Samuel Beckett

eta|278x278ra|Waiting for Godot de Beckett estas konsiderata markostampo de la Absurda Teatro. La du ĉefroluloj de la teatraĵo, Vladimir kaj Estragon (bildigitaj, en produktado de 2010 en The Doon School, Barato), donas voĉon al la ekzistadismo de Beckett.
**Samuel BECKETT** (naskiĝis la 13-an de aprilo 1906, mortis la 22-an de decembro, 1989) estis irlanda verkisto.

Samuel Beckett verkis kaj en la angla kaj en la franca lingvo. Konata kiel unu el la plej gravaj dramistaj reprezentantoj de la Absurda Teatro kaj fama romanaŭtoro, li estas konsiderata de iuj kiel ekzistadisto.

En 1969 al li estis atribuita la Premio Nobel de Literaturo pro "liaj verkoj, en kiuj - en novaj formoj por la romano kaj dramo - per la priskribo de la senhelpeco de la moderna homo, tiu akiras sian alton".

## Vivo 
Beckett naskiĝis en Foxrock, antaŭurbo de Dublino. Li estis la dua kaj malpli aĝa filo de protestantaj gepatroj kaj pro tio li ricevis fortan religian edukadon de sia patrino.
Li studis romanistikon en la Dublina Trinity College, protestanta lernejo kie li studis la anglan, la francan kaj la italan lingvojn. Dume li ekkonas la teatron de Sean O'Casey ĉefe en la teatro Abbey. Li eklaboris en 1928 en la Pariza École Normale Supérieure, kie li konatiĝis kun James Joyce. Instigite de Joyce, Beckett tiutempe komencis verkadi. Li ekverkis kiel kritikisto, sed en 1930 li revenis al Dublino kiel helpa instruisto en sia ekslernejo. Tiam li kunverkis kun alia instruisto *The Kid*. Tamen la instruado ne plaĉis al li kaj en 1932 li veturis tra Eŭropo. Li tradukis dume kaj ekverkis *Murphy*.

En 1933 lia patro mortis kaj tio deprimigis lin. Eta heredaĵo permesis al li translokiĝi al Britujo. De 1933 ĝis 1935 li vivis en Londono iom malriĉe. Li verkis *More Pricks than Kicks*. En 1935 tamen li veturis tra Germanujo ĝis 1937, kiam li restis en Francujo. Li verkis poezion en la franca kaj ekkonis amikojn kaj artistojn kiel Bram der Velde, Duchamp, Giacometti kaj sian estontan edzinon Susanne Descheveux-Dusmesnil, pianistinon. En 1940 li estis kontraŭ la nazia okupacio kaj devis forkuri al la "Libera Francujo".

En 1945 li revenis al Parizo kaj komenciĝis lia plej fruktodona epoko. Li tradukis kaj verkis en la franca *Eleutheria*, kiun li neniam volis aperigi kaj sian plej faman verkon *Atendante Godot*, laŭdire inspirite de pentraĵo de la fama pentristo C. D. Friedrich. Li verkis sian faman triromanaron *Molloy*, *Malone mortiĝas* kaj *La nenomigeblulo* kaj ankaŭ *Tekstoj por nenio*. En 1950 mortis kaj lia patrino kaj lia frato. En 1953 premieris en Parizo lia *Atendante Godot*. En 1957 premieris en Londono *Ludofino*, *Feliĉaj Tagoj* kaj *La lasta bendo de Krapp*. Li verkis por radioelsendoj kaj veturis tra Eŭropo kaj Usono.

En 1966 li reĝisoris en teatroj Odeono de Parizo kaj Schiller de Berlino. En 1969 li ricevis Nobelpremion. En 1977 li grave malsaniĝis. En 1989 mortis lia edzino kaj post duonjaro li mem la 22an de decembro. Li estis entombigita en fama pariza tombejo de Montparnasse, tio estas la Monto Parnaso kie ripozas la plej famaj artistoj.

## Stilo kaj influo 
La verko de Beckett estas konata kiel rigida kaj minimumisma, kaj reflektas profundan pesimismon pri homa naturo kaj la homa kondiĉo. Komence, kiam li estis influita de la verkaro kaj stilo de James Joyce, liaj skribaĵoj emis al la konscifluo. Tra la jaroj, la arto de Beckett iĝis pli minimumisma. Liaj romanoj emas al ekstrema pesimismo, sed ĉi tiu pesimismo estas kombinata kun humuro.

Liaj teatraĵoj traktas la samajn temojn kiel la romanoj de Beckett, malespero kaj la deziro vivi en nekomprenebla mondo. Laŭlonge de lia teatra verko, oni povas vidi la disvolviĝon de la kredo de Beckett, ke verkado estas procezo de memtrovado kaj okupiteco pri la spaco inter la memo kaj la mondo de objektoj. Plej multaj el ĉi tiuj verkoj ankaŭ havas gravan komedian elementon pri traktado de temoj.

El ĉiuj modernistoj en la angla lingvo, la verko de Beckett reprezentas la plej drastan atakon al la realisma tradicio. Li, pli ol iu ajn alia, malfermis la eblon de dramo kaj diskuto, kiuj forlasas la tradician intrigon, kaj la rolulojn kaj unuecojn de loko kaj tempo, por fokusiĝi al la gravaj elementoj de la homa kondiĉo.

Verkistoj kiel Abel, Aiden Higgins kaj Harold Pinter deklaris sian ŝuldon al la ekzemplo de Beckett. En la irlanda kunteksto, li agis kiel grava modelo kaj influis verkistojn kiel Trevor Joyce kaj Catherine Walsh, kies verkaĵoj estis influitaj de vidi la modernisman tradicion kiel alternativon al la reganta realisma ĉeftendenco.

## Listo de verkoj 
* *Watt* (romano : angle 1953, france 1968)
* *En attendant Godot* (Atendante Godoton, france 1953, angle 1956)
* Romantrilogio:
** *Molloy* (france 1951, angle 1955)
** *Malone meurt* (Malone mortiĝas, france 1951, angle 1956)
** ''L'innommable* (La nenomigeblulo, france 1953, angle 1956)

* *Fin de partie* (Ludofino, dramo: france 1957, angle 1958)
* *Happy days* (Feliĉaj tagoj, dramo : angle 1961, france 1963)

## En Esperanto aperis 
*La Epoko*. Kajero 10. A. Libera, M. KÄ™dzierski, k.a. Trad. T. Chmielik. Svidniko, 1990. 56p. Pri Samuel Beckett, kun fragmentoj el "Atendante Godoton"

*Huriskopo''. Beckett, Samuel (1906-1989). Trad. Kris Long.  En: La Kancerkliniko 39 10.

Lulkanto

Finalo de partio

Kategorio:Irlandaj verkistoj
Kategorio:Irlandaj dramistoj
Kategorio:Membroj de la Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj
Kategorio:Entombigitoj en la tombejo de Montparnasse
Kategorio:Nobel-premiitoj pri literaturo
Kategorio:Kontraŭnaskistoj
Kategorio:Irlandaj poetoj
Kategorio:Premiitoj per la franca Medalo de Rezistado