open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kogioj

eta|Vilaĝo de kogioj
La **kogioj** estas indiana etno en Kolombio. Ili estas  personoj. Ili vivas en Sierra Nevada de Santa Marta.

## Literaturo 
* 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Etnoj de Kolombio  
* Paĝaro de Eric Julien  

Kategorio:Indianaj etnoj en Sudameriko
Kategorio:Indianaj etnoj en Kolombio
Kategorio:Etnologio
Kategorio:Etnografio
Ĉefurba Librejo Ervin Szabó

**Ĉefurba Biblioteko Ervin Szabó** estas reta publika biblioteko en Budapeŝto. La centro estas en Palaco Wenckheim.

## Historio 
La biblioteko estis fondita en 1903, en la sekva jaro ĝi jam funkciis. Tiama motoro de la biblioteko estis Ervin Szabó, kiu en 1910 deklaris la bibliotekon publika. Li aranĝis ankaŭ 5 filiajn bibliotekojn. En 1925 la biblioteko estis deklarita ĝenerala kolektaĵa biblioteko. En 1927 oni aĉetis Palacon Wenckheim, kie ekde 1931 funkcias la centro. Post la 2-a mondmilito jam en tramo oni establis movan bibliotekon, en 1946 la biblioteko prenis la nomon de Ervin Szabó. Ekde 1964 la biblioteko kolektas ankaŭ muzikaĵojn (sonojn). Inter 1998 kaj 2001 trakonstruo okazis en la palaco por esti impona kaj moderna.

Filioj de la biblioteko funkcias dise en la ĉefurbo, krome ankaŭ apartaj filietoj kiel porinfanaj bibliotekoj funkcias.

## Elektitaj personoj 
* László Berza
* László Geréb (tradukisto)
* Henrik Hajdu, bibliotekestro (1945-1948)
* Béla Kőhalmi
* Ferenc Révész
* Andor Tiszay

## Fontoj 
* hungare kun foto 
* internaj fotoj
[eta|maldekstre|Palaco Wenckheim (nun Ĉefurba Librejo Ervin Szabó) - pentrita de [Béla Benczúr]]
eta|Palaco Wenckheim, kie estas centro de Ĉefurba Biblioteko Ervin Szabó

Kategorio:Bibliotekoj en Budapeŝto
Kategorio:Palacoj en Budapeŝto
Ancenis

**Ancenis** [] estas malaperinta franca komunumo kaj subprefektejo de la departemento Loire-Atlantique, en la regiono Luarlandoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2011.

Ĝi nun formas parton de Ancenis-Saint-Géréon.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Ancenis en ĝia departemento
Ancenis situas ĉe la rivero Luaro,  nordoriente de Nanto.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Loire-Atlantique
* Ancenis (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (Ancenis-Saint-Géréon)

Kategorio:Ancenis-Saint-Géréon
Kategorio:Malaperintaj komunumoj de Loire-Atlantique
Kategorio:Subprefektejoj de Francio
Golf (apartigilo)

**Golf** aŭ **golfo**  estas la nomo de jenaj aferoj:

* VW Golf, modelo de aŭtomobilo
* golfo, parto de maro
* Golf (Florido), loko en Florido, Usono 
* Golf (Ilinojso), loko en Ilinojso, Usono
* la litero G en la ICAO-alfabeto

;Sporto kaj ludo
* Golfo (sporto), speco de sporto
* hikori-golfo, speco de sporto
* mikro-golfo, ludo
* lengolfo, speco de sporto
* mini-golfo, speco de sporto

;Familiaj nomoj
* Arthur Golf (1877–1941), germana agrosciencisto
* Hartwig Golf (1913–1998), hesa deputito en la landa parlamento
Il Cortegiano

***Il Cortegiano*** estas traktaĵo verkita de Baldassarre Castiglione inter 1513 kaj 1524, poste korektita kaj publikigita definitive en 1528, tuj antaŭ lia morto. Baldassare inspiriĝis por *Il Cortigiano* el sia sperto kiel kortegano de la dukino Elisabetta Gonzaga en la kortego de Urbino. La libro prezentiĝas kiel dialogo en kvar libroj, el kiuj la tria parolas de la regularo por iĝi perfekta senjorino, dum la resto okupiĝas el iĝado en taŭga kortegano.

La verko resume, laŭ formo de dialogo, estas dividata en kvar libroj kaj priskribas la uzojn kaj kutimojn idealajn por esti perfekta kortegano.

La libro estis tuja sukceso kaj estis unu de la libroj plej venditaj en la 16a jarcento. Dum sia vizito al Italio Francisko la 1-a (Francio) legis ĝin kaj tiom impresiĝis ke li faris ĝin tradukota en la franca. Li mendis diversajn kopiojn, kiujn li distribuis al siaj korteganoj. Li pensis, ke la libro priskribas sian idealan modelon de reĝa kortego, kaj li aplikis lin por la regado de sia propra kortego. Ankaŭ aliaj monarkoj influiĝis el tiu verko kaj el aliaj imitaĵoj.

Nuntempe *Il Cortegiano* restas portreto de la vivo de kortego renesanca. Pro tio ĝi estas konsiderata unu de la ĉefaj verkoj de la tuta Renesanco.

## Eldonoj 
* B. Castiglione, *Il libro del Cortegiano*, presentazione di E. Bonora, commento di P. Zoccola, Mursia, Milano, 1972, pp. 360 pp., ISBN 88-425-1025-4.
* B. Castiglione, *Libro del cortegiano*, adattamento di A. Busi e C. Covito, 1 ed., Rizzoli, Milano, 1993, pp. 470 pp., ISBN 88-17-11046-9.

## Bibliografio 
* Ettore Bonora "Baldassarre Castiglione e il Cortegiano" Storia della Letteratura Italiana, IV,Garzanti, Milano,1988
* Giulio Ferroni, Storia della letteratura italiana. Vol. II Dal Cinquecento al Settecento, Einaudi Scuola, Milano, 1991, cap. 4.4.5, ISBN 88-286-0074-8.

## Eksteraj ligiloj 
* Italica - Rinascimento, Cento opere  Rai Educational

Kategorio:Literaturo de Italio
Kategorio:Politika scienco
Kategorio:Itala Renesanco
Timoteo Viti

**Timoteo Viti** (1469 en Urbino – 1523, samloke), foje nomita **Timoteo della Viti** aŭ **Timoteo da Urbino**, estis itala pentristo de la Renesanco, kiu estis proksime asociata kun Rafaelo, kiu estis dekkvar jarojn pli juna.

[maldekstre|eta|Ebla portreto de Viti ĉe plej dekstro de tiu detalo el *[La Lernejo de Ateno* de Rafaelo: Strabono aŭ Zaratuŝtro, Ptolemeo, Rafaelo kiel Apelles kaj Perugino aŭ Timoteo Viti kiel Protogenes]]

## Referencoj 
Kategorio:Italaj pentristoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Urbino
Kategorio:Mortintoj en Urbino
Nikolao de Tolentino

[eta|200px|dekstre|Statuo de Nikolao de Tolentino sur la [Ponto de Karolo en Prago, Ĉeĥio.]]
**Nikolao de Tolentino** (, , naskiĝis ĉ. 1246, mortis la 10-an de septembro 1305), konata kiel *Patrono de la sanktaj animoj*, estis itala religiulo kaj mistiko, kiu estis deklarita sanktulo de la Katolika Eklezio. Li iĝis monaĥo de la ordeno de Aŭgustenanoj kaj pacfaranto ĉe la konflikto inter Gibelinoj kaj Gelfoj.

Oni rakontas multajn legendojn rilatajn al Nikolao. Unu diras, ke la demono iam batis lin per bastono, kiu ekde tiam estis ekspoziciata dum jaroj en lia preĝejo. Laŭ alia, Nikolao, kiu estis vegetarano, ricevis rostitan kortobirdon super kiu li faris la signon de la kruco, kaj sekve ĝi ekflugis tra fenestro.

La oficiala katolika memortago pri li estas lia laŭdira mortotago, la 10-a de septembro.

## Eksteraj ligiloj 
* Catholic Online Saints: Nicholas of Tolentino
* Lives of the Saints, September 10: Saint Nicholas of Tolentino 

Kategorio:Katolikismo
Kategorio:Monaĥoj
Baronci altaro

La ***Baronci altaro*** estis pentraĵo fare de la itala renesanca artisto Rafaelo Sanzio. Nome ĝi estis lia unua registrita komisio (mendo), kaj estis farita por la kapelo de Andrea Baronci ĉe la preĝejo de Sankta Aŭgusteno en Città di Castello, ĉe Urbino. La retablo estis akre damaĝita dum tertremo en 1789, kaj ekde 1849 fragmentoj de la origina pentraĵaro estis partoj de diversaj kolektoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Predellas atribuata al la Cirklo de Perugino ĉe la kolekto DIA

Kategorio:Famaj pentraĵoj
Elisabetta Gonzaga

**Elisabetta GONZAGA** (1471–1526) estis nobelino de la itala Renesanco, rekonata pro sia kultura kaj virta vivo. Ŝi estis membro de la familio Gonzaga, kaj fratino de Francesco la 2-a Gonzaga, Markizo de Mantovo kaj pro geedziĝo Dukino de Urbino. Ĉar ŝia edzo, Duko Guidobaldo da Montefeltro, estis impotenta, Elisabetta neniam havis siajn proprajn gefilojn, sed ŝi adoptis la nevon de ŝia edzon kaj heredonton, Francesco Maria della Rovere.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Sarah Bradford, *Lucrezia Borgia*, Milano, Mondadori, 2005. ISBN 88-04-55627-7
* Maria Bellonci, *Lucrèce Borgia* (1991), ISBN 2-87027-423-8
* David Englander, *Culture and Belief in Europe, 1450-1600: An Anthology of Sources*, Publikigita de Blackwell Publishing, 1990 ISBN 0-631-16991-1 page 77
* Paula Findlen, *The Italian Renaissance: The Essential Readings*, Publikigita de Blackwell Publishing, 2002, ISBN 0-631-22283-9 page 35
* Marcia B. Hall, *The Cambridge Companion to Raphael*, Publikigita de Cambridge University Press, 2005, ISBN 0-521-80809-X page 29

* Baldassare Castiglione,*The Book of the Courtier*, Tradukita de Leonard Eckstein Opdycke, Publikigita de Courier Dover Publications, 2003, ISBN 0-486-42702-1 Paĝo 320 (noto 12 al paĝo 2)

Elisabetta
⚭
Monda Krucumado

eta|dekstre|250px|Mond-a Krucumado

La ***Monda Krucumado*** aŭ pli ĝuste ***Mond-a Krucumado*** ĉar temas pri familinomo Mond kaj ne pri nomo mondo (aŭ ***Krucumado Gavari***; kaj ambaŭ nomoj devenas el iamaj posedintoj) estas pentraĵo fare de la itala renesanca artisto Rafaelo.

Ĝi estis frua verko influita de Perugino, kaj origine ĝi estis retablero de la preĝejo de Sankta Domingo en Città di Castello, ĉe la naskoloko de Rafaelo nome Urbino. La pentraĵo montras Jesuon sur la kruco, kaj li aspektas pacema kvankam li estas mortanta. Estas du anĝeloj kolektante lian sangon en kaliko. Ĉe la maldekstro de Jesuo surgenuiĝas Maria Magdala, kun Johano la Evangeliisto stara ĉe ŝi. Dekstre Maria staras, kaj Hieronimo, al kiu la altaro estis dediĉita, surgenuiĝas. Ĉe la piedo de la kruco estas la skribaĵo RAPHAEL/ VRBIN / AS /.P.[INXIT] ("Rafaelo de Urbino pentris tion") en arĝentkoloraj literoj.

La pentraĵo estis transmitita al la Nacia Galerio de Londono fare de Ludwig Mond.

Ambaŭflanke de la pinta kutima skribaĵo INRI estas la suno kaj la luno spite ke la Konsilio de Konstantinopolo malpermesis tian simbologion ĉar temas pri referenco al aliaj religioj.

Kategorio:Krucumadoj
Kategorio:Pentraĵoj de Raffaello Sanzio
Kategorio:Famaj pentraĵoj
Kategorio:Renesancaj pentraĵoj
Kategorio:Kristana pentrado
Kategorio:Italaj pentraĵoj
Heinrich Wölfflin

**Heinrich Wölfflin** (21a de junio 1864, Winterthur – 19a de julio 1945, Zurich) estis grava svisa arthistoriisto, kies celoj klasigi principojn ("senzorgaj" kontraŭ "liniaj" kaj simile) estis influaj por la disvolvigo de formalisma analizo en arthistorio komence de la 20a jarcento. Li profesoris ĉe Bazelo, Berlino kaj Munkeno en la generacio kiu levis la germanlingvan arthistorion al elstareco. Liaj tri grandaj libroj, ankoraŭ konsultitaj, estas *Renaissance und Barock* (1888, "Renesanco kaj Baroko"), *Die Klassische Kunst* (1898, "Klasika Arto"), kaj *Kunstgeschichtliche Grundbegriffe* (1915, "Principoj de Arthistorio").

## Verkoj 
* Prolegomena zu einer Psychologie der Architektur, München 1886 (rete). Neuausgabe: Mann, Berlin 1999, ISBN 3-7861-1775-6.(rete )
* Die Jugendwerke des Michelangelo, München 1891 (rete).
* Renaissance und Barock: eine Untersuchung über Wesen und Entstehung des Barockstils in Italien, München 1888 (rete)
* Die klassische Kunst: Eine Einführung in die italienische Renaissance, München 1899.
* Die Kunst Albrecht Dürers, München 1905.
* Kunstgeschichtliche Grundbegriffe: Das Problem der Stilentwickelung in der neueren Kunst, München 1915 (2. Auflage 1917 rete).
* Das Erklären von Kunstwerken. E.A. Seemann, Leipzig 1921 (Bibliothek der Kunstgeschichte 1)
* Die Bamberger Apokalypse, um 1930 (rete).

## Fontoj 
* Joan Goldhammer Hart, Heinrich Wölfflin: An Intellectual Biography, Dissertation, UC Berkeley, 1981, disponebla ĉe University Microfilms.
* Joan G. Hart, "Reinterpreting Wölfflin: Neo-Kantianism and Hermeneutics, en Art Journal, vintro 1982, Vol. 42, no. 4, pp. 292-300.
* Joan Hart, Relire Wölfflin, Louvre Museum Cycle de conferences, 1993, Ecole nationale superieure des Beaux-Arts publication, 1995.
* Joan Hart, "Some Reflections on Wölfflin and the Vienna School," in Wien und die Entwicklung der Kunsthistorischen Methode, XXV International Kongress fur Kunstgeschichte Wien, 1983, Hermann Bohlaus, 1984.
* Joan Hart, Heinrich Wölfflin, Encyclopedia of Aesthetics, Oxford Univ. Press, Vol. 4, 1998.
* M. Lurz. *Heinrich Wöllflin: Biographie einer Kunsttheorie* (Worms am Rhein 1981)

Aldone al Duaranga Literaturo por Heinrich Woelfflin:

* Markus Breitschmid. Can architectural art-form be designed out of construction? Carl Boetticher, Gottfried Semper, and Heinrich Woelfflin: a sketch of various investigations on the nature of "Tectonic" in nineteenth-century architectural theory (Blacksburg: Architecture Edition, 2004 (ISBN 978-0-9702820-8-8)

## Eksteraj ligiloj 
* Heinrich Wölfflin 
* Publikaj verkoj; kompleta teksto rete:
** *Kunstgeschichtliche Grundbegriffe*
** *Die Kunst Albrecht Dürers*

Kategorio:Svisaj verkistoj
Kategorio:Arthistorio
Baldassare Castiglione

**Baldassare CASTIGLIONE** [baldasˈsaːre kastiʎˈʎoːne]; 6a de Decembro 1478 – 2a de Februaro 1529), grafo de Casatico [kasaTIko], estis itala kortegano, diplomato, militisto kaj elstara verkisto de la Renesanco.

Li estas konata ĉefe kiel aŭtoro de *Il Cortegiano* (La kortegulo), publikigita en 1528.

## Biografio 
maldekstre|eta|*Cortegiano*, 1549
Castiglione naskiĝis en elstara familio de Casatico, ĉe Mantovo (Lombardio), kie lia familio estis konstruinta impresan palacon. La *signoria* (senjorlando) de Casatico (nune parto de la komunumo Marcaria) estis atribuita al praulo, Baldassare da Castiglione, amiko de Ludoviko la 3-a Gonzaga, Markizo de Mantovo, en 1445. La lasta Baldassare estis rilata al Ludovico Gonzaga tra sia patrino, Luigia Gonzaga.

En 1494 je la aĝo de dekses Castiglione ekis sian humanismajn studojn en Milano, studoj kiuj eventuale influos liajn futurajn verkojn. Tamen, en 1499 post la morto de lia patro, Castiglione lasis siajn studojn kaj Milanon por sukcedis sian patron kiel familiestro. Tuj liaj taskoj inkludis oficiale reprezentadon de kortego de Gonzaga; ekzemple, li akompanis la markison por la reĝa triumfa enirado en Milanon de Ludoviko la 12-a. Li veturis ofte por la familio Gonzaga; dum unu el liaj misioj al Romo li renkontiĝis kun Guidobaldo da Montefeltro, Duko de Urbino; kaj en 1504, Francesco Gonzaga permesis lin foriri kaj ekloĝi ĉe tiu kortego.

Urbino estis tiam la plej rafinita kaj eleganta el la italaj kortegoj, nome kultura centro direktorita kaj administrita de Dukino Elisabetta Gonzaga kaj ŝia bofratino Emilia Pia, kies portretoj, kune kun tiuj de multaj gastoj, estis pentritaj de Rafaelo, urbinano li mem. Regulaj gastoj estis la jenaj: Pietro Bembo; Ludovico da Canossa; Giuliano de' Medici; Kardinalo Bibbiena; la fratoj Ottaviano kaj Federigo Fregoso el la Ĝenova Respubliko kaj aliaj.

## Referencoj 
## Biblioteko 
* Burke, Peter. ''The Fortunes of the Courtier: The European Reception of Castiglione's Cortegiano*. Penn State University Press, 1995.
* Osborne, June. *Urbino: the Story of a Renaissance City*. London: Frances Lincoln, 2003.
* Berger, Harry. *The Absence of Grace: Sprezzatura and Suspicion in Two Renaissance Courtesy Books*. Stanford, CA: Stanford University Press, 2000.
* Raffini, Christine. *Marsilio Ficino, Pietro Bembo, Baldassare Castiglione: Philosophical, Aesthetic, and Political Approaches in Renaissance Platonism*, (Renaissance and Baroque Studies and Texts, v.21,) Peter Lang Publishing, 1998. ISBN 0-8204-3023-4
* Roeder, Ralph. *The man of the renaissance: four lawgivers: Savonarola, Machiavelli, Castiglione, Aretino*. New York: Meridian Books. 1933.

## Eksteraj ligiloj 
* *Castiglione: Pathways Through Italian Literature: Internet Culturale: Italian Writers*. Itala retejo pri vivo kaj verkaro de Castiglione, tradukita al angla. 
* Full text of *The Book of the Courtier'', tradukita de Leonard Eckstein Opdyke.

Kategorio:Italaj verkistoj
Kategorio:Itala Renesanco
(14078) 1997 FQ3

**(14078) 1997 FQ3** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  dum la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Delta Goodrem

**Delta Goodrem** estas aŭstralia kantisto-komponisto kaj aktorino kiu estas plej konata pro sia albuma premiero, nome *Innocent Eyes* (senkulpaj okuloj), kaj sia rolo kiel Nina Tucker en *Neighbours*.

## Diskaro 
### Albumoj 
Kategorio:Aŭstraliaj kantistoj
Sei Shōnagon

**Sei Shōnagon** (naskiĝis en 966 - mortis ĉirkaŭ 1017 aŭ 1025) estis japana verkistino, poeziisto kaj laboristino de la japana imperia kortego dum la Heian-epoko.

Ŝi famiĝis pro sia *Makura no sōshi*. Ŝi estis ano de la *Chūko Sanjūrokkasen* (Mezepokaj tridek-ses Poeziaj Senmortuloj).
Ŝi naskiĝis en Kioto, Japanio, la filino de *Kiyohara no Motosuke*.

eta|maldekstra|Sei Shōnagon
## Listo de verkoj 
* *Makura no sōshi* ("La Kapkusena Libro", 996–1002)

## Eksteraj ligiloj 
* Sei Shōnagon

Kategorio:Japanaj verkistoj
Gustave Moreau

**Gustave MOREAU** (naskiĝinta la 6-an de aprilo 1826 en Parizo, mortinta la 18-an de aprilo 1898 samloke) estis franca pentristo.

## Vivo 
Moreau estis disĉiplo de Théodore Chassériau kaj faris multajn bildojn kun literaturaj kaj mitologiaj temoj kiujn li simbolismigis riĉe je fantazio. Unu el liaj plej konataj verkoj estas la akvarelo *Apparition* (1876, Louvre, Paris), sceno el la legendo pri Salomeo. Tiu virino ne malofte aperas en la moreau-a verkaro.

La verko *Oedipe et le Sphinx* (1864, Metropolitan Museum, Novjorko), provo unuigi ĉiujn mitojn de la homaro en ununuran bildon, furoris kaj provokis multajn debatojn.eta|La verko *Apero* de Moreau.

## Graveco 
La adeptoj de Faŭvismo taksis Moreau unu el iliaj antaŭuloj. Ne antaŭ la 1961-a jaro Moreau denove konatiĝis per ekspozicio en Parizo post jardekoj de falo al forgeso; dum la vivo li jes ja estis konata persono. Liaj plej gravaj bildoj troviĝas en la *Nacia muzeo Gustave Moreau* en la iama domo kaj ateliero de la artisto en la franca ĉefurbo. Instruante en maniero liberala kaj nedoktrinema ĉe la Altlernejo de la belaj artoj en Parizo li ege influis multajn artistojn de la 20-a jarcento, el kiuj menciindas i.a. Henri Matisse aŭ Georges Rouault.

## Famaj verkoj 
* Apero

## Literaturo 
* Paul Bittler: *Catalogue des dessins de Gustave Moreau*. Réunion des musées nationaŭ, Paris 1983, ISBN 2-7118-0213-2.
* Pierre-Louis Mathieu: *Gustave Moreau. Leben und Werk mit Oeuvre-Katalog*. Kohlhammer-Verlag, Stuttgart 1976, ISBN 3-17-002523-6.
* Victor Segalen: ''Gustave Moreau. Maître imagier de l'orphisme''. Bibliothèque Artistique, Paris 1984.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Hejmpaĝo de la Moreau-muzeo en Parizo.
* Gustave Moreau: Inter epiko kaj revo.

Kategorio:Francaj pentristoj
Ida (filmo)

***Ida*** estas pola filmo farita en 2013 de Paweł Pawlikowski.

Ĉefaj roluloj de la filmo estas monaĥino fratino Anna (fakte Ida Lebenstein - titola Ida) (Agata Trzebuchowska) kaj ŝia nura vivanta parencino: onklino Wanda Gruz (Agata Kulesza).

Antaŭ sia definitiva monaĥiniĝo, orfino Anna ekscias de sia onklino ke ŝi envere estas judino Ida Lebenstein. Ŝiaj gepatroj estis dum la nazia tempo unue kaŝitaj de najbaroj sed poste tamen murditaj. Anna kaj Wanda traveturas Pollandon, serĉante sian historion. Wanda fine mortigas sin, kaj Anna unue ekdubas sed poste tamen elektas la monaĥinan vivon.

"Ida" estis pola propono por Oskar-premio de 2014 en kategorio "fremdlingva filmo" kaj ricevis ĉi tiun premion la 22-an de februaro 2015.

## Kritikaj rimarkoj
Pli ol 50 mil personoj (stato laŭ la 23-a de februaro 2015) subskribis proteston direktitan al Pola Instituto de Filma Arto, konstatinte mankon de necesaĵoj por eksterlanda spektanto kaj fantazion flanke de scenaristo kaj reĝisoro, kio falsigas la historion kaj abomenas Pollandon.

## Vidu ankaŭ
* Kontraŭslavismo

## Eksteraj ligiloj 
* Informo ĉe filmpolski.pl

Kategorio:Pollingvaj filmoj
Kategorio:Oskar-premiitoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2013
Kategorio:Filmoj pri sekvoj de Holokaŭsto‎
Kategorio:Filmoj pri orfoj
Kategorio:Filmoj pri katolikaj monaĥinoj
Kategorio:Filmoj pri judoj kaj judismo
Kategorio:Polaj nigrablankaj filmoj‎
Kategorio:Polaj dramaj filmoj
Kategorio:Pollando en filmoj‎
Kategorio:Fikciaj orfoj
Kategorio:Fikciaj poloj
Kategorio:Fikciaj judoj
Kategorio:Fikciaj monaĥoj
Tomasz Lipiński

**Tomasz Lipiński** (naskiĝis la 21-an de aŭgusto 1955 en Varsovio) estas pola kantisto, muzikisto, fondinto de la muzikaj grupoj: Tilt, Brygada Kryzys, Fotoness.

## Diskaro 
### Tilt 
* *Tilt* (1988)
* *Czad Kommando Tilt* (1990)
* *Emocjonalny terror* (2002)

### Brygada Kryzys 
* *Brygada Kryzys Live* (1982)
* *Brygada Kryzys* (1982)
* *Cosmopolis* (1992)
* *XXX Live* (2013)

### Fotoness 
* *When I Die* (1988)

### Aliaj 
* *Nie pytaj mnie* (1994)

Kategorio:Polaj kantistoj
14077 Volfango

'*14077 *Volfango''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la itala astronomo Antonio Vagnozzi elde la Observatorio Santa Lucia Stroncone (Umbrio, Italio).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la italan kurtadistancan vetkuriston Volfango Montanari, konkuriston dum la Somera Olimpiko 1952 de Helsinko. Instruisto en fizika edukado, li fervore kaj persisteme diskonigas la sporton en la italaj lernejoj, precipe al la plej junaj niveloj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Antonio Vagnozzi
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1996
Katin (filmo)

[eta|240px|[Andrzej Wajda dum la kreado de la filmo en Krakovo, novembro 2006]]

**Katin** () estas pola milita drama filmo el 2007 reĝisorita de Andreo Vajda, kiu prezentas katinan murdon. La fotadon por la filmo oni komencis oktobre 2006 kaj finis januare 2007. La unua solena spektaklo okazis la 17-an de septembro 2007 en Varsovio en datreveno de sovetunia agreso al Pollando.

Labortitolo de la filmo: *Post mortem. Opowieść katyńska* (Post mortem. Katina rakonto) estas tia kiel la filmromano de Andrzej Mularczyk, surbaze de kiu ĝi estis realigita. La filmon oni nomumis al Oskar-premio 2007 en kategorio de la plej bona fremdlingva filmo.

La filmo gajnis la unuan premion por la plej bona pola filmo en 2008. Kreintoj de la filmo ricevis 7 statuetojn en diversaj kategorioj. Magdalena Biedrzycka ricevis Eŭropan Filmpremion en 2008 en kategorio *Prix D’Excellence* por la filmaj kostumoj.

## Premieroj 
* septembro 2007 - Pollando
* oktobro 2007 - Francio
* februaro 2008 - Germanio
* aprilo 2008 - Hungario
* junio 2008 - Rumanio
* julio 2008 - Ĉeĥio
* aŭgusto 2008 - Finnlando
* oktobro 2008 - Belgio
* novembro 2008 - Argentino
* novembro 2008 - Italio
* decembro 2008 - Svedio
* januaro 2009 - Grekio
* januaro 2009 - Danio
* aprilo 2009 Grand-Britio
* majo 2009 Ĉilio

La filmo estis krome distribuata en Slovakio, Aŭstrio, Latvio, Bulgario, Tajvano, Litovio, Brazilo kaj Irano en 2008; Norvegio, Ukrainio, Japanio, Usono, Slovenio, Aŭstralio en 2009.

En Ĉinio oni malpermesis ĝin montri kaj kopii kiel *malkonkorda kun la vidpunkto de la regantoj de Ĉina Popola Respubliko*, sed tamen kopioj estas alireblaj en pirataj versioj.

En Rusio la filmon oni montris la 2-an de aprilo 2010 (enŝaltkvoto 1,5% da spektantoj), kaj la 11-an de aprilo - unu tagon post kraŝo de la pola aviadilo Tu-154 en Smolensk (enŝaltkvoto 4,4% da spektantoj). Antaŭ televidiloj kolektiĝis 2,8 milionoj da personoj.

Post la katastrofo en Smolensk kaj vasta raportado pri tio en la mondo pluraj televidstacioj en diversaj ŝtatoj esprimis intereson montri la filmon.

## Vidu ankaŭ 
* Masakro de Katin
* Kraŝo de la pola prezidenta aviadilo en 2010

Kategorio:Polaj historiaj filmoj
Kategorio:Plurlingvaj filmoj
Kategorio:Pollando en filmoj
Kategorio:Sovetunio en filmoj
Kategorio:Pollingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri la Dua Mondmilito
Kategorio:Filmoj laŭ veraj faktoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2007
Kategorio:Masakro de Katin
Marporko

**Marporko** (*Scotoplanes globosa*) estas markukumo el la familio de la  Elpidiidae. Ĝi havas globforman gelatenecan korpon kaj vivas en la maro. La markukumo estas de la genro skotoplanoj *(Scotoplanes)*. Por la unua fojo ĝi estis priskribita de Théel en 1879.

Ĝi estas loĝanto de la profunda maro kaj nutras sin per organika materialo kiel mortintaj bestoj kiuj sinkas al la fundo. Se estas sufiĉe da nutraĵo la bestoj grandnombre troviĝas en la marprofundo. Ĝi trovas nutraĵon per ĝia bona flarsenso. 

eta|maldekstra|300px|Marporko kun krabo

## Eksteraj ligiloj
* Paulay, G. (2010). *Scotoplanes globosa* Théel, 1879. 

Kategorio:Ekinodermoj
Noktoj kaj tagoj

**Noktoj kaj tagoj** () povas esti:

* romano de Maria Dąbrowska, vidu Noktoj kaj tagoj (romano)
* filmo, vidu Noktoj kaj tagoj (filmo)
* televidserio, vidu Noktoj kaj tagoj (televidserio)
(14086) 1997 GC38

**(14086) 1997 GC38** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  dum la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
14080 Heppenheim

'*14080 *Heppenheim''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la germanaj amatoraj astronomoj Reiner Stoss, Karin Sonneberg, kaj Wolfgang Ernst elde la Observatorio Starkenburg, proksime de Heppenheim (Germanio).

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la bela urbo Heppenheim kun mezepoka malnova urbo unue menciita en 755, situanta en tradicia vinkultivada regiono de la sudokcidento de Germanio. Sur monteto supre de la urbo, la restaĵoj de la burgo Starkenburg superas pitoreskan vidindaĵon.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio de Starkenburg
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1997
La edziniĝo de la Virgulino (Rafaelo)

eta|dekstre|250px|La edziniĝo de la Virgulino

***La edziniĝo de la Virgulino***, konata ankaŭ kiel ***La nupto de la Virgulino*** aŭ en la itala ***Lo Sposalizio***, estas ole-pentraĵo fare de la itala renesanca artisto Rafaelo. Finigita en 1504 por preĝejo de Franciskanoj en Città di Castello, Italio, la pentraĵo priskribas nuptan ceremonion inter Maria kaj Jozefo. Ĝi ŝanĝis de posedantoj kelkajn fojojn antaŭ setliĝi en 1806 ĉe la Pinakoteko de Brera.

Kategorio:Famaj pentraĵoj
Kategorio:Renesancaj pentraĵoj
Kategorio:Itala Renesanco
Kategorio:Kristana pentrado
Kategorio:Pentraĵoj de Raffaello Sanzio
Pinturicchio

[220px|eta|Fresko ĉe [Siena Katedralo pri la papo Pio la 2-a.]]

**Bernardino di Betto**, nomita **Pintoricchio** aŭ **Pinturicchio** [pintuˈrikkjo]; 1454–1513) estis itala pentristo de la Renesanco. Li akiris sian kromnomon, Pintoricchio ("eta pentristo"), pro sia malalto, kaj li uzis ĝin por subskribi kelkajn el siaj verkoj. Li dediĉis sin ĉefe al religiaj temoj ĉar fakte ekleziuloj mendis ĉefe por la preĝejoj.

## Fontoj 
* 
* Fabrizio Federici, La diffusione della “prattica romana”: il cardinale Alderano Cybo e le chiese di Massa (1640-1700), in: Atti e Memorie della Deputazione di Storia Patria per le antiche Provincie Modenesi, s. XI - v. XXV, 2003, pp.&nbsp;315–389.
* Evelyn March Phillips, Pintoricchio, George Bell & Sons, London, 1901.

## Eksteraj ligiloj 
* Pinturicchio ĉe Artcyclopedia

Kategorio:Italaj pentristoj
Kategorio:Itala Renesanco
Oddi Altaro (Rafaelo)

eta|dekstre|250px|
La ***Oddi Altaro*** estas retabla verkaro pri la Kronado de la Virgulino Maria pentrita en 1502-1504 fare de la itala renesanca majstro Rafaelo por la altaro de la kapelo de la familio Oddi ĉe la preĝejo de Sankta Francisko ĉe Prato, en Perugia, Italio, nune en la Vatikana Pinakoteko.

## Centra pentraĵo 
Ĝia centra pentraĵo (267 cm × 163 cm) konsistas el du niveloj. En la supra, Jesuo kronigas la Virgulinon, dum ambaŭflanke anĝeloj muzikas. En la suba, la apostoloj ariĝas ĉirkaŭ la malplena tombo de Maria, dum Sankta Tomaso havas la florgirlandon falitan de Maria kiel atestilo de ŝia ĉieliro.

## La predelo 
La predelo (39 × 190 cm) estas komponita el tri 27 × 50 cm pentraĵoj:
* *La anunciacio* (maldekstre)
* *La adorado de la Magiuloj* (centre)
* *La prezentado en la templo* (dekstre)

200px|La anunciacio
200px|La adorado de la Magiuloj
200px|La prezentado en la templo

## Eksteraj ligiloj 
* The altarpiece  and the predella  at the Vatican Pinacotheca.
* The altarpiece and the left, center and right part of the predella at the Web Gallery of Art.

Kategorio:Famaj pentraĵoj
Kategorio:Pentraĵoj de Raffaello Sanzio
Kategorio:Itala Renesanco
Kategorio:Kristana pentrado
Kategorio:Vatikano
Sankta Mikaelo (Rafaelo)

[eta|dekstre|250ra|Sankta Mikaelo kaj la [drako]]

***Sankta Mikaelo*** estas olepentraĵo de la itala artisto Rafaelo. Ankaŭ nomita ***La eta Sankta Mikaelo*** por distingi ĝin el pli granda, posta versio de la sama temo, *Sankta Mikaelo venkanta Satanon*, ĝi estas en la Luvro en Parizo. La verko priskribas la Ĉefanĝelon Miĥaelon lukte kontraŭ la demonoj de la infero, dum tiuj suferas sub li. Kun *Sankta Georgo*, ĝi reprezentas la unuan el la verkoj de Rafaelo pri militaj temoj.

## Referencoj 
Kategorio:Famaj pentraĵoj
Kategorio:Itala Renesanco
Kategorio:Italaj pentristoj
Kategorio:Bibliaj personoj en arto
Georges Rouault

eta|Foto de loĝdomo de Rouault. **Georges Henri ROUAULT** (naskiĝinta la 27-an de majo 1871 en Parizo, mortinta samloke la 13-an de februaro 1958) estis franca pentristo kaj grafikisto. Li apartenis al la movado Renouveau catholique.

## Vivo 
Post trejnadovitropentrista Rouault studis de 1891-98 ĉe la Altlernejo de la belaj artoj ĉe Gustave Moreau. Post ties morto en 1898 li iĝis direktoro de la nove fondita Moreau-muzeo en Parizo.

Unue la influo de Moreau sur liajn verkojn superpezis; poste Rouault komencis evolui propran stilon. Ĝin karakterizas lumantaj kiel pasto surmetitaj koloroj kun nigraj konturlinioj: tio memorigas onin pri buntaj vitraloj el gotikaj kirkoj. Per tio Rouault ja intencis elvoki religian etoson. Lia ĝismorte forta katolika sento ankoraŭ intensiĝis per la amikeco kun la verkisto Joris-Karl Huysmans. La kontaktoj kun Léon Bloy aliaflanke inspiris de 1903-07 faritan ciklon de bildoj kun ciesulinoj. Ekde 1902 senteblis spuroj de faŭvismo.

Kune kun Henri Matisse kaj aliaj Rouault fondis la institucion *Salon d’Automne* kaj partoprenis la ekspozicion de 1905. Al liaj severaj ikonaj verkoj kun religiaj motivoj (*Le Christ bafoué par les soldats *, 1932, Museum of Modern Art, Novjorko) alvenis ekde 1917 presitaj grafikaĵoj kaj ilustraĵoj malfermantaj novan kreivan komplekson.

Li faris i.a. bildojn por la verko *Les fleurs du mal* de Charles Baudelaire kaj la akvafortan serion *Miserere* (en 1927 finita). En 1929 li projektis dekoraciojn kaj kostumojn por la *Rusaj baletoj* de Djagilev. En 1948 li faris la vitralojn por la kirko en Plateau d’Assy.

## Fonto 
"Rouault, Georges Henri", apud: *Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie*, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Fondation Georges Rouault
* Journal intime pictural - disertacio, Munkeno 2010.
* Georges Rouault, memoro de Sylvain Coiplet, 1989

Kategorio:Francaj pentristoj
Kategorio:Francaj desegnistoj
La tri Gracioj (Rafaelo)

eta|dekstre|250px|La tri Gracioj
***La tri Gracioj*** estas olepentraĵo de la itala pentristo Rafaelo, kiu estas en la Musée Condé de Chantilly, Francio. La dato de origino ne estas jam pozitive determinita, kvankam ŝajne ĝi estis pentrita iome post lia alveno por studi kun Pietro Perugino ĉirkaŭ 1500, eble ĉe 1503-1505. Laŭ James Patrick en sia verko de 2007 nome *Renaissance and Reformation*, tiu pentraĵo reprezentas la unuan fojon kiam Rafaelo pentris inajn nudaĵojn de antaŭo kaj de malantaŭo.

## Vidu ankaŭ 
* La tri Gracioj

## Notoj 
Kategorio:Famaj pentraĵoj
Kategorio:Itala Renesanco
Kategorio:Italaj pentristoj
Noktoj kaj tagoj (filmo)

***Noktoj kaj tagoj*** () – pola filmo duparta reĝisorita en 1975 de Georgo Antĉak. Dugeneracia historio de familio de polaj vilaĝanoj estis nomumita por Oskar-premio en kategorio «fremdlingva filmo».

## Eksteraj ligiloj 
* Informo ĉe filmpolski.pl 
* 

Kategorio:Pollingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1975
Carl Lampert

**Carl LAMPERT** (naskiĝinta la 9-an de januaro 1894 en Göfis, murdita la 13-an de novembro 1944 en Halle) estis katolika pastro el Aŭstrio. Lia beatigo okazis en la 3.11.2011 en Dornbirn.

## Vivo 
Lampert lernantis je la gimnazio de Feldkirch. En 1918 li estas ordinita pastro en Brixen. Post studoj de la kanona juro en Romo li fariĝis en 1935 estro de la eklezia juĝejo de la Apostola administradujo de Feldkirch. En 1939 li iĝis vicvikario de Insbruko. Pro siaj protestoj kontraŭ la nacisocialisma kontraŭkatolikismo Lampert plurfoje arestitis kaj ĵetitis en la koncentrejojn de Dachau kaj Sachsenhausen. Post la liberigo en aŭgusto de 1941 Gestapo sendis lin kvazaŭ ekzilen al Szczecin.

## Nova enkarcerigo 
Li en la ĉirkaŭaĵoj de la urbo helpas animzorgade. Lampert ankaŭ en la ekzilo restis kritikanto de la nazioj nesciante ke kaŝpolicano observadis lin. Liaj interparoloj, telefonaj interparoladoj kaj leteroj estis observataj. En februaro de 1943 li denove malliberigitis kaj dum pridemandado suferis torturon. La sekretaj policanoj riproĉis al li ne sole kritikon pri la deportado de judoj kaj la murdo de nesanebluloj sed ankaŭ aŭskultadon de radistacioj fremdlandaj, krome la ĝentilan trakton de punlaborantoj.

Kondamnite al morto en la 13-a de novembro 1944 Lampert estis ekzekutita kune kun Friedrich Lorenz kaj Herbert Simoleit.

## Honoroj
*En 2024 decidis la insbruka magistrato nomi placon por li *Dr.-Carl-Lampert-Platz*, situantan apud la Preĝejo Maria Helpo.

## Literaturo 
* Benedicta Maria Kempner: Priester vor Hitlers Tribunalen. Nachdr. der 2., unveränderten Aufl. von 1967, München 1996, S. 207-219
* Gaudentius Walser: Dreimal zum Tod verurteilt: Dr. Carl Lampert, ein Glaubenszeuge für Christus. Stein am Rhein u.a. 1985
* Zeuge in gnadenloser Zeit: Provikar Dr. Carl Lampert. Dokumentation. Hrsg. von der Diözese Feldkirch/Werner Kunzenmann. Innsbruck 1999
* Richard Gohm: Selig, die um meinetwillen verfolgt werden. Carl Lampert - ein Opfer der Naziwillkür. 1894-1944. Innsbruck 2008

## Eksteraj ligiloj 
* Eta biografio. 
* Ampleksa biografio.
* Retpaĝaro de la paroĥa komunumo.
* 
* Memorigo pri Lampert en la diocezo de Feldkirch.
* Artikolo pri Lampert en surreta aŭstria enciklopedio.
* Memorigo pri Lampert en Pollando. 
## Notoj
Kategorio:Katolikaj pastroj
Kategorio:Beatigitoj
Kategorio:Viktimoj de la naziismo
Kategorio:Aŭstraj pastroj
Ritidomo

[eta|ritidomo de 8-jara [blanka abio]]
[eta|sekco de 5-jara [pino|pina trunko (la bruna parto estas la ritidomo)]]
La **ritidomo** estas la plej ekstera tavolo de la plej granda parto de la arboj. Ĝi estiĝas el la korko kaj la mortaj partoj de la basto. La ritidomo protektas la subajn tavplojn de la trunko kontraŭ fizikaj influoj, ekzemple temperaturo, pluvo, vento, fajro kaj mekanikaj influoj. Ĝi protektas kontraŭ damaĝbestoj kaj infektoj.

## Estiĝo de la ritidomo 
### La primara epitelia histo 
Komence la epidermo estas la ekstera histo de la juna ŝoso. Ĉar la epidermo estas daŭra histo, do la ĉeloj ne plu kapablas multobliĝi, ĝi disŝiriĝas pro la sekundara dikkreskado kaj la planto devas formi sekundaran eksteran histon, la peridermo.

### La sekundara ekstera histo 
Por anstataŭi la ne plu funkcianta epidermo, la planto reembriigas unue peridermaj ĉeloj. Ili fariĝas denove meristemaj ĉeloj kaj povas dividiĝi. Tiu sekundara, malmulttavola histo nomiĝas felogeno. Ĝi formas internen la felodermon kaj eksteren korkon (felemo). Ĉe kelkaj arboj la primara peridermo restas intakta longe aŭ eĉ dum la tuta vivo de la arbo. Tiaj arboj ofte havas lenticelojn por aerumi. 
Ekzemploj de tiuj arboj kunsekundara eksterna histotavoloj estas fago kaj karpreno.

Vundiĝoj de la arboŝelo kunkreskas dum la tempo kaj estas videblaj ankaŭ post jardekoj, msale al arboj kun peridomo.

### La terciara ekstera histo – la peridomo 
Ĉe multaj arboj la felogeno ne povas samrapide kreski ol la dikiĝo de la arbo (sekundara dikkresko). Ĝi denove disŝiriĝas La nova disŝiro kaŭzas kreskon de nova peridermo. (interna peridermo). La nun fortranĉitaj partoj de la basto mortas kaj formas kune la ritidomon, kiu pro la unuflanka dividaktiveco de la felgeno, kontinue kreskas.

## Diversaj formoj de la ritidoma histo de arboj 

dosiero:Quercus robur0.jpg|retritidomo ĉe tigfrukta kverko
dosiero:Birkenrinde-2.jpg|ringeca ritidomo ĉe betulo

dosiero:AhornblättrigePlatane1.JPG|foliecaj skvamoj ĉe acerfolia platano

## Tri tipoj de ritidomo 
Ekzistas tri tipoj de ritidomo ĉe arboj. 
* ringritidomo ( ekzemple *ĉerizarbo*). Korkkambioj kreskas en ringoj ĉirkaŭantaj la trunkoj.
* skvamritidomo/platoritidomo ( ekzemple montara acero). tiu tipo estas la plej ofta.
* retritidomo (ekzemple tigfolia kverko, ordinara frakseno)

Krome ekzistas tri tipoj de arboj kun surfaca peridermo (ekstera tavolo estas korko):

* glata arboŝelo (ekzemple *Fagus sylvatica*)
* ringkorko (ekzemple *Prunus avium*) 
* amasa korko (ekzemple *Quercus suber*)

## Utiligado 
## Vidu ankaŭ 
* korko
* arboŝelo

## Literaturo 
* Dietrich Böhlmann: *Warum Bäume nicht in den Himmel wachsen – Eine Einführung in das Leben unserer Gehölze*, Quelle & Meyer Verlag, Wiebelsheim 2009, ISBN 978-3-494-01420-3

## Eksteraj ligiloj 
* Borken aus der Bilddatenbank der Universität Basel 

Kategorio:Arboj
Kategorio:Planthistoj
Kategorio:Plantmorfologio
Kategorio:Lignoplantoj
Antinomismo

[eta|dekstra|[Johannes Agricola, *iniciatoro inter protestantoj de antinomismo*.]]

**Antinomismo** (el la grekaj *ἀντί*, "kontraŭ" + *νόμος*, "leĝo"), en teologio komunikas la ideon laŭ la membroj de aparta religia komunumo ne estas devigataj obei la etikajn aŭ moralajn preceptojn. Antinomismo randas la precizan kontraŭon de la leĝismo, nome doktrino laŭ kiu la obeo al kodo de preceptoj aŭ religiaj normoj kondukas al la savo.

La latina lokucio *sola fide* ("pere de la sola fido") referencas al la origina protestanto doktrino de la *savo pere de la sola fido*, koncepto intense predikata de Marteno Lutero, sed kiu estis ankaŭ vibranta kritiko kontraŭ la antinomismo, kiel ekzemple en li tratado *Kontraŭ la Antinomistoj* (1539).

Se Jesuo kritikis la rigidan obeon al precepton de fariseoj, tio okazis kiel okazis pro formalismon kaj hipokritecon de iuj fariseoj. Vidu: Mt 12, 1-8; Mr .2, 23-28; Lk 6, 1-5, “La sabato estas por la homo kaj la homo por la sabato.”

Laŭ Paŭlo apostolo la paganoj kristanigitaj ne endas ĉar hebreismo apartenas al la pedagogia figuro nun anstataŭata de la Majstro Jesuo. Vidu: judkristana sinagogo. Sed tio en Paŭlo ne estis antinomismo ĉar temis pri normoj ne devigitaj de kristanoj, eĉ devenantaj el la sinagogo.

Iuj subtenantoj de gnostikismo, inklinis al fakta antinomismo ĉar forigantaj parton aŭ tutan, kiel Marciono, la malnovan testamenton. Kritiko kontraŭ "Nikolaismo", unu el la unuaj gnostikaj sektoj, troviĝas en Ap 2, 6-15.

Blaise Pascal akuzas pri antinomismo, en siaj lettres provinciales (provincaj leteroj), la jezuitan kazistikon kiu febligus la moralajn principojn.

## Anoj 
* Anne Hutchinson

## Antinomismo en judismo kaj islamo 
## Bibliografio 
* Katolikaj enciklopedioj:
** [http://letterepaoline.net/progetto-ec/ ] Enciclopedia_Cattolica
** Cathopedia 
** http://www.newadvent.org/cathen/ Catholic_Encyclopedia

## Vidu ankaŭ 
* Antinomio
* Leĝo
* Pravigo
* Sola scriptura
* Pelagianismo
* Judkristana sinagogo
* Historia Judismo
* kristana hebreismo

Kategorio:Religio
Kategorio:Kristana teologio
Dolomiten

**Dolomiten** estas la plej grava germanlingva ĵurnalo de Sudtirolo. Kelkaj rubrikoj aperas ankaŭ en la ladina lingvo. La itallingva ĵurnalo en Sudtirolo nomiĝas *Alto Adige*.

## Superrigardo historia 
* 1882: La gazeto fonditas sub la titolo *Der Tiroler* kaj aperas po tri tragojn en la semajno
* 1914: *Der Tiroler* iĝas taggazeto.
* 15-a de julio 1923: Post la malpermeso de la nomo *Tirol* fare de la faŝistoj italaj la gazeto devas fari nomoŝanĝon. La nova titolo estas: "Der Landsmann".
* Oktobro de 1925: Laŭ ordono de la loka registaro la redaktado de la gazeto devas ĉesi; la gazeto malaperas.
* 24-a de decembro 1926: La gazeto re-ekekzistas sub la nomo *Dolomiten* danke al la engaĝiĝo i.a. de Michael Gamper.
* De la 1.1.1942 ĝis la 9.9.1943 *Dolomiten* pluse aperas en tutlanda eldono.
* 9-a de septembro 1943: La nazioj haltigas la redaktadon kaj malliberigas la tutan redaktantaron.
* 19- de majo 1945: Relanĉo de la ĵurnalo.
* 1956: Ĉefredaktisto iĝas Friedl Volgger

## Datenoj pri la legantoj 
### Eldono 
Averaĝa eldono en 2012:
* lunde ĝis ĵaŭde: 48.546
* vendrede: 74.369
* sabate: 56.768

### Legantoj laŭ regiono 
* Sudtirolo: 98,68 %
* Provinco Trento: 0,47 %
* resto de Italio: 0,85 %

## Eksteraj ligiloj 
* Historio de amaskomunikiloj en Tirolo.
* Hejmpaĝo de la ĵurnalo.
* La landa eldono en 1942-43, surrete. 
* La gazetaj artikoloj de 1923-2000. 

Kategorio:Italaj gazetoj
Kategorio:Germanlingvaj gazetoj
Kategorio:Sudtirolo
Koŝka (apartigilo)

"Koŝka" () estas laŭlitera traduko de rusa vorto kiu signifas "katino".

En Esperanto **Koŝka** aŭ **Koŝko** havas kelkajn signifojn:
* **Koŝka** estas nomo de kelkaj riveroj en Rusio
* **Koŝko** estas monto kies nomo ruse signifas "katino"

## Vidu ankaŭ 
* Katino
Trostjaneco (Volina provinco)

**Trostjaneco** () – vilaĝo en Volina provinco, Ukrainio. En 2001 ĝi enhavis 843 loĝantojn. Okcidente de la vilaĝo fluas la rivero Konopjelko (alinome *Konoplo*). En aŭgusto 1942, judoj vivantaj en volina Trostjaneco estis murditaj de ukrainaj policistoj.

Kategorio:Vilaĝoj de Ukrainio
Kategorio:Historio de Ukrainio
Trostjaneco

* Trostjaneco (Vinica provinco) - urbotipa loĝloko en Vinica provinco, Ukrainio
* Trostjanec (Sumia provinco) - urbo en Sumia provinco, Ukrainio
** Trostjanec-Smorodine (stacidomo) - fervoja stacio en Trostjanec (Sumia provinco)
* Trostjaneco (Ivano-frankivska provinco) - vilaĝo en Ivano-Frankivska provinco, Ukrainio
* Trostjaneco (Lviva provinco) - vilaĝo en Lviva provinco, Ukrainio
* Trostjaneco (Ternopila provinco) - vilaĝo en Ternopila provinco, Ukrainio
* Trostjaneco Granda (Ternopila provinco) - vilaĝo en Ternopila provinco, Ukrainio
* Trostjanec - vilaĝo en Transkarpata provinco, Ukrainio
* Trostjaneco (Volina provinco) - vilaĝo en Volina provinco, Ukrainio
Konopjelko

* Konopjelko - rivero en Volina provinco, okcidente de vilaĝo Trostjaneco
* Konopjelko - ĝenro de dumpaska kanto el Podlaĥio, Pollando
* Konopjelko - romano de pola verkisto Edward Redliński
* Konopjelko - pola filmo de 1981 reĝisorita de Witold Leszczyński
Palaco Gróf

**Palaco Gróf** estas impona palaco, la plej granda secesia konstruaĵo en Szeged.
eta|Palaco Gróf

## Historio 
Ĉefprokuroro de Szeged konstruis tiu ĉi palacon en 1913, kie havas loĝejojn la riĉaj oficistoj, krome sur la teretaĝo trovas lokon kontoroj de advokatoj. En 2006 oni deklaris la palacon historia monumento. En 2013 la tegmento estis riparita.

La konstruaĵo restis senŝanĝa dum preskaŭ cent jaroj kaj estas ankoraŭ uzita hodiaŭ kiel loĝejoj.

## Konstruaĵo 
La palaco situas en trapeza parcelo, en 3 lateroj trotuaroj limas ĝin. La konstruaĵo estas trietaĝa kun keloj kaj tegmento. La fasado havas en ambaŭ flankoj turetojn, meze balkonojn. Menciindas la ornamaĵoj faritaj el ceramikaĵoj aŭ forĝitaj feroj. Interne multe da stukoj estas videblaj.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj 
* hungare kun fotoj 
* hungare kun multe da fotoj

Kategorio:Palacoj en Szeged
Konopjelko (filmo)

**Konopjelko** (pole: Konopielka) - pola aktorfilmo, kiu estas filma adapto de romano de Edward Redliński. Cetere la verkisto estas aŭtoro de dialogoj. Reĝisoris ĝin Witold Leszczyński. Intrigo de filmo okazas en preskaŭ senhoma vilaĝo ie en Podlaĥio, kaj ties temoj estas progresemo kaj malprogresemo.

## Eksteraj ligiloj 
* Informo ĉe filmpolski.pl (pole)

Kategorio:Pollingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1981
Dominikus Zimmermann

[eta|altarejo de la rokoka kirko *[Wieskirche*]]
**Dominikus Zimmermann** (naskiĝis la 30-an de junio 1685 en *Gaispoint*, monaĥeja vilaĝo en la nuna komunumo Wessobrunn; mortis la 16-an de novembro 1766 en *Wies* apud Steingaden) estis pentristo, stukisto, arkitekto kaj konstruestro en la Elektoprinclando Bavario. Lia verkaro apartenas al la stilepoko de Rokoko, la lasta fazo de Baroko. Dominikus Zimmermann konsideratas unu el la plej signifaj germaniaj konstruestroj de tiu epoko. Plurajn projektojn li realigis komune kun sia pli aĝa frato Johann Baptist Zimmermann. La ĉefa verkaĵo de Dominikus Zimmermann, la kirko *Wieskirche* en Supra Bavario, en 1983 estis deklarita monda heredaĵo de Unesko.

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Arkitektoj de baroko
Sándor Balázs (agronomo)

**Sándor Balázs** [ŝAndor balAĵ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balázs Sándor** estas hungara agronomo, mikologo, profesoro, membro de Hungara Scienca Akademio (korespondanta en 1982, ordinara en 1990).

Sándor Balázs http://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=18885 naskiĝis la  1925 en Szegvár.

## Biografio 
Sándor Balázs frekventis altlernejon en Gödöllő, kie li ricevis diplomon en 1952, poste li ekinstruis en Budapeŝto. Li iĝis docento en 1959, kandidato en 1965, li doktoriĝis antaŭ akademio en 1975, li profesoriĝis en 1982. Li gvidis instituton inter 1972 kaj 1993 en Kecskemét, poste 2 jarojn li estis katedrestro. Li okupiĝas precipe pri fungoj. Li ricevis 3 premiojn.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Kertészek új kézikönyve* (Nova manlibro de ĝardenistoj), (1969)
* *Gombatermesztés* (Fungoproduktado), (1973)
* *Paradicsomtermesztés* (Tomatoproduktado), (1985)
* *Production Trials with *Agrocybe aegerita* * (1994)
* *Az ehető gombák termesztése* (Produktado de manĝeblaj fungoj), (2003)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 

Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj fungosciencistoj
Medalo de Janoŝiko

**Medalo de Janoŝiko** (ĉeĥe: *Jánošíkova medaile*) - estas ĉeĥoslovaka medalo militistara por tempoj de la dua mondmilito. Ĝi estis aljuĝita por partizanoj batalintaj por liberigo de Ĉeĥoslovakio. Diametro de la medalo estis 35 mm.

## Vidu ankaŭ
* Janoŝiko

Kategorio:Faleristiko
Janoŝiko

* Janoŝiko - Juraj Jánošík, legenda slovaka nacia heroo kaj rabisto
* Janoŝiko - pola desegnofilmo el 1954 de Włodzimierz Haupe
* Janoŝiko - ĉehoslovaka filmo biografia el 1935 pri fama rabisto el Tatro, Juraj Jánošík
* Janoŝiko - duparta aktorfilmo ĉeĥoslovaka reĝisorita de Paľo Bielik
* Janoŝiko - pola filmserio el 1973 reĝisorita de Jerzy Passendorfer
* Janoŝiko - pola aktorfilmo el 1974 de Jerzy Passendorfer 
* Janoŝiko. Vera historio - pola-ĉeĥa-slovaka aktorfilmo el 2009 de Agnieszka Holland kaj Kasia Adamik
* Janoŝiko. Vera historio - pola-ĉeĥa-slovaka filmserio el 2011 de Agnieszka Holland kaj Kasia Adamik 
* Janoŝiko - pola sesparta komikso de Tadeusz Kwiatkowski kaj Jerzy Skarżyński

## Ankaŭ rigardu 
* Medalo de Janoŝiko - ĉeĥoslovaka medalo militistara
Jánošík (filmo de 1935)

**Jánošík** estas ĉehoslovaka filmo biografia el 1935 pri fama rabisto el Tatro, Juraj Jánošík. Reĝisoris ĝin Martin Frič, scenaron verkis Ferdinand Pečenka, kaj ĉefaj roloj havis: Paľo Bielik, Zlata Hajdúková, Andrej Bagar kaj Janko Borodáč.

## Eksteraj ligiloj 
* [La filmo ĉe la paĝo de Universitato en Picburgo(https://eo.wikipedia.org/wiki/Picburgo)]

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1935
Kategorio:Ĉeĥoslovakaj filmoj
Brita Reĝa Kolekto

[eta|[Antoon van Dyck|Anthony van Dyck: *Karlo la 1-a kun M. de St Antoine* (1633)]]
La **Royal Collection** (Brita Reĝa Kolekto) estas arta kolekto de la Brita reĝa familio kaj unu el plej grandaj kaj plej gravaj artaj kolektoj en la mondo, etenda inter ĉirkaŭ dektri reĝaj rezidejoj kaj iamaj rezidejoj tra la tutae UR. Ĝi estas posedaĵo de la monarko kiel suvereno, sed kuntenita por ŝiaj sukcedantoj kaj la lando .

Ĝi enhavas ĉirkaŭ 7,000 pentraĵojn, 40,000 akvarelojn kaj desegnojn, kaj ĉirkaŭ 150,000 malnovajn artopresaĵojn, same kiel historiaj fotojn, tapiŝojn, meblojn, ceramikon, librojn, kaj aliajn artaĵojn. Ĝi estas fizike disigita inter nombraj lokoj; kelkaj, kiaj Hampton Court, estas malfermitaj al la publiko kaj ne loĝataj de la Reĝa Familio, dum aliaj, kiaj la Kastelo Windsor, estas kaj rezidejoj kaj estas malfermaj al la publiko. Kelkaj estas en rezidejoj, kiel Sandringham kiuj ne estas malfermaj al la publiko. La Reĝina Galerio ĉe Palaco Buckingham en Londono ekzistas por montri ekspoziciojn el la kolekto dum kelkaj monatoj. Estas ankaŭ Reĝina Galerio ĉe la Palaco Holyroodhouse en Edinburgo.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

*
Kategorio:Kolektado
Kategorio:Artaj kolektoj
Kategorio:Muzeoj en Britio