open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Karol G

**Carolina GIRALDO NAVARRO** naskiĝis  pli bone konata per ŝia artista nomo **Karol G**, estas kolombia kantistino, kantverkisto kaj regetonistino.

## Frua vivo kaj kariero 
Dum ŝia infanaĝo, Giraldo partoprenis la televidan programon X Faktoro. Ŝi antaŭenigis studojn ĉe Calasanz en Medeĝino, kaj studis muzikon ĉe la Universitato de Antjokio poste ŝi translokiĝis al Novjorko por okupiĝi pri sian muzikan karieron. En 2007, ŝi komencis uzi la artistan nomon Karol G.

En 2013, ŝi kunlaboris kun usona artisto, Nicky Jam kaj publikigis la kanzonon, "Amor De Dos" kiu iĝis tre popularaj en Kolombio kaj atingis pli ol 80 milionojn da vizitoj en YouTube.

En 2014, ŝi kunlaboris kun kolombia regetonisto Andy Rivera kaj publikigis la kanton, "Mañana" kiu nun havas pli ol 80 milionojn da videbloj en YouTube. Ŝi ankaŭ publikigis kanton "Ricos Besos" sed ĝi ne estis tiel sukcesa.

En 2015, ŝi liberigis propran adapton de la kanto "Mil Horas" de argentina rokmuzika grupo Los Abuelos de La Nada, kiu havis moderan sukceson en Kolombio. En marto 2016, ŝi publikigis la kanton, "Casi Nadan" kaj en aprilo de la sama jaro ŝi publikigis la kanton, "Muñeco De Lego".

En 2017, ŝia kunlaboris kun Bad Bunny en "Ahora Me Llama" ĝi iĝis populara kaj rapide akiris pli ol 490 milionojn da videbloj en YouTube. Iom poste en la sama jaro, ŝi liberigis la kanton, "A Ellan" kiu iĝis populara en Kolombio. Poste en la jaro ŝi kunlaboris kun kunula kolombia regetonisto Kevin Roldán kaj publikigis la kanton, "Eres mi Todo". Ankaŭ dum la jaro, ŝi eniris la talentan televidprogramon, *Pequeños Gigantes USA*, kiel grupgvidanto kaj juĝisto kune kun Prince Royce, Luis Coronel kaj Bianca Marroquín.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* 
* 
* 

Kategorio:Kolombiaj kantistoj
Kategorio:Kolombiaj komponistoj
La Martre (Var)

**La Martre** (jen france, okcitane *La Martra*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (, prononcata , okcitane ''Provença-Aups-Còsta d'Azur''). Fine de  en la komunumo vivis . 

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
* bazaj turismaj informoj ( kaj )

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Var

eta|maldekstra|300px|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Var
Svatava (apartigilo)

Nomo **Svatava** havas plurajn signifojn:

* Svatava – kampurbo en&nbsp;distrikto Sokolov
* Svatava (Černovice) – parto de urbo Černovice en&nbsp;distrikto Pelhřimov
* Svatava (rivero) – rivero en Regiono Karlovy Vary
Moissac

**Moissac** estas franca  proksime de Toulouse, situanta en la departemento Tarn-et-Garonne, regiono .

En ĝi staras la romanika abatejo Sankto Petro, kun ties famkonata klostro (vidu la foton), kaj aparte la preĝejo Sankto Marteno rigardata kiel unu el la plej malnovaj preĝejoj de Francio

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Moissagais*.

## Esperanto 
Inter la 17-a kaj la 24-a de aŭgusto 2025 okazos en Moissac FESTO 2025 organizata de la Junulara Esperantista Franca Organizo (JEFO).

## Mapo 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Tarn-et-Garonne
* Moissac (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
## Referencoj 

Kategorio:Komunumoj de Tarn-et-Garonne
Kategorio:Esperanta kulturo
August Grotefend

**August GROTEFEND** (naskiĝinta la  en Ilfeld, mortinta la  en Göttingen) estis germana filologo kaj pedagogo.

## Vivo 
La nevo de Georg Friedrich Grotefend studis en Göttingen kaj iĝis en 1821 instruisto ĉe la lernejo *Paedagogium* en sia naskiĝurbo kaj en 1831 lernejestro de la gimnazio de Göttingen. Krome oni dungis lin ekde 1835 kiel eksterorda profesoro universitata.

Li verkis: »Materialien lateinischer Stilübungen« (Hannover 1824, kun komento en 1825); »Grundzüge einer neuen Satztheorie« ((Hannover 1827); »Ausführliche Grammatik der lateinischen Sprache« (Hannover 1829–30, en du partoj); »Lateinische Schulgrammatik« ((Hannover 1833).

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 8. Leipzig 1907, p. 430 (interrete ĉi tie)

Kategorio:Germanaj filologoj
Kategorio:Akademianoj
Kategorio:Lernejestroj
Kategorio:Ilfeld
Karl Ludwig Grotefend

**Karl Ludwig GROTEFEND** (naskiĝinta la  en Frankfurto ĉe Majno, mortinta la  en Hanovro) estis germana historiisto kaj fakulo pri la antikveco.

## Vivo 
La filo de Georg Friedrich Grotefend estis, post en 1825 ekigitaj studoj en Göttingen oficialulo ĉe la Reĝa arĥivejo je Hanovro (ekde 1853). Li verkis: »Die Münzen der griechischen, parthischen und indoskythischen Könige von Baktrien und den Ländern am Indus« (Hannover 1839), »Imperium romanum tributim descriptum« (Hannover 1863), »Die Stempel der römischen Augenärzte« (Hannover 1867), »Chronologische Anordnung der athenischen Silbermünzen« (Hannover 1872).

Kun Fiedeler li eldonis »Urkundenbuch der Stadt Hannover bis 1369« (Hannover 1860). Liaj historiaj studoj tre ofte troveblas en la fakgazeto »Zeitschrift des Historischen Vereins für Niedersachsen« (1850–74). Lia filo estis la arĥivisto Hermann Grotefend.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 8. Leipzig 1907, p. 430 (interrete ĉi tie)

Kategorio:Germanaj historiistoj
Kategorio:Arkivistoj
Georg Friedrich Grotefend

**Georg Friedrich GROTEFEND** (naskiĝinta la  en Münden, mortinta la  en Hanovro) estis germana filologo kaj esploristo de la antikveco.

## Vivo 
Studinte ekde 1795 en Göttingen li iĝis en 1797 kunlaboranto ĉe la tiuloka gimnazio kaj en 1803 vicrektoro. En 1806 li estis dua lernejestro en Frankfurto ĉe Majno kaj inter 1821 kaj 1849 gimnaziestro en Hanovro. Al li oni ĉefe dankas la deĉifradon de la malnovpersa kojnoskribo.

Post kiam li jam en 1802 estis prezentinta la unuajn provojn siajn al la Akademio de Göttingen li liveris kompletan eksplikon en aneksitaĵo al la verko de Heeren »Ideen über Politik«, volumo 1 (Göttingen 1815). Tute malgrava estas kio publikigitis de li poste parte sur la sama kampo parte rilate la italika lingvaro.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 8. Leipzig 1907, p. 430 (interrete ĉi tie)

## Eksteraj ligiloj 
* Prie ĉe Vikifontaro

Kategorio:Lernejestroj
Kategorio:Germanaj filologoj
Kategorio:Kojnoskribo
Murad la 2-a

**Murad la 2-a** (en Otomana turka: مراد ثانى‎, latinigita: Murād-ı sānī, en turka: II. Murat, portanta la titolon Ghazavat-ı Sultan Murad, en Otomana turka: غزوات سلطان مراد‎, latinigita: Gazavât-ı Sultan Murad) n. 16a de junio 1404 – 3a de februaro 1451) estis la Sultano de la Otomana Imperio el 1421 ĝis 1444 kaj denove el 1446 ĝis 1451.
eta|maldekstra|200px|Sultano Murad la 2-a arkopafanta (miniatura pentraĵo el 1584).
La regado de Murad la 2-a estis markita de longa milito kiun li luktis kontraŭ la kristanaj feŭdaj senjoroj de Balkanio kaj la tjurkaj bejlandoj en Anatolio, konflikto kiu daŭris 25 jarojn. Li estis alportita en Amasia, kaj ascendis al la trono post la morto de sia patro Mehmed la 1-a.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Creasy, Edward (1878). History of the Ottoman Turks; From the beginning of their empire to the present time.
* Babinger, Franz (1978). Mehmed the Conqueror and His Time. Bollingen Series 96. Tradukita el la germana de Ralph Manheim. Eldonita de William C. Hickman. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. OCLC 164968842.
* Harris, Jonathan, The End of Byzantium. New Haven and London: Yale University Press, 2010. ISBN 978-0-300-11786-8
* Imber, Colin, The Ottoman Empire. London: Palgrave/Macmillan, 2002. ISBN 0-333-61387-2

Kategorio:Osmanidaj imperiestroj
Mikaelo la 8-a (Bizancio)

**Mikaelo la 8-a Palajologo** (en greka: Μιχαὴλ Η΄ Παλαιολόγος, latinigite: Mikhaēl VIII Palaiologos; 1223 – 11a de decembro 1282) regis kiel kun-imperiestro de la Nicea imperio de 1259 ĝis 1261, kaj kiel Bizanca Imperiestro de 1261 ĝis sia morto. Mikaelo la 8-a estis la fondinto de la Palajologa dinastio kiu estos reganta en la Bizanca imperio ĝis la definitiva Falo de Konstantinopolo en 1453, tio estas la plej longdaŭra dinastio kaj de la bizanca kaj de la romia imperioj. Li rekuperis Konstantinopolon el la Latina imperio en la 25-a de julio 1261 kaj transformis la Nicean imperion en restaŭrita Bizanca Imperio.

## Regado 
eta|maldekstre|Mikaelo la 8-a.
Dum lia regado konsiderinde rekuperiĝis la bizanca povo, partikulare la bizancaj armeoj kaj ŝiparo (ĝis 80 ŝipoj). Tio inkludis ankaŭ la rekonstruadon de la urbo Konstantinopolo, kaj la pliigon de ties loĝantaro kiu duobliĝis ĝis 70 000 loĝantoj.

Liaj posteuloj ne povos solvi tiun malakuratecon, kaj la Arsenida disigo kaj du enlandaj militoj (1321–1328 kaj 1341–1347) subfosos pluajn klopodojn por la teritoria plifirmigo kaj rekupero, kio elĉerpis la forton, ekonomion kaj rimedojn de la imperio. Konstantaj konfliktoj inter la sukcedantaj ŝtatoj kiel la imperijo de Tesaloniko, Trebizondo, Epiro kaj Serbio rezultis en permanenta fragmentado de iama bizanca teritorio kaj oportuno por pliiĝantaj sukcesaj konkeroj de etendaj teritorioj fare de post-Selĝukaj Anatoliaj bejlandoj, ĉefe tiu de Osmano, poste nomita la Otomana Imperio.

## Vidu ankaŭ 
* Imperiestroj de la Bizanca Imperio

## Notoj 
## Bibliografio 
* Geanakoplos, Deno John (1959). Emperor Michael Palaeologus and the West, 1258–1282: A Study in Byzantine-Latin Relations. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. OCLC 1011763434.
* Chisholm, Hugh, ed. (1911). ["Michael (emperors)".](https://en.wikisource.org/wiki/1911_Encyclop%C3%A6dia_Britannica/Michael_(emperors)) Encyclopædia Britannica. 18 (11a eld.). Cambridge University Press. pp. 359–360.
* Nicol, Donald M. (1993). The Last Centuries of Byzantium, 1261–1453 (dua eld.). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-43991-6.
* Talbot, Alice-Mary (1992). "Empress Theodora Palaiologina, Wife of Michael VIII". Dumbarton Oaks Papers. Washington, D.C. 46: 295–303. JSTOR 1291662.
* Trapp, Erich; Beyer, Hans-Veit; Walther, Rainer; Sturm-Schnabl, Katja; Kislinger, Ewald; Leontiadis, Ioannis; Kaplaneres, Sokrates (1976–1996). Prosopographisches Lexikon der Palaiologenzeit. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-3003-1.
* Charanis, Peter. "The Jews in the Byzantine Empire under the First Palaeologi." Speculum, 22 (1947), 75–77.
* Harris, Jonathan, Byzantium and the Crusades (Bloomsbury, 2a eld., 2014). ISBN 978-1-78093-767-0
* Heath, Ian, Byzantine Armies, AD 1118–1461 (Osprey Publishing, 1995). ISBN 1-85532-347-8
* Oxford Dictionary of Byzantium (Oxford University Press, 1991)
* Vannier, J-F. Les premiers Paléologues (Etudes prosopographiques), 1989

Kategorio:Imperiestroj de la Bizanca Imperio
Kategorio:Registaro de la Bizanca imperio
Kategorio:Kristanaj monarkoj
Moreo

eta|dekstra|280px|Mapo de la mezepoka Peloponezo kun ties ĉefaj lokoj.
**Moreo** aŭ **Morea** () estis la nomo de duoninsulo de Peloponezo en suda Grekio dum la Mezepoko kaj la moderna epoko. La nomo estis uzita por la provinco de la Bizanca imperio konata kiel Moreja despotlando, de la Otomana Imperio kiel Morea Ejalet, kaj de la Venecia respubliko kiel mallongdaŭra Regno Morea.

Tradicie, fakuloj pensis, ke la nomo originiĝis el la vorto *morea* (μορέα), kun la signifo de moruso, nome arbo kiu, ankaŭ konata en la regiono el la antikveco, akiris valoron post la 6a jarcento, kiam morusfoli-manĝaj silkraŭpoj estis portitaj el Ĉinio al Bizanco. La brita bizancisto Steven Runciman sugestis, ke la nomo venas "el la simileco de ties formo kun tiu de morusfolio".

## Notoj 
## Bibliografio 
* Bon, Antoine (1969). La Morée franque. Recherches historiques, topographiques et archéologiques sur la principauté d’Achaïe. Paris: De Boccard.
* Fine, John Van Antwerp (1994), The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest, University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08260-5
* Crusaders as Conquerors: the Chronicle of Morea, tradukita el greka de Harold E. Lurier, Columbia University, 1964.
* M.J. Jeffreys, "The Chronicle of Morea: Priority of the Greek Version." Byzantinische Zeitschrift 68 (1975), 304-350.
* Teresa Shawcross, The Chronicle of Morea: Historiography in Crusader Greece (Oxford/New York: Oxford University Press, 2009) (Oxford Studies in Byzantium).

Kategorio:Geografio de Grekio
Kategorio:Historio de Grekio
Méounes-lès-Montrieux

''''* (jen france, okcitane *Meonas*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (, prononcata , okcitane *Provença-Aups-Còsta d'Azur''). Fine de  en la komunumo vivis . 

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
* bazaj turismaj informoj ( kaj )

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Var

eta|maldekstra|300px|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Var
Istanbula maratono

eta|Startejo de la Istanbul-Maratono de 2006.
[eta|[Bosporo-ponto dum la maratono de 2008.]]
La **Istanbula maratono** (kompleta nomo **Vodafone Istanbula Maratono**, iam "Interkontinenta Istanbula Eŭrazia Maratono" () estas internacia evento de vojkampa atletiko organizita de la metropola municipo en Istanbulo, Turkio, ĉiujare en sabato en oktobro ekde 1979. En 2012, la monato estis ŝanĝita el oktobro al novembro.

La kurado okazas sur asfalto, en ebena tereno kaj sentrafika. Ĝi estas la nura kurkonkurenco en la mondo en kiu la maratono inkludas du kontinentojn, nome Azio kaj Eŭropo, en unusola sama kurkonkurenco. La maratono ekas en la azia flanko de la urbo, mallonge antaŭ la Unua Bosporo-ponto, laŭiras la ponton havigante elstaran rigardejon al la Bosporo kaj Istanbulo, preterpasigas multajn historiajn lokojn kiel la Blua Moskeo kaj Hagia Sofia, kaj finas en la İnönü Stadiono en la eŭropa flanko. Entute, la kurkonkurenco trapasigas tri pontojn, unu super Bosporo kaj du super la Ora Korno. La kurkonkurenco ŝanĝiĝis trifoje laŭlonge de la jaroj, kaj ankaŭ la premioj ŝanĝiĝis.

Enkalkulante ĉiujn maratonojn kaj viraj kaj virinaj venkintoj estis 18-foje el Kenjo, 17 el Etiopio kaj 15 el Turkio ĝis 2019.

## Notoj 
Kategorio:Istanbulo
Kategorio:Maratonoj
Kategorio:Sporto en Turkio
Mashrou' Leila

'''Mashrou 'Leila'* (araba: مشروع ليلى trans. *Mašrūʿ Laylà'', transliterumite **Maŝru Lejla**), libana sendependa rokmuzikgrupo fondita en 2008 en la Usona Universitato en Bejruto kaj unu el la plej konataj muzikgrupoj en Mezoriento. Muzike Mashrou' Leila miksas pli tradiciajn mezorientajn elementojn kun danceblaj taktoj. Ilia muziko estas popeca kaj tradicia, universala kaj araba, milda kaj alfrontema, elektronike miksanta *indie*, rok- kaj pop-muzikojn.

En 2009, la grupanoj publikigis la unuan albumon ''Mashrou 'Leila*. En marto de la sama jaro, ili gajnis konkurson organizitan de *Radio Liban*. Ili akiris kultostatuson en Mezoriento, kaj koncertis intertempe jam en Usono kaj Eŭropa Unio. Ebla pruvo de tio estas ke foto de la grupo aperis sur la kovrilo de la unua numero de la arablingva eldono de la muzika revuo Rolling Stone. En la kanto *„Maghawir“'' temas pri genrorilataj temoj el ĉiuj vidpunktoj.

Kelkaj el la distingiloj de la grupo estas la graveco de la violono, kiuj rememorigas al armena popolmuziko, kaj la uzo de megafono en iuj kantoj, por modifi la voĉon de kantisto Hamed Sinno, malkaŝe samseksema kantisto.

## Interkulture 
Ĝis junio 2019, ĉiuj kantoj de Mashrou' Leila estis verkitaj en la araba lingvo , escepte de unu kanto 'Cavalary' kiu ankaŭ ekzistas en angla versio. Pri la uzo de la araba Hamed Sinno deklaris tiurilate jenon:

*"En postkoloniaj socioj, la lingvo, kiun oni parolas, dependas de la socia origino kaj la pasinteco de la lando, en kiu oni vivas. Elekti kanti en la araba estis konsekvenco: ni ne volis reprezenti eliton"**.*

La grupanoj venas de diversaj muzikaj fonoj kaj aŭskultas multegajn muzikĝenrojn. La muziko de Mashrou' Leila estas pruvo ke monda kulturo ne estas tipe orienta aŭ okcidenta.

En intervjuo kun Qantara ĝia gvida kantisto Hamed Sinno, kiu estas duageneracia araba usonano kiu kreskis en Libano, komentas pri la komplekseco kaj diverseco de landoj en Mezoriento kaj la kliŝoj kiuj ekzistas pri araboj kiel ekzemple la unuflankan diskurson pri araboj kiel danĝeruloj kaj la trosimpligon de la araba kulturo, io kion oni ne demandas al usona aŭ eŭropa kantgrupo.

## Diskaro 
* 2009 - *Leila*, LP
* 2011 - *El Hal Romancy*, EP
* 2013 - *Raasük*, LP
* 2015 - *Ibn El-Leil (Frato de la nokto)*, LP
* 2019 - *The Beirut School*, kompilaĵa disko

## Vidu ankaŭ 
Interkultura edukado

## Eksteraj ligiloj 
La blogo de Mashrou' Leila

Mashrou' Leila en Soundcloud

Muzikeroj el la disko *Ibn El-Leil (Frato de la nokto)*

(en) Intervjuo kun Hamed Sinno

## Referencoj 
Kategorio:Libano
Kategorio:Kantistoj laŭ lingvoj
Kategorio:Araba muziko
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 2008
Taillepied

**Taillepied** estas franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Taillepiétais*.

eta|maldekstra|300ra|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Komunumoj de Manche
Alberta Statuto

[eta|dekstra| Portreto de [Karlo Alberto de Savojo.]]
La **Alberta Statuto**, en itala *Statuto Albertino*, estis la konstitucio kiu Karlo Alberto de Savojo havigis al la Reĝlando Sardio en Italio la 4an de marto 1848. Tiu Statuto poste iĝis la konstitucio de la unuigita Itala Reĝlando kaj restis valida, kun ŝanĝoj, ĝis 1948, kvankam, *de facto*, ĝi estis ege malvalidigita post 1925, kiam la ĉefministro Benito Mussolini ekiĝis diktatoro.

La Statuto ekis per establado de Romkatolikismo kiel nura ŝtata religio. Religia libereco estis garantiita por ĉiuj ekzistantaj formoj de adorado, kongrue kun la juro. La Itala Reĝlando estis reprezenta monarkio, kun hereda krono, kongrue kun la Salfranka leĝo, kiu fakte limigis la sukcedon al nur masklaj membroj de la reĝa familio. La leĝofara povo estis plenumita kolektive de la reĝo, la Senato kaj la Ĉambro de Deputitoj. La plenuma povo estis rezervita nur por la reĝo, kiu estis deklarita "sankta kaj neatakebla."

eta|maldekstre|Proklamo de la Alberta Statuto.
La Statuto establis la ekonomiajn profitojn kaj privilegiojn de la Krono kaj de la membroj de la reĝa familio, konfirmante ankaŭ la posedrajtojn por la reĝo de siaj havaĵoj, kio inkludis reĝajn palacojn, vilaojn kaj ĝardenojn, same kiel tiun de la propraĵoj de ties servistoj. Pri tiuj havaĵoj la Statuto postulis inventarion kompilotan kaj regule ĝisdatigotan fare de la responsa Ministerio.

Dum la kronigo, la reĝo devis ĵuri antaŭ ambaŭ leĝofaraj ĉambroj kongrue kun la Statuto, dum la regento devis ĵuri fidelecon al la reĝo kaj al la Statuto.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Mack Smith, Denis (1997). Modern Italy: A Political History. Yale University Press.

## Eksteraj ligiloj 
* Teksto de la Statuto itale
*  angle
*  (notita traduko de la PDF)

Kategorio:19-a jarcento en Italio
Kategorio:Konstitucioj
Kategorio:Historio de juro en Italio
Kategorio:Eksaj reĝlandoj en Eŭropo
Kategorio:Juro en Italio
Mount Lemmon Survey

[240px|eta|[Observatorio de Monto Lemmon]]
La astronomia kampanjo ***Mount Lemmon Survey*** (aŭ **MLS** : anglaĵo por « Enketo de Monto Lemmon »), parto de la *Catalina Sky Survey*, estas serĉo pri  plenumita elde la Observatorio de Monto Lemmon en Arizono, Usono. La observadoj uzas teleskopon de 1,5 m, kiu estas nun la plej efika teleskopo en la mondo por la serĉo de apud-teraj objektoj.

Ĝia MPC kodo estas **G96**.

Tiu enketo estas la tria laŭ la nombro da malkovritaj asteroidoj kun 68 957 numerotitaj asteroidoj () el kiuj 67 713 sub la nomo *Mt. Lemmon Survey* kaj 1 244 sub la nomo *Mount Lemmon Survey*.

La projekto hazarde remalkovris la perditan kometon 206P/Barnard-Boattini, retrovita de Andrea Boattini la 7-an de oktobro 2008. Tiu kometo estis la unua malkovrita per fotografio far'de la usona astronomo Edward Emerson Barnard la 13-an de oktobro 1892 ; ĝi estis trakurinta 20 orbitojn de ties unua malkovro.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Mount Lemmon Survey

----

Kategorio:Astronomiaj kampanjoj
Kategorio:Kosmoesploroj en Usono
Albrechtice v Jizerských horách

**Albrechtice v Jizerských horách** () estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Jablonec nad Nisou. En la municipo vivas  ().

Albrechtice havas la trian plej longan ofican nomon en Ĉeĥio (sole Nová Ves u Nového Města na Moravě kaj Brandýs nad Labem-Stará Boleslav estas antaŭ ĝi).

## Historio 
La unua skriba mencio pri ĝi devenas el la jaro 1674.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Francisko
* Valbaraĵo Desná (Traŝirita valbaraĵo) sur rivero Bílá Desná

## Partoj de municipo 
* **Albrechtice v Jizerských horách**
* Mariánská Hora

## Pluaj fotoj 

Albrechtice v Jizerskych horach (3).jpg|Albrechtice v Jizerských horách
Albrechtice v Jizerskych horach (2).jpg|Albrechtice v Jizerských horách
Albrechtice v Jizerských horách, památník (3).jpg|Albrechtice v Jizerských horách


Kategorio:Municipoj en distrikto Jablonec nad Nisou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jablonec nad Nisou
Kategorio:Setlejoj en Jizera montaro
Troisgots

**Troisgots** estas malaperinta franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Trégeois*.

Ĝi nun formas parton de Condé-sur-Vire.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
*  (Condé-sur-Vire)

Kategorio:Condé-sur-Vire
Kategorio:Malaperintaj komunumoj de Manche
Andor László

**Andor László** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **László Andor** estis hungara bankisto, altlerneja instruisto.

Andor László naskiĝis la  en Szombathely, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Andor László studis juron en Scienca Universitato Péter Pázmány, poste ekonomikon en :de:Wirtschaftsuniversität Wien. Ekde 1936 li laboris en banko en Budapeŝto. Li batalis dum la 2-a mondmilito, poste li estis militkaptito. Hejmenveninta en 1947 li laboris en pluraj bankoj, en 1954 li jam estis bankestro. Inter 1961 kaj 1975 li estis gvidanto de la Hungara Nacia Banko, krome inter 1968 kaj 1975 li estis ankaŭ subministro. En 1975 li estis emeritita, ĉar li kontraŭis la grandan ŝtatan ŝuldon. Dum la emeritaj jaroj li instruis en Universitato Corvinus de Budapeŝto. Li edziĝis en 1941.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Népgazdaságunk fejlődése a felszabadulástól az ötéves terv megindulásáig* (kunaŭtoro, 1950)
* *Pénzforgalom és hitel* (kunaŭtoro, 1962)
* *Pénzforgalom és hitel. Nemzetközi pénzügyi ismeretek 4.* (kunaŭtoro, 1969)
* *A pénzügyek közelről* (1979)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bankistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Mariánská Hora

**Mariánská Hora** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Albrechtice v Jizerských horách. Ĝi troviĝas proksimume 1&nbsp;km norde de Albrechtice v Jizerských horách. Estas ĉi tie registritaj 33 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Mariánská Hora situas en katastra teritorio **Albrechtice v Jizerských horách** kun areo 24,54&nbsp;km².

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Mariánská Hora, cesta I.jpg|Vojo
Mariánská Hora, koza.jpg|Kaprino
Mariánská Hora, roubenka VII.jpg|Domo

Kategorio:Albrechtice v Jizerských horách
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jablonec nad Nisou
Kategorio:Setlejoj en Jizera montaro
Pordego Ciono

250px| thumb|Pordego Ciono
**Pordego Ciono ** (hebree: שער ציון, Ŝa'ar Zion, arabe: باب صهيون, Bab Sahjun) ankaŭ konata en la araba kiel Bab Harat al-Jahud ("Judkvartala Pordego"), aŭ Bab an-Nabi Dawud ("Pordego de Profeto David"), estas unu el ok Pordegoj de la Malnova Urbo de Jerusalemo.

## Historio 
La pordego Ciono estis konstruita en julio 1540, okcidente de la loko de la mezepoka pordego, kiu estis rekta daŭrigo de la Strato de la Judoj. Ses gardoturoj estis konstruitaj en la suda segmento de la muro, kvar el ili situantaj en la sekcio Monto Ciono.

En la dua duono de la 19-a jarcento, leprula kolonio, buĉejo kaj brutmerkato situis en la ĉirkaŭaĵo de la Pordego Ciono. Je la fino de la deknaŭa jarcento, butikoj estis konstruitaj laŭ la longo de la suda muro, kiuj estis malkonstruitaj dum la Brita Mandato.

La 13-an de majo 1948, kiam la Brita Armeo retiriĝis de Jerusalemo, majoro de la Regimento Suffolk donacis al Mordechai Weingarten la ŝlosilon de la Pordego Ciono.

En 2008, riparlaboroj estis faritaj sur la pordego, markante ĝian 468-an naskiĝtagon.

## Referencoj 
Kategorio:Pordegoj en Jerusalemo
Alexandra Daddario

**Alexandra Anna DADDARIO** naskiĝis  estas usona aktorino kaj fotomodelo. Ŝi estas konata pro siaj roloj de Annabeth Chase en la filmaj serioj Percy Jackson kaj la Olimpanoj, Blake Gaines en San Andreas kaj Summer Quinn en *Baywatch*.

Ŝi ankaŭ rolis en televidaj serioj kiel *White Collar*, ''It's Always Sunny in Philadelphia*, *True Detective* kaj *American Horror Story''.

## Filmaro 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Naskiĝintoj en Usono
Kategorio:Usonaj aktoroj
Kategorio:Usonaj televidaktoroj
Kategorio:Usonaj infanaj aktoroj
Kategorio:Usonaj voĉaktoroj
Instituto por Palestinaj Studoj

La **Instituto por Palestinaj Studoj** (IPS) estas la plej malnova sendependa neprofitocela publika servo-esplorinstituto en la araba mondo. Ĝi estis establita kaj formita en Bejruto, Libano, en 1963 kaj de tiam servis kiel modelo por aliaj tiaj institutoj en la regiono. Ĝi estas la sola instituto en la mondo, kiu okupiĝas nur pri analizado kaj dokumentado de palestinaj aferoj kaj la araba-israela konflikto. Ĝi ankaŭ eldonas sciencajn ĵurnalojn kaj eldonis pli ol 600 librojn, monografiojn kaj dokumentajn kolektojn en la angla, araba kaj franca, same kiel ĝiaj famaj trimonataj akademiaj ĵurnaloj: Journal of Palestine Studies, Jerusalem Quarterly, kaj Majallat al-Dirasat al-Filistiniyyah. La Biblioteko de IPS en Bejruto estas la plej granda en la araba mondo specialiĝanta pri palestinaj aferoj, la araba-israela konflikto kaj judismo.

Ĝin gvidas estraro de kuratoraroj konsistanta el ĉirkaŭ kvardek erudiciuloj, komercistoj kaj publikaj personoj reprezentantaj preskaŭ ĉiujn arabajn landojn. La Instituto nuntempe ĵavas siajn oficejojn en Bejruto, Parizo, Vaŝingtono kaj Ramalaho.

## Referencoj 
Kategorio:Mezorientaj studoj
Kategorio:Palestinaj organizaĵoj
Unua koncilio de Dvin

La **Unua koncilio de Dvin** (armene: Դվինի առաջին ժողով, Dvini araĝin ĵogov aŭ Դվինի Ա ժողով, Dvini A ĵogov) estis eklezia koncilio okazinta en 506 en la urbo Dvin (tiam en sasanida Armenio). Ĝi kunvenis por diskuti la Henotikon, kristologian dokumenton eldonitan de la bizanca imperiestro Zenono kun la celo solvi teologiajn disputojn ekestintajn de la Koncilio de Kalcedonio.

La Koncilio estis kunvokita de la Katolikoso de la Armena Apostola Eklezio Babken la 1-a Umceci. Krom la armenoj, ĉeestis delegitoj de la kartvela kaj albana eklezioj. Laŭ la Epistola Libro, 20 episkopoj, 14 laikoj kaj multaj naĥararoj (princoj) ĉeestis la koncilion.

La Armena Eklezio ne akceptis la konkludojn de la Koncilio de Kalcedonio, kiu difinis, ke Kristo estas "agnoskita en du naturoj", tiel kondamnante monofizismon (kvankam ne la miafizitismo de Cirilo de Aleksandrio), kiu insistis pri la unuiĝo de homa kaj dia naturoj en Kristo. Miafiziismo estis la doktrino de la Armena Eklezio inter aliaj. La Henotiko, la provo de akordigo de imperiestro Zenono, estis publikigita en 482. Ĝi memorigis episkopojn pri la kondamno de nestoriana doktrino, kiu emfazis la homan naturon de Kristo, kaj ne menciis la kalcedonan diofizitan kredon. La Unua koncilio de Dvin povis tiel akcepti la Henotikon kaj teni malferman eblon de akordigo kun la Patriarkejo de Konstantinopolo restante konstanta en sia kristologia doktrino.

La koncilio ĉesis formale malakcepti la Kalcedonan Difinon de la duobla naturo de Kristo. Tia paŝo, kiu formaligis la armenan rompon kun la romia eklezio, ne okazus ĝis la Dua koncilio de Dvin, en 554/555. Laŭ Karekin Sarkissian, en la unua koncilio de Dvin estas "la unua oficiala kaj formala malakcepto de la Koncilio de Kalcedonio fare de la Armena Eklezio".

La Agoj de la Koncilio estis malkovritaj de Karapet Ter Mkrtchian kaj publikigitaj de li en 1901.

## Referencoj 
Kategorio:Koncilioj
Kategorio:Armena Apostola Eklezio
(111113) 2001 VK85

**(111113) 2001 VK85** estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

Ĝi estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro», tie estas, ke ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
The Jerusalem Post

***The Jerusalem Post*** estas centrisma gazeto bazita en Jerusalemo, fondita en 1932 dum la Brita Mandato de Palestino de Gershon Agron kiel *The Palestine Post*. En 1950, ĝi ŝanĝis sian nomon al *The Jerusalem Post*. En 2004, la gazeto estis aĉetita de Mirkaei Tikŝoret, diversa israela amaskomunikila firmao regita de investanto Eli Azur. En aprilo 2014, Azur akiris la ĵurnalon Maariv. La gazeto estas publikigita en la angla kaj antaŭe ankaŭ eldonis francan version.

Antaŭe rigardita kiel maldekstrema, la gazeto spertis rimarkindan ŝanĝon dekstren fine de la 1980-aj jaroj. De 2011, redaktisto Steve Linde konfesis doni ekvilibran priraportadon de la novaĵoj kune kun vidpunktoj de la tuta politika spektro. En April 2016, Linde retiriĝis kiel ĉefredaktisto kaj estis anstataŭigita per Jaakov Katz, iama armea raportisto por la gazeto kiu antaŭe funkciis kiel konsilisto de Ekonomio kaj Ministro de Diasporaj Aferoj Naftali Bennett.

La gazeto konfesas esti en la israela centro kun sia redakcia linio kritikanta politikan koruptadon, subtenanta la disiĝon de religio kaj ŝtato en Israelo kaj kontraŭ unuflankaj cedoj al la palestinanoj. Ĝi ankaŭ estas forta propagandanto de pli granda investo fare de la ŝtato Israelo en la juda mondo kaj edukaj programoj por la Diasporo.

## Referencoj 
Kategorio:Gazetoj en Israelo
Kategorio:Jerusalemo
Preĝejo Sankta Toros

La **Preĝejo Sankta Toros ** () estas religia konstruaĵo de la Armena Apostola Eklezio en la Armena kvartalo de la Malnova Urbo de Jerusalemo. Ĝi situas apud la Katedralo de Jakobo. Pli ol 4.000 antikvaj manuskriptoj estas konservitaj de la armenoj en ĉi tiu preĝejo .

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj preĝejoj en Israelo
Kategorio:Preĝejoj en Jerusalemo
Preĝejo Sanktaj Ĉefanĝeloj

eta|250ra
La **Preĝejo Sanktaj Ĉefanĝeloj** (, transliterumita kiel Srboc Hreŝtakapetac jekegeci) ankaŭ konata kiel Deir Al-Zeitoun, estas armena preĝejo en la Armena kvartalo de la Malnova Urbo de Jerusalemo. Situanta sur la sudorienta rando de la armena kvartalo, ĝi estis fondita en la 12a jarcento. Laŭ tradicio ĉi tiu loko estis la domo de ĉefpastro Anas. Unu el la altaroj, laŭ tradicio, markas la lokon de la malliberejo de Kristo .

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj preĝejoj en Israelo
György Lázár (urbestro)

**György Lázár** [djordj lAzAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Lázár György János Lajos** estis hungara advokato, prokuroro, urbestro, parlamenta deputito, fondinto de Societo Dugonics en 1892.

György Lázár naskiĝis la  en Szeged, li mortis la  en Szeged.

## Biografio 
György Lázár maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1869, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1874, advokatan diplomon post 2 jaroj. Hejmenveninta li estis advokato. Dum la Inundo de Tiso (1879) li gvidis savojn de homoj per boatoj. En 1883 li iĝis ĉefprokuroro, en 1891 vicurbestro. En 1898 li estis elektita parlamentano, en 1904 urbestro. Li ricevis la titolon reĝa konsilisto. Li edziĝis en 1879, poste 3 gefiloj naskiĝis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Emlékirat a szegedi egyetem ügyében* (1894)
* *Ünnepi beszéd, melyet az 1848. évi törvények szentesítésének évfordulóján...* (1898)
* *Visszaemlékezés a nagy árvíz napjaira* (1909, libro)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj prokuroroj
Kategorio:Hungaraj urbestroj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Football Club de Nantes

{
"type": "FeatureCollection", "features": [
 { "type": "Feature", "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [-1.525375, 47.255631] },
"properties": { "title": "Stadiono de la Beaujoire", "marker-color": "FFEC00", "marker-symbol": "soccer", "marker-size":"medium", "description": "150px"} },
 { "type": "Feature", "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [-1.542755, 47.261285] },
"properties": { "title": "Sporta centro José-Arribas, Sporta centro de la Jonelière", "marker-color": "00A657", "marker-symbol": "building","marker-size":"medium", } }
]
}
La **Futbala Klubo de Nanto** (france **Football Club de Nantes**, mallongigita **FC Nantes** aŭ **FCN**) estas franca klubo de futbalo, fondita en Nanto en 1943 fare de Marcel Saupin kaj bazita en "La Jonelière" sur la komunumo La Chapelle-sur-Erdre, nord-oriente de la nanta aglomeraĵo. Deveninta de la fandado de malsamaj nantaj kluboj en la celo integri la eliton de la franca futbalo, la FCN havas ok titolojn de ĉampiono de Francio kaj tri pokalojn de Francio, kio estas unu el la plej belaj premiolistoj de la franca futbalo.

## Premiolisto 
### Premiolisto kaj statistikoj 
La premiolisto de la Futbalo Klubo de Nanto estas la tria de Francio en nombro de titoloj de ĉampiono de Francio (8), malantaŭ AS Saint-Étienne kun 10 titoloj kaj Olympique de Marseille kun 9 titoloj, egalrange kun AS Monaco kaj Paris-Saint-Germain, kaj antaŭ Olympique Lyonnais, kiu havas sep titolojn. Aldonindas tri pokaloj de Francio, por kvin finaloj malvenkitaj. Al Nanto mankis la *duopo* pokalo-ĉampionado trifoje, malvenkinte la finalojn de 1966, 1973 kaj 1983. La FCN ankaŭ venkis en la Pokalo de la Ligo en 1965, kaj en tri trofekonkursoj aŭ trofeoj de la Ĉampionoj.

## Koloroj kaj vestaroj 
La koloroj de la klubo estas ekde ĉiam la flava kaj la verda kiuj estas la koloroj de la kazako kiun surmetis la ĵokeoj de la ĉevalejo de kurĉevaloj (unu el tiuj preskaŭ ĉiam venkis kaj ĝi nomiĝis "Ali Pacha") posedita de unu el la fondintoj de la klubo, Jean Le Guillou. Ĉi tiu konvinkis liajn amikojn ke la flava kaj la verda estus garantiaĵo de sukceso por la estonteco de la nova klubo.

Tiuj koloroj donis al la nantaj ludantoj la kromnomon de « kanarioj », kiu venas de Norwich City, klubo kun la samaj koloroj, de kiu la kanario estas la emblemo ekde la komenco de la  por kialoj ligitaj al la historio de la urbo. Pluraj teamoj uzante samajn aŭ proksimajn kolorojn ankaŭ uzas tiun kromnomon, kiel JS Kabylie aŭ la turkoj de Fenerbahçe.

## Gravaj homoj de la klubo 
### Historio de la prezidantoj 
|

|}

### Historio de la trejnistoj 
|

|

|

|}

### Gravaj ludantoj 
## Notoj 
Kategorio:Francaj futbalteamoj
Kategorio:Nanto
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1943
Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj por Kunordigo de Homaj Aferoj

La **Oficejo de Unuiĝintaj Nacioj por Kunordigo de Homaj Aferoj** (OUNKHA, angla mallongigo OCHA) estas organo de Unuiĝintaj Nacioj (UN) fondita en decembro 1991 de la Ĝenerala Asembleo por fortigi la internacian respondon al kompleksaj krizoj kaj naturaj katastrofoj. Ĝi estas la posteulo de la Oficejo de Kunordiganto de Unuiĝintaj Nacioj por Katastrohelpo.

La Departemento pri Homaj Aferoj estis establita tuj poste de la Ĝenerala Sekretario, sed en 1998 estis kunfandita, kiu fariĝis la ĉefa fokuso de UN pri gravaj katastrofoj. La mandato de OUNKHA poste plilarĝiĝis por inkluzivi kunordigan humanecan helpon, politikan disvolvon kaj humanecan pledadon. Ĝiaj agadoj inkluzivas organizadon kaj kontroladon de humaneca financado, reklamado, decidado de politikoj kaj interŝanĝo de informoj por faciligi rapidrespondajn teamojn por krizhelpo.

OUNKHA estas gvidata de la Ĝenerala Sub-Sekretario pri Humanecaj Aferoj kaj Kunordiga Krizhelpa Kunordiganto, nomumita por kvinjara oficperiodo. Ekde la jaro 2021, la rolo estis plenumita de Martin Griffiths el Britio. Lia antaŭulo ekde 2017 estis Mark Lowcock, same el Britio.

La oficejo interalie organizis la Mondan Homaran Pintkunvenon 2016 en Istanbulo, Turkio. Ĝi estas konstanta observanto en la Disvolva Grupo de Unuiĝintaj Nacioj.

## Vidu ankaŭ 
* Unuiĝintaj Nacioj

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝaro

## Referencoj 
Kategorio:Humanecaj organizaĵoj
Kategorio:Unuiĝintaj Nacioj
Grotefend

**Grotefend** familinomas al jenaj uloj: 

* August Grotefend (1798–1836), filologo 
* Georg August Grotefend (1832–1903), verkisto kaj juristo 
* Georg Friedrich Grotefend (1775–1853), lingvisto kaj pedagogo 
* Hermann Grotefend (1845–1931), arkivisto kaj kronologifakulo 
* Johann Gregor Grotefend (1766–1837), teologo 
* Karl Ludwig Grotefend (1807–1874), historiisto kaj numismatikisto 
* Otto Grotefend (1873–1945), historiisto kaj arkivisto 
* Wilhelm Grotefend (1857–1901), historiisto, filologo kaj bibliotekisto
Hermann Grotefend

**Hermann GROTEFEND** (naskiĝinta la  en Hanovro, mortinta la  en Schwerin) estis germana historiesploristo.

## Vivo 
La filo de Karl Ludwig Grotefend studis unue en Göttingen medicinon, poste historion ĉe Waitz kaj okupiĝis ĉe Jaffé en Berlino antaŭ ĉio pri kronologiaj problemoj, paleografio kaj diplomatikon. Poste li ekdeĵoris en la Ŝtata arĥivo de Vroclavo iĝonte en 1874 arĥivisto en Aurich kaj en 1876 Urba arĥivisto de Frankfurto ĉe Majno. En oktobro 1887 li obeis al voko je ĉefeco de la Grandduka sekreta kaj precipa arĥivo je Schwerin.

Lia majstroverko estas la manlibro »Handbuch der historischen Chronologie des deutschen Mittelalters und der Neuzeit« (Hannover 1872), kiu aperis sub pligrandigita formo kiel »Zeitrechnung des deutschen Mittelalters und der Neuzeit« ((Hannover 1891–98, 2 volumoj); ĝin akompanis pli eta/praktika verko »Taschenbuch der Zeitrechnung« ((Hannover 1898). Grotefend ekster tio skribis: »über Sphragistik« (dua eldono, Vroclavo 1875); »Stammtafeln der schlesischen Fürsten bis zum Jahre 1740« (2-a eldono, 1889); »Christian Egenolff« (Frankfurto 1881); »Urkundenbuch der Familie von Heimbruch« (Frankfurto 1882–86); »Verzeichnis von Abhandlungen zur Geschichte Frankfurts« (Frankfurto 1885); »Inventar des Frankfurter Stadtarchivs« (unua parto, Frankfurto 1888). Li ankaŭ eldonis »Quellen zur Frankfurter Geschichte« (Frankfurto 1884–88) kaj ĉefredaktis la jarlibron »Jahrbuch des Vereins für Mecklenburgische Geschichte« kaj »Mecklenburgische Urkundenbuch«.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, vol 8. Leipzig 1907, p. 430 (interrete ĉi tie)

Kategorio:Germanaj historiistoj
Kategorio:Arkivistoj
Kategorio:Paleografio
Konstitucianta Asembleo de la Itala Respubliko

[eta|[Francesco Saverio Nitti, Ivanoe Bonomi kaj Vittorio Emanuele Orlando, 1946.]]
La **Konstitucianta Asembleo de la Itala Respubliko** (en itala: *Asamblea Costituente della Repubblica Italiana*) estis parlamenta ĉambro kiu ekzistis en Italio el la 25a de junio 1946 ĝis la 31a de januaro 1948. Ĝi havis la taskon redakti konstitucion por la Itala Respubliko, kiu estis anstataŭanta la Italan Reĝlandon post la itala enlanda milito.

La 2an de junio 1946 okazis balotado en Italio, la unua el 1924. Rajtis voĉdoni ĉiuj viroj kaj (por la unua fojo) ĉiuj virinoj, pli aĝaj ol 21 jaroj. La voĉdonantoj ricevis balotilon por la elekto inter Respubliko kaj Monarkio, kaj unu por la elekto de la deputitoj de la nova Konstitucianta Asembleo; tiu havos la taskon redakti novan konstitucian kadron, laŭ tio establita per dekreto de la 16a de marto 1946.

[upright=1.2|dekstre|eta|Subskribo de la [Konstitucio de la Itala Respubliko la 27an de decembro 1947.]]
La referendumo de la 2-a de junio rezultis en venko de la ŝanĝo al Respubliko per 12.7 milionoj de voĉdonoj, kontraŭ 10.7 milionoj poraj al pluigo de monarkio. Umberto la 2-a, la lasta reĝo de la lando, foriris el Italio la 13an de junio 1946. La 18an de junio 1946, la tribunalo *Corte di Cassazione* proklamis oficiale la venkon de la Respubliko.

Prezidantoj de la Asembleo estis unue la socialisto Giuseppe Saragat kaj poste la komunisto Umberto Terracini.

Post la morto de Emilio Colombo la 24-a de junio 2013 estante 93-jaraĝa, ne restis survivantaj membroj de tiu Asembleo. Teresa Mattei, la lasta virino survivinta de la Asembleo, mortis la 12an de marto 2013 estante 92-jaraĝa.

## Bibliografio 
* Enzo Cheli (a cura di), La fondazione della Repubblica: dalla Costituzione provvisoria all'Assemblea Costituente, Il Mulino, Bologna, 1979.
* Ugo De Siervo (a cura di), Verso la nuova Costituzione, Il Mulino, Bologna, 1980.

Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Konstitucia juro
Kategorio:Registaro de Italio
Kategorio:Politiko de Italio
Legazpio (Albajo)

**Legazpio** - , bikole: *Syudad kan Legazpi* - estas unuaklasa, universitata, komponenta urbego, ankaŭ diocezo en Filipinoj, en Luzono, en Bikola Regiono, en provinco Albajo, kie ĝi estas ĉefurbo de Albajo. La loknomo Legazpi ricevis la nomon de Miguel López de Legazpi, la eŭska hispana konkistadoro, kiu oficiale aneksis Filipinojn al la Hispana Imperio en 1565.  
eta|maldekstre|

## Geografio 
Legazpio situas en suda duoninsulo de Luzono sur ebenaĵo kaj montetoj laŭ golfo https://www.google.com/maps/d/viewer?mid=1yNkuiTNDXgwrBmoQIdpifBRd5pk&ll=13.120947088759845%2C123.77317425000001&z=10. Lucena (Filipinoj) troviĝas 247, Kezonurbo 338, ĉefurbo Manilo 340 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/. Ankaŭ la Monto Majono (vulkano) situas apud Legazpi. 
eta|
eta|
## Historio 
La areo, kiu nun estas Albajo, havis floran civilizon antaŭ ol la hispanoj alvenis. La hispanaj esploristoj trovis dense loĝitajn setlejojn kun abundo da oro kaj provizaĵoj. La loĝantoj kultivis rizojn, faris belajn orajn juvelaĵojn kaj posedis silkojn el Ĉinio. La loko estis origine fiŝkaptista haveno nomita Savangan ĉe la mangrovaj marĉoj. En 1569 alvenis la unuaj hispanoj, alia grupo trovis la golfon en 1573. Fondo de Legazpio okazis en 1616, jam kiel administracia centro fare de misiistoj. Franciskanoj kristanigis la indiĝenojn en 1587, la loko ricevis paroĥan rangon. En 1814 la najbara vulkano erupciis. La loknomo fariĝis Legazpi en 1856, estis deklarita urbo unuafoje en 1892. Usonaj trupoj en 1900 okupis Legazpi spite la bravan reziston. La usonanoj nuligis la statuson de urbo kaj dividis 2 apartajn komunumojn. Inter 1941-1945 dominado de japanoj okazis, poste finfine en 1959 Legazpio denove urbiĝis kaj en 1972 iĝis provinca ĉefurbo. Legazpi en 1981 atingis la internacian klasifikadon grandurbo.

## Ekonomio 
Legazpio estas centro de la regiono pri turismo, edukado, komerco kaj transporto. La ĉirkaŭaj grundoj estas taŭgaj por kultivado de rizoj.

## Trafiko 
Legazpio estas alireblaj voje, fervoje (tie estas la suda finstacio), flughavene, ŝipe.

## Religio kaj eduko 
La katolika religio estas la plej ĝenerala en Legazpio, sed ekzistas ankaŭ sektoj, ortodoksismo, protestantismo, eĉ Islamo. La urbo estas eklezia sidejo de diocezo de Legazpi. Ankaŭ universitato funkcias ĉi tie.

## Klimato 
La klimato de Legazpio estas klasifikita kiel tropika pluvarbara klimato kun abunda pluvokvanto tutjare. Jare pluvas po 3432&nbsp;mm, en ĉiuj monatoj pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas , ĝi varias inter 24-. Ne estas gravaj diferencoj inter la monatoj.
eta|
eta|
## Vidindaĵoj 
* katedralo kaj aliaj preĝejoj
* monumento

## Ĝemelurboj 
*  Ĉoŝi, Japanio
*  Hengjang, Ĉinio
*  Beaumont (Teksaso), Usono

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de la Filipinoj
Milia panico

[thumb|*Panicum miliaceum* - [Muzeo de Tuluzo]]

**Milio** aŭ **milia panico** (*Panicum miliaceum*) aŭ **mileo** estas unujara herbo el poacoj de la genro Panico, kun panikle aranĝitaj unufloraj spiketoj, en kiuj evoluas tre malmola brilglata grajno. Ĝi estas malnova grenplanto, ankoraŭ kulturata en Sud-Eŭropo kaj Azio (jam ekde la ŝtonepoko). La grajnoj uzatas por fari panon, kaĉon kaj servas kiel furaĝo por hejmaj birdoj; bazmaterialo por la industrio (sukero, alkoholo, amelo).

## Nomo 
Striktasence, la nomo *milio* estas uzata por nomi milian panicon, sed la netaksonomia termino *milio* havas vastan sencon kaj inkluzivas plurajn plantojn el la familio Poacoj.

## Origino 
Milia panico originas el Ĉinio, varmoŝatanta, ne pretendema je agrotipoj. Ĝi havas kurtan kultivperiodon, tiel uzatas ne nur kiel ĉefplanto, sed postplanto. Ĝi altas 80–120&nbsp;cm, la larĝaj folioj longas 20–25&nbsp;cm. La spiketojn kovras 3 glumoj. La senarista infloresko longas 10–25&nbsp;cm, estas panikla. Ĝi estas mem- aŭ fremdpolenada.

## Esploroj 
Esploroj cele plibonigi ĝian produktivecon estas plenumitaj de la Internacia instituto de esploroj pri agrikulturaj produktaĵoj en duonsekaj klimatoj (ICRISAT laŭ ties angla siglo) en Andhra Pradesh, Barato.

## Notoj 
## Referencoj 
Kategorio:Cerealoj
Kategorio:Palearktisa flaŭro
Beetsterzwaag

**Beetsterzwaag** (frise: *Beetstersweach*) estas vilaĝo en la nederlanda provinco Frislando. La vilaĝo situas 4&nbsp;km sude de Drachten kaj apartenas al la municipo Opsterland (frise: *Opsterlân*). Tiu havas proksimume 29&nbsp;743
loĝantojn en 2020.

## Interesaj konstruaĵoj 

Hoofdstraat80 Beetsterzwaag.jpg|Lycklamahuis en la ĉefstrato (hoofdstraat)
Beetsterweg2 Beetsterzwaag.jpg|Fockensstate
Hoofdstraat3 Beetsterzwaag.jpg|Lyndensteyn
Harinxmastate Beetsterzwaag.jpg|Harinxmastate
Lauswolt Beetsterzwaag.jpg|Hotelo Lauswolt
Overzicht van de uitbouw aan de achtergevel met rieten kap, tijdens werkzaamheden - Beetsterzwaag - 20411101 - RCE.jpg|Domo "De Zandhoeve" kun kantegmento

## Loĝintoj 
* Rutger Hauer, aktoro (1944-2019)
* J. Slauerhoff, poeto, romanverkisto (majo-julio 1929)

## Eksteraj ligiloj 
* Beetsterzwaag

Kategorio:Opsterland
Kategorio:Vilaĝoj de Nederlando
Juda Virtuala Biblioteko

La **Juda Virtuala Biblioteko**  estas reta enciklopedio publikigita de la neprofitocela organizo Uson-Israela Kooperativa Entrepreno de la usona eksterlanda politiko kaj analizisto Mitchell Bard. Ĝi estas retejo, kiu traktas temojn pri rilatoj inter Israelo kaj Usono, juda historio, Israelo, la holokaŭsto, antisemitismo kaj judismo.

La retejo enhavas la libron Mitoj kaj Faktoj. La libro estis origine verkita de Leonard Davis kaj eldonita en 1964. Postaj eldonoj de la libro estis verkitaj de Bard, kiu priskribas ĝin kiel "la biblion de la por-israela aktivulo".

La JVB ankaŭ inkluzivas la retejon stopbds.com, kiu celas kontraŭbatali la movadon Bojkoto, Malinvesto kaj Sankciumoj. 

## Referencoj 
Kategorio:Juda literaturo
Naskiĝo de la Itala Respubliko

eta|270px|Rezultado de la referendumo laŭ regionoj. Ju pli bluaj, des pli respublikemaj; ju pli rozkoloraj, des pli monarkiemaj.
La **Itala Respubliko** naskiĝis la 2an de junio 1946 kiel rezulto de referendumo okazigita por determini la institucian formon de la ŝtato post la fino de la Dua Mondmilito. La oficiala proklamo okazis la 18an de junio.

Tiu estis grava ŝanĝo en la nuntempa historio de Italio, post la periodo de la itala faŝismo kaj la partopreno en la milito, kiu okazis en tre tensia etoso. Ĝi estis konsiderata paca revolucio, kiu rezultis en formon de ŝtato ne tre diferenca de tiu aktuala.

Italio estis ĝis tiam monarkio de la Dinastio de Savojo, kies estro havis la titolon de Reĝo de Italio. Post la Dua Mondmilito, la lando iĝis respubliko, kiel rezulto de la institucia referendumo. La 2an de junio 1946, krom decidi inter pluteni la monarkion kaj establi respublikon, la italoj (inklude virinojn, por la unua fojo) elektis ankaŭ la membrojn de Konstitucifara Asembleo, kiu celis la faradon de nova Konstitucio.
[upright=1.2|maldekstre|eta|Subskribo de la [Konstitucio de la Itala Respubliko la 27an de decembro 1947.]]

La Konstitucianta Asembleo de la Itala Respubliko havis la taskon redakti konstitucion por la nova Itala Respubliko. Ĝis tiam, Italio estis regata per la nomita Alberta Statuto, kiu estis fakte pra-konstitucio havigita de la reĝo de Sardio, nome Karlo Alberto de Savojo, en 1848. Tiu statuto estis establante limigitan konstitucian monarkion, kiu atingis la nuran ielan funkciadon de parlamentismo en la tiama Italio (1849-1860). Post la atingo de la itala unuigo ĉirkaŭ la Dinastio de Savojo, ties statuto estis aplikita al la tuto de la nova unuigita ŝtato. Tamen, tio ne malhelpis la establadon de la faŝisma diktaturo de Mussolini, en la 1920-aj jaroj.

La nasko de la Respubliko estis akompanata de polemiko pri la regulareco de la referendumo kiu rezultis en respubliko.

## Bibliografio 
* Enzo Cheli (a cura di), La fondazione della Repubblica: dalla Costituzione provvisoria all'Assemblea Costituente, Il Mulino, Bologna, 1979.
* Ugo De Siervo (a cura di), Verso la nuova Costituzione, Il Mulino, Bologna, 1980.

Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Konstitucia juro
Kategorio:Registaro de Italio
Kategorio:Politiko de Italio