open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kurtisiacoj

La **kurtisiacoj** () estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kornusaloj (*Cornales*). Ĝi enhavas ununuran genron (kurtisio) kaj ununuran specion (denta kurtisio), jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj:

**Angiospermae* - angiospermoj
***Cornales* Link - kornusaloj
****Curtisiaceae* Takht. - kurtisiacoj
*****Curtisia* W. Aiton - kurtisio
******Curtisia dentata* (Burm.f.) C.A.Sm. - denta kurtisio

## Referencoj 
Kategorio:Magnoliofitoj
Kategorio:Plantofamilioj
Java (muzikgrupo)

**Java** estas franca muzikgrupo de rok-muziko/hiphopo fondita en 2000.

## Membroj 
* François Xavier Bossard (klavaroj)
* Erwan Seguillon (voĉo kaj tekstoj)
* Jérôme Boivin (kontrabaso)
* Alexis (drumoj)

## Diskaro 
* 2000: *Hawaï* (studia albumo, Sony/S.M.A.L.L.)
* 2001: *Sur Seine* (viva albumo, Sony/S.M.A.L.L.)
* 2003: *Safari Croisière* (studia albumo, Sony/S.M.A.L.L.)
* 2009: *Maudits français* (studia albumo, Makasound/PIAS)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Java ĉe Allmusic

Kategorio:Francaj muzikaj grupoj
Kategorio:Rokmuzikaj grupoj
Kategorio:Hiphopo
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 2000
Jenő Farkasházy

**Jenő Farkasházy** [farkaŝhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Farkasházy Jenő** estis hungara ceramikisto, entreprenisto. Lia nobela antaŭnomo estis *farkasházi*, lia origina familia nomo estis Fischer [fiŝer] ĝis 1904, lia avo estis Mór Fischer, lia frato estis Zsigmond Farkasházy.
eta|Trumpeta vazo fare de Jenő Farkasházy
Jenő Farkasházy naskiĝis la  en Székesfehérvár, li mortis la  en Herend (li estis entombigita en Tata (Hungario).

## Biografio 
Jenő Farkasházy devenis el riĉa juda familio. Li maturiĝis en cisterciana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis 8 jarojn en Nacia Altlernejo de Belartoj en Parizo, fine li profundigis siajn studojn en Anglio kaj Germanio. Komence li estis arta gvidanto en porcelana uzino en Ungvár, ekde 1897 uzinestro en Herend. Li mem planis kaj pentris porcelanojn. En mondekspozicio en Parizo li ricevis inspiron pri modernaj formoj kaj teknikoj. Li ricevis Honoran legion.

## Elektitaj ekspozicioj 
* mondekspozicio en Parizo (1900)

## Liaj kontribuoj 
* *Palissy élete és művei* (monografio, 1887)
* *A Della Robbia család* (monografio, 1896)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) 
* https://herend.com/farkashazy-jeno 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ceramikistoj
Kategorio:Hungaraj entreprenistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kavalirbieno Kaimberg

eta|Preĝejo en Kaimberg
La **Kavalirbieno Kaimberg** (germane: *Rittergut Kaimberg*) estas nuntempe urbokvartalo de Gera, Germanujo. Antaŭ longa tempo ĝi estis antaŭposteno ĉe la urba limo por protekti kaj provizi la enloĝantaron. Temis pri spirita, eklezia kaj ekonomia centro; la filia kirko estiĝis verŝajne en la 15-a jarcento. La malfrugotika preĝejo kaŝas sin malantaŭ la arboj de la tombejo kaj iama parko. La interno kirka novigitis en la jaro 1753-a.

## Historio 
Kaimberg estis parlamentpartopren-rajta kavalirbieno. Apartenis al la bieno ankaŭ la juĝadpotenco pri Kaimberg, arbaro en Gorlitzsch, du domoj en Collis kaj la saksiaj-altenburgiaj komunujo Thränitz kaj Grobsdorf (je duono). La supera tribunaleco venis en 1836 al la ŝtato, dume la malsupra tribunaleco restis ĝis la 1.1.1855.

Iama ĉefloko estis Pforten, antaŭ ol ĉ. la jaro 1500 ekprenis la rolon Kaimberg: sekve ankaŭ la senjoroj kaimberg-aj juĝistis pri la najbaraj vilaĝoj (ĝis 1850 respektive 1852). Ekzistas ankoraŭ procesaktoj pri la sangega murdo de la paŝtista edzino Kraft el Kaimberg, kiun mortigis en 1748 la edzo. Post la kondamnio malkonstruitis ankaŭ la ŝafistejo de Kaimberg laŭ ordono de la ĉefakuzinto por forigi la krimlokon kruelan.

Posedis la kavalirbienon la familioj de Kaym, de Koppy kaj ekde la fino de la 16a jarcento, de Ende. La konekso kun la Kavalirbieno Pforten malekligitis en 1662 okaze de la heredaĵdivido. Ekde 1753 la tuto apartenis al la familio de Zienhierd kaj en 1766 aĉetis ĝin Heinrich Friedrich von Kutzschenbach por la sumo de 30.625 taleroj. En 1868 akiris la altenburga komercisto Theodor Schmidt la beinon fare el la manoj de Bernhard von Kutzschenbach; poste estis la posedanto la bofilo kaj kolonelo Baumbach. Ekde 1917 la fabrikestro Robert Todt proprietis.

## Situo 
La menciita kavalirbieno troviĝas en la Gessenbach-valo en la (nuntempa) sudorienta eraro de Gera proksime de la limo al Kauern. Ĝis 1852 regnis sur la bieno kun situo supre de la vilaĝo la senjoroj de Kaimberg kiujn posteulis diversaj aliaj personoj. Post 1946 la ĉirkaŭaĵoj malurbaj ofertitis al la evolupremado de la urbo Gera.

## Notoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Gera
Kategorio:Bienoj
Loazacoj

La **loazacoj** () estas planta familio el la dukotiledonaj angiospermoj. Tiu familio apartenas al la ordo kornusaloj (*Cornales*). Ĝi enhavas ĉirkaŭ 20 genrojn kaj pli ol 310 speciojn, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj, kaj ties Esperantaj nomoj:

**Angiospermae* - angiospermoj
***Cornales* Link - kornusaloj
****Loasaceae* Juss. - loazacoj
*****Aosa* Weigend - aozo
*****Bicuspidaria* (S. Watson) Rydb. - bikuspidario*
*****Blumenbachia* Schrad. - blumenbaĥio
*****Caiophora* C. Presl - kajoforo
*****Cevallia* Lag. - cevalio
*****Chichicaste* Weigend - ĉiĉikasto
*****Eucnide* Zucc. - eŭknido
*****Fuertesia* Urb. - fuertezio
*****Gronovia* L. - gronovio
*****Huidobria* Gay - huidobrio
*****Kissenia* T. Anderson - kisenio
*****Klaprothia* Kunth - klaprotio
*****Loasa* Adans. - loazo
*****Mentzelia* L. - mencelio
*****Nasa* Weigend - nazao
*****Petalonyx* A. Gray - petaloniko
*****Presliophytum* (Urb. & Gilg) Weigend - presliofito
*****Schismocarpus* S.F. Blake - skismokarpo
*****Scyphanthus* Sweet - scifanto
*****Sympetaleia* A. Gray - simpetaleio
*****Touterea* Eaton & Wright - tutereo
*****Xylopodia* Weigend - ksilopodio

:*genro akceptita en WFO sed ne en TPL. Tamen laŭ WFO, estas neniu akceptita specio en ĝi.

## Referencoj 
Kategorio:Magnoliofitoj
Kategorio:Plantofamilioj
Sallagriffon

''''* (jen france, okcitane *Salagrifon*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france *Alpes-Maritimes*, okcitane *Aups Maritims*), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura ( ). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Grasse* kaj al la kantono *''.

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Alpes-Maritimes

eta|maldekstra|300ra|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Alpes-Maritimes
Kastelo Drackendorf

eta|Iama senjorejo en Drackendorf, malkonstruita de barbaroj komunistaj laŭ sovetia ordono
**Kastelo Drackendorf** () troviĝis ĝis 1946 en Drackendorf, kiu nuntempe estas urbokvartalo de Jena, Germanujo.

## Historio 
La vilaĝo Drackendorf kun ne tute 700 enloĝantoj enkorpigitis en 1994 al la urbo Jena; ĝi troviĝas en flanka valo malsupre de la ruino Lobdeburg.

Johann Wolfgang von Goethe mem tie loĝas inter 1776 kaj 1820 pli ol tridek fojojn ĉe la amika familio Ziegesar. Kun Lobdeburg-kastelo antaŭokule li verkis ĉi tie en 1802 la poemon *Bergschloß*.

## La iama kavalirbieno 
La t.n. Malsupra bieno maldekstre de Hungerbach-rojo estis ekonomia fundamento kun iam 750 hektaroj inklude la antaŭaĵojn ĉe Wöllmisse-monto por la sekvantaj posedintoj:

Familio Puster, von Gerstenbergk, ekde 1638 Beer, ekde 1670 von Schönfeld, ekde 1697 von Brand, ekde 1716 von Griesheim, ekde 1745 von Ziegesaar kaj ekde 1836 von Helldorf; ili restis ĝis la komenco de la 20-a jarcento. En 1946 la komunisma diktaturo ŝtatigis ĉion ene kaj ekstere; la terenojn disdonitis kaj la kastelo barbare malkonstruitis.

## Drackendorf hodiaŭ 
La areoj kiuj iam estis financa bazo por la bieno plejparte surkonstruitis. La urbo Jena etendiĝis ĝis Drackedorf kaj aĉethaletoj ĉirkaŭe starigitis. Krome tre apudas la Universitata kliniko. De la malnovaj tempoj restis do:

* la vilaĝo
* la vilaĝa puto
* la tombejo
* la iama ŝafejo
* la pac-tilio
* la glaciaĵkelo
* la vilaĝa lernejo
* la malnova komerca vojo
* la monumento por la falintaj soldatoj
* la Lutero-kverko
* la malnova paroĥestrejo
* la vilaĝa kirko protestantisma
* la parko
* la t.n. Romia domo (pavilono)
* la t.n. malsata foso

## Fonto 
## Eksteraj ligiloj 
* Pri la belaj tagoj pasigitaj de Goethe en Drackendorf
* Historio detala 

## Notoj 
Drackendorf
Kategorio:Pereintaj konstruaĵoj en Turingio
Nacia Biblioteko de Azerbajĝano

La **Nacia Biblioteko de Azerbajĝano Mirza Fatali Akhundov** () estas publika nacia biblioteko en Bakuo, Azerbajĝano. Ĝi estas nomita laŭ Mirza Fatali Akhundov, la azera dramisto kaj filozofo. Ĝi fondiĝis en 1922 de la registaro de la Azerbajĝana Soveta Socialisma Respubliko. Ĝi estas la oficiala kultura deponejo por la tuta respubliko. Ĝi ankaŭ estas la nacia arkivo de la respubliko.

La nuna konstruaĵo de la biblioteko el 1923, situas ĉe la strato Xaqani 29 (Xaqani küçəsi 29), de la urba rajono Sabayil (Səbail rayonu). Ĝi estis projektita de la arkitekto Mikayil Huseynov por enteni sep milionojn da libroj. En 1939, la biblioteko ricevis la nomon de Mirza Fatali Akhundov.

Nuntempe la biblioteko estas hejmo de kolekto de 5 milionoj da libroj.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝaro de la Nacia Biblioteko de Azerbajĝano () () ()

## Referencoj 
Kategorio:Bibliotekoj en Bakuo
Azerbajĝano
Kategorio:Arkivoj en Azerbajĝano
Kategorio:Kulturo de Azerbajĝano
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1922
Gusztáv Kálnoky

Grafo **Gusztáv Kálnoky** [gustAv kAlnoki], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Kálnoky Gusztáv Zsigmond** estis aŭstrohungara ministo, diplomato, aristokrato. Lia nobela antaŭnomo estis *kőröspataki*.
[eta|Gusztáv Kálnoky kaj [Béni Kállay]]
Gusztáv Kálnoky naskiĝis la  en Lettowitz (Aŭstra Imperio, Moravio, nuntempa Letovice en Ĉeĥio), li mortis la  en Prödlitz (Aŭstrio-Hungario, nuntempa Brodek u Prostějova en Ĉeĥio).

## Biografio 
Gusztáv Kálnoky komence estis profesia soldato, poste aŭstra diplomato ekde 1854 en Munkeno, Berlino kaj Londono. Li estis ambasadoro en Kopenhago (1874-1879) kaj Sanktpeterburgo (1880). Li estis komuna ministro pri eksteraj rilatoj de Aŭstrio-Hungario inter 1881-1895, poste li abdikis pro konflikto kun Dezső Bánffy. Resume la politiko de Kálnoky estis ĝenerale konservativa kaj sufiĉe sukcesa. Li ricevis premiojn en 1888 kaj 1895.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 3-a punkto)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo K, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Ministroj pri eksteraj rilatoj de Hungario
Kategorio:Aŭstraj ministroj
Kategorio:Hungaraj diplomatoj
Kategorio:Aŭstraj diplomatoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj aristokratoj
Listo de asteroidoj (101001–102000)

Jen la listo de la **asteroidoj kun numeroj 101001 ĝis 102000**.La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.

Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.

## Plena listo (101001-102000) 
### 101001-101050 
### 101051-101100 
### 101101-101150 
### 101151-101200 
### 101201-101250 
### 101251-101300 
### 101301-101350 
### 101351-101400 
### 101401-101450 
### 101451-101500 
### 101501-101550 
### 101551-101600 
### 101601-101650 
### 101651-101700 
### 101701-101750 
### 101751-101800 
### 101801-101850 
### 101851-101900 
### 101901-101950 
### 101951-102000 
## Eksteraj ligiloj 
 Cirkonstancoj de malkovro de la planedetoj 100 001 - 105 000
Traverse City (Miĉigano)

**Traverse City** (/ˈtrævərs ˈsɪti/ aŭ surloke /ˈtrævər.sɪti/) estas urbo en la usona subŝtato Miĉigano. Ĝi estas la kantona sidejo de la kantono Grand Traverse, kvankam malgranda parto etendiĝas al la kantono Leelanau. Ĝi estas la plej granda urbo en la 21-kantona regiono Norda Miĉigano. La loĝantaro estis de 14 674 personoj en la popolnombrado de 2010, kaj 143 372 en la mikropola areo de Traverse City.

La areo de Traverse City estas la plej granda produktanto de acidaj ĉerizoj en Usono, kalkulita en 2010. Je la epoko de la ĉerizrikoltado, la urbo gastigas la ĉiujaran semajn-longan festivalon *National Cherry Festival* en la unua kompleta semajno de julio, kio altiras proksimume 500 000 vizitantojn ĉiujare. La ĉirkaŭa kamparo produktas ankaŭ vinberojn, kaj estas unu el la centrojn de vinproduktado en la Usona Mez-Okcidento. Turismo, kaj somere kaj vintre, estas alia ŝlosila ekonomia sektoro. La areo de Traverse City enhavas variajn naturajn altiraĵojn, kiel nesalakvajn strandojn, vitejojn, Nacian Lagobordon, deklivajn areojn por skiado, kaj nombrajn us arbarojn. En 2009, TripAdvisor nombris Traverse City en la dua rango de malgrandaj urbetoj kiel veturdestinado en Usono. En 2012, la urbo estis listigita inter la 10 plej bonaj lokoj por retiriĝi en la lando fare de country by U.S. News & World Report.

## Notoj 
## Bibliografio 
* H.R. Page & Co. (1884). The Traverse Region, Historical and Descriptive, with Illustrations of Scenery and Portraits and Biographical Sketches of Some of its Prominent Men and Pioneers. Chicago: H. R. Page & Co. pp. 6, 56. OCLC 2777854.
* Clarke Historical Library, Central, Michigan University, Bibliography for Leelanau County
* Bogue, Margaret. (1985). Around the Shores of Lake Michigan: A Guide to Historic Sites. Madison, WI: University of Wisconsin Press. ISBN 978-0-299-10004-9.
* Reed, Earl H. (2010) [Original publication in 1916]. The Dune Country. Nabu Press. ISBN 978-1-144-11968-1.
* Ruchhoft, Robert H. (1991). Exploring North Manitou, South Manitou, High and Garden Islands of the Lake Michigan Archipelago. Cincinnati, OH: Pucelle Press. ISBN 978-0-940029-02-6.
* Wood, Mable C. (1962). Scooterville, U.S.A. Grand Rapids, MI: Eerdmans.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de Traverse City 

Kategorio:Urboj de Miĉigano
Kategorio:Turismo en Usono
Loĝloko

**Loĝloko** aŭ **domicilo** estas jura nocio markanta lokon, kie homo kiel fizika persono daŭre restadas, kie li vere loĝas (manĝas, dormas kaj plej restadas, ne necese laboras, kio rilatas al laborloko). En la ĉeĥa juro la privatjura nocio "loĝloko" diferenciĝas de publikjura nocio "daŭra restado", kiu havas nur registran karakteron, kvankam ofte povas temi pri la sama adreso. Rilate al tio, ke daŭreco estas baza karakterizo de la loĝloko, estas iam uzata nocio *daŭra loĝloko* pleonasmo.

Por pli ĝenerala senco kaj pro la nepreciza signifo de la vorto "loko", ĝi povas referenci ĉu al la propra hejmo (respektivo domo), ĉu al domareto en disa areo, submunicipo, municipo, urbo ktp.

## Notoj 
Kategorio:Juraj konceptoj
Kategorio:Loĝado
Sault Ste. Marie (Miĉigano)

**Sault Ste. Marie** [], en la franca *Sault-Sainte-Marie* [], estas urbo kaj kantona sidejo de la kantono Chippewa en la usona subŝtatoj Miĉigano. Ĝi estas sur la nordorienta pinto de la Miĉigana Supra Duoninsulo, sur la Kanad-Usona landlimo, kaj separata el la ĝemela kaj samnoma urbo Sault Ste. Marie (Ontario), pere de la rivero Sankta Maria. La urbo estas relative izolata el aliaj komunumoj en Miĉigano kaj estas 346 mejlojn el Detroit. La loĝantaro estis 14 144 personoj en la popolnombrado de 2010, kio faras ĝin la dua plej loĝata urbo en la Supra Duoninsulo. Kontraste, la kanada Sault Ste. Marie estas multe pli granda, kun pli ol 75 000 loĝantoj, bazita sur pli etenda industrio disvolvigita en la 20a jarcento kaj sur ekonomio kun pli forta ligo al aliaj komunumoj. 

Sault Ste. Marie estis setlita de Nordamerikaj indiĝenoj antaŭ pli ol 12 000 jaroj, kaj estis delonge kruciĝejo por fiŝkaptado kaj komerco de la triboj ĉirkaŭ la Grandaj Lagoj. Komence en la fino de la 17a jarcento, ĝi disvolviĝis kiel la unua eŭropa setlejo en la regiono kiu poste iĝis Usona Mez-Okcidento. La pastro Jacques Marquette, nome franca Jezuito, kontaktis kun la vilaĝo de la indiĝenoj kaj veturis tien en 1668 por fondi katolikan misiejon. Francaj kolonoj poste establis tie peltindustrian komercejon, kiu altiris kaptistojn kaj indiĝenojn je sezonaj epokoj. Ĉirkaŭ la fino de la 18a jarcento, kaj viroj kaj virinoj *Métis* (miksrasuloj) estis aktivaj en tiu komerco kaj estis konsiderataj elito en la komunumo. La peltokomerca setlejo tuj kreskiĝis je la krucvojoj laŭ la bordoj de la rivero. Ĝi estis la centro de la komercvojo de 3 000 mejloj (4,800 km) kiu etendiĝis el Montrealo al Sault, kaj el Sault al la kamparareo norde de la Lago Superior.

Dum pli ol 140 jaroj, la setlejo estis unusola komunumo kiel franca kolonio kaj poste kiel brita kolonio. Post la uson-brita milito de 1812, kuna uson-brita landlima komisiono finfine fiksis la limon en 1817 inter la Miĉigana Teritorio de Usono kaj la Brita Provinco Supra Kanado por laŭiri la riveron en tiu areo. Kvankam komercistoj antaŭe estis moviĝemaj libere tra la tuta areo, Usono malpermesis al la kanadaj komercistoj operacii en Usono, kio malpliigis ilian komercon kaj malbonigis la ekonomion de la tuta areo. La usona kaj kanada komunumoj Sault Ste. Marie estis aligitaj ĉiu el ili kiel sendependaj municipoj ĉirkaŭ la fino de la 19a jarcento. 

## Notoj
## Bibliografio
* Harrison, Jim (30an de novembro, 2013). "Imprint: My Upper Peninsula". The New York Times. Alirita la 30an de novembro, 2013.

## Eksteraj ligiloj
* Sault Ste. Marie Visitors Bureau
* City of Sault Ste. Marie 
**Tocqueville in Sault Ste. Marie* – Segmento el la *Alexis de Tocqueville Tour* de  C-SPAN

Kategorio:Urboj de Miĉigano
Kategorio:Turismo en Usono
Lipa (Filipinoj)

**Lipa** -  - estas duaklasa universitata urbego kaj ĉefdiocezo en Filipinoj, en suda Luzono, en regiono CALABARZON, en provinco Batangoj.        
eta|maldekstre|
## Bazaj informoj 
* loĝantaro:  (2015) 
* horzono: UTC+8 (PST)
* poŝtkodoj: 4217, 4218   
* telefonkodo: +63 (0)43 
* Supermara alteco: 318 m
* Areo: 209,40&nbsp;km²

## Geografio 
Lipa kuŝas laŭ lago Taal en valo inter montoj, kiuj defendas kontraŭ tifonoj, eĉ vulkana erupcio https://www.google.com/maps/d/viewer?mid=1yNkuiTNDXgwrBmoQIdpifBRd5pk&ll=13.944469159202878%2C121.16817000000002&z=10. Batangas troviĝas 22, Dasmariñas 49, Manilo 74, Kezonurbo 83, Cagayán de Oro 719 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Ĉi tiu loko estis loĝata ekde la 10-a jarcento. Post jarcentoj estis pruvitaj kontaktoj kun ĉinaj komercistoj. Hispana ĉeesto okazis ekde 1570. La loko estis municipo en 1702 kaj paroĥo en 1716. Pro vulkanaj erupcioj la vilaĝo lokŝanĝiĝis en 1724 kaj 1754. Pro kultivado de kafoj Lipa ricevis urborajton en 1887 ("Villa de Lipa"). Dominado de Usono komenciĝis en la fruaj 1900-aj jaroj. Lipa estis parte detruita dum la japana dominado (1941-1945). Lipa estis levita al pli alta urborango en 1947.
eta|maldekstre|
## Ekonomio 
Dum la hispana kolomia erao loĝantoj de Lipa produktis komence kafon, poste kakaon, estis ankaŭ brutbredado kaj diversaj hejmaj metioj. Inter 1945-1965 la citrusoj dominadis. Paŝo post paŝo Lipa profitis proksimecon de la ĉefurbo kaj iĝis administra, medicina, komerca, financa, agro-industria centroj. En la urbo okazas produktado de vestoj kaj prilaborado de manĝaĵoj.

## Eduko kaj religio 
eta|
eta| 
Lipa gastigas kelkajn publikajn kaj privatajn universitatojn aŭ kampusojn. Plimulto de la populacio estas katolikoj. La diocezo fondiĝis en 1910. Ekzistas aliaj kristanaj grupoj kiel diversaj protestantaj sektoj. Aliaj religioj inkluzivas islamon kaj budhismon.

## Trafiko 
Lipa havas arterian ĉefvojon al Manilo. En la urbego la pasaĝeroj uzas aŭtobusojn, busetojn kaj triciklojn.

## Klimato 
La klimato de Lipa estas klasifikita kiel tropika musona klimato. Jare pluvas po 2088 mmm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-decembro falas pli ofte. La averaĝa temperaturo estas , ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

## Vidindaĵoj 
* katedralo kaj aliaj preĝejoj
* statuoj

## Ĝemelurboj 
*  Fuŝun, Ĉinio (2009)
*  Fremont (Kalifornio), Usono (2015)

## Fontoj 
* WikiTrans
* https://www.britannica.com/place/Lipa

LipaCityjf0752 05.JPG|Monumento

595Lipa City Malvar Junction 19.jpg|Vojo
SMCityLipajf1247 03.JPG|Vendejego

Kategorio:Urboj de la Filipinoj
Kristana misiejo

Por kristanismo **misio** estas la predikado de la evangelio fare de ekleziuloj kiuj translokiĝas al iu loko cele al konvertigo de nekristanoj al kristana kredo aŭ al plibonigo de kristanoj en sia engaĝiĝo en kristana eklezio. **Misiejo** estas setlejo aŭ kolonio establita de misiistoj por helpi la kristanigon de indiĝenoj de apartaj regionoj foje kun kroma celo havigi humanitaran helpon; tiu termino "misiejo" povas esti uzata por referenci religiajn organizojn dediĉitaj al sendado de misiistoj.

En la enkonduko de la eŭropa vivmaniero kaj ideologio de Okcidento en diversaj kontinentoj la misiejoj ludis gravan rolon, kaj partikulare en Kalifornio, areo de suda Brazilo, Paragvajo kaj norda Argentino ktp., fare de katolikoj, poste en Afriko kaj en diversaj regionoj de Azio fare kaj de katolikoj kaj de protestantoj.

En la historio de kristanismo oni konsideras, ke la unua misio okazis en Jerusalemo, do unua misiejo, en Pentekosto kiam tri mil diversdevenaj personoj konvertiĝis al kristanismo aŭskultinte la predikon ĉiu en sia lingvo laŭ la rakonto de Agoj de la Apostoloj, 2a ĉapitro.

## Notoj 
Kategorio:Kristanismo
Kristanaj misioj
La Turbie

''''* (jen france, okcitane *La Túrbia*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france *Alpes-Maritimes*, okcitane *Aups Maritims*), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura ( ). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Nico* kaj al la kantono *''.  

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Alpes-Maritimes

eta|maldekstra|300px|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Alpes-Maritimes
Superior (Viskonsino)

**Superior** estas urbo en la usona subŝtato Viskonsino. Ĝi estas la kantona sidejo de la kantono Douglas. La loĝantaro estis de 27 244 en la popolnombrado de 2010. En la vojkruciĝo de la aŭtoŝoseoj U.S. Highway 2 kaj U.S. Highway 53, ĝi estas tuj norde de, kaj apude al, kaj la Vilaĝo Superior kaj la Town of Superior. Kvartaloj estas Billings Park, North End, South Superior, Central Park, East End, Allouez, kaj Itasca. Billings Park, South Superior, East End, kaj North End havas ĉiuj malgrandan negocajn distriktojn.

Superior estas sur la okcidenta pinto de la lago Superior en nordokcidenta Viskonsino. Borde de la golfetoj Saint Louis, Superior, kaj Allouez la urbo estas enkadrita de du riveroj: nome Nemadji kaj Saint Louis. Superior kaj la najbara urbo trans la golfo, nome Duluth (Minesoto), formas unusolan metropolan areon nome *Twin Ports* (Ĝemelaj Havenoj). Ili kunhavas havenon kiu estas unu el la plej gravaj havenoj de la Grandaj Lagoj. Ambaŭ urboj havas muzeajn ŝipojn (SS William A. Irvin en Duluth kaj SS Meteor en Superior), dediĉitaj al la loka navigheredo. Superior estis la fina haveno por la ŝipo SS Edmund Fitzgerald antaŭ sia drono en la 10a de novembro, 1975.

## Historio 
La unuaj konataj eŭropanoj kiuj vizitis la areon estis francoj. En 1618, Étienne Brûlé, esploristo de Samuel de Champlain, navigis laŭlonge de la suda bordo de la Supra Lago kiel li renkontiĝis kun la indiĝenoj Ojibwa. Reveninte al Kebeko, Li kun portis kelkajn kupraĵojn kaj priskribon de la regiono. En 1632, oni faris la mapon de Champlain kiu montris la “Lac Superior de Tracy” kiel la Supra Lago kaj la malsupra pinto de la bordo kiel “Fond du Lac.” Tuj poste, kompanioj de peltindustrio establis staciojn, dum Jezuitoj misiistaj venis cele al konvertigo kaj esplotado de indiĝenoj Aniŝinaabe.

Dum pli ol unu jarcento, la Kompanio de la Hudsona Golfo, sekvita de la Nord-Okcidenta Kompanio en 1787 kaj poste de la *American Fur Company* de John Jacob Astor, funkciigis komercejojn kun la Aniŝinaabe, interŝanĝante eŭropdevenajn ilojn kaj varojn kontraŭ iliaj feloj kaj procezitaj ledoj. Setlejoj disvolviĝis ĉirkaŭ la komercejoj. Multaj feltokomercistoj, kapitalhavaj partneroj, edziĝis al alt-rangaj virinoj Ojibŭa; ambaŭ flankoj konsideris tiajn geedzojn parto de konstruado de aliancoj inter ambaŭ kulturoj. Ankaŭ ĉasistoj, kiuj loĝis inter Ojibŭa dum monatoj kaj vagadis tra ilia teritorio, edziĝis al virinoj Ojibŭa. Iliaj miks-rasaj filoj estis nomitaj Métis fare de la franclingvaj kanadanoj. Multaj el la indiĝenaj viroj eniris en la felkomerco, kaj fariĝis interpretistoj kaj gvidistoj.

## Servoj 
* Universitato de Viskonsino en Superior

## Notoj 
## Bibliografio 
* Bartlett, Elizabeth Ann. Making Waves: Grassroots Feminism in Duluth and Superior (Minnesota Historical Society Press, 2016). xvi, 325 pp.

## Eksteraj ligiloj 
* Superior, Wisconsin government website
* School District of Superior
* Superior–Douglas County Chamber of Commerce

Kategorio:Urboj de Viskonsino
Kategorio:Turismo en Usono
Požaha

:*Tiu ĉi artikolo temas pri domaro. Pri burgejo temas artikolo Požaha (burgejo).*

**Požaha** estas domaro en Ĉeĥio, troviĝanta inter Fulnek kaj Skřipov. Ĝi falas per sia norda parto en municipon Skřipov en distrikto Opava kaj per la suda parto en parton Stará Ves de urbo Bílovec en distrikto Nový Jičín, per la okcidenta rando en parton Lukavec de urbo Fulnek en distrikto Nový Jičín. En la unuaj du nomitaj municipoj por la partoj de tiu ĉi domaro estas elmembrigitaj bazaj setlejunuoj de la sama nomo (Požaha), sume ili prenas areon de netuta duonon de kvadrata kilometro. La domaro havas sume 18  registritaj konstruaĵoj kaj minimume 12 registritaj loĝantoj. Sur vojkruciĝo de ŝoseoj en la nordorienta fino de la domaro troviĝas ligna kruco.

## Historio 
La domaro apartenis en la jaro 1377 en posedaĵon de opavaj princoj. Al la jaro 1512 Požaha estas menciata kiel dezerta vilaĝeto.

## Transporto 
La domaro troviĝas laŭlonge laŭ ŝoseo III/4631. Sur tiu ĉi estas ĉi tie markita biciklovojo n-ro 6078.

En la norda parto de tiu ĉi domaro troviĝas aŭtobusa haltejo "Bílovec, Stará Ves, Požaha rozc.", en la suda parto de la domaro haltejo "Bílovec, Stará Ves, Požaha střed". Veturas tra ĉi tie aŭtobusoj el Ostrava tra Bílovec ĝis Březová.

## Vidu ankaŭ
* Růždí

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Nový Jičín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Bílovec
Kategorio:Skřipov
Kategorio:Fulnek
Kategorio:Setlejoj en Nízký Jeseník
Kassita

**Kassita** (berbere: **ⴽⴰⵙⵉⵜⴰ**, arabe: كاسيطا) estas malgranda urbo en Maroko, en la provinco Driouch. Ĝi havas iom pli ol 2 000 loĝantojn. La vorto "kasita" koincidas laŭ prononce kun la hispanlingva "casita", tio estas dometo. La areo estis parto de la Hispana Maroko.

## Geografio 
**Kassita** situas inter Rif-montaro, en la nord sekcio de la lando. Al Hoceima situas je 60 km, Nador je 95 km, Taza je 100 km.

Kategorio:Urboj de Maroko
Nova kastelo (Bad Lobenstein)

eta|Vido disde Leonberger-placo, eosta alo; maldekstre apudas la koneksa konstruaĵo al la okcidenta alo
eta|Ĝardena flanko
eta|La kastelparko kun pavilono
La **Nova kastelo** () troviĝas kune kun bela parko en la sudeostturingia urbo Bad Lobenstein, Germanujo.

Ĝi troviĝas ĉe la norda rando de la urbokerno ĉe Loenberger-placo. Hodiaŭ ĝi utiligatas kiel muzeo kun fokuso pri la Reuß-dinastio. Regiona kaj moderna historio kaj diversaj maldaŭraj ekspozicioj kompletigas la oferton kulturan. La parko por ĉiuj ĉiam alireblas servante kiel urbocentra ripozumgazonaro.

## Historio 
La lobenŝtajna urbocentro gastis unue la Malnovan kastelon de 1601, kiu brulkonsumiĝis en 1714. La restintaj eroj konstruaĵaj uzitis kiel maltejo, dume la ekde 1647 en Lobenstein rezidantaj princoj de Reuß-Lobenstein komisiis la faron de nova kastelo. Inter 1714 kaj 1718 do estiĝis sub la regado de Henriko la 15-a la Novan kastelon laŭ baroka stilo ekster la urbomuroj. Ĝis 1824 ĝi estas rezidejo, poste la lobenŝtajna linio de la Reuß-oj formortis. Aŭtomate ilia teritorio venis en la manojn de Reuß-Ebersdorf. La princoj novaj se eknomiĝis senjoroj de Reuß-Lobenstein-Ebersdorf. Dum la fajregoj en la jaroj 1732, 1800 kaj 1862 la Nova kastelo damaĝitis kaj ĉiam denove rekonstruitis kun etaj ŝanĝoj. Nova restaŭro iĝis inter 1996 kaj 1997 kaj de la kastelo kaj de la parko kaj de la flankaj konstruaĵoj. La uesta flanko ekĝuis restaŭriĝon ekde 2008.

## La area tuto 
La kastelo konsistas el du konstruaĵoj kun kvadrata horizontala projekciaĵo (aloj orienta kaj okcidenta), kiun ligas meza konstruaĵo pli malalta. En tiu ĉi ligantilo ene estas trairejo formanta kune kun la pavilono en la parko akson vidan. La kastelparko, kiun oni ankaŭ nomas *Herrengarten* (senjora ĝardeno) etendiĝas post la kastelo sur longeco de 250 metroj kaj sur larĝeco de 100 metroj. La meza asko estas herbaro interrompita pavilone, kiun bambaŭflankas arbaraleo kun promenejoj. La iam franca-baroka ĝardena aranĝo evoluis per daŭra kreskado de la arbaroj ĝis la mezo de la 19a jarcento pli kaj pli je angla pejzaĝa ĝardeno.

La pavilono enkastelparka estas kvadrata, duetaĝa, malfrubaroka konstruaĵo kies pleja lindaĵo estas la persienoj. En la pli larĝa senco apartenas al la kastelo ankaŭ la Malnova gardostaranta ejo ĉe la alia flanko de Leonberger-placo. Iam ĝi estis gardistejo de la princa soldataro, eta kaj klasikisma konstruaĵo kiu tre similas al la Malnova gardejo den Greiz. Ankaŭ la ĉara remizo de la princa familio troviĝas kontraŭe al la kastelo. Tiu malpompa, malfrubaroka konstruaĵo servas hodiaŭ kiel porturista informejo de la urbo Bad Lobenstein.

file:Altstadt Bad Lobenstein.JPG|Urbokerno kun kastelo kaj parko
file:Gartenhaus im Schlosspark Bad Lobenstein.JPG|La pavilono enkastelparka
file:Wache Bad Lobenstein.JPG|La Malnova gardistarejo
file:Kutschremise Bad Lobenstein.JPG|La ramizo por droŝkoj kaj ĉaroj

## Vidu ankaŭ 
* Kastelo Ebersdorf, iam rezideja
* Regiona muzeo Bad Lobenstein

## Fonto 
## Eksteraj ligiloj 
* Prie sur porturisma paĝaro

Bad Lobenstein
Lobenstein
Raphoe

**Raphoe** () estas vilaĝo en la irlanda graflando Donegal. La vilaĝo estas la sidejo de la katolika *diocezo de Derry kaj Raphoe* kaj de la anglikana diocezo de la Eklezio de Irlando. La katedralo estas dediĉita al Eunan kiu naskiĝus en Raphoe. La vilaĝo ankaŭ donis sian nomon al la rom-katolika  diocezo Raphoe, sed ĝi ne plu estas la sidejo de tiu diocezo.

eta|meza|400ra|Centro

Kategorio:Vilaĝoj de Irlando
Megalopolo Grandaj Lagoj

La **Megalopolo Grandaj Lagoj**, en angla *Great Lakes Megalopolis*, estas megalopolo kiu konsistas el grupo de metropolaj regionoj en Nordameriko ĉefe en la regiono de la Grandaj Lagoj kaj laŭlonge de la rivero Sankt-Laŭrenco. Ĝi etendiĝas el la Usona Mez-Okcidento sude kaj okcidente al okcidenta Pensilvanio kaj Ne-metropola Nov-Jorkio orienten kaj norden tra Suda Ontario al sudokcidenta Kebekio en Kanado. Ĝi estas la plej loĝata kaj plej granda megalopolo en Nordameriko. 

Je sia plej grando, en Usono la regiono enhavas ampleksegan zonon el la "Twin Cities" (Ĝemelaj Urboj) en Minesoto, nome Mineapolo kaj Saint Paul en okcidento, sude al Sankta Luiso and Louisville, Kentukio, kaj oriente al Roĉestro (Nov-Jorkio); en Kanado, ĝi pluas nordoriente ĝis Kebekurbo. Tiu granda regiono havis ĉirkaŭkalkulitan loĝantaron de 59 144 461 de personoj en 2011 kaj estas planita atingi loĝantaron de ĉirkaŭ 65 milionoj por ĉirkaŭ 2025. Ene de tiu granda regiono, estas kerna areo de pli kontinual urba disvolvigo kiu enhavas la urbojn Chicago, Milwaukee, Grand Rapids, South Bend, Detroit, Cleveland, Toledo, Pittsburgh, Buffalo, Rochester, Hamilton, Toronto kaj la metropolajn areojn inter tiuj.

## Bildaro

ISS037-E-8287.jpg|Green Bay (dekstre) al Indianapolis (tre maldekstre)
ISS053-E-255678.jpg|Lakes Erie (dekstre) kaj Ontario (maldekstre)
ISS030-E-110240.jpg|Indianapolis (maldekstre) al St. Louis (dekstre)
ISS-34 Night view of Cleveland, Ohio.jpg|Cleveland
Saint Paul, Minnesota 9.jpg|Saint Paul
Appletonskyline.jpg|Fox Cities
Duluth Skyline.jpg|Duluth
Jackson_Wisconsin_sign_WIS60.jpg|Jackson, Wisconsin

## Vidu ankaŭ
* Grandaj Lagoj (Nordameriko)

Kategorio:Geografio de Usono
Kategorio:Geografio de Kanado
Kategorio:Metropolaj regionoj de Kanado
Kategorio:Metropolaj regionoj de Usono
Calumet (rivero)

eta|Inundoj de Little Calumet en Munster, Indianao, en septembro 2008.
La rivero **Calumet** (/ˌkæljʊˈmɛt/) estas fakte sistemo de tre industriigitaj riveroj kaj kanaloj en la regiono inter la kvartalo Suda Ĉikago en Ĉikago, Ilinojso, kaj la urbo Gary, Indianio. Historie, la Malgranda Calumet River kaj la Granda Calumet estis unusola rivero, el kiuj la unua fluis okcidenten el Indianao al Ilinojso, poste turnante reen al sia elfluejo en la Lago Miĉigano ĉe la Marquette Park en Gary.

La vorto "calumet" nomas la ritan pipon de usonaj indianoj.

La areo estas tre ebena kaj la fluejo kaj eĉ la direkto de la riversistemo foje ŝanĝiĝis. La malalta deklivo havigas al la rivero nur tre malgrandan fluon. Tiu rivero estis jam tro poluita pro industrio ekde la dua duono de la 19a jarcento.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* US EPA Areo
* Prairie Rivers Network
* TopoQuest, Cal Sag and Little Calumet
* Encyclopedia of Chicago – Calumet River System

Kategorio:Riveroj en Ilinojso
Kategorio:Riveroj en Indianio
Anagaire

**Anagaire** estas vilaĝo en la irlanda graflando Donegal. Ĝi situas en la Gaeltacht, kio volas diri ke la Irlanda lingvo ankoraŭ nun ludas gravan rolon kiel parolata lingvo. Anagaire situas en The Rosses, je la okcidenta marbordo de la graflando. En 2016 la popolnombro estis 236.

eta|meza|300px|Lago de Anagaire

Kategorio:Vilaĝoj de Irlando
Kastelo Grüningen

**Kastelo Grüningen** () en la urbokvartalo Grüningen de Greußen en Germanujo famiĝis pri la rendevuo inter Novalis kaj lia posta fianĉino Sophie von Kühn kies rememorojn li post frua morto ŝia en 1797 ja konservis en multaj verkoj. En la muro de la Petro-kirko medaliono kun eta sofia bildo videblas kun teksto informa. La tombo mem ne plu identigeblas.

## Priskribo 
Staras la kastelo sur teritorio suden deklivanta ĉe la orienta rando vilaĝo kiun duflanke ĉirkaŭfluas la ŝvarcburga Helbe-rivero. La burgo antaŭula memloke, de kiu ankoraŭ restis muro, foso kaj kelkaj muraj restaĵoj, menciitis unuafoje en la 1198-a jaro. Verŝajne konstruigis ĝin la senjoroj de Grüningen el kies dinastio devenas ankaŭ Dietrich von Grüningen, Deutsch-majstro de la Germana Kavalira Ordeno. La konstruaĵo pligrandiĝis en la unua duono de la 16 a jarcento kaj novkonstruitis kvazaŭ far la patro de Sophie von Kühn en 1772 kiel duetaĝa pucaĵo kun mansarda tegmento. En 1903 aldonitis alkonstruaĵo kun orielo.

Ĉirkaŭ la jaro 1900 transprenis la familio Nette kaj la kastelon kaj la kavalirbienon. Ili en 1945 fare de komunistoj eksproprietigitis kaj poste devis iri en la liberan parton de Germanlando. Surkastele vivis kaj laboris ĝis 1945 la librotenistino Maria Magdalena Paul, filio de la lepsika misia fakulo kaj historiisto Carl Paul. En la kastelo instalitis postmilite fleĝohejmo poroldula. Post restaŭradlaboroj profundoj en 1998/99 ĝi nomiĝas "Kastelo Sophie von Kühn", fleĝejo de la Novalis-diakonia societo. Okazas surloke ankaŭ literaturaj aranĝoj kaj koncertoj. Ĉekastele ekzistas krome bela parko.

Gedenktafel Sophie von Kühn.jpg|Memorigtabulo por Sophie von Kühn
2008 12 07 HA Grüningen 012.JPG|Tomboslabo de kavaliro Caspar von Kutzleben

## Literaturo 
* Michael Köhler: *Grüningen*. In: *Thüringer Burgen und befestigte vor- und frühgeschichtliche Wohnplätze*. Jenzig, 2003, ISBN 3-910141-56-0.
* Otto Zimmermann: *Greußen/Thüringen. Eine Betrachtung aus alter und neuer Zeit.* Starke-Druck, Sondershausen 2003, ISBN 3-9808465-3-9.
* *Beschreibende Darstellung der älteren Bau- und Kunstdenkmäler der Provinz Sachsen und angrenzender Gebiete, Kreis Weissensee*. Volumo 6. Eldono 1882, p. 24.

## Fonto 
## Eksteraj ligiloj 
* Literaturaj aranĝoj enkastelaj

Gruningen
Gruningen
Dancantaj Ĉerkoportistoj

La **Dancantaj Ĉerkoportistoj**, konataj ankaŭ laŭ vario de nomoj, kiel tiuj de **Dancoĉerko ("dancing coffin")**, **Ĉerkaj Dancantoj ("coffin dancers")** kaj la **Ĉerkodanca Memeo** estas ganaa grupo de ĉerkoportistoj, kiu estas bazita en la marborda urbo Prampram en la regiono Grand-Akrao de suda Ganao, kvankam ili ludas tra la lando tiel kiel internacie. Ili estas loke konataj kiel **Nana Otafrija Pallbearing and Waiting Service** aŭ **Dada awu**.

La grupo komence akiris tutmondan atenton tra BBCa ĉefaĵa raporto en 2017. La videofilmo fariĝis parto de Interreta memeo en la maldormo de la COVIM-19 pandemio en frua 2020.

## Deveno 
La Dancantaj Ĉerkoportistoj estas gvidita de Benjamin Aidoo, kiu komencis la grupon kiel regula servo de ĉerkoportistoj. Li poste havis la ideon aldoni reĝisoradon al ilia ĉerkoportista laboro. Kromaj kotizoj estas postulataj por dancado kun la ĉerko dum entombigo. La Dancantaj Ĉerkoportistoj unue altiĝis al eminenteco en 2017 kiam ili estis prezentitaj en BBCa raporto.

## En popola kulturo 
* En fino de marto 2020, Jutubulo kun la kanala nomo "Syon" alŝutis al Jutubo la videon, kiu komencis la modon sur la Interreto. En aprilo, la grupo fariĝis la bazo de funebre komika interreta memeo kiam videoj de homoj suferantaj diversajn malfeliĉojn, sekvite de videoj de la Dancantaj Ĉerkoportistoj (implice la viktimoj de la antaŭirantaj videoj), estis ĝenerale alŝutitaj al Reddit, YouTube kaj TikTok. La video estas ĝenerale parigita kun la kanto "Astronomia" de rusa muzika artisto Tony Igy kaj remiksita de nederlanda duopo Vicetone, kvankam aliaj uzas aŭ "You Know I'll Go Get" de DJ Haning kaj Rizky Ayuba (remiksita versio de kanto de Enrique Iglesias "Finally Found You") aŭ "Trouble is a Friend" de Lenka.. Ĉi tiu memeo estas ofte asociita kun la COVIM-19 pandemio, kiu estis daŭranta kiam la memeo fariĝis populara.

## Notoj 
Kategorio:Funebroj
Kategorio:Memeoj
Kategorio:Kulturo de Ganao
Sophie von Kühn

eta|Memortabuleto en la kirko de Grüningen
**Christiane Wilhelmine Sophie von KUEHN** (naskiĝinta la  en Greußen-Gruningen, mortinta samloke la ) estis la fianĉino de la germana romantika poeto kaj filozofo Friedrich von Hardenberg, konata al multaj simple kiel Novalis. Ŝia bildo fame aperas en la *Himnoj al la Nokto* de li: temas pri baza teksto de la literatura movado romantikisma en Germanlingvio.

## Detaloj 
La du renkontiĝis sur Kastelo Grüningen. Novalis raportis letere al la frato Erasmus von Hardenberg ke kvarona horo decidus pri sia vivo.

Sophie havis du fratinojn (Friederike kaj Karoline) kaj du fratojn (Georg kaj Hans von Kühn). Krome unu duonfratinon el la unua nupto de la patro Johann Georg von Kühn, t.e. Wilhelmine von Kühn, kaj aliajn kvar duongefratojn el la nupto de sia patrino kun Johann Rudolph von Rockenthien. Kvankam la amo de Novalis por Sophie supozigis mitajn proporciojn, ilia tempo kune estis mallonga kaj senokaza. La du renkontis la 17-an de novembro 1794 kiam Novalis estis dudek du kaj Sophie estis nur dek du. Ili iĝis (neoficiale) gefianĉitaj en la dektria naskiĝtaga de Sophie; ŝia malsano daŭris ĝis ŝia morto en la aĝo de 15 en marto 1797. Intertempe ŝi resaniĝis sed suferis tri gravajn operaciojn inter majo kaj julio 1796. La mortanonco de ŝia familio aperi en la 25.3.1797 en la lepsika taggazeto "Leipziger Zeitung".

La perdo de Sophie alportis profundan periodon de funebro kaj sufero en la vivon de Novalis. Eĉ tiel, li iĝis denove fianĉo, al Julie von Charpentier en decembro 1798.

La profundo de la amo de Sophie por Novalis estas necerta surbaze de ŝia juna aĝo. Iu el ŝiaj tagalnotoj troveblaj en la Novalis-libro de O'Brien *(Signs v Revolution)*, disponigas al ni scion certan pri ŝia rilato kun Novalis:
* La 1-an de marto: Hodiaŭ Hartenberch vizitis; denove nenio okazis.
* La 11-an de marto: Ni estis sole hodiaŭ kaj nenio entute okazis.
* La 12-an de marto: Hodiaŭ estis kiel hieraŭ - nenio entute okazis.
* La 13-an de marto: Hodiaŭ estis pentofartago kaj Hartenb. estis ĉi tie.
* La 14-an de mart:o Hodiaŭ Hartenberg estis daŭre ĉi tie kaj li ricevis leteron de sia frato.
Sophie havis fratinon, Caroline von Kühn, kaj vicfratinon, Wilhelmine von Thümmel.

La biografio de Ludwig Tieck de Novalis priskribas Sophie, tiel: "Eĉ kiel infano, ŝi donis impreson kiu - ĉar ĝi estis tiel kompleza kaj spirite bela - ni devas taksi supertera aŭ ĉiela; tiu radianta kaj preskaŭ travidebla vizaĝo de ŝi kun la timo ke ĝi estis tro delikata kaj delikate teksita por tiu vivo. Tio estis morto aŭ senmorteco kiuj rigardis nin tiel penetre de tiuj lumaj okuloj; kaj tro ofte rapida decidpropono iĝis nian timon fakta realeco."

## Literaturo 
* Regula Fankhauser: *Des Dichters Sophia.* 1997, ISBN 3-412-00397-2.
* O’Brien, Wm. Arctander, Novalis: *Signs of Revolution*. Durham: Duke University Press, 1997.
* Historisch-kritische Ausgabe Novalis, vol 5, 1988.

## Eksteraj ligiloj 
* Letero de Sophie von Kühn adresita al Novalis
* Faklaboro pri la "paro" ama 
* Novalis: »Hymnen an die Nacht/Himnoj al la nokto«

Kategorio:Germanoj
Kategorio:Novalis
Orelvermo

**Orelvermo** estas trudiĝema peco de muziko kiu daŭre ripetiĝas en la menso de persono post kiam ĝi estas ne plu ludata. Frazoj uzitaj por priskribi la koncepton de **orelvermo** estas "muzikimagaĵara ripetado" kaj "nevola muzikimagaĵaro".

La vorto *orelvermo* estas tradukoprunto de la germana '''', kiu havis ĉi tiun signifon ekde la mezo de la 20-a jarcento.

Tiu koncepto estas ligata al la kredo en kelkaj antikvaj kulturoj, ke vermo povas eniri en la oreltruon de persono, kiam tiu dormas kampare, kaj povas trapasi la cerbon por eliri tra la mala orelo: tio rezultus en frenezeco de la suferanto.

## Notoj 
Kategorio:Muzika terminologio
Séranon

''''* (jen france, okcitane *Seranon*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france *Alpes-Maritimes*, okcitane *Aups Maritims*), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura ( ). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Grasse* kaj al la kantono *''.

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Alpes-Maritimes

eta|maldekstra|300ra|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Alpes-Maritimes
Regiono de la Grandaj Lagoj

La **Regiono de la Grandaj Lagoj** de Nordameriko estas du-landa kanad–usona mondoregiono kiu inkludas partojn de ok usonaj ŝtatoj Ilinoiso, Indianao, Miĉigano, Minesoto, Novjorkio, Ohio, Pensilvanio kaj Viskonsino same kiel de la kanada provinco Ontario. Kebekio estas foje inkludita kiel parto de la regiono ĉar, kvankam ĝi ne estas en akvokolekta areo de la Grandaj Lagoj, ĝi estas en la baseno de la rivero Sankta Laŭrenco kiu estas parto de kontinua hidrologia sistemo kiu inkludas la Grandajn Lagojn kaj finfine elfluas en la Atlantikan Oceanon. La regiona centro estas en la Grandaj Lagoj kaj formas distingan historian, ekonomian kaj kulturan identecon. Parto de la regiono enhavas ankaŭ la Megalopolon Grandaj Lagoj. 

La Regiono de la Grandaj Lagoj havas sian nomon el la koresponda geologia formacio de la Baseno de la Grandaj Lagoj, mallarĝa akvokolekta baseno kiu enhavas la Grandajn Lagojn, limigitan per akvobasenoj norde de la regiono (Hudsona Golfo), okcidente (Misisipo), oriente kaj sude (Ohio). Oriente, la riveroj Sankt-Laŭrenco, Richelieu, Hudsono, Mohawk kaj Susquehanna formas arkon de basenoj orienten al la Atlantiko.

La Regiono de la Grandaj Lagoj, kiel distingita el la Baseno de la Grandaj Lagoj, difinas unuon de sub-naciaj politikaj entoj difinitaj per la usonaj ŝtatoj kaj la kanada provinco Ontario enhavanta la basenon de la Grandaj Lagoj, la usonajn ŝtatojn kaj la Provincon borde de unu aŭ pliaj el la Grandaj Lagoj.

## Bibliografio
* Cronon, William (1988). Nature's Metropolis: Chicago and the Great West, W.W. Norton. pp. 333–340.
* Onuf, Peter S (1987). A History of the Northwest Ordinance, Indiana University Press.
* Taylor, Alan (2010) "The Civil War of 1812: American Citizens, British Subjects, Irish Rebels and Indian Allies", Knopf
* White, Richard (1991), The Middle Ground: Indians, Empires and Republics in The Great Lakes Region 1965-1815, Cambridge University Press

Kategorio:Grandaj Lagoj 
Kategorio:Regionoj de Kanado
Kategorio:Usonaj regionoj
Blangy-le-Château

''''* estas komunumo en la norda parto de Francio. Ĝi situas en la departemento *Kalvadoso* kaj en la historia kaj nuna administra regiono Normandio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La teritorio havas komunan limon kun . 

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *castelblangeois''.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

eta|maldekstra|260ra|
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Calvados

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Blangy-le-Château ĉe CdC Terre d'Auge

Kategorio:Komunumoj de Calvados
(100017) 1989 TN2

**(100017) 1989 TN2** estas marsrenkonta asteroido malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.

## Orbito 
Ĝi estas en orbita resonanco 2:7 kun la Tero.

Ĝia discentra orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso; ĝia marsa MOID estas 0,221795 astronomia unuo, tie estas 33,180 milionoj da km.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Marsrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1989
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kastelo Thalstein

[eta|Tümpling-[ekslibriso, Thalstein 1895]]
**Kastelo Thalstein** () estas kastelo sur Jenzig-monto en Jena, Germanujo.

## Historio 
La impostlibro de Jena el la jaro 1406 nomas sur paĝo 163 certan Albrecht Tümpling posedanto de bienoj sur Jenzig-monto, konkrete malsupre kaj ĉe la Talenstein-roko. Sur planoj de 1846 tamen ne vidis konstruaĵoj sur la loko de Thalstein-bieno. La dokumentita unua posedanto stis la administristo Eduard Steinert, kiu ekde 1841 ludonis la pomarbĝardenan utiligon de siaj areetoj kaj okazigis en 1853 lignovendadon per aŭkcio en 1853 en Thalstein. Ĝis la mezo de la 1853-a jaro oni povas sekvi liajn anoncojn engazetajn pri la vendo de agrikulturaĵoj kaj de vitejo. La bienon tutan li tamen denove volis vendi en la jaro 1858. Poste estis surloke manufakturo por lignoskribiloj por kiu troveblas dungoanoncoj engazetaj. La sekvinta proprietulo estis la farmisto Gerstung, kiu restis surloke almenaŭ ĝis 1864. Ĝis 1868 oni ĉiam parolis nur pri bieno, ankoraŭ ne pri kastelo. Sekve akiris ĝin la senjoroj de Tümpling; jam en 1891 ili ricevis de la komunumo Wenigenjena la deklivaĵon jenzig-ajn sudeoste de la bieno kaj krome parton de la altebenaĵo por la sumo de 1.400 markoj kaj metigis limŝtonojn ĉirkaŭe. Malantaŭ la monta gastejo "Jenzighaus" ankoraŭ nuntempe troviĝas limŝtono kun la jardato 1891. En 1960 la familio vendis la tuton al la popolproprietra entrepreno VEB Fernmeldewerk Arnstadt por ferihejma utiligo.

Post la Turniĝo la konstruaĵo malfunkciadis. Post vendo fare de la ŝtato, la monumentprotektita kastelo pli kaj pli kadukiĝas. Pro tio la posedanto, librotenisto el Jena, honoritis per la negavita premio "Schwarzes Schaf der Denkmalpflege".

## Ĉirkaŭaĵo 
La kastelo estas idiliece inter la setlejoj de Wenigenjena kaj Kunitz, inter Jenzig-monto kaj Saale-rivero kaj nur kelkcentaj mentroj norde de la Erlkönig-statuo.

## Referencoj 
## Literaturo 
* W. von Tümpling: *Thalstein – ein Stück Nachkriegsgeschichte einer Thüringer Familie.* In: J. Sobotka (Hrsg.): *Burgen, Schlösser, Gutshäuser in Thüringen.* Veröff. Dtsch. Burgenvereinig. e.V., Reihe C. K. Theiss Verlag, Stuttgart 1995, ISBN 3-8062-1123-X, p.&nbsp;162–167.

Thalstein
James Marsden

**James Paul MARSDEN** naskiĝis  estas usona aktoro, kantisto kaj iam fotomodelo.  Marsden komencis sian karieron en televidspektakloj *Saved by the Bell: The New Class* (1993), *Touched by an Angel* (1995) kaj *Party of Five* (1995). Li akiris famon pro sia rolo de Scott Summers/ciklopo en la X-men filmaj serioj kaj ĉefrolis en *Superman Returns* (2006). Ekde 2016 Marsden ĉefrolis kiel Teddy Flood sentema androido en la HBO sciencfikcia suspensfilma serio *Westworld*.

Sekvante lian sukceson en komiksoofilmoj, Marsden ĉefrolis en diversaj ĝenrofilmoj inkluzive de *Hairspray* (2007) kiu estis kritika kaj komerca sukceso kaj gajnis multajn premiojn. Kiel Corny Collins, li kantis du kantojn por la muziko de la filmo RIAA. Li havis ĉefrolojn en filmoj kiel ekzemple  *Enchanted* (2007), *Hop* (2011), 27 Dresses (2007), *The Best of Me* (2014) kaj *Sonic the Hedgehog* (2020).

## Filmaro 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Usonaj aktoroj
Kategorio:Usonaj televidaktoroj
Kategorio:Usonaj voĉaktoroj
Kategorio:Usonaj fotomodeloj
Kategorio:Usonaj kantistoj