open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Los destellos

***Los destellos*** (La ekbriloj) estas hispana drama filmo de 2024, verkita kaj reĝisorita de Pilar Palomero, bazita sur la novelo *Un corazón demasiado grande* (Tro granda koro) de Eider Rodríguez. Ĝi estas protagonistigita de Patricia López Arnaiz, Antonio de la Torre, Julián López kaj Marina Guerola. Ĝi premieris en la Internacia Kinfestivalo de Donostio la 22an de septembro 2024, kaj poste premieris por ĝenerala publiko en hispanaj kinejoj la 4an de oktobro 2024, distribuita de Caramel Films. 

## Intrigo
La vivo de Isabel (Patricia López Arnaiz) en kampardomo de rura Katalunio, neatendite ŝanĝiĝas kiam ŝia filino Madalen kiu studas en Valencio (Marina Guerola) petas al ŝi viziti regule na Ramón (Antonio de la Torre), kiu estas grave malsana. Post dekkvin jaroj separita de sia eksedzo, en Isabel reaperas sentoj kiujn ŝi kredis superitaj. Tamen akompanante Ramón en sia plej vundebliga momento, Isabel ŝanĝas sian rigardon pri li kaj pri si mem.

Tiu strukturo utilas por deploji diversajn tre tiklajn temojn kiel proksimeco kaj antaŭvido de la morto, zorgado de malsanuloj kaj mortontoj, vivo de separiĝintoj kiuj amikece plue rilatas ktp.

## Geaktoraro kaj roluloj 
* Patricia López Arnaiz kiel Isabel
* Antonio de la Torre kiel Ramón
* Julián López kiel Nacho
* Marina Guerola kiel Madalen
* Ramón Fontserè

## Enlaces externos 
* 
* en Filmaffinity
* en IMDb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2024
Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj dramaj filmoj
Vang Jibo

eta|maldekstre|Vang Jibo (王一博).
**Vang Jibo** (王一博 ĉine, 5-an de aŭgusto 1997 en Luoyang, Henano, Ĉinio) estas ĉina dancisto, kantisto, aktoro kaj motorciklanto. Li estis membro de la kore-ĉina knaba grupo "Uniq" kaj ankaŭ havas siajn proprajn muzikaĵojn. 

En 2019, li iĝis konata al publiko pro sia rolo kiel Lan Vang Ĝi (蓝忘机 ĉine) en la populara televidserio "Cen Ĉin Lin (陈情令 ĉine)". Ankaŭ la dokumenta filmo "Esplorante Novajn Teritoriojn （探索新境 ĉine" en kiu li ĉefrolis estis bone akceptita de la publiko.

Kategorio:Ĉinaj kantistoj
Kategorio:Ĉinaj aktoroj
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Szegvár)

La **paroĥa preĝejo Naskiĝo de Maria** estas sakrala historia monumento en grandvilaĝo Szegvár (Hungario).
eta|maldekstre|Vido al la ĉefaltaro

## Historio 
En tiu aero dum la mezepoko estis pluraj vilaĝoj kun kirkoj. Post dominado de turkoj restis sola ruina gotika didomo kun apogpilieroj. Ĝi konstruiĝis ĉirkaŭ 1500. En 1737 oni konstruis kapelon el la restintaj ruinoj. Post 2 jaroj la paroĥo estis establita. La navo estis konstruita en 1753, pligrandigita ĉirkaŭ 1810. Post jardeko la turo kun la galerio konstruiĝis. En 1928 la tegmento forbruliĝis, poste tuj rekonstruiĝis, eĉ firstotureto estis konstruita. La orgeno estis kreita en 1951. La preĝejo estis renovigita en 2011. 

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto inter arboj. La fasado estas preskaŭ tute simetria. Meze malsupre estas la enirejo, apude po unuj enirejoj (tamen la la meldekstra enirejo estas nur blinda). Pli supre videblas 3 grandaj fenestroj, la plej supre la kvadrata turo altiĝas kun bulboforma pinto. En la turo 4 sonoriloj loĝas. Malantaŭ la turo situas la menciita firstotureto. La absido estas okangula, flanke sakristio aliĝis. La absido estas malpli larĝa, ol la navo. Károly Jakobey pentris la ĉefaltaran bildon pri Naskiĝo de Maria. Interne estas ankaŭ 2 flankaj altaroj, ties bildoj prezentas Sanktan Jozefon kaj Sanktan Anna-n. La benkoj estis faritaj en 1790.

Kermeso okazas en la plej proksima dimanĉo al la 8-a de septembro.

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* video
* sonorado

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* datenoj hungare
* hungare kun foto
* datenoj hungare
* leksikono

Szegvár
Szegvár
José Castulo Zeledón

**José Castulo Zeledón** (24-a de marto, 1846 — 16-a de julio, 1923) estis ornitologo el Kostariko.

José estis filo de Manuel Zeledón, guberniestro de Provinco San José. Ekde frua infaneco li interesiĝis pri birdoj. Dum siaj fruadoleskaj jaroj li perlaboris monon en apoteko de germana naturalisto kaj kuracisto Alexander von Frantzius en San-Joseo, kaj sub ties instruo komencis studi la birdojn science. Tiam Zeledón komencis kolekti lokajn birdospecianojn kaj sendi ilin al Jean Cabanis, kiu tiam laboris en Berlina muzeo.

En 1868 Frantzius revenis al Germanio veturante tra Usono, kaj Zeledón kunveturis kun li ĝis Vaŝingtono. Tie li konatiĝis kun Spencer Fullerton Baird kaj komencis labori kiel asistento ĉe la *Smithsonian Institution*. Ĝuste tie li konatiĝis kun Robert Ridgway, kiu iĝis lia amiko por tuta vivo. En 1872 Zeledón revenis al Kostariko kiel zoologo en ekspedicio de William More Gabb. Dum tiu ĉi ekspedicio li faris la unuan kolekton de birdoj de Talamanko.

Reveninte al San-Joseo Zeledón heredis la apotekon de Frantzius, kaj tiu ĉi entrepreno kun tempo igis lin relative riĉa. En sia libera tempo li daŭre studis kaj kolektis birdojn. Li estis unu el kunfondintoj de la Kostarika Nacia Muzeo kaj donacis sian kolekton al ĝi. La kolekto de Zeledón en la Nacia muzeo estas lia plej granda kontribuo al ornitologio, ĉar ĝi enhavis multajn antaŭe nekonatajn speciojn, kvankam plimulton de ili formale priskribis aliaj ornitologoj. Li volonte helpis al aliaj ornitologoj dum iliaj vizitoj al Kostariko.

Zeledón estas rememorita en  de multaj organismoj. Omaĝe al li estas nomataj birdoj zeledono (*Zeledonia coronata*) kaj blankbrusta tiraneto (*Phyllomyias zeledoni*), kaj specio de serpentoj  *Geophis zeledoni*.

## Literaturo
*

## Referencoj
Kategorio:Ornitologoj
Kategorio:Kostarikaj sciencistoj
Spindalisoj

**Spindalisoj** (*Spindalis*) estas genro de nemigraj paseroformaj birdoj. Ĝi estas la sola genro en ĝia propra familio *Spindalidae* kaj enhavas 4 speciojn, kiuj estas plejparte endemiaj en Uestindioj — la sola escepto estas malgrandaj populacioj de uesta spindaliso sur insulo Cozumel apud Jukatano kaj en ekstreme sudeosta Florido. Antaŭe oni konsideris spindalisojn netipaj anoj de familio de tanagroj (*Thraupidae*), sed efektive ili ne estas tro parencaj al ĝi. La plej proksima al spindaliso estas Puertorika tanagro (monotipa familio *Nesospingidae*), kaj iuj esploristoj proponas unuigi malgrandajn familiojn *Spindalidae* kaj *Nesospingidae* kun *Phaenicophilidae*.

Spindalisoj havas ioman : inoj havas iom malsaman kolorigon kaj estas ĝenerale malpli brilkoloraj ol iĉoj. La nestoj de ĉiuj specioj estas uj-formaj.

## Taksonomio
Historie oni konsideris la genron unu plurtipa specio *Spindalis zena*,
kun kutima nomo "striatkapa tanagro", kun 8 subspecioj: *S. z. townsendi* kaj *S. z. zena* el Bahamoj, *S. z. pretrei* el Kubo, *S. z. salvini* el Granda Kajmano, *S. z. dominicensis* el Hispaniolo kaj Gonâve, *S. z. portoricensis* el Puertoriko, *S. z. nigreciphala* el Jamajko, kaj *S. z. benedicti* el Cozumel. En 1997, surbaze de morfologiaj kaj voĉaj diferencoj, tri el tiuj ĉi subspecioj (*portoricensis*, *dominicensis* kaj *nigricephala*) estis agnoskitaj apartaj specioj. *S. zena* reestis plurtipa specio kun kvin subspecioj: *S. z. pretrei*, *S. z. salvini*, *S. z. benedicti*, *S. z. townsendi*, kaj la baza subspecio *S. z. zena*.

### Specioj 
Laŭ nuna sistematiko la genro enhavas 4 speciojn:

## Referencoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Plaza Miserere (metroo de Bonaero)

**Plaza Miserere** (antaŭa nomo: **Plaza Once** (1913 - 1947)) estas stacio sur  de la Metroo de Bonaero, situanta en Bonaero.

## Interkonektoj 
*  '**
*  **'

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Bonaero
* Balvanera

## Eksteraj ligiloj 
* Emova ()
* 

Kategorio:Stacioj de la metroo de Bonaero
Kategorio:Linio A de la metroo de Bonaero
Ferenc Horváth (geofizikisto)

**Ferenc Horváth** [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth Ferenc,** estis hungara geofizikisto, altlerneja instruisto, membro de Academia Europaea (1991). Lia nomo eksterlande estis Frank Horvath.

 naskiĝis  en Párkány (Hungara reĝlando, nuntempa Štúrovo en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 frekventis bazlernejon en Törökbálint (1950-1958), li maturiĝis en gimnazio en 1962 en Budapeŝto, poste li akiris an diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1967, li ankaŭ doktoriĝis en 1970. Post la diplomo li estis asistanto samloke ĝis 1973, lektoro (1973-1974), poste li esploris 2 jarojn helpe de stipendio en Universitato de Newcastle, pli poste li havis sciencan statuson en Universitato Loránd Eötvös. Inter 1994-1999 li estis docento, pli poste profesoro, inter 2000-2009 li estis ankaŭ katedrestro kaj inter 2005-2007 ankaŭ institutestro. Li emeritiĝis en 2013. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1988, li doktoriĝis en 2008 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 1996.

Lia ĉefa esplorregiono estis evoluo de la platotektona modelo de la Pannon-baseno. Lia edzino naskis dufoje. Li ricevis premiojn inter 1967-2017.

## Elektitaj kontribuoj (kun aliaj) 
* *Mesterséges holdak Doppler-görbéinek geodéziai alkalmazása.* (1968)
* *A Föld gravitációs terének vizsgálata mesterséges holdak segítségével* (disertaĵo, 1970, evidente sola)
* *A Pannon-medence késő kainozoós fejlődése.* (1975)
* *Geothermics of the Pannonian basin.* (1981)
* *A Pannon medence kialakulásának geofizikai modellje* (disertaĵo, 1988, evidente sola)
* *Stress-induced late stage subsidence anomalies in the Pannonian basin.* (1996)
* *Late Quaternary dynamics of the Tisza River: evidence of climatic and tectonic controls.* (2005)
* *Modelling recent deformation of the Pannonian lithosphere: Lithospheric folding and tectonic topography.* (2010)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj geofizikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Callao (D) (metroo de Bonaero)

**Callao** estas stacio sur  de la Metroo de Bonaero, situanta en Bonaero.

## Interkonektoj 
*  *Córdoba*

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Bonaero
* Balvanera
* Recoleta (Bonaero)
* Callao (B) (metroo de Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* Emova ()

Kategorio:Stacioj de la metroo de Bonaero
Kategorio:Linio D de la metroo de Bonaero
Pedro de Mendoza

**Pedro de Mendoza** () (ĉ. 1487 – la 23-an de junio 1537) estis hispana konkistadoro, soldato kaj esploristo, kaj la unua *adelantado* de Nova Andaluzio.

Pedro de Mendoza naskiĝis en Guadix (Granado)), kaj apartenis al granda nobela familio eminenta en Hispanio. Lia familio setlis en Guadix post ĝia rekonkerado fare de la kristanoj en 1489. Li estis paĝo ĉe la hispana kortego de la imperiestro Karlo la 5-a kaj akompanis la suverenon en lia vojaĝo al Anglio. En 1524 li ricevis la titolon de kavaliro de la Ordeno de Alcántara kaj poste, per la influo de sia patro — la kavaliro Fernando de Mendoza Guadix — eniris la Ordenon de Santiago. Li poste batalis en la Italaj Militoj kontraŭ la francoj, en kiuj li partoprenis en la rabado de Romo en 1527.

En 1529, li proponis esplori Sudamerikon je sia propra kosto kaj establi koloniojn. Danke al la klopodoj de sia patrino, María de Mendoza, en 1534 lia propono estis akceptita. Li estis nomumita *adelantado* guberniestro, kapitano ĝenerala, kaj ĉefa juĝisto de Nova Andaluzio. Ĉi tiu asigno donis al li aŭtoritaton super tiom da tero, kiom li povus konkeri, ene de 200 leŭgoj de la suda limo de Nova Toledo. Kvankam tio estis mezurita laŭ la Pacifika marbordo, estis komprenite, ke liaj klopodoj estu direktitaj al la Plata-Rivero ĉe Atlantiko. La imperiestro donis al Mendoza 2000 virojn kaj 13 ŝipojn kun la kondiĉo, ke ene de du jaroj Mendoza transportu 1000 koloniistojn, konstruu vojojn en la internon, kaj starigu tri fortikaĵojn. Li devis havi duonon de la trezoro de la mortigitaj kacikoj kaj naŭ-dekonojn de la elaĉetmono. La posteno de Guberniestro ankaŭ, teorie, fariĝis hereda.

Tiun jaron, li ekveturis kun konsiderinda floto, sed terura ŝtormo disigis ĝin ĉe la marbordo de Brazilo. Tie lia leŭtenanto, Juan de Osorio, estis murdita, laŭ iuj aŭtoritatoj laŭ la ordonoj de Mendoza mem pro suspektata malfideleco. Mendoza velis supren laŭ la Plata-Rivero en 1535 kaj fondis Bonaeron la 2-an de februaro 1536.

## Referencoj 
Kategorio:Hispanaj konkistadoroj
Hispana Florido

thumb|right|250px|Mapo de Hispana Florido
**Hispana Florido** ( *La Florida*) estis la unua grava eŭropa terpostulo kaj provo de setlado en Nord-Ameriko dum la eŭropa Epoko de Malkovroj. *La Florida* estis parto de la Ĝeneralkapitana Oficejo de Kubo en la Vicreĝlando de Nova Hispanio kaj de la Hispana Imperio dum la Hispana koloniado de Ameriko. Kvankam ĝiaj limoj neniam estis klare aŭ formale difinitaj, la teritorio komence estis multe pli granda ol la nuna ŝtato Florido, etendiĝante super granda parto de tio, kio nun estas Sudorienta Usono, inkluzive de la tuta nuna Florido kaj partoj de Georgio, Sud-Karolino, Norda Karolino, Alabamo, Misisipio kaj Luiziano. Hispanio bazis sian postulon je ĉi tiu vasta regiono sur pluraj ampleksaj ekspedicioj entreprenitaj dum la 16-a jarcento. Multaj misioj, setlejoj, kaj malgrandaj fortikaĵoj ekzistis en la 16-a kaj, malpli ofte, en la 17-a jarcento. Ili fine estis forlasitaj pro premo de la ekspansiaj anglaj kaj francaj kolonioj, la kolapso de la indiĝenaj loĝantaroj, kaj la ĝenerala malfacilo fariĝi agrikulture aŭ ekonomie memsufiĉaj. Je la 18-a jarcento, la kontrolo de Hispanio super *La Florida* ne ampleksis multe pli ol kelkaj fortikaĵoj proksime de Saint Augustine, San Marcos de Apalache, kaj Pensacola, ĉiuj ene de la limoj de la nuna ŝtato Florido.

Florido neniam estis pli ol periferia regiono por Hispanio, kiu ĉefe servis kiel strategia bufro inter la resto de Nova Hispanio kaj la ekspansiantaj anglaj kolonioj en la nordo. Kontraste al la konkistadoroj de Meksiko aŭ Peruo, la hispanoj en Florido ne trovis oron aŭ arĝenton. Pro malsanoj kaj, poste, atakoj de kolonianoj el la Provinco Karolino (ĉartita en 1663) kaj iliaj indiĝenaj aliancanoj, la indiĝena loĝantaro ne estis sufiĉe granda por enkomendo-sistemo de devigita agrikultura laboro, do Hispanio ne establis grandajn plantejojn en Florido. Grandaj liberaj brutbienoj en nord-centra Florido estis la plej sukcesa agrikultura entrepreno kaj povis provizi ambaŭ la lokajn kaj kubajn merkatojn. La marbordaj urboj Pensacola kaj Saint Augustine ankaŭ ofertis havenojn, kie hispanaj ŝipoj povis halti por akvo aŭ provizoj.

Granda Britio ekposedis Floridon kiel parto de la interkonsentoj fine de la Sepjara Milito en 1763, kaj la hispana loĝantaro plejparte emigris al Kubo. La nova kolonia reganto dividis la teritorion en Orientan kaj Okcidentan Floridon, sed malgraŭ ofertoj de senpaga tero al novaj setlantoj, Britio ne povis pliigi la loĝantaron aŭ ekonomian produktadon kaj redonis Floridon al Hispanio en 1783 post la Usona Milito de Sendependeco. La kapablo de Hispanio regi aŭ kontroli la kolonion daŭre malfortiĝis, kaj post ripetaj enrompoj de usonaj trupoj kontraŭ la Seminoloj, kiuj setlis en Florido, Hispanio fine decidis vendi la teritorion al Usono. La partioj subskribis la traktaton Adams-Onís en 1819, kaj la transdono oficiale okazis la 17-an de julio 1821, pli ol 300 jarojn post kiam Hispanio unue postulis la posedon de la Floridduoninsulo.

## Referencoj 
Kategorio:Historio de Florido
Florido
Mbajoj

[thumb|right|250px|[Gvajkuruoj (verŝajne Mbajoj) batalante en Brazilo, frua 19-a jarcento.]]
La **Mbajoj** aŭ **Mbjaoj** estas indiĝena popolo de Sudameriko, kiu iam loĝis ambaŭflanke de la rivero Paragvajo, ĉe la norda kaj nordokcidenta limo de Paragvajo, orienta Bolivio, kaj en la apuda provinco Suda Mato-Groso, Brazilo. Ili estis ankaŭ nomataj Kaduveoj. En la 16-a jarcento la Mbajoj estis nomitaj Gvajkuruoj, nomo poste uzata pli ĝenerale por ĉiuj nomadaj kaj duon-nomadaj indiĝenaj popoloj de la Granda Ĉako. La Kaduveoj de Brazilo hodiaŭ estas la nura pluvivanta branĉo de la Mbajoj.

La Mbajoj nomis sin *Ejiguajegis* aŭ "popolo de la palmoj", referenco al la abundaj palmarboj en sia patrujo. La nomo *Ejiguajegis* estas simila al tiu de *Agaceoj* aŭ *aigeis*, nomo pli ofte aplikata al la rilataj Pajagvoj. Eble la du popoloj estis preskaŭ la samaj en la 16-a jarcento. La Mbajoj parolis varianton de gvajkurua lingvo. Ili estis "*imponaj*" batalantoj kaj "*tenis la eŭropanojn – kolonianojn kaj pastrojn – je distanco*" dum pli ol 300 jaroj.

La Mbajoj estis nomadoj. Kun ĉevaloj kaptitaj de la hispanoj, ili evoluigis rajdkulturojn ĉirkaŭ 1600 kaj estis serioza minaco por hispanaj kaj portugalaj koloniistoj, misiistoj, kaj registaroj en Paragvajo, Bolivio, kaj Brazilo ĝis proksime la fino de la 19-a jarcento. Ili ankaŭ prirabis kaj submetis aliajn indiĝenajn grupojn, precipe la Ĉaneoj. Ili ĝenerale estis amikaj kun la Pajagvoj, kiuj loĝis laŭlonge de la Paragvaja Rivero kaj havis riveran kulturon.

## Referencoj 
Kategorio:Indianaj etnoj en Paragvajo
Kategorio:Indianaj etnoj en Brazilo
Kategorio:Indianaj etnoj en Bolivio
Ferenc Horváth (instruisto)

**Ferenc Horváth** [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth Ferenc,** estas hungara instruisto, poeto.

 naskiĝis  en urbo Újpest (nun distrikto de Budapeŝto).

## Biografio 
 jam en sia aĝo 13 poemadis. Li akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo Ho Chi Minh en 1975, sed jam inter 1970-1982 li instruis en bazlernejoj de Érsekvadkert, Hont, Drégelypalánk, Ipolyvece, Patak, Nógrádsáp kaj Budapeŝto. Inter 1982-1985 li laboris en ŝtata librodistribua firmao, poste li translokiĝis al Veresegyház, kie li denove instruis ĝis la pensiuliĝo. En 1994 li akiris licencon pri ŝakinstruado, poste li instruis ankaŭ ŝakon 2 jardekojn. Li studis multe poezion de László Lator, krom la poemoj li ankaŭ tradukis. Lia edzino naskis 2 filojn en 1971 kaj 1976.

## Liaj poemlibroj 
* *A képzelmész iramatai* (1995)
* *A maradék idő* (2000)
* *Hintalovon, táltoson* (2012)
* *Egy galoppfutam konzerválása.* (elektitaj poemoj, 2013)
* *Helyettük írtam. Költői paródiák, stílusjátékok* (precipe parodioj, 2015)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj poetoj
Ferenc Horváth

**Ferenc Horváth**

* Ferenc Horváth (aktoro)
* Ferenc Horváth (aktoro, 1939)
* Ferenc Horváth (arkivisto)
* Ferenc Horváth (geofizikisto)
* Ferenc Horváth (instruisto)
* Ferenc Horváth (ministro)
* Ferenc Horváth (radiologo)
Srbice (Votice)

**Srbice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas nordokcidente de Votice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 37 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Srbice situas en katastra teritorio **Votice** kun areo 10,85&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1405.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Votice, Srbice, restaurant.jpg| Restoracio ĉe ludejo
 Votice, Srbice, house No. 11.jpg| Rekonstruita domo n-ro&nbsp;11
 Votice, Srbice, house No. 25.jpg| Flanka strato
 Votice, Srbice, Srbický Pond.jpg| Fiŝlago en Srbice

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Gvajkuruoj

[eta|dekstra|250ra|Gvajkuruoj bildigitaj de [Jean-Baptiste Debret.]]
**Gvajkuruoj** estas ĝenerala termino rilate al pluraj etnaj grupoj indiĝenaj en la regiono de Granda Ĉako en Sudameriko, kiuj parolas rilatajn lingvojn. En la 16-a jarcento, je la tempo de la unua kontakto kun la hispanaj esploristoj kaj koloniistoj, la gvajkuruaj popoloj loĝis en la nuntempaj landoj de Argentino (norde de Provinco Santa Fe), Paragvajo, Bolivio, kaj Brazilo (sude de Korumbao).

La nomo estas skribita ***guaycurú*** aŭ ***guaicurú*** en la hispana lingvo (pluralo ***guaycurúes*** aŭ ***guaicurúes***), kaj ***guaicuru*** en la portugala lingvo (pluralo ***guaicurus***). Ĝi origine estis ofenda epiteto donita al la Mbajoj de Paragvajo fare de la Gvaranioj, signifanta "sovaĝulo" aŭ "barbaro", kiu poste estis etendita al la tuta grupo. En la pasinteco, ĝi ankaŭ estis uzata por inkluzivi aliajn popolojn de la Ĉaka regiono, sed nun estas limigita al tiuj, kiuj parolas Gvajkuruan lingvon.

La hispanoj unue renkontis la gvajkuruajn popolojn en la 16-a jarcento. Ili forte rezistis hispanan kontrolon kaj la klopodojn de katolikaj misiistoj por kristanigi ilin. Ili ne estis plene pacigitaj ĝis la komenco de la 20-a jarcento.

## Vidu ankaŭ 
* Mbajoj
* Pajagvoj

## Referencoj 
Kategorio:Indianaj etnoj en Brazilo
Kategorio:Indianaj etnoj en Paragvajo
Kategorio:Indianaj etnoj en Bolivio
Kategorio:Indianaj etnoj en Argentino
Bučovice (Votice)

**Bučovice** () estas domaro en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov, situanta sur ambaŭ bordoj de rojo Mastník. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 20 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Bučovice situas en katastra teritorio **Martinice u Votic** kun areo 6,64&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1386.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* kapelo kun sonorilejo
* Proksime de la kapelo troviĝas kruco

## Ĉirkaŭaĵo
* Zahrádka
* Křenovice

## Pluaj fotoj 

 File:Votice, Bučovice, common 2.jpg | Domoj sur la okcidenta rando de la vilaĝplaco
 File:Votice, Bučovice, chapel.jpg| Kapeleto ĉe ŝoseo
 File:Bučovice (Votice) - okres Benešov (2).jpg|Kruco proksime de la kapelo
 File:Baroque bridge over Mastník Creek.jpg| Baroka ponto trans rojo Mastník oriente de la vilaĝo

Kategorio:Votice
Kategorio:Domaroj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Bučovice (apartigilo)

Nomon **Bučovice** havas pluraj setlejoj:
* 1. Bučovice, urbo en distrikto Vyškov
** Bučovice (stacidomo), fervoja stacidomo en municipo Bučovice
** Bučovice (kastelo), kastelo en municipo Bučovice
* 2. Bučovice (Votice), parto de urbo Votice en distrikto Benešov
* 3. Bučovice (Heřmanice), parto de municipo Heřmanice en distrikto Havlíčkův Brod
Richard Adelbert Lipsius

**Richard Adelbert LIPSIUS** (naskiĝinta la  en Gera, mortinta la  en Jena) estis germana teologo kaj historiisto. Edzigis lin Laura Parchwitz; ilia filo estis la filozofo Friedrich Reinhard Lipsius.

## Vivo
Lipsius, post frekvento de Thomas-lernejo Lepsiko, studis Lepsike teologion inter 1848 kaj 1851, i.a. ĉe la bibli-fakulo Georg Benedict Winer kaj la dogmatika esploristo Karl Theodor Albert Liebner. Influegis lin ankaŭ la spekula teismo de la filozofo Christian Hermann Weiße. Post doktoriĝo post defendo de la tezo *Die paulinische Rechtfertigungslehre* (1853, kun antaŭparolo de Liebner) kaj ricevo de licencio pri teologio, li habilitiĝis en 1855 Lepsike esplorinte la unuan leteron klementan. En 1859 Lipsius nomumiĝis eksterorda profesoro kaj inter 1861 kaj 1865 li orde profesoris pri dogmatiko je Vieno. Sekvis ses jaroj pri sistema teologio en Kilo. En 1871 sekvis li vokiĝon docentadi pri la Nova Testamento kaj sistema teologio ĉe la universitato de Jena. La sekvintajn jardekojn la ideoj de Lipsius ja stampis la tiukatedran teologion. Kun siaj altlernejaj kolegoj li eldonis de 1875 la periodaĵon "Jahrbücher für protestantische Theologie", de 1886 krome "Theologischer Jahresbericht" (ĉi-lastan fondis en 1881 lia disĉiplo Bernhard Pünjer).

## Graveco
Lipsius plenumis ekleziajn taskojn kaj vigle partoprenis eklezipolitikajn debatojn. Dum sia kila tempo li estiĝis – ĉefe pro la  okupiĝo pri la luterana konfesi-ismo laŭ ideoj de episkopo W. H. Koopman - porparolanto de libera protestantismo. La tiam naskiĝintaj eseoj aperis kolektite en 1871 s.t. *Glaube und Lehre. Theologische Streitschriften*. Lipsius kunfondis la ligon Evangelischer Bund (1886) kaj la liberalan misiad-societon *Allgemeiner ev.-prot. Missionsverein* (1884). Fakulmonde furoris dekomence liaj esploroj pri la Nova Testamento kaj la historio de la frua eklezio; ege grravis liaj laboraĵoj pri la apokrifaj apostolaj rakontoj. Kelkaj ŝatis ankaŭ liajn publicitaĵojn religifilozofiajn kaj dogmatikajn. Lia sistem-teologia ĉefverko titoliĝas *Lehrbuch der ev.-prot. Dogmatik* (1876). Apud sia amiko Alois Emanuel Biedermann kaj Otto Pfleiderer li sekvis linion de teologion bazitan tiel sur religifilozio sur historio: ili provis gardi la heredon de Hegelo kaj Friedrich Schleiermacher sub kondiĉoj de akceptita historia kritiko. Je la fino de la 19-a jarcento, la efiko de liaj ideoj baldaŭ malgraviĝis ĉar prezentis sin novaj konceptoj (ekz. de Albrecht Ritschl.

Anis Lipsius ĉe la Societo pri Turingia Historio.

## Aliaj verkoj (elekto)
*Die apokryphen Apostelgeschichten und Apostellegenden, 1883 ss. 
*Philosophie und Religion, 1885
*Die Hauptpunkte der christlichen Glaubenslehre, 1889
*Luthers Lehre von der Buße, 1892
*Glauben und Wissen. Ausgewählte Vorträge und Aufsätze, 1897  
## Fonto
Birkner, Hans-Joachim: "Lipsius, Richard Adelbert" - ce:*Neue Deutsche Biographie* 14 (1985), p. 676
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
Martinice (Votice)

**Martinice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 4 km okcidente de Votice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Martinice situas en katastra teritorio **Martinice u Votic** kun areo 6,64&nbsp;km². En la katastra teritorio Martinice u Votic situas ankaŭ Bučovice, Nezdice kaj Vranov.

## Historio 
La unua skribmnecio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318. Ĝi estas kunigita kun nobela familio Martinicidoj kaj Clam-Martinicidoj.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria

## Pluaj fotoj 

 File:Votice, Martinice, church.jpg |Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria
 File:Votice, Martinice, ruins.jpg | Eksa dufamilia domo
 File:Votice, Martinice, common.jpg | La orienta parto de la vilaĝplaco

Kategorio:Votice
Kategorio:Domaroj en distrikto Benešov
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Beztahov

**Beztahov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2 km okcidente de Votice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 79 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Beztahov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,6&nbsp;km². En la katastra teritorio Beztahov situas ankaŭ Košovice, Nazdice kaj Střelítov.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
En la orienta parto de la vilaĝo konserviĝis restaĵoj de burgodomo en Beztahov. Restis el ĝi situi nur teretaĝo de loĝdomo plilarĝigita je novepoka unua etaĝo kaj parto de ĉirkaŭfosaĵo.

## Pluaj fotoj 

Beztahov, č.p. 4.jpg|Beztahov
Beztahov, č.p. 5 a 6.jpg|Beztahov
Beztahov, tvrz 2.jpg|Burgodomo en Beztahov

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
General Urquiza (metroo de Bonaero)

**General Urquiza** estas stacio sur  de la Metroo de Bonaero, situanta en Bonaero.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* Emova ()

Kategorio:Stacioj de la metroo de Bonaero
Kategorio:Linio E de la metroo de Bonaero
Maresville

''''* - jen france, okcidentflandre *Mariadorp* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Pas-de-Calais* (prononco [], Esperante: Kaleza Markolo), en la regiono *Norda Francio* aŭ *Hauts-de-France'' (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"), kaj proksimas al la historia regiono Franca Flandrio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Pas-de-Calais

eta|maldekstra|230ra|

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
Pedro Fernández de la Torre

**Pedro de la Torre** (mortis en 1573) estis romkatolika prelato kiu servis kiel la unua episkopo de Paragvajo de 1554 ĝis 1573.

Pedro de la Torre estis ordinita pastro en la Ordeno de la Malfratoj Minoraj. La 27-an de aŭgusto 1554, li estis nomumita dum la papado de Julio la 3-a por fondi la Romkatolikan Arkidiocezon de Asunciono. Li servis kiel Episkopo de Paragvajo ĝis sia morto en 1573.

## Referencoj 
Kategorio:Paragvajaj episkopoj
Kategorio:Hispanaj episkopoj
Rezső Száday

'*** [reĵO sAdai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Száday Rezső,*' estis hungara oficiro, maŝininĝeniero, altlerneja instruisto. Lia familia nomo ĝis 1932 estis *Szvoboda* [svoboda].

 naskiĝis  en Rozsnyóbánya (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Rožňava en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en katolika gimnazio en Miskolc en 1930, poste li akiris  diplomon en militakademio en 1935. Post la diplomo li estis armea oficiro ĝis 1943, en la sama jaro li akiris maŝininĝenieran diplomon en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József, pli poste li instruis en armea instituto, iom poste li militkaptitiĝis. En 1947 li eklaboris en uzino, kie li estis levita al signifa posteno en 1963. Post jardeko li pensiuliĝis, tamen li estis ĉefkonsilisto ĝis 1989. Pli frue jam ekde 1950 li prelegis en la universitato, eĉ li estis lektoro (1953–1963) kaj docento (1963–1973). Lia ĉeftemo estis la turbinoj. Intertempe li aŭtomate kandidatiĝis (CSc) en 1965, sed lia doktoriĝo fiaskis en 1976 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1941, 2 filoj naskiĝis en 1942 kaj 1944. Li ricevis premiojn inter 1955-1984.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nyomásszabályozók karakterisztikája.* (1948)
* *Gőzturbinák. I. Elvi és tervezési kérdések.* (1951, reeldonoj ĝis 1955)
* *A szabályozáselmélet elemei.* (monografio, 1957; 4-a plibonigita eldono: 1972)
* *Kapcsolási elrendezés és nyomáskikapcsoló gőzturbináknak meg nem engedett nyomásnövekedés esetén való kikapcsolására.* (patento, 1966)
* *Gázturbinák.* (kunaŭtoro, studenta lernolibro, 1969, reeldonoj ĝis 1975)
* *Felügyeletmentes földgáztüzelő berendezés szabályozó-vezérlő készüléke.* (1972)
* *A gőzturbina-tervezés és -gyártás fejlődése.* (1985)
* *Erőművigép-gyártásunk és a gázturbinaprogram.* (1991)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj maŝininĝenieroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Mladoušov

**Mladoušov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas norde de Votice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 19 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Mladoušov situas en katastra teritorio **Votice** kun areo 10,85&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Niĉa kapeleto

## Pluaj fotoj 

Mladoušov, domy.jpg|Mladoušov
Mladoušov, dřevěný dům.jpg|Mladoušov
Mladoušov, ulice na západě vsi (01).jpg|Mladoušov
Mladoušov, cesta.jpg|Mladoušov

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Katolikismo en Paragvajo

thumb|right|250px|Figuro ĉizita el cedra ligno (Cedrela fissilis) fare de metiisto el Tobati (Paragvajo).
La **Katolika Eklezio en Paragvajo** estas parto de la tutmonda Katolika Eklezio, sub la spirita gvidado de la Papo en Romo. En 2018, estis ĉirkaŭ 5.7 milionoj da katolikoj en Paragvajo — proksimume 88.3% de la totala loĝantaro. La lando estas dividita en dek du diocezojn, inkluzive de unu arkidiocezo.

En 2023, estis 900 pastroj kaj pli ol 1 000 monaĥinoj servantaj en 422 parokoj.

## Historio 
La kristanigo de Paragvajo komenciĝis en 1542. La unua diocezo estis starigita en 1547, kvankam ne okupita ĝis 1556. En 1609, la Jezuitoj alvenis kaj elpensis la sistemon de "redukcionoj" por evangelizado, organizante indianojn en komunumojn, kie ili lernis agrikulturon, brutobredadon kaj variajn metiojn. La hispana registaro estis suspektema pri ĉi tiuj komunumoj, timante minacon al la kolonia sistemo, sed ili daŭris ĝis 1768, kiam la jesuitoj estis forpelitaj el Latinameriko. Post la sendependiĝo en 1811, la registaro daŭre klopodis kontroli la Eklezion nomumante ĝian gvidantaron.

## Referencoj
Andreas Ludwig Jacob Michelsen

**Andreas Ludwig Jacob MICHELSEN** (naskiĝinta la  en Satrup, mortinta la  en Schleswig) estis germana juristo, filologo, parlamentdeputito kaj historiisto.

Post studo de jursciencoj en Kilo kaj Göttingen li travojaĝis dum du jaroj Germanujon, Svisujon, Francujon, Nederlandon kaj Danujon. En 1824 li en Berlino doktoriĝis antaŭ ol eko de privata docentado en Kopenhago. Tie li studis krom jurajn aĵojn ankaŭ nordajn lingvojn kaj historion. En 1829 li vokiĝis Kilon por profesori pri historio. Kile li fondis la historiklubon *Gesellschaft für schleswig-holstein-lauenburgische Geschichte* publikigante i.a. »Urkundenbuch zur Geschichte des Landes Dithmarschen« (Altona 1834) kaj »Sammlung altdithmarscher Rechtsquellen« (Altona 1842). 

En 1842 sekvis li vokiĝon de la universitato de Jena esti profesoro pri internacia juro. Tie li fariĝis en 1854 apelacia kortumano. Kiam la dukujoj Ŝlesvigo kaj Holstinioj ŝtate promociiĝis en 1848, Michelsen pretis helpi la registaron je Rendsburg. La novaj tieaj aŭtoritatoj baldaŭ poste sendis lin kun eksterorda misio al Berlino. Reveninte, li elektiĝis fare de anoj de Fehmarn kaj Norda Ŝlesvigo esti deputito en la Nacia Asembleo de Frankfurto: sido lia troviĝis en la maldekstra centro. Disde Frankfurto li reiris al Jena por redeĵori altlerneje. Inter 1862 kaj 1864 li estris en Nurenbergo la Germanan Nacian Muzeon.

De lia skribaĵaro menciindas ankoraŭ la jenaj: »Nordfriesland im Mittelalter« (Schlesw. 1828); »Der ehemalige Oberhof zu Lübeck« (Altona 1839); »Rechtsdenkmale aŭs Thüringen« (Jena 1852–62); »Die Haŭsmarke« (Jena 1853); »Codex Thuringiae diplomaticus« (Jena 1854; aperis nur unu kajero).

Li fondis kun aliaj la Societon pri Turingia Historio.
## Fonto
*"Michelsen" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 13. Leipzig 1908, p. 766 
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
Ferenc Horváth (radiologo)

**Ferenc Horváth** [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth Ferenc,** estis hungara radiologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Csót, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en benediktana gimnazio en Pápa en 1942, poste li estis soldato 3 jarojn, pli poste militkaptito jaron. Li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Budapeŝto en 1952. Post la diplomo li denove soldatiĝis jam kiel ĉefleŭtenanto kaj laboris en armea ĉefurba hospitalo, en 1956 li akiris radiologian licencon, fine post la hungara revolucio de 1956 li civiliĝis. En kliniko li estis asistanto (1957–1961), lektoro (1961–1967), poste inter 1967–1974 li havis postenon en instituto, fine li estis profesoro en Universitato Semmelweis (1974–1992). Inter 1982-1992 li estis ankaŭ kliniestro, poste li pensiuliĝis. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1967, li doktoriĝis en 1974 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1952, poste 2 filinoj naskiĝis. Li ricevis 3 memormedalojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kevéssé differenciált orsósejtes csontsarcoma klinikailag gyógyult esete.* (kunaŭtoro, 1957)
* *A csontos mellkas torzulásának röntgen-anatómiája és az alakváltozás befolyása egyes mellkasi szervek functiojára.* (disertaĵo, 1966)
* *Az öregkor és a csípőízület degeneratív jellegű elváltozása.* (kunaŭtoro, 1968)
* *Perkután diagnosztikus és terápiás beavatkozások elzáródásos sárgaságban.* (monografio, kunaŭtoro, 1986)
* *A radiológia alapfogalmai.* (studenta lernolibro, 1987, 5-a eldono: 1999)
* *Osteoarticularis kórformák klinikai és radiológiai alapfogalmainak régiók szerinti elemzése.* (kunaŭtoro, 1997)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj radiologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Amerika (Votice)

**Amerika** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas sudoriente de Votice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Amerika situas en katastra teritorio **Votice** kun areo 10,85&nbsp;km².

## Historio 
En la jaro 1925 fondis peltisto Josef Přenosil sudoriente de Votice kabanan kolonion, kiun li nomigis Amerika. La nomo devis evoki ion novan, ekzotikan, kaj ĝi montrĝis kiel bona merkatikan movon. Ekde la 1-a de oktobro 2005 ĝi apartenas kiel loka parto de urbo Votice.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Amerika (Votice) (006).jpg|Strato
Amerika (Votice) (007).jpg|Restoracio
Amerika (Votice) (003).jpg|Kabanoj
Amerika (Votice) (008).jpg|Amerika
Amerika (Votice) (012).jpg|Amerika

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Les innocents aux mains sales

***Les innocents aux mains sales*** (La senkulpuloj de malpuraj manoj) estas psikologia trilera filmo de 1975 verkita kaj reĝisorita de Claude Chabrol el la romano *The Damned Innocents* de Richard Neely. Stelulas en ĝi Romy Schneider kaj Rod Steiger.

## Intrigo
Louis, riĉulo, kiu loĝas trankvile en Saint-Tropez kun sia bela juna edzino Julie, havas korajn kaj alkoholproblemojn. Ili dormas en apartaj ĉambroj kaj, kiam ŝi renkontas Jeff, verkiston, ŝi komencas amaferon kun li. Ambaŭ decidas ke ŝi batos la dormantan Louis'on senkonscia kaj ke Jeff, post forĵetado de la korpo el boato, foriros al Italio. Por ŝia teruro, Jeff malaperas kaj, kun li, la tuta mono de Louis: ŝi estas forlasita sen edzo, amanto, aŭ aktivaĵoj kaj sub policgvatado kiel suspektato.

Tiam Louis reaperas, ŝajne taŭga kaj sen alkoholo: li diras ke li batis Jeff senkonscie kaj prenis lin al la boato kie, post eltiro de skribkonfeso, li mortigis lin. Asertante ke li nun volas esti bona edzo al Julie, ili amoras por la unua fojo en jaroj kaj pardonas unu la alian. Tiam Jeff reaperas, kun pafilo, dirante ke sur la boato Louis ne povis sukcesi mortigi lin. Li nun deziras Julie kaj la monon, sed Julie rifuzas kaj Louis havas mortigan koratakon. Ĉar Jeff komencas seksperforti Julie, polico ekaperas kaj arestas lin.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Romy Schneider, 	Julie Wormser
* Rod Steiger, 	Louis Wormser
* Jean Rochefort, 	Albert Légal, la advokato
* François Maistre, 	Lamy, la policestro
* Hans Christian Blech, 	la juĝisto
* François Perrot, 	Georges Thorent, la notario
* Paolo Giusti, 	Jeff Marle
* Henri Attal, 	unua policano
* Dominique Zardi,	dua policano

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1975
Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Germanaj filmoj
Kategorio:Italaj filmoj
Kategorio:Psikologiaj filmoj
Kategorio:Trileroj
Amerika

**Amerika** aŭ **America** povas signifi:

;en Ĉeĥio
* Amerika (Votice) – parto de urbo Votice, distrikto Benešov
* Amerika (Bělá nad Svitavou) – domaro de municipo Bělá nad Svitavou en distrikto Svitavy
* Amerika (Frýdek-Místek) – domaro en Frýdek, parto de urbo Frýdek-Místek
* Amerika (Unhošť) – domaro de municipo Unhošť en distrikto Kladno
* Amerika (Velké Meziříčí) – domaro de municipo Velké Meziříčí, distrikto Žďár nad Sázavou

* Amerika (Drážov) – solej en municipo Drážov en distrikto Strakonice
* Amerika (Karlštejn) – solejo en katastro de kampurbo Karlštejn; la nomo de loko pli poste enviviĝis ankaŭ por ĉirkaŭaj kalkoŝtonaj minejoj
* Amerika (Klášterec nad Orlicí), solejo en katastro de urbo Klášterec nad Ohří
* Amerika (Strašice) – solejo proksime de Strašice en distrikto Rokycany

;protektitaj teritorioj, ŝtonminejoj
* Amerika (naturrezervejo) – naturrezervejo en distrikto Cheb
* Ameriko (kalkoŝtonaj minejoj)
** Granda Ameriko (ĉeĥe *Velká Amerika*)
** Malgranda Ameriko (ĉeĥe *Malá Amerika*)

## Rilataj artikoloj 
* Ameriko
* Américo
* American
* Americus
Sains-lès-Fressin

**Sains-lès-Fressin** - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Pas-de-Calais* (prononco [], Esperante: Kaleza Markolo), en la regiono *Norda Francio* aŭ *Hauts-de-France* (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"), kaj proksimas al la historia regiono Franca Flandrio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Pas-de-Calais

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala paĝo en la retejo *Facebook* ()

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
Belvedero de Miskolc

**Belvedero de Miskolc,** (ofte Belvedero de Avas) estas elvidturo, simbolo de Miskolc, ankaŭ televida turo sur Avas.
eta|maldekstre|Elrigaro al la urbo

## Historio 
La monto (prefere monteto) Avas kiel parto de montaro Bükk situas en mezo de la urbo en alteco 114 m super la ĝenerala urba alteco (234 super la marnivelo). Evidente la loko estis konvena por la fajrobrigado rigardi la eblajn fajrojn en la urbo. El la konstruota gvatturo iĝis nenio ekde 1901. En 1906 okazis la solena reentombigo de Francisko Rákóczi la 2-a en Kassa, la ceremonia trajno tuŝis ankaŭ Miskolc. Tial tre rapide oni konstruis lignan turon, kies supro metis kanonon. Ĝuste kiam venis la trajno, la kanono pafis por sciigi la loĝantojn pri la okazintaĵo. Post kelkaj monatoj la turo estis malkonstruita. Post jaroj la ĉirkaŭaĵo estis plibeligita kaj mem Alfréd Hajós planis belvederon por turistoj kaj fajrobrigado. Pro la mondomilito nur en 1934 konstruiĝis alia ligna elrigardejo fare de Bálint Szeghalmy. Ĝi parte bruldetruiĝis en 1943, dum la hungara revolucio de 1956 jam plene detruiĝis, nur la betona ŝtuparo retis.

Inter 1963-1966 estis konstruita la televida turo, ekde tiam ĝi kontentigas volon de turistoj, samtempe estas dissendilo. Ĝi estas 72 m alta betona konstruaĵo. Plena renoviga laboro okazis en 2023.

## Priskribo 
La turo estas 72 m alta. 2 apartaj rektaj ŝtuparoj kuras en altecon 10 m al granda teraso, sed la videbla panoramo estas nur 180 grada. 5 metrojn pli supre estas kafejeto kun kapacito 200 personoj, sed ĝi ne funkcias ekde la 1990-aj jaroj. Pli supre nur la antenoj altiĝas.

Dosiero:RakocziTowerMiskolc02.jpg|La provizora turo en 1906
Dosiero:Avas lookout tower 1930s.jpg|La turo en 1935
Dosiero:Kilato2(2).jpg|La turo dumnokte en 2018
Dosiero:Avasi kilátó 2024 01.jpg|kaj tage en 2024-ben

## Eksteraj ligiloj 
## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto

Miskolc
Kategorio:Miskolc
Hory (Votice)

**Hory** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 3 km sudoriente de Votice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 7 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Hory situas en katastra teritorio **Hory u Votic** kun areo 1,11&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1390.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Neustupov

## Pluaj fotoj 

Hory, stavení.jpg|Konstruaĵoj en Hory
Hory, domy.jpg|Domoj en Hory

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Lysá

**Lysá** povas esti:

**nomo de municipo**

* 1. Lysá (Stará Lysá), parto de muncipo Stará Lysá en distrikto Nymburk
* 2. Lysá (Votice), parto de urbo Votice en distrikto Benešov
* 3. Lysá (Horní Krupá), parto de municipo Horní Krupá en distrikto Havlíčkův Brod
* Lysá (Povrly), BSU de muncipo Povrly en distrikto Ústí nad Labem
* (1.) Stará Lysá, municipo en distrikto Nymburk
* 6. Lysá nad Labem, urbo en distrikto Nymburk
* Lysá nad Dunajcom, parto de slovaka urbo Spišská Stará Ves
* Lysá pod Makytou, slovaka municipo en distrikto Púchov

**monto**
 
* Lysá (Šumava) (1229 m s. m.) – monto en Šumava
* Lysá (Bohemia arbaro) (870 m s. m.) – monto en Bohemia arbaro
* Lysá (Sileziaj Beskidoj) (544 m s. m.) – monto en Sileziaj Beskidoj
* Lysá (Suprasvratka montetaro) (455 m s. m.) – monto en Suprasvratka montetaro
* Lysá (Vizovica montetaro) (388 m s. m.) – monto en Vizovica montetaro

**protektita areo**
* Lysá (naturrezervejo), naturrezervejo oriente de Slovakio

## Rilataj artikoloj 
* Lysá hora
* Lysá nad Labem (kastelo)
General San Martín (metroo de Bonaero)

**General San Martín** estas stacio sur  de la Metroo de Bonaero, situanta en Bonaero.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Bonaero
* Retiro (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* Emova ()

Kategorio:Stacioj de la metroo de Bonaero
Kategorio:Linio C de la metroo de Bonaero
Buchov

**Buchov** povas esti:
* Buchov (Postupice) – domaro, parto de municipo Postupice en distrikto Benešov
* Buchov (Votice) – domaro, parto de urbo Votice en distrikto Benešov
** Buchov (burgodomo) – burgodomo en tiu ĉi domaro
* pli malnova ĉeĥa nomo por Bochov en distrikto Karlovy Vary
Budenín

**Budenín** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas oriente de Votice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 48 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . La tuta katastro de Budenín situas en naturparko Džbány - Žebrák.

Budenín situas en katastra teritorio **Budenín** kun areo 7,59&nbsp;km². En la katastra teritorio Budenín situas ankaŭ Kaliště kaj Otradovice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1380.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Budenín, hlavní cesta.jpg|Budenín
Budenín, náves.jpg|Budenín

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Gvajro

[eta|dekstra|300ra|Mapo de moderna [Paranao montranta la regionon Gvajron en bruna koloro, Jezuitaj redukcionoj estas markitaj per krucoj kaj hispanaj urboj per trianguloj.]]
**Gvajro** ( *Guayrá*, komence nomita *Gobernación del Guayrá*) estis historia regiono de la Hispana Imperio, situanta en la Gubernio Paragvajo,ene de la kolonia Vicreĝlando Peruo. La regiono troviĝas en la nunaj Paragvajo kaj Paranao.

Estas kelkaj konfliktaj etimologioj pri la origino de la nomo. Iuj asertas, ke ĝi estis nomita laŭ kaciko de la regiono kies nomo estis Guayrá aŭ Guayracá. Aliflanke, la vorto eble devenas de la gvarania "kwa y ra" ("ne povas pasi", "nepasebla") aŭ eĉ "gŭaj ra" ("rivero, kiu iras [transen]").

## Geografio 
La limoj de Gvajro estis la rivero Iguazuo sude, la rivero Parano okcidente, la rivero Tietê (aŭ Añemby) norde, kaj la linio de la traktato de Tordesillas oriente. La Tiete-rivero ankaŭ markis la limon inter la Tupiaj kaj gvaraniaj indianoj.

## Historio 
Ciudad Real del Guayrá, ankaŭ nomata Guayrá kaj la nuntempa Guaíra (Paranao), estis fondita de Kapitano Ruy Diaz Melgarejo en 1556. Ĝi troviĝas ĉe la maldekstra bordo de la Paranao ĉe la kunfluejo de la rivero Pepirio Guazuo.

Gvajro estis kovrita de densaj arbaroj kaj multaj riveroj, kaj antaŭ 1600 ĝi fariĝis rifuĝejo por la gvaraniaj homoj for de la *enkomenderos* de Paragvajo kaj la bandejranoj (sklavigistoj) de Brazilo.

Aleixo Garcia transiris la regionon en 1522. En 1542, Álvar Núñez Cabeza de Vaca vojaĝis tra ĝia suda parto survoje al Asunciono.

## Referencoj 
Kategorio:Hispana Imperio
Kategorio:Historio de Paragvajo
Última Hora (Paragvajo)

***Última Hora*** ( ***Lasta Horo***) estas gazeto eldonata en Paragvajo. Ĝi estis fondita en 1973, kun Isaac Kostianovsky, konata kiel "Kostia", kiel ĝia fonda redaktoro. Fondita kiel vespera gazeto, ĝi lanĉis matenan eldonon en 1999 kaj ĉesigis la eldonon de la vespera eldono en 2002. Ĝi lanĉis dimanĉan eldonon en 2004, post 30 jaroj da operacio lunde ĝis sabate.

La gepatra kompanio *Editorial El País* estis transprenita de Antonio J. Vierci en marto 2003.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*Oficiala retejo ()

Kategorio:Paragvajaj gazetoj
Última Hora

***Última Hora*** (hispane por "Lasta Horo") povas rilati al pluraj gazetoj:

**Última Hora* (Bolivio), 1929–2001
**Última Hora* (Brazilo), 1951–1971
**Última Hora* (Nuevo Laredo), Tamaŭlipaso, Meksiko, fondita en 1996
**Última Hora* (Paragvajo), fondita en 1973
**Última Hora* (Hispanio), en Balearaj Insuloj, fondita en 1893
**Última Hora* (Venezuelo), gazeto en Venezuelo
Hostišov

**Hostišov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov en regiono nomata Bohemia Siberio. Ĝi situas sur vojo de internacia ŝoseo E55. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 12 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Hostišov** eszas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,61&nbsp;km². En la katastra teritorio Hostišov situas ankaŭ Buchov, Větrov kaj Zdeboř.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1362.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Vilao n-ro 11 (kien al Herben alveturis eĉ T. G. Masaryk)

## Pluaj fotoj 

Hostišov (003).jpg|Amaso da ŝtonoj
Hostišov (011).jpg|Novkonstruaĵo
Kotera, Jan - Skica domu Jana Herbena v Hostisove (leden 1902).jpg|Jan Kotěra: Propono de domo de Jan Herben. 1902
Hostišov (006).jpg|Domo el la propono de Jan Kotěra
Hostišov (001).jpg|Hostišov
Hostišov (002).jpg|Hostišov

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro