ Kornelio Celso ("De Medicina") li vivis post Serapiono el Aleksandrio kaj antaŭ ol Heraklido de Tarento, kaj do en la 2-a jarcento a. K. Laŭ Celso, li estis posteulo de Serapiono el Aleksandrio kaj antaŭulo de Heraklido de Tarento en la Empiriisma Lernejo de Aleksandrio.

Li eble estas la figuro menciita en la unua volumo de la verko "Anecdota Graeca Parisiensis" fare de John Anthony Cramer. Li verkis libron responde al la unua publikigaĵo de la greka kuracisto Zenono, devenanta el Laodiceo pri Hipokrato ("χαρακτήρες"), kiu cetere estis respondita de Zenono, kaj kiu do ne devas konfundiĝi kun la refuto de la dua traktaĵo, verkita post la morto de Zenono fare de Apolonio Biblas.

## Vidu ankaŭ
* Heraklido de Tarento (225 a. K. - 157 a. K.)
* Serapiono el Aleksandrio (225 a. K. - 175 a. K.)
* Zenono de Sidono (150 a. K. - 75 a. K.) greka epikurea filozofo
* John Anthony Cramer (1793-1848)

## Referencoj 
205 a. K.
147 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 3-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 2-a jarcento a.K.

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Kategorio:Grekaj verkistoj
Kategorio:Grekaj aŭtoroj
Magda Salacz

'*** [salac], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun origina plena nomo **Salacz Mária Magdolna,*' estis hungara arthistoriisto, bibliotekisto, altlerneja instruisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis *Czigány Lórántné* aŭ *Czigány Magda*, ŝia edzo estis Lóránt Czigány.

 naskiĝis  en Kalocsa, ŝi mortis  en Shrewsbury (Anglio).

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1954, poste ŝi studis en Scienca Universitato de Szeged, kiun la hungara revolucio de 1956 rompis. Ŝi disidis al Britio kaj ŝi akiris arthistoriistan diplomon en Universitato de Londono en 1962, bibliotekistan diplomon post 2 jaroj. Ekde la unua diplomo ŝi havis statuson en biblioteko de Universitato-Kolegio de Londono 2 jardekojn, dum ŝi instruis en la universitato (ne konstante). Inter 1969-1973 ŝi estis gastinstruisto en Universitato de Kalifornio en Berkelio. Inter 1983-1986 ŝi estis vicbibliotekestro en Londono, poste ĝis la pensiuliĝo en 2000 bibliotekestro. Kun sia edzo ŝi kreis hungaran kulturan rondon en Londono, kiu funkciis inter la 1960-aj kaj la 1980-aj jaroj. Ŝi helpis ankaŭ laborojn de la hungariaj bibliotekistoj. Ŝi edziniĝis en 1957, en la sekva jaro ŝi naskis filinon, en 2008 ŝi vidviniĝis. Ŝi ricevis premion en 1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Hungarian Literature in English Translation Published in Great Britain 1830-1968* (1969)
* *Néző a képben* (kolektitaj studoj, kritikoj, 1973)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungardevenaj britoj
Kategorio:Britaj arthistoriistoj
Kategorio:Britaj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj en 1956
Rafael Castillo (stacidomo)

**Rafael Castillo** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma urbo, en La Matanza, provinco Bonaero, Argentino.

centra|244ra|eta|Mapo

## Bildgalerio 

Est. R. Castillo Andenes.jpg|Kajoj kaj trakoj
Est. Rafael Castillo.jpg|Nomŝildo
Estacion Rafael Castillo.jpg|Mallonga nomo

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* Rafael Castillo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Rafael Castillo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Lajos Illés (redaktoro)

**Lajos Illés** [lajoŝ ilEŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Illés Lajos,** estis hungara redaktoro, kritikisto, literaturhistoriisto. Lia konata filo estis György Illés (verkisto)

Lajos Illés naskiĝis  en Sárvár, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
Lajos Illés akiris 3 pedagogiajn diplomojn en Scienca Universitato de Szeged, respektive en altlernejo kaj instituto en la sama urbo inter 1946-1948. Pli frue jam en 1942 li instruis en Pápa, poste en 1947 en edukejo en Szeged. Ekde 1948 li havis plurajn statusojn en Budapeŝto, ekde 1952 li estis redaktoro ĉe pluraj gazetoj, eldonejoj, ekde 1962 li estis ĉefredaktoro kelkfoje. Li okupiĝis pri la aktuala literaturo aŭ li kreis antologiojn. Li edziĝis en 1950, 2 filoj naskiĝis (1950, 1954). Li ricevis premiojn inter 1962-2003.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Haladó hagyományaink.* (1949)
* *Az irodalom, a színház és a film felhasználása a propagandamunkában. A Párttörténet VII. fejezete és a szépirodalom.* (1954)
* *Mihai Beniuc üzenete.* (1959)
* *Petőfi első verse bolgár nyelven.* (1966)
* *Kezdet és kibontakozás* (1974)
* *Titkos fiók.* (eseoj, 1981)
* *Íróhistóriák.* (noveloj, biografioj, rememoroj, 1997)
* *Az író magántörténelme.* (studoj, rememoroj, 2008)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Suspilne

La **nacia publika teleradiokompanio de Ukrainio** (, prononcata , en senco de "nacia publika televidaj kaj radiofonia kompanio de Ukrainio"), mallongitata al la adjektiva koncizigo ***Суспільне*** (do **Suspilne**, la adjektivo povas signifi "publika" kaj "socia") estas la publika televida stacio de Ukrainio. Kiel tia la nomo estis registrita la 19-an de januaro 2017. En ĝia renovigita formo la firmao disponigas enhavon por siaj tri televidaj kaj pliaj radio-kanaloj.

De 1995 ĝis ĝia nuna nomo la televida parto de la nuna kompanio estis nomita la Nacia Televida Kompanio de Ukrainio (NTU; *Національна Телекомпанія України*, Nacionalna Telekompanija Ukraini). Ukraina Radio estis la radiofonia antaŭulo kaj memstara firmao ĝis ĝi estis unuigita kun NTU por esti la unua publikelsenda firmao de Ukrainio la 8-an de aprilo 2015.

Radioelsendoj en Ukrainio, tiutempe parto de Sovetunio, komenciĝis en Ĥarkivo en 1924, kaj tutlanda radioreto estis iniciatita en 1928. La 20-an de januaro 1965, la nomo "Ukrainia «Українське телебачення» (УТ la unua tutlanda ukraina televidkanalo «Українське телебачення» aŭ УТ (prononco , 'Ukraina Televido' aŭ UT) estis establita.

La kompanio oficiale ricevis koncizan nomon Suspilne la 5-an de decembro 2019, kaj la nova marka identeco estis prezentita la 23-an de majo 2022, kiam jam ardis la rusia agresado en Ukrainio: la ĉefa grafika identigilo de la novaj emblemoj estas helblua duondisko kies formo memorigas la unuan cirilan literon de la nomo "Суспільне" (Suspilne), do "С".

Ekde 1993 la stacio estas membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido. Fariĝante aktiva membro de la Eŭropa Dissenda Unio, Ukrainio akiris la rajton partopreni en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kiu dum  jaroj jam fariĝis plej ŝatata evento por la eŭropanoj, kaj ankaŭ en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso por kantistoj de 9 ĝis 16 jaroj, kiu okazas ekde  jaroj.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Perŝij, Перший - "la unua" (...televida kanalo de Supilne)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Televido en Ukrainio
Stephan Burger

**Stephan BURGER**, naskiĝis la 29-an de aprilo 1962 en Friburgo-en-Brisgau (Baden-Virtembergo, Germanio), estas germana katolika prelato, nomita ĉefepiskopo de Friburgo en 2014.

## Biografio 
Stephan Burger kreskis en Löffingen. Li havas fratinon kaj tri fratojn de kiuj la unua, Tutilo Burger, estis, ekde 2011, benedikta abato de la abatejo de Beuron. Li transloĝiĝis poste al Hersberg, al Immenstaad am Bodensee kaj eniris en la seminario de Friburgo-en-Brisgau kie li studis filozofion kaj teologion. La 20an de majo 1990, li iĝis pastro. Li estis nomita vikario al Tauberbischofsheim kaj al Pforzheim. En 1995, li fariĝis paroĥestro de la preĝejo Saint-Maurice de Sankt Leon-Rot. En paralelo, en 2006, li diplomiĝis en kanona rajto ĉe la Universitato de Münster.

Ekde 2006, li estas advokato de la diablo kaj, ekde 2007 estro de la eklezia tribunalo. Li estas ĉefe respondeculo pri la procezo de beatigo de Max Josef Metzger, kiu okazis la 17-an de novembro 2024 en la katedralo de Freiburg.

La 30an de majo 2014, Stephan Burger estis nomita ĉefepiskopo de Friburgo de la papo Francisko. 

Kategorio:Ligoj al bibliotekoj
Kategorio:Ligilo al bezonata traduko el la germana
Universitato de Ŝenĵeno

**Universitato de Ŝenĵeno** (Tradicia Ĉina: 深圳大學, en simpligita ĉina: 深圳大学, en Pinjino: Shēnzhèn Dàxué) estas publika universitato en Ĉinio. Ĝi estis fondita en 1983 kaj situas en la distrikto Nanŝan de la urbo Ŝenĵeno, Guangdong-provinco, Ĉinio. Ĝi estas ampleksa universitato kun du ĉefaj kampusoj, Yuehai kaj Lihu, kiuj kovras areon de 2.72 kvadrataj kilometroj.

En 2024, ĝi enhavis pli ol  studentojn. 

## Referencoj
Kategorio:Universitatoj en Ĉinio
Ogaki

**Ogaki** () estas urbego en ĉefa insulo Honŝuo, en gubernio Gifu, en regiono Ĉubu, en Japanio. 
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 Ogaki havis populacion de .

## Geografio 
Ogaki situas sur ebenaĵo laŭ rivero. Gubernia sidejo Gifu troviĝas 15, Iĉinomija 18, Komaki 28, Nagahama kaj Nagojo po 32, ĉefurbo Tokio 271 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/ogaki_japan/nagoya-shi_japan.
eta|

## Historio 
Ogaki dum la Epoko de Edo formiĝis kiel fortikaĵa urbeto, menciita en 1635 kaj loĝigita en 1883. Post 3 jaroj oni konstruis la unuan vojon kaj du pontojn. En 1889 la loko iĝis municipo, en 1892 la poŝta stacio ekfunkciis, en 1905 alvenis la unua trajno. Ogaki ricevis urbostatuson en 1918 kaj inter 1928-2006 pluraj najbaraj areoj aliĝis al la urbo. En 1934 granda inundo pro tifono okazis kaj la urbo estis plejparte detruita en ses aviadilaj atakoj en 1945.

## Ekonomio 
Signifa elektronika firmao havas ĉefsidejon en Ogaki.

## Eduko 
En Ogaki en universitato, altlernejo kaj institutoj okazas la plej altnivela edukado.

## Trafiko 
Ogaki havas fervojajn kaj aŭtovojajn kontaktojn al la regiono.

## Klimato 
Ogaki situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj, humidaj someroj, kaj mildaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1964 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, sed inter novembro-februaro iom malpli.

## Vidindaĵoj 
* ĉiun novembron festivalo
* muzeoj
* preĝejoj
* fortikaĵo
* lumturo

## Ĝemelurboj 
*  Aŭstralio, Viktorio, :en:City of Glen Eira
*  Ĉinio, Hebejo, Handano
*  Japanio, Japanio, Kagoŝima 

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
RTVE

***RTVE***, mallongigo (fakte kutime skribata nur minuskle, do ***rtve***) por la hispanlingva titolo , do "korporacio de radio kaj televido de Hispanio", kutima iom pli konciza markonomo ***Radiotelevisión Española***, estas la publika televida dissendejo de Hispanio, ŝtata entrepreno organizata en jura formo de anonima societo. Post iom da tempo de eksperimentado en 1955 kaj 1956, la unua signalo de la fondita stacio *Televisión Española (TVE)* estis elsendita la 28-an de oktobro 1956 en Madrido, de la unua televida centro ĉe la avenuo *Paseo de la Habana* de la madrida urbodistrikto Ĉamartino, atingante la ĉirkaŭ 600 televidilojn ekzistantajn en la urbo tiutempe. La 11-an de oktobro 1973, la du retoj por respektive radiofonia kaj televida dissendado, RNE kaj TVE, estis unuigitaj en la "centra publika servo *Radiotelevisión Española*. Ĝis la 1980-aj jaroj, kun la kreado de regionaj dissendejoj ETB kaj TV3, TVE tenis la monopolon pri televidelsendo en la lando.

Pliaj firmiĝoj sekvis en 1977, tiam RTVE iĝis aŭtonoma organismo. En 1979, al TVE kaj RNE aliĝis la malnova radioservo *Radiocadena Española (RCE)*,  kiu, male al RNE, rajtis elsendi reklamaĵojn. Kun apliko de nova statuto de radio kaj televido de 1980, la publikaj dissendaj servoj estis agorditaj kiel laŭleĝa publika unuo kun sia propra jurisdikcio, publika unuo *Radiotelevisión Española*. La antaŭa kineja novaĵfilma servo NO-DO estis kunfandita en RTVE en 1980 por esti malfondita en 1981. Ekde tiam, la NO-DO-arkivoj estas posedaĵo de RTVE - ĝia konservado estas en la manoj de RTVE kaj la bacia hispana filmoteko. En 1989, RCE estis malfondita kaj ĝia radioservo estis kunfandita en RNE.

Jam antaŭ la unua televida elsendo, en 1955 la stacio iĝis membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido fondita en 1950. Fariĝante aktiva membro de la Eŭropa Dissenda Unio, Hispanio akiris la rajton partopreni en la Eŭrovido-Kantokonkurso ekde kiam la konkurso en 1956 okazis la unuan fojon, nun antaŭ  jaroj, kaj ankaŭ en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso por kantistoj de 9 ĝis 16 jaroj, kiu okazas ekde  jaroj.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Televido en Hispanio
AVROTROS

**AVROTROS** estas la publika televida stacio de Nederlando. Ĝi estis fondita en 2014 kiel rezulto de fuzio inter la *Algemene Vereniging Radio Omroep* (AVRO, Ĝenerala Asocio por Radiodissendado) kaj la *Televisie Radio Omroep Stichting* (TROS, Fondaĵo por Televida kaj Radia Dissendado). La nomo AVROTROS estas uzata por komune produktitaj programoj ekde la 1-a de januaro 2014. Ekde la 7-a de septembro 2014 ĉiuj ekzistantaj programoj de AVRO kaj TROS ankaŭ estas elsenditaj sub la nomo AVROTROS. La nuna stacio sume komencis televidajn je la . Ombrela, tegmenta organizaĵo de ĝi estas la Nederlanda Publika Elsenda Fondaĵo (nederlande mallongigata NPO).

La stacio estas fonda membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido, kiu ekvivis en februaro 1950. Fariĝante aktiva membro de la Eŭropa Dissenda Unio, Nederlando akiris la rajton partopreni en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kiu dum  jaroj jam fariĝis plej ŝatata evento por la eŭropanoj, kaj ankaŭ en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso por kantistoj de 9 ĝis 16 jaroj, kiu okazas ekde  jaroj.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Nederlanda televido
Telfero de Aiguille du Midi

La **Telfero de Aiguille du Midi** () estas franca telfero situanta en la teritorio de Chamonix-Mont-Blanc en Haute-Savoie kaj ligas en du sekcioj la stacion je alteco de  metroj al Aiguille du Midi je  metroj. La nuna linio malfermiĝis en 1955, sed unua telfero, ankaŭ konata kiel Aiguille du Midi, funkciis de 1924 ĝis la 1950-aj jaroj, sen tamen atingi la pinton.

## Vidu ankaŭ 
* Chamonix-Mont-Blanc
* Chamonix-Aiguille-du-Midi (stacidomo)
* Mont-Blanc Express
* Nacela telfero Panoramic Mont-Blanc
* Listo de telferoj

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Chamonix-Mont-Blanc
Aiguille du Midi
Publika Dissenda Servo de Malto

**Publika Dissenda Servo de Malto** (, ) estas la publika televida stacio de Malto, kiu komencis elsendojn je la 11-a de novembro 1935. De tiam la organiza formo plurfoje ŝanĝiĝis, la servo en la nuna  formo ekzistas ekde 1992.

Ekde 1970 la stacio estas membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido. Fariĝante aktiva membro de la Eŭropa Dissenda Unio, Malto akiris la rajton partopreni en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kiu dum  jaroj jam fariĝis plej ŝatata evento por la eŭropanoj, kaj ankaŭ en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso por kantistoj de 9 ĝis 16 jaroj, kiu okazas ekde  jaroj: tie la malta teamo jam dufoje venkis, en 2013 kaj 2015. Ambaŭ venkas prezentoj estis en la angla, dua oficiala lingvo de la insularo. Daŭris ankoraŭ ĝis 2024, ke la malta teamo kuraĝis prezenti kanton nur en la malta lingvo, kiun tre malmultaj eŭropanoj komprenas ekster la insularo, kaj rezisti la tenton enplekti anglajn vortojn en la kanzonon, por ŝajnigi la impreson esti pli internacia: la unuan pure maltan kontribuon novembre 2024 prezentis Ramires Sciberras, 12-jarulo kiu naskiĝis en Kamboĝo, en aĝo de 4 monatoj adoptiĝis de malta paro kaj estis venigita al la insularo, do li lernis la maltan kiel unua lingvo kaj fakte estas "denaskulo" - lia prezento en 2024 montris ke tute konvinke eblas ankaŭ kanti internacie nur en la malta lingvo kaj ne uzi la "internacian" anglan.

## Eksteraj ligiloj 
*  ( kaj )

Kategorio:Televido en Malto
Kartvelia publika dissendejo

La **Kartvelia publika dissendejo** (, latinliterigite ''Sakartvelos Sazogadoebrivi mauts'k'ebeli'') estas la publika televida stacio de Kartvelio, kiu komencis radiajn elsendojn jam en 1925 kaj televidajn en 1956, ambaŭfoje ene de Sovetunio, kiu malfondiĝis nur en 1991, tiel ke de tiam la elsendoj kontinuis en sendependa Kartvelio.

Ekde 2005 la stacio estas membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido. Fariĝante aktiva membro de la Eŭropa Dissenda Unio, Kartvelio akiris la rajton partopreni en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kiu dum  jaroj jam fariĝis plej ŝatata evento por la eŭropanoj, kaj ankaŭ en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso por kantistoj de 9 ĝis 16 jaroj, kiu okazas ekde  jaroj: tie efektive en tiuj jaroj jam tri-foje venkis kartvela kanto, en 2008 la kanto Bzzz (abela sono) de la grupo "Bzikibi", en 2016 la prezentaĵo Mzeo de Mariam Mamadaŝvili kaj en 2024 la kanto დედაჩემს de Andria Putkaradze.

## Eksteraj ligiloj 
*  (, abĥaze, , , ,  kaj )

Kategorio:Televido en Kartvelio
Tipara superfamilio

eta|La tiparo *PT Serif* (supre) kaj la tiparo *PT Sans* (sube) el la tipara superfamilio *PT*
En tipografio, **tipara superfamilio** estas tipara familio entenanta diversajn tiparajn subfamiliojn, t.e. tiparajn familiojn apartenantajn al malsamaj tiparaj klasoj (ekz‑e serifa kaj senserifa, variaĵo mallarĝa, specialaj simboloj ktp).

Ekz-e la tiparaj superfamilioj Computer Modern (en Teĥo), Deĵavuo, Lucida, Noto, Roboto, Segoe.

Kategorio: Tipografio
Kategorio: Tiparoj
Deĵavuo (tipara superfamilio)

«**DejaVu**» , aŭ esperantigite **Deĵavuo**, estas nomo de tipara superfamilio, konsistanta el 5 tiparaj subfamilioj. Gravaj Uniksaj (kaj speciale Linuksaj) distribuaĵoj (i.a. OpenBSD, Solaris; Ubuntu, Debiano, OpenSUSE, Mandriva Linux, Fedora) disponigas Deĵavuon elskatole, iuj eĉ kiel siajn operaciumajn tiparojn.

## La signaro 
Deklarita celo de la projekto Deĵavuo estas disponigi grandan parton de la Unikoda signaro, pli speciale de ties «Multlingvaj Eŭropaj Subaroj» MES-1, MES-2, kaj espereble MES-3.

Pro la problemoj rilataj al skribodirekto k.a., ekde la versio 2.4 (2006) disponeblas la subfamilio , kovranta nur la skribojn **L**atinajn, **G**rekan kaj **C**irilajn.

## Subfamilioj 
* Deĵavua serifa subfamilio: 
* Deĵavua senserifa subfamilio: 
* Deĵavua egalpaŝa subfamilio: 

Du aliaj subfamilioj da mallarĝaj ( ) Deĵavuaj tiparoj, la serifa ( ) kaj la senserifa ( ), ankoraŭ restas «eksperimentaj» (nepoluritaj).

Dosiero::DejaVuSerifSpecimen.svg|DejaVu Serif
Dosiero::Dejavusansmono.png|DejaVu Sans Mono
Dosiero::DejaVuSans.svg|DejaVu Sans

## Historio 
Deĵavuo evoluis el alia tipara superfamilio, , kies signaro estis tamen tre modesta kaj proksimume respondis al ISO/IEC 8859-15 — interalie do, en ĝi mankis la ĉapelitaj literoj de Esperanto. Tamen la permesilo de *Vera* ebligas uzi ĝin kiel bazon por pli ambiciaj projektoj; Deĵavuo do heredis ĝian permesilon. La Deĵavuaj tiparoj estas senpagaj kaj liberaj, sed ili ne trudas aŭtomate sian liberecon al la produktoj kiuj uzas ilin.

La Deĵavuan projekton iniciatis *Štěpán Roh* en 2004; baldaŭ aliĝis pluraj aliaj projektoj (i.a.  (nur parte), kaj ), celantaj etendi la tiparojn de *Bitstream Vera.*

Deĵavuajn tiparojn oni povas elŝuti el la Deĵavua retpaĝo ĉe GitHub.

## Vidu ankaŭ 
* Deĵavuo (psiĥologia)
* DjVu (skanaĵa normo)

## Eksteraj ligiloj 
* La oficiala retejo de la projekto (angle)
* La Deĵavuaj permesiloj

Kategorio: Tipografio
Kategorio:Tiparoj
Estonia Nacia Dissendejo

La **Estonia Nacia Dissendejo** (, prononcata ), mallonge ERR, estas publike financita kaj posedata radio-televida organizaĵo kreita en Estonio la 1-an de junio 2007 por transpreni la funkciojn de la antaŭe apartaj institucioj *Eesti Raadio* (ER, Estona Radio) kaj *Eesti Televisioon* (ETV, Estona Televido), laŭ la kondiĉoj de la estona nacia dissenda leĝo. La unua prezidanto de ERR estas *Margus Allikmaa*, la antaŭa prezidanto de *Eesti Raadio*. Ĉefoficisto laŭ la stato fine de 2024 estas *Erik Roose*.

La programo pruviĝis populara ekde sia kreaĵo, kiam ETV estis la sola ŝtata televida kanalo en la estona lingvo, kreante kaj produktante siajn proprajn spektaklojn. La programo de la Estonia Nacia Dissendejo povas esti elsendebla vive de la tuta mondo de interretaj retumiloj same kiel ŝaĝtelefona aplikaĵo. En la momento de kreado komence de 2007 estis kvin radiaj kanaloj kaj nur unu televida (kiu nun daŭre laŭ la origina mallongigo nomiĝas ETV), sed en aŭgusto 2008 aldoniĝis plia kanalo ETV2 aparte por infanoj kaj en septembro 2014 aldoniĝis tria televida kanalo ETV+ elsendanta en la rusa lingvo por la ruslingva malplimulto en Estonio. Radiofoniaj regulaj elsendoj cetere se la institucio *Eesti Raadio* estis elsenditaj ekde decembro 1926 en la tiam sendependa Estona Respubliko, kaj ekde julio 1955 komenciĝis la programo de ETV, en la tiam sovetunie okupita lando, do en Estona SSR. Post la resendependiĝo de la lando en 1991 la stacio je sama nomo daŭrigis la agadon.

Ekde 1993 la stacio estas aktiva membro de la Eŭropa Unio de Radio kaj Televido. Fariĝante aktiva membro de la Eŭropa Dissenda Unio, Estonio akiris la rajton partopreni en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kiu dum  jaroj jam fariĝis plej ŝatata evento por la eŭropanoj, kaj ankaŭ en la Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso por kantistoj de 9 ĝis 16 jaroj, kiu okazas ekde  jaroj.

## Vidu ankaŭ 
* TV6 (Estonio), komerca televida kanalo kotize spektebla en Estonio

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Televido en Estonio
General Gutiérrez (stacidomo)

**General Gutiérrez** (aŭ nur **Gutiérrez**) estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, Departemento Maipú, Provinco Mendoza, Argentina Respubliko.

## Bildgalerio 

(Parador Gutierrez) vista general (1).JPG|Haltejo
(Parador Gutierrez) vista general (4).JPG|Trakoj
(Parador Gutierrez) Siemens–Duewag U2 (1).JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* General Gutiérrez
* Sociedad de Transporte Mendoza
* Metrotranvía de Mendoza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:General Gutiérrez
Kategorio:Stacioj de Metrotranvía de Mendoza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Martin Kippenberger

**Martin KIPPENBERGER**, naskiĝis en Dortmund, Nordrejn-Vestfalio, la 25-an de februaro 1953, mortis en Vieno, Aŭstrio, la 7-an de marto 1997, estis germana pentristo, skulptisto kaj artisto.

## Biografio
Kippenberger naskiĝis en Dortmund en 1953, la sola virinfano kaj mezinfano de kvin gefratoj, kun du pli maljunaj kaj du pli junaj fratinoj. Lia patro estis direktoro de karbominejo kaj lia patrino estis dermatologo. La patrino de Kippenberger estis mortigita per paledo kiu falis de kamiono. Li studis ĉe la Hochschule für bildende Künste Hamburgo, kie Sigmar Polke, kvankam li ne estis lia instruisto, influis lin. Post restado en Florenco, kie li havis sian unuan solludan ekspozicion en 1977, li moviĝis al Berlino en 1978. Tiun jaron li fondis la Oficejon de Kippenberger, starigante ekspoziciojn de sia propra arto kaj tiu de amikoj. Dum tiu periodo, li iĝis komerca direktoro de SO36, spektaklo, filmo kaj muzikspaco, kaj fondis punkgrupon nomitan Grugas. Forlasante Berlinon, origine por plilongigita vizito al Parizo, Kippenberger pasigis la fruajn 1980-ajn jarojn kiel aktiva membro de la arta sceno de Kolonjo.

En Kolonjo, kiel aliloke, Kippenberger, ligita al la Helzer Gallery, ne limigis sin al produktado de artaĵoj. Li ankaŭ laboris pri la maniero kiel la arto estis prezentita, la enkadrigo kaj la haltoj. Laŭ la artisto Jutta Koether, Kippenberger "estis tiu kiu donis vivon al la movado tiel ke ĝi estis konata ekster Kolonjo".

En 1984 li iĝis fondmembro de Lord Jim Lodge. Post moviĝado al Los-Anĝeleso malfrue en 1989, li aĉetis 35% akcion en la itala restoracio Capri en Los-Anĝeleso. Kippenberger restis en Sankt Georgen im Schwarzwald kiel gasto de la Grässlin-familio de 1980 ĝis 1981, kaj poste de 1991 ĝis 1994. En la lastaj jaroj de lia vivo, li instruis ĉe la Städelschule kaj la Artakademio en Kaselo.

Kippenberger mortis en la aĝo de 44 pro hepata kancero en la Ĝenerala Hospitalo en Vieno, Aŭstrio.

Kippenberger estis konata pro sia produktiva produktaĵo en vasta gamo de stiloj kaj amaskomunikilaro, same kiel sia provoka publika rolulo. Laŭ Roberta Smith, li estis "vaste konsiderita unu el la plej talentaj germanaj artistoj de lia generacio" (New York Times). Lia arta generacio inkludis nomojn kiel ekzemple Albert Oehlen, Georg Herold kaj Günther Förg.

## Eksteraj ligiloj 
* Martin Kippenberger ĉe Artikoloj (angla)

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Germanaj skulptistoj
General Gutiérrez

**General Gutiérrez** estas distrikto de departemento Maipú, provinco Mendoza, Argentino.

Ĝi naskiĝis kiel stacidomo de la Fervojo General San Martín.

Nuntempe, Gral Gutiérrez havas gravan industrian zonon same kiel plurajn elstarajn vinfarejojn sur nacia kaj internacia nivelo.

## Bildgalerio 

Eden Palace.JPG|Kinejo Eden Palace
Iglesia Asamblea Cristiana Gutiérrez.JPG|Preĝejo Asamblea Cristiana
Gutierrez Sport Club.JPG|Sporta klubo

## Vidu ankaŭ 
* General Gutiérrez (stacidomo)
* Maza (stacidomo)
* Alta Italia (stacidomo)
* Piedrabuena (stacidomo)


Kategorio:Provinco Mendoza
Luzuriaga

**Luzuriaga** estas distrikto situanta en la nordokcidento de la departemento Maipú, provinco Mendoza, Argentino.

## Bildgalerio 

Escuela Francisco Gabrielli, Mendoza.jpg|Lernejo Francisco Gabrielli
(Parador Luzuriaga) Siemens–Duewag U2 rumbo a Gutierrez (2).JPG|Metrotranvía ĉe stacio 
Lago del Torreón, Luzuriaga, Argentina-2.jpg|Lago El Torreón

## Vidu ankaŭ 
* Luzuriaga (stacidomo)
* 9 de Julio (stacidomo)


Kategorio:Provinco Mendoza
Franca Konsilio de la Islama Kredo

La **Franca Konsilio de la Islama Kredo** (, akronime *CFCM*) estas islama organizaĵo agnoskita fare de la franca registaro kiel la reprezentanto de la tuta islama komunumo en la lando .

Ĝi estis establita en 2003 post multaj jaroj da intertraktadoj inter francaj islamanoj kaj ambasadoroj de islamaj landoj kaj la aŭtoritatoj de la Respubliko. Ĝi estas kunmetita de demokratie elektitaj membroj de la ĉefaj francaj islamaj federacioj. Ĝiaj ĉefaj organoj estas la Ĝenerala Asembleo kaj 25 regionaj branĉoj nomitaj Regionaj Konsilioj de Islama Sekto ( *Conseils regionaux du culte musulman - CRCM* ).

Konsiderita neefika kaj post interna disigo, la CFCM estis nuligita komence de 2023 per la decido de Emmanuel Macron, kiu preferis la Francan Islaman Forumon https://www.lemonde.fr/societe/article/2023/02/16/emmanuel-macron-annonce-mettre-fin-au-conseil-francais-du-culte-musulman_6162094_3224.html. 

La ĉefaj taskoj de la CFCM estas:

* Kunlaboro kun ŝtataj aŭtoritatoj por protekti la interesojn de francaj islamanoj
* Prizorgado de islamaj religiaj konstruaĵoj
* Engaĝiĝi en la ekumena movado
* Organizi la interŝanĝon de datumoj kaj spertoj inter lokaj islamaj komunumoj

Notindas ke en Franca Respubliko ekzistas ekvivalento la katolikoj, protestantoj kaj judoj: la Katolika Eklezio de la lando estas reprezentita de la Episkopa Konferenco (Konferenco Episkopara de Francio/Konferenco de la Episkopoj de Francio ()), la protestantoj de la Franca Protestanta Federacio de Eklezioj (, FPF), kaj la judoj de la Centra Israela Konsistorio ().

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de CFCM
* Necerta estonteco por islama konsilio de Francio, Reuters la 5an de majo 2008

Kategorio:Organizaĵoj en Francio
Kategorio:Islamo
Sándor Koczkás

**Sándor Koczkás** [ŝAndor kockAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Koczkás Sándor,** estis hungara altlerneja instruisto, literaturhistoriisto.

 naskiĝis  en Orosháza, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Szeged en 1942, poste li studis en universitato en la sama urbo, sed en 1944 li devis kaŝiĝi pro la armea invito. Tamen li akiris filozofian diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1946, pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1950. Post la unua diplomo li vivtenis sin el instruado de studentoj, dum li aliĝis al politikemaj rondoj, eĉ li aliĝis al la komunistoj en 1947. Post la dua diplomo li praktikadis jaron en la universitato, poste li estis asistanto 2 jarojn, inter 1954–1974 li estis lektoro, ekde 1974 docento. Ĝuste en 1974 li kandidatiĝis (CSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Plej ofte li okupiĝis pri Endre Ady. Li edziĝis ekde 1949 trifoje pro dufojaj divorcoj, la dua edzino naskis filon en 1962. Li ricevis premiojn inter 1979-1999.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nemzeti klasszicizmus vagy irodalmi Deák-párt.* (1950)
* *A motiváló „eredet”. József Attila lírai fejlődésének életrajzi meghatározói.* (1959)
* *A „Minden Heroldja”. Ady költészetének időszerűsége. Előadói vezérfonal*. (1968)
* *A 20. század három periódusának és kiemelkedő alkotói műhelyeinek néhány problémája.* (disertaĵo, 1973)
* *Ady Endre századik születésnapjára.* (1977)
* *Nagy László küldetése.* (1984)
* *Ady poétikai kezdeményezései szövegközelből.* (1994)
* *„Nekem Ady Endre ostora tetszik.”* (2019)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* datenoj
* aprezo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tandil (stacidomo)

**Tandil**  estas fervoja stacio de la Fervojo General Roca, ĝi situas en la urbo Tandil, provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

EstaciontrenTandil-17mar2013.JPG|Fasado
Andén de la estación Tandil hacia el noreste.jpg|Kajo
Cartel y tanque de agua de la estación Tandil.jpg|Nomŝildo kaj akvoturo

## Vidu ankaŭ 
* Tandil

Kategorio:Tandil
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
7-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto

La **7-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto** okazis de la 12-a ĝis la 18-a de julio 2008 en Montrealo. La temo de la kongreso estis *"Ekosistemoj, lingvoj, kulturoj: diverseco por daŭripova evoluo en la Amerikoj"*. Laŭ la Kebeka Esperanto Societo, estis 222 aliĝintoj el 24 landoj (193 partoprenis).

## Notoj 
07
Kategorio:Esperanto-movado en Kanado
Kategorio:Montrealo
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 2008
Kategorio:2008 en Nordameriko
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Nordameriko
6-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto

La **6-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto** okazis de la 21-a ĝis la 27-a de marto 2004 en la urbo La Havano. La temo de la kongreso estis *Kia Esperanto-movado por Amerikoj?*. Laŭ la Kuba Esperanto-Asocio estis 178 partoprenantoj el 19 landoj.

## Notoj 
06
Kategorio:Esperanto-movado en Kubo
Kategorio:Havano
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 2004
Kategorio:2004 en Nordameriko
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Nordameriko
3-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto

La **3-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto** okazis de la 21-a ĝis la 27-a de februaro 1996 en San-Joseo, Kostariko. La temo de la kongreso estis *Tutamerika Agado*. Laŭ la Kostarika Esperanto-Asocio estis 50 aliĝintoj el 17 landoj.

## Notoj 
03
Kategorio:Esperanto-movado en Kubo
Kategorio:San-Joseo
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 1996
Kategorio:1996 en Nordameriko
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Nordameriko
9-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto

La **9-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto** okazis de la 11-a ĝis la 17-a de februaro 2018 en La Havano. La temo de la kongreso estis *Lingvoj kaj kulturoj: edukado por daŭripova evoluo en la Amerikoj*. Laŭ la Kuba Esperanto-Asocio aliĝis Z kaj ĉeestis X partoprenantoj el Y landoj.

## Notoj 
09
Kategorio:Esperanto-movado en Kubo
Kategorio:Havano
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 2018
Kategorio:2018 en Nordameriko
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Nordameriko
10-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto

La **10-a Tut-Amerika Kongreso de Esperanto** okazis de la 2-a ĝis la 5-a de novembro 2023 en Fortalezo, Brazilo. La temo de la kongreso estis *Homaj rajtoj, solidareco kaj memdetermino de popoloj* . Laŭ la Brazila Esperanto-Asocio aliĝis Z kaj ĉeestis X partoprenantoj el Y landoj.

## Notoj 
10
Kategorio:Esperanto-movado en Brazilo
Kategorio:Fortalezo
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 2023
Kategorio:2023 en Sudameriko
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Sudameriko
Libertad (stacidomo)

**Libertad** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, en la distrikto Merlo, provinco Bonaero, Argentino.

centra|310ra|eta|Mapo

## Bildgalerio 

J31 454 Bf Libertad, Ri Marinos del Cruzero General Belgrano.jpg|Trajno
Estacion Libertad.jpg|Nomŝildo
Tren de la Línea Belgrano Sur llegando a estación Libertad.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Libertad (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Libertad (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Géza Körtvélyes

'*** [kortvEjeŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Körtvélyes Géza,*' estis hungara historiisto, kritikisto pri danco, esteto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Knisz* [knis].

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 konatiĝis pri la popoldanco en 1942 kaj li estis aktiva en dancgrupo. Li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1950, dum ekde 1946 li esdtis kulturisto. Inter 1951-1955 li laboris en instituto, poste li havis altajn postenojn en asocio de dancistoj ĝis 1986, sed li ankaŭ instruis en Teatroarta Altlernejo (1968–1972) kaj Baleta Instituto (1975–1996). Li pensiuliĝis en 1996, poste li estis konsilisto. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1962, li doktoriĝis en 1990 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekde 1964 li kontribuis pri la danco, ankaŭ eksterlande. Li edziĝis en 1949. Li ricevis premiojn inter 1965-1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A szakszervezeti kultúrverseny-bemutatók műsorából.* (kunaŭtoro, 1953)
* *Az esztétikai tartalom és forma kérdéseiről.* (1958)
* *A csodálatos mandarin az Operaházban. Az első modern témájú magyar balettdráma történeti-esztétikai vizsgálata.* (monografio kaj disertaĵo, 1961)
* *Tánctörténet. 1–2.* (studenta lernolibro, 1968)
* *Krónika a magyar balett-koreográfia másfél évtizedéről. 1957–1973. 1–2.* (1973–1974)
* *Kállai Lili emlékei a mozgásművészet hőskorából.* (kunaŭtoro, 1982)
* *Balettművészetünk az Operaházban. 1919–1984.* (2 volumoj, ankaŭ disertaĵo, 1983–1985)
* *A művészetek és a tánc.* (1990)

## Elektitaj redaktoj 
* *Budapesti balett. 1930–1968. A Magyar Állami Operaház Balettegyüttese. I–II. köt.* (kunaŭtoro, 1971–1981, ankaŭ germane kaj angle)
* Koegler, Horst: *Balettlexikon.* (hungara eldono, 1977)
* *Budapesti balett. 1968–1978.* (1981, ankaŭ germane kaj angle)
* *Két évtized táncművészeti írásai a Magyar Nemzetben.* (kunredaktoro, 1984)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio slovake

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj estetikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Pinchas Sadeh

**Pinĥas SADE** (, naskita en Lemberg, tiam en Pollando, la 17an de junio 1929 - mortis la 29an de januaro 1994, en Jerusalemo, Israelo) estis israela romanisto kaj poeto .

Li komence skribis infanlibrojn kaj poemojn. Lia unua poemaro titolita *Massa Dumah* ("Vizio de la Dumah") aperis en 1946 kaj igis lin aperi kiel reprezentanto de hebrea ekspresionismo. Lia aŭtobiografia rakonto *Ha-Hajjim ke-Maschal* ("Vivo kiel Parabolo", 1958) kaŭzis eksciton en la israela literatura pejzaĝo. En la juna ŝtato Israelo en la 1950-aj jaroj, kiam la normoj de cionismo kun emfazo sur la kolektivismo ĝenerale regis, la verko ŝokis kun detalaj priskriboj de la personaj spertoj de la rakontanto, inkluzive de lia seksa vivo. Ĝi ankaŭ esprimis misterajn religiajn spertojn bazitajn sur kristanismo, ŝabtajanismo kaj frankismo. Ekde tiam ĝis sia morto, Sadeh estis konsdierata polemika figuro .

En 1967 estis publikigita lia romano *Al matzawo schel ha-adam* ("Pri la homa kondiĉo "), kiu priskribas sep tagojn en la vivo de junuloj. La novelo *Mot Avimelech* ("La Morto de Avimelech") sekvis en 1969. En liaj poeziokolektoj, inkluzive de *Sefer ha-shirim* ("Libro de Poemoj"), ''El shte ne'arot nichbadot* ("Al du honoritaj knabinoj", 1977) kaj *Sefer ha-agasim ha-zehubim'' ("Libro de Flavaj Piroj”, 1985) li kombinas laŭdon de ina beleco kaj virinan oferon kun pripensoj pri naturo, pasemeco kaj morteco.

En 1990 al Pinchas Sadeh estis premiita la Premio Bialik. Sadeh priskribas Friedrich Nietzsche, Jesuo, Heine, Goethe kaj Hölderlin kiel influajn influojn al sia mondkoncepto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ekzisteca Trakto de Biblia Temo: Pinhas La Mortode "Sadeh de Abimelech"
* Pinchas Religiosityde Sadeh

Kategorio:Israelaj poetoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Kategorio:Tradukistoj el la hebrea lingvo
Ŝabtajanismo (judismo)

Sabatismo estas mesia movado en judismo fondita de **Ŝabtaj CVI**, daŭrigita de Baruchia Russo (1676–1720) kaj Jakob Frank, kiu kovris la tutan judan diasporon jam en la jaro 1666.  La movado kaptis judajn komunumojn ĉie en la Diasporo, sed daŭre en Balkanio kaj Turkio. 

Sabatismo ekestis en la judaj cirkloj kiam Natano de Gazao (1643-1680) en 1665 nomumis Ŝabataj Cvi (1626-1676) kiel la Mesio. Sub premado de la Otmanoj, Cvi konvertis al Islamo en 1666, kaj rezulte la movado rapide ĉesis. 

Daŭre, organiziĝis apartaj grupoj en multaj landoj. De ĉi tiuj grupoj, la organizaĵo Dönme en Turkio konservis kontinuecon. Laŭdire ĝi daŭras ĝis hodiaŭ en la Dönme fondita de Russo. En la 18-a jarcento, Pola-Litova Frankismo aperis kiel la lasta grava ondo inspirita per Sabatismo sub Jakob Frank. Unu el la sekvoj de sabatismo estas la orienteŭropa Hasidismo de rabeno Israel ben Eliezer.

Kvankam sabatajanismo preskaŭ tuj estis subpremita, ĝi multe influis la judan mondon kaj judismon, kun novaj ekestoj de sabataja agado okazantaj foje.
Kategorio:Sefardaj temoj
Kategorio:Juda historio en Eŭropo
Kategorio:Diskutoj pri judismo
Kategorio:Judaj religiaj movadoj
Kategorio:Aŝkenazaj temoj
Kategorio:Judisma eskatologio
Ŝvebilo

La sola budapeŝta telfero havas poemecan nomon "**Ŝvebilo**", origine hungare *Libegő*.

## Historio 
En Budapeŝto la elvidejo sur montopinto de monto János allogis konstrui telferon jam longe. Tamen la unua plano okazis en 1928, sed ĝi malsukcesis. Fine la aktuala telfero estis konstruita inter 1969-1970. Ekde tiam ĝi funkcias kontinue, sed okazis renovigaj laboroj en 1991 kaj 2010. Ĝis tiam okazis sola akcidento en 2004, kiam virino falis surteren el la sidejo.

La itinero longas &nbsp;m, la altdiferenco inter ĝiaj du stacioj estas 262&nbsp;m, kaj la veturado daŭras 12 minutojn. Kapacito de la seĝoj estas por 2 personoj. La telfero funkcias kontinue, tial en la finhaltejoj oni eksidas aŭ elsidas kun movoj. Inter ambaŭ finhaltejoj la forlaso esta malebla eĉ malpermesa.

## Vidu ankaŭ 
* Seĝa telfero
* Listo de telferoj

## Fontoj 
* Hungarlingva Vikipedio

Kategorio:Budapeŝto
Kategorio:Telferoj
Apolonio Biblas

**Apolonio Biblas** estis greka kuracisto kaj filologo (tiel ke lia greka kromnomo "bibliakos" signifas librovermo"). Li verkis libron, post la morto de Zenono el Laodiceo, pri Hipokrato ("χαρακτήρες"), kiu rilatas al la tria libro de Hipokrato "Pri la Epidemiaj Malsanoj". En ĉi tiu verko, li akuzis Zenonon je esti ŝanĝinta ĉi kelkajn okazintaĵojn laŭ sia propra imago por povi klarigi ilin des pli facile, kaj asertis ke lia rakonto pri ĝi ne konsentas kun la kopio de la verko kiu estis en la Reĝa Biblioteko de Aleksandrio, nek kun la eldono de Bakeo de Tanagra, kiuj estis ŝajne la tri plej aŭtentaj kopioj de la verko, kiuj tiam estis konataj.

Kelkaj aŭtoroj supozas ke Apolonio Biblas estis unu el la kuracistoj nomataj Apolonio Antioĥana, aliaj Apolonio Empiriko kaj aliaj Apolonio Herofileo. Lia  kromnomo Biblas estis eble donita al li, laŭ raportoj de Thomas Reinesius (1587-1667) pro tio ke li estis formanĝulo de libroj.

## Referencoj 
225 a. K.
170 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 3-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 2-a jarcento a.K.

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Kategorio:Grekaj filologoj