open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ishwar Chandra Vidyasagar

**Ishwar Chandra Vidyasagar** [iiŝvar ĉandra vidjaasaagar;  (La  en Birsingha, Brita Hindio - la , en Kolkato, Brita Hindio), estis klerulo, edukisto, socio-reformanto, kaj filantropo. Li tiel elstaris je siaj bakalaŭraj studoj pri la sanskrita kaj la filozofio, ke la kolegio Sanskrit College en Kolkato, kie li studis, donis al li la honoran titolon "Vidyasagar" ("Oceano de Scio"). Liaj klopodoj simpligi kaj modernigi la bengalan prozon estis signifaj. Li ankaŭ raciigis kaj simpligis la bengalan alfabeton kaj tiparon.

Kiel edukisto, li starigis multajn lernejon por knabinoj. Li ankaŭ malfermis "noktan lernejon" por plenkreskuloj en sia hejmo. Krom tiuj ĉi, li estis aktivulo por la geedziĝo de hinduaj vidvinoj. Malgraŭ forta opozicio, li sukcesis en sia kampanjo.

Li verkis plurlingve, plurgenre, kaj plurteme. Li verkis sanskritajn lernolibrojn, tradukis diversajn verkojn el la hindia kaj la sanksrita en la bengalan, kompilis antologiojn de la angla literaturo, kaj verkis aŭtobiografion.

Omaĝe al liaj kontribuoj, la registaro de Okcidenta Bengalio lanĉis en 1980 la premion Vidyasagar-Dinamoyee (kunhonore de lia edzino). En 2021 oni atribuis tiun premion al la esperantisto Probal Dasgupta.

## Referencoj 
Kategorio:Barataj verkistoj
Kantono Karbono (Utaho)

La **Kantono Karbono**, en angla *Carbon County*, estas kantono en la usona subŝtato Utaho. En la usona censo de 2010, la loĝantaro estis 21 403. Laŭ la censo de aprilo [[]], kiu aktualiĝos nur post dek jaroj, en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La kantona ĉefurbo kaj plej granda urbo estas Price.

eta|maldekstra|Monto Castle Gate ĉe la Kantono Karbono.
Ĝi estis nomita laŭ la kemia elemento karbono, por emfazi la industrian naturon de la areo.

La Kantono Karbono estas la dua plej granda produktanto de natura gaso en Utaho (post la kantono Uintah), kun 94 mil milionoj da kubaj futoj produktitaj en 2008.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* retejo *"Carbon County Oral Histories"* ()

Kategorio:Kantonoj de Utaho
Ian Hamilton Finlay

**Ian Hamilton Finlay** (naskiĝis la 28-an de oktobro 1925, mortis la 27-an de marto 2006) estis skota poeto, verkisto, artisto kaj ĝardenisto, honorigita per la Ordeno de la Brita Imperio.

## Poezio 
Fine de la Dua Mondmilito, Finlay laboris kiel paŝtisto, antaŭ ol ekverki novelojn kaj poemojn, dum li loĝis sur la insuleto *Rousay* en la Orkadoj. Li publikigis sian unuan libron, "La marlito kaj aliaj rakontoj" (*The Sea Bed and Other Stories*), en 1958, kun iuj el liaj teatraĵoj elsenditaj ĉe la BBC, kaj iuj rakontoj en "The Glasgow Herald".

Lia unua kolekto de poezio, "The Dancers Inherit the Party (La dancistoj heredas la partion)", estis publikigita en 1960 kun dua eldono publikigita en 1962. La tria eldono, publikigita en 1969, inkludis kelkajn novajn poemoj kaj estis malprecize priskribita de la eldonisto kiel unua eldono, kio kaŭzis kompleksan juran disputon. *Dancistoj* estis entute inkluzivita en jarlibro *Novaj Instruoj* kelkajn jarojn poste.

En 1963, Finlay publikigis *Rapel*, sian unuan kolekton de konkreta poezio (poezio en kiu la aranĝo kaj tipografio de la vortoj kontribuas al ĝia ĝenerala efiko), kaj kiel konkreta poeto ke li unue akiris vastan renomon. Granda parto de ĉi tiu verko estis eldonita per sia propra Wild Hawthorn Press, en lia revuo *Poor. Old. Tired. Horse.* ("Malriĉa. Malnova. Laca. Ĉevalo.")

Finlay iĝis rimarkinda kiel poeto, reduktante la formon Unuverso al unu vorto kun sia konkretaj poemoj en la 1960-aj jaroj. Ripeto, imito kaj tradicio kuŝis en la koro de la poezio de Ian Hamilton, kaj esplorante "la apudmeton de ŝajne kontraŭaj ideoj".

## Arto 
Poste Finlay komencis verki poemojn por enskribi en ŝtonon, integrigante ĉi tiujn skulptaĵojn en la naturan medion. Ĉi tiu speco de 'poemo-objekto' aperas en la ĝardeno "Malgranda Sparto", kiun li kaj Sue Finlay kune kreis en la Pentland-montetoj (*Pentland Hills*) proksime al Edinburgo. La kvin-akrea ĝardeno ankaŭ inkluzivas pli konvenciajn skulptaĵojn kaj du ĝardentemplojn. Sed ili videblas ankaŭ ekster Skotio, ekzemple en la Insulo de skulptaĵoj en Pontevedro, Galegio, aŭ en la Svisa Ĝardeno en Vieno.

## Referencoj 
Kategorio:Skotaj artistoj
Valo de la Dek Pintoj

[eta|La Dek Pintoj respegulitaj sur la lago Moraine, [Kanada Rokmontaro.]]
La **Valo de la Dek Pintoj**,  kaj , estas valo en la Nacia Parko Banff en Alberto, Kanado, kie elstaras dek rimarkindaj pintoj kaj kie estas inkludita ankaŭ la lago Moraine. La valo povas esti atingata laŭ la ŝoseo de la lago Moraine apud la lago Louise. La dek montopintoj estis dekomence nomitaj de Samuel Allen, frua esploristo de la regiono, kiu simple referencis ilin uzante la numeralojn el unu ĝis dek en la lingvo de la Stoney Unua Nacio. Li eble lernis la terminojn el siaj indiĝenaj gvidistoj kiuj helpis lin per ĉevaloj. Nuntempe la montoj nomiĝas Fay, Little, Bowlen, Tonsa, Perren, Allen, Tuzo, Deltaform, Neptuak kaj Wenkchemna.

## Vidu ankaŭ 
* Nacia Parko Banff

Kategorio:Nacia Parko Banff
Kategorio:Geografio de Alberto
Kategorio:Valoj
Richard Long (artisto)

Sir **Richard Julian LONG** (naskita la 2-an de junio 1945) estas angla skulptisto kaj unu el la plej konataj britaj landartistoj, honorigita per la Ordeno de la Brita Imperio.

Long estas la sola artisto, kiu kvarfoje estis preselektita por la Premio Turner. Li estis nomumita en 1984, 1987 kaj 1988, kaj tiam gajnis la premion en 1989 por *"White Water Line"*. Li loĝas kaj laboras en Bristolo, la urbo en kiu li naskiĝis.

Longe studita ĉe Lernejo de Arto ''Saint Martin's*, do Sankta Marteno, antaŭ ol krei verkon per diversaj rimedoj inkluzive skulptaĵon, fotadon kaj tekston. Lia laboro estas sur permanenta ekrano en Britio ĉe la galerio *Tate Britio'' en Londono kaj en la urba muzeo kaj artgalerio de Bristolo, same kiel galerioj en Ameriko, Svislando kaj Aŭstralio.

La laboro de Long plilarĝigis la ideon de skulptaĵo por esti parto de spektakloarto kaj konceptarto. Lia laboro tipe estas farita el tero, roko, koto, ŝtono kaj aliaj naturbazitaj materialoj. En ekspozicioj lia verko estas kutime montrata per la materialoj aŭ per dokumentaj fotoj de liaj prezentoj kaj spertoj.

Kategorio:Anglaj artistoj
Kategorio:Wolf-premiitoj pri artoj
Robert Morris

**Robert Morris** (naskiĝis la 9-an de februaro 1931 en Kansasurbo, Misurio, mortis la 28-an de novembro 2018 en Kingston, Nov-Jorkio) estis usona skulptisto, konceptartisto kaj verkisto. Sian akademian edukon li akiris interalie en la universitato de Kansaso kaj la privata kolegio Reed. Li estis rigardita kiel unu el la plej eminentaj teoriuloj de minimalismo kune kun Donald Judd, sed ankaŭ faris gravajn kontribuojn al la disvolviĝo de spektakloarto, landarto kaj instalarto. Morris vivis kaj laboris en Novjorko. En 2013 kadre de la tiel nomataj "Oktobraj Dosieroj", la eldonejo de Masaĉuseca Instituto de Teknologio eldonis volumon pri Morris, ekzamenante lian laboron kaj influon.

Kategorio:Usonaj artistoj
Kategorio:Usonaj skulptistoj
Kategorio:Landartistoj
Premio de Romo

La **Premio de Romo** ( (prononcu ) estis franca stipendio por artstudantoj, komence por farbistoj kaj skulptistoj, kiu estis establita en 1663 dum la regado de la franca reĝo Ludoviko la 14-a. Gajnintoj ricevis subvencion, kiu permesis al ili resti en Romo dum tri ĝis kvin jaroj koste de la ŝtato. La premio estis etendita al arkitekturo en 1720, muziko en 1803 kaj gravurado en 1804. La prestiĝa premio estis aboliciita en 1968 de André Malraux, la ministro pri kulturo, post la tumultoj de majo 1968.

Unua sidejo de la "akademio de Francio" en Romo estis la urbocentra palaco *Mancini*, kaj ekde 1803 laŭ ordono de Napoleono Bonaparto dua sidejo iĝis la historia Vilao Mediĉo.

Kategorio:Kulturo de Francio
Kategorio:Romo
Anne kaj Patrick Poirier

eta|300px|
**Anne kaj Patrick Poirier** (naskiĝis la 31-an de marto 1942 en Marsejlo kaj la 5-an de majo 1942 en Nantes) estas franca artista duopo.

De 1963 ĝis 1966 ili studis ĉe la *École nationale supérieure des arts décoratifs* (Nacia Altlernejo de Ornamaj Artoj) en Parizo. Venkinte en la Premio de Romo, ili loĝis de 1969 ĝis 1971 en la Vilao Mediĉo en Romo kiel samideanoj de la *Académie de France à Rome*. Ili nuntempe dividas sian tempon inter Parizo kaj Trevi.

eta|maldekstre|

## Laboro 
Kvankam ili laboris en diversaj amaskomunikiloj, inkluzive fotadon, desegnadon, instaladon kaj monumentan publikan skulptadon, ilia verko ĉiam traktis temojn ĉirkaŭ memoro, arĥeologio, ruinoj, memoraĵoj, disrompiĝo, perdo kaj memorado. Ili esprimas ke "ni kredas, ke nescio aŭ detruo de kultura memoro kaŭzas ĉian forgeson, malveron kaj eksceson kaj ke ni devas, per ĉiuj modestaj rimedoj, oponi al ĉi tiuj ĝeneraligitaj memorperdo kaj detruo."

Kategorio:Francaj artistoj
Kati Román

**Kati Román,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Román Kati** estis hungara pupisto. Ŝia patro estis György Román.

Kati Román naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Edukado de Kati Román estis malrekta pro divorco de la gepatroj. Ŝi maturiĝis laŭ koresponda lerno. En 1968 ŝi studis en aktorstudio de Nacia Teatro (Budapeŝto), sed la sekvaj jaroj estis same malrektaj. En 1970 ŝi eklaboris en Pupteatro (Budapeŝto), kie post 5 jaroj ŝi akiris pupteatran diplomon. Ŝi restis en la teatrejo, baldaŭ kelkfoje ŝi ankaŭ reĝisoris. En 1999 ŝi malsaniĝis, tial en la sekva jaro pensiuliĝis. Hejme ŝi skulptadis lignojn. Ŝi neniam edziniĝis.

## Ŝiaj pupteatraj roloj (elekto) 
* Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij – E. T. A. Hoffmann: *La nuksrompilo* – S-ino Stahlbaum
* Mihály Vörösmarty: *Csongor és Tünde* – Ilma
* Tamara Gabbe: Cindrulino – Kencefice; duonpatrino
* pluraj pupteatraj laboroj en Hungara Televizio

## Ŝiaj sola filma rolo 
* *Szerelmes biciklisták* (1965) – Julika

## Aliaĵoj 
* skulptaĵoj ekspoziciitaj en 2002 en Budapeŝto
* *A bérház történetei* (novelaro, 2009)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pupteatristoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Manuel da Cruz

**Manuel da Cruz (1690-1764)** estis portugala katolika prelato, 6-a episkopo de la diocezo São Luís (1739-1747) kaj 1-a Episkopo por la diocezo de Mariana (1748-1762), en Brazilo. Doktoro pri teologio de la Universitato de Koimbro, en 1726, li estis nomumita rektoro en 1728 de Dom Johano la 5-a. Li estis majstro de la novicoj ĉe la Reĝa Monaĥejo de Alcobaça ĝis plena enoficigo al la diocezo de Maranjono, en Brazilo.

## Biografio 
Doktoro pri Teologio per la Universitato de Koimbro, en 1726, li estis nomumita profesoro en 1728 de Johano la 5-a de Portugalio. Manuel da Cruz estis majstro de la novicoj en la Reĝa Monaĥejo de Alkobasa ĝis esti nomumita por la diocezo de Maranjono, en Brazilo.

En 1748 li estis nomumita por la diocezo de Mariana, en Minas-Ĝerajso. Lia vojaĝo ĝis Minas-Ĝerajso por enoficiĝi la diocezo daŭris unu jaro kaj tri monatoj, per boato, ĉevalo kaj piede, kovrante kvar mil kilometrojn. Ĉi tiun vojaĝo estis celebrita en la libro "Aureo Throno Episcopal", probable verkita de kanoniko Francisco Ribeiro da Silva, kiu redaktis ĝin.==Verkaro ==

## Literaturo 
* Arvore.net
* Arquivo Municipal do Porto
* Poeta Elmar
* História da Educação Brasileira
* Letras de Minas e outros ensaios
* Lusitania Sacra
* A mesa de Mariana
* Juízes e infratores: o tribunal eclesiástico do Bispado de Mariana (1748-1800)
* Mariana Revista Histórica e Cultural 

## Vidu ankaŭ 
* José Botelho de Matos (1678-1767)
* Johano la 5-a (Portugalio) (1689-1750)
* Benedikto la 14-a (1675-1758)

Kategorio:Naskiĝintoj la 5-an de februaro
Kategorio:Mortintoj la 3-an de januaro
Kategorio:Portugalaj prelatoj
Kategorio:Portugalaj teologoj
Kategorio:Portugalaj episkopoj
Kategorio:Universitato de Koimbro
Nicolau Tolentino de Almeida

**Nicolau Tolentino de Almeida (1740-1811)** estis eldonisto, komentisto, pedagogo, filologo kaj profesoro pri Retoriko kaj Poetiko en la Kolegio de la Artoj de la Universitato de Koimbro, tie kie li iinstruis ĝis 1790. Li estis pli juna frato de António Soares Barbosa (1734-1801). Barbosa ankaŭ aktivis kiel dekano kaj direktoro de la Fakultato pri Filozofio inter la 29-a de marto 1791 kaj 1800. Li estas konsiderata unu el la grandaj literaturaj figuroj de la portugala 18-a jarcento kaj unu el la plej grandaj satiristoj.

## Biografio 
eta|maldekstre|300px|Frontispico de verko de la portugala verkisto Nicolau Tolentino de Almeida (1783).
Nicolau Tolentino de Almeida estis filo de D-ro José de Almeida Soares, advokato de la "Casa da Suplicação" ("Tribunalo de la Portugala Kortumo"), en Lisbono, kaj lia edzino Ana Teresa Fróes de Brito, ambaŭ devanantoj el Ourém. Li studis en la Fakultato pri Juro de la Universitato de Koimbro inter 1760 kaj 1770 kaj en 1765 li estis nomumita reĝa profesoro pri retoriko.

Nekontenta kun la posteno, li estis nomumita en 1780 al nova funkcio en la "Sekretariejo pri Ŝtato de la Negocoj de la Regno". Li ricevis la favorojn de la vesto de kavaliro de la Ordeno de Santiago da Espada, kavaliro de la Ordeno de Kristo kaj fine nobela kavaliro de la Reĝa Domo. Li renkontis gravajn financajn problemojn post la translokigo de la portugala kortumo al Rio-de-Ĵanejro en 1807 kaj mortis sola kaj fraŭla en la aĝo de sepdek jaroj en Lisbono.

Li komponis sonetojn, odojn, memorialaĵojn kaj satiraĵojn per ironia kaj komika tono pri la malgraveco de kutimoj kaj tradicioj, la alligo al aspektoj kaj ĉiutagaj malvirtoj. Li ankaŭ verkis omaĝojn al personoj en potencaj pozicioj, kies protekton li bezonis. Lia stilo karakteriziĝas per simpleco kaj proksimiĝas al popularaj kaj interparolaj formoj, kiuj diferencigas lin el la tiama pretendema kaj grandioza novklasika poezio. Li publikigis kolekton titolitan "Obras poéticas" en 1801.

## Verkaro 
* Obras Poeticas, 1801
* Obras póstumas de Nicoláo Tolentino de Almeida, 1828
* Obras Completas, 1861
* Obras completas de Nicolau Tolentino de Almeida, 1861
* Satyras e epistolas, 1888
* Sátiras e outros poemas, 1978
* Memoriais e sátiras, 1995
* O pícaro e o satírico, 1998

## Literaturo 
* Personensuche
* WorldCat Identities
* Escritas.org 
* Poet' Anarquista
* Antonio Miranda
* Bibliologista
* Infopédia
* Project Gutenberg
* Web Archive.org

## Vidu ankaŭ 
* Aurelio Tolentino (dramverkisto) (15.10.1869-05.07.1915)
* António Dinis da Cruz e Silva (1731-1799)
* Eça de Queirós (1845-1900)
* Antero de Quental (1842-1891)
* Domingos Caldas Barbosa (1740-1800)
* Sebastião José de Carvalho e Melo (1699-1782)

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj la 10-an de septembro
Kategorio:Mortintoj la 23-an de junio
Kategorio:Portugalaj juristoj
Kategorio:Portugalaj poetoj
Kategorio:Universitato de Koimbro
Gizi Romvári

**Gizi Romvári,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Romvári Gizi** estis hungara aktoro, operetkantisto, primadono, bibliotekisto. Ŝia unua edzo estis Sándor Szoboszlai.

Gizi Romvári naskiĝis la  en Békéscsaba, ŝi mortis la  en Békéscsaba.

## Biografio 
Gizi Romvári maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi tuj aliĝis al Teatro Jókai (Békéscsaba), kie ŝi debutis en 1957. Inter 1960-1962 ŝi estis membro de Teatro Gárdonyi Géza, poste ŝi revenis al la Teatro Jókai. Pro familiaj kaŭzoj ŝi forlasis la teatron kaj estis plu kuracista helpanto en vilaĝo. Baldaŭ ŝi revenis al sia naskiĝurbo kaj ŝi estis bibliotekisto de la loka muzeo. Ŝi edziniĝis kaj divorcis trifoje, ŝi naskis unufoje filon.

## Ŝiaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare: La Dresado de la Megero - Bianca
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - Mariska
* István Örkény: *Tóték* - Ágika
* Hervé: ''Mam'zelle Nitouche* - Denise
* Jenő Huszka: *Mária főhadnagy* - titolrolo
* Ferenc Lehár:
** *A mosoly országa* - Mi
** *Víg özvegy* - Olga
* Imre Kálmán: *Marica grófnő'' - Liza

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun fotoj 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj primadonoj
Kategorio:Hungaraj operetkantistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kripto de la Liĥtenŝtejna dinastio (Vranov)

La **kripto de la Liĥtenŝtejna dinastio** (ĉeĥe: *Hrobka Lichtenštejnů*) en Vranov u Brna troviĝas en kripto de preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Maria, kiu estas konsisto de konvento de paŭlanoj "Aula Virginis", kiu estas protektita kiel kultura memorindaĵo de Ĉeĥio. La preĝejo estas signifa mariana pilgrima loko en Moravio. La familia kripto de la Liĥtenŝtejna dinastio estas ununura sepultejo de regantoj de unu ŝtato, kiu troviĝas sur la teritorio de fremda ŝtato. Sume estas ĉi tie sepultitaj ĉiuj 14 regintaj princoj el Liĥenŝtejno de Karlo la 1-a (1569–1627) ĝis Francisko la 1-a (1853–1938) kaj pluaj 48 membroj de ilia plej proksima familio. La lasta 62-a funebro ĉi tie okazis en la jaro 1992, kiam ĉi tie laŭ propra peto estis sepultita princino Maria Benedikta de Liĥtenŝtejno, la onklino de princo Francisko Jozefo la 2-a, kiu estis sepultita en la jaro 1989 en Vaduzo.

## Pluaj fotoj

File:Hrobka, interier (Vranov).jpg|Interno de la kripto

Vranov
Liĥtenŝtejna dinastio Vranov
Kategorio:Vranov (distrikto Brno-provinco)
Kategorio:Sepultejoj de regintoj en Ĉeĥio
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Konstruaĵoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Religio en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Aperis en 1617
Chudčice

**Chudčice** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Boskovica sulko surrande de naturparko Subkomoraj arbaroj, proksimume 20 kilometrojn nordokcidente de Brno. Chudčice najbaras nordoriente kun Moravské Knínice, sudokcidente kun Veverská Bítýška kaj nordokcidente kun Sentice kaj Čebín. Oriente etendiĝas arbarigita regiono Obora, konsisto de la katastra teritorio Brno-Kníničky. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1235.

En la jaroj 1531–1849 Chudčice apartenis al senjorujo Vevera. Post la estiĝo de distriktoj (1850) ĝi enfalis en agadecon de distrikto Tišnov, pli poste en distrikton Brno-provinco.

En la jaroj 1911–1936 kondukis tra Chudčice fervojlinio Kuřim – Veverská Bítýška.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de Trovo de sankta Kruco
* Via crucis el la jaro 1856

## Pluaj fotoj 

Pómník RA (Lacinová).jpg| Monumento de Ruĝa Armeo
Křížová cesta u Chudčic (4).jpg| Haltigo de krucvojo
Chudčice, autobusová zastávka.jpg| Aŭtobusa haltejo
Hřbitov Chudčice hlavní kříž.JPG| Tombejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Boskovica sulko
Vranov (distrikto Brno-provinco)

**Vranov** estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Brno-provinco en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Drahana montetaro. Vivas ĉi tie  ().

La municipo troviĝas profunde en arbaroj, 500 metrojn okcidente de la municipo troviĝas televida elsendigilo. Ĉi tiea preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Maria kun gotika plastikaĵo de Virgulino Maria apartenas al marianaj pilgrimaj lokoj; troviĝas en ĝi kripto de familio Liĥtenŝtejnidoj, foje proprumantoj de la senjorujo kaj konstruintoj de la preĝejo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365. Novan frue barokan preĝejon de Naskiĝo de Virgulino Maria proponis en la jaroj 1621–1630 arkitekto Giovanni Maria Filippi laŭmende de Karlo la 1-a el Liĥtenŝtejno, ku konvertis al katolikismo. Sub la preĝejo li konstruigis ampleksan familian kripton de Liĥtenŝtejnidoj, kiu estis ankoraŭ reguligita en la 19-a jarcento. Preĝejo de sankta barboro estis en la 18-a jarcento detruita pro kadukiĝeco.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Maria
* Kripto de familio de Liĥtenŝtejnidoj

## Pluaj fotoj 

Church of the Nativity of the Virgin Mary (Vranov)66.JPG|Pilgrima preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Maria
Church of the Nativity of the Virgin Mary (Vranov)58.JPG|Liĥtenŝtejna kripto
Kaple Andela Strazneho (Vranov).JPG|Kapelo de Anĝelo Gardanto
Chapel of Saint John of Nepomuk (Vranov).JPG|Kapelo de sankta Johano Nepomuka
Vranov c.p.10.JPG|Domo n-ro 10, eksa malriĉulejo
Vranov u Brna, radnice.JPG|Municipa ofico

## Referencoj 

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Drahana montetaro
Vranovice (distrikto Brno-provinco)

**Vranovice** () estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi situas 30&nbsp;km sude de Brno sur fervojlinio Břeclav–Brno en Dija-svratka valego. Vivas ĉi tie  ().

Temas pri vinkultivada municipo en vinkultivada subregiono Mikulov.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1257.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de Ĉielvizito de Virgulino Maria
* Statuo de sankta Floriano
* Novgotika kapelo
* Dia torturo
* hakita ŝtona kruco en kampa vojo
* ostejo en la tombeja muro el la 17-a jarcento

## Pluaj fotoj 

Vranovice-kostel.jpg|Preĝejo de Ĉielvizito de Virgulino Maria
Kaple - Vranovice.jpg|Novgotika kapelo
Kostnice Vranovice.jpg|Ostejo
Socha sv. Floriána-Vranovice.jpg|Statuo de sankta Floriano
Vranovice (BV) - pošta a obecní úřad.jpg|Poŝto kaj municipo ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Eksaj kampurboj en Ĉeĥio
Kategorio:Vinkultivada subregiono Mikulov
Kategorio:Setlejoj en Dija-svratka valego
Serra do Mar

[eta|maldekstre|350ra|*Serra do Mar* kun atlantika [pluvarbaro.]]
La **Marmontaro** (en portugala, ***Serra do Mar***) estas montaro de la terena reliefo de Brazilo kiu etendiĝas proksimume ĉirkaŭ 1500 km laŭlonge de la marbordo el oriento ĝis la sudo de la lando, el la ŝtato Rio-de-Ĵanejrio ĝis la nordo de la ŝtato Sankta Katarino.​ Kelkaj fontoj inkludas ankaŭ *Serra Geral* en *Serra do Mar*, tiuokaze la montaro etendiĝus ankaŭ ĝis la nordoriento de la ŝtato Suda Rio-Grando.

La plej alta punkto estas la pinto *Maior de Friburgo*, kun altitudo de 2310 m s.m.

La montaro estas nekontinua en kelkaj lokoj kiuj ricevas unuopajn nomojn kiel *Serra de Bocaina*, *Serra de Paranapiacaba*, *Serra Negra*, *Serra dos Órgãos*, *Serra do Indaiá*, ktp. La montaro etendiĝas ankaŭ al kelkaj insuloj ĉe la marbordo, kiel Ilhabela kaj Ilha Anchieta.

## Notoj 
Kategorio:Montaroj en Brazilo
Kategorio:Geografio de Sudameriko
Čebín

**Čebín** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas sur dislimejo de Boskovica sulko kaj Bobrava montetaro, proksimume 20 kilometrojn nordokcidente de Brno sur suda montopiedo de monteto Čebínka (432&nbsp;m&nbsp;s.&nbsp;m.). Čebín najbaras okcidente kun Sentice, nordokcidente kun Hradčany, norde kun Drásov kaj Malhostovice, sudoriente kun Kuřim kaj sude kun Moravské Knínice kaj Chudčice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1353.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Georgo
* Monumento de ruĝarmeano

## Naskiĝintoj 
* Vladimír Kluska (1909–2001), pediatro kaj infektologo
* Miroslav Jůza (1943–2012), atleto
* František Štambachr (* 1953), futbalisto

## Pluaj fotoj 

Čebín, socha sovětského vojáka.jpg|Statuo de ruĝarmeano
Čebín, okres Brno-venkov, 2012 (15).JPG|Municipa ofico
Čebín, okres Brno-venkov, 2012 (16).JPG|Gastejo
Čebín, lom.jpg|Ŝtonminejo sur monteto Čebínka
Čebín, železniční stanice.jpg|Fervoja haltejo
Čebín (7).jpg|Čebín


Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Boskovica sulko
Kategorio:Setlejoj en Bobrava montetaro
Preĝejo Sankta Triunuo (Gödöllő)

La **paroĥa preĝejo Sankta Triunuo** estas romkatolika konstruaĵo en urbo Gödöllő (Hungario).

## Historio 
Antaŭ dominado de la turkoj jam estis preĝejo en Gödöllő, kiu poste neniiĝis. La loĝantoj kalvinaniĝis. La katolikoj konstruis novan kirkon en 1750 (la nuna kastela kapelo). Ĝi ne sufiĉis depost la socialismo. La nun videbla impona moderna preĝejo estis konstruita inter 2004-2007.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo konsistas el 3 partoj: preĝejo, paroĥejo, komunaj ĉambroj. Ili formas U majusklon, la 4-a latero estas simpla muro. La kvaropo fermas korton kaj situas inter 3 stratoj. La korto simbolizas la mezepokan klostron. Nur la absido estas duonronda, la ceteraj partoj estas rektaj geometriaj formoj. Interne supozeble 3 galerioj troviĝas. La sanktejo havas 63 malgrandajn fenestrojn kun malsamaj koloroj.

Kermeso okazas en la tago de Sankta Triunuo.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* http://lexikon.katolikus.hu/G/G%C3%B6d%C3%B6ll%C5%91.html

Godollő
Godollő
eta|maldekstre|
eta|maldekstre|
Naturmediaj efikoj de viandoproduktado

La **naturmediaj efikoj de viandoproduktado** varias pro la granda diverseco de agrikulturaj praktikoj tra la mondo. Ĉiuj agrikulturaj efikoj havas konstateblajn efikojn al la natura medio. Kelkaj naturmediaj efikoj ligitaj kun la viandoproduktado estas poluo pro uzado de fosiliaj brulaĵoj, bestodevena metano, malpuraj defluaĵoj kaj forkonsumo de terenoj kaj akvejoj. Viandon oni akiras diversmaniere, interalie per ekologia agrikulturo, subĉiela bredado, intensa bredado, vivteniga agrikulturo, ĉasado kaj fiŝkaptado.

Viandon oni konsideras unu el la unuavicaj faktoroj kontribuantaj al la nuntempa krizo de perdo de biodiverseco. La en 2019 eldonita *Global Assessment Report on Biodiversity and Ecosystem Services* [Tuttera pritakso-raporto pri servoj al la biodiverseco kaj la ekosistemo] de IPBES trovis, ke industria agrikulturo kaj troa fiŝkaptado estas la plej gravaj propulsantoj de la formortado, en kiu la industrioj de viando kaj laktaĵoj havas grandajn efikojn. La raporto ''Livestock's Long Shadow* [La longa ombro de la bredbestaro], eldonita de la Organizaĵo pri Nutrado kaj Agrikulturo (ONA) de la Unuiĝintaj Nacioj en 2006, eldiras, ke “la bredbesta sektoro estas unu el la plej grandaj stresigantoj de multaj ekosistemoj kaj la planedo kiel tuto. Ĝi estas unu el la plej grandaj tutteraj fontoj de forcejaj gasoj kaj unu el la ĉefaj kaŭzantoj de la perdo de biodiverseco, kaj en evoluintaj kaj evoluantaj landoj eble la plej grava fonto de akvopoluado.” 

Viandoproduktado estas granda propulsanto de klimata ŝanĝo. Studo eldonita de la revuo *Carbon Balance and Management'' en 2017 konstatis, ke la tutteraj metan-emisioj de la besta agrikulturo estas pli altaj je 11% ol indikis pli fruaj taksoj bazitaj sur datumoj de la Interregistara Spertularo pri Klimata Ŝanĝiĝo. Iu ono de tiuj efikoj atribueblas al ne-viandaj konsisteroj de la bredbesta sektoro kiel la industrioj de lano, ovoj kaj laktaĵoj, kaj al la bredbestoj uzataj por grundprilaboro. Oni taksas, ke bredbestoj provizas la energion por grundprilaboro sur eĉ duono de la agrikulturaj terenoj en la mondo. Multaj studoj trovis, ke plimultigo de viando-konsumo ligita kun loĝantarkresko kaj altiĝantaj individuaj enspezoj plimultigos la emisiojn de karbono kaj plifortigos la perdon de biodiverseco. La Interregistara Spertularo pri Klimata Ŝanĝiĝo eldonis 2019-08-08 resumon de la speciala raporto por 2019, kiu asertis, ke ŝoviĝo en la direkto al plantbazitaj dietoj helpos moderigi la klimatŝanĝiĝon kaj adaptiĝi al ĝi. 

## Vidu ankaŭ 
* Klimata ŝanĝo
* Mediprotekta vegetarismo
* Veganismo
* Vegetarismo

## Referencoj 
Kategorio:Agrikulturo
Kategorio:Bestobredado
Kategorio:Daŭripovo
Kategorio:Klimata ŝanĝo
Kategorio:Naturprotektismo
Kategorio:Vegetarismo
Kategorio:Viando
Lomnička (distrikto Brno-provinco)

**Lomnička** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Boskovica sulko proksimume 2&nbsp;km norde de Tišnov. Tra la municipo trafluas rojo Besének. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1235. La historio de Lomnička estas kunigita kun cisterciana monaĥejo Porta coeli fondita de reĝino Konstancia Hungara, la vidvino post Přemysl Otakar la 1-a.

En la jaroj 1980–1990 Lomnička estis konsisto de Tišnov.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de benita Frederiko en la vilaĝplaco
* Dia torturo sur monteto Čimperka

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Boskovica sulko
Lukovany

**Lukovany** estas municipo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1269.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Venceslao
* Fundamentoj de pereinta buurgejo
* Kulturdomo kun gastejo

## Personecoj 
* Ivana Valešová (* 1948), aktorino

## Pluaj fotoj 

Lukovany, hlavní ulice (01).jpg| Ĉefa strato
Lukovany, pohled přes střed obce (01).jpg| Mezo de la municipo
Lukovany, východní část obce (01).jpg| Orienta parto de la municipo
Lukovany, západní část obce (03).jpg| Okcidenta parto de la municipo

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
Parepare

**Parepare** estas marhavena urbego en insulo Sulaveso, en provinco Suda Sulaveso en Indonezio. Parepare konsistas el 4 distriktoj. La loknomo rilatas al "bona haveno".

## Geografio 
Parepare situas en sudokcidenta parto de la insulo laŭ malgranda golfo grandparte sur monteta areo. Provinca ĉefurbo Makassar troviĝas 127, Palopo 128, Paluo 347, Balikpapan 435, Denpasar 710, Surabajo 842, Semarang 1071, Jogjakarto 1107, Bandungo 1367, ĉefurbo Ĝakarto 1437, Palembang 1653, Bandar Lampung 1599, Batam 1823, Pekanbaru 2081, Medano 2476, Banda Aceh 2901 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
En nuna loko de Parepare kreskiĝis sovaĝe nur arbustoj. En la 14-a jarcento ĝi apartenis al regno, en la sekva jarcento reĝlando. La nederlandanoj konkeris tiun lokon pro la bona haveno. Sekvis la japana dominado inter 1942-1945. Parepare akiris la internacian statuson urbego (pli granda, ol cent mil) fine de 1980-aj jaroj.

## Ekonomio 
Parepare estas agronomia loko, sed la areo taŭgas grandparte por brutaro. Ekzistas iom da produktoj de rizoj kaj kakaofaboj. Multe da homoj fiŝkaptadas. 

## Trafiko 
Parepare havas trairan ĉefvojon laŭ la marbordo (sude al Makassar), krome kuras vojo al interno de la insulo (ekzemple al Palopo). Menciindas la marhaveno. La trajno inter Makassar kaj Parepare daŭre estas projekto. 

## Klimato 
Parepare havas tropikan musonan klimaton (Am). En ĉiuj monatoj pluvas, resume jare 2085 mm. Inter julio-septembro iomete pli malofte pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas 27 °C kaj varias inter 23-31 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.
eta|

## Vidindaĵoj 
* moskeo 
* mara strando
* botanika ĝardeno de 1920
* koralaj rifoj

## Famuloj 
Jusuf Habibie (tria prezidanto de Indonezio) naskiĝis en Parepare.

## Ĝemelurboj 
*  Tawau, Malajzio

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Indonezio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Kategorio:Sulaveso
Zakřany

**Zakřany** estas municipo en Ĉeĥio, en distrikto Brno-provinco en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Křižanova montetaro. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1350.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de sankta Donato

## Pluaj fotoj 

Boží muka severně od Zakřan (Q94431027).jpg|Dia torturo norde de la municipo
Zakřany stará úvozová cesta.JPG|Malnova intermonta vojo
Zakřany prokletá cihelna.JPG|Malbenita brikfarejo en Zakřany

### Panoramo 
Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
Zbýšov

**Zbýšov** estas urbo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas sudokcidente de Brno en Boskovica sulko. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1280. Ĝis la jaro 1820 Zbýšov estis (iam ankaŭ *Zbejšov*) sensignifa domaro. Sed ekde tiu ĉi jaro ĉi tie komencis minadon de nigra karbo la unua minadista kompanio Rahnova, pli poste nomita Amo Dia. Ekde tiu tempo la signifo de Zbýšov kaj la tuta regiono kreskis. En la jaro 1965 estis al Zbýšov donita statuso de urbo. En la jaro 1969 estis komencita trafiko de moderna minejo Jindřich II (en la loko de eksa minejo Jindřich I) kun ordigejo de karbo, kiu fariĝis la plej profunda (1550 m) nigrakarba minejo en Mez-Eŭropo. Al pluaj signifaj minejoj en la urbo kaj la proksima ĉirkaŭaĵo apartenis Simson, Antonín kaj ankaŭ Anna, unu el la plej malnovaj ŝaktoj el komenco de la 19-a jarcento. La rapida evoluo de la urbo estis finita komune kun finigo de la minado de nigra karbo en la tuta Nigrakarba regiono Rosice-Oslavany komence de la 1990-aj jaroj.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Marteno
* minturo de Minejo Simson – kultura kaj teknika memorindaĵo
* Muzeo de industriaj fervojoj

### Naturaj belecoj 
Sudoriente de la urbo, sur katastro de Padochov, situas naturmemorindaĵo Rybičková skála, kiu estas valora paleontologia loko. Ĉi tie estis malkovrita vertebro de praepoka herbovorula reptilio de genro *Edaphosaŭro*.

## Personecoj 
* Josef Skutil (1904–1965), arkeologo
* Ivan Honl (1866–1936), Kuracisto kaj mikrobiologo

## Pluaj fotoj 

Zbýšov 2013-13 (13).jpg|Zbýšov
Zbýšov, Čtvrť Sička (02).jpg|Zbýšov
Zbýšov, Na Láně (01).jpg|Zbýšov

Kategorio:Urboj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Urboj en Moravio
Kategorio:Setlejoj en Boskovica sulko
Windows 11

**Windows 11** () estas nova operaciumo de Microsoft. Ĝi estas la posteulo de Windows 10 kaj estis anoncita la . Ĝi estos senpaga ĝisdatigo por uzantoj de Windows 10.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Microsoft
* Microsoft Windows

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Introducing Windows 11 ()

## Tradukfonto 
Kategorio:Vindozo
Zbýšov (apartigilo)

Nomon **Zbýšov** havas pluraj setlejoj:
* Zbýšov, urbo en distrikto Brno-provinco
* Zbýšov (distrikto Vyškov), municipo en distrikto Vyškov
* Zbýšov (distrikto Kutná Hora), municipo en distrikto Kutná Hora
Santa Casa (Votuporanga-SP)

**Santa Casa de Misericórdia de Votuporanga** (sankta kompatema domo de Votuporango) estas malsanulejo en la brazila urbo Votuporango. Kiel neprofitcela homama institucio, 70% de ĝiaj servoj estas donitaj al profitantoj de SUS, la brazila publika sansistemo.

Santa Casa estis fondita la 31-an de julio 1946, sed ĝia inaŭguro okazis la 16-an de aprilo 1950, en kiu partoprenis pluraj personecoj de la urbo, inkluzive doktoro Miguel Gerosa, kiu estis unu el la grandaj entuziasmuloj de la hospitalo.

En 1950, la klinika kunlaborantaro konsistis el kuracistoj D-ro Miguel Gerosa, D-ro Valter Eleutério Rodrigues, D-ro Gumercindo Hernandes Morales, D-ro Álvaro, D-ro Joaquim Figueira da Costa, D-ro Hermínio Sanches, D-ro Rui Pedroso, D-ro Wilson Cury kaj D-ro Elcio. Ekzistis ankaŭ teamo da 30 profesiuloj kiel ekzemple Otília Carneiro, la nura norma flegistino tiutempe. Nuntempe Santa Casa havas pli ol 1000 dungitojn kaj ĉirkaŭ 300 kuracistojn.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Hospital Unimed de Votuporanga
* AME de Votuporanga
*SanSaúde
* Votuporango

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de Santa Casa de Votuporanga 

Kategorio:Malsanulejoj en Brazilo
Kategorio:Votuporango
Kategorio:Sanservo en Brazilo
Neŭrofiziologio

La **Neŭrofiziologio** estas la branĉo de la fiziologio kiu studas la nervan sistemon.

En ĉiu ago aŭ konduto de ĉiu organismo ĉeestas la nerva sistemo. Ajna ŝanĝo en ties disvolvigo estas rezulto de funkciaj modifoj de tiu sistemo. La neŭrofiziologio okupiĝas pri la malkovro kiel funkcias tiu komplika sistemo kaj kiel ĝi produktas la varion de kondutmodeloj kiujn montras la organismoj. Tamen, spite la progresoj atingitaj en la esplorado, ĉefe en la biokemiaj kaj elektraj aspektoj, oni estas konvinkitaj ke estas multe pli tio kion oni ne konas.

La baza neŭrofiziologio klopodas studi la konduton de neŭronoj aŭ grupoj de izolaj neŭronoj. La faroj establitaj de la baza neŭrofiziologio povas esti profititaj de la matematika teorio de neŭronaj retoj por konstrui matematikajn modelojn kiuj ebligu identigi neŭrofiziologiajn fenomenojn kiel la memoro kaj la lernado.

## Bibliografio 
* Shepherd, G. M. (1983): Neurobiology. Oxford University Press, New York.
* Kuffler S. W., Nicholls J. G., Martin A. R (1984): From neuron to brain.

Kategorio:Animala fiziologio
Siiri Sinnemäki

**Siiri SINNEMÄKI** (naskiĝinta 1990) estas finna aktoro. Ŝi aktoris en 1999–2009 en Kotikatu. Ŝi aktoris ankaŭ en du filmoj. Nun ŝi estas juristo. Ŝia patrino estas Anni Sinnemäki.

Kategorio:Finnaj aktoroj
Alexandre Rodrigues Ferreira

**Alexandre Rodrigues Ferreira** (1756-1815) estis portugala katolika prelato, 6-a episkopo de la diocezo São Luís (1739-1747) kaj 1-a Episkopo por la diocezo de Mariana(1748-1762), en Brazilo. Doktoro pri teologio de la Universitato de Koimbro, en 1726, li estis nomumita rektoro en 1728 de Dom Johano la 5-a. Li estis majstro de la novicoj ĉe la Reĝa Monaĥejo de Alcobaça ĝis plena enoficigo al la diocezo de Maranjono, en Brazilo. La skribaĵoj de Alexandre Rodrigues Ferreira servis kiel bazo por la raportoj de Joaquim Nabuco pri la disputo inter Brazilo kaj Brita Gujano (1903).

## Biografio 
Naskita la 27-an de aprilo 1756 en Salvador, Bahio, Ferreira studis en Koimbro, kie li diplomiĝis en 1778 ĉe la Naturscienca Fakultato. Lia bonega agado kaptis la atenton de Domenico Vandelli (1735-1816), itala naturisto, kiu laboris por la portugala registaro.

Komisiita de verkado pri natura historio de la portugalaj kolonioj, Vandelli organizis ekspediciojn al Mozambiko kaj Angolo kaj nomumis Rodrigues Ferreira kiel estro de la ekspedicio, kiu venis al Brazilo kaj turneis la kapitanlandojn de Grão-Pará, Rio Negro, Mato-Grosso kaj Cuiabá.

La Filozofa Ekspedicio forlasis la havenon de Lisbono la 1-an de septembro 1783, kunportante, inter aliaj, la skribistojn José Joaquim Freire, Joaquim José Codina, kaj la botanikan ĝardeniston Agostinho Joaquim do Cabo.

La ekspedicio atingis Belém la 21-an de oktobro, 1783 kaj daŭris naŭ jarojn. Ekde ĝi, pluraj verkoj kaj notoj pri la amazona regiono estis generitaj, registrante informojn pri la faŭno, flaŭro kaj ĝiaj loĝantoj.

Kun la morto de Ferreira, la 23-an de aprilo 1815, la manuskriptoj, kiuj restis en Portugalio, estis metitaj sub la gardon de la "Reala Muzeo d'Ajuda". La dokumentaro restis en la muzeo ĝis 1838, tiam kiam ili estis transdonitaj al la "Reĝa Akademio de Sciencoj".

En la lastaj du jarcentoj, la dokumentoj estis disigitaj inter diversaj institucioj kaj kolektantoj, inkluzive de la Nacia Biblioteko de Rio-de-Ĵanejro, kiu ebligis ilian publikigon.

## Verkaro 
* Viagem ao Brasil. A Expedição Philoshophica pelas Capitanias do Pará, Rio Negro, Mato Grosso e Cuyabá. 1792

## Literaturo 
* Scielo
* Biblioteca Nacional Digital
* Brasiliana Iconográfica
* Biblioteca Digital Luso Brasileira
* Centro Cultural Brasil Angola 
* Bibliothèque nationale de France 

## Vidu ankaŭ 
* José Cândido de Mello Carvalho (1914-1994)
* Osvaldo Rodrigues da Cunha (1928-2011)
* Domenico Agostino Vandelli (1735-1816)
* José da Silva Lisboa, Vicgrafo de Cairu (1756-1835)
* Alfredo do Valle Cabral (17.11.1851-23.10.1894)
* José Joaquim Freire (1760-1847)
* Joaquim José Codina (m. 1791)
* João da Silva Feijó (1724-1860)
* Manoel Galvão da Silva (1750-1790)
* Joaquim Nabuco (1849-1910)
* João Barbosa Rodrigues (1842-1909)
* José Vicente Barbosa du Bocage (1823-1907)

## Referencoj 
Kategorio:Brazilaj natursciencistoj
Kategorio:Brazilaj botanikistoj
Zbýšov (distrikto Vyškov)

**Zbýšov** (, antaŭe ankaŭ *Zbejšov*) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1211.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Sonorilejo el la jaro 1836, situanta en municipa placo, sub kies tegmento estas lokigitaj kanonaj kugloj devenantaj el batalo ĉe Slavkov.
* Malnova muelejo sur rivero Litava
* Monumento de Batalo de tri imperiestroj

## Pluaj fotoj 

Obecní úřad Zbýšov, VY.jpg|Municipa ofico
Monument to the three emperors, Zbýšov, VY 1.jpg|Monumento de tri imperiestroj
Kříž u Hájíčku, Zbýšov, VY 2.jpg|Kruco U Hájíčku
Zbýšov (okres Vyškov) - pohled od jihovýchodu.jpg|Vido de sudoriento

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Dija-svratka valego
Kategorio:Vinkultivada subregiono Velké Pavlovice
Vendeuvre - Jort (stacidomo)

**Vendeuvre - Jort** estas franca varstacidomo sur linio  - , situanta en  Vendeuvre apud Jort, en departemento Calvados, regiono Normandio.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Le Mans - Mézidon (430000).

## Vidu ankaŭ 
* Vendeuvre
* Jort

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fret SNCF
Kategorio:Stacidomoj en Normandio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Calvados
Kategorio:Vendeuvre
Česká

**Česká** () estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en Bobrava montetaro surrande de naturparko Baba. Vivas ĉi tie  (). La konstruareo de la municipo troviĝas surrande de arbaro proksime de monteto Ostrá hora apud ŝoseo el Brno ĝis Kuřim, en senpera najbareco de kvartalo Brno-Ivanovice, kun kiu la municipo sude najbaras.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1784.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de Virgulino Maria Rozaria
* Ŝtona kruco
* Monumento al viktimoj de ambaŭ mondmilitoj
* Tilio el la jaro 1883
* Tilio el la jaro 1884

## Pluaj fotoj 

Česká - ulice Nádavky, obsahující popisná čísla 205 - 217.jpg|Česká - strato Nadávky
Česká, Svitavská radiála z nadjezdu (02).jpg|Česká, Svitava radiala ŝoseo el superveturejo
Česká, těleso bývalé tratě Brno - Tišnov (01).jpg|Česká - korpo de eksa fervojlinio Brno–Tišnov
Česká, železniční zastávka (03).jpg|Česká - fervoja haltejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Bobrava montetaro
Lelekovice

**Lelekovice** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Brno-provinco, en Sudmoravia regiono. Ĝi etendiĝas en dislimejo de Drahana kaj Bobrava montetaro. Vivas ĉi tie  (). Tra la municipo trafluas rojo Ponávka, sur monteto super la municipo troviĝas televida elsendigilo. La municipo najbaras kun municipo Česká.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1288.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Ruino de burgo Lelekovice – konstruita ĝi estis en la 14-a jarcento, sed komence de la 15-a jarcento la burgo estis konkerita kaj pli poste neniigita. En la 20-a jarcento ĉi tie okazis arkeologiaj esploroj.
* Preĝejo de sanktaj Filipo kaj Jakobo

## Pluaj fotoj 

Lelekovice a rozhledna Babí lom.jpg|Lelekovice kaj belvedero Babí lom
Lelekovice.jpg|Lelekovice
Lelekovice 20181102 125851 (02).jpg|Lelekovice, hotelo kaj restoracio Babí lom
Masopust Lelekovice.jpg|Lelekovice, karnavalo

Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Setlejoj en Bobrava montetaro
Kategorio:Setlejoj en Drahana montetaro
Rosice

**Rosice** () estas urbo en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Brno-provinco. Ĝi etendiĝas 16&nbsp;km okcidente de Brno en Boskovica sulko sur la kunfluejo de rivereto Bobrava kun rojo Říčanský potok. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1259.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kastelo sur monteto super la kunfluejo de Bobrava kun rojo Říčanský potok estas dominaĵo de la urbo. La loka burgo estis alikonstruita en la kastelon verŝajne dum Pertold z Lipé. Plua alikonstruo en renesancan stilon okazis dum Zierotinidoj en la 17-a jarcento. Lasta privata posedanto de la kastelo estis Maŭrico Arnold barono de Forest-Bischofsheim, kiu spitis al parcela reformo.
* Dekana kaj paroĥa preĝejo de sankta Marteno
* Pilgrima kapelo de La plej sankta Triunuo
* Fontano kun statuo de slava diino Živěna en la placo estis instalita en la jaro 1868
* Punpilorio sub la urbodomo ne estas uzata ekde nuligo de loka gorĝa juĝo de la jaro 1752. Ĝi estis levigita al la nuntempa loko en la jaro 1959.
* En Rosice havas sidejon ankaŭ abelbredista muzeo.

## Personecoj 
* Jan Bobrovský (* 1945), basketbala ludanto kaj trejnisto
* Zdenek Bobrovský (1933–2015), basketbalisto
* Karel Franz ml. (1864–1933), Kuracisto, fakulo en kuracado de tuberkulozo
* Antonín Kolek (1895–1983), verkisto
* Vladimír Koukal (1931–1961), pastro
* Vladimír Malacka (1893–1960), muzika komponisto
* Oldřich Med (1914–1991), salesiana pastro, verkisto
* Miroslav Mikulášek (* 1930), ĉeĥa altlerneja instruisto, literatura sciencisto kaj rusisto
* Jindřiška Smetanová (1923–2012), verkistino, scenaristino
* Emil Vaňura (1899–2003), diplomato
* Vilém Vaňura (1908–1982), muzika komponisto
* Antonín Zhoř (1896–1965), verkisto

## Pluaj fotoj 

Rosice.jpg|Vido de sudoriento
Rosice, radnice.jpg|Urbodomo
Rosice, Rahnův palác.jpg|Fontano antaŭ la urbodomo kaj palaco de Rahn
Rosice, kašna.jpg|Fontano en la placo kun statuo de diino Živěna
Zámek Rosice.jpg|Kastelo
Rosice, nádvoří zámku.jpg|Korto de la kastelo
Rosice, nádvoří zámku-detail.jpg|Korto de la kastelo - detalo de arkadoj
Zámek Rosice, severní křídlo, Zámecke kulturní centrum.jpg|Kastela kultura centrejo
Rosice kaple Nejsvětější Trojice.jpg|Kapelo de La plej sankta Triunuo

### Panoramo 

Kategorio:Urboj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Municipoj en distrikto Brno-provinco
Kategorio:Urboj en Moravio
Kategorio:Setlejoj en Boskovica sulko
Hospital Unimed (Votuporanga-SP)

**Hospital Unimed de Votuporanga** estas privata malsanulejo en la brazila urbo Votuporango.

La malsanulejo apartenas al la loka medicina kooperativo Unimed, kiu surmerkatigas malsanokostajn asekurojn.

Hospital Unimed de Votuporanga ekestis en 2009 kiam Unimed-kooperativo transprenis la administradon de la tiama hospitalo *Casa de Saúde* (domo pri sano).

 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Unimed de Votuporanga
* Santa Casa de Votuporanga
* Votuporango

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo en la retejo Unimed Votuporanga  

Kategorio:Malsanulejoj en Brazilo
Kategorio:Votuporango
Kategorio:Sanservo en Brazilo
Maŭrico Arnold de Forest

**Maŭrico Arnold de Forest**, konata ankaŭ kiel **Maŭrico Arnold barono de Forest-Bischofsheim** (la 9-an de januaro 1879, Parizo – la 6-an de oktobro 1968, Biarritz), estis aŭtomobila konkursanto, brita politikisto kaj deputito por Brita Liberala Partio (*Liberal Party*), lasta privata posedanto de moravia senjorujo Veveří (kun burgo Veveří) kaj Rosice, kontraŭanto de parcela reformo en Ĉeĥoslovakio kaj poste liĥtenŝtejna diplomato.

## Familiaj rilatoj 
Maŭrico Arnold de Forest fermis du nuptojn. La unua lia edzino estis Mathilde Madeleine Menier, naskiĝinta Letellien, vidvino post ĉokolada magnato Albert Menier kaj filino de la franca eldonisto de ĵurnaloj. La geedziĝo estis fermita en la jaro 1901 kaj el tiu ĉi geedziĝo devenis filino Mabel Béatrix Clara Mary Magdalen de Forest (*&nbsp;1902). Tiu ĉi geedzeco estis nuligita per dekreto de papo en la jaro 1902.

La dua lia edzino fariĝis Ethel Gerard, filino de William Cansfield Gerard, la dua barono Gerard. La geedziĝo okazis en la jaro 1904. El tiu ĉi geedzeco naskiĝis du filoj, Alaric de Forest (*&nbsp;1905) kaj John Gerald de Forest (*&nbsp;1907), kiuj pli poste akceptis titolojn de grafoj el Bendern. Ankaŭ tiu ĉi geedzeco finiĝis per divorco, nome en la jaro 1911 pro malfideleco de baronino kun pli juna viro jam en januaro de 1910.

Lia nepino Caroline de Bendern fariĝis viaĝo de pariza printempo de 1968, kiam ŝi estis sub la nomo *Marianne de majo de 68* publikigita fotografio, sur kiu ŝi sidante sur la ŝultroj de pentristo Jean-Jacques Lebel svingas per vjetnama flago. Pro tiu ĉi fotografio ŝi estis fare de Maŭrico Arnold de Forest senheredigita. Ŝia edzo estis saksofonisto Barney Wilen.

Al eksteredzeca deveno de Maŭrico Arnold de Forest anonciĝis dana kantistino Emmelie de Forest, sed ĉar ŝi ne kapablis al sia aserto montri neniajn dokumentojn, ŝi ĉesis en sia merkatiko indiki tiun ĉi rakonton.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Biografio kaj pluaj informoj en geni.com (angle)

Kategorio:Aŭstriaj nobeloj
Kategorio:Britaj aŭtosportistoj
Kategorio:Naskiĝintoj la 9-an de januaro
Kategorio:Mortintoj la 6-an de oktobro