open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Timós

La malnovgreka vorto  **θυμός** aŭ latinliterigite **timós** el la antikva helena filozofio kaj medicino tradukeblas per "vivoforto" aŭ ankaŭ "emociaro". Pluraj medicinaj fakterminoj kiel katatimio kaj paratimio havas sian etimologian radikon en tiu antikva koncepto. 

Timós estas filozofia koncepto, kiun enkondukis la Platono: Laŭ li ĝi estu unu el la tri bazaj homaj motivigoj. La antikvaj helenaj filozofoj diferencigis inter la morta "timós" kaj la senmortaj psiko kaj de tria baza motovigo nomata νους ("nus"). El la uzo de malsamaj vortoj por partoj de la homa persono kaj personeco en la eposoj de Homero, modernaj filologoj kiel  *Bruno Snell* deduktas ke la homoj de tiu epoko ankoraŭ ne havis la koncepton pri memstara homa libero je agado kaj pri individua respondeco por tio, sed komprenis sin stirataj de sia "timós" aŭ de sia "nur", kaj en ĉia duba kazo de la antikvaj helenaj dioj. 

La antikvaj helenaj medicinistoj supozis, ke la "vivoforto" lokiĝus en la limfata organo timuso, kiu do ricevis sian nomon laŭ la termino *θυμός* . 

## "Megalotimio" kaj "isotimio" 
"Timós" estas la emocia bezono de ĉiu homa individuo je rekono fare de aliaj homoj. "Megalotimio" aŭ "trogranda timós" estu la deziro esti rekonata supera al la aliaj homoj, dum "isotimio" estu la bezono esti rekonata samranga al la aliaj homoj.

Kategorio:Antikva Grekio
Kategorio:Psikologio
Tripolο (Grekio)

**Tripolo** (Greke: Τρίπολη, Trípoli, siatempe Τρίπολις, Trípolis; tradicie Τριπολιτσά Tripolica) estas urbo kiu havas ĉirkaŭ 25,000 loĝantojn, en la centra parto de la Peloponezo, en Grekio. Estas la ĉefurbo de la prefektujo de Arkadio kaj la centro de la municipo de Tripolo, kun loĝantaro de 48,000.

## Historio
En la Mezepoko, la loko estis nomata kiel Drobolica, Drobolcá, aŭ Dorboglitza, ekde la Greka vorto *Hydropolitsa* (Akvo Urbo) aŭ eble de la sudslava esprimo por priskribi Ebenaĵon de Kverkoj.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Grekio
Paratimio

La neologisma psikiatria faktermino **paratimio** - el la malnovgrekaj vortoj *παρά-* (para-) "preterira, maltrafa, malkongrua" kaj *ὁ θυμός* (ó timós) "emociaro" - signas staton de neadekvataj emocioj kadre de psika malsano. La perturbo montriĝas tiel, ke ekestas malkongruo inter la spertado de situacio kaj la emocia esprimo: ekzemple ridado dum entombiga ceremonio, en stato en kiu oni fakte volus plori. Tiu emocia perturbo laŭ la psikiatro *Eugen Bleuler* apartenas al la kvin bazaj simptomoj de skizofrenio. Foje aldoniĝas fenomeno psikiatrie nomata "paramimiko", do vizaĝaj esprimoj ne kongruaj al la sentata emocio.

La antikvaj helenaj medicinistoj supozis, ke la "vivoforto" kaj "emociaro" de homo, kiujn ili nomis  *θυμός* (timós), lokiĝus en la limfata organo timuso, kaj do ankaŭ la fenomeno de situacie neadekvataj emocioj lokiĝus en tiu organo.

## Vidu ankaŭ 
* katatimio

Kategorio:Psikologio
Kategorio:Psikiatrio
Attiswil

**Attiswil** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1328 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Attiswil situas en la Svisa Mezlando ĉe la suda deklivo de la Soloturna Ĵuraso meze inter Olten kaj Soloturno. La komunumo konsistas el la vilaĝo Attiswil kaj la setlejoj Alpfele, Bleuerhof, Gärberhof, Schnarz kaj Wibrunne, kaj pluraj izolitaj bienoj kaj farmdomoj.
La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,64&nbsp;km², de kiuj 35,2% estas kovritaj de arbaro, 53,1% servas por agrikulturo kaj 11,0% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Attiswil limas en nordo kaj nordoriento al Farnern, en oriento al Rumisberg, en sudoriento al Wiedlisbach, en sudo al Wangen ĉe Aro, en sudokcidento al Flumenthal (SO), en okcidentsudokcidento al Hubersdorf (SO), en okcidento al Kammersrohr (SO), kaj en nordokcidento al Günsberg (SO).

## Trafiko 
Tra Attiswil kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 5, kiu sur la komunuma teritorio kongruas kun la kantona ĉefvojo n-ro 12. Flankaj vojoj kondukas de Attiswil al Farnern kaj al Hubersdorf. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la trama etspurfervojo de Niederbipp al Soloturno.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Attiswil datiĝas el la jaro 1364 kiel *Attenswile*. Oni trovis sur la teritorio de Attiswil restaĵojn el la mezolitiko, la bronzepoko, la La-Tène-epoko kaj la romia epoko. Dum mezepoko Attiswil apartenis al la Senjorujo Bipp, kiu fariĝis en la jaro 1413 komuna havaĵo de la urboj Berno kaj Soloturno. En la jaro 1463 ĝi estis komplete atribuita al Berno kaj estis submetita al la tribunalo de Wiedlisbach en la Voktejo Bipp. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 Attiswil estis atribuita al la distrikto Wangen, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Supra Argovio. En la jaro 1881 la setlejo Schachenhof (hodiaŭ Bärnerschachen) estis koncedita al Wangen ĉe Aro, kaj ek de tiam la komunuma teritorio ne plu atingas la bordon de Aro.

## Personecoj 
* Samuel Schmid (naskiĝis 1947), iama membro de la Ferderacia Konsilio de Svislando estas civitano de Attiswil.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Attiswil (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Attiswil

## Bildoj 

Dosiero:Attiswil4.jpg|Komunuma domo
Dosiero:Attiswil Kirche 206.jpg|Preĝejo
Dosiero:Attiswil Bären 200.jpg|Gastejo Bären
Dosiero:Attiswil1.jpg|Stacidomo de la trama fervojo Niederbipp-Soloturno
Timuso

(priskribo germanlingva)]] 
La **timuso** (de la latina *thymus*, origine de la  malnovgreka *θυμός*, *timós*) estas organo de la limfata sistemo de vertebruloj, do ankaŭ de homoj. Ĝi ĉe kvarpiede moviĝantaj mamuloj situas en la mediastino antaŭ la koro kaj super la sternumo, ĉe staranta homo koresponde super la koro kaj malantaŭ la sternumo. Ĉe iuj mamulaj bestoj - ekzemple parhufuloj aŭ kobajoj - ĝi ankaŭ etendiĝas tra granda parto de la kolo, kaj ĉe birdoj situas ekskluzive en la kolo. Post kiam la organismo atingas kapablon sekse reproduktiĝi, la timuso fiziologie perdas sian funkcion kaj ŝanĝatas al senfunkcia grasa histo. 

## Anatomio kaj funkcio 
La homa timuso estas dubranĉa organo: ĉe novnaskita bebo ĉiu el la du duonoj longas pli-malpli 5 centimetrojn kaj larĝas pli-malpli 2 centimetrojn. En la unuaj du vivjaroj la organo ankaŭ iom kreskas,  ĝis la pubera aĝo tiam tenas sian grandon, kaj tiam pli kaj pli anstataŭiĝas per senfunkcia grasa histo. 

La aliaj memuloj havas du simetriajn kolajn branĉojn, centran istmon kaj unu torakan lobon. Birboj ĉe ambaŭ flankoj laŭlonge de la kolo havas plurajn malgrandajn timusajn lobojn.

Aparte en la timusa mjelo ĉe homoj kaj la plej multaj aliaj vertebruloj situas la tiel nomataj Hassall-korpetoj, limfata histo tipa por la organo. En la ogano sangaj ĉeloj nomataj timusocitoj ("pra-T-limfocitoj") transformiĝas al T-limfocitoj. La timusocitoj el la vertebra mjelo tra la sanga sistemo migras al la timusa ŝelo, poste trairas la timuson de ekstere internen kaj dum tiu proceso maturiĝas. Komence per hazra rekombinado ekestas limfocitoj kontraŭ ĉiaj eblaj celmolekuloj. El la timuso por timusocitoj nepasebla membrano inter la organo kaj la sanga sistemo evitas la kontakton al antigenoj de el ekster la korpo. Tiuj limfocitaj klonoj, kiuj povas rekoni enkorpajn MHC-molekulojn kaj sekve estas funkciopovaj por la homa imuna sistemo, reproduktiĝas en la timuso, dum aliaj klonoj estas malkonstruataj. La rekono de la enkorpaj MHC-molekuloj kombine kun eleksterkorpaj antigenoj poste aktivigas la specifan imunan defendon kontraŭ  eleksterkorpaj substancoj. En dua paŝo tiuj T-limfocitoj, kiuj direktiĝas kontraŭ enkorpaj antigenoj kaj atakus enkorpajn ĉelojn, estas same malkonstruataj. La rezultaj T-limfocitoj do toleras la histon de la propra organismo, sed specife atakas korpofremajn antigenojn.  De la timuso la rezultaj T-limfocitoj tra la sanga sistemo migras al la duarangajn limfatajn organojn, kie ili povas ekaktiviĝi en kazo de bezono. 

## Antikva helena medicino 
La antikvaj helenaj medicinistoj opiniis, ke en la timuso situus la  *θυμός* aŭ timós, kio tradukeblas per "vivoforto" aŭ ankaŭ "emociaro". Pluraj medicinaj fakterminoj kiel katatimio kaj paratimio havas sian etimologian radikon en tiu antikva koncepto. 

Kategorio:Glandoj
Kategorio:Homa anatomio
Kategorio:Endokrinaj glandoj
Mairi

**Mairi** estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 19.326 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ  
* Municipoj de Bahio

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Bahio
Jerdona kukolaglo

La **Jerdona kukolaglo** (*Aviceda jerdoni*) estas mezgranda rabobirdo de la familio de Akcipitredoj iom simila al la Komuna kukolo. Temas pri bruna rabobirdo kun fajna blankapinta nigra kresto kutime tenata rekte.

## Aspekto 
Ĝi estas ĉirkaŭ 46&nbsp;cm longa. Ĝi estas konfuzebla kun la Kresta akcipitro aŭ kun la Kresta akcipitraglo dumfluge, sed povas esti distingata pro sia pli longa kaj rekta kresto, tre larĝaj kaj rondo- kaj padel-formaj flugiloj La supraj partoj estas tre malhelbrunaj, la vizaĝo kaj la brusto grizeca kaj la ventro montras horizontalan striecon. La vosto havas horizontalajn bendojn.

## Distribuado 
Ĝi estas specio de loĝantaj birdoj en terajo de Norda Barato kaj montetoj de Orienta Himalajo el Orienta Nepalo kaj duaroj de Bengalo al la valo de Asamo, Okcidentaj Ghatoj en Suda Barato, suda Srilanko, Bangladeŝo, Birmo, Tajlando, Singapuro kaj Filipinoj

## Kutimoj 
Tiu birdo estas tipe vidata en paroj farante aerajn flugmontradojn; dume ili havas krestojn rekte. Foje tiuj birdoj povas esti vidataj en malgrandaj familigrupoj de 3 al 5 individuoj flugantaj ĉe arbarbordoj.

## Referencoj
Kategorio:Pernenoj
Kategorio:Akcipitredoj
Kategorio:Akcipitroformaj
Kategorio:Birdoj de Azio
Terajo

[eta|Elaera vidaĵo de ebenaĵoj terajaj ĉe [Biratnagar, Nepalo]]
**Terajo** aŭ origine **Terai** (en hinda kaj nepala: तराई, en urdua:ترائی; tarāī) estas pruntvorto de persa origine signifanta malsekan regionon. Ĝi plusendas al tero sude de la Montetoj Sivalik, la plej malsupraj eksteraj promontoroj de Himalajo kiu foje estas marĉaj herbejoj, savanoj, kaj arbaroj. Tamen ĉar la Terajo estas ĉiufoje tre senarbarigita, drenita kaj estas uzata por kultivado, la ligo kun malsekeco malintensiĝas en nuntempa uzokutimo. Terajo konvenas al geografia, ne hidrografia esprimo, por distriktoj en la ebenaĵoj proksimaj aŭ limaj kun la montetoj Sivalikoj. En Barato la vorto plusendas al la plej norda parto de la Hind-Ganga Ebenaĵo, sed nur ĉe la Gango-Baseno komenciĝanta ĉe la rivero Jamuna orienten en tuta Himaĉal-Pradeŝo, Utarakando kaj Harjano. En Nepalo ĝi plusendas al ebenaĵoj de la rando de la Sivalikoj sude al Barato kaj plie proksimume al sep malaltaj valoj en la Sivalikoj aŭ tuj norde de ili. En du lokoj kiujn la internacia limo atente sekvas al la Sivalikoj kaj "Terai" inkludas nordajn distriktojn en Utar-Pradeŝo kaj Biharo.

## Vidu ankaŭ 
* Fortika ŝoreo
* *Kamaiya*

Kategorio:Geografio de Barato
Kategorio:Geografio de Butano
Kategorio:Geografio de Nepalo
Kategorio:Himalajo
Orienta Himalajo

**Orienta Himalajo** estas situanta inter Centra Nepalo en la okcidento al Birmo en la oriento, okupante sudorientan Tibeton en Ĉinio, kaj la teritoriojn de Sikimo, Norda Bengalio, Butano kaj Norda-Orienta Barato. La areo estis deklarita biodiversejo fare de Naturprotekto Internacie.

## Klimato 
Klimato de Orienta Himalajo estas karakterizita per freŝa somero kaj malvarmeta vintro. La varma sezono komencas koncerne la mezon de aprilo, atingas ĝian maksimumon en la monato de junio kaj daŭras al la fino de aŭgusto. La averaĝtemperaturo ĝenerale registrita estas 20 C. La meza pluvokvanto en la areo estas proksimume 500 mm. Neĝado estas kutima fenomeno en la plej altaj altecoj.

La efiko de neĝamasiĝo en la valoj de Rangeet, Teesta, Chumbi estas tre rimarkinda en reduktado de la temperaturo. En vintro, la plej granda parto el la precipitaĵo falas en la formo de neĝado. Tiel la Nord-orienta musono estas la superrega trajto en Orienta Himalaja regiono, dum ĉe la sudaj deklivoj la precipitaĵo de malvarma sezono estas pli grava.

## Agrikulturo 
Agrikulturaj kondiĉoj varias en malsamaj partoj de la regiono. En altebenaĵoj de Orienta Himalajo la grundo estas morainia, kaj la montetodeklivoj estas interdigigitaj en sinsekva ŝtuparo aŭ terasoj, nur kelkaj metroj larĝaj, sur kiuj printempaj kultivaĵoj estas kreskigitaj abunde. Agrikulturo dominita de migra kampokultivado, kompletigita per ĉasado, fiŝkaptado - kaj interŝanĝokomerco estas karakterizaĵoj de la regiono. Agrikultura produktado ne estas sufiĉa por loka manĝo. Ekonomio restis stagna dum jarcentoj pro manko de kapitalmerkato, entreprenemo kaj venoj de investo.

## Politika divido 
Orienta Himalajo povas esti dividata en kvar ĉefaj regionoj nome:
* Darĝilinga Himalajo
* Sikima Himalajo
* Butana Himalajo
* Arunaĉala Himalajo

Kategorio:Himalajo
Duaro

[eta|Maroka duaro proksime de [Tanĝero en 1845.]]
**Duaro**, en Nordafriko kaj ĉefe en Magrebo, estas tendaro de nomadaj araboj, kiuj portempe setlas en unu taŭga loko. Tiu loĝejaro povas esti ankaŭ el alitipaj dometoj, kaj ankaŭ ne nur portempaj. Ĝi estas hejmo plej ofte de homoj ligitaj parence, nome etenda familio. Kaj etende la termino povas esti uzata ankaŭ kiel plej baza administracia dividaĵo, nome por teritoria frakcio de la komunumo.

Laŭ Francisko Azorín **duaro** estas *Vilaĝo de kabanoj.* Kaj li indikas etimologion el araba *ad-duar* (domaro), siavice el *dar* (domo).

## Vidu ankaŭ 
* Duaroj

## Notoj 
Kategorio:Setlejo
Kategorio:Nomadoj
Kategorio:Araboj
Kurseong

300px|eta|Kurseong
**Kurseong** (en nepala खर्स्यन्ग् Khār-sỵāng) estas montetostacio (kaj sub-sekcia urbo) situanta en Darĝiling-distrikto de Okcidenta Bengalo, Barato. Situante ĉe alteco de 1458 m, Kurseong estas ĝuste je 30 km de Darĝiling. Ĝi havas plaĉan klimaton ĝenerale en la jaro kaj la vintroj estas ne tiel severa kiel ĉe Darĝiling.

Loka nomo de Kurseong estas "Kharsang" kiu en la lepĉa lingvo signifas "Tero de la Blankaj Orkideoj". Kurseong estas 47 km de Siliguri kaj estas ligitaj al la grandurbo fare de vojo kaj de la Darĝilinga-Himalaja Fervojo. La plej proksima flughaveno estas ĉe Bagdogra. La plej proksima grava stacidomo estas Nova Jalpaiguri [NJP], kio estas proksimume je 53 kilometroj de Kurseong. La urbo estas bazata plejparte sur lernejoj kaj turismo. La plej bonaj tempoj viziti Kurseong estas inter marta fino kaj majo kaj inter la fino de aŭgusto kaj oktobro.

Kurseong estis cedita al la Brita Imperio fare de la kogial (monarko) de Sikimo en 1835. Poste en 1880, la malgranda vilaĝeto iĝis turisma celo por la koloniaj aŭtoritatoj kaj estis preferata loko por sanatorioj.

Kategorio:Geografio de Barato
Donji Grad (Zemun)

**Donji Grad,** serbe **Доњи Град,** estas loĝata loko en Serbio, en distrikto Beogrado, en municipo de Zemun. La loknomo signifas: **Malsupra Urbo**.
eta|230px|Loko de la municipo en Serbio

## Bazaj informoj 
* Loĝantaro: 13 802 en 2002
* Telefonprefikso: 011
* Aŭtokodo: BG

## Geografio 
Donji Grad etendiĝas laŭ maldekstra bordo de Danubo.

## Historio 
Ĝis la 16-a jarcento la loko apartenis al Hungara reĝlando, poste al Osmana Imperio. Post Traktato de Trianon al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio ĝi apartenis.
eta|300px|Mapo pri municipo Zemun

## Vidindaĵoj 
* 2 ortodoksaj serbaj preĝejoj de Arkianĝelo Sankta Gabrielo kaj de Dipatrino
* 2 romkatolikaj preĝejoj

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino

## Fontoj 
* Angla Vikipedio
* Mapo pri Donji Grad

## Notoj 
* Spite la loĝantaronombron la loko ne havas urban statuson, komprenu ĝin, kiel suburbo aŭ loĝkvartalo de Beogrado.
* La artikolo ĉerpis informojn el la angla VP, kio estas eble necerta, ja temas pri Zemun-najbareco, tamen la loko menciiĝas en la alia Danubo-bordo.

Kategorio:Loĝataj lokoj de Serbio
Ottó Herman

**Ottó HERMAN** (hungare **Herman Ottó**) estis sciencisto, etnografo, arkeologo, ornitologo, iĥtiologo, lingvisto kaj politikisto. Lia nevo estis Jenő Vadas.
eta|240px|Skulptaĵo pri Otto Herman
Li naskiĝis en Breznóbánya, la 26-an de junio 1835, li mortis en Budapeŝto, la 27-an de decembro 1914.

## Biografio 
Lia patro estis saksa kuracisto havanta grandan familion. En 1847 ili ŝanĝis loĝlokon al Miskolc. Otto frekventis lernejon en Miskolc, sed en 1848 li volis esti soldato, sed pro la juna aĝo tio fiaskis. Tamen li restis fidelulo de Lajos Kossuth. Inter 1853–1856 li lernis en Vieno. Inter 1879-1886 li estis parlamentano. En 1885 li edziĝis.

## Verkaro 
Li verkis kompletan verkon pri araneoj vivantaj en Hungario, libron pri Historio de la hungara fiŝkaptado kaj longe redaktis sciencajn eldonaĵojn. Nepre menciinda estas kolektaĵo pri birdoj.

## Memoraĵoj 
* muzeo nomata Herman Ottó en Miskolc
* lernejoj kaj stratoj nomataj pri Herman Ottó
* skulptaĵo

## Vidu ankaŭ 
* Ottóné Herman
160px|eta|Poŝtmarko pri Otto Herman

Kategorio:Hungaraj entomologoj
Kategorio:Hungaraj etnografoj
Kategorio:Hungaraj arkeologoj
Kategorio:Hungaraj ornitologoj
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj iĥtiologoj
Diósgyőr

**Diósgyőr** estas loĝkvartalo de Miskolc ekde 1945. Longe ĝi estis historia komunumo kun fortikaĵo, dum la socialismo centro de peza industrio.
eta|maldekstre|En la fono deketaĝaj domoj de Diósgyőr altiĝas el la socialisma periodo

## Historio 
La fortikaĵo konstruiĝis en la 11-a jarcento, tiam 2 vilaĝoj etendiĝis en tiu loko. Jam tiutempe kelkaj jam okupiĝis pri feroprilaborado. En la 13-a jarcento ankaŭ monaĥejo fondiĝis. Inter 1596-1687 Diósgyőr apartenis al la Osmana Imperio. Ekde 1906 tramo trafikas inter Miskolc kaj Diósgyőr. Dum la socialismo moderna loĝkvartalo konstruiĝis.

## Vidindaĵoj 
[eta|Fortikaĵo de Diósgyőr (mozaiko de [Eszter Mattioni]]
eta|Fortikaĵo de Diósgyőr
* ruina Fortikaĵo de Diósgyőr, interne muzeo
* banejo ĉe la fortikaĵo
* Luterana preĝejo (Diósgyőr)
* Luterana ĉefabrika preĝejo (Diósgyőr)
* grekokatolika preĝejo
* Kalvinana preĝejo (Diósgyőr)
* Kalvinana ĉefabrika preĝejo (Diósgyőr)
* Romkatolika preĝejo de Diósgyőr

## Famuloj 
* En Diósgyőr naskiĝis:
** animaciisto Péter Szoboszlay
** Margit Ungár, la unua hungara ina advokato
** ĉinologo Pál Miklós
** József Cserny (fasonisto)
** fotisto Ernő Fejér
** futbalisto Ernő Solymosi
** inĝenieroj Sándor Kaliszky kaj László Pap
** László Ladányi (jezuito)
** kalvinana pastro Sándor Koncz
** István Lakatos (kemiisto)
** matematikisto Iván Raisz
** József Veres (ministro)
** Imre Tóth (pentristo)
** pianisto József Bánky
** politikisto Ede Chlepkó
** psikologo Tihamér László Kiss
** skulptistoj Béla Markup kaj Péter Szabolcs
** ŝlagrokantisto Ferenc Demjén
* En Diósgyőr mortis:
** germana forĝisto Henrik Fassola

== Komunumoj pri *Dió* (=juglando) en Hungara reĝlando ==

Kategorio:Diósgyőr
Kategorio:Miskolc
Tseung Kvan O

**Tseung Kvan O,** ĉine **將軍澳** / **将军澳** estas metropolo en Ĉinio. La loknomo signifas: generalo-golfo.

## Geografio 
Tseung Kvan O etendiĝas en duoninsulo de Honkongo, parte sur reakirita tero de la golfo.

## Historio 
Ĉe la fino de la 2-a Opia milito la duoninsulo de Kaŭluno ankaŭ estis cedita en konstanteco al Britio. En 1898 kongreso kunvenis en Pekino kaj interkonsentis luigi la ceteran aktualan Honkongon (konata, kiel Nova Teritorio) Britio por 99 jaroj (sekve redono de la kolonio okazis en 1997). Longe nur fiŝkaptistaj vilaĝo estis laŭ la golfo. Dum la 2-a mondmilito la japanoj kontrolis la tutan Honkongon.

## Ekonomio 
eta|260ra|Panoramo en Tseung Kvan O
Tseung Kvan O partoprenas en ekonomio de Honkongo.

## Klimato 
Tseung Kvan O troviĝas en tropika klimato kun influo de musono. En vintro la temperaturo falas ĝis 15 °C (foje eĉ 10 °C). La someroj estas varmaj, humidaj kaj malstabilaj. Fulmotondroj kaj mallongaj pluvperiodoj estas oftaj. Aŭgusto portas la plej altan pluvokvanton. Tiam oni mezuras 30 °C.
eta|260ra|Industria zono en Tseung Kvan O

## Vidindaĵoj 
## Fontoj 
* Angla Vikipedio
eta|260ra|maldekstra|Nubskrapuloj en Tseung Kvan O

Kategorio:Urboj de Ĉinio
Kategorio:Metropoloj
Várzea da Roça

**Várzea da Roça** estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 13.786 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Bahio

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Bahio
Schmidt

__NOTOC__
**Schmidt** estas germandevena familia nomo. Ĝia germana prononco estas  kaj la origina signifo "forĝisto". En Germanio ĝi estas la due plej ofta familia nomo.

## Kelkaj konataj nomportantoj 
* Ádám Schmidt, hungara ekonomo
* **Helmut Schmidt,** germana federacia kanceliero
* Henrik Schmidt, hungara lingvisto
* János Schmidt, ‎hungara agronomo
* József Schmidt, hungara ‎lingvisto
* **Pál Schmitt,** prezidanto de Hungario
* Sándor Schmidt (mineralogo) (hungaro)
* Szörény Pál Schmidt, hungara benediktano

## Vidu ankaŭ 
* *About Schmidt*, filmo
* Schmitt
* Schmid
* Atentu ke la nomo ankaŭ ekzistas en literuma variaĵo *Schmid*.

Kategorio:Germanaj familiaj nomoj
Miĥas Lynkoŭ

**Miĥas Lynkoŭ** (30-an de januaro 1899, vilaĝo Zazibi en nuntempa Vicebska regiono - 21-an de septembro 1975) - belorusa verkisto.

## Biografio 
Naskiĝis en familio de fervojistoj. Finis popolan lernejon, poste studis en instruista lernejo en urbo Rahaĉoŭ (finis en la jaro 1917). Dum 1919-1922 militservis en Ruĝa armeo, partoprenis en milito inter Sovetunio kaj Polio.

Poste, denove laboris kiel instruisto. Dum 1925-1930 laboris en redakcio de gazeto en Babrujsk. Agadis kiel organizanto kaj estro de Babrujska filio de Literatura unio "Junularo", unu el estroj de Belorusa Asocio de Proletaraj Verkistoj. Laboris en Ŝtata eldonejo de Belorusa SSR (1933-1932), en redakcio de ĵurnalo, kiel ĉefo de estraro de Verkista Unio de Belorusa SSR (1938-1948). Partoprenis en sovetunia invado en Polio (1939). Dum 1941-1942 redaktis frontan gazeton. Dum 1943-1946 kaj 1949-1952 oficis kiel direktoro de Instituto de literaturo, lingvo kaj arto ĉe Sciencakademio de Belorusa SSR. Estis elektita kiel deputito de Plejalta Soveto de Belorusa SSR (1940-1945). Kiel membro de delegitaro de Belorusa SSR multfoje partoprenis en laboro de Ĝenerala Asembleo de UNO. Akademiano de Sciencakademio de Belorusa SSR. Membro de verkista unio de USSR (de la jaro 1934).

## Verkoj 
Debutis per verso en la jaro 1919, unua rakonto estis eldonita en la jaro 1926. Estis eldonitaj prozaj verkaroj "Rakontoj" (1927), "Goj" (1929), "Andreo Flugisto" (1930), "Sur granda ondo" (1934), "Bajan" (1935), "Renkontoj" (1940), "Post oceano" (notoj, rakontoj, eseoj, 1962), romano "Sur ruĝaj forĥakejoj" (1934), romano en 4 libroj "Memorindaj tagoj" (1958, 2-a prilaborita eldono en la jaro 1969), "Fajroj de Tanganiko" (1957), "Elektitaj verkoj" (1931, 1934, 1952), "Elektitaj rakontoj" (1938, 1941, 1947), verkaroj en 4 (1967-1968) kaj 8 volumoj (1981-1985).
Por infanoj estis eldonitaj "Pri brava militisto Mikaelĉjo kaj ĝiaj gloraj kamaradoj" (1938), "Nikolĉjo-lokomotivo" (1937, novelo estis filmita en la jaro 1957), "Janka-paraŝutisto" (1937), "Kverko de Jadvinjo" (1940), "Rakontoj" ( 1946, 1948, 1960, 1966, 1973, 1974, 1988). Verkis literatursciencajn laborojn, tradukis en belorusa lingvo.

## Literaturo 
* Кенька М. Міхась Лынькоў: Летапіс жыцця і творчасці. - Мн.: Універсытэцкае, 1987.
* Лынькоў Міхась // Беларускія пісьменнікі (1917-1990): Даведнік; Складю . Нав. рэд. А. Л. Верабей. - Мн.: Мастацкая літаратура, 1994, - 653 с.: іл. ISBN 5-340-00709-X
* Лынькоў Міхась // Беларускія пісьменнікі: Біябібліяграфічны зборнік. У 6 т. / пад рэд. А. І. Мальдзіса. Мн.: БелЭн, 1992-1995.
* Сцяжынкамі Міхася Лынькова //Памяць: гісторыка-дакументальная хроніка Лёзненскага раёна / рэдкал. І. П. Шамякін і інш. Мн., 1992. - С. 585-586.

Kategorio:Belorusaj verkistoj
Granda koraceno

alternative=Coracina macei 2.jpg|eta|Coracina macei 2
eta|BN GHC
alternative=Large Cuckooshrike.jpg|eta|Large Cuckooshrike
La **Granda koraceno** *Coracina macei* estas specio de kukollanio kaj familio de Kampefagedoj troviĝanta en suda kaj sudorienta Azio. Ili estas ĉefe insektovoraj kaj kutime flufxas tuj super la arbara kanopeo. Ili havas laŭtan alvokon *Klu-iip* kaj havas karakteran kutimon kuntiri siajn fermitajn flugilojn tuj poste ripoziĝi.

Kategorio:Kampefagedoj
Éva Maxim

**MAXIM Éva** (maksim) estis hungara muzikinstruistino, lernolibroverkistino naskita en Kluĵo la 5-an de decembro 1930 kaj mortinta en Kluĵo la 1-an de oktobro 1980.

## Kariero
Éva Maxim  diplomitiĝis en Muzikaltlernejo Gheorghe Dima en sia naskiĝurbo (1955). Ŝi estis kapelestro en Sfântu Gheorghe, Aiud kaj Kluĵo. Ŝi estis kunlaborantino de gazetoj kaj de radioelsendoj, plurfoja gajnintino kun siaj ĥorensembloj en konkursoj.

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj instruistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj lernolibroverkistoj
Nacia Parko Gindi

eta|250px|Antilopoj de Nacia Parko Gindi
La **Nacia Parko Gindi** aŭ **Nacia Parko Guindy** estas protektita areo de Tamilnado, situanta en Ĉenajo, Suda Barato; kun 2. 82&nbsp;km² estas la 8-a plej-malgranda Nacia Parko de Barato kaj unu el la tre malmultaj naciaj parkoj situanta en interno de grandurbo. La parko estas etendaĵo de la grundoj ĉirkaŭante Raj Bhavan, la ofican loĝejon de guberniestro de Tamilnado, Barato. Ĝi etendas en profunda interno de la biendomo de la guberniestro, enfermas belajn arbarojn, arbustarojn, lagojn kaj riveretojn.

La parko havas rolon en kaj fora konservado kaj ena konservado kaj estas hejmo al 400 cervantilopoj, 2000 makulcervoj, 24 ŝakaloj, gamo da serpentoj, gekoj, testudoj, kaj pli ol 100 specioj de birdoj, pli ol 60 specioj de papilioj kaj araneoj kun abundo da aliaj diversaj senvertebruloj - inter kiuj nome akridoj, formikoj, termitoj, kraboj, helikoj, limakoj, skorpioj, akaroj, araneoj, lumbrikojn, miriapodojn, kaj aliaj. Tiu varia faŭno vivas kun la minimuma interfero de homoj. La nura grava administradagado estas protekto kiel en iu alia enkonservada naturprotektejo. La parko altiras pli ol 700,000 vizitantojn ĉiun jaron.

Kategorio:Naciaj parkoj en Barato
János Mayer Ker.

**MAYER KER. János** (maier) estis hungara muzikkritikisto naskita en Stájerlak la 6-an de junio 1872 kaj mortinta en Aradu Nou la 20-an de marto 1935.
## Kariero
Mayer Ker. János studis teologion en Temesvár, li instruis en ŝtata ĉefgimnazio de 1900 en Temeŝvaro. Li redaktis kaj prizorgis la eldonaĵojn de Unuiĝoj de Muzikamatoroj de Temeŝvaro. En la gazeto *Délmagyarországi Közlöny* en 1906 li raportis pri la unua koncerto de Béla Bartók. De 1910 li estis parokestro en Újarad. 
## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon
 Mayer Ker., J.
Mayer Ker., J.
Yunclillos

[eta|250ra|Situo de la [provinco Toledo en Hispanio]]
[eta|250ra|Situo de Yunclillos en la [provinco Toledo kaj en Hispanio]]
**Yunclillos** [junklIjos] estas municipo de Hispanio, en la Provinco de Toledo, regiono de Kastilio-Manĉo. Limas kun Recas, Villaluenga de la Sagra, Cabañas de la Sagra, Olías del Rey kaj Bargas, ĉiuj el la provinco de Toledo.

## Toponimio 
La termino "Yunclillos" povus esti diminutivo de "Yuncos" (junkoj), sed en dokumentoj de mozaraboj de 1161 aperas laŭ la nomo de "Onclelos" kaj "Oclelos". Laŭ tio, Yunclillos povus esti diminutivo de *fonto*.

## Loĝantoj 
La loĝantoj nomiĝas *Yunclillejos*. La censita populacio en 2010 estis de 813 loĝantoj kaj la denseco estas de 26,23 loĝ/km².

## Situo 
Yunclillos estas situa en la okcidenta parto de Kastilio-Manĉo en la komarko aŭ distrikto La Sagra en la norda parto de la provinco de Toledo, je altitudo de 517 m; je 21 km el Toledo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 31 km². La geografiaj koordinatoj estas 40°1′18″ N 3°59′11″ Ok.

## Geografio 
Ĝi situantas geografie en la parto plej okcidenta de la komarko de la Sagra, komarko limigita tiuflanke de la rivero Gvadaramo kaj plej etende de la rivero Taĵo.

Yunclillos estas proksima al la urbo Toledo, je distanco de ĉirkaŭ 21 km en direkto suda. Norde Madrido estas je ĉirkaŭ 60 km.

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado tradicie. Nune proksimeco al Madrido, ŝtata ĉefurbo, ebligas proponi loĝejon al madridanoj nekapablaj trovi ĝin tie je malalta kosto.

## Historio 
## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco de Toledo

Kategorio:Kastilio-Manĉo
Kategorio:Municipoj de Toledo
Kategorio:Provinco Toledo
RegioSwinger

[Dizela trajnkompleto en la valo [Blanka Elster|eta|240ra]]
[eta|Kroata versio de RegioSwinger en [Rijeka]]**RegioSwinger** estas dizelolea trajnkompleto produktita de kompanio Bombardier Transportation uzata en Germanio kaj Kroatio ĉefe en regiona transporto je linioj, kiuj ebligas uzi aktivan klinigon de veturilŝranko. Origine RegioSwinger estis mendita de Deutsche Bahn, kiu volis 200 pecojn. Sed lastaj ok pecoj de serio VT 612 (oficiala nomo de RegioSwinger) estis poste en julio 2003 menditaj de Kroataj fervojoj kiel serio 7123 HĴ kun nomo InterCity Nagibni.

## Referencoj 
Kategorio:Fervojo en Germanio
Kategorio:Fervojo en Kroatio
István Mellau

**MELLAU István** estis hungara pastro, eklezia verkisto naskita en Csanálos la 8-an de novembro 1875 kaj mortinta en Nagyvárad la 1-an de septembro 1947.

## Kariero
Mellau István finis teologion en Nagyvárad, poste diplomon de instruisto en Debreceno. Pli poste li estis parokestro, religiinstruisto, papa kameraisto. De 1919 li estis redaktoro de gazeto *Őrszem*.

## Verkoj
**A bérmálás előmunkálatai* (Nv. 1906)
**Útravaló fiatal lányok számára*, tradukaĵo el germano (Nv. 1922) 
**Jairus leánya* Bibli-tema versaĵa dramo laŭ la germanlingva dramo de Vilmos Pailler (Margitta 1927).

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Mayer Ker., J.
Mellau,I
Gyula Zsakó

**ZSAKÓ Gyula** estis hungara muzikestetikisto naskita en Târnăveni la 7-an de marto 1920 kaj mortinta en ?
## Kariero
Zsakó Gyula doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto pri filozofio en 1943, kaj en 1944 li diplomitiĝis en Muzika Altlernejo. Post la hungara revolucio de 1956 li elmigris kaj li studis en Salzburg kaj Novjorko, kie li diplomiĝis pri muzikteorio en 1959, kaj li doktoriĝis pri muzikhistorio. Li prelegis en Universitato de Seton Hall en South Orange.
## Fonto
*Borbándi Gyula Nyugati magyar irodalmi lexikon és bibliográfia 

Zsako, Gy.
András Zsigmond

**ZSIGMOND András** (ĵigmond) estis hungara ĵurnalisto naskita en Braŝovo en ? kaj mortinta la 18-an de marto 1987.

## Kariero 
Zsigmond András studis teologion en Kolozsvár kaj Gyulafehérvár. Poste li li doktoriĝis pri filozofio en Romo. En 1947 oni kondamnis lin al malliberejo pro sia kuraĝa opinio. Li translokiĝis en 1969 Hungarion, en 1970 Kanadon. Li estis ĉefredaktoro de 1971 de la gazeto *Magyar Élet* de Toronto.

## Fonto 
* Borbándi Gyula Nyugati magyar irodalmi lexikon és bibliográfia 

Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Victor Babeș

**Victor BABEȘ** [viktor babeŝ], naskita la  en Vieno, mortinta la  en Bukareŝto, estis rumana bakteriologo, de 1893 membro de la Rumana Akademio.

Kune kun Victor André Cornil li verkis la monde unuan artikolon pri bakteriologio (*Bacteriile și rolul lor în anatomia și histologia patologică a bolilor infecțioase* = la bakterioj kaj ilia rolo en la patologia anatomio kaj histologio de infektaj malsanoj).

Lian nomon kaj tiun de János Bolyai portas la universitato de Kluĵo.

Kategorio:Rumanaj biologoj
Kategorio:Membroj de la Rumana Akademio
Kategorio:Bakteriologoj
Madagaskara kukolaglo

La **Madagaskara kukolaglo** (***Aviceda madagascariensis***), konata ankaŭ kiel **Madagaskara kukolfalko**, estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj. Ĝi estas endemia de Madagaskaro.

Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj montarbaroj.

Ĝi havas helbrunan kapon kun hela gorĝareo, malhelbrunajn dorson, flugilojn kaj voston kun malhelaj bendoj en vosto kaj flugoplumoj. La subflugiloj montras striecon pli malhelan ĉe unuarangaj flugoplumoj. La subaj partoj estas sablokoloraj kun vertikala punkteco. La beko estas malhelgriza kun pli hela vaksaĵo. La kruroj estas flavecaj.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004.  Aviceda madagascariensis.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj.  Elŝutita la 24a de julio 2007.
* The Hawk Conservancy Trust. Madagaskara kukolaglo

Kategorio:Pernenoj
Kategorio:Akcipitredoj
Kategorio:Akcipitroformaj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Duobla kordo

**Duobla kordo** estas ludmaniero en muzikpecoj por kordinstrumento, je kiu la muzikisto ludas plurajn tonojn samtempe. La izolita enmiksado de duoblaj kordoj en komponaĵo estas pli escepta. 

La muzikisto premas du kordojn de sia instrumento, ekz. de violono, per unu aŭ du fingroj de la maldekstra mano kaj eksonigas ilin per la arĉo aŭ plukas ilin per la montrofingro de la dekstra mano. Arĉinstrumentoj ne havas fretojn, tial estas malfacile trafi la tonon precize. Ĉar neniu tono havas precize la saman distancon al la alia, estas des pli malfacile ludi precize seriojn da duoblakordaj tonoj.

La sonatoj kaj partitoj por violono sola de Johann Sebastian Bach kaj la violonkonĉertoj de Giuseppe Tartini estas kulminoj de la duoblakorda tekniko en la muziko de la malfrua baroko. La uzado de duobla flaĝoleto, do la generado de flaĝolettonoj sur du kordoj samtempe, fare de Niccolò Paganini estis plua majŝtono de ĉi tiu tekniko.

Kategorio:Muzika praktiko
Kresta kukolaglo

La **Kresta kukolaglo** aŭ **Pacifika kukolaglo**, *Aviceda subcristata*, estas svelta, mezgranda rabobirdo kun distinga kresto, kio nomigas la specion, ĉar kvankam ankaŭ aliaj membroj de la genro de Kukolagloj havas tiajn krestojn, tiu ĉi specio montras ĝin plej grande kaj karaktere rekte supernuke.

## Aspekto 
[eta|maldekstra|Nematurulo, Kobble Ck, SOr [Kvinslando, Aŭstralio]]
Ties supraj partoj estas ĉefe malhelbrunaj, kun griza kapo kaj flavaj irisoj. La kapo estas ebeneca kaj rondoforma iom kolumbeca, kie la flavega iriso ege rimarkindas, same kiel la montrata kresto supernuka. Ĝi estas rimarkinde strieca blanke kaj malhelbrune en brusto kaj en subvosto kaj flugoplumoj. La inoj estas iome pli grandaj ol maskloj.

## Distribuado 
Ĝi troviĝas ĉe marbordaj kaj ĉebordaj areoj de norda kaj orienta Aŭstralio, Wallacea, Nov-Gvineo kaj apudaj insuloj.

## Kutimaro 
La Kresta kukolaglo havas distingan ĉaskutimaron. Kiam eventuala manĝopredo estas vidata en arbopintoj el malsupre, la Pacifika kukolaglo levas siajn flugilojn en formo de distinga vo kaj plonĝas viglefike en la kanopeon por kapti sian predon.

Ili manĝas fantominsektojn (ĉefe dum reproduktado) same kiel aliajn grandajn insektojn, arboranojn, lacertojn, malgrandajn birdojn kaj eĉ fruktojn.

Ili nestumas alte en arbaraj arboj, kaj la ino demetas 2-4 ovojn.

etatime=1|300px|maldekstra|Kobble Creek, SOr Kvinslando

## Subspecioj 
eta|dekstra|Distribuado de la Pacifika kukolaglo, kun subspecioj separataj per linioj
Oni konas 14 subspeciojn de *Aviceda subcristata*:

* *Aviceda subcristata timorlaoensis* - Malgrandaj Sundaj Insuloj.
* *Aviceda subcristata pallida* - Seram Laut (Manavoko kaj Gorongo) kaj insuloj Kai.
* *Aviceda subcristata reinwardtii* - sudaj Molukoj (nome Boano, Seram, Ambon kaj Haruku).
* *Aviceda subcristata stresemanni* - Buru (centraj Molukoj).
* *Aviceda subcristata rufa* - Molukoj (Morotai, Halmahera, Ternate, Tidore, Bakano kaj Obi).
* *Aviceda subcristata waigeuensis* – insulo Waigeo (ĉe norda Novgvineo).
* *Aviceda subcristata obscura* - insulo Biak (frente al norte de Novgvineo).
* *Aviceda subcristata stenozoma* - Aru kaj oriento de Novgvineo.
* *Aviceda subcristata megala* - oriente de Novgvineo.
* *Aviceda subcristata coultasi* - Admiralitatinsuloj.
* *Aviceda subcristata bismarckii* - Bismarkoj.
* *Aviceda subcristata gurneyi* - Salomonoj.
* *Aviceda subcristata subcristata* – norda kaj orienta Aŭstralio.

## Referencoj
* BirdLife International (2006) Species factsheet: *Aviceda subcristata*. Elŝutita el http://www.birdlife.org la 15an de novembro 2006
* Marchant, S.; & Higgins, P.J. (Eds). *Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds. Vol,2: Raptors to Lapwings*. Oxford University Press: Melbourne. ISBN 0-19-553069-1

Kategorio:Pernenoj
Kategorio:Akcipitredoj
Kategorio:Akcipitroformaj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Real Book

**Real Book** estas kolekto de transskribitaj ĵazkomponaĵoj kaj ofte estas nomata ankaŭ „biblio de ĵazo“. La variaj eldonoj de ĉi tiu kantaro enhavas gvidpaĝojn de multaj  ĵazaj normkantoj. Ekde la 1970-aj jaroj aperis aro da diversaj eldonoj, kiuj diferencas kaj laŭ enhavo kaj ankaŭ rilate sian kvaliton, sian verkfidelecon kaj sian aŭtorrajtan pozicion. Tiajn kolektojn oni nomas en la angla *fakebook*. La koncepto de *fakebook* estas klare pli malnova ol *Real Book*, kiu tamen estas la plej kutima reprezentanto.

## Historio 
La unua *Real Book* ekestis en la 1970-aj jaroj ĉe *Berklee College of Music*, ĉe kiu basisto Steve Swallow kaj pianisto Paul Bley per-helpe de multaj studentoj kompilis kolekton da transskribitaj ĵazkomponaĵoj. Ĝi enhavas ĉefe pecojn el la rondo de ĉi tiuj du muzikistoj, sed  ankaŭ multajn aliajn ĵazajn normkantojn kaj popularkantojn. La unuaj du eldonoj plejparte estis faritaj manskribe, nur la tria eldono tipografie.

La koncepto de *Real Book* estis bonege akceptita en la ĵazmondeto, tiel ke la unuaj eldonoj longan tempon estis ege demandataj kaj preskaŭ ne estis troveblaj. Apartaĵo de  estas, ke ĝi estas havebla kutime en tri tonaloj (C, E♭ kaj B♭) kaj kiel kantversio. Pro tio ĝin povas uzi ankaŭ muzikistoj, kiuj ludas transponajn muzikinstrumentojn. Tio kondukis al tio, ke *Real Book* fariĝis nemalhavebla bazo de multaj improvizad-kunsidoj, ĉar sufiĉis indiki certan paĝon el la libro, por fiksi la venontan kanton.

## Rajtigiloj 
La kolekto *Real Book* ekestis sen konsidero de aŭtoraj rajtoj kaj estas per tio kontraŭleĝa. La komponistoj de la enigitaj kantoj ricevis neniun kompenson (kvankam oni ankaŭ subdiras la opinion, ke la enigo de komponisto en *Real Book* certagrade estas nobeligo, por kiu valoras la penon, rezigni salajron. Almenaŭ tio ebligas al aliaj muzikistoj prezenti la pecon, kiu ja denove povas doni al la aŭtoro la rajton de enspezoj).

*Real Book* estis dumpase de la tempo plurfoje prilaborita. Nun la sesa versio estas aktuala, kiu ne plu rompas aŭtorrajtojn kaj pro tio estas laŭleĝe aĉetebla kaj uzebla por prezentadoj. Krome oni forigis malkorektaĵojn, kiujn la antaŭaj versioj enhavis.

Baldaŭ ankaŭ aperis „New Real Book“ de Sher Music. Ĉi tiu kompilaĵo estis farita kun konsento de la pokazaj rajtotenantoj kaj do pli fidele redonas la originajn komponaĵojn (multkaze oni povis preteri la penan transskribadon, kiam la komponisto disponigis siajn originajn notojn). Ankaŭ la preskvalito de ĉi tiu eldono konsiderinde pliboniĝis. La tipografio uzata por ĝi intertempe  fariĝis fakte normo sur la kampo de ĵazo.

## Imitaĵoj kaj imitantoj 
Ĉar la nocio „Real Book“ fariĝis ĝenronomo, multaj aliaj eldonistoj uzas ĝin por nomi kompilaĵon de transskribitaj pecoj. Ekzistas ekz. ankaŭ „Latin Real Book“, „All-Jazz Real Book“ aŭ „Real Jazz Standards Fake Book“ kaj multaj aliaj.

## Eksteraj ligiloj 
*„The Fake Book Index“ kun konektita serĉebleco de titoloj

Kategorio:Ĵazo
Kategorio:Kantaroj
Angelos Sikelianos

**Angelos Sikelianos** (28-an de marto 1884, Lefkado - 19-an de junio 1951, Ateno) (greke: Άγγελος Σικελιανός) estis grandega greka lirika poeto kaj teatra verkisto. Li skribis pri nacia historio, religia simboleco, kaj pri universala konkordo. Liaj teatraj verkoj inkluzivas *Sibylla*, *Daedalus en Kreto*, *Kristo en Romo*, *La Morto de Digenis*, kaj *Asklepius*. Li estis la unua greka poeto de la 20-a jarcento, kiu estis kandidato por la Nobel-premio pri literaturo.

## Biografio 
Sikelianos naskiĝis en Lefkado, kie li pasis lian infanaĝon. En 1900 li eniris la Skolo pri juro de Ateno sed neniam diplomiĝis.

La sekvontajn jarojn li vojaĝis amplekse kaj dediĉis sin al poezio. En 1907, li geedziĝis la en Usono naskiĝitan Eva Palmer, kiu tiutempe estis studento pri arkeologio en Parizo. Ili geedziĝis en Usono kaj transloĝiĝis al Ateno en 1908. Dum tio periodo, Sikelianos ekkontaktis Grekajn intelektulojn, kaj en 1909 li eldonis lian unuan poemaron, Alafroískïotos (greke:Αλαφροίσκιωτος), kiu havis rektan efikon kaj estis rekonata de kritikantoj kiel grava laboro.

Li ankaŭ enamikiĝis kun la samrangulo verkisto Nikos Kazantzakis, kaj en 1914 ili pasis kune kvardek tagojn sur Monto Athos, vizitintaj la plimulto de la monaĥejoj tie kaj ĝuintaj la vivon de asketoj. La sekvonta jaro ili enŝipiĝis por pilgrimadon tra Grekio.

## Referencoj 
Kategorio:Grekaj poetoj
Kategorio:Greka literaturo
Eŭropaj ŝpatokruraj ranoj

*vidu ankaŭ amerikaj ŝpatokruraj ranoj*
eta|siria ŝpatokrura rano
La familio **eŭropaj ŝpatokruraj ranoj** *(Pelobatidae)* apartenas al klaso amfibioj *(Amphibia)* kaj ordo anuro *(Anura)*. Ili estas indiĝenaj en Eŭropo, Mediteraneo, nordokcidenta Afriko kaj okcidenta Azio.
eta|maldekstra|Videblaj malmolaj randoj de la kruro de la bruna ŝpatokrura rano
Ili grandas maks. 10 cm, ilia supra makzelo estas denta, la kruraj artikoj estas simplaj. La pupilo estas vertikala, fendoforma. Ili ŝatas la lozan grundon, kie ili povas rapide enfosi sin per la postaj kruroj, kies rando estas malmola.

Ili forlasas la grundon dum la pluva periodo kaj demetas la frajon en proviziajn flakojn. La ranidoj rapide evoluas, dum du semajnoj atingas plenkreskan formon. Tiu rapida ontogenezo estas adaptiĝo al rapida sekiĝo de la flakoj. Kelkaj el la ranidoj estas kanibalo, tiel rapidigante la kreskon, akirante la necesan proteinon.

## Klafisikado 
La familio havas unu genron kaj 4 speciojn:

* ***Pelobates*** (Wagler, 1830) – 4 specioj
** verda ŝpatokrura rano *(Pelobates cultripes)*
** bruna ŝpatokrura rano *(Pelobates fuscus)*
** siria ŝpatokrura rano *(Pelobates syriacus)*
** maroka ŝpatokrura rano *Pelobates varaldii*

Kategorio:Amfibioj
Rumisberg

**Rumisberg** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 495 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Rumisberg situas ĉe la suda deklivo de Soloturna Ĵuraso, posedanta bonan belvidon al la Svisa Mezlando super kiu ĝi tronas sur suna teraso en distanco de proksimume 10 kilometroj nordoriente de Soloturno. La komunumo konsistas el la tri vilaĝoj Rumisberg, Schore kaj Weissacker kaj pluraj izolitaj bieno.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,15&nbsp;km², de kiuj 41,0% estas kovritaj de arbaro, 50,3% servas por agrikulturo kaj 8,2% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Rumisberg limas en nordo al Matzendorf (SO), en oriento al Wolfisberg, en sudoriento al Oberbipp, en sudo al Wiedlisbach, en sudokcidento al Attiswil, en okcidento al Farnern, kaj en nordokcidento al Aedermannsdorf (SO).

## Trafiko 
Rumisberg situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la suda pinto de la komunumo pasas vojo de Wiedlisbach al Wolfisberg, de kiu sur la komunuma teritorio deflankiĝas la vojo al Farnern, kiu pasas tra la komunumo. Per la buslinio de Wangen ĉe Aro tra Wiedlisbach kaj Rumisberg al Farnern la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Rumisberg datiĝas el la jaro 1364 kiel *Rumolsberg*. Rumisberg dum mezepoko apartenis al la jurisdikcio de la malalta tribunalo Oberbipp. Kune kun la cetera Senjorujo Bipp ĝi fariĝis en la jaro 1463 havaĵo de Berno kaj parto de la Voktejo Bipp. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 Rumisberg estis atribuita al la distrikto Wangen, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Supra Argovio..

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Rumisberg

## Bildoj 

Dosiero:Rumisberg.JPG|La vilaĝo Rumisberg
Dosiero:Rumisberg02.JPG|Vilaĝa puto
Dosiero:Rumisberg BE.JPG|Faktrabdomo en Rumisberg
Dosiero:Rumisberg04.JPG|Domoj en la vilaĝo Rumisberg
Amerikaj ŝpatokruraj ranoj

etaLa familio **amerikaj ŝpatokruraj ranoj** aŭ Skafiopodedoj *(Scaphiopodidae)* apartenas al klaso amfibioj *(Amphibia)*, ordo anuro *(Anura)*. Ĝi estas nord-amerika parenco de la eŭropaj ŝpatokruraj ranoj.
Ĝi havas 2 genrojn kaj 7 speciojn.

## Klasifikado 
* ***Scaphiopus*** (Holbrook, 1836) – 3 specioj
** Kouĉa rano. *Scaphiopus couchii*
** *Scaphiopus holbrookii*
** *Scaphiopus hurterii*

* ***Spea*** (Cope, 1866) – 4 specioj
** *Spea bombifrons*
** *Spea hammondii*
** *Spea intermontana*
** *Spea multiplicata*
eta

Kategorio:Amfibioj
Tondilvosta milvo

eta|300ra|
La **Tondilvosta milvo** (*Chelictinia riocourii*) estas birdospecio, nome la ununura reprezentanto de la monotipa genro ***Chelictinia*** en la familio de Akcipitredoj.

Ĝi estas disvastigata en Centra Afriko sude de Saharo nome en Benino, Burkino, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Ĉado, Eburbordo, Ĝibutio, Eritreo, Etiopio, Gambio, Ganao, Kenjo, Liberio, Malio, Maŭritanio, Niĝero, Niĝerio, Senegalio, Somalio, Sudano, Togolando, Ugando, kaj ankaŭ en sudokcidentazia Jemeno.

Ĝi estas ĝeneral helgriza birdo kun blugrizaj krono, nuko kaj supraj partoj, dum vizaĝo kaj subaj partoj estas helgrizaj al blankecaj. Estas traokula nigra fajna masko kie kontrastas la flavaj irisoj. La beko estas grizeca, tre akrapinta kaj kun flavaj vaksaĵoj. Ankaŭ la kruroj estas flavaj.

Kvankam ĝi predas ĉefe insektojn kaj araneojn, dum la reprodukta sezono ĝi povas manĝi ankaŭ lacertojn kaj rodulojn. Ĝi ĉasas dumfluge, per ŝvebado kaj flugohalto antaŭ flugofali sur la flugintan predon aŭ kaptante ĝin surgrunde.

Tiu estas gregema specio, kiu dormas je komunaj ripozejoj nokte kaj ĉasas en izolaj aroj. Ili povas ankaŭ nestumi en izolaj kolonioj. La malgranda nesto el bastoneteroj situas en densa dorna arbusto. La ino demetas kutime kvar ovojn.

Tiu milvo plenumas regulajn sezonajn movojn rilate al la pluvsezono.

Tiu specio estas tuŝata de degradado de habitato kaj pro pesticidoj. Tamen la populacioj ŝajne estas surloke komunaj spite al malpliiĝo en kelkaj partoj de la ampleksa teritoriaro.

## Referencoj 
* BirdLife International 2021.  Scissor-tailed Kite – *Chelictinia riocourii*. 2021 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Aliris 2024-03-29.
* Scissor-tailed Kite (Chelictinia riocourii) - BirdLife species factsheet

## Bildaro 

Image:African swallow-tailed kite.jpg

Kategorio:Elanienoj
Kategorio:Akcipitredoj
Kategorio:Akcipitroformaj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Caém

**Caém** estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 10.368 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ  
* Municipoj de Bahio

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Bahio
Farnern

**Farnern** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 205 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
La komunumo situas ĉe la suda deklivo de la Soloturna Ĵuraso sur alteco de 800 m s.m. kun bona belvido al la Svisa Mezlando. La komunumo konsistas el la vilaĝo Farnern kaj la setlejoj Wüestrüti kaj Grossmatt kaj pluraj izolitaj bienoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sura alteco de 1193 m s.m. sur la kulmino de Rüttelhorn sur la kresto de Ĵuraso en nordo de la komunumo.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,69 km², de kiuj 29,8% estas kovritaj de arbaro, 64,8% servas por agrikulturo kaj 4,3% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Farnern limas en nordo kaj nordoriento al Rumisberg, en sudo kaj okcidento al Attiswil, en nordokcidento al Günsberg (SO), en nordnordokcidento al Herbetswil (SO), kaj en nordo en unu punkto al Aedermannsdorf (SO).

## Trafiko 
Farnern situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La ĉefa alveturejo al Farnern estas la vojo de Wiedlisbach tra Rumisberg. Mallarĝa vojo kondukas preter Gisflüeli al Attiswil kaj mallarĝa pasejo tra Schmidematt kondukas al Aedermannsdorf.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Farnern datiĝas el la jaro 1329 kiel *Varnerron*. Trovitaj feraj objektoj kaj romiaj moneroj en la regiono Bättlerküche/Schmiedenmatt estas indikiloj por la ekzisto de paseja sanktejo dum romia epoko. Farnern dum mezepoko apartenis al la jurisdikcio de la malalta tribunalo Oberbipp. Kune kun la cetera Senjorujo Bipp ĝi fariĝis en la jaro 1463 havaĵo de Berno kaj parto de la Voktejo Bipp. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 Farnern estis atribuita al la distrikto Wangen, kiu kun efiko de la 1-a de januaro 2010 estis integrita al la administra distrikto Supra Argovio.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Farnern