open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Buŝtino

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180px|Distrikto de Tjaĉiv en Transkarpatio
**Buŝtino** ukraine **Буштино,** ruse **Буштинa,** slovake **Buštín,** rumane **Bustea,** hungare **Bustyaháza** estas urbotipa loĝloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. Ankoraŭ unu vilaĝo apartenas al la urba municipo.

* 
* Areo: &nbsp;km²
* Loĝantaro: 8500
* Poŝtkodo: 90556
* Telefonprefikso: 3134
* Aŭtokodo: AO

## Situo 
Buŝtino situas en valo, dekstra bordo de Tiso, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ĥust (Ukrainio)-Tjaĉiv. La lasta troviĝas 8 km-ojn. La nomo originas el la rumana persona nomo *Bustea*.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1389, en formo *Bustohaza* (=domo de Busto) pri la vilaĝo. Dum la historio ĝi situis laŭ la salolivera vojo. En 1910 loĝis en Bustyaháza plejparte rutenoj kun germanoj kaj hungaroj. Ĝis 1920 ĝi apartenis al Máramaros, al distrikto de Técső, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon **Karpata Ukrainio**. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Buŝtino/Bustyaháza. Ekde 1945 Buŝtino apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. Buŝtino ricevis statuson urbotipa loĝloko en 1957.

Vidindaĵoj estas grekokatolika kaj romkatolika preĝejoj. Apude infanurbo por 1300 da georfoj troviĝas.

## Famuloj 
En la iama Bustyaháza naskiĝis hungara skulptisto Alice Lux.

## Vidu ankaŭ 
* Buŝtina (stacidomo)


Kategorio:Urbotipaj loĝlokoj de Transkarpatio
Braunsberg (apartigilo)

**Braunsberg** - germane "bruna monto", prononco  - estas la nomo de pluraj loĝlokoj.

* La historia urbo Braunsberg en la provinco Orienta Prusio de la Germana Regno en 1945 doniĝis al Pollando, kun forpelo de la germana kaj alporto de pola urbanaro, kaj ekde tiam nomiĝas Braniewo.
* Krome la nomo interalie signas parton de la komunumo Zehna en la nuna nordorienta Germanio.

## Vidu ankaŭ 
* burgo Braunsberg
Volovec

**Volovec,** ( , ) estas urbotipa loĝloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Volovec, kies distriktejo estas. Ankoraŭ unu vilaĝo apartenas al la municipo. Tra Volovec kondukas grava fervoja linio de Ĉop al Lvovo.

## Situo 
Volovec situas en valo, laŭ Mukaĉeve-Lviv fervojo, ĉefvojoj estas al Niĵnij Vorota, Lviv kaj Ĥust (Ukrainio).

## Historio 
Grek-katolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Jesuo konstruiĝis post la mezepoko. En 1910 loĝis 1538 da homoj, rutenoj, hungaroj kaj germanoj. Ĝis 1920 Volóc apartenis al Hungara reĝlando, al Bereg, al distrikto de Alsóverecke, kies distriktejo estis, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon **Karpata Ukrainio**. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Volovec/Volóc. Ekde 1945 Volovec apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
* greko-katolika preĝejo
* kapelo
eta|maldekstra|250ra|Panoramo de Volovec vintre
eta|maldekstra|250ra|Panoramo de Volovec
eta|maldekstra|250ra|Akvofalo Ŝipot

Kategorio:Urbotipaj loĝlokoj de Transkarpatio
Velikij Biĉkiv

**Velikij Biĉkiv** ukraine **Великий Бичків,** slovake **Veľký Bočkov,** rumane **Bocicoiu Mare,** hungare **Nagybocskó** estas urbotipa loĝloko en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Raĥiv.

## Situo
La kvazaŭurbo situas ĉe dekstra bordo de Tiso. En la maldekstra bordo situas Bocicoiu Mare, Rumanio, dum la historio nomata ankaŭ *Németbocskó* (=germana Bocskó). Biĉok slave signifas taŭro, velikij, mare kaj nagy signifas granda. Velikij Biĉkiv troviĝas de Solotvino 12, Rahiv 35, Uĵhorodo 174 km-ojn.

## Historio
La unua mencio devenis el 1358 pri la tiama vilaĝo. Ekde 1556 la kampoj apartenis  al familio Báthory. En 1711 bienocentro konstruiĝis. Germanoj alvenis en la 18-a j.c. La katolika preĝejo konstruiĝis en 1796 en la alia riverbordo. En 1910 loĝis 5955 da homoj, (3078 rutenoj, 1646 hungaroj kaj 1177 germanoj. Ĝis 1920 la komunumo apartenis al Máramaros, al distrikto de Rahó, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la hungara erao Nagybocskó etendiĝis en ambaŭ bordoj de Tiso, kiun la novaj ŝtatlimoj distranĉis je ĉeĥaj kaj rumanaj partoj. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon **Karpata Ukrainio**. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Nagybocskó/Velikij Biĉkiv. Ekde 1945 Velikij Biĉkiv apartenis al Sovetunio (havanta statuson urbotipa loĝloko ekde 1947), fine ekde 1991 al Ukrainio. 

## Famuloj 
En la iama Nagybocskó naskiĝis:
* en 1894 Ottó Korvin, unu el la fondintoj de Hungarlanda Partio de Komunistoj
* hungara komisaro József Kelen
* en 1911 grekokatolika episkopo Tódor Romzsa
* en 1913 János Balogh (zoologo).

## Vidu ankaŭ
* duobla urbo

Kategorio:Urbotipaj loĝlokoj de Transkarpatio
Sankta Katarino

[eta|200ra|dekstra|[Dipatrino Maria kun Jesuo kaj la mistika geedziĝo de Sankta Katarina, bildo de Lucas Cranach la Maljuna, Belarta Muzeo (Budapeŝto)]]
**Sankta Katarino** (aŭ **Katerino**, **Katarina**, **Katerina**) estas la nomo de pluraj kristanaj sanktulinoj. Temas pri esperantigo interalie de la nacilingvaj formoj *Santa Catarina*, *Saint Catherine* aŭ *Sankt Katharina*.

## Sanktulinoj 
* Sankta Katarina de Aleksandrio (3-a aŭ 4-a jarcento), *memora tago 25-a de novembro*
* Sankta Katarina de Bolonjo (1413 ĝis 1463), *memora tago 9-a de marto*
* Sankta Katarina de Ĝenovo (1447 ĝis 1510), *memora tago 15-a de septembro*
* Sankta Katarina de Svedio (1331 ĝis 1381), *memora tago 24-a de marto*, filino de Sankta Birgita
* Sankta Katarina de Sieno (1347 aŭ 1333 ĝis 1380), *memora tago 29-a de aprilo*
* Sankta Katarina de Ricci (1522 ĝis 1590), *memora tago 13-a de februaro*
* Sankta Katarina Labouré (1806 ĝis 1876), sanktigo dum 1947, *memora tago 31-a de decembro*
* Sankta Katarina Tomas' (1531 ĝis 1574), sanktigo dum 1930, *memora tago 5-a de aprilo*
* Sankta Kateri Tekakvida, 17-a jarcento, 1943 deklarita beatulino, 2012 sanktulino

## Aliaj religiulinoj 
* Katarina von Bora, edzino de Martin Luther
* Katarina Zell (1497/1498-1562 en Strasburgo), unua luterana pastro-edzino

## Loknomoj 
* Sankta Katarino (Brazilo) - subŝtato en Brazilo ()
* Sankta Katarino (Ontario) - komunumo en Kanado ()
* Santa Catarina estas la nomo de pluraj meksikaj komunumoj inter aliaj:
** Santa Catarina (Guanajuato) - komunumo en subŝtato de Meksiko
** Santa Catarina (Nuevo León) - komunumo en subŝtato de Meksiko
** Santa Catarina (San Luis Potosí) - komunumo en subŝtato de Meksiko
* Santa Caterina (itale kaj katalune kun meza "e") estas la nomo de pluraj italaj komunumoj

## Aliaj uzoj 
* Saint Catherine (Lago) - Luiziano
* Monaĥejo Sankta Katarina - Monto Sinajo, en Egiptio
* Monaĥejo Sankta Katerina (Moskvo)

## Vidu ankaŭ 
* Katerino (virina persona nomo)
* Preĝejo Sankta Katarino (teoria apartigilo d:Q1736099, en Esperanto ne kreita), kaj :Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de sankta Katarino

Katarino
Endre Adorjáni

eta|dekstra|200px|Busto
**ADORJÁNI Endre** rumanuja hungara/hungara skulptisto naskita en Kluĵo la 25-an de aŭgusto 1950.

## Biografio 
Endre Adorjáni finis la Artan Altlernejon Ion Andreescu en sia naskiĝurbo inter 1969–73. Liaj majstroj estis: Artúr Vetró, Jenő Korondi. En jaroj 1973–75 li instruis desegnon en vilaĝo Ditrău, inter 1975 kaj 1987 en urbo Miercurea Ciuc. En 1989 li translokiĝis Hungarujon. En Szekszárd li instruis en altlernejo porinstruista (Illyés Gyula Tanárképző Főiskola).

## Fonto 
* Artportalo.hu 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj skulptistoj
Kategorio:Hungaraj skulptistoj
Eŭrovido-Kantokonkurso 2008

eta|dekstra|280px
La **Eŭrovido-Kantokonkurso 2008** estis la 53-a eldono de la Eŭrovido-Kantokonkurso. Ĝi okazis en Beogrado, la ĉefurbo de Serbio, inter la 20-a kaj 24-a de majo 2008.

Ĉi tiu eldono estis markita de la debuto de Azerbajĝano kaj San-Marino en la historio de la Festivalo, entute 43 reprezentantoj (unu pli ol la antaŭa pro la foriro de Aŭstrio). Krome, unuafoje estis aldonataj du duonfinaloj (20 kaj la 22-an de majo 2008), kiu 19 partoprenanto po nokto, kun la celo klasifi en la finalo la (24-an de majo), en kiu ankaŭ partoprenis la *Kvar Grandajn* (Germanio, Hispanio, Francio kaj Britio). Same kiel en la antaŭaj eldonoj, la telespektantoj povis voĉdoni al ĝiaj plej ŝatataj kantoj per telefonado aŭ poŝtelefonaj mesaĝetoj. Ĉiu lando liveris de 1 al 8, 10 kaj 12 poentoj respektive al la 10 plej voĉdonataj partoprenantoj.

Dek landoj el ĉiu duonfinalo kvalifikis la finalon. La naŭ landoj kun la plej poentoj kvalifikis, kaj ĵurioj elektis la dekan landon. En la unua duonfinalo, la ĵurioj elektis Pollandon, sed Pollando vicis deka kun 42 poentoj kaj kvalifikintus sendistinge. En la dua duonfinalo tamen, la ĵurioj elektis Svedion, kiu vicis dek-dua kun 54 poentoj, dum IJR Makedonio vicis deka kun 64 poentoj.

En la finalo, Rusio gajnis la konkurson kun 272 poentoj.

## 1-a dunofinalo 
La unua duonfinalo okazis la 20-an de majo en Belgrado. Germanio kaj Hispanio voĉdonis en ĉi tiu duonfinalo.

## 2-a duonfinalo 
La dua duonfinalo okazis la 22-an de majo en Belgrado. Francio, Serbio kaj Unuiĝinta Reĝlando voĉdonis en ĉi tiu duonfinalo.

## finalo 
## Referencoj 

2008
Kategorio:Kulturo de Serbio
Kategorio:Beogrado
Kategorio:Muziko en 2008
Kategorio:2008 en Eŭropo
Saguenay

**Saguenay** (france kaj oficiale *Ville de Saguenay* /sagene'/) estas urbo en la regiono Saganio - Sankt-Johan-Lagio de Kebekio, Kanado, sur la rivero Sagano, je proksimume 200&nbsp;km norde Kebeko.

## Geografio 
Saguenay situas ambaŭflanke de la rivero Sagano, kie subaĵo de la Laŭrenca tabulo kreas iom pli mildan klimaton ol la subarktikaj ĉirkaŭaĵoj.

## Demografio 
Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

*(Institut de la Statistique du Québec, 2006)*

* Popoldenseco (2006): 127.0 loĝantoj/km²
* Loĝantaro (2006): 144 250 loĝantoj
* Interregiona migrado (2005-2006): -742 enloĝ.
* Antaŭvidata loĝantarŝanĝo 2026/2001: - 12.7%
* Laboristoj 25-64 jaraĝaj (2004): 56 516
* Labornivelo, 25-64 jaraĝuloj (2004): 68.5%
* Meza enspeznivelo de laboristoj 25-64 jaraĝaj (2004): po 39 723 $
* Proporcio de familioj kun malalta enspezo (2004): 8.1 %
* Persona enspezo (2005): po 28 415 $
* Tuta valoro de konstruaĵoj pri kiuj permesiloj donataj (2006): 187 305 000 $
* Meza taksita valoro de unufamiliaj domoj (2006): po 98 592 $
* Denaska lingvo : franca (99 %)

## Historio 
La urbo kreiĝis la 18-an de februaro 2002 per la kunigo de la urboj Chicoutimi, Jonquière, La Baie kaj Laterrière, la municipoj Lac-Kénogami kaj Shipshaw kaj parto de la kantono Tremblay.

### Etimologio 
La nova urbo nomiĝas laŭ la apuda rivero Sagano kaj la tradicia regiono Saganio (*le Saguenay*) de kiu ĝi estas la populacio-centro.

## Politiko 
La aktuala urbestro nomiĝas *Jean Tremblay*, kiu estis urbestro de Chicoutimi antaŭ la kunigo. La urbo dividiĝas en tri arondismentoj: Chicoutimi, Jonquière kaj La Baie. Administre, ĝi estas la ĉefurbo de la kebekia regiono Saganio–Sankt-Johan-Lagio.

## Edukado 
Saganurbon servas du Cégep-oj (antaŭ-universitataj kolegioj), en Jonquière kaj en Chicoutimi, kaj la Universitato de Kebekio ĉe Chicoutimi, branĉo de la provinca Universitato de Kebekio. Pluraj aliaj universitatoj havas kampusojn en Saganurbo, interalie la Universitato de Ŝerbruko kaj la École nationale d'administration publique.

## Industrio 
La ekonomio plejparte baziĝas je la unua transformo de naturaj rimedoj, aparte papero (Abitibi-Consolidated) kaj aluminio (Alcan). La urbo ankaŭ havas plurajn hidroelektrajn centralojn.

La industria ekonomio lastatempe suferis pro fermo de paper-fabrikoj fare de Abitibi-Consolidated en 2005.

Kategorio:Urboj en Kebekio
Jenő Korondi

**KORONDI Jenő** estas rumanuja hungara skulptisto. Li estis naskita en Târgu Mureş la 8-an de oktobro 1935. 

## Biografio
Jenő Korondi finis inter 1955-61 la Artan Altlernejon Ion Andreescu en Kluĵo kaj en la sama instituto li instruis skulptadon inter 1965-1985. Li laboris precipe per metalo. 

## Individuaj ekspozicioj
*1964, 1970, 1972, 1991, 1999 • Képzőművészeti Galéria, Kluĵo. 

## Elektitaj grupaj ekspozicioj
*1962, 1970, 1971, 1976 - Bukareŝto.
*Ekde 1962 en Kluĵo en ĉiuj distriktaj ekspozicioj.
*1985 - Ekspozicio de profesoroj de Altlernejo en Kluĵo.
*1996 - Kluĵo- Ekspozicio de prezentiĝo de Barabás Miklós Céh.
*1997 - Târgu Mureş.
*1999 - Kluĵo.

## Grupaj ekspozicioj eksterlande
*1965 - Prago
*1968 - Titogrado
*1969 - Florenco
*1990 - Budapeŝto
*1992 - Budapeŝto, Debrecen, Szarvas
*1996 - Budapeŝto, Kaposvár (Ekspozicio Corpus), Stokholmo

## Bibliografio
*BORGHIDA I.: ~ szobrászatának gyökerei, Utunk, 1976/42.
*Banner Zoltán: *Korondi Jenő*, Pallas-Akadémia Könyvkiadó, 2004.

## Fonto
*Artportalo.hu 

Kategorio: Rumanujaj hungaraj skulptistoj
Kruoj

La **kruoj** estas okcidentafrika etno, kiu vivas en Liberio, Ganao, Sieraleono kaj Gvineo. En Liberio vivas proksimume 244.000 kruoj, en Ganao proksimume 21.000, en Sieraleono proksimume 11.000 kaj en Gvineo 3.800.

La kruoj jam frue estis dungataj de eŭropaj ŝipoj kiel maristoj kaj pro tio ankaŭ jam frue estis eŭrope influataj. Iuj opinias, ke la angla vorto "crew" devenas de la nomo kruoj (Kru), kiu fariĝis sinonimo por ŝipanaro.

La kruoj parolas propran lingvon, kiu apartenas al la grupo de la kruaj lingvoj en la lingvofamilio de la niĝerkonga lingvaro. La kruoj estas nomdonantoj de la grupo de la kruaj lingvoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Ethnologue.com
* Joshua Projekt

Kategorio:Etnoj
Kategorio:Etnoj en Afriko
Kategorio:Etnoj en Ebur-Bordo
Kategorio:Etnoj en Liberio
Kategorio:Etnoj en Sieraleono
Kategorio:Etnoj en Ganao
Kategorio:Etnoj en Gvineo
Kategorio:Etnologio
Kategorio:Etnografio
Sindibado kaj Tigra okulo

La heroo de la filmo ***Sindibado kaj tigra okulo***, (angle ***Sinbad and the Eye of the Tiger***), estas kuraĝa maristo, kapitano Sindibado, kiu estas revenanta en reĝan urbon Ĥarak, por ke li salutu sian amatan princinon Farah-on. Sed la urbo estas fermita kaj juna viro asertas al Sindibado, ke en la urbo estas pesto. Sed tuj poste li provas mortigi lin. Unue helpe de venenigita vino kaj poste helpe de tri grandegaj skeletuloj elvokitaj per magiaj fortoj. Baldaŭ li ekscias de la princino, sukcesinta fuĝi el la palaco, la veron. Princo Kassim estis en la tago de sia kronado ŝanĝita en pavianon. Kulpa estas duonpatrino de Kassim, reĝino Zenobia, kiu volas, por ke nova reganto fariĝu ŝia filo Rafi. Sindibado decidiĝos entrepreni danĝeran vojon kaj kun la princino kaj kun ŝia malfeliĉa frato sur ferdeko li eknavigacios al la saĝa Melantho, por trovi manieron, kiel savi la princon. Zenovia revivigos helpe de sorĉoj grandegan bronzan statuon kaj kun sia perfidema filo ŝi ekveturos por persekuti Sindibadon. Ilia vojo kondukas ĝis misteroplena Hiperborejo, kie situas mirinda templo, kiu povus redoni al la princo la devenan aspekton. Sed la vojaĝantojn atendas ne unu morta danĝero.

## Rolantoj 
* Patrick Wayne (Sindbad)
* Jane Seymour (Farah)
* Damien Thomas (Kassim)
* Margaret Whiting (Zenobia)
* Taryn Power (Dione)
* Patrick Troughton (Melanthius)
* Kurt Christian (Rafi)
* Nadim Sawalha (Hassan)
* Bruno Barnabe (Balsora)

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1977
Linio 7 de la metroo de Parizo

La **linio 7 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi kunigas la stacion  norde al la stacioj  kaj  sude.

Proksimume 120 milionoj da vojaĝantoj uzas la linion ĉiujare, kvankam tiu nombro cetere inkludas la trafikon de la linio 7bis.

## Mapo 
500px

## Linio 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Linio 7bis de la metroo de Parizo
* Metroo de Parizo
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*
Linio 7bis de la metroo de Parizo

La **linio 7bis de la metroo de Parizo** estas la dua plej mallonga metrolinio de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi trairas la 19-an kaj 20-an arondismentojn, en la nordorienta parto de la urbo.

La sekcio inter la stacioj  kaj  malfermiĝis la , kiel branĉo de la linio 7. Ĝi fariĝis aparta linio en 1967 pro manko de trafiko.

## Mapo 
500px

## Linio 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Parizo
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Kunfandiĝo de linioj bis de la metroo de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*
Kranoj

eta|COLLECTIE TROPENMUSEUM Kran initiatiedemon TMnr 60032656
[alternative=A wood carved, Krahn face mask on display at the National Museum of African Art|eta|A Krahn mask on exhibit at the National Museum of African Art in Washington, DC16]
La **kranoj** estas etno en Liberio.

La kranoj estas tribo, kiu jam antaŭ la fondiĝo de Liberio tie rezidis. Kiam en 1847 Liberio fondiĝis, la Ameriko-Liberianoj vivis je la marbordo, dum la indiĝenaj triboj (inter ili ankaŭ la kranoj) vivis en la landinterno.

La kranoj parolas propran lingvon, la kranan.

Oni supozas, ke la kranoj origine estis agrokultivistoj, kiuj ankaŭ bredis kelkajn bestojn. Ankaŭ fiŝkaptadon kaj ĉasadon ili faris. La kranoj praktikas religion, en kiu objektoj posedas animojn aŭ spiritojn (animismo).

Membroj de la tribo de la kranoj fondis ribelgrupon, la Movement for Democracy in Liberia (MODEL, Movado por Demokratio en Liberio).

## Galerio 

Dosiero:Raccolte_Extraeuropee_-_Passaré_00020_-_Maschera_Kran_-_Costa_d'Avorio.jpg|Krahn-zoo-antropomorfa masko
Dosiero:FEMALE_KRAHN_DEVIL_-_panoramio.jpg| Grupo de Krahn-ulinoj ĉe religia ceremonio. 
Dosiero:COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Drie_Kran_meisjes_in_Tobli_na_afloop_van_de_initiatieperiode_TMnr_60032654.jpg|(TROPEN MUSEUM COLLECTION) Tri junaj Kran en Tobli post la inicperiodo
Dosiero:COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Kran_initiatiedemon_met_gevolg_TMnr_60032655.jpg|Religiaj ritoj kun dramigo de praulaj spiritoj Krahn
Dosiero:COLLECTIE_TROPENMUSEUM_Kran_medicijnmannen_gekleed_in_kaftans_van_chiefs_TMnr_60032657.jpg|(TROPEN MUSEUM COLLECTION) Resanigantoj vestitaj per ĉefkaftanoj

Kranoj
Kranoj
Kategorio:Etnologio
Kategorio:Etnografio
Kategorio:Liberio
Linio 8 de la metroo de Parizo

La **linio 8 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi estis la lasta linio planita de la originala plano de la pariza metroo en 1898. Ĝi unue devis eki el Porte d'Auteuil kaj atingi la operejon Garnier, sed ĝi estis plilongigita.

Ĝi restas hodiaŭ unu el la plej longaj linioj de la pariza metroreto, kvankam la RER-linioj estas pli longaj ol ĝi.

## Mapo 
500px

## Linio 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Parizo
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*
Linio 10 de la metroo de Parizo

La **linio 10 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi kunigas la stacion  en Boulogne-Billancourt okcidente al la stacidomo  oriente. La 10-a linio havas la plej malgrandan trafikon el ĉiuj 14 ĉeflinioj de la pariza reto (krom la linio 3bis kaj la linio 7bis).

La unua sekcio de la 10-a linio malfermiĝis la  inter la stacioj  kaj  (la plej granda parto de tiu sekcio hodiaŭ apartenas al la linio 13).

## Mapo 
500px

## Linio 
700px

## Projekto 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Parizo
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*  
* Plilongigo linio 10
Simon Carmiggelt

eta|Simon Carmiggelt (1973)
eta|dekstra|Simon Carmiggelt
**Simon CARMIGGELT** (Hago, 7-a de oktobro 1913 – Amsterdamo, 30-a de novembro 1987) estis Nederlanda aŭtoro kaj ĵurnalisto, precipe konata pro siaj kolumnoj en la gazeto *Het Parool*.

## Junaĝo 
Li naskiĝis en Hago, kie li vivis sian junaĝon. Li devenis de socialisma, tre kontraŭ-faŝista medio.

Li komencis sian karieron kiel ĵurnalisto. Kiam li laboris ĉe la Haga socialisma *Het Volk* (la Popolo) kiel recenzisto pri teatro kaj filmo, li komencis verki siajn *kolumnojn* sub la nomo *Kleinigheden* (Etaĵoj).

## Dua Mondmilito 
La Germanoj konfiskis ĉiujn presmaŝinojn. Proteste je tio Cartmiggelt foriris de la gazeto kie li laboris. Li eklaboris kiel libera verkisto, redaktis ekzemple raportaĵojn de psikologia fondaĵo, verkis detektivromanon en ĉiutagaj sinsekvoj k.t.p.

Pere de amikoj, en Amsterdamo li implikiĝis en la kontraŭleĝa rezistada gazeto *Het Parool*, kiun li helpis produkti kaj distribui. Okaze de razio, li estis enkarcerigita. Lia frato intertempe mortis en koncentrejo Vught.

Kiam li estis liberigita pro manko de pruvoj, Carmiggelt tuj ree eklaboris en la "kontraŭleĝeco". Dum la lasta militojaro li estis redaktoro de *Het Parool*.

## Poste 
Postmilite, *Het Parool* fariĝis normala gazeto; Carmiggelt estis redaktoro pri la rubriko "arto". Li verkis recenzojn pri teatro kaj filmo.
Pliposte li ekverkis tiugazete denove siajn *kursivaĵojn*, kiel oni nomas liajn mallongajn skizojn, kiuj pleje famigis lin.

Ĉe lia morto en 1987 pli ol 10.000 da ili estis aperintaj.
Dum jaroj, ĉiujare aperis libroforme elekto el la kursivaĵoj, foje ilustritaj de amikoj-ilustristoj kiel Peter Vos, Charles Boost, Otto Dicke aŭ Peter van Straaten.

## Reputacio 
La kursivaĵoj de Carmiggelt estas sufiĉe unikaj en la nederlanda literaturo. Ilia stilo estas tre apuda al ĉiutaga babilado, sed samtempe tre rafinita.
Carmiggelt verkis en plej diversaj lokoj: hejme, sur benko en parko, en kafejo, sur teraso ktp...

En 1974 li ricevis la plej prestiĝan nederlandan literaturan premion, la P.C.Hooft-premion.

## Lia verkaro 
Estas preskaŭ senfina la listigo de liaj libro-titoloj.

## En Esperanto 
En 2002 aperis *Morgaŭ denove ni vidu* en traduko de Gerrit Berveling.

Carmiggelt, Simon
Linio 12 de la metroo de Parizo

La **linio 12 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. La linio kunigas la stacion  (en Issy-les-Moulineaux) sude de Parizo, al la stacio  (en Aubervilliers) norde.

Ĝi estis unu el la du linioj (la alia estas la linio 13), kiuj estis kreitaj de la Kompanio Nord-Sud, konkurenculo de la CMP (estonta RATP).

## Mapo 
441px

## Linio 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Parizo
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*  
* Retejo RATP: Plilongigo al Mairie d'Aubervilliers  ()
Fratelli d'Italia

'''Fratelli d'Italia** (**FdI'*) ("Italaj gefratoj", laŭ la unua verso de *Il Canto degli Italiani'') estas itala politika partio de dekstro kaj ekstremdekstro fondita en 2012 de Ignazio La Russa, Guido Crosetto kaj Giorgia Meloni, kiu prezidas ĝin ekde 2014.

Ĝi estas priskribata kiel nacikonservativa, naciisma, tradiciisma, nativisma, post-faŝisma kaj suverenisma partio. La emblemo inkluzivas la trikoloran flamon, historie uzatan de Movimento Sociale Italiano (Itala Socia Movado), novfaŝisma partio, fondita de iamaj membroj de la dissolvita Partito Nazionale Fascista (1921-1943) kaj la Partito Fascista Repubblicano (Faŝisma Respublikana Partio) (1943-1945). Ĝis 2017 aperis ankaŭ la mallongigo "MSI".

En la politikaj elektoj de 2013 kaj 2018, Fratelli d'Italia aliĝis al la centro-dekstra koalicio kune kun Il Popolo della Libertà (pli poste Forza Italia) kaj Lega Nord, kaj tiam disiĝis de ili dum la parlamentoj elektoj, elektinte ne porti respondecon por la registaro kaj resti en la opozicio. La alianco kun Lega kaj Forza Italia ankaŭ estis anoncita por la politikaj elektoj de 2022.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* La Popolo de Libereco
* Nacia Alianco

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Politikaj partioj de Italio
Linio 13 de la metroo de Parizo

La **linio 13 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo. Ĝi devenas de la kuniĝo de la eksa linio B de la Kompanio Nord-Sud kaj de la eksa linio 14 de la CMP. Ĝi kunigas al Parizo plurajn ĉirkaŭurbojn kiel Saint-Denis kaj Asnières-Gennevilliers norde, sed ankaŭ Châtillon-Montrouge sude.

La linio longas  kilometrojn kaj veturigas 110 milionojn da vojaĝantoj ĉiujare, tio estas po  homoj en tago.

## Mapo 
500px

## Linio 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Parizo
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Kompanio CMP
* Kompanio Nord-Sud
* RATP

## Eksteraj ligiloj 
*
Rédics

**Rédics** (rEdiĉ) estas grandvilaĝo en Hungario en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Lenti.

eta|maldekstre|Aerfoto pri Rédics

## Bazaj informoj 
* Areo: 25 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 1000
* Poŝtkodo: 8978
* Telefonprefikso: 92

## Situo 
Rédics situas laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zalaegerszeg-Lendava (la fervojo nuntempe funkcias ĝis Rédics), Lenti estas proksime.

## Historio 
La romianoj havis tie gravan komercan vojon. La unua mencio devenis el 1236 en formo *"Rdicypotaka"*. La komunumo situis inter 1920-2008 laŭ la slovena landlimo kaj estis limpasejo. Poste Slovenio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, la kontrolado ĉesis ĉe la limo. Apud la grandvilaĝo pinoarbaro troviĝas.

Vilaĝservoj estas lernejo, dentokuracejo, apoteko kaj poŝto.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo Sankta Spirito (Rédics) (1804)

## Famuloj 
En Rédics naskiĝis pedagogo, etnografo Bálint Bellosics.

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Grandvilaĝoj en Hungario
Linio 9 de la metroo de Parizo

La **linio 9 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo. La linio kunigas la stacion  en Boulogne-Billancourt okcidente al la stacio  oriente.

Komence de 2006 estis anoncite, ke la linio 9 kaj du aliaj linioj baldaŭ ricevos novajn, MF 01-vagonarojn. Ili ekanstataŭos la nunajn vagonarojn ekde la fino de la jaro 2007.

## Mapo 
500px

## Linio 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Parizo
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*
Alberto Fernández

**Alberto FERNÁNDEZ** (1930-2019) estis belga esperantisto de hispana deveno.

Li forlasis Hispanion kiel infano en 1937, pro ties enlanda milito, kaj restis en Gent, Belgio, de tiu jaro.

Li studis inĝenieran fakon.

Inter 1960 kaj 1980 li aktivis ĉe la laborista Esperanto-movado en sia urbo, kaj kiel membro de SAT.

Dum multaj jaroj li verkis por la popularscienca revuo Homo kaj kosmo serion de artikoloj. El tiuj formiĝis la libro *Senĝenaj dialogoj*, eldonita de Stafeto en 1971. Li ankaŭ kunlaboris kun la revuo Heroldo de Esperanto, prizorgante sciencan sekcion.

En la nederlanda lingvo li verkis libron pri la laborista movado, kiun publikigis esplorcentro pri sociaj movadoj. Li kutime tradukis en Esperanton artikolojn de la pacista revuo "Vrede" http://www.vrede.be/index.php?option=com_content&view=section&id=15&Itemid=73.

En 2007 li publikigis libroforme kolekton de artikoloj, sub la nomo "Kalejdoskopa rememoro" http://www.ipernity.com/doc/28850/1067230/, eldonitan de Flandra Esperanto-Ligo.

## Verkoj 
* *Senĝenaj Dialogoj. Popularscienca esploro de fundamentaj demandoj*, Stafeto, 1971.
* *Esperanto - een kritische kijk op de Internationaal Taal*, Brussel, Masereelfonds, 1995.
* *Schematisch overzicht van het arbeiders-esperantisme in België*, Gent, AMSAB, 1998.
* *Opkomst en teloorgang van het arbeiders-esperantisme*, Brood en Rozen. Tijdschrift voor de Geschiedenis van de Sociale Bewegingen, 1998-4.
* *Kalejdoskopa rememoro*, Flandra Esperanto-Ligo, 2007.

## Eksteraj ligiloj 
* Artikolo de Alberto Fernández: *La ideologia stumblo inter socialismo kaj (la) internacia lingvo*
* Artikolo de Tonjo del Barrio pri Alberto Fernández: Kvazaŭ recenzo

Kategorio:Belgaj esperantistoj
Kategorio:Flandraj esperantistoj
Kategorio:Membroj de SAT
Bülach

**Bülach** estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto en la Kantono Zuriko, Svislando. La urbo havis en 2007 16'052 loĝantojn kaj estas la ekonomia centro de la Zurika Unterlando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro kreskis al 17034 personoj.

## Geografio 
Bülach konsistas el la historia mezepoka urbokerno kaj la ĉirkaŭaj municipoj, kiuj estis integritaj al la komunumo. La urbo troviĝas 16 kilometrojn norde de Zuriko. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 16,09 km², de kiuj 39% estas kovritaj de arbaro, 33% servas por agrikulturo kaj 27% por setlado kaj vojoj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Bülach limas en nordo al Eglisau, en oriento al Rorbas, en sudoriento al Embrach, en sudsudoriento al Winkel, en sudo al Bachenbülach, en sudokcidento al Höri, en okcidento al Hochfelden, kaj en nordokcidento al Glattfelden.

## Trafiko 
Bülach situas sur la fervojlinio de Zuriko tra Ŝafhaŭzo al Stutgarto kaj estas haltejo de la internaciaj rapidtrajnoj. Per aŭtoŝoseo kaj buslinio la urbo estas ligita la Flughaveno Zuriko, kiu troviĝas en la distrikto. La urbo apartenas al la Zurika Trafik-Unio. Apud la urbo pasas la svisa aŭtovojo A51, al kiu Bülach disponas pri du alveturejo kaj kiu post la Flughaveno Zuriko konektiĝas al svisa aŭtovojo A1.

## Historio 
Unua mencio de Bülach datiĝas el dokumento de la Monaĥejo Sankt-Galo el la jaro 811 sub la nomo *Pulcha*. Oni supozas, ke la nomo reiras al kelta formo de la romia bieno *Pullius*. Unuaj spuroj de vilaĝa setlejo datiĝas de la 6-a jarcento. En la jaro 1384 Bülach ricevis de la aŭstra duko Leopoldo la 3-a la urborajton. En la jaro 1409 la urbo estis pandigita al Zuriko kaj en la jaro 1419 ĝi definitive fariĝis zurika posedaĵo.

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Bülach
* Bülach (stacidomo)
* Glattfelden (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo Bülach
* Bülach en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Beteoj

eta|Masko de la beteoj, 20-a jarcento
La **beteoj** estas etno, kiu vivas en la okcidento de Ebur-Bordo, nome en la regionoj Gagnoa, Soubré, Issia, Saïua kaj Daloa, kiujn oni kune nomas la "buklo de kakao". La beteoj formas proksimume 10 % de la loĝantaro de la lando. Ili apartenas al la kultura grupo de la kruoj, ili migris de Liberio al Ebur-Bordo en la 15-a jarcento.

La nuna (2008) prezidento de Ebur-Bordo Laurent Gbagbo apartenas al la etno de la beteoj.

Kategorio:Etnoj
Kategorio:Etnoj en Afriko
Kategorio:Etnoj en Ebur-Bordo
Kategorio:Etnologio
Ortodentisto

eta|200px|Rektigilo por dentaro
**Ortodentisto** estas specialisto en la dentokuracado. Li aŭ ŝi okupas sin per la studado de formo, kresko kaj disvolviĝo de la dentaro kaj la makzeloj kaj la optimumigo de la pozicio de la dentaro kaj makzeloj pere de rektigiloj. La termino ortodentisto venas de la greka vorto *orthos* (rekta) kaj latina vorto *dens* (dento).

Ortodentistoj ofte laboras kun pluraj personoj en propra konsultejo. En intensa kunlaborado kun aliaj specialistoj ortodentistoj ofte estas engaĝitaj ĉe la kuracado de pacientoj kun denaskaj nenormalaĵoj de la vizaĝo (kiel fendlipo), afekcioj de la makzeloj kaj malplilarĝiĝo de la supraj spirkanaloj (ronkado kaj obstrukca apneo).

Kategorio:Profesioj
Kategorio:Dentokuracado
Linio 14 de la metroo de Parizo

La **linio 14 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. La linio kunigas la stacion  al la stacio , kaj trairas la centron de Parizo. Ĝi estas la unua pariza metrolinio, kies stirado estas tute aŭtomata. Antaŭ sia aktiviĝo en 1998, la linio estis konata laŭ la nomo de la projekto: METEOR (METro Est-Ouest Rapide).

La linio longas  kilometrojn kaj estas uzata de proksimume 62 milionoj da vojaĝantoj ĉiujare.

## Mapo 
500px

## Linio 
700px

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Eksa linio 14 de la metroo de Parizo
* Metroo de Parizo
* Grand Paris Express
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Metroo sur pneŭoj

## Eksteraj ligiloj 
*  
*  Plilongigo de linio 14 en *Le Parisien* 09-06-2016
*  Adapto de stacioj de linio 14 
*  Plilongigo de linio 14 en *Ouest-France* 16-07-2020
*  Plilongigo de linio 14 en *Ouest-France* 07-12-2020
*  Plilongigo de linio 14 en *Ouest-France* 24-06-2024


Kategorio:Grand Paris Express
Parizo14
Linio 11 de la metroo de Parizo

La **linio 11 de la metroo de Parizo** estas unu el la 16 metrolinioj de Parizo, la ĉefurbo de Francio. Ĝi kunigas la stacion  nordoriente al , kerne de Parizo. Ĝi estas la plej mallonga el ĉiuj linioj sendepende administrataj (la linio 3bis kaj la linio 7bis estas administrataj respektive de la linio 3 kaj de la linio 7).

Male de plejmultaj parizaj metrolinioj, la linio 11 ne estis menciita en la originala, 19-a jarcenta skemo. Ĝi estis konstruita en la 1930-aj jaroj por anstataŭi la tramon de la kvartalo Belleville.

## Mapo 
maldekstra|500px

## Linio 
maldekstra|700px

## Planita plilongigo 
620px|maldekstra|eta|Mapo de linio 11 en 2025

## Metrostacioj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Parizo
* Grand Paris Express
* Listo de metrolinioj de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Metroo sur pneŭoj

## Eksteraj ligiloj 
*  
* Plilongigo linio 11


Kategorio:Grand Paris Express
Parizo11
Andelfingen ZH

## Pri la komunumo 
**Andelfingen** estas la ĉefloko de la samnoma distrikto en la Kantono Zuriko.

## Geografio 
Andelfingen situas en la centro de la Zurika Vinlando sude de la rivero Turo en la centro de la Zurika Vinlando inter Ŝafhaŭzo kaj Vinterturo.

## Trafiko 
Andelfingen troviĝas sur la regiona trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Ŝafhaŭzo tra Vinterturo al Zuriko kaj havas ligon al la nacia aŭtoŝoseo A4.

## Historio 
Arkeologoj malkovris en Andelfingen laborilojn el la ŝtonepoko kaj restaĵon de ceramikaĵoj el la bronzepoko en loko kiu nomiĝas *Auf Bollen*. Tie ankaŭ ekzistas restaĵo de setlejo de la 12-a jarcento antaŭ kristo.

La unua dokumenta mencio de Andelfingon datiĝas el la jaro 1248 kiel Andelfingon.

La Kastelo Andelfingen apartenis al la filoj de la imperiestro Albrecht, kiu ĝin pandigis en la jaro 1377 al la Sinjoro de Landenberg. La Landenberganoj vendis Andelfingen en la jaro 1434 al la urbo Zuriko. Ek de tiam ĝis la Helveta Revolucio Andelfingen estis kamparvoktejo.

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Andelfingen
* Andelfingen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Andelfingen
* Andelfingen ZH en la Historia Leksiko de Svislando
Liberalaj artoj

[eta|220ra|La sep liberalaj artoj – Bildo de la [Hortus deliciarum|*Hortus deliciarum* de Herrad de Landsberg (12-a jarcento)]]
La koncepto **liberaj**, **liberalaj** aŭ **liberulaj artoj** aludis en la klasika Mezepoko la aron da studoj, kies celo estis la havigo de ĝeneralaj intelektaj konoj, kiel kontrasto al tiuj celantaj profesiajn specialiĝintajn lertaĵojn. La indiko *liberalaj* aŭ *liberulaj* lertaĵoj (Latine: *artes liberales*) devenas de la kontrastigo je la lertaĵoj de la neliberaj homoj, la sklavoj (Latine: *artes illiberales*).

## Amplekso kaj subdivido 
La **liberalaj artoj** havis sian nomon, por ke ili estu takseblaj plialtrangaj kompare kun la praktikaj artoj (*artes mechanicae*).  Oni distingas inter la sep liberalaj artoj: *trivium* ("trivojo") de la lingve kaj logike-argumentade orientitaj fakoj, kiuj starigas la kondiĉon por ĉiu okupiĝo pri la (latinlingva) scienco, kaj la konstrua *quadrivium* ("kvarvojo") de la matematikaj fakoj.

Al la *trivium* apartenis:
# gramatiko: instruo de latina lingvo kaj ĝia aplikado al la verkoj de la klasikaj lernejo-aŭtoroj
# retoriko: paroladopartoj kaj stilinstruo, same kun ekzemploj el la lernejo-aŭtoroj 
# dialektiko resp. logiko: deduktoj kaj pruvoj surbaze de la organon

Al la *quadrivium* apartenis:
# aritmetiko: nombroteorio (nombronocio, nombrospecoj, nombroproporcioj) kaj parte ankaŭ praktika kalkulado 
# geometrio: eŭklida geometrio, geografio, geodezio
# muziko: muzikteorio kaj tonalo i.a. kiel bazo de la eklezia muziko
# astronomio: instruo pri la sferoj, la ĉielkorpoj kaj iliaj moviĝadoj inkluzive la astrologion (efikoj sur la subluna sfero kaj la homo)

[eta|La sep liberaj artoj kun siaj [atributoj]]
Ili estis personigitaj laŭ la tradicio de *Martianus Capella* per inaj alegorioj kaj ofte montrataj kun jenaj atributoj:
* gramatiko - vergo
* retoriko - tabulo kaj grifelo
* dialektiko - serpento aŭ hundokapo
* aritmetiko - kalkultabulo aŭ kalkulŝnuro 
* geometrio - cirkelo aŭ polvotabulo
* muziko - muzikilo
* astronomio - astrolabo

La sep liberalaj artoj havis gravan rolon ankaŭ en la ikonografio de la Mezepoko, multaj miniaturoj prezentas ilin.

## Vidu ankaŭ
* Bede la Honorinda
* Boecio
* Hugo de Sankta Viktoro
* Kasiodoro
* Marciano Kapela
* Vitruvio
* Karolida renesanco
* Liberalarta kolegio

Kategorio:Edukado
Kategorio:Historio
Kategorio:Kulturo
Kategorio:Mezepoko
Dielsdorf ZH

**Dielsdorf** estas la ĉefkomunumo de la samnoma distrikto en la Kantono Zuriko, Svislando. La komunumo havis 5137 loĝantojn en 2006, kiu nombro kreskis al 5506 ĝis la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
La vilaĝo situas en valo de la orienta Ĵuraso je la suda flanko de la montoĉeno Lägern, malsupre de la historia urbeto Regensberg, kiu estis la historia ĉefloko de la distrikto. En Dielsdorf troviĝas la ĉevalkonkursejo Grossriet.

La komunuma teritorio etendiĝas sur areo de 5,86 km², de kiuj 1,58 km² estas kovritaj de arbaro, 2,06 km² servas por agrikulturo kaj 1,58 km² por setlejoj. La plej alta punkto de Dielsdorf situas sur alteco de 653 m s.m. sur la kresto de la monto Lägern, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 410 m s.m. ĉe la bordo de la rivereto Haslibach en la Marĉo de Neerach.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Dielsdorf limas en nordo al Steinmauer, en oriento al Niederhasli, en sudo al Buchs kaj en okcidento al la historia urbeto Regensberg.

## Trafiko 
Dielsdorf situas ĉe la Wehntal-fervojo, sur kiu linio hodiaŭ duonhore en ambaŭ direktoj cirkulas trajnoj de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
Je ĉirkaŭ 500 post Kristo la alemana gvidanto Theodolf fondis por siajn anojn la setlejon *Theodolf-vilaĝo*. 861 Dielsdorf estis menciita sur dokumento de la abato de Sankt-Galo sub la nomo Theolvesthoruf. La dokumento hodiaŭ troveblas en la ŝtatarkivo de Sankt-Galo. Je proksimume 1100 kutimiĝis la hodiaŭa skribmaniero de la nomo. 1842 estis konstruita la strato al Zuriko kaj malfermitaj la poŝtoficejo kaj la poŝtkaleŝ-linio al Zuriko. 23 jarojn poste Dielsdorf estis konektita al la fervojreto. En la jaro 1871 Dielsdorf fariĝis la nova distriktĉefurbo anstataŭ la historia urbeto Regensberg, kiu sur la kresto de la Lägern estis nur malfacile atingebla.

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Dielsdorf
* Dielsdorf (stacidomo)
* Aliaj lokoj kun la nomo Dielsdorf

## Bildoj 

Dosiero:Dielsdorf chevalkonkursejo Grossriet kaj Haslibach 034.jpg|Ĉevalkonkursejo Grossriet
Dosiero:Dielsdorf-Stacidomo 280.jpg|Stacidomo de 
Dosiero:Dielsdorf Regensberg kaj Laegern 033.jpg|Dielsdorf kaj sur la kresto de la monto Lägern la urbeto Regensberg
Dosiero:Dielsdorf vilagheniro 029.jpg|Vilaĝeniro de Dielsdorf venante de Niederhasli

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Dielsdorf
Kebeka regiono

La **Kebeka regiono** (franclingve, **Capitale-Nationale**, "regiono de la nacia ĉefurbo") estas unu el la 17 administraj regionoj de Kebekio, Kanado. La ĉefurbo de Kebekio, Kebeko, estas ankaŭ ĉefloko de tiu ĉi regiono. La regiono havas tutan loĝantaron de 661 060 (2006), el kiuj 74.3 % loĝas en Kebeko.

## Geografio 
Kebek-regiono lokiĝas ĉe la norda flanko de la rivero Sankt-Laŭrenco, inkluzive de la insulo d'Orleans kaj aliaj insuloj, sube ĝis la rivero Sagano. Ĝi najbaras okcidente Maŭricion, norde Saganion–Sankt-Johan-Lagion, kaj nord-oriente Nord-Bordion. Ĉe la alia flanko de la Sankt-Laŭrenco, ĝi najbaras Ŝodierion-Apalaĉion kaj Malsupran Sankt-Laŭrencion.

## Prezento 
Kebek-regiono posedas riĉan historian kaj naturan heredaĵon. La regiono posedas kvin el la naŭ historiaj arondismentoj de Kebekio. Interalie, la Malnova Kebeko, sola ekzistanta murita urbo norde de Meksikio, estas Monda Heredaĵo de Unesko. Fonto de la franclingva civilizacio en Ameriko, Kebeko koniĝas ekde la 17a jarcento por sia kulturo, arĥitekturo kaj unika fortikigita urboplanado. Same, la kebekia politika vivo centriĝas sur la Nacia Asembleo de Kebekio, kiu sidas en Kebeko. La mondskala pilgrimadcentro Sainte-Anne-de-Beaupré troviĝas en la regiono.

La regiono posedas grandajn naturajn spacojn, el kiu la parko La Jacques-Cartier, la parko Grands-Jardins et la parko Hautes-Gorges. La Karleveza regiono estas Monda Naturheredaĵo de Unesko. La plej alta akvofalo de Kebekio, la akvofalo Montmorency, lokiĝas tuj apud Kebeko; ĝi pli altas ol Niagaro.

## Subdividaĵoj 
Kebek-regiono konsistas el 6 regionaj municipoj, kvar sendependaj municipoj, kaj unu indiana rezervejo, por sumo de 67 municipoj.

**Regionaj municipoj** (*Municipalité régionale de comté*, MRC)
* MRC de Charlevoix (ĉefloko Baie-Saint-Paul)
* MRC de Charlevoix-Est (ĉefloko La Malbaie)
* MRC de la Côte-de-Beaupré (ĉefloko Château-Richer)
* MRC de la Jacques-Cartier (ĉefloko Shannon)
* MRC de l'Île-d'Orléans (ĉefloko Sainte-Famille)
* MRC de Portneuf (ĉefloko Cap-Santé)

**Sendependaj Urboj**
* L'Ancienne-Lorette
* Kebeko
* Saint-Augustin-de-Desmaures

**Sendependa Paroĥo**
* Notre-Dame-des-Anges

**Indiana Rezervejo**
* Wendake (hurona nacio)

## Eksteraj ligiloj 
* Portail régional de la Capitale-Nationale  Oficiala retejo

Kategorio:Metropolaj regionoj de Kanado
Libereco gvidanta la popolon

***Libereco gvidanta la popolon*** aŭ laŭ la franca originala ***La Liberté guidant le peuple*** estas fama kaj grava pentraĵo de Eugène Delacroix [delakruA]. Ĝi estis multfoje kopiita, svingita kaj eĉ parodiita. Aperis interalie en la monbileto de cent frankoj kaj en poŝtmarkoj.

La pentraĵo reprezentas okazaĵon de la Franca revolucio de 1830. Temas pri batala sceno ĉe kiu la centra bildo estas **virino kiu svingas la francan flagon** akompanita de unuflanke knabo kiu portas du pistolojn kaj de aliflanke burĝulo kun ĉapelo kiu portas pafilon kaj aliaj aktivuloj. La burĝulo ŝajnas la memportreto de la propra Delacroix. La pentristo lerte bildigis la perforton kaj movemon de la revolucia momento: la roluloj piediras sur tavolo da mortintoj aŭ vunditoj. Ĉefe la centra virino (poste nomata Marianne) kun mamoj videblaj (simbolo de libereco) kaj portanta respublikan ĉapelon signifas la venkon de la respublika movado kontraŭ la monarkio; fakte la sceno okazas la 28a de julio de 1830, kiam oni forigis la reĝimon de la Kapetidoj aŭ Burbonoj.

Oni supozas, ke Delacroix tute simpatiis kun tiu historia evento kaj en la entuziasmo de la momento oni konstatas la favoron per kio oni bildigas la batalantojn. La pentristo, se ne partoprenis persone en la lukto de la barikadoj, almenaŭ membriĝus en la Nacia Gardo, roto kiu ja partoprenis en tiu revolucio kaj en aliaj similaj en Francio dum la 19-a jarcento. Ĉiukaze la rolulo de la ĉapelo inspiris aliajn rolulojn de literaturaj verkoj, kiel kelkaj de Victor Hugo.

La du plej rimarkindaj ecoj de la pentraĵo estas la vigleco de la revolucia entuziasmo (pura romantikismo) kaj la **politika signifo** de du reprezentantoj de du malsamaj tavoloj (popola kaj burĝa) dekstre kaj maldekstre de Libereco.

La detaloj de la videblaj mamoj kaŭzis kelkajn anekdotajn malfacilaĵojn je ties publikigo en arabaj landoj, Turkio kaj Usono. Aŭ eble tio estis ekskuzo por kaŝi la evidentan politikan mesaĝon.

## Vandalismo 
La  vizitantino de la Muzeo Louvre-Lens vandalis la pentraĵon *Libereco gvidanta la popolon* de Eugène Delacroix skribante **AE911** sur ĝin. Poste montriĝis ke la surskribo estis facile forviŝebla kaj ke la arestita virino ne estis psike plene respondeca.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj pentraĵoj
Kategorio:Verkoj de 1830
Affoltern ĉe Albis

**Affoltern ĉe Albis** estas la ĉefurbo de la Distrikto Affoltern. Kun 10'347 loĝantoj fine de la jaro 2004 ĝi estas la ekonomia centro de la regiono, kiu iam nomiĝis alemane **Säulisamt**, kio signifas porketa distrikto por aludi al la ŝinko, kiu estis produktita en tiu regiono. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro kreskis al 10705 personoj.

## Geografio 
**Affoltern ĉe Albis** situas piede de la Albis-ĉeno en kampara kaj arbara regiono inter la urboj Zuriko kaj Zugo, kiuj ambaŭ troviĝas en distanco de proksimume 13 kilometroj. Al Affoltern apartenas ankaŭ la vilaĝo Zwillikon. La vilaĝon trafluas la rivereto Jonenbach, kiu fontas en Hausen kaj alfluas en Jonen as Reuss.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 10,61 km², de kiuj 27,1% estas kovritaj de arbaro, 40,7% servas por agrikulturo kaj 30,7% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Affoltern ĉe Albis limas en nordo al Hedingen, en nordokcidento al Stallikon, en oriento al Aeugst ĉe Albis, en sudo al Mettmenstetten, en sudokcidento al Obfelden, en okcidento al Ottenbach, kaj en nordokcidento al Jonen (AG).

## Trafiko 
Affoltern estas konektita per regiona fervojlinio kun Zuriko kaj Zugo. Ĝi apartenas al la Zurika Trafik-Unio. Regionaj trajnoj trafikas ambaŭ-direkte ĉiun duonan horon. Ekzistas ankaŭ diversaj regionaj buslinioj, kiuj ligas Affoltern kun la ĉirkaŭaĵo. Ekde la 13-a de novembro 2009 la komunumo disponas propran alveturejon al la svisa aŭtovojo A4. Ĉe la alveturejo Affoltern samtempe kun la aŭtovojo estis ankaŭ inaŭgurita granda aŭtovojrestadejo kun restoracioj, supermerkatoj kaj benzinejo.

## Historio 
Unuan fojon Affoltern estas menciita per dokumento en listo de la bienoj de la Monaĥejo Engelberg en la jaro 1190 kiel *Afiltre*. Ekzistas arkeologiaj trovaĵoj, kiuj indikas, ke jam dum romia epoko devis ekzisti setlejo sur la loko. En la jaro 1837 Affoltern fariĝis la ĉefkomunumo de la distrikto anstataŭ Knonaŭo.

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Affoltern
* Affoltern am Albis (stacidomo)
* Aliaj lokoj kun la nomo Affoltern

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo Affoltern ĉe Albis
* Affoltern ĉe Albis en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Programa direktoro

**Programa direktoro** estas iu kiu decidas kian materialon estas dissendita de televid- aŭ radiostacio. Kutime, programaj direktoroj decidas tiun per analizo de la aŭskultantaro. Krome, programa direktoro de radiostacio responsas pri la konservado de la identeco de sia stacio.

Kategorio:Radio
Kategorio:Komunikado
Mosioj

La **mosioj** estas la plej loĝantoriĉa etno en la okcidentafrika ŝtato Burkina-Faso. Ili setlas en la centro de la lando ĉirkaŭ la ĉefurbo Vagaduguo kaj la urbo Vahigujo kaj ili setlas parte ankaŭ en norda Ganao. La mosia lingvo estas nomata morea lingvo (Moré). Proksimume kvin miliokojn da homoj nombras tiu afrika etno.

La setleja regiono ampleksas la savanojn de la Voltao-pelvo inter la Sahelo en la nordo kaj la humidsavanoj en la sudo. La de ili loĝata altlando en la centro de Burkina-Faso ofte ankaŭ estas nomata mosi-plataĵo.

## Kulturo 
## Konataj mosioj 
* Blaise Compaoré
* Jean-Baptiste Ouédraogo
* Maurice Yaméogo
* Idrissa Ouédraogo
* Thomas Sankara
* Joseph Ouédraogo
* Gerard Kango Ouédraogo

## Eksteraj ligiloj 
* Mallongaj informoj pri la mosioj (anglalingva)
* Detala priskribo de la mosoj kaj ilia arto (anglalingva)

Mosioj
Mosioj
Mosioj
Kategorio:Etnologio
Kategorio:Etnografio
Kategorio:Burkino
Kategorio:Ganao
Alan Cross

**Alan CROSS** estas kanada radiofonia dissendisto kaj verkisto pri populara muziko. Li estas la nuna programa direktoro de CFNY-FM en Toronto (Ontario). Li realigas la programon, *The Ongoing History of New Music* (La daŭra historio de nova muziko).

Alan Cross loĝis origine en Stonewall, urbeto en Manitobo. Lia radiofonia kariero komenciĝis ĉe la studenta radiostacio de Universitato de Vinipego. Poste, li laboris ĉe aliaj radiostacioj en Selkirk (Manitobo), Kenora (Ontario), kaj Brandon (Manitobo).

Li eklaboris ĉe CFNY la 3-an de oktobro 1986 kiel nokta anoncisto. Post tri jaroj, li komencis labori dum pli bonaj horoj. En februaro 1993, li kreis la programon *The Ongoing History of New Music*.

Cross foriris CFNY-on en 2001 por iĝi la programa direktoro ĉe alia radiosacio, CJXY-FM en Hamiltono (Ontario). Li revenis al CFNY en januaro de 2004.

## Libroj 
* *The Alternative Music Almanac* (1995)
* *The Making of Pretty Hate Machine and The Downward Spiral* (1996)
* *Over the Edge: The Revolution and Evolution of New Rock* (1997)
* *20th Century Rock and Roll: Alternative Rock* (2000)

## Eksteraj ligiloj (anglaj) 
* Alan Cross ĉe Edge 102 
* Alan Cross ĉe SpiritOfRadio
* Ongoing History of New Music ĉe 99.3 CFOX 

Cross, Alan
Artúr Vetró

**VETRÓ Artúr** rumanuja hungara skulptisto. Li naskiĝis en Temesvár la 30-an de aŭgusto 1919 kaj mortis en Kluĵo la 25-a de februaro 1992.

## Kariero 
Artúr Vetró studis inter 1938-1944 en la Hungara Belarta Altlernejo de Budapeŝto. Liaj majstroj estis Zsigmond Kisfaludi Strobl, Ferenc Sidló. Inter 1948-1982 li estis profesoro pri skulptado en la Magyar Művészeti Intézet, respektive en la Arta Altlernejo de Kluĵo.

## Fonto 
* Artportalo.hu 

Vetro Artur