open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eta Budho

***Eta Budho*** () estas drama filmo de 1993, reĝisorita de Bernardo Bertolucci, scenarita de Rudy Wurlitzer kaj Mark Peploe kaj produktita de Jeremy Thomas, kiu estas kutima kunlaboranto de Bertolucci. La filmo estas internacia kunproduktado de Italio, Francio kaj Britio. La filmo ĉefrolas Chris Isaak, Bridget Fonda kaj Keanu Reeves kiel Princo Siddhartha (la Budho antaŭ ol lia klerismo).

## Intrigo 
Grupo de tibetaj budhismaj monaĥoj de monaĥejo en Butano (Rinpung Dzong), kiuj estas gvidataj de Lamao Norbu, kune serĉas la reenkarniĝon de la granda budhana instruisto Lamao Dorje. laŭ onidiroj, Ili trovas knabon nomitan Jesse Conrad en Seatlo, Usono, kaj kredas ke li estas la reenkarniĝo kiun ili serĉas. Kvankam Jesse estas tre interesita pri la monaĥoj kaj ilia vivmaniero, liaj gepatroj, Dean kaj Lisa, estas malpli feliĉaj kun la vizito. Kiam Norbu sciigas ke li volas preni Jesse al Butano por testo por determini ĉu li estas vere la persono kiun ili serĉas, ili eĉ iĝas malamikaj direkte al la monaĥoj. Tamen, Dean ŝanĝas opinion kiam kolego kaj proksima amiko de li kiu faris sinmortigon, transigas al li, kaj tiu sperto igas Dean ekkompreni ke ekzistas pli gravaj aferoj en vivo ol laboro kaj mono. Li donas permeson kondiĉe ke li povas akompani ilin al Butano. Dum la vojaĝo al Butano, la grupo faras halton en Nepalo. Du pliaj infanoj estas trovitaj tie kiuj povas esti la reenkarniĝo de Dorje: Raju kaj Gita.

Survoje, Norbu rakontas al la tri infanoj la vivrakonton de la juna Gautama Budho. La spektanto vidas tiun rakonton kiel speco de dua filmo ene de la ĉeffilmo. En la rakonto, hindua princo nomita Siddhartha komencas atingi sian celon. Li estas kontraŭbatalita fare de la demono Marao, kiu provas delogi Budhon sendante siajn belajn filinojn post li. Kiam tio malsukcesas, li provas malhelpi Budhon per timigado, minacoj kaj eĉ armeo de monstroj. Finfine, Budho venkas ĉi tiun armeon nur per sia pacienco kaj toleremo.

Post kiam en Butano, la testo estas okazigita. Montriĝas, ke ĉiuj tri infanoj estas reenkarniĝoj de Dorje. Ĉiu el ili enhavas malsaman manifestiĝon de li: Raju estas lia korpo, Gita lia voĉo kaj Jesse lia menso.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1993
Kategorio:Fikciaj budhismaj monaĥoj
Kategorio:Usonaj dramaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Reenkarniĝo en fikcio
Jorge Algora

**Jorge ALGORA** (Madrido, 27a de januaro 1963) estas hispana kinreĝisoro.

Li studis muzikon kaj teatron. Ekde 1984​, li laboris kiel reĝisoro kaj realigisto de filmoj, dokumentaj filmoj, televidaj programoj kaj reklamado. Dekomence en Madrido kaj poste en Galegio el 1986. Li estis direktoro kaj realigisto de “Adivina Producciones”, produktora  entrepreno de kino, televido kaj reklamado, direktoro kaj realigisto de “CAI Producciones” (1987-94), realigisto de "Vídeo Trama" (1986-87), scenaristo kaj realigisto de la "Centro de Ayudas a la Enseñanza con Medios Audiovisuales"(CAE/MAV) de Madrido (1984-85).

Li estis aktoro de teatro en “Los bajos fondos” de Maksimo Gorki, reĝisorita de Ángel Gutiérrez en 1983; kaj en “Los cuernos de don Friolera" de Ramón María del Valle-Inclán, reĝisorita de Pepe Struch en 1984.  

Li ricevis plurajn premiojn laŭlonge de sia kariero.

* 

Kategorio:Hispanaj reĝisoroj
Mediterraneo

***Mediterraneo*** estas itala milita komedi-drama filmo de 1991 reĝisorita de Gabriele Salvatores kaj scenarita de Enzo Monteleone. La intrigo okazas dum la Dua Mondmilito kaj koncernas grupon de italaj soldatoj kiuj estis ellasitaj sur greka insulo en la Egea Maro kaj. La filmo gajnis la Akademian Premion por Plej Bona Fremdlingva Filmo en 1992 .

La filmo estis filmita sur la greka insulo Kastellorizo ​​​​en la Dodekanesa insularo, la plej orienta el la insuloj, tuj sude de la marbordo de Turkio.

## Intrigo 
[left|eta|280x280ra|La haveno de [Kastellorizo, kie la filmo estis filmita.]]
En 1941, jaron post kiam Italio aliĝis al Nacisocialisma Germanio en la Dua Mondmilito, grupeto de malsukcesaj italaj soldatoj estis sendita al malgranda greka insulo en la Egea Maro por kvar monatoj da gardodeĵoro. La soldatoj inkluzivis art -amantan leŭtenanton, malmolan serĝenton, farmiston sekvitan fare de lia kara azeno Silvana, kaj aliajn miskapabulojn. Ili ne estis bonaj soldatoj, sed sekcio de ordinaraj, sendependaj viroj.

La soldatoj atendis atakon de ekstere kaj sur la insulo, kaj prenis ĉiun formon de preparo. Ili trovis urbeton sen loĝantaro. Ili vidis bombadon ĉe la horizonto kaj ekkomprenis ke la ŝipo sendita por preni ilin estis atakita. Tiam la loĝantaro mistere reaperas en la vilaĝo. La vilaĝanoj diras, ke ili kaŝiĝis, ĉar la germanoj kaptis ĉiujn virojn. Ili tiam decidis akordigi sin kun la italoj. Ne bezonis longe, por ke ĉies pli amika naturo aperos. La italaj soldatoj estis absorbitaj en la vivo, varmo kaj pejzaĝo de la idilia insulo.

La loka grek-ortodoksa pastro petas la leŭtenanton, kiu estas amatora pentristo, reestigi la murpentraĵojn ene de la loka preĝejo. Du soldatoj, kiuj estas fratoj, amikiĝas kun bela juna virino, kiu paŝtas ŝafojn. La serĝento komenciĝas per popoldanco kaj la plej timema kaj plej modesta el la soldatoj enamiĝas tutkape al la ununura kaj trolaborita prostituitino de la insulo, Vassilissa.

Direkte al la fino de la filmo, tri el la soldatoj estas reunuigitaj kiel maljunuloj .

## Rolantaro 
* Diego Abatantuono kiel "Serĝento Nicola Lo Russo"
* Claudio Bigagli kiel "Leŭtenanto Raffaele Montini"
* Giuseppe Cederna kiel "Privato Antonio Farina"
* Claudio Bisio kiel "Privato Corrado Noventa"
* Luigi Alberti kiel "Privato Eliseo Strazzabosco"
* Ugo Conti kiel "Privato Luciano Colasanti"
* Memo Dini kiel "Privato Libero Munaron"
* Vasco Mirandola kiel "Privato Felice Munaron"
* Vana Barba kiel "Vasilisa"

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* *Mediterraneo* ĉe Varia Disdonado

Kategorio:Insuloj en filmoj
Kategorio:Mediteraneo en filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1991
Kategorio:Turklingvaj filmoj
Kategorio:Italalingvaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri la Dua Mondmilito
Kategorio:Italaj filmoj
Gracia Querejeta

**Gracia QUEREJETA Marín** [KEREĥeTA] (Madrido, 13a de aŭgusto 1962) estas hispana kinreĝisorino.

Ŝi estas filino de la produktoro Elías Querejeta, kiu montris al ŝi la vojon al la kinetoso. Ŝi studis historion en la Komplutensa Universitato de Madrido.

En 1992 ŝi reĝisoris sian unuan filmon *Una estación de paso*, premio speciala de la Ĵurio en la Seminci de Valadolido. Sekvis *El último viaje de Robert Rylands* kaj *Cuando vuelvas a mi lado* (Kiam vi revenos ĉe min), filmo kiu rakontas la historion de tri fratinoj kiuj renkontiĝas post la morto de sia patrino. En tiu filmo partoprenis la aktorinoj Mercedes Sampietro, Julieta Serrano kaj Adriana Ozores.

En 2004 ŝi reĝisoris *Héctor*, premio al la plej bona filmo en la Festivalo de Malago en majo 2004. *Siete mesas de billar francés* de 2007 havigis al ŝi diversajn nomumojn al Goya-premio kiel plej bona reĝisorado kaj adaptado de scenaro.

## Verkoj 
* Una estación de paso (1992)
* El trabajo de rodar (1994)
* El último viaje de Robert Rylands (1996)
* "Di Stefano" (1997). Epizodo de serio El partido del siglo
* Primarias (1998). Kun Fernando León de Aranoa kaj Azucena Rodríguez
* Cuando vuelvas a mi lado (1999)
* Héctor (2004).
* Siete mesas de billar francés (2007). Goya-premioj al la plej bona aktorino (Maribel Verdú) kaj duaranga aktorino (Amparo Baró).
* 15 años y un día (2013)
* Felices 140 (2015)
* Canasta (2018)
* Ola de crímenes (2018)
* Invisibles (2020)

* 

Kategorio:Hispanaj reĝisoroj
Samu Veress

**Samu Veress** [ŝamu vereŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Veress Samu** estis hungara instruisto.

 naskiĝis  en Nagysajó (Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa Șieu (Bistrița-Năsăud) en Rumanio), li mortis  en Rimavská Sobota (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).

## Biografio 
 estis partoprenanto de okupado de Bosnio, poste li akiris pedagogian diplomon en 1882 en Universitato Ferenc József (Kolozsvár). Li instruis en protestanta gimnazio de Rimaszombat ekde 1884. Dum instruado li ofte kontribuis en ĉefurbaj kaj lokaj gazetoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Tinódi Sebestyén és kora* (1880)
* *Költemények* (poemoj, 1882)
* *Petőfi emléke* (1899)
* *Vörösmarty és a nemzeti átalakulás* (1900)
* *Petőfi szerelmei Cancrinyi Emmától Szendrey Juliáig* (1907)

## Fontoj 
* datenoj hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Mzumbe

**Mzumbe** estas subdistrikto de Distrikto Mvomero en Regiono Morogoro, Tanzanio kun poŝtkodo numero 67311. Laŭ la censo okazigita en 2012, la subdistrikto havis proksimume  loĝantojn kiuj vivis tie.

Mzumbe estis la loko de la Loka Registara lernejo establita en 1953 dum Tanganiko sub la britoj, kiu daŭre estis la "Institute of Development Management (IDM-Mzumbe)"; Ekde 2001, la statuso de la institucio denove estis ĝisdatigita al Universitato de Mzumbe.

Mzumbe havas homojn de diversaj triboj, sed plejparte la Luguruoj.

## Servoj
* Universitato Mzumbe

## Tradukfonto 
Kategorio:Urboj de Tanzanio
Jenő Vértesy

**Jenő Vértesy** [jenO vErteŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vértesy Jenő** estis hungara bibliotekisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis *Vértessy* kaj *Vértesi* (sama prononco); lia patro estis Arnold Vértesi.

 naskiĝis  en Budapeŝto (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario), li mortis  en Újtátrafüred (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Nový Smokovec en Slovakio).
 
## Biografio 
 maturiĝis en kalvinana gimnazio en Debrecen, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1899. Jam ekde 1898 li laboris en la Tutlanda Biblioteko Széchényi ĝis sia morto, sed en 1900 li estis memvola soldato. Li kelkfoje studvojaĝis en Germana Regno kaj Itala reĝlando. Li ankaŭ tradukis kaj verkis poemojn. Li edziĝis en 1904 kaj lia habilitiĝo okazis en la universitato en 1914.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Czakó Zsigmond* (disertaĵo, 1899)
* *Költeményei* (poemlibro, 1905)
* Homero: *Odysseia* (tradukaĵo, 1909)
* *A magyar romantikus dráma* (1913) 
* *III. Edvárd király* (tradukita teatraĵo, 1914)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj hungare
* biografio germane

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kolorkatalogo

eta
**Kolorkatalogo**  (aŭ **kolorspecimenaro** aŭ **nuancilo**)  estas katalogo kun la diversaj koloroj aŭ nuancoj, kiu difinas per bildoj la diversajn kolorojn kaj por ĉiuj koloroj korespondas kodon per literoj aŭ ciferoj.

## Ĉefaj specifaj kolorkatalogoj 
* Sistemo de koloroj HKS (HKS), germana nuancilo;
* Reichsausschuss für Lieferbedingungen (RAL), germana nuancilo;
* Pantone Matching System (PMS) aŭ simple «Pantone», usona nuancilo;
* Natural Color System (NCS), sveda nuancilo;
* Nuancier de Munsell, populara nord-amerika.

Iuj entreprenoj difinas sian propran kolorkatalogon. Estas ekzemple la okazo en la aŭtomobila fako (ekz: Citroën kaj ĝia nuancilo "AC").

## Vidu ankaŭ
* Katalogo
* Koloro
* Nuanco

Kategorio:Tipografio
Kategorio:Koloroj
Judit Vihar

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vihar Judit** estis hungara poeto pri hajko, tradukisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Ŝia avo estis Félix Bódog Widder, ŝia patro estis Béla Vihar.

 naskiĝis  en Budapeŝto.
eta|maldekstre|
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1962, poste ŝi akiris diplomon (MSc) en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1968. Post la diplomo ŝi instruis en gimnazio. En 1975 ŝi doktoriĝis (Ph.D.), poste ŝi instruis en la menciita universitato. Inter 1988–2003 ŝi estis katedrestro en instrua rango docento, pli poste ŝi estis profesoro ĝis 2006. Jam ekde 1996 ŝi instruis ankaŭ en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Ŝi edziniĝis dufoje kaj naskis unufoje filon. Ŝi ricevis hungaran medalon en 2000, japanajn premiojn en 2002 kaj 2009.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Első orosz könyvem* (lernolibro, kunaŭtoro, 1978)
* *Intonacija, udarenyije, zvuki* (kunaŭtoro, 1978) 
* *A japán irodalom rövid története* (1994)
* *A nyolcfejű sárkány* (2003)
* *"Hagyjatok magamra, hogy együtt legyek az egész világgal". Vihar Béla életéről és költészetéről a költő 100. születésnapja alkalmából* (2008)
* *Archaizmusok és tájnyelvi szavak; Mikszáth: Szent Péter esernyője és A különös házasság c. regényeinek műfordításáról* (disertaĵo)

## Fontoj 
* biografieto hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj poetoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj japanologoj
Apple TV+

**Apple TV+** estas komerca entrepreno  de Usono por distrado kiu provizas per monata unusola tarifo elsendfluon kun aŭdvidaĵa enhavo (precipe filmoj, televidserioj kaj dokumentfilmoj) laŭ amasa mendo tra interreto.

## Originalaj verkoj de Apple TV+ (elekto) 
* Severance (televida serio)
* For All Mankind

## Referencoj 

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2019
Kategorio:Usonaj firmaoj
Kategorio:Firmaoj de Kalifornio
Kategorio:Retejoj en Usono
Kategorio:Interreta televido
Kategorio:Usona_televido
Monto Gambier

eta|maldekstra|225ra|
**Monto Gambier**, ankaŭ konata kiel *Berrin*, estas vulkana komplekso de malprofundaj krateroj en Suda Aŭstralio. La komplekso enhavas kvar malprofundajn kraterojn: la plej konata el ili estas Blua Lago, angle *Blue Lake* kaj ''*Warwar* en loka indiĝena lingvo, nomata la bungadiĝa. La aliaj estas Vala Lago, angle *Valley Lake*, indiĝene *Ketla Malpi*, kaj pliaj havas la nomojn angle *Leg of Mutton Lake*, indiĝene *Yatton Loo* kaj angle *Brownes Lake*, indiĝene *Kroweratwari*. Tamen tiuj lastaj du ekde la 1990-aj jaroj estas sekiĝintaj, pro malaltigo de la nivelo de grundakvo pro la ĉirkaŭa agrikultura irigacio. La komplekso estas parte ĉirkaŭata de la samnoma urbo *Mount Gambier*.

## Panoramoj 

Blue Lake1.jpg|
Panorama of the Valley Lakes, Mount Gambier (2016).jpg|

Kategorio:Montoj en Aŭstralio
Kategorio:Vulkanoj en Aŭstralio
Oscar de la Renta

eta|267x267ra|Oscar de la Renta etikedo
eta|koktela vesto de 1966 desegnita fare de la Renta ĉe Elizabeth Arden
**Oscar Arístides RENTA FIALLO**, konata kiel **Oscar DE LA RENTA** (la 22-a‏ de julio 1932 en la Dominika Respubliko - la 20-an de oktobro 2014) estis unu el la plej grandaj modokreantoj de la mondo en la dua duono de la 20-a jarcento kaj komence de la 21-a jarcento .

De la Renta fariĝis internacie konata en la 1960aj jaroj kiel unu el la kudristoj kiuj vestigis Jacqueline Kennedy. Li laboris por Lanvin kaj Balmain. Lia samnoma moda domo havas butikojn ĉirkaŭ la monda inkluzivanta en Harrods de Londono kaj Avenuo Madison en Novjorko .

De la Renta estis trejnita fare de Cristóbal Balenciaga kaj Antonio del Castillo. Li laboris por Christian Dior de 1959. Li ricevis sian grandan paŭzon kiam li fariĝis unu el la tajloroj, kiuj vestis Jacqueline Kennedy, la edzinon de John Kennedy, la 35-a prezidanto de Usono. La moddomo desegnita de li ankoraŭ vestas stelojn kaj virinojn de reĝaj familioj. De la Renta estis konata pro siaj imponaj dezajnoj por ruĝtapiŝaj okazaĵoj kaj vespervestaĵo, sed li ankaŭ specialiĝis pri edziniĝaj roboj, ŝuoj, parfumo nomita laŭ li ("Oskaro") kaj pli .

Mortis ĉe sia hejmo en Konektikuto la 20-an de oktobro 2014. En la lastaj ok jaroj de sia vivo li batalis kontraŭ kancero.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Oscar de la Renta collections ĉe style.com
* Oscar de la Renta parfumoj ĉe Perfumes.com

Kategorio:Kudristoj
Kategorio:Usonaj vestodezajnistoj
Pedro Olea

**Pedro María Olea Retolaza** (Bilbao, 30a de junio 1938), artnome **Pedro OLEA**, estas hispana kinreĝisoro, verkisto, scenaristo kaj produktoro. 

Li ekstudis ekonomikon, sed poste kinon ĝis 1964. Li ekkarieris per kurtoj. Lia unua profesia sukceso estis *El bosque del lobo* (Lupa arbaro, 1970),​ ludita de José Luis López Vázquez kaj Amparo Soler Leal, kies scenaro traktis la vivon de la psikopato Manuel Blanco Romasanta, seria murdisto komence de la 19-a jarcento pri kiu onidiris, ke li estas homlupo. Poste venis aliaj bonkvalitaj filmoj kiaj *No es bueno que el hombre esté solo* (1973),​ *Pim, pam, pum... ¡fuego!* (1975), *Tormento* (1974) kaj *Un hombre llamado Flor de Otoño* (1978).

## Filmoj kiel reĝisoro
* Días de viejo color. 1967. 
* Juan y Junior... en un mundo diferente. 1970. 
* El bosque del lobo. 1971.
* La casa sin fronteras. 1972.
* No es bueno que el hombre esté solo. 1973.
* Tormento. 1974.
* Pim, pam, pum... ¡fuego!. 1975.
* La Corea. 1976.
* Un hombre llamado Flor de Otoño. 1978.
* Akelarre. 1984.
* La huella del crimen 1: Las envenenadas de Valencia. 1985 (Televido).
* Bandera negra. 1986.
* La leyenda del cura de Bargota. 1990.
* El día que nací yo. 1991.
* El maestro de esgrima. 1992.
* Morirás en Chafarinas. 1995.
* Más allá del jardín. 1997.
* Tiempo de tormenta. 2003.
* ¡Hay motivo!. 2004.
* La conspiración. 2011.

* 

Kategorio:Hispanaj reĝisoroj
Nabadvip

**Nabadvip,** bengale: **নবদ্বীপ,** historie *Nadia* estas urbego, municipo, iama sidejo kaj sankta loko de hinduoj en orienta Barato, en orienta parto de subŝtato Okcidenta Bengalio, en distrikto Nadia.
eta|280px|maldekstre|

## Etimologio 
La loknomo estas derivita de de la bengalaj vortoj "naba kaj dwipa" kun la signifo nova insulo.

## Demografio 
En 2011 Nabadvip havis  (kun la aglomeraĵo ) da loĝantoj kun legopovo 88%. Nabadvip atingis la internacian kvalifikon urbego ĉirkaŭ 1980.

## Geografio 
Nabadvip situas laŭ rivero sur ebenaĵo en averaĝa alteco de 16 m super la marnivelo. Distrikta sidejo Kriŝnanagar (Okcidenta Bengalio) troviĝas 13, Ŝantipur (Okcidenta Bengalio) 18, Kaljani 49, Bordoman 53, Bangaon 62, Bolpur kaj Baharampuro po 77, subŝtata ĉefurbo Kolkato 93, tutlanda ĉefurbo Delhio 1256, Mumbajo 1684 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Nabadvip estis fondita supozeble en 1063. Inter 1179 kaj 1206 tiu loko estis dinastia sidejo. En 1202 islamaj konkerintoj akiris tiun areon, sed la urbo restis grava centro de kulturo, eduko kaj religio, daŭre daŭre signifa loko de tradiciaj sanskritaj lernejoj.

## Ekonomio 
En Nabadvip oni prilaboras orojn, bronzojn, latunojn, teksaĵojn, ceramikaĵojn, horloĝojn.

## Religio 
La hinduismo estas praktike la nura religio en Nabadvip kun 99%, poste sekvas la islamo kun preskaŭ 1%.

## Eduko 
eta|
En Nabadvip la plej altnivela instruado okazas en altlernejo. Menciindas la tradiciaj sanskritaj lernejoj.

## Lingvoj 
La oficiala lingvo en Nabadvip estas la bengala lingvo.

## Klimato 
En Nabadvip jare pluvas preskaŭ ekskluzive dum la somera musono inter majo-oktobro averaĝe 1469 mm. La temperaturo varias inter 21-32 °C.
eta|maldekstre|

## Trafiko 
Nabadvip havas trairan fervojan linion ekde 1913 kun stacidomo. 4 ĉefvojoj kaj sola flankovojo kuras al la urbego. La rivero havas ponton. La plej proksima flughaveno funkcias en Kolkato.

## Famuloj 
* Ĉaitanja naskiĝis ĉi tie, poste la urbo estas hindua pilgrimloko

## Vidindaĵoj 
* hinduaj preĝejoj
* statuo

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Okcidenta Bengalio
Fin (filmo)

***Fin*** (Fino) estas hispana drama filmo de 2012 reĝisorita de Jorge Torregrossa kaj verkita de Sergio G. Sánchez kaj Jorge Guerricaechevarría. La filmon produktoris Antena 3 kaj ĝi premieris la 23an de novembro 2012. La filmo estas bazita sur la samnoma novelo de David Monteagudo.

## Intrigo
Grupo de malnovaj amikoj kunsidas, post multa tempo, por pasigi semajnfinon en montardomo. Spite al la tempopaso, nenio ŝanĝiĝis inter ili; tamen, iliaj respektivaj pasintecoj plue turmentas ilin. Subite okazas stranga afero kiu ŝanĝas iliajn planojn kaj lasas ilin nekomunikitaj for el la ekstera mondo. Kiam ili foriras serĉe de helpo, ili malkovras, ke ili estas praktike solaj kaj la grupanoj ekmalaperas kvazaŭ establante novan naturan ordon. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Maribel Verdú estas Maribel.
* Miquel Fernández estas Sergio.
* Antonio Garrido estas Rafa.
* Daniel Grao estas Félix.
* Clara Lago estas Eva.
* Eugenio Mira estas Ángel "El Profeta".
* Blanca Romero estas Cova.
* Carmen Ruiz estas Sara.
* Andrés Velencoso estas Hugo.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la filmo
* Fotoj kaj reklamfilmo de Fin

* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2012
Kategorio:Trileraj filmoj
Socia kompetento

**Socia kompetento** konsistas el sociaj, emociaj, kognaj, kaj kondutaj kapabloj bezonataj por sukcesa socia adaptiĝo. Ekzemploj de socia kompetento estas kapablo preni la perspektivon de aliulo pri situacio, aŭ apliki lernaĵojn el pasintaj spertoj al ŝanĝo en socia interagado.

Socia kompetento estas la fundamento, sur kiu homoj konstruas normojn pri socia interagado kaj perceptojn pri la propra konduto. Oni ofte inkludas en ĝia difino sociajn kapablojn kaj interpersonan komunikadon.

## Modeloj 
Fruaj modeloj de socia kompetento reliefigas la rolon de kunteksto kaj situacidependo en la operaciigo de kompetento. Ili permesas la organizadon kaj unuigon de la diversaj kapabloj, kondutoj, kaj kognoj rilataj al socia kompetento. Dum tutecaj difinoj temas pri la ĝeneralaj celoj de kompetento, Tiuj procezaj modeloj rilatas al specifaj kuntekstoj kaj provas identigi pli specifajn celojn kaj esencajn taskojn rilatajn al socia kompetento. Aliaj modeloj substrekas la ofte malatentatan distingon inter socia kompetento kaj la indikiloj (t.e. specifaj kapabloj) per kiuj oni taksas ĝin.

## Referencoj 
Kategorio:Grupaj procezoj
De tu ventana a la mía

***De tu ventana a la mía*** (El via fenestro ĝis mia) estas hispana drama filmo de 2011 reĝisorita de Paula Ortiz.

## Intrigo
Inés (Maribel Verdú), Violeta (Leticia Dolera) kaj Luisa (Luisa Gavasa) estas tri virinoj de diferencaj aĝoj kaj epokoj, kiuj malsukcesis pri amo kaj devas fronti la vivon en fermita kaj malamika medio. Ili estas virinoj kiuj ne povis elekti sian vojon kaj devis vivi vivon revitan, imagitan, memoritan, dum kudrado ĉe fenestro. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Maribel Verdú estas Inés.
* Leticia Dolera estas Violeta.
* Luisa Gavasa estas Luisa.
* Roberto Álamo estas Paco.
* Fran Perea estas Pedro.
* Carlos Álvarez-Nóvoa estas onklo.
* Pablo Rivero estas Manuel.
* Cristina Rota estas Isabel.
* Luis Bermejo estas Valentín.
* Álex Angulo estas kuracisto.
* Ramón Barea estas Marín.
* Julián Villagrán estas Jesuso.
* María José Moreno estas onklino Carmen.
* Miguel Alcíbar estas gardisto.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la filmo
* Facebook De tu ventana a la mía - https://www.facebook.com/detuventana?ref=ts
* Twitter De tu ventana a la mía - https://twitter.com/detuventana
* En Jutubo - http://www.youtube.com/user/DTVALMFilms

* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2011
Kategorio:Dramaj filmoj
15 años y un día

***15 años y un día*** (15 jaroj kaj unu tago) estas hispana drama filmo de 2013 reĝisorita de Gracia Querejeta. La titolo de la filmo estas dusenca: nome kondamno por gepatroj pro la problemiga adoleskeco de junulo, kaj kondamno kiun juĝisto povas decidi pro delikto.​ 

Ĝi prezentiĝis en la 16a okazo de la Festivalo de Malago, konkurence en la oficiala fako kaj akirinte la premion *Biznaga de Oro* al la plej bona filmo. Ĝi premieris en kinejoj la 7an de junio 2013, kaj kun *La gran familia española*, *Alacrán enamorado* kaj *Caníbal*, estis unu el kvar filmoj kandidataj por reprezenti Hispanion en la 86a okazo de la Oskar-premioj en la kategorio de plej bona fremdlingva filmo. Krome, ĝi estis ankaŭ unu de la filmoj antaŭelektitaj por partopreni en la 56a okazo de la Premioj Ariel de la Akademio de Meksiko kun *La gran familia española* kaj *Caníbal*.​ 

## Intrigo
Jon (Arón Piper) estas problemiga 15-jarulo konflikta kaj malobea kiu diboĉas kun malbonaj kompanoj. Por solvi tiun komplikan situacion, post elpelo el la lernejo, lia patrino (Maribel Verdú), sendas lin ĉe lia avo (Tito Valverde), retiriĝinta militisto kiu ĉeestis en la Bosnia Milito. La strikta maljunulo klopodos montri ĝustajn vojojn al la junulo pere de diversaj rimedoj de edukado kaj disciplino. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Maribel Verdú estas Margo.
* Tito Valverde estas Max.
* Arón Piper estas Jon.
* Belén López estas policestro Aledo.
* Susi Sánchez estas Cati.
* Boris Cucalón estas Toni.
* Pau Poch estas Nelson.
* Sofía Mohamed estas Elsa.
* Nerea Mazo estas Nera.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la filmo

* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2013
Kategorio:Dramaj filmoj
Janet Jagan

**Janet ROSENBERG JAGAN** (la 20-an de oktobro 1920 - la 28-an de marto 2009) estis Gujana juda publika figuro, politikisto kaj ĵurnalisto, kiu funkciis kiel la prezidanto kaj ĉefministro de la lando - la unua "blankula" prezidantino de Gujano kaj la unua virino elektita prezidanto en Sudameriko .

## Vivo 
Jagan estis naskita en Ĉikago al la familio Rosenberg, etburĝa juda familio . Dum sia staĝo kiel flegistino en hospitalo en la urbo, ŝi renkontis Cheddi Jagan, gujananon, tiam studenton de dentokuracado en Nordokcidenta Universitato kaj poste publikan figuron kiu deĵoris en publikaj postenoj en Gujano, inkluzive de la prezidanto de la lando .

Rosenberg kaj Jagan geedziĝis en 1943 kaj tiun jaron translokiĝis al Gujano, kiu tiam estis sub brita regado.

## Politika kariero 
dekstra|eta|280x280ra|Prezidenta Standardo de Janet Jagan
En 1950, la Jagan-oj fondis la Popolan Progrespartion (PPP). Jagan funkciis kiel partia sekretario dum la venontaj 20 jaroj .

En 1950 Jagan estis elektita al la urbodelegitaro de la ĉefurbo de Ĝorĝtaŭno kaj en 1953 ŝi estis elektita al la parlamento, kie ŝi funkciis kiel la vicprezidanto . Malgraŭ la venko de ilia partio en la baloto kaj la establado de la registaro, la jaganoj estis malliberigitaj fare de la brita aŭtoritatoj . En la sekva baloto (1957), Jagan denove estis elektita al parlamento kaj okupis diversajn ministeriajn postenojn de 1957 ĝis 1964 .

Jagan redaktis sian partian gazeton *Mirror* (Spegulo) de 1973 ĝis 1997. Ŝi subtenis rigidan marksisman linion kaj estis parlamentanino kiu deĵoris por la plej longa periodo en la historio de Gujano (46 jaroj).

Ŝia partio estis en la opozicio de 1964 ĝis 1992 kaj en tiu jaro ŝia edzo estis elektita prezidanto de la lando. Ŝi funkciis kiel aganta ambasadoro de sia lando ĉe la Unuiĝintaj Nacioj dum tri monatoj en 1993. En marto 1997, post la morto de sia edzo, ŝi estis elektita al la posteno de ĉefministro, kaj en decembro de tiu jaro ŝi estis elektita al la posteno de Prezidanto de la Ŝtato, posteno kiun ŝi tenis ĝis kiam ŝi emeritiĝis pro sankialoj en aŭgusto 1999 .

Ŝi estis implikita en la politiko de sia partio, ĝis sia morto la 28-an de marto 2009.

## Por plia legado 
* Hinds, David. "Janet Jagan and the Politics of Ethnicity in Guyana" in Cynthia Barrow-Giles.ed. *Women in Caribbean Politics*, Kingston, Miami: Ian Randle, 2011. ISBN&nbsp;978-976-637-083-1, pp.&nbsp;195–208
* Skard, Torild. "Janet Jagan", *Women of Power - half a century of female presidents and prime ministers Worldwide*, Bristol: Policy Press, 2014. ISBN&nbsp;978-1-44731-578-0

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Memoranta Janet Jagan ĉe Cheddi Jagan Esplora Centro
* Konsilio de Virinoj Mondaj Gvidantoj

Kategorio:Naskiĝintoj en 1920
Kategorio:Mortintoj en 2009
Kategorio:Prezidantoj de Gujano
Kategorio:Judaj socialistoj
Kategorio:Ĉikaganoj
Najla Bouden

**Najala Boden ROMDHANE** (; naskiĝis la 29-an de junio 1958) estas iama Ĉefministro de Tunizio, profesoro pri geofiziko laŭ ŝia edukado. Romdhane estas la unua virino en la araba mondo, kiu funkciis kiel ĉefministro . Antaŭe ŝi ankaŭ servis en la Ministerio de supera eduko .

## Vivo 
Romdhane naskiĝis en 1958 en Kajruano, Tunizio. Ŝi estas inĝeniero kaj profesoro pri alteduko ĉe la Nacia Lernejo de Inĝenieristiko en Tunizo, specialiĝanta pri geologiaj sciencoj. En 2011, ŝi estis nomumita Ĉefoficisto de la Ministerio de Alteduko kaj Scienca Esploro . En 2015, ŝi okupis la postenon de Projektestro en la oficejo de Ministro Slim Choura .

Ekde septembro 2016, ŝi okupas la postenon de estro de la unuo por administrado laŭ objektivoj por la efektivigo de la reformprojekto en supera edukado por subteni la dungeblecon de altlernejaj atestiloj, en la sama ministerio. La 29-an de septembro 2021, dum la politika krizo, tunizia prezidento Kais Saied petis ŝin formi registaron kaj poste gvidi ĝin. La 11-an de oktobro, ŝi estis ĵurkonfirmita en oficejon . La 1-an de aŭgusto 2023, prezidanto Kais Saied anstataŭigis ŝin kun Ahmed Hachani, tiel finante ŝian oficon .

## Eldonaĵoj 
* ''Kontribuaĵo à l'étude de la fragmentiĝo des massifs rocheux à l'explosif* ("Kontribuaĵo al la studo de la fragmentiĝo de rokaj amasoj kun eksplodaĵoj"), PhD Disertaĵo, (1987) .
* *Innovative geotechnical engineering. Proceedings of the International conference on geotechnical engineering'' [eds.], Sfax, Nouha eldonoj, 2008

## Referencoj 
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Ĉefministroj de Tunizio
Kategorio:Naskiĝintoj en 1958
Eugenia Charles

**Mary Eugenia CHARLES** (la 15-an‏ de majo 1919 - la 6an de septembro 2005) estis Ĉefministro de Dominiko de 1980 ĝis 1995. Ŝi estis la unua virina ĉefministro de Dominiko, elektita virino kiel ŝtatestro en la karibaj insuloj kaj en Nordameriko .

Ŝi estis kromnomita kiel la "Fera Sinjorino de la Karibio" .

## Vivo 
maldekstre|eta|Eugenia Charles ĉe la Unuiĝintaj Nacioj
Charles estis naskita en la fiŝkaptista vilaĝo de Point Michel en Dominiko . Ŝia patro, John Baptista Charles, estis la fondinto de koopera banko por farmistoj kaj funkciis kiel la urbestro de la subŝtata ĉefurbo Roseau. Ŝi akiris sian edukon en universitatoj en Toronto kaj Londono. En 1949 ŝi revenis al Dominiko kaj estis la unua virino en la lando kiu praktikis juron kiel advokato .

En la 1960-aj jaroj, ŝi komencis agi publike kontraŭ limigoj al gazetara libereco en la lando. Dum tiu ĉi periodo ŝi estis inter la fondintoj de la Liberecpartio de Dominiko (Dominica Freedom Party, DFP), ŝi estis ĝia estro de la 1970-aj jaroj ĝis 1995. Nome de tiu partio, Charles estis elektita al parlamento en 1970, kaj de 1975 ŝi funkciis kiel la prezidanto de la opozicio. Inter ŝiaj ĉefaj areoj de intereso en tiuj jaroj estis bonfarto, pureco de agado-karaktero kaj esprimlibereco.

Baldaŭ post kiam Dominiko akiris sendependecon de Unuiĝinta Reĝlando, en 1979, Charles kuris en la baloto kiel estro de ŝia partio kaj gajnis 17 el la 21 parlamentaj sidlokoj. Ŝia oficperiodo kiel estro de la registaro daŭris 15 jarojn, dum kiuj ŝi estis elektita ĉefo de la Organizaĵo de Orient-Karibaj Ŝtatoj. Ĉe la estro de la organizaĵo, Charles akiris internacian rekonon, dum ĝi subtenis la politikon de Usono en ĝia invado de Granado en 1983 .

Ŝia senkompromisa subteno por la usona invado de Grenado kaj ŝia rezisto al aliaj internaj defioj kondukis al ke ŝi estas kromnomita la "Fera Virino de la Karibio" . De 1980 ĝis 1990, ŝi ankaŭ gvidis la Eksterlandan Ministerion de Dominiko. En 1992, la reĝino Elizabeto la 2-a donis al ŝi la titolon de "Damo" ("Lady Commander") en la Ordeno de la Brita Imperio.

Dum ŝiaj jaroj en ofico, Charles postvivis du puĉoprovojn . Ĉe la fino de ŝia tria mandato, en kiu la partio gajnis la avantaĝon de ununura deputito en la parlamento, en 1995 ŝi anoncis sian emeritiĝon de la politika vivo . Ŝia partio perdis la elektojn tiun jaron kaj Charles dediĉis sin al la klopodoj de internacia monitorado de balotsistemoj, sub la aŭspicioj de Jimmy Carter.

Charles restis fraŭla kaj vivis kun ŝia patro ĝis sia morto en 1983. Ŝi mortis en 2005 post komplikaĵoj de femuro kirurgio, kiun ŝi spertis en Martiniko .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* .

Kategorio:Damoj Komandoroj de la Ordeno de Brita Imperio
Kategorio:Mortintoj en 2005
Kategorio:Naskiĝintoj en 1919
La vida inesperada

***La vida inesperada*** (La neatendita vivo) estas hispana filmo de 2014 reĝisorita de Jorge Torregrossa, pri scenaro de la verkistino Elvira Lindo, kun ĉefroluloj Javier Cámara kaj Raúl Arévalo. Ĝi premieris en Hispanio la 25an de aprilo 2014. Temas pri la dua longa filmo de ĝia reĝisoro, post *Fin* en 2012. 

## Intrigo
Juanito (Javier Cámara) estas aktoro kiu translokiĝis al Novjorko serĉe de sukceso. Tamen post tempo en Usono, li ne atingis tion. Unu tagon trafas lin la vizito de Jorge (Raúl Arévalo), kuzo lia kiu ŝajne ja sukcesis en la vivo, havante bonan laborpostenon, altan salajron kaj tujan geedziĝon. De la kunvivado inter ambaŭ oni malkovros la realon kiu estas malantaŭ la vivo de ĉiu el ambaŭ protagonistoj. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Javier Cámara estas Juanito.
* Raúl Arévalo estas Jorge.
* Tammy Blanchard estas Jojo.
* Sarah Sokolovic estas Holly.
* Carmen Ruiz estas Sandra.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2014
Kategorio:Dramaj filmoj
La punta del iceberg

***La punta del iceberg*** (La pinto de la glacimonto) estas hispana filmo de 2016 reĝisorita de David Cánovas, pri scenaro bazita sur la samnoma teatraĵo de la kanaria dramaturgo Antonio Tabares, kun ĉefroluloj Maribel Verdú kaj Carmelo Gómez. 

## Intrigo
Granda plurnacia entrepreno suferas tragedion pro memmortigo de tri dungitoj. Sofía Cuevas (Maribel Verdú), altranga postenulo de la kompanio, devas zorgi pri la farado de interna raporto kiu klopodu al klarigo de la stranga okazaĵo. En siaj renkontoj kun la laboristoj ŝi malkovras misuzojn de povo, kaŝitajn mensogojn kaj malsanan laboran etoson. La komenco de la esploro temis pri vere la pinto de la glacimonto, sed malsupre estas enorma kvanto de subpremado kaj maljusteco.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Maribel Verdú kiel Sofía Cuevas.
* Carmelo Gómez kiel Alejandro García.
* Fernando Cayo kiel Carlos Fresno.
* Bárbara Goenaga kiel Gabriela Benassar.
* Jesús Castejón kiel Carmelo Luis.
* Carlo D'Ursi kiel Enzo Martelli.
* Juan Fernández kiel Ángel Torres.
* Álex García kiel Jaime Salas.
* Jorge Calvo kiel Víctor Santamaría.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Kompleta filmo en RTVE *a la carta*

* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2016
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Trileraj filmoj
Kategorio:Laborprotekto
Kategorio:Sinmortigo
Organizaĵo de Orient-Karibaj Ŝtatoj

[dekstra|eta|281x281ra|Membroŝtatoj en supernaciaj karibaj organizaĵoj (plena membreco) - 7 en la organizaĵo de Orienta Karibaj Ŝtatoj, 15 en [Karibia Komunumo|la Kariba Komunumo, kaj 25 en la Unio de Karibaj Ŝtatoj.]]
La **Organizaĵo de Orienta Karibaj Ŝtatoj** (, akronime **OECS**) estas interregistara organizaĵo por ekonomia kaj politika kunlaboro, fondita la 18-an de junio 1981 en la orienta Kariba baseno fare de Antigvo kaj Barbudo, Grenado, Dominiko, Moncerato, Sankta Vincento kaj la Grenadinoj, Sankta Lucio, kaj Sankta-Kito kaj Neviso, kiuj estas subskribintoj de la Interkonsento de Basseterre.

La Britaj Virgulininsuloj aliĝis al la organizaĵo kiel asociita membro la 22-an de novembro 1984, sekvita de Angvilo (en 1995), Martiniko (la 12-an de aprilo 2016 ) kaj Gvadelupo (la 14-an de marto 2019). Ses el la dek unu kompanioj estas iamaj kolonioj de Britio, la aliaj tri (Britaj Virgulininsuloj, Angvilo kaj Montcerato) daŭre estas sub ĝia kontrolo kiel parto de la Britaj transmaraj teritorioj, kaj du (Gvadelupo kaj Martiniko) estas francaj transmaraj teritorioj. La sekretariejo de la organizaĵo estas en Kastrizo (Castries), la ĉefurbo de Sankta Lucio. La Leĝa valuto en ok el la membroŝtatoj estas la Orientkaribia dolaro; En la Britaj Virgulininsuloj - la usona dolaro; dum en Gvadelupo kaj Martiniko - la Eŭro.

La membroj de la organizaĵo ankaŭ estas membroj de aliaj regionaj organizaĵoj - la Karibia Komunumo (Caribbean Community, CARICOM) kaj la Asocio de Karibaj Ŝtatoj (Association of Caribbean States, ACS).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Asocio de Karibaj Ŝtatoj
* Karibia Komunumo
* Eŭropa Ekonomia Areo

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Orient-Karibia Centra Banko (ECCB)
* Orient-Karibia Supera Tribunalo (ECSC)
* Orient-Karibia Telekomunikado Limigita (ECTEL)
* Edukada Reformo Unua (OERU)
* OECS Eksporte disvolviĝanta unuo (OECS-EDU)
* OECS Kultura Reto 

Kategorio:Observantoj de Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj
Kategorio:Politiko de Sankta Vincento kaj Grenadinoj
Kategorio:Politiko de Sankta Lucio
Kategorio:Politiko de Sankta-Kito kaj Neviso
Kategorio:Politiko de Moncerato
Kategorio:Politiko en Martiniko
Kategorio:Politiko de Grenado
Kategorio:Politiko de Dominiko
Kategorio:Politiko de la Britaj Virgulininsuloj
Kategorio:Politiko de Antigvo kaj Barbudo
Kategorio:Politiko de Angvilo
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1981
Kategorio:Politiko de Karibio
Kategorio:Ekonomio de Karibio
Kategorio:Internaciaj politikaj organizaĵoj
Kategorio:Internaciaj ekonomiaj organizaĵoj
Kategorio:Internaciaj diplomatiaj organizaĵoj
Kategorio:Malgrandaj Antiloj
Kategorio:Interregistaraj organizaĵoj
Kategorio:Supernaciaj unioj
Rouchovany

**Rouchovany** () estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). Sur parto de la katastro de municipo situas Nuklea elektrejo Dukovany. Tra la municipo trafluas rivero Rouchovanka.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1243.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* Rouchovany (katastra teritorio (k. t.) *Rouchovany* kaj *Heřmanice u Rouchovan*)
* Šemíkovice (k. t. *Šemíkovice*)

## Memorindaĵoj
* Madono de Rouchovany el la 14-a jarcento 
* Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria
* Dia torturo ĉe domo n-ro 215
* Statuo de sankta Johano Nepomuka 
* Baroka paroĥestrejo el la 18-a jarcento 
* Monumento al viktimoj de la 1-a kaj la 2-a mondmilitoj

## Pluaj fotoj 

Overview of church of the Assumption in Rouchovany, Třebíč District.JPG|Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria
Municipal tower in Rouchovany, Třebíč District.JPG|Municipa turo
Statue of John of Nepomuk in Rouchovany, Třebíč District.JPG|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Rouchovany - boží muka.jpg|Dia torturo
Overview of Sokol building in Rouchovany, Třebíč District.JPG|Sokol-domo


Kategorio:Municipoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Eksaj kampurboj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Jeviŝovica montetaro
Krahulov

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Třebíč. Pri parto de municipo Nučice en distrikto Prago-okcidento temas artikolo Krahulov (Nučice).*

**Krahulov** () estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1307.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Burgejo Krahulov
* Preĝejo de sankta Petro en katenoj – la unua skribmencio pri ĝi estas el la jaro 1307
* Kruco ĉe ŝoseo al Okříšky el la jaro 1898.
* Ŝtona kruco kontraŭe al la antaŭa lernejo el la jaro 1900.

## Pluaj fotoj 

Center of Krahulov, Třebíč District.jpg|Centro de la municipo, vido de la preĝejo
Church of Saint Peter in manacles in Krahulov, Třebíč District.jpg|Preĝejo de sankta Petro en katenoj
Train station in Krahulov, Czech Republic.jpg|Fervoja stacio Krahulov
Municipal office in Krahulov, Třebíč District.JPG|Municipa ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Setlejoj en Jeviŝovica montetaro
Oponešice

**Oponešice** estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Burgejo Oponešice
* Kapelo de sanktaj Petro kaj Paŭlo el la jaro 1774
* Statuo de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1716
* Tri barokaj kapeletoj en la ĉirkaŭaĵo
* Ŝtona kolono (verŝajne el tempoj de husanmilitoj)

## Pluaj fotoj 

North view of Oponešice, Třebíč District.JPG|Norda vido al Oponešice
Oponešice - tvrz 1.JPG|Burgejo en Oponešice

Kategorio:Municipoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Setlejoj en Jeviŝovica montetaro
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
Nučice

Nomon **Nučice** havas pluraj municipoj:
* 1. Nučice (distrikto Prago-oriento) – municipo en&nbsp;distrikto Prago-oriento
* 2. Nučice (distrikto Prago-okcidento) – municipo en&nbsp;distrikto Prago-okcidento
** Nučice (stacidomo) – fervoja stacidomo en municipo Nučice (distrikto Prago-okcidento)
Beatrix Visy

'*** [viŝi beatriks], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Visy Beatrix*' estas hungara kritikisto, esteto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis en 1974 en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1993, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1999, estetikan diplomon en 2003 samloke. Ŝi akiris sciencan gradon Ph.D. en 2009. Ŝi laboris en la universitata instituto inter 2008–2010, poste ŝi estis asistanto en Szarvas en pedagogia kampuso de Universitato Reĝo Sankta Stefano. Post unu jaro ŝi estis levita lektoro, pli poste ŝi instruis en aliaj universitatoj, interrompe inter 2013-2021 ŝi esploris en Tutlanda Biblioteko Széchényi. Ŝi ricevis stipendiojn en 1998, 1999 kaj 2016, premion en 2016.

## Elektitaj libroj 
* *A macskakő nyolcadik élete: Műfaj, narráció, emlékezet Lengyel Péter prózájában* (2007) 
* *Szavakkal körbe: Válogatott tanulmányok, kritikák* (elektitaj studoj, kritikoj, 2015)
* *Madártávlat és halszemoptika: Irodalomkritikák* (kritikoj, 2017)
* *„Nem ahogy ma szokás”. A narráció jegyei, szépirodalmi elbeszélőszerkezetek Babits Mihály* Az európai irodalom története *című művében* (2017)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare legebla fine
* biografieto hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj estetikistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Okřešice

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Třebíč. Pri parto de urbo Česká Lípa temas artikolo Okřešice (Česká Lípa).*

**Okřešice** () estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1556.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapelo de sankta Antonio el la jaro 1910
* Niĉa kapeleto

## Pluaj fotoj 

Saint Anthony church in Okřešice, Třebíč District.jpg|Kapelo de sankta Antonio
Obecní úřad Okřešice.jpg|Municipa ofico
Public pitch in Okřešice, Třebíč District.jpg|Publika ludejo ĉe la municipa ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
István Vörös (poeto)

**István Vörös** [iŝtvAn voroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vörös István** estas hungara poeto, kritikisto, altlerneja instruisto.

István Vörös naskiĝis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
István Vörös estis edukita en Mór kaj Budapeŝto. Li maturiĝis en gimnazio en 1983, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1992, dum li studis ankaŭ en Universitato de Karolo kaj Universitato Kolumbio. Ekde 1997 li instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány komence kiel asistanto, post jaro lektoro, ekde 2004 katedrestro, ekde 2005 docento. Li kandidatiĝis kun la scienca grado Ph.D. en 1998, lia habilitiĝo okazis en 2018. Lia edzino naskis dufoje. Li ricevis stipendiojn inter 1987-1990, 1994-1996 kaj en 2006, premiojn inter 1989-2018.

## Elektitaj volumoj 
* *Só, kenyér* (poemoj, 1988)
* *A közbülső ítélet* (poemoj inter 1981–1989, 1993)
* *Heidegger, a postahivatalnok* (poemeca romano, 2003)
* *Švejk, a féregirtó, avagy a puska nem sül el* (komedio, 2003)
* *Švejk gyóntatója* (2007, noveloj)
* *Száz és egy. Születésnapi versek, sok képpel* (poemoj, 2014)
* *Por* (dramo, 2019)
* *Nem ti kussoltok* (2021)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografieto hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj poetoj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Okarec

**Okarec** () estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1104.

## Loĝantaro 
## Personecoj 
* Petr Křička (1884–1949), verkisto kaj tradukisto, li mortis en Okarec

## Pluaj fotoj 

Center of Okarec, Třebíč District.jpg|Vilaĝplaco
Overview of chapel in Okarec, Třebíč District.jpg|Kapelo
Bus station in Okarec, Třebíč District.jpg|Aŭtobusa haltejo
Okarecký stream in Okarec, Třebíč District.jpg|Rojo
Pond Poulík in Okarec, Třebíč District.jpg|Fiŝlago Poulík

Kategorio:Municipoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Setlejoj en Jeviŝovica montetaro
Menhartice

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Třebíč. Pri pereinta municipo en distrikto Chomutov temas artikolo Menhartice (Křimov).*

**Menhartice** () estas municipo en distrikto Třebíč en Regiono Vysočina, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1312.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Krucifikso
* Kamparana bieneto n-ro 4 

## Pluaj fotoj 

Municipal office in Menhartice, Třebíč District.JPG|Municipa ofico
Overview of Cultural monument house no. 4 in Menhartice, Třebíč District.JPG|Bieneto n-ro 4

Kategorio:Municipoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Třebíč
Kategorio:Setlejoj en Jeviŝovica montetaro
Lajos Wagner

**Lajos Wagner** [lajoŝ vagner], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Vágner Lajos Sámuel** estis hungara kulturhistoriisto, instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Zólyomi* [zOjomi].

 naskiĝis  en Besztercebánya (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Banská Bystrica en Slovakio), li mortis en 1917?.

## Biografio 
 frekventis mezlernejojn en sia naskiĝurbo kaj Selmecbánya, poste li studis teologion en Pozono, pli poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Komence li estis ĉefamilia edukisto 2 jarojn, poste li instruis en sia naskiĝurbo, en 1873 en Budapeŝto, ekde 1874 en Pozono. Intertempe li doktoriĝis en 1880 en Universitato Ferenc József (Kolozsvár). Liaj lastaj jaroj estas nekonataj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Safarik élete és művei* (1878)
* *Miklosich und die magyarische Sprachwissenschaft* (1883)
* *Kupeczky János festőművész élete* (1899)
* *A pozsonyi m. kir. állami tudományegyetem tervezete* (1900)
* *Erdőőri szakiskola a Kis-Kárpátok vidékén* (1908)

## Fontoj 
* biografio hungare, legebla post klako al majusklo W, poste serĉu la nomon

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kulturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Casali del Manco

**Casali del Manco** estas komunumo de Italio, en la regiono Kalabrio kaj la provinco Kosenco. Ĝi fondiĝis la 5-an de majo 2017 el la kalabriaj komunumoj Casole Bruzio, Pedace, Serra Pedace, Spezzano Piccolo kaj Trenta. Laŭ la referendumo la 26-an de marto 2017, en kiu en Casole Bruzio 50,4 elcentoj, en Pedace 76,7 elcentoj, en Serra Pedace 71,5 elcentoj, en Spezzano Piccolo 49,5 elcentoj kaj en Trenta 77,2 elcentoj de balotantoj voĉdonis favore al la kunfandiĝo, aprobita de la Kalabria Regiona Konsilio la fuzio estis decidita, ankaŭ por Spezzano Piccolo malgraŭ la mallarĝe negativa voĉdono. La municipa administracio situas en Casole Bruzio.

Najbaraj komunumoj estas Aprigliano, Celico, Cosenza, Longobucco, Pietrafitta, Rovito, San Giovanni in Fiore kaj Spezzano della Sila.

## Referencoj 
## Retaj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Italio
Kategorio:Komunumoj de Kalabrio
Kategorio:Komunumoj de Provinco Cosenza