Avalokiteŝvaro

**Avalokiteŝvaro** estas bodisatvo, kiu enkorpigas la kompaton de ĉiu budho. Li estas reprezentita aŭ kiel masklo aŭ kiel femalo laŭ la kulturo.

## Origino 
[eta|maldekstre|262px|Pentraĵo de Avalokiteŝvaro en palmfolia manuskripto en [Sanskrito, Barato, 12-a jarcento.]]

La *Lotusa sutro* estas ĝenerale akceptita kiel la plej antikva verko, kiu instruas pri Avalokiteŝvaro. La ĉapitro 25 (觀世音菩薩普門品) estas dediĉita al li, kaj priskribas lin kiel kompatema bodisatvo, kiu aŭskultas la kriojn de ĉiu estaĵo, kaj strebas helpi ĉiun, kiu elparolas lian nomon.

Laŭ la *Kāraṇḍavyūha sūtra*, la Suno kaj la Luno naskiĝis el la okuloj de Avalokiteŝvaro, Ŝivo el lia frunto, Brahmao el liaj ŝultroj, Narajano el lia koro, Sarasvatio el liaj dentoj, la vento el lia buŝo, la tero el liaj piedoj, kaj la ĉielo el lia ventro. En tiu ĉi teksto kaj ties longa versio, Avalokiteŝvaro estas servisto de la budho Amitabo.

Kiam la bikŝuo Faŝjiano vojaĝis al Mathurā en antikva Barato ĉ. la jaro 400, li skribis pri bikŝuoj prezentantaj donacojn al Avalokiteŝvaro. Kiam Xuánzàng vojaĝis al Barato en la 7-a jarcento, li skribis pri statuoj de Avalokiteŝvaro kultitaj de reĝoj, bikŝuoj kaj domanoj.

## Etimologio 
[upright|eta|maldekstra|La ora Malaj-[Ŝriviĝajo|Ŝriviĝaja Avalokiteŝvaro, Rataukapastuo, Muarabulian, Jambi, Indonezio.]]
La nomo Avalokiteŝvaro venas de *Avalokiteśvara* (अवलोकितेश्वर), kiu kombinas la verban prefikson *ava-* (*malsupren*), *lokita* (la aktiva pasea participo de la verbo *lok* [rimarki, rigardi, observi]), kaj *īśvara* (sinjoro, reganto, suvereno). Laŭ la regulo de sonkombinoj en Sanskrito (sandhi), *a*+*īśvara* fariĝas *eśvara*. Kombine, la nomo signifas *malsuprenrigardinta sinjoro*. La ideo, ke li rigardas la mondon malsupren estas implica, kvankam la vorto *loka* (*mondo*) ne estas inkluzivita. En Sanskrito, *Avalokiteśvaro* estas ankaŭ nomita *Padmapāṇi* (*Lotustenanto*) aŭ *Lokeśvara* (*Suvereno de la mondo*).

La unua traduko de la nomo en la ĉinan estis farita de la bikŝuo Xuánzàng, kiu tradukis ĝin kiel 觀自在 (*Guānzìzài*). La plej populara formo de la nomo nun estas 觀音 (*Guānyīn*), pro la ideo, ke la originala nomo estis *Avalokitasvara*, *tiu, kiu malsuprenrigardas la sonojn*. Nun oni opinias, ke tiu estis la originala formo de la nomo kaj la origino de la nomo *Guānyīn*, *Sonperceptanto*. Tiu ĉi traduko estis favorita de tradukistoj kiel bikŝuo Kumaraĝivo, kiu uzis la formon 觀世音 (*Guānshìyīn*), *tiu, kiu perceptas la lamentojn de la mondo*. La originala formo *Avalokitasvara* aperas en fragmentoj en Sanskrito de la 5-a jarcento kaj ĝin anstataŭis la formo *Avalokiteśvara* post la 7-a jarcento, kredeble pro la reinterpreto kiel *īśvara* (supera suverena dio) de Viŝnuisma kaj Ŝivisma hinduismoj.

En klasika Tibeta, Avalokiteŝvaro nomiĝas *Chenrézik* (སྤྱན་རས་གཟིགས་) kaj onidire li manifestiĝas kiel la Dalai-Lamao, la *Karmapa* kaj aliaj lamaoj. Etimo de la nomo *Chenrézik* estas *spyan* (’'okulo*), *ras* (*daŭro*) kaj *gzig* (*rigardi*).

## En Teravado 
La nura bodisatvo kiu eniris la kultadon de Teravadanoj estas Avalokiteŝvaro, kiu en Srilanko estas konata kiel *Nāthadeva'', kaj konfuzita de multaj kun la bodisatvo Majtrejo, la venonta budho, sed la bildo de la budho Amitabo sur lia frunto identigas lin kun Avalokiteŝvaro.

## Bildaro 
## Referencoj 
### Bibliografio 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 
# 


Kategorio:Terminaro de Budhismo
Kategorio:Mahajano
Kategorio:Bodisatvoj
Kategorio:Budhismo en Tibeto
Kategorio:Budhismo en Japanio
Kategorio:Budhismo en Ĉinio