open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Iljuŝin Il-86

La **Iljuŝin Il-86** (NATO raportnomo: **Camber**) estas soveta pasaĝeraviadilo. La Il-86 estas unua soveta larĝkorpa pasaĝeraviadilo.

## Historio 
Dum la 1960-jaroj, la granda sukceso de jetmotoraj pasaĝer-aviadiloj en Usono kaj Eŭropo impresis sovetan aviadindustrion. La soveta aviada ĉefeco deziris konkursi kun tiuj aviadiloj, tial decidis fabriki novan *Aerobus* (La karesnomo por larĝkorpa pasaĝeraviadilo en tiu tempo) por sovetiaj aerlinioj kiel Aeroflot. Unue OKB Antonov proponis pasaĝeraviadilan version de transportaviadilo An-22 kun 724 seĝoj. Tamen pro la "malnova fasonado" kaj politika konekto inter konstruaj burooj kaj partia ĉefeco, Tiu versio estis ne realigita.

Dum la prilaboro de larĝkorpaj pasaĝeraviadiloj, multaj landoj sciiĝis ke por larĝkorpaj pasaĝeraviadiloj kiel Boeing 747 bezonas pli grandaj terminaloj en flughaveno. En okcidentaj landoj solvis tiun problemon kun aldono de aŭtomata pakaĵa mastruma sistemo kaj ekspansio de flughaveno. En Sovetunio anstataŭe konstrui novan sistemon en flughaveno, oni decidis ke pasaĝeroj devis eniri kun siaj pakaĵoj, tiam permane ŝarĝi siajn pakaĵojn. Tiu metodo nomis kiel "Pakaĵo en manoj". Il-86 ne havas centran superkapan stivadan kupeon kaj pasaĝera serva ento ( Passenger Service Unit, PSU).

Kiel Tu-144, Il-86 ankaŭ suferis teknikan problemon pro la malbona rendimento de motoroj. Laŭ estro de potencplanta buroo de Antonov, V. G. Aniŝenko, Originale la ministerio pri aviada industrio de Sovetunio (MAP) deziris aĉeti jetmotoron RB.211-22 el Rolls-Royce, tamen pro la malabundeco de sufiĉa financo tiu plano estis nuligita. Por solvi motoran problemon, ekde 1980-jaroj MAP multfoje kontaktis kun eksterlandaj ĉefaj motorfabrikantoj kiel Rolls-Royce, CFM International, International Aero Engines (IAE) por aĉeti novan jetmotoron, tamen pro la malbona ekonomio de Sovetunio tiuj planoj estis ne realigita.

Ekde Aprilo 2002, la Eŭropunio kaj Usono strikte ŝanĝis regularon de aviadila bruo, kune kun revizio de ICAO normo. Tiu ŝanĝo rezultis malpermeson de Il-86 en internacia flugo pro la bruo de motoroj. Nuntempe Il-86 estas uzita nur en Rusia aerarmeo.

## Referencoj 
Kategorio:Komercaj aviadiloj
86
Vilma Bánky

**Vilma Bánky** [bAnki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bánky Vilma** estis hungara aktoro. Ŝi apartenis al la plej famaj hungaraj aktoroj en mutaj filmoj. Ŝia frato estis Viktor Bánky, ŝia edzo estis Rod La Rocque. Ŝia familia nomo ĝis 1927 estis **Koncsics** [konĉiĉ].

Vilma Bánky http://www.imdb.com/name/nm0126566/ naskiĝis la  (laŭ aliaj fontoj la naskiĝo okazis en alia tempo) en Nagydorog, ŝi mortis la  en Los Anĝeleso (Kalifornio, Usono).
eta|maldekstre|Filma afiŝo pri Vilma Bánky en 1926

## Biografio 
Vilma Bánky lernis en Budapeŝto, poste ŝi estis tajpistino. Ŝi studis en privata filmaktora lernejo de Géza von Bolváry kaj Ilona Mattyasovszky, fine ŝi ricevis lecionojn de Artúr Somlay. Ŝi debutis en Teatro Belvárosi, ekde 1919 ankaŭ en filmo en Berlino. En la sekvaj jaroj ŝi havis konstante rolojn en hungaraj, aŭstraj, germanaj, francaj mutaj filmoj. Ŝia kariero leviĝis, kiam en 1925 ŝi iris al Holivudo kun granda reklamado. Ŝi estis partneroj de Rudolph Valentino, Gary Cooper kaj Ronald Colman. En 1927 ŝi edziniĝis. Depost periodo de la mutaj filmoj ŝia kariero malleviĝis, ĉar ŝi ne parolis angle perfekte. Kelkfoje ŝi havis rolojn en *Broadway*, lastfoje en 1933. Ŝi okupiĝis pri aĉetadoj-vendadoj de nemoveblaĵoj kaj ŝi helpis al hungaroj, kiuj vizitis ŝin. Ŝi estis ankaŭ golfisto, ŝi aĝis 80, kiam ŝi foje golfis. En 1969 ŝi vidviniĝis, poste ŝi plene retiriĝis.
eta|Filma afiŝo en 1926

## Elektitaj teatraj roloj 
* ’’Tavaszi szerelem’’ (1920; hungara filmo)
* ’’Im letzten Augenblick’’ (1920, aŭstra-germana-hungara filmo)
* ’’Der Zirkuskönig’’ (1924, aŭstra-franca filmo)
* ’’The Dark Angel’’ (1925, germana-usona filmo)
* ’’The Eagle’’ (1925, usona filmo) - Miss Mascha Troekouroff
* ’’The Son of the Sheik’’ (1926, usona filmo) - Yasmin
* ’’The Rebel’’ (1933, usona-germana filmo)

## Memorigiloj 
* stelo sur Trotuaro de famo en Holivudo

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 

Dosiero:Bánky Vilma és Rudolph Valentino-A sejk fia.jpg|Vilma Bánky kun Rudolph Valentino
Dosiero:Vilma Bánky-Rudolph Valentino in The Eagle.jpg|Vilma Bánky kun Rudolph Valentino
Dosiero:Clarence Brown with Vilma Banky & Rudolph Valentino on the set of The Eagle.jpg|Vilma Bánky kun Rudolph Valentino

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Usonaj aktoroj
Kategorio:Usonaj golfistoj
Kategorio:Hungardevenaj usonanoj‎
Irén Ágay

**Irén Ágay** [Agai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ágay Irén** estis hungara aktoro. Ŝia origina familia nomo estis *Ágai*, ŝia nomo eksterlande estis *Agay*. Ŝia edzo estis István Székely (reĝisoro).

Irén Ágai http://www.imdb.com/name/nm0959289/ naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Holivudo (Kalifornio, Usono).
eta|Irén Ágay sur titolpaĝo de revuo en 1934

## Biografio 
Irén Ágay akiris diplomon en Teatra Akademio en 1931. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Gaja Teatro, ekde 1935 al alia ĉefurba teatro. Intertempe en 1933 ŝi edziniĝis kaj ofte ŝi ricevis rolojn ankaŭ en filmoj. En 1938 la geedza paro migris al Usono, kie ŝi mortis frue pro hipertonio.

## Elektitaj teatraj roloj 
* Alexandre Dumas (filo): *La dame aux camélias* - Nichette (1933)
* George Bernard Shaw: *Ceasar kaj Cleopatra* - ina ĉefrolo (1933)

## Elektitaj filmaj roloj 
* *Iza néni* (1933)
* *Sanders of the River* (1935; angla filmo)
* *Két fogoly* (1938)
* *The Fabulous Suzanne* (1946; usona filmo)
* *Stronghold* (1951; meksika-usona filmo) - Carlota

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Teodoros Kolokotronis

[eta|Litografio de Kolokotronis fare de Karl Krazeisen uzita por monbileto de 5000 [Draĥmo (Moderno)|draĥmoj.]]
[eta|Statuo de Kolokotronis antaŭ la Malnova Parlamentejo en [Ateno; vero de Lazaros Soĥos.]]
Theodoros aŭ **Teodoros Kolokotronis** (en greka: Θεόδωρος Κολοκοτρώνης; 3a de Aprilo 1770 – 4a de Februaro 1843) estis greka generalo kaj elstara estro de la Greka milito de sendependiĝo (1821–1829) kontraŭ la Otomana Imperio. La plej granda sukceso de Kolokotronis estis la venko super la Otomana armeo de Mahmud Dramali Paŝa ĉe la Batalo de Dervenakia en 1822. En 1825, li estis nomumita ĉef-komandanto de la Greka Armeo en la Peloponezo. Nuntempe, Kolokotronis rangas inter la plej adorataj el la protagonistoj de la Greka milito de sendependiĝo.

## Referencoj 
## Fontoj 
* Keridis, Dimitris (2009). Historical Dictionary of Modern Greece. Scarecrow Press, Inc. ISBN 978-0-81-086312-5.
* Pappas, Paul Constantine (1985). The United States and the Greek War for Independence, 1821–1828. Boulder: East European Monographs. ISBN 978-0-88-033065-7. https://books.google.es/books?id=IUloAAAAMAAJ&redir_esc=y Alirita la 4an de Junio 2017.
* Stavrianos, L.S. (1963). "The Influence of the West on the Balkans". In Jelavich, Charles; Jelavich, Barbara. The Balkans in Transition: Essays on the Development of Balkan Life and Politics Since the Eighteenth Century. Berkeley and Los Angeles: University of California Press. pp. 184–226. https://books.google.es/books?id=A0mWfovlJ9cC&redir_esc=y Alirita la 4an de Junio 2017.

Kategorio:Grekaj militistoj
Kategorio:Ortodoksuloj
Kategorio:Kondamnitoj al mortpuno
Kategorio:Greka milito de sendependiĝo
Kategorio:Grekaj revoluciuloj
Teri Fejes

**Teri Fejes** [fejeŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fejes Teri** estis hungara aktoro, kantisto, komikisto.

Teri Fejes http://www.imdb.com/name/nm1370639/ naskiĝis la  (laŭ alia informo en 1905) en Hungara reĝlando en Torontáltorda (nuntempa Torda (Serbio)), ŝi mortis la  en Budapeŝto.
eta|maldekstre|Teri Fejes (maldekstre)

## Biografio 
Teri Fejes debutis kiel infana aktoro en 1911 en Nacia Teatro (Budapeŝto). Ŝi akiris diplomon en Priaktora Lernejo de la Tutlanda Societo Aktora en 1920. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Győr), en la sekvaj jaroj al pluraj teatroj. Inter 1923 kaj 1930 ŝi apartenis al Operetoteatro (Budapeŝto), poste denove al diversaj teatroj, fine ŝi denove al Operetoteatro (1949-1955). Depost 1955 ŝi ludis en *Gaja Scenejo* ĝis 1966. En la 1930-aj jaroj ŝi estis populara subreto, dum 16 jaroj ŝi estis konstanta sceneja partnero de Gyula Kabos. Ŝi plurfoje edziniĝis, en la lasta geedziĝo en 1942 ŝi naskis filon. Ŝi ricevis la titolon "eterna membro" de Gaja Scenejo.
eta|Teri Fejes kaj Gyula Kabos
eta|Teri Fejes (meze)

## Elektitaj teatraj roloj 
* Mihály Eisemann: *Miss Amerika* - ĉefrolo
* Jenő Heltai: *Naftalin* - Manci
* Ferenc Molnár: *Olympia* - Lina

## Filmaj roloj 
* *Kacagó asszony* (1930)
* *A tettes ismeretlen* (1957)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio 

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj infanaj aktoroj
Kategorio:Hungaraj operetkantistoj
Kategorio:Hungaraj komikistoj
Kategorio:Hungaraj subretoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Lazaros Soĥos

eta|260px|maldekstre|Statuo de Kolokotronis.
**Lazaros Soĥos** aŭ *Sochos* (; 1862-1911) estis greka skulptisto. Li naskiĝis en Tinos kaj edukiĝis en Ateno ĉe Leonidas Drosis. Li poste studis ankaŭ en Parizo.

Li estis ĉefe konata pro la statuo de Theodoros Kolokotronis antaŭ la Malnova Parlamento de Ateno.

## Referencoj 
Kategorio:Grekaj skulptistoj
Julius Streicher

**Julius STREICHER** (naskiĝinta la  en Dinkelscherben-Fleinhausen, ekzekutita la  en Nurenbergo) estis germana politikisto kaj publicisto nacisocialisma.
eta|Streicher en 1938

## Vivo 
Streicher aktivis ekde 1919 en diversaj organizoj ekstremisme naciemaj, aparte en la kontraŭjudisma partio *Deutsch-Sozialistische Partei*, kiu kunfandiĝis kun NSDAP en la jaro 1922-a. En 1923 li partoprenis la Hitler-puĉon en Munkeno. En 1925 li ekestris NSDAP en Norda Bavario. Inter 1928-40 li estis goviestro en Frankonio kaj inter 1933-45 li estis deputito Reichstag en Berlino. Pro diversaj skandaloj li demisiis el ĉiuj partiaj oficoj.

En 1923 li fondis la nacisocialisman semajngazeton *Der Stürmer* kiu kun multe da sukceso ade fiagitis speciale kontraŭ la judoj. Estante unu el la plej gravaj kontraŭjudisma aktivulo Streicher ege kreskis kontraŭjudajn sentojn en Germanlando. Inverse liaj daŭraj kaj primitivaj demagogaĵoj ankaŭ sentigis ĉe ne malmulta abomeno kontraŭ la nazia ideologio. En 1935 li eminente subtenis la akcepton de la t.n. Nurenbergaj leĝoj.

Streicher kondamnitis je mortpuno dum la Nurenbergaj procesoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Datenoj de sur la berlinaj parlamentaj paĝoj
* Etbiografio
* Portreto pri Streicher ĉe vimeo.com

Kategorio:Nazioj
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Kategorio:Naziaj politikistoj
Kategorio:Germanoj kondamnitaj al mortpuno
Kategorio:Ekzekutitoj en la 20-a jarcento
Kategorio:Kontraŭjudismo
Kastelo de Gyula

eta|550px|center|Kastelo de Gyula

La **Kastelo de Gyula** (konata ankaŭ pri la iamaj posedantoj *Harruckern–Wenckheim–Almássy* [harukern-venkhejm-almAŝi] estas historia monumento, nuntempa parte muzeo en urbo Gyula.
maldekstre|eta|Aerfoto pri kastelo en Gyula
eta|La ĉefenirejo
eta|La teretaĝa alo

## Historio 
En 1722 milita mapo prezentas la fortikaĵon, kie estis ankaŭ domo en ekstraj partoj de fortikaĵo. En la sekva jaro familio Harruckern ricevis la bienon, antaŭ ol 1745 estis konstruita teretaĝa kastelo. Baldaŭ la konstruaĵo havis jam etaĝon kaj pluraj trakonstruoj okazis. La kastelo en 1795 bruldetruiĝis, sed post 3 jaroj jam pli nova kastelo etendiĝis fare de familio Wenckheim. En 1801 denove estis incendio, post 2 jaroj jam la plej nova kastelo etendiĝis. Post la Hungara revolucio de 1848 kelkaj hungaraj generaloj tie kapitulacis. La pli nova posedanto (Almássy) en 1888 kaj 1902 faris diversajn trakonstruojn. En 1944 la kastelo estis forlasita, poste la ŝtato profitis la kastelon ĉefe kiel lernejo. En 1983 la kastelo estis renovigita. En 2011 municipo de Gyula akiris la kastelon, poste plenaj renovigaj laboroj okazis. Interne plejparte muzeo funkcias.
eta|maldekstre|La iama turo kun la pordego

## Konstruaĵo 
La parte unuetaĝa klasikisma kastelo kun mansardoj situas sola. Formo de la kastelo iomete similas al L-majusklo. La fasado estas simetria, meze troviĝas la ĉefenirejo kun portiko, kiun kolonoj tenas. En supro de la portiko teraso etendiĝas. Laŭ la fasado ankaŭ aliaj 2 enirejoj funkcias, kie estas po unu pli malgrandaj portikoj. La kastelfino estas restaĵo de la iama fortikaĵo, tio estas turo kun portego.

## Parko 
eta|Parto de la teretaĝa alo
Jam en la 17-a jarcento estis tie ankaŭ baroka parko. En la frua 19-a jarcento parto de la fortikaĵo estis malkonstruita, poste oni kreis ĝardenon, en 1832 vintroĝardeno kun fruktoarboj etendiĝis en la parko. En 1959 komencis konstrui termalan banejon, tial la parko paŝo post paŝo iĝis ripozejo de la banejo. En la ceteraj partoj hotelo kaj loĝdomoj estis konstruitaj.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* http://www.wenckheim.hu/gyula.htm
* hungare kun fotoj

Gyula
Kategorio:Kasteloj de familio Andrássy
Kategorio:Kasteloj de familio Wenckheim
Kategorio:Gyula
Kokoskrabo

La **kokoskrabo**, (*Birgus latro*), estas granda manĝebla ter-krabo kiu rilatas al la ermitokrabo. Kokoskraboj troviĝas en la tropika Hinda Oceano kaj Pacifika Oceano. Kvankam ili nomiĝas kokoskraboj, ili ne ofte manĝas kokosnuksojn. La ĉefa manĝaĵo estas fruktoj kaj nuksoj. Kokoskraboj povas grimpi en arboj. La viando de kokoskraboj estas konsiderata kiel loka bongustaĵo. Kokoskraboj havas ekstrem-altan prezon en la nacia manĝaĵokomerco.

Kategorio:Kraboj
Kategorio:Artropodoj
Kategorio:Krustacoj
Kategorio:Decapoda
Virtuala urbo RMB

***RMB-Urbo*** estas virtuala urbo en la enreta mondo de Second Life (Dua Vivo), planita kaj evoluigita de la ĉina artistino Cao Fei (el Beijing), kiu priskribas la RMB-urbon kiel "*virtuala urbo* *sen limoj aŭ naciecoj*".

Lanĉita en 2008 kaj malferma al la publiko ekde januaro 2009, RMB- urbo estas platformo por eksperimentaj kreivaj aktivecoj, unu en kiu Cao Fei kaj ŝiaj kunlaborantoj uzas malsamajn rimedojn por elprovi la limojn inter virtuala kaj fizika ekzistoj. Kiel laboratorio por enketoj en arto, fasonado, arkitekturo, literaturo, filmo, politiko, ekonomio, socio kaj preter tiuj, RMB-urbo estas konstante nutrita de novaj kaj novigaj projektoj kaj subtenata de gvidaj internaciaj artaj institucioj kaj retoj. Kiel modelo de avangarda urba planado, ĝi transiras la limojn inter pasinteco kaj estonteco, vera kaj virtuala por ligi Ĉinion kaj la kosmopolitan nuntempan mondon.

En 2009, RMB-urbo estis laboratorio por ambaŭ filmkreado kaj viva teatro.  Cao Fei faris du filmojn en la videa formato: *Popola Limbo* kaj *Vivo en RMB-urbo*, kiuj ambaŭ fariĝis kronikojn pri la homa sperto en RMB-urbo.

Cao Fei ne nur prienketas en la virtuala spaco tamen kaj en 2009, ŝi transiris limojn alporti RMB-urbon al la vera vivospaco kreante RMB City Opera (RMB urban operon). La RMB urba opero reliefigas virtualan tridimensian urban pejzaĝon kiu permesas al spektantoj eniri la simuladon kaj interagan sperton kiel aktoroj sur podio kaj kiel avataroj en virtuala mondo. Nuntempaj artistoj povas movigi kulturojn, kapitalon kaj ideojn inter mondoj interŝanĝante kulturajn formojn kie identecoj povas facile esti interŝanĝitaj kaj transnaciigitaj.

RMB-urbo estas amplekse dokumentita sur ĝia oficiala retejo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* La retejo de Cao Fei
* RMB City Opera (filmeto)
* Vitamincreativespace

## Vidu ankaŭ 
Dua Vivo

## Referencoj 
Kategorio:Ĉinaj artoj
Kategorio:Dua Vivo
Arutua

**Arutua** estas atolo en la Tuamotua arkipelago en Franca Polinezio. Ĝi situas 40&nbsp;km sudokcidenten de Rangiroa. La plej proksima tero estas Apataki atolo, nur 16&nbsp;km orienten.

Arutua atolo krude havas kvinlateran formon. Longo 31 km, larĝo 24 km. La laguna areo estas 484 km² kaj la terareo 15 km². La laguno estas vasta kaj profunda kaj havas unu ŝipvetureblan pasejon.
En 2012 Arutua havis populacion de 680 loĝantoj. La ĉefvilaĝo estas **Rautini**. Estas eta flughaveno apud Arutua kiu malfermiĝis en 1984.

Geografie Arutua apartenas al la Palliser insuloj (Îles Palliser) subgrupo de la Tuamotuoj.

## Historio 
La unua registrita eŭropano kiu vizitis la atolon estis Jacob Roggeveen en 1722. La brita maristo Frederick Beechey venis al Arutua en 1826. Li nomis ĝin "Cockburn Island".

## Administracio 
La atolo estas la ĉefloko de la komunumo **Arutua**, kiu konsistas el Arutua, Apataki kaj Kaukura.

## Demografio 
**Tabelo 1.** Nuna populacio.

**Tabelo 2.** Populacio de 2007 ĝis 2012.

## Bildoj kaj mapoj 

Arutua_Atoll_FP_-_Landsat_S-06-15_2000_(1-170,000).jpg|Bilda fonto: Landsat S-06-15_2008
Arutua_Atoll_FP_-_EVS_Precision_Map_(1-170,000).jpg|Mapa fonto: EVS Precision Map (1:170,000)

## Referencoj 
* Oceanpunktoj
* - & Historio 
* Arutua flughaveno

Kategorio:Insuloj en Franca Polinezio
Jean Françaix

**Jean FRANÇAIX** (naskiĝis  en Le Mans, mortis  en Parizo) estis franca novklasika komponisto kaj pianisto, konata pro lia fekunda produktado kaj vibra stilo.

Lia repertorio konsistas el ĉirkaŭ du cent muzikaj verkoj. Françaix komponis ankaŭ muzikon por ĉirkaŭ dekduo da filmoj.

Kategorio:Klasikaj komponistoj
Kategorio:Klasikaj pianistoj
Kategorio:Baletkomponistoj
Kategorio:Novklasikaj komponistoj
Kategorio:Francaj operkomponistoj
Kategorio:Entombigitoj en la tombejo Père-Lachaise
Kolonaki

**Kolonaki** (en greka: Κολωνάκι), laŭvorte "Koloneto", estas kvartalo en centra Ateno, Grekio. Ĝi situas sur la sudaj deklivoj de Likabeto. Ties nomo derivas el la dumetra kolono (situa en Placo Kolonaki) kiu difinis la areon eĉ antaŭ unusola domo estis konstruita tie. 

Kolonaki estas riĉa kaj merkathava distrikto. Kiel unu el la ĉefaj vendejaj areoj de la ĉefurbo, ĝi inkludas nombrajn luksajn vendejojn por junuloj kaj por prestiĝa alta modo el grekaj kaj internaciaj desegnistoj. Unu el ties ĉefaj vendejaj stratoj, la strato Voukourestiou, estas nune konata pro sia juvelarto.

Ankaŭ muzeoj kaj galerioj en Kolonaki. La Muzeo Benaki, ene de bone konservita novklasika domego, kaj la Muzeo Gulandris de Ciklada Arto estas du el la plej fajnaj privataj kolektoj en la lando. Aliaj du pli malgrandaj muzeoj estas en Kolonaki, nome la Muzeo de Historio de Greka Vestaro kaj la Teatra Muzeo, ambaŭ tre specializitaj en siaj respektivaj areoj. Ĉe la Avenuo Vasilissis Sofias estas la Bizanca kaj Kristana Muzeo, kaj la Milita Muzeo de Ateno.

La Funikularo de Likabeto ligas Kolonaki al la pinto de la Monto Likabeto.

Kategorio:Geografio de Ateno
Margit Gombaszögi

**Margit Gombaszögi** [gombasogi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gombaszögi Margit** estis hungara aktoro, operetkantisto. Ŝia nomvarianto estis *Gombaszögi Mária Magdolna*. Ŝiaj fratinoj estis Frida Gombaszögi, Ella Gombaszögi kaj Irén Gombaszögi (ĉiuj aktoroj).

Margit Gombaszögi http://mek.oszk.hu/02100/02139/html/sz08/175.html naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Margit Gombaszögi devenis el juda familio. Ŝi komencis sian aktoran karieron en *Népszínház*, kie komence ŝi estis ĥorano. Ekde 1897 ŝi havis rolojn en Teatro Magyar. En 1908 ŝi edziniĝis, poste ŝi plene retiriĝis. Ŝi aĝis nur 44, kiam ŝi mortis.

## Elektitaj teatraj roloj 
* Sidney Jones: *Gejŝoj* - Molly (ĉefrolo)
* Abraham Goldfaden: *Ŝulamit* - titolrolo
* *The Belle of New York* - Marjorie May
* Antony Mars-Maurice Hennequin-Victor Roger: *A bibliás asszony* (opereto)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto 

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj operetkantistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Triple Frontera

eta|250ra|dekstra|La unuiĝo de la riveroj markas la geografian trilandan punkton. La rivero kun bruna akvo korespondas al Iguazuo
**Triple Frontera** (en Esperanto *Triobla Landlimo*, ) estas konata internacia trilanda punkto situanta ĉe la landlimoj inter Argentino, Brazilo kaj Paragvajo, apud la fama akvofalo Iguacuo. En la areo troviĝas la urboj Puerto Iguazú (Provinco Misiones, Argentino), Foz do Iguaçu (Paranao, Brazilo) kaj la urboj Presidente Franco kaj Ciudad del Este (Departemento Alto Paraná, Paragvajo).

## Geografio 
La limoj de ĉi tiuj tri landoj, en tiu areo, laŭiras la fluejon de riveroj Iguazuo kaj Parano. La Internacia Ponto Tancredo Neves transiras la riveron Iguazuo kaj ligas la menciitajn urbojn de Argentino kaj Brazilo. Super la rivero Parano, la Internacia Ponto de Amikeco ligas Foz do Iguaçu kun Ciudad del Este, krom la informo pri ambaŭ riveroj ĝi konektas Puerto Iguazú kun Presidente Franco. En la areo, troviĝas po obelisko en ĉiu lando kun la koloroj de siaj respektivaj naciaj flagoj.

En Puerto Iguazú (Argentino) troviĝas "Hito Tres Fronteras". Ĝi estas turisma loko kun parko kie estas monumento kun ŝildoj kaj flagoj de la tri landoj, kiuj estas en la areo.

Alia ekzemplo de trilanda punkto estas inter la urboj de Bella Unión (Urugvajo) kaj Monte Caseros (Argentino), ambaŭ urboj apartigitaj de rivero Urugvajo kaj Barra do Quaraí (Brazilo), kiu estas disigita de la urbo Bella Unión per la rivero Cuareim.

## Bildgalerio 

HITO de las tres fronteras ARGENTINA.JPG|Monolito kiu markas la limon de teritorio de Argentina Respubliko, situanta en periferio de la urbo Puerto Iguazú
Marco das 3 fronteiras-brazil.jpg|Monolito kiu markas la limon de teritorio de Federa Respubliko Brazilo, situanta en periferio de la urbo Foz do Iguaçu
Hito de las Tres Fronteras PARAGUAY.jpg|Monolito kiu markas la limon de teritorio de Paragvaja Respubliko, situanta en periferio de la urbo Presidente Franco

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kvarlanda punkto
* Trilanda punkto

## Eksteraj ligiloj 
* *EEUU estampa su bota en el Mercosur* Clave periodística analizando artículo aparecido en Carta Maior, traducido por Jorge Alonso para el Equipo de Investigaciones 'Rodolfo Walsh', 2005
* *Una task force para la Triple Frontera, pero sin terrorismo*. Informe sobre el monitoreo internacional de la Triple Frontera, publicado en el diario argentino (Página/12).
* Fronteras al límite: Triple frontera - Televisión Española

## Tradukfonto 
Kategorio:Landlimoj
Kategorio:Trilanda punkto
Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Geografio de Brazilo
Kategorio:Geografio de Paragvajo
Evangelos Zappas

**Evangelis** aŭ **Evangelos Zappas** (en greka: Ευαγγέλης/Ευάγγελος Ζάππας; en rumana: Evanghelie Zappa, 1800–19a de Junio 1865) estis greka patrioto, filantropo kaj negocisto kiu pasis plej el sia vivo en Rumanio. Li estas agnoskita nuntempe kiel fondinto de la modernaj Olimpiaj ludoj, kiu sponsoris tiujn de 1859, 1870, 1875, kaj 1888 kaj antaŭis la Olimpiajn ludojn kiuj venis sub organizo de la Internacia Olimpika Komitato. Tiuj ludoj, konataj tiame simple kiel Olimpiko, venis antaŭ la fondo de la Internacia Olimpika Komitato. La heredo de Evangelis Zappas, same kiel la heredo de lia kuzo Konstantinos Zappas, estis uzata ankaŭ por financi la Olimpiajn Ludojn de 1896.

Dum sia junaĝo, Zappas aliĝis al la Greka milito de sendependiĝo (1821–1832), kaj atingis la rangon de Majoro kaj luktis en kelkaj gravaj bataloj. Post la greka sendependiĝo, li translokiĝis al Valaĥio kie li havis sukcesan karieron kiel negocisto, iĝante unu el la plej riĉaj homoj de tiu tempo en Orienta Eŭropo. Krom esti la nura ĉefa sponsoro de la Olimpika revivado tiame, la filantropio de Zappas inkludis ankaŭ kontribuojn al la fondo de kelkaj grekaj institucioj kaj lernejoj same kiel de sportaj kaj ekspoziciaj instalaĵoj.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Decker, Wolfgang (2005). Festschrift für Wolfgang Decker zum 65. Geburtstag: dargebracht von Schülern, Freunden und Fachkollegen. Berlin: Weidmann. ISBN 3-615-00326-8. https://books.google.es/books?id=ubuBAAAAMAAJ&redir_esc=y Alirita la 5an de Junio 2017.
* Golden, Mark (2009). Greek Sport and Social Status. Austin, TX: University of Texas Press. ISBN 978-0-292-71869-2. https://books.google.es/books?id=MuR1ImMY6j4C&redir_esc=y Alirita la 5an de Junio 2017.
* Landry, Fernand; Landry, Marc; Yerlès, Magdeleine (1991). Sport...le Troisieme Millenaire. Quebec City: Presses Université Laval. ISBN 2-7637-7267-6. https://books.google.es/books?id=t5wrXP5xr3EC&redir_esc=y Alirita la 5an de Junio 2017.
* Trager, James (1979). The People's Chronology: A Year-by-year Record of Human Events from Prehistory to the Present. New York, NY: Holt, Rinehart and Winston. https://books.google.es/books?id=gIoUAQAAIAAJ&redir_esc=y Alirita la 5an de Junio 2017.

Kategorio:Grekaj filantropoj
Kategorio:Grekaj revoluciuloj
Kategorio:Grekaj negocistoj
Kategorio:Olimpikoj
Kategorio:Greka milito de sendependiĝo
József Babocsay

**József Babocsay** [jOĵef baboĉai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Babocsay József** estis hungara kuracisto. Lia nobela antaŭnomo estis *nagy-szarvai* [nadjsarvai].

József Babocsay http://orvostortenet.hu/tankonyvek/tk-05/pdf/5.1.1/1961_020_csekey_istvan_megemlekezes_babocsay.pdf naskiĝis la  en Szigetvár, li mortis la  en Nagykanizsa.

## Biografio 
József Babocsay akiris medicinan kaj bestkuracistan diplomojn en Reĝa Universitato de Pest en 1789. Post siaj studoj li estis kuracisto en Babócsa kaj Berzence. Ekde 1792 ĝis sia morto li estis magistrata ĉefkuracisto de Nagykanizsa. En tiu longe periodo li foje estis urbestro. En 1801 li estis urba deputito al reĝo Francisko la 1-a (Aŭstrio).

## Lia sola verko 
* *Boldog Zala vármegye! Keszthelyi Hévvizedről méltán neveztetel így attól, a ki ezen rendeket írta dicséretedre.* (Sopron, 1795) - priskribo pri Hévíz (lago)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Hévíz

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj magistrataj kuracistoj
Princlando Valaĥio

La **Princlando Valaĥio** () estis ŝtato en la historia regiono Valaĥio kun centro en Câmpulung kaj poste en Curtea de Argeș, kiu estiĝis komence de la 14-a jarcento sub princo Basarab la 1-a. Ĝis 1330 la princlando estis dominata de la Hungara reĝlando, sed povis liberiĝi per la batalo de Poseda, en kiu malvenkis reĝo Karolo la 1-a.

Valaĥio estis fondita kiel princlando komence de la 14-a jarcento fare de Basarab la 1-a, post ribelo kontraŭ Karolo la 1-a de Hungario, kvankam la unua mencio de la teritorio de Valaĥio okcidente de la rivero Olt datas el ĉarto donita al la vojvodo Seneslau en 1246 de Béla la 4-a de Hungario. En 1417, Valaĥio akceptis la suzerenecon de la Otomana Imperio; tio daŭris ĝis la 19-a jarcento, kvankam kun mallongaj periodoj de okupacio fare de Rusio inter 1768 kaj 1854. En 1859, Princlando Valaĥio unuiĝis kun Princlando Moldavio por formi la regnon de la Unuiĝintaj Princlandoj, kiu adoptis la nomon Rumanio en 1866 kaj oficiale iĝis la Reĝlando de Rumanio en 1881. Poste, sekve de la dissolvo de la Aŭstri-Hungaria Imperio kaj la rezolucio de la elektitaj reprezentantoj de Rumanoj en 1918, Bukovino, Transilvanio kaj partoj de Banat, Crișana kaj Maramureș estis alligitaj al la Reĝlando de Rumanio, formante la modernan Rumanian ŝtaton.

## Referencoj 
Kategorio:Valaĥio
Kategorio:Princlandoj
Kategorio:Historio de Rumanio
Konstantinos Zappas

**Konstantinos Zappas** (en greka: Κωνσταντίνος Ζάππας 1814–1892) estis greka entreprenisto kaj nacia bonfaranto. Kune kun sia kuzo Evangelos Zappas, li ludis esencan rolon en la revivado de la Olimpiaj ludoj.

Zappas naskiĝis en 1814 en la vilaĝo Labova e Madhe (Mega Lambovo), inter Gjirokastër (Argyrokastro) kaj Tepelenë, en la nuntempa Albanio, tiam en la Otomana Imperio. Post la morto de Evangelis Zappas li iĝis la plenumanto de la heredo de sia kuzo kaj de la pliiĝanta revivado de la Olimpiaj ludoj. Li estis nomumita manaĝero de la Olimpia Komitato kiu organizis la tiel nomitajn Zappas Olimpikoj, nome greka atleta festivalo okazinta en 1859, 1870 kaj 1875 kaj antaŭaĵo de la modernaj internaciaj Olimpikoj.

En 1881, li aĉetis etendajn kampareojn en Tesalio kaj la venontajn jarojn kontribuis al la konstruado de la Zapejo en Ateno, kiu estis oficiale malfermita en la 28a de Oktobro 1888. Krome, nombraj grekaj lernejoj kaj edukaj instalaĵoj estis konstruitaj pere de lia persona financa subteno inklude la porvirinajn lernejojn en Konstantinopolo (Istanbulo), en sia hejmubo Labovë, same kiel en aliaj nombraj urboj en Epiro (Tepelene, Delvine) kaj Tesalio. Multaj studentoj profitis el liaj stipendioj por post-gradaj studoj en Okcidenta Eŭropo (ĉefe en la scienca kampo de agrikulturo).

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Ruches, Pyrrhus J. (1967). Albanian Historical Folksongs, 1716–1943: A Survey of Oral Epic Poetry from Southern Albania, with Original Texts. Chicago, IL: Argonaut Incorporated. https://books.google.es/books?id=9H9CAAAAIAAJ&redir_esc=y Alirita la 5an de Junio 2017.
* Rühl, Joachim K. (2004). "Olympic Games Before Coubertin". In Findling, John E.; Pelle, Kimberly D. Encyclopedia of the Modern Olympic Movement. Westport, CT: Greenwood Publishing Group. pp. 3–16. ISBN 978-0-313-32278-5. https://books.google.es/books?id=QmXi_-Jujj0C&redir_esc=y Alirita la 5an de Junio 2017.

Kategorio:Olimpikoj
Kategorio:Grekaj negocistoj
Mexikói út (metrostacio)

La **Mexikói út** [meksikOi Ut] (=strato Meksika) estas pli nova finstacio de la M1 metrolinio en Budapeŝto. La nomo venis de la strato, sed pri origino de la stratonomo mankas informoj. La stacio troviĝas sub la terkrusto. La vojaĝdaŭro al la alia finhaltejo estas 11 minutoj.
eta|maldekstre|Skizo pri la linioparto konstruita en 1973

## Historio 
En 1973 Budapeŝto festis la centjariĝon, tiu linioparto dankas la ekziston al la festo. En 1995 renovigaj laboroj okazis. En la frua 21-a jarcento oni planis plukonstruadon de la linio, sed serioza projekto ne okazis.

## Stacio 
La finstacio estas kapstacio, sed estas ankaŭ disbranĉiĝo al la surtera remizo. La homoj post po 1 simplaj ŝtuparoj atingas la subterajn kajojn. Apud la ŝtuparoj teretaĝa domo etendiĝas por la servoj.

## Situo 
La stacio situas ĉe aŭtoŝoseo al Miskolc. Apud la finstacio parkumejo funkcias, kio ne estas sufiĉa nuntempe.

## Kontaktoj 
La pasaĝeroj havas trafikajn kontaktojn kun tramoj, troleoj kaj aŭtobusoj. Tre proksime naĝejo funkcias.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Budapeŝto
* Metrostacioj de Budapeŝto

## Fontoj 
* http://metros.hu/sztori/foldalatti_sztori.html 
* mapo

Budapešť 0741.jpg|Unu el la kajoj
Mexikoi ut budapest.jpg|Kajo kun metrovagono
Mexikoi-ut-station.JPG|Reloj inter la kajoj
M1 Mexikói út fordítóvágányok.jpg|Trakoj
Budapest Foeldalatti Depot.jpg|La remizo
Ganzcsuk.jpg|Interno de la remizo

Kategorio:Metrostacioj de Budapeŝto
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 1973
Kategorio:1973 en Hungario
Adamantios Korais

**Adamantios Korais** (en greka: Ἀδαμάντιος Κοραῆς; en latina: Adamantius Coraes; en franca: Adamance Coray; 27-a de aprilo 1748 – 6-a de aprilo 1833) estis greka humanista fakulo konsiderita kiel metinto de la fundamentoj de la Moderna Greka literaturo kaj grava figuro en la Greka Klerismo. Liaj aktivaĵoj pavis la vojon por la Greka milito de sendependiĝo kaj la apero de purigita formo de la Greka lingvo, konata kiel Katarevuso. La Encyclopædia Britannica asertas ke "lia influo sur la modernaj Grekaj lingvo kaj kulturo estis komparita al tiu de Dante en Italio kaj de Marteno Lutero en Germanio".

## Referencoj 
Kategorio:Grekaj filozofoj
Kategorio:Grekaj verkistoj
Kategorio:Grekaj filologoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Kategorio:Grekaj naciistoj
Greka Klerismo

[eta|150px|*Hermes o Logios*, [Grekio|greka literatura gazeto de la 18a kaj 19a jarcentoj.]]
La **Moderna Greka Klerismo** (en greka: Διαφωτισμός, Diafotismos, "lumigo") estis la greka esprimo por la epoko de Klerismo.

La greka klerismo ricevis impeton fare de riĉaj grekaj komercistoj en la plej gravaj grandurboj de la Otomana Regno. La plej gravaj centroj de greka lernado, lernejoj kaj universitatoj, estis situantaj en Ioannina, Ĥio, Smirno (İzmir) kaj Ayvalik. La dissendo de klerismaj ideoj en grekan penson ankaŭ influis la evoluon de naciisma konscio. La publikigo de la gazeto *Hermes o Logios* apogis la ideojn de la klerismo. La celo de la gazeto estis avanci grekajn sciencon, filozofion kaj kulturon. Du el la ĉeffiguroj de la greka klerismo, Rigas Feraios kaj Adamantios Korais, instigis grekajn naciistojn por okupiĝi pri samtempulan politikan penson.

## Referencoj 
Kategorio:Historio de Grekio
Kategorio:Klerismo
Moderna Greka literaturo

[eta|maldekstra|160px|[Manuelo Krizoloras, fakulo de la greka Renesanco.]]
[eta|160px|[Adamantios Korais, ĉefa figuro de la Moderna Greka Klerismo.]]
**Moderna Greka literaturo** referencas al la literaturo verkita en komuna Moderna Greka, aperante el la epokoj de la fino de la Bizanca Imperio en la 11a jarcento. Dum tiu periodo, la parola greka iĝis hegemonia en la verkita tradicio, ĉar demotiko iĝis uzata pli kaj pli super la Atika parolmaniero kaj super la reformita katarevuso.

Giorgos Seferis kaj Odysseas Elytis ricevis la Nobel-premion pri literaturo.

Aliaj gravaj verkistoj estas Nikos Kazantzakis, Konstantinos Kavafis, Dionisios Solomos...

## Referencoj 
* R. Beaton, *An Introduction to Modern Greek Literature*, Oxford University Press, 1999.
* M. Vitti, *Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας* [*History of Modern Greek Literature*], ed. Οδυσσέας, Athens, 2003.

Kategorio:Greka literaturo
Kategorio:Historio de Grekio
Rigas Feraios

**Rigas Feraios** (en greka: Ρήγας Φεραίος, aŭ literumita ankaŭ Rhegas Pheraeos, prononce [ˈriɣas fɛˈrɛɔs]) aŭ Velestinlis (Βελεστινλής, aŭ Velestinles, prononce [vɛlɛstinˈlis]; 1757 – 24a de Junio, 1798) estis greka verkisto, politika pensulo kaj revoluciulo, aktiva en la Moderna Greka Klerismo, memorita kiel greka nacia heroo, viktimo de la Balkana ribelo kontraŭ la Otomana Imperio kaj pioniro de la Greka milito de sendependiĝo.

Li veturis kaj partoprenis en politika agado tra Balkanio. Li studis pri la Franca Revolucio, kaj opiniis ke io simila povus okazi en Balkanio, rezulte en mem-regado de kristanaj popoloj for de Otomanoj; li disvolvigis subtenon por ribelo kunvenigante grekajn episkopojn kaj estrojn de gerilo.

Kategorio:Grekaj filozofoj
Kategorio:Grekaj framasonoj
Kategorio:Grekaj naciistoj
Kategorio:Grekaj revoluciuloj
Kategorio:Grekaj verkistoj
Kategorio:Grekaj poetoj
Ioannis Varvakis

eta|dekstra|180px|Statuo en Ateno.
**Ioannis VARVAKIS** (en greka: Ιωάννης Βαρβάκης; 1745–1825), konata ankaŭ kiel *Ivan Andreeviĉ Varvaci* (en rusa: Иван Андреевич Варваци), estis greka distingita membro de la rusa kaj greka komunumoj, nacia heroo, membro de la sekreta organizo Filiki Eteria kaj bonfaranto de la lokoj kie li loĝis.

Li ricevis apogon por siaj negocoj ĉirkaŭ la Kaspia Maro el Katerina la 2-a de Rusio. Li fakte dediĉis sin al la komercado de kaviaro. Ioannis Varvakis aktive helpis grekojn dum la Greka Revolucio, speciale ĉe sia hejminsulo Psara. Post la detruo de la insulo fare de la Turka Ŝiparo, li revenis en Grekion mem en 1824 por helpi la rifuĝintojn, kaj mortiĝis en Zakinto la 10an de Januaro, 1825.

## Fonto 
* Энциклопедия Таганрога. Таганрог: Антон, 1998. — 624 с. — ISBN 5-88040-017-4.

Kategorio:Grekaj revoluciuloj
Kategorio:Grekaj negocistoj
Kategorio:Grekaj piratoj
Kategorio:Historio de Grekio
Kategorio:Rusiaj nobeloj
Aleksandros Papagos

**Aleksandros PAPAGOS** (en greka: Αλέξανδρος Παπάγος; 9a de Decembro 1883 – 4a de Oktobro 1955) estis greka marŝalo kiu estris la Helenan Armeon en la Dua Mondmilito kaj en la postaj stadioj de la Greka Enlanda Milito kaj iĝis Ĉefministro de la lando post sia venko en la balotado de 1952. Lia regado estis difinita de la Malvarma Milito; militbazoj de Usono estis akceptitaj sur la grekia teritorio, oni kreis povegan kaj ardan kontraŭ-komunisman aparaton, kaj la komunista estro Nikos Plumpidis estis ekzekutita per pafekzekutado. 
## Notoj 
Kategorio:Grekaj politikistoj
Kategorio:Grekaj ministroj pri defendo‎
Kategorio:Grekaj militistoj
Kategorio:Kontraŭkomunismo
Kategorio:Ĉefministroj de Grekio
Kategorio:Homoj de la Unua Mondmilito
Kategorio:Personoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Greka rezistado
Cubbon Park

**Cubbon Park** (kabn-park; ) estas konata kiel la “pulmo” de la urbo Bengaluro, Barato. Ĝi situas en la koro de la urbo en la centra administra kvartalo. La parko estis kreita en 1870 en la tiama regno Majsuro. Tiam ĝi kovris . La nuna areo estas ĉirkaŭ . Kune kun la riĉa flaŭro kaj faŭno, la parko havas ankaŭ multajn statuojn de famuloj kaj estetikajn konstruaĵojn.

## Historio 
La publika parko estis unue nomita Meade [mid] Park. Poste oni ŝanĝis la nomon al Cubbon Park, omaĝe al Mark Cubbon, komisaro de la Brita Orienthinda Kompanio, de 1834 ĝis 1860. Cubbon estis konata kiel bona administranto. Li ankaŭ estis subtenanto de la kannada lingvo kaj literaturo.

En 1927 oni denove ŝanĝis la nomon de la parko al Sri Chamarajendra [sri ĉaamaraaĝendra] Parko, por memorfesti la arĝentan jubileon de la reĝo Sri Krishnaraja Wodeyar [sri kriŝnaraaĝa vodejaar]. La parko estis kreita dum la regno de Chamarajendra. Sed la parko daŭre estas konata kiel Cubbon Park. Nun la Hortikultura Sekcio de la registaro de la gubernio Karnatako prizorgas la parkon.

## Enhavo 
En la parko troveblas proksimume 68 genroj kaj 96 specioj de indiĝenaj kaj ekzotaj botanikaĵoj. Kelkaj el la vidindaĵoj kaj historiaj konstruaĵoj en kaj ĉirkaŭ la parko estas
* la infana biblioteko Indira Priyadarshini
* la infana kulturcentro Jawahar Bal Bhavan
* la artgalerio Venkatappa
* la akvario Aquarium
* la gubernia kortumo High Court
* la arkeologia muzeo State Archeological Museum
* la gubernia ĉefbiblioteko Seshadri Iyer Memorial Hall

## Bildaro 

Dosiero:Cubbon Park Road.jpg|eta|La parko
Dosiero:King Edward VII Cubbon Park 5-31-2008 4-34-35 PM.JPG|eta|reĝo Eduardo la 7-a.
Dosiero:CISA2KTTT17 - Statue of Queen Victoria at Cubbon Park 01.jpg|maldekstra|eta|Statuo de reĝino Viktoria.
Dosiero:K.Sheshadri Iyer Statue, Cubbon Park, Bangalore.JPG|eta|K.Sheshadri Iyer.
Dosiero:High Court of Karnataka, Bangalore MMK.jpg|Attara Kacheri.
Dosiero:Library Cubbon Park.jpg|maldekstra|eta|La biblioteko.

Kategorio:Bengaluro
Kategorio:Parkoj en Barato
Les Misérables (muzikalo)

***Les Misérables*** (prononco , laŭ sistemo IFA []) estas muzikalo nur-kanta (do sen recitado) surbaze de la kvin-parta romano *Les Misérables* de la franca poeto kaj romanverkisto Victor Hugo. Premiere prezentita en Parizo en 1980, ĝi havas muzikon de *Claude-Michel Schönberg* kaj originalan franclingvan kantotekston de *Alain Boublil* kaj *Jean-Marc Natel*. La Londona surscenigo prezentiĝas kontinue ekde oktobro 1985 - la plej longtempe prezentata muzikalo en Eŭropo kaj la dua plej longtempe prezentata muzikalo tutmonde (post *The Fantasticks* originale prezentita en Novjorko ekde 1960, poste plu en Londono ekde 2010). 

La rakonto disvolviĝas en Francio komence de la deknaŭa jarcento - temas pri *Jean Valjean*, franca kamparano, kaj lia serĉo de elsaviĝo post dek-naŭ-jara estado en malliberejo pro ŝtelo de pano por la malsata infano de sia fratino. Dum sia barakto pri pli bona vivo, Valjean kaj pluraj pliaj roluloj estas balaitaj en la francian ribelon de junio 1832, kie grupo de junaj idealistoj konstruas stratan barikadon kaj konvinkas ilin kunagi.

Kategorio:Muzikaloj
Kategorio:Verkoj de 1980
Kategorio:19-a jarcento en fikcio
Speciala Kapt-ordona Libro de Poloj

**Speciala Kapt-ordona Libro de Poloj** (germane: *Sonderfahndungsbuch Polen*, pole: *Specjalna księga Polaków ściganych listem gończym*) – nomata ankaŭ postkura libro aŭ proskriba listo de t.n. malamikoj de Tria Regno. Ĝi estis alfabeta nom-listigo kun 8,8 mil de la nomoj de poloj, la plej meritaj por Pollando kaj destinitaj por aresto kaj likvido sur teritorioj enkorpigitaj al la Nazia Germanio kadre de Operaco Tannenberg. 

## Historio
La liston pretigis, laŭ rekomendo de Reinhard Heydrich, kontraŭspiona agentejo de sekreta servo de SS, t.n. Sicherheitsdienst en Berlino kunlabore kun nazia grupiĝo asertante reprezenti la germanan minoritaton en Pollando. La listo estis presita libroforme en 1939 en Berlino fare de la centro de sekureca polico kaj Sicherheitsdienst.

## Interesaĵoj
* La 27-an de septembro 1939 Reinhard Heydrich deklaris, ke la pola intelektularo estis jam ekstermita je 3%.

## Vidu ankaŭ 
* Einsatzgruppen
* Intelligenzaktion - "Intelektul-kampanjo"
* Masakro de Piaśnica
* Sanga dimanĉo (1939)
* Aranĝo T4
* Kontraŭslavismo
* Kontraŭpolismo
 
## Bibliografio 
* *Sonderfahndungsbuch Polen* Herausgegeben vom Reichskriminalpolizeiamt, Berlin C2, Wederscher Mark 5/6, Berlino 1939, p. 1–192.
* „Sonderfahndungsbuch Polen. Erganzugsnachtrag uber entwichene oder vorzeitig entlassene Straf...” 1. Juni 1940, Krakau
* Andrzej Leszek Szcześniak, *Plan zagłady Słowian. Generalplan Ost* (Ekstermoplano de slavoj. Generalplan Ost), Polskie Wydawnictwo Encyklopedyczne, Radom 2001
* Fritz Arlt, *Polen-Ukrainer-Judenpolitik im Generalgouvernement für die besetzten polnischen Gebiete 1939 bis 1940 in Oberschlesien 1941 bis 1943 und im Freiheitskampf der unterdrückten Ostvölker*, Wissenschaftlicher Buchdienst Taege, Lindhorst 1995
* Wacław Długoborski, *Zweiter Weltkrieg und sozialer Wandel*, Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 1981, p. 309
* Grzegorz Bębnik, *Sonderfahndungsbuch Polen. Specjalna księga gończa dla Polski*, en "Biuletyn IPN" (Bulteno de Instituto pri Nacia Memoro), 9/2017

## Eksteraj ligiloj 
* Publikaĵo *Sonderfahndungsbuch Polen* alirebla en Silezia Cifereca Biblioteko de Pollando ()

Kategorio:Holokaŭsto en Pollando
Kategorio:Historiografio de la Dua Mondmilito
Kategorio:Pollando en la Dua Mondmilito
Kategorio:Naziaj militkrimoj
Kategorio:Intelligenzaktion
Kategorio:Persekutado fare de Nazia Germanio
Kategorio:Reinhard Heydrich
Pedion tou Areos

La **Pedion tou Areos** aŭ *Pedion Areos* (, prononce [peˈðion tu ˈareos], signife Kampo de Ares, koresponde al la franca *Champ de Mars* kaj la antikvromia *Campus Martius)* estas unu el la plej grandaj publikaj parkoj en Ateno, Grekio. Ĝi estas ankaŭ la nomo de pli ampleksa kvartalo.

maldekstra|eta|250px|Avenuo en *Pedion tou Areos*.
La parko estis desegnita en 1934 kaj ties celo estis honori la heroojn de la Greka Revolucio de 1821, 21 el kiuj estas montritaj en marmoraj bustoj staraj en la parko.

Kategorio:Parkoj en Grekio
Kategorio:Geografio de Ateno
Panagis Kalkos

[eta|maldekstre|[Urbodomo de Ateno de Panagis Kalkos ĉe la Placo Kotzia.]]
**Panagis KALKOS** (en greka: Παναγής Κάλκος, 1818–1875) estis unu el la unuaj grekaj arkitektoj de la moderna ŝtato Grekio. Edukita en Munkeno, li estis reprezentanto de strikta novklasikisma stilo en arkitekturo. Li konstruis kelkajn el la plej karakteraj novklasikismaj konstruaĵoj, kaj publikaj kaj privataj, de Ateno, multaj el kiuj ankoraŭ survivas nuntempe.[eta|250px|dekstre|La [Nacia Arkeologia Muzeo de Ateno estis farita de aro da arkitektoj inter kiuj la ĉefa Panagis Kalkos.]]

## Bibliografio 
* Vogiatzi, Ι. Markassioti Ν., Chorianopoulou, Μ., Athens: The City, the People, the Events, Historical and Ethnological Society of Greece, Athens 2014.
* Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ελευθερουδάκη [Eleftheroudakis Enciklopedia Leksikono], vol. 7, p. 109, Ateno 1929.
* Kokkou, A., Η Μέριμνα για τις Αρχαιότητες στην Ελλάδα και τα Πρώτα Μουσεία [Zorgo de antikvaĵoj en Grekio kaj la unuaj muzeoj], Ateno 1977.
* Mallouchou-Tufano, F., Η Αναστήλωση των Αρχαίων Μνημείων στη Νεώτερη Ελλάδα (1834-1939) [La Anastilozo de antikvaj monumentoj en moderna Grekio (1834-1939)], Βιβλιοθήκη της εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας [Biblioteko de la Arkeologia Societo de Ateno] no. 176, Ateno 1998.
* Biris, Κ. Η., Αι Αθήναι από του 19ου εις τον 20όν Αιώνα [Ateno el la 19a al la 20a jarcento], Ateno 1995 2.
* Biris, M., Kardamitsi-Adami, M., Νεοκλασική αρχιτεκτονική στην Ελλάδα [Novklasika arkitekturo en Grekio], Ateno 2001.
* Biris M.G., Νεοελληνική Αρχιτεκτονική 1875-1925 [Neohelena Arkitekturo 1875-1925], Ateno 2003 2.
* Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό (λήμμα Μάνου Μπίρη) [Universala Biografia Leksikono (pri Manos Biris), vol. 4, p. 218, Ekdotike Athinon, Ateno 1985.
* Papyros – Larousse – Britannica, Athens 2007, vol. 26, p. 656.

Kategorio:Grekaj arkitektoj
Monastiraki

**Monastiraki** (greke: Μοναστηράκι, laŭvorte *eta monaĥejo*) estas pulbazara kvartalo en la malnova urbo Ateno, Grekio, kaj estas unu el la ĉefaj vendejaj distriktoj en Ateno. La areo estas hejmo de vestaj, suveniraj, kaj speciale stokejaj vendejoj, kaj estas ĉefa turisma allogaĵo en Ateno kaj Atiko por malmultekostega aĉetado. La areo estas nomita laŭ la *Placo Monastiraki,* kiu siavice estas nomita laŭ la Preĝejo Pantanasa, kiu situas en la placo. La ĉefaj stratoj de tiu areo estas Pandrosu kaj Adrianu.

## Bildaro 

File:20100410 athina143.JPG|Biblioteko de Hadriano
File:Παναγία Παντάνασσα-Μοναστηράκι 1124.jpg|Preĝejo Pantanasa
File:Tzisdarakis Mosque and Akropolis in Monastiraki.JPG|Moskeo Tzistaraki
Image:Souvenir shop.jpg|Suvenira vendejo en Pandrosu
Image:Monastiraki flea market antiques street.jpg|Surstrata vendejo pri kolekteblaj moneroj

## Eksteraj ligiloj 
* Photo Album of Monastiraki
* Monastiraki Photo Guide

Kategorio:Geografio de Ateno
Monumento de Lisikrato

eta|Monumento de Lisikrato, Ateno.
La **Ĥorega Monumento de Lisikrato** ĉe la Akropolo de Ateno estis starigita de la *ĥoregos* Lisikrato, nome riĉa patrono de muzikaj ludoj en la Teatro de Dionizo, por memorigi pri la ricevo de unua premio en 335/334 a.K. fare de unu el la plenumoj kiun li estis sponsorinta. La *ĥoregos* estis la sponsoro kiu pagis por kaj superrigardis la trejnadon de la teatra danco-koruso.

## Bibliografio 
* J. R. McCredie, *The Lantern of Demosthenes and Lysikrates, Son of Lysitheides, of Kikynna*, en "Studies Presented to Sterling Dow on his eightieth birthday", Durham 1984, pp. 181-183

Kategorio:Konstruaĵoj en Ateno
Kategorio:Antikva Grekio
Kategorio:Historio de teatro
Pniko

**Pnyx** (/nɪks, pəˈnɪks/; en Antikva greka lingvo: Πνύξ; en Moderna greka: Πνύκα, Pnyka) aŭ **Pniko** estas monteto en centra Ateno, nome ĉefurbo de Grekio. Tiom frue kiom ĉe la jaro 507 a.K., la Atenanoj kutimis ariĝi ĉe Pniko por okazigi siajn popolajn asembleojn, tiele farante la monteton unu el la plej fruaj kaj plej gravaj lokoj en la kreado de demokratio.

La Pniko estas situa je malpli ol 1 kilometro okcidente de la Akropolo kaj je 1.6 km sudokcidente de la centro de Ateno, en la Placo Sintagma.

Kategorio:Geografio de Ateno
Kategorio:Historio de Grekio
Kategorio:Demokratio
Monumento de Filopapo

eta|250px|Monumento de Filopapo.
La **Monumento de Filopapo** () estas antikvgreka maŭzoleo kaj monumento dediĉita al *Gajo Julio Antioĥo Epifano Filopapo* aŭ simple *Filopapo*, (, 65–116 n.e.), princo el la Regno Komageno. Ĝi situas sur la Monteto Muzejo en Ateno, Grekio, sudokcidente de la Akropolo.

Ĉe la malsupra nivelo estas friso kiu reprezentas Filopapon kiel konsulo, rajde sur ĉaro kaj kondukita de liktoroj. La supra nivelo montras statuojn de tri homoj: nome Antioĥo la 4-a maldekstre, Filopapo centre kaj Seleŭko la 1-a, nune perdita, dekstre.

## Eksteraj ligiloj 
* Fotaro de la Filopapa Monumento 
* Funebra Monumento de Filopapo 
* Filopapa Monumento 
* Filopapa movado

Kategorio:Entombigaj konstruaĵoj
Kategorio:Monumentoj en Grekio
Kategorio:Konstruaĵoj en Ateno
Haveno Pireo

eta|dekstre|230ra|Haveno Pireo.
La **Haveno Pireo** estas la plej granda marhaveno de Grekio kaj unu el la plej granda en la Mediteranea Maro.

La Haveno Pireo utilis kiel la haveno de Ateno ekde antikvaj tempoj.

Nuntempe, la Haveno Pireo estas la ĉefa dunganto en la regiono kaj estas funkciigita de la Pirea Havenaŭtoritato S.A. (PPA).

Kun ĉirkaŭ 18.6 milionoj da pasaĝeroj Pireo estis la plej aktiva pasaĝer-haveno en Eŭropo en 2014. Ekde 2009 la trafiko de konteneroj en la haveno kreskiĝis ege rapide. Pireo movis 3.67 milionojn da TEU en 2016 (2015: ĉirkaŭ 3.32 milionoj). Laŭ la listo de Lloyd por la 100 konteneraj havenoj en 2015 Pireo rangis la 8a en Eŭropo kaj la 3a en la Mediteraneo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Pirea Havenaŭtoritato
* Alvenoj kaj eliroj de ŝipoj el Pireo

Pireo
Kategorio:Pireo
Ĵeto

**Ĵeto** aŭ **Ĵetado** estas ĝenerala termino en atletiko por diversaj konkurencoj kiaj estas la jenaj:
* Diskoĵetado, por ĵeto de atletika disko.
* Globoĵeto, por ĵeto de atletika globo.
* Lancoĵeto, por ĵeto de atletika lanco.
* Martelĵeto, por ĵeto de atletika martelo.

Kategorio:Atletiko