open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bálint Ila

**Bálint Ila,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ila Bálint,** estis hungara arkivisto, historiisto.

 naskiĝis  en Kunszentmiklós, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1923, poste li akiris pedagogian kaj filozofian diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1927. Post la diplomo li havis stipendion 2 jarojn, poste li praktikadis en  Universitata Biblioteko (Budapeŝto). Inter 1930–1944 li estis arkivisto, poste ĉefarkivisto (1944–1954), fine ĝis la emeritiĝo en 1969 estro de la mikrofilma branĉo en la Hungara Tutlanda Arkivo. Li establis la mikrofilmadon en Eŭropo la unua en la arkivo. Li havis edzinon kaj ricevis solan premion en 1969.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A Szentgyörgyi és Bazini grófok birtokainak kialakulása.* (ankaŭ disertaĵo, 1927)
* *A magyar református egyházi levéltárügy rendezése.* (1936)
* *Gömör megye.* (monografio)
** 1-a volumo: *A megye története 1773-ig.* (1976)
** 2-3-aj volumoj: *Magyarság és nemzetiség.* (1944–1946)
** 4-a volumo: *A települések története 1773-ig.* (1969)
* *Az írásbeliség szerepe a XVII. századi gazdasági igazgatásban.* (1946)
* *Úriszéki iratok a XVI–XVIII. századokból.* (1952)
* *Die walachische Bevölkerung der Herrschaften Murány, Csetnek und Krasznahorka.* (1957)
* *A mikrofilm a levéltárban.* (1959)
* *Történeti segédtudományi alapismeretek. 2.* (kunkompilisto, 1963)
* *Veszprém megye helytörténeti lexikona.* (2 volumoj, kunaŭtoro, 1964–1988)
* *Adalékok a Keszthely végvár megépüléséhez.* (1973)
* *Az Abaffy család levéltára. 1247–1515. A Dancs-család levéltára. 1232–1525. A Hanvay család levéltára. 1216–1526.* (1993)
* *Az Abaffy család a magyar történelemben. Az 1000 éves Abaffy család története.* (2001)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Štěpánovská Lhota

**Štěpánovská Lhota** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Trhový Štěpánov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Trhový Štěpánov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Štěpánovská Lhota situas en katastra teritorio **Trhový Štěpánov** kun areo 13,18&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Černýš

## Pluaj fotoj 

House Štěpánovská Lhota 4 in Štěpánovská Lhota, Trhový Štěpánov, Benešov District.jpg|Domo en Štěpánovská Lhota
House Štěpánovská Lhota 6 in Štěpánovská Lhota, Trhový Štěpánov, Benešov District.jpg|Domo en Štěpánovská Lhota

Kategorio:Trhový Štěpánov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota
Střechov nad Sázavou

**Střechov nad Sázavou** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Trhový Štěpánov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 4 km norde de Trhový Štěpánov. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Čerčany – Světlá nad Sázavou. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Střechov nad Sázavou** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,62&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1406.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Rastplatz Strechov by Niederkasseler - panoramio.jpg|Ripozejo Střechov ĉe aŭtostrado D1

Kategorio:Trhový Štěpánov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Humny

**Humny** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pchery troviĝanta en distrikto Kladno. En la jaro  ĉi tie vivis .

Humny situas en katastra teritorio **Pchery** kun areo 6,74&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1277.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj

Humny 06.JPG|Humny
Humny 10.JPG|Humny
Humny 07 - Dělnický dům.JPG|Humny

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Kladno
Kategorio:Pchery
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Adamantiuso (kuracisto)

**Adamantiuso de Aleksandrio** estis bizanca kuracisto, kiu portis la titolon de iatrosofisto (aŭ profesoro pri medicino). La historio raportas ke li judodevena kiu fuĝis el Aleksandrio dum la epoko pri la forpelo de la judoj fare de la  Patriarko Cirilo de Aleksandrio, en la jaro 415-a. Alveninte en Konstantinopolon, li estis persvadita konvertiĝi al kristanismo fare de Atiko, Episkopo de Konstantinopolo (376-425). Poste li revenis al Aleksandrio.

Adamantius laŭdire skribis la traktaĵon "Physiognomonica" (greke: "φυσιογνωμονικά") en du libroj. Konstancio dediĉis kelkajn el tiuj libroj, plejparte prenitaj el la antaŭaj verkoj de Polemono. Laŭ Johann Albert Fabricius certe temas pri **Konstancio la 3-a**, la kunreganto de la imperiestro de Honorio, kiu edziĝis al Galla Placidia (392-450), filino de Teodosio la Granda. Oribazo kaj Aetius ankaŭ elsendis serion de priskriboj pri la verko de Adamantiuso, publikigita por la unua fojo en Parizo en 1540.

La Skolio mencias alian verkon de Adamantiuso, "Περὶ Ἀνέμων" (latine: "Pri la Ventoj"), en Heziodo. Fakte, Aecio de Amido publikigis fragmenton de tiu ĉi verko. Ĝi unue estis publikigita en 1864 fare de la germana klasika erudiciulo Valentine Rose (1829-1916).

## Vidu ankaŭ
* Aecio de Amedo (502-575)
* Valentin Rose (1829-1916) germana klasika erudiciulo
* Teodozio la 1-a  (347-395)
* Atiko, Episkopo de Konstantinopolo (376-425)
* Johann Albert Fabricius (1668-1736)

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 487 a. K.
Kategorio:Mortintoj en 405 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 5-a jarcento a. K.
Kategorio:Mortintoj en la 5-a jarcento a. K.

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Kategorio:Grekaj verkistoj
Emma Iványi

'*** [ivAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Iványi Emma,*' estis hungara arkivisto, historiisto. Ŝia origina naskiĝnomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Iczkovits Emma Etelka* [ickoviĉ].

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1933, poste ŝi akiris filozofian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1939, pedagogian diplomon en la sekva jaro. Post la unua diplomo ŝi laboris en jura instituto jaron, poste en pluraj privataj firmaoj ĝis 1946, sed inter 1945-1950 ŝi instruis en pluraj lernejoj. Ŝi estis arkivisto ekde 1950 (ĉefarkivisto ekde 1962) en la Hungara Tutlanda Arkivo ĝis la emeritiĝo en 1980. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1977 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Neniam ŝi edziniĝis. Ŝi ricevis 2 premiojn en 1961 kaj 1993.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az erdélyi Fehér megye a középkorban.* (ankaŭ disertaĵo, 1939)
* *A Habsburg-állam és a katolikus klérus a parasztság viszonylagos vallásszabadsága ellen.* (1952)
* *A szóhagyomány, mint a legújabbkori amerikai történetírás egyik forrása.* (1959)
* *Az essexi levéltár és az iskolai történelemtanítás.* (1965)
* *Esterházy Pál nádorsága.* (monografio, disertaĵo, 1976)
* *Közvetítési kísérletek a bécsi udvar és Thököly között.* (1983)
* *Esterházy Pál nádor közigazgatási tevékenysége. 1681–1713.* (monografio, 1991)

## Fontoj 
* biografio hungare
* nur foto (videbla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Domaslavice (Háj u Duchcova)

**Domaslavice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Háj u Duchcova en distrikto Teplice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km norde de Háj u Duchcova. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Domaslavice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,51&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1203.

## Loĝantaro 
## Naskiĝintoj
En la jaro 1885 naskiĝis ĉi tie Anna (Hana) Vlčková, la estonta edzino de prezidento Edvard Beneš.

## Pluaj fotoj 

Pomník padlým v 1. světové válce v Domaslavicích (Q78791299).jpg|Monumento al falintoj en la 1-a mondmilito

Kategorio:Háj u Duchcova
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Teplice
Kategorio:Setlejoj en Ercmontaro en Ĉeĥio
Villa Ballester (stacidomo)

**Villa Ballester** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, en la distrikto General San Martín, Provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Estación Villa Ballester, línea Mitre.jpg|Nomo
Tren bajo el puente.JPG|Piedira ponteto
J34 467 Bf Villa Ballester, MC145.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Villa Ballester

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Villa Ballester
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Villa Ballester

**Villa Ballester** estas urbo situanta en la centro de la distrikto General San Martín (provinco Bonaero), Argentino en la nordokcidenta areo de Granda Bonaero Ĝi ankaŭ estas la dektria stacio (stacio ) de la branĉo José León Suárez apartenanta al la fervoja linio Mitre. Pro sia loĝantaro kaj grado de ekonomia aktiveco, ĝi estas konsiderata la dua plej grava urbo en la distrikto.

## Vidu ankaŭ 
* Villa Ballester (stacidomo)
* Chilavert (stacidomo)
* Malaver (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Zárate (stacidomo)

**Zárate** estas fervoja stacidomo situanta en la argentina urbo Zárate, en la provinco Bonaero. Ĝi estas parto de la linio Bonaero - Rosario, de la Fervojo General Bartolomé Mitre.

## Bildgalerio 

Frente del edificio de la Estación Zárate del FCGBM.jpg|Ekstero
Zaratecartelestacion.jpg|Nomo
J34 555 Bf Zárate Mitre, 664.jpg|Ponteto kaj trajno

## Vidu ankaŭ 
* Zárate

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Zárate
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Tagetes minuta

***Tagetes minuta*** estas plantospecio de la genro *Tagetes* en la plantofamilio Asteracoj. Ĝi venas el Sudameriko kaj estas populara kuirarta herbo en Peruo kaj integrita parto de la perua kuirarto. En Peruo ĝi estas konata sub la nomo ***Huacatay*** [elp. hukataj] kaj ***Wakataya*** [elp. ŭakataj] en Bolivio.
eta| Tranĉante folion, vi ankaŭ povas vidi la oranĝajn glandojn.
*Tagetes minuta* estas indiĝena planto en Argentino, Brazilo, Ĉilio, Paragvajo, Peruo, Urugvajo, Bolivio kaj Ekvadoro.  La specio estas enportita specio en Hispanio, Italio, Slovenio, Balkana Duoninsulo, Afriko, Malagasio, Araba Duoninsulo, Kipro, Turkio, Sirio, Libano, Kaŭkaza regiono, Barato, Nepalo, Butano, Japanio, Tajvano, Tajlando, Aŭstralio, Nov-Zelando, Usono, Meksiko kaj Havajo

Kategorio:Perua kuirarto
Kategorio:Peruo
Kategorio:Bolivio
Alexis Bouvard

**Alexis BOUVARD** (Les Contamines-Montjoie, 27a de junio 1767 - Parizo, 7a de junio 1843) estis franca astronomo.

## Kariero
Inter liaj atingoj meciendas la malkovro de ok kometoj kaj la komponado de datumtabeloj de Jupitero, Saturno kaj Urano. Dum la du unuaj tabeloj estis ege sukcesaj, la lasta montris gravajn erarojn rilate al estontaj observoj. Tio kondukis Bouvard al formulado de hipotezo pri la ekzistado de oka planedo kiu estis tuŝinta la orbiton de Urano. Neptuno estis lokalizita poste fare de John Couch Adams kaj Urbain Le Verrier post lia morto.

Bouvard estis direktoro de la Observatorio de Parizo el 1822 ĝis sia morto, en 1843.

En Aŭstralio kabo konata kiel Kabo Bouvard ricevis sian nomon kiam francaj maristoj malkovris Okcidentan Aŭstralion. Bouvard estas ankaŭ la nomo de malgranda urbo de Aŭstralio en la sudo de Perth. 

Kategorio:Francaj astronomoj
John Couch Adams

**John Couch ADAMS** (Laneast, Kornvalo, Anglio], 5a de junio 1819 - Kembriĝo, Anglio, 21a de januaro 1892) estis angla matematikisto kaj astronomo. Li estas konata ĉefe kiel antaŭdirantao de la ekzistado kaj la loko de la planedo Neptuno, uzante nur matematikon.​

## Kariero
Li gradiĝis en la Universitato de Kembriĝo (1839-1843). Estante ankoraŭ studento, li jam observis kelkajn neklarigitajn neregulaĵojn en la movado de la planedo Urano kaj surbaze nur sur la leĝo pri universala gravito de Isaac Newton, esploris ĉu ili povis esti okazigitaj de la gravita efiko de planedo ankoraŭ ne malkovrita. En septembro 1845, li atingis la unuan rezulton per kiu li antaŭdiris la ekzistadon de nova planedo, kaj komunikis sian malkovron al la profesoro James Challis kaj al sir George Airy,  reĝa astronomo en la Observatorio de Greenwich. Dekomence, Airy faris nenion por klopodi pravigi la malkovron de Adams, kaj la sistema serĉado de la nova planedo ne startis ĝis fino de julio 1846, kaj tion faris Challis el Kembriĝo. Challis observis la novan planedon la 8an de aŭgusto kaj la 12an de aŭgusto, sed li identigis ĝin kiel stelo kaj ne kiel planedo. Dume, la franco Urbain Le Verrier, ne konante la verkon de Adams, estis farante la samajn kalkulojn. Le Verrier prezentis unuan verkon al la Franca Akademio la 10an de novembro 1845, alian la 1an de junio 1846 kaj, finfine, trian verkon la 31an de aŭgusto, kiam ĝi antaŭdiris por la unua fojo kaj la mason kaj la orbiton de la nova objekto. Le Verrier komunikis al la astronomo Johann Gottfried Galle en kiu punkto de la ĉielo oni devis observi por trovi la novan planedon. La 23an de septembro 1846, Galle observis Neptuno je nur 1° de la loko antaŭdirita de Le Verrier. 

El la malkovro, ekestis granda naciisma rivaleco inter francoj kaj britoj pri kiu precize havas prioritaton kaj devis ricevi la meritojn pro la malkovro. Finfine establiĝis malferma internacia interkonsento ke kaj Le Verrier kaj Adams kune meritis la honorojn. Tamen, tiu interkonsento estas lastatempe pridubita fare de diversaj historiistoj ĉefe pro la remalkovro, en 1998, de la *Dokumentoj de Neptuno* (historiaj dokumentoj de la Reĝa Observatorio de Greenwich), kiuj ŝajne estis estinta celo de nedeca alproprigo fare de la astronomo Olin Eggen dum preskaŭ tri jardekoj kaj estis remalkovritaj tuj post lia morto. Post la reviziado de la dokumentoj, kelkaj historiistoj indikis, ke Adams meritas neniun honoron egalece kun Le Verrier.

## Referencoj
## Bibliografio 
* Harrison, H. M (1994). *Voyager in time and space: the life of John Couch Adams, Cambridge astronomer.* Lewes: Book Guild. ISBN 0-86332-918-7.

Kategorio:Anglaj astronomoj
Kategorio:Anglaj matematikistoj
Kategorio:Neptuno
Kategorio:Premiitoj de Medalo Copley
Kategorio:Anoj de la Reĝa Societo de Londono
Perturbo (astronomio)

En astronomio **perturbo** estas la modifo kiun la movado de astro spertas laŭ sia orbito kiel rezulto de la altiro praktikita de proksimaj astroj.

La planedoj, kometoj kaj satelitoj ne sekvas, ĉirkaŭ la centra stelo, la regulan elipson antaŭviditan de la leĝoj de Keplero kaj Neŭtono, sed prefere elipson kiu estas misformita per la altiro de ĉiu el la plej proksimaj aŭ plej masivaj astroj (precipe per tiu de Jupitero. La kalkulo de ĉi tiuj perturboj estas ekstreme kompleksa kaj kontentiga rezulto povas esti atingita nur per sinsekvaj alproksimaĵoj.

*Sekularaj perturboj* estas kaŭzitaj de tre malrapidaj cikloj (de ĝis milionoj da jaroj) kiuj povas influi la valoron de la ĉefa akso kaj de la discentreco, la klinon de la ebeno de la orbito kaj ĝian orientiĝon en la spaco. *Kontinuaj perturboj* havas multe pli mallongajn periodojn. Se la ĉefa astro, nome la astro konsiderita (kiu rotacias ĉirkaŭ tiu) kaj la perturba astro ne havas siajn orbitojn en la sama ebeno, okazas kontinua, kvankam ne unuforma, retrogradiĝo de la linio de la nodoj de la perturbita orbito. Aliflanke, la plej granda akso de la orbito turniĝas en sia ebeno kun daŭra movado kaj en la rekta direkto: tiel antaŭeniras la perihelio de la Tero je 11,6" jare.

Kategorio:Konceptoj en astronomio
3 de Febrero (stacidomo)

**3 de Febrero** estas argentina fervoja stacio situanta en la kvartalo Palermo, en la urbo Bonaero. Ĝi estas parto de la antaŭurba servo de la linio Mitre, inter la centra finstacio Retiro kaj la antaŭurba finstacio .

Ĝi estas la nura stacio sur tiu ĉi linio kiu situas en alteco.

## Bildgalerio 

Fachada estación 3 de Febrero 03.jpg|Fasado
Estacion 3 de febrero techo.jpg|Insula kajo
J35 032 Hp tres de Febrero, Zug nach Bartolomé Mitre.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero
* Palermo (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Nigragorĝa lanitanagro

**Nigragorĝa lanitanagro** (*Lanio aurantius*) estas specio de birdoj el genro lanitanagroj de familio Traŭpedoj. Ĝi renkonteblas en Belizo, Gvatemalo, Honduro kaj Meksiko, kie ĝia preferata habitato estas tropikaj kaj subtropikaj malaltaĵaj humidaj arbaroj.

## Taksonomio 
[eta|maldekstra|200px|*Lanio aurantius* (ino supre, iĉo malsupre), ilustraĵo far [Joseph Smit el *Exotic ornithology: containing figures and descriptions of new or rare species of American birds*, 1869. ]]
La specion *L. aurantius* unue formale priskribis franca ornitologo Frédéric de Lafresnaye en jaro 1846 sub la sama dunomo kiun ĝi havas nun. Ĝia tipa loko li markis Kolombion, kio estis eraro: tiu ĉi specio ne vivas en Kolombio. La korektita tipa loko de nigragorĝa lanitanagro estas Gvatemalo.

La genron *Lanio* enkondukis franca ornitologo Louis Pierre Vieillot en jaro 1816, kaj li elektis por ĝi nomon "*Lanio*", kiu estas modifita nomo de genro , kiu enhavas Malnovmondajn birdojn konatajn kiel lanioj. La specia nomo "*aurantius*" devenas el moderna latina lingvo kaj povas esti tradukita kiel "oreca" aŭ "hele oranĝkolora".

La specio estas monotipa. Molekulfilogenetikaj esploroj far Burns k. al. de jaro 2014 montris ke ĝi estas en la sama klado kun *Lanio leucothorax*, kaj la klado formata el tiuj ĉi du estas samklada kun *Lanio fulvus*.

## Priskribo 
Nigragorĝa lanitanagro estas mezgranda birdo 16–20&nbsp;cm longa, kun granda beko kun distinga hoketo ĉe la pinto. Iĉo havas nigran kapon, flavan korpon kaj nigrajn flugilojn kaj gorĝon. Ino estas plejparte olivkolora de la dorso, kun pure griza gorĝo kaj flaveca ventro. La birdoj estas viglaj kaj bruaj.

## Distribuo kaj habitato 
La arealo de nigragorĝa lanitanagro estas kompakta areo en Centra Ameriko, de suda Meksiko (deklinaĵoj de Meksika Golfo), eosten ĝis Belizo kaj Gvatemalo kaj suden ĝis norda Honduro.

Ĝia preferata habitato estas tropikaj malaltaĵaj pluvarbaroj en altecoj ne pli ol 750&nbsp;m super marnivelo. En tiuj ĉi arbaroj la specio preferas malsuprajn kaj mezajn etaĝojn.

## Referencoj 
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Neotropisa faŭno
Devoto (stacidomo)

**Devoto** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma kvartalo de la urbo Bonaero, Argentino. Ĝi estis malfermita la .

## Bildgalerio 

Est. Devoto.jpg|Nomŝildo
Estación Devoto (18).jpg|Insula kajo
Trenes en estacion devoto.jpg|Trajnoj

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Zárate

**Zárate** estas argentina urbo, ĉefurbo de la samnoma distrikto, situanta en la provinco Bonaero. Ĝi situas ĉe la bordo de la rivero Parano kaj alireblas per la Aŭtovojo Bonaero - Rosario, naciaj vojoj 12 kaj 193 kaj provinca vojo 6. Ekde la promulgo, fine de 2009, de provinca Leĝo n-ro 14091 ĝi estas konata kiel la "provinca ĉefurbo de tango".

## Vidu ankaŭ 
* Zárate (stacidomo)
* Partio Zárate

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Flores (stacidomo)

**Flores** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma kvartalo de la urbo Bonaero. Ĝi estas parto de la Fervojo Sarmiento, kaj havas altan trafikon ĉar ĝi situas en dense loĝata areo kie pluraj buslinioj kaj linio A de Metroo de Bonaero koincidas.

## Bildgalerio 

Estacion Flores (Buenos Aires) - cartel nomenclador artistico.JPG|Nomo
Estación Flores (1).JPG|Ekstero
Estación Flores (10).JPG|Stacio

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero
* Metroo de Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Károly Jenei

**Károly Jenei** [kAroj jenei], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Jenei Károly,** estis hungara arkivisto, bibliotekisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris ŝtatsciencan diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1928, sed ekde 1924 li studis ankaŭ juron kaj filozofion en Scienca Universitato István Tisza. Post la diplomo li estis bibliotekisto en biblioteko de Universitato István Tisza, samtempe universitata oficisto ĝis 1939, poste li estis ĉefarkivisto de arkivo de Fejér, samtempe arkivestro de Székesfehérvár. Depost fiasko de la hungara revolucio de 1956 li estis forigita, sed li povis labori plu en pluraj aliaj arkivoj, fine ekde 1963 ĝis la pensiuliĝo en Hungara Tutlanda Arkivo. Lia ĉeftemo estis historio de uzinoj, fabrikoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A tanácsi és rendőrségi szervek iratselejtező munkájának megjavulása Fejér megyében.* (1952)
* *Pénzintézetek és hitelszervezet a Tanácsköztársaság alatt.* (kunaŭtoro, 1958)
* *A Gábor Áron Vasöntöde és Gépgyár története. 1862–1962.* (monografio, kunaŭtoro, 1962)
* *Az Orion Rádió és Villamossági Vállalat története. 1913–1963.* (monografio, kunaŭtoro, 1964; germane: 1963)
* *A Habselyem Kötöttárugyár története.* (monografio, kunaŭtoro, 1971)
* *Az Ikarus Karosszéria- és Járműgyár története.* (monografio, kunaŭtoro, 1971)
* *A Nitrokémia Ipartelepek története. 1921–1948.* (monografio, 1976)
* *A Telefongyár története. 1876–1976.* (monografio, kunaŭtoro, 1976)
* *Az Ikarus Karosszéria- és Járműgyár története. 1895–1980.* (monografio, kunaŭtoro, 2-a plibonigita eldono: 1981)
* *Az Egyesült Izzólámpa és Villamossági Rt. és elődvállalatai.* (1988)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Juan de Salazar de Espinosa

**Juan de Salazar y Espinosa** (1508–1560) estis hispana esploristo, fondinto de la paragvaja ĉefurbo Asunciono. Naskita en la urbo Espinosa de los Monteros en Burgoso, Hispanio, malmulte estas konata pri lia frua vivo. Li edziĝis kun Isabel Contreras y Mendoza kaj havis kvin infanojn. Li mortis la 11-an de februaro 1560 en Asunciono.

En aŭgusto 1535, li ekveturis el la hispana haveno de Sanlúcar de Barrameda (Kadizo) kiel membro de la ekspedicio de Pedro de Mendoza, kiu direktiĝis al la regiono de la Plata-Rivero, alvenante al la elfluejo de la rivero en januaro 1536. Post helpi Pedro de Mendoza en la unua fondo de Bonaero, Juan de Salazar de Espinosa tiam estis sendita serĉi Juan de Ayolas, kiu estis pli frue sendita de Pedro de Mendoza por esplori la nordajn riverojn de la riveroj Parano kaj la Paragvajo. Li sukcesis trovi alian membron de la grupo de Ayolas, Domingo Martínez de Irala, kiu estis rifuĝinta en Puerto de la Candelaria, fondita pli frue en februaro 1537 fare de Ayolas.

Dum li plu vojaĝis por serĉi Ayolas, li fondis fortikaĵon ĉe la orientaj bordoj de la Paragvaja Rivero, kiun li nomis "Nia Sinjorino de Asunciono" pro la koincido ke la fondotago, la 15-a de aŭgusto, estis la kristana festo de la Ĉielenpreno de Maria. Poste li vojaĝis ĝis San Pedro por serĉi Ayolas, sed trovis, ke li estis mortigita de la indiĝenoj de la Granda Ĉako.

Juan de Salazar y Espinosa estas agnoskita kiel la fondinto de la unua permanenta eŭropa setlejo en ĉi tiu regiono de la Plata-Rivero, Asunciono. En 1544, li estis ekzilita al Hispanio pro tio, ke li subtenis la malfavorigitan eksan guberniestron de la Plata-Rivero, Álvar Núñez Cabeza de Vaca. Li revenis al la regiono naŭ jarojn poste, kiel gvidanto de la aventurplena ekspedicio de Juan de Sanabria. Li mortis en 1560 en la urbo, kiun li fondis.

## Referencoj 
Kategorio:Hispanaj esploristoj
Kategorio:Historio de Asunciono
Palermo (stacidomo)

**Palermo** estas grava stacidomo en la samnoma kvartalo de la urbo Bonaero. Ĝi estas parto de la antaŭurba servo provizita de la Linio San Martín, kiu ligas la urbon kun la norda okcidenta areo de Granda Bonaero.

## Bildgalerio 

Pacífico, Palermo, Buenos Aires.jpg|Ekstero
Palermo VI.jpg|Nomŝildo
Nomenclador, andén y edificios.JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero
* Palermo (Bonaero)
* Metroo de Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Juan de Ayolas

**Juan de Ayolas** (mortis ĉ. 1537) estis hispana konkistadoro naskiĝinta en Briviesca, kiu esploris la akvokolektan areon de la Plata-Rivero en la nomo de la Reĝo de Hispanio. Li akompanis Pedro de Mendoza en lia ekspedicio de 1534 cele al la koloniigo de la regiono inter la Plata-Rivero kaj la Magelana Markolo, kaj li mallonge sukcedis lin kiel la dua guberniestro de la regiono post kiam Mendoza revenis hejmen en 1537.

Serĉante provizojn, li navigis supren laŭ la rivero Parano (rivero) kaj fondis fortikaĵon nomatan Corpus Christi, kiel antaŭe faris Sebastiano Kaboto. Lasinte Domingo Martínez de Irala en Puerto la Candelaria (moderna Fuerte Olimpo), li sekve navigis supren laŭ la rivero Paragvajo serĉante ligon al Peruo. Li batalis kontraŭ la Gvaranioj, transiris la Grandan Ĉakon ĝis la Andoj, kaj kaptis iujn rabaĵojn tie, sed kiam li revenis, li estis mortigita kun ĉiuj viroj de sia grupo de la Pajagvoj.

La urbo Ayolas en Paragvajo kaj ties flughaveno (IATA: AYO; ICAO: SGAY) estas nomitaj laŭ li.

Kategorio:Hispanaj konkistadoroj
Elek Karsai

**Elek Karsai** [karŝai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Karsai Elek,** estis hungara arkivisto, historiisto. Lia origina familia nomo estis *Klein* [klejn], liaj filoj estis László Karsai kaj György Karsai.

 naskiĝis  en Putnok (laŭ alia informo  en Miskolc), li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 devenis el juda familio. Li studis en Tutlanda Rabena Instituto, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1947. Jam inter 1945–1948 li estis muzeologo de socialdemokrata arkivo, respektive inter 1946–1950 li estis asistanto en la universitata instituto. Poste li estis arkivisto de la Hungara Tutlanda Arkivo (1950-1974), pli poste arkivestro de la sindikata arkivo (1974–1986). Li ankaŭ instruis en Teknikuniversitato de Budapeŝto kiel titulara docento inter 1975–1986, krome en Usono kaj Kanado (1970–1971). Lia ĉeftemo estis la hungara historio inter 1918-1945. Li ricevis solan premion en la 1960-aj jaroj. Li edziĝis en 1949, lia edzino naskis 2 filojn en 1950 kaj 1953, poste pro vidviĝo en 1959 post 2 jaroj li denove edziĝis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Gyermekmunka a gyáriparban a kapitalizmus kialakulásától az első világháborúig.* (monografio kaj disertaĵo, 1947)
* *A fehér terror.* (kunaŭtoro, 1951)
* *Darutollasok. Szegedtől a királyi várig.* (kunaŭtoro, raportaro, 1960)
* *A berchtesgadeni sasfészektől a berlini bunkerig. Fejezetek a II. világháború történetéből.* (2 volumoj, 1961; 5-a tralaborita eldono: 1981, slovake: 1967; ruse: 1968)
* *A budai Sándor-palotában történt. 1919–1941.* (1963; 3-a eldono: 1967; slovake: 1966)
* *Adalékok a magyar–szovjet államközi kapcsolatok történetéhez. 1920. aug. 14.–1944. okt. 11. között.* (1973)
* *A Szálasi-per* (kun László Karsai, 1988)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
General Urquiza (stacidomo)

**General Urquiza** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma kvartalo de urbo Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Est. General Urquiza, frente.JPG|Ekstero
Estación de General Urquiza - Junio 2023 (2).jpg|Stacio
Estación de General Urquiza - Junio 2023 (1).jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero
* Metroo de Bonaero
* Juan Manuel de Rosas - Villa Urquiza (metroo de Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Pajagvoj

thumb|right|250px|Anonima akvarelo (ĉ.1784–1806), unu el la plej fruaj bildigoj de la Pajagvoj.
La **Pajagvoj** ( *Payaguá*), ankaŭ nomataj **Evueví** kaj **Evebe**, estis etna grupo de la Gvajkuruoj en Norda Ĉako, Paragvajo. La Pajagvoj estis rivera tribo, kiu loĝis, ĉasis, fiŝkaptis, kaj atakis laŭlonge de la rivero Paragvajo. La nomon *Pajagvoj* donis al ili la Gvaranioj, iliaj ĉefaj malamikoj, kontraŭ kiuj ili konstante batalis. Estas eble, ke la nomo de la Paragvaja Rivero, kaj tiel la lando Paragvajo mem, devenas de ĉi tio. La Gvaranioj diris al la Hispanoj, ke la rivero estis la "*Pajagva-ý*", aŭ "rivero de la Pajagvoj". La nomo, kiun ili verŝajne uzis por si mem, estis Evueví, "popolo de la rivero" aŭ "akva popolo." La Pajagvoj estis ankaŭ konataj al fruaj hispanaj esploristoj kiel "**Agaces**" kaj laŭ variaĵoj de tiu nomo.

La pajagva lingvo estas formortinta. Ĝi estis gvajkurua dialekto.  Hodiaŭ restas neniu homo, kiu identiĝas kiel pajagva. La posteuloj de la tribo kunfandiĝis kun aliaj paragvajanoj, ĉu kiel mestizoj aŭ kun aliaj popoloj, ofte nomataj indianoj.

La Pajagvoj estis rimarkindaj pro sia lerteco navigi la Paragvajan Riveron en siaj grandaj kanuoj elfositaj el unu trunko. Ili restis grava minaco al hispana kaj portugala vojaĝado laŭ la rivero ekde la frua 16-a jarcento ĝis la fino de la 18-a jarcento.

## Referencoj 
Kategorio:Indianaj etnoj en Paragvajo
José León Suárez (stacidomo)

**José León Suárez** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, en la distrikto General San Martín, Granda Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Suarez José.jpg|Nomŝildo
J34 492 Bw José León Suárez, Jochverlegeportalkran.jpg|Konstruado de trako
J34 566 WÜ Diagonal Brigadier General Juan Manuel de Rosas.jpg|Traknivela pasejo

## Vidu ankaŭ 
* José León Suárez (urbo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:José León Suárez (urbo)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Nacia Muzeo de Belartoj de Asunciono

La **Nacia Muzeo de Belartoj kaj Antikvaĵoj** (; akronime **MNBAA**), situanta sur Eligio Ayala Strato inter Pa'i Pérez kaj Curupayty en Asunciono, ekspozicias pli ol 84 artaĵojn, inkluzive de pentraĵoj, skulptaĵoj kaj ceramikaĵoj . Same kiel mebloj kaj diversaj objektoj kiuj apartenis al ĝia kreinto. Ĝi havas stokejon kiu enhavas proksimume 650 pliajn pecojn en la Ŝtatarkivo-konstruaĵo, kiu antaŭe gastigis la muzeon ĝis 2011 .

Ĝi estis fondita en 1909 de la kolektanto Silvano Godoy, la unua ĝenerala direktoro de Muzeoj kaj Arkivoj de Paragvajo.

Aldone al kolekto de eŭropa arto (specife itala, franca kaj ankaŭ argentina), ankaŭ pentraĵoj kaj skulptaĵoj de lokaj artistoj estas ekspoziciitaj ĉi tie. Ekzemple, estas reprezentitaj Aurelio Garcia, Pablo Alborno, Héctor Da Ponte, Miguel Acevedo, Modesto Delgado Rodas, Roberto Holden, Jaime Bestard, Ofelia Echagüe Vera, Olga Blinder kaj Edith Jiménez.

## Kolektoj 
La muzeo tenas la sekvajn kolektojn:

*;Saturio Ríos

**El Obispo Manuel Palacios

*;Andrés Campos Cervera

**El Portalet, Vila Joyosa

**Caacupe

**Esopo

**Cabeza de India

**Pottery

*;Pablo Alborno

**Cabeza de viejo

**Muchacho con azada

**Lapacho rosado

**Lapacho amarillo

**Anticoli

**Paisaje veneciano

*;Juan Samudio

**El árbol de Artigas

**Paisaje de Venecia

**Una noche en Burano

*;Roberto Holden

**Campesino con niño

**Mujer campesina

**Retrato de Julio Correa

*;Olga Blinder

**Cabeza

**Chiperas

**Ñandutí III

*;Jaime Bestard

**El patio de mi madre

**Campesino trabajando en trapiche

*;Miguel Acevedo

**Arsenio López Decoud

**El violinista Fernando Centurión

**Jean Paul Casabianca

**José Rodríguez Alcalá

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Museo Nacional de Bellas Artes – Paragvajo – Asunción paĝo sur Facebook

Kategorio:Naciaj muzeoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Panteono de Dominika Respubliko

La **Nacia Panteono de Dominika Respubliko** () estas maŭzoleo en la Dominika Respubliko kie la restaĵoj de elstarfiguroj en ĝia historio estas konservitaj. La Panteono situas en la Kolonia Zono de Sankta Domingo.

Ekde 1990, ĝi estas parto de la Monda Heredaĵo de Unesko, alkroĉita al la Kolonia Urbo de Sankta Domingo. Kiel tia, ĝi estas funkciigita kaj prizorgata fare de la Ministerio de Kulturo.

maldekstra|eta|225x225ra|Enirejo de la panteono
La konstruaĵo estis konstruita en 1714-1746 de la hispano Geronimo Quesada y Garzón kaj estis origine preĝejo de la jezuita ordeno . Ĝi estis konstruita en la novklasika stilo de la Renesanco. Hodiaŭ, la konstruaĵo funkcias kiel nacia simbolo de la Dominika Respubliko kaj funkcias kiel la fina ripozejo de la plej honorindaj civitanoj de la respubliko.

## Referencoj 
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Sankta Domingo
Nacia Panteono de la Herooj

La **Nacia Panteono de Herooj** () aŭ plennome la **Nacia Panteono de Herooj kaj la Elokvento de la Ĉieliro de Nia Sinjorino** () estas monumento en la centro de Asunciono, La Nacia Panteono estas la maŭzoleo de la lando, kie ripozas la restaĵoj de diversaj gravuloj de granda graveco en la historio de Paragvajo.

Konstruita en la dua duono de la 19-a jarcento kaj kompletigita nur en 1936, ĝi enhavas la restaĵojn de kelkaj el la plej gravaj figuroj en la historio de la sudamerika lando.

En 2009 ĝi estis proklamita trezoro de la *Materiala Kultura Heredaĵo de Asunciono*. En oktobro 2018, plakedo markanta kilometron nulo por ĉiuj naciaj vojoj en la lando estis metita antaŭ la konstruaĵo .

Estas kutime en Asunciono ke kiam io okazaĵo okazas, kiu estas konsiderata historia, tiam homoj amasiĝas kun flagoj sur la strato antaŭ tiu ĉi monumento kaj festas la okazaĵon.

La ceremonia ŝanĝo de la gardistaro okazas plurajn fojojn tage.

## Galerio 

Dosiero:Panteon_Asuncion_Paraguay.jpg|Dumtage
Dosiero:Panteon_heroes_paraguay.jpg|Dumnokte
Dosiero:Panteón_nacional_de_los_Héroes_-_Paraguay.jpg|Fasado

## Referencoj 
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1936
Kategorio:Maŭzoleoj
Kategorio:Asunciono
José León Suárez (urbo)

**José León Suárez** situas en la ekstrema nordo de la distrikto General San Martín, en la norda areo de Granda Bonaero, provinco Bonaero en Argentino.

Laŭ la lasta popolnombrado, ĝi havis  loĝantojn (Indec, 2001), viciĝante kiel la 12-a urbo en la distrikto laŭ nombro de loĝantoj.

## Vidu ankaŭ 
* José León Suárez (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Airon-Notre-Dame

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Pas-de-Calais* (prononco [], Esperante: Kaleza Markolo), en la regiono *Norda Francio* aŭ *Hauts-de-France'' (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"), kaj proksimas al la historia regiono Franca Flandrio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Pas-de-Calais

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
Preĝejo de Sankta Engrácia

La **Nacia Panteono de Portugalio** (), aŭ la **Preĝejo de Sankta Gracio** (, [i'gɾeʒɐ dɨ 'sɐ̃tɐ ẽ'gɾasiɐ]) estas monumento en Lisbono kie elstaraj portugaloj estas entombigitaj. Specife, multaj famaj figuroj, prezidantoj, verkistoj kaj multaj aliaj estas entombigitaj ĉi tie. Cenotafoj estis starigitaj en honoro de famaj navigistoj (Vasco da Gama, Henriko la Navigisto ktp.). 

La Nacia Panteono estis kreita per dekreto de la 26-a de septembro 1836 . De 1836 ĝis 1966 la Nacia Panteono estis instalita en la monasterio Jerónimos, en Lisbono. Kelkaj el la sarkofagoj kiuj antaŭe restis en la Hieronymite Monaĥejo en Lisbono estis translokigitaj . 

La konstruaĵo servis origine preĝejo, kaj estis konvertita en nacian monumenton en 1916 dum la Unua Portugala Respubliko. Ĝi estas orientilo en la Alfama distrikto kaj staras proksime al la Igreja de São Vicente de Fora, alia signifa monumento. La konstruado komencis en la 17-a jarcento La kupolo estis aldonita en 1966. 
maldekstra|eta|300x300ra|La alta altaro de la preĝejo
La terplano estas krucoida, kiel greka kruco. La origina arkitekto estis João Antunes (1643-1712). La enirhalo de la ĉefenirejo de la preĝejo estas apogita per kvar kolonoj. La distribuado de la interna spaco de la preĝejo sekvas la krucoidan formon kun kvar navoj kiuj ligas en duoncirklo. 

La planko kaj muroj de la eklezio estas ornamitaj per multkoloraj marmorprovaĵoj, ĉio en la sama baroka stilo. La 18-ajarcenta orgeno estis speciale alportita de la Katedralo de Lisbono.

Ĝi estas unu el la plej imponaj arkitekturaĵoj en Lisbono, devenanta de la portugala baroko. La majesta strukturo farita el rozkolora marmoro estas pintata per grandega kupolo. De la tegmento ĉe la bazo de la kupolo, je alteco de 80 metroj, la observejo ofertas vidojn de la urbo kaj la rivero Taĵo. 

En 2022, ĝi registris proksimume  vizitojn, igante ĝin unu el la plej vizititaj monumentoj en la lando.

## Entombigitoj 
En la konstruaĵo estas la tomboj de naciaj herooj de Portugalio kiel: Nonius Álvares Pereira, Henriko la Navigisto, Pedro Álvares Cabral kaj Afonso de Albuquerque

Krome, ekzistas la tomboj de:

* Almeida Garrett (1799-1854), poeto kaj politikisto;
* Amália Rodrigues (1920-1999), fadokantisto;
* Aquilino Ribeiro (1885-1963), poeto;
* Guerra Junqueiro (1850-1923), poeto;
* Humberto Delgado (1906-1965), generalo, opoziciisto;
* João de Deus (1830-1896), poeto;
* Manuel de Arriaga (1840-1917), prezidanto de la respubliko;
* Óscar Carmona (1869-1951), prezidanto de la respubliko;
* Sidónio Pais (1872-1918), prezidanto de la respubliko;
* Sophia de Mello Breyner (1919-2004), verkisto;
* Teófilo Braga (1843-1924), prezidanto de la respubliko.

## Galerio 

Dosiero:Church_of_Santa_Engrácia_(36800270851).jpg|Aerfoto super Alfama
Dosiero:Portugal_080716_Panteão_Nacional_02.jpg|La planko de la navo vidita de la galerio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*

Kategorio:Vizitindaĵoj en Lisbono
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1966
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Zobo

**Zobo** estas mirlitono kaj do apartenas al la membranofonoj sed ĝi pli similas kiel trombono. Ili tamen havas membranon kaj estas ludataj kiel kazuo.

## Eksteraj ligiloj
* patento el 1900 por zobo 

Kategorio:Membranofono
Kategorio:Blovinstrumentoj
Domingo Martínez de Irala

**Domingo Martínez de Irala** (; ĉ. 1509 Bergara, Gipusko – ĉ. 1556 Asunciono, Paragvajo) estis hispana-eŭska konkistadoro.

Li forveturis al Ameriko en 1535 kiel membro de la ekspedicio de Pedro de Mendoza kaj partoprenis en la fondo de Bonaero. Li sekve esploris la riverojn Paranon kaj Paragvajon kune kun Juan de Ayolas kaj komandis la postgvardion, kiam la antaŭgvardio de Ayolas estis detruita de la pajagvaj triboj.

La kolonio  estis ricevinta de Karlo la 5-a la rajton elekti sian propran komandanton en tiaj cirkonstancoj, kio estis unika kazo en hispana Ameriko kaj en aŭgusto 1538, de Irala estis elektita fare de la konkistadoroj kiel Ĝenerala Kapitano de la Gubernio de la Plata-Rivero.

En 1539, li komencis transloki la loĝantojn de Bonaero al Asunciono, kaj la urbo estis forlasita en 1541.

Li superis la oficialulon nomumitan de Karlo la 5-a, Álvar Núñez Cabeza de Vaca, kiun li revokis al Hispanio por proceso kiel perfidemulo. Kvankam Juan de Sanabria kaj lia filo Diego estis nomumitaj guberniestroj en 1547 kaj 1549, ili neniam enoficiĝis, kaj de Irala estis fine konfirmita fare de la reĝo kiel guberniestro en 1552.

Li regis forte ĝis sia morto ĉirkaŭ 1556. Dum sia regado, li konstruigis preĝejojn kaj publikajn konstruaĵojn, fondis urbojn, kaj submetis la indiĝenan loĝantaron, dividante ilin inter la koloniistoj laŭ enkomenda sistemo. Li estis sukcedita de Gonzalo de Mendoza.

Irala havis 70 gvaraniajn konkubinojn, kaj lia familia nomo okupas plurajn paĝojn en la telefonlibro de Asunciono.

## Referencoj 
Kategorio:Hispanaj konkistadoroj
Brodce (Týnec nad Sázavou)

**Brodce** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Týnec nad Sázavou en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 500 metrojn oriente de la centro de urbo sur la maldekstra bordo de rivero Sázava. En la parto troviĝas fabriko por motorcikloj Jawa. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Brodce situas en katastra teritorio **Týnec nad Sázavou** kun areo 5,95&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1360.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Týnec nad Sázavou, Brodce, Na Kněžině street 2.jpg| Malgranda loĝdomaro Na Kněžině
 Týnec nad Sázavou, Brodce, general store.jpg| Vendejo
 Týnec nad Sázavou, Brodce, railway bridge.jpg| Fervoja ponto trans Sázava

Kategorio:Týnec nad Sázavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Dubějovice

**Dubějovice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Trhový Štěpánov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sudoriente de Trhový Štěpánov. Kondukis tra ĉi tie fervojlinio Benešov u Prahy – Trhový Štěpánov – Dolní Kralovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Dubějovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,12&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Kaple v Dubějovicích (Q94434456) 01.jpg|Kapelo en Dubějovice
Kříž severně od usedlosti U Lupínků v Dubějovicích (Q94437120) 01.jpg|Kruco norde de Dubějovice

Kategorio:Trhový Štěpánov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Gonzalo de Mendoza

**Gonzalo de Mendoza** (n. ĉirkaŭ 1510 en Baeza, Hispanio – m. en 1558 en Asunciono, Paragvajo) estis hispana konkistadoro kaj koloniigisto.

## Biografio 
Naskita en Andaluzio, li reiris kun sia frato Pedro de Mendoza en la nova kolonio de Nova Andaluzio en 1536. Kune kun Juan de Salazar de Espinosa, li fondis Nuestra Señora Santa María de la Asunción (nuntempa Asunciono, ĉefurbo de Paragvajo) la 15-an de aŭgusto 1537, kiu baldaŭ fariĝis la sidejo de la kolonio. Sub postaj guberniestroj, li agis kiel kapitano kaj leŭtenanto, dum li pluesploris Paragvajon kaj Brazilon.

Li sukcedis Domingo Martínez de Irala kiel provizora guberniestro de la renomita gubernio Rio de la Plata en 1556. Dum lia regado, la urbo Ciudad Real del Guayrá estis fondita de Ruy Díaz de Malgarejo ĉe la kunfluo de la riveroj Pepirio Guazuo kaj Parano. Tiu ĉi urbo ricevis la setlantojn de Villa de Ontiveros kiam ĝi estis forlasita kaj poste kreskis sufiĉe por mallonge iĝi la centro de la gubernio.

Mendoza estis sukcedita de kapitano Francisco Ortiz de Vergara en 1558.

Kategorio:Hispanaj konkistadoroj
Erzsébet Ladányi

**Erzsébet Ladányi** [erĵEbet ladAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ladányi Erzsébet,** estis hungara arkivisto, historiisto, altlerneja instruisto. Ŝia geedziĝa nomo estis *Gerics Józsefné* [geriĉ jOĵefnE].

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1956, poste ŝi laboris jaron en laboratorio de Teknikuniversitato de Budapeŝto, pli poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1962. Post la diplomo ŝi estis arkivisto de arkivo Pest-Nógrád, sed li ankaŭ prelegis en la universitato, pli poste inter 1968–1971 ŝi estis aspiranto en la akademio. Ŝi revenis al la universitato, kie ŝi estis asistanto (1971–1975), lektoro (1975–1995), fine docento. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia ĉeftemo estis la hungara mezepoko. Ŝi edziniĝis en 1982 al József Gerics kaj vidviniĝis en 2007.
 
## Elektitaj kontribuoj 
* *A Budapestvidéki M. Kir. Pénzügyigazgatóság és a Budapestvidéki M. Kir. Pénzügyigazgatóság mellé rendelt Számvevőség iratainak rendezése.* (1965)
* *Az Euzidinus-oklevél hitelességének kérdéséhez.* (1977)
* *Libera villa, civitas, oppidum. Terminológiai kérdések a magyar városfejlődésben.* (1980; germane: 1977)
* *Nemesi jog – királyi jog. A középkori magyarországi birtoklásban.* (kun József Gerics, 1988)
* *Az oppidum fogalom használata a középkori Magyarországon. Az oppidumok jogélete.* (1992)
* *„Iobagio, liber iobagio, ignobilis.” A telekkatonaság és a partikuláris nemesség eredete.* ( 1998)
* *11. századi történeti események középkori történetírásunkban.* (kun József Gerics, 2006)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografieto hungare kun aprezo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Toĉigi (urbo)

**Toĉigi** () estas urbego en la ĉefa insulo Honŝu, en Gubernio Toĉigi, en regiono Kanto en Japanio. Toĉigi estas nomdonanto de la gubernio, ne ties sidejo.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2023 Toĉigi havis populacion de .

## Geografio 
Toĉigi situas sur ebenaĵo laŭ rivero, aliaj du preterfluas,  krome montaro etendiĝas en la norda parto. Sano (Toĉigi) troviĝas 15, gubernia sidejo Ucunomija 24, Aŝikaga 26, Ōta (Gunma) 34, Kirju 36,  Nikko 42 kaj Kumagaja po 42,  Fukaja 45, Isesaki 48, ĉefurbo Tokio 86 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/tochigi_japan/ota_japan .

## Historio 
Dum la Epoko de Edo Toĉigi prosperis dank' al la interliga rivero. Post kreado de la gubernio Toĉigi estis administra sidejo inter 1871-1884 kaj 1937 Toĉigi ricevis urbostatuson. Dum la 2-a mondmilito la urbo evitis la militajn damaĝojn, tial multe da historiaj temploj, tradiciaj butikoj estas videblaj. Toĉigi aneksis la najbarajn vilaĝojn kaj urbetojn inter 1954-2014.

## Ekonomio 
Toĉigi estas regiona komerca centro kun miksita loka ekonomio. Nutraĵprilaborado, produktado de aŭtpartoj dominas la industrian sektoron. Isuzu havas uzinon ĉi tie ekde 1961. La agrikulturo estas menciinda.

## Eduko 
En Toĉigi ekzistas nur baza kaj mezgrada edukadoj.

## Trafiko 
Toĉigi havas bonajn fervojajn kaj aŭtovojajn kontaktojn al la regiono. Multe da pontoj helpas la trafikon.

## Klimato 
Toĉigi situas en humida kontinenta klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmaj vintroj kun fortaj neĝadoj. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1325 milimetrojn.

## Vidindaĵoj 
* Aŭtuna Festivalo
* malnovaj domoj
* preĝejoj
* pluraj muzeoj
* proksime kunfluejo de riveroj estas uzita por velboatado
* sono de ranoj estas indikitaj kiel unu el la 100 sonpejzaĝoj de Japanio 

## Ĝemelurboj 
*  Usono, Indianao, Evansville

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Čakovice (Týnec nad Sázavou)

**Čakovice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Týnec nad Sázavou en distrikto Benešov. Ekde la 1-a de julio 2006 ĝi estas konsisto de urbo Týnec nad Sázavou, antaŭe ĝi apartenis sub municipo Řehenice, kiu tiam apartenis en distrikton Prago-oriento. Ĝi troviĝas en valo de rojo Kamenický potok (nomata ankaŭ  Čakovický potok) inter Kamenice kaj Zbořený Kostelec. La teritorio de municipo enfalas en naturparkon Hornopožárský les. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Čakovice situas en katastra teritorio **Čakovice u Řehenic** kun areo 4,30&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1310.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Katarina

## Pluaj fotoj 

Čakovice u Řehenic, bývalá autobusová zastávka.jpg|Nuligita haltejo Močidla
Čakovice u Řehenic, náves s pomníkem.jpg|Vilaĝplaco
Čakovice u Řehenic, horní konec.jpg|Nova konstruareo
Čakovice u Řehenic, křížek u domu č. p. 29.jpg|Kruco el la jaro 1852

### Panoramo
Kategorio:Týnec nad Sázavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kverandoj

thumb|right|250px|La Kverandoj bildigitaj de Ulrich Schmidl en la malfrua 16-a jarcento.
La **Kverandoj** estas indiana sudamerika etno, kiu origine loĝadis en la pampa regiono de Argentino. La nomon Kverandoj donis al ili la Gvaranioj, ĉar ili konsumadis bestan grason en sia ĉiutaga dieto. Tial, Kverandoj signifas "homoj kun graso". Antaŭ la 19-a jarcento, ili estis ankaŭ konataj kiel la **Pampoj**. La Mapuĉoj (aŭ araŭkanoj) nomis ilin **Puelĉoj**.

La historia loĝaero de la Kverandoj estas la nuna argentina provinco La Pampa, plej granda parto de la provinco Bonaero, la centro kaj la sudo de la provinco Santa Fe (precipe sude de la rivero Tercero-Carcaraña) kaj fine granda parto de la provinco Kordobo.

Fizike, la Kverandoj estis altaj kaj tre militkapablaj. Ili portis ledajn vestaĵojn, similajn al felkovrilo. Virinoj ankaŭ portis jupojn kiuj kovris siajn korpojn ĝis la genuoj. Kun duon-fikshejma vivstilo, ili grupigis siajn ledajn tendojn apud siaj akvoprovizoj dum la vintro, kaj somere ili entreprenis atakojn interne de la lando.

En la tempo de la alveno de la eŭropanoj, ili elstaris kiel grandaj kuristoj, ĉasante aŭ prefere kaptante pampajn cervojn, reaedojn kaj eĉ guanakojn. Por faciligi sian agadon ili inventis du ilojn (unu el kiuj fariĝis klasika en Argentino) : la ĵetbulo, kaj pli primitiva ilo konsistanta el ŝtono ligita al ŝnuro farita el ledo aŭ tendenoj, nomata de la hispanoj "perdŝtona boleadora". Ili ankaŭ ĉasis tinamojn, koturnojn kaj nandojn per la helpo de siaj arkoj kaj sagoj. Ili ankaŭ fabrikis ceramikon.

Ili kredis je granda dio, kiun ili nomis Sojĉuo, kiu havis kontraŭulon aŭ malbonan spiriton : Gvaliĉuo. Laŭ censo plenumita en la jaro 2010, ankoraŭ ekzistis 3 658 memidentigitaj Kverandoj en Argentino.

## Referencoj 
Kategorio:Indianaj etnoj en Argentino