open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mirvano la 2-a de Iberio

**Mirvano la 2-a**, ankaŭ konata kiel **Miriano** estis reĝo de Iberio dum la jaroj 32 kaj 23 a.K. (laŭ iuj fontoj en 20 a.K.). Li apartenis al la Parnavaza dinastio. Li naskiĝis en la jaro 92 a.K. kaj mortis en 23 a.K. (aŭ, kiel jam notite, laŭ iuj fontoj en 20 a.K.).

Li havis nur unu jaron kiam sia patro, la reĝo Parnaĝomo estis eltronigita kaj murdita. Lia trono estis donita al la armena princo Arŝako. La eta princo estis portita al Partujo, kie restis en la parta kortego. Mirvano revenis al sia lando, kun 60 jaroj, kun parta armeo kaj eltronigis la reĝon Bartom, antaŭulo de Arŝako, kaj memproklamiĝis reĝo de Iberio en 32 a.K.

Li estis sukcedita kiel reĝo de Iberio de sia filo Arŝako la 2-a. La filo naskiĝis inter la jaroj 33 kaj 30 antaŭ nia eraro kaj do ankoraŭ ne estis plenkreska kiam li iĝis reĝo.
Marabá Paulista

'''''' (oficiale ) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Presidente Prudente kaj en la samnoma mikroregiono Presidente Prudente. Laŭ la stato de  en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de San-Paŭlio	

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
* Asocio de Municipoj de San-Paŭlio (same )

Kategorio:Municipoj de San-Paŭlio
Udioj

La **Udioj** (mem-nomo Udi aŭ Uti) estas unu el la plej antikvaj indiĝenaj popoloj de Kaŭkazio. La udioj estas proksimume 10,000 homoj kiuj plejparte loĝas en Azerbajĝano: la vilaĝo Nij de la regiono de Kabala, Oguz (iama Vartaŝen) kaj Bakuo. Ekzistas udia loĝantaro ankaŭ en Rusio en la Rostova provinco (Ŝahtij, Taganrog, Rostov-na-Donu, Azov, Aleksandrovka), en la Krasnodara regiono (Krasnodar, areoj de Dinskoy, Leningrad, Kuŝĉevskij), en la Stavropola regiono (Minvody, Pjatigorsk), en la Volgograda provinco (Volgogrado, Dubovij Ovrag), kaj ankaŭ en Sverdlovsk, Ivanovo, areoj de Kalugo, Moskvo, Sankt-Peterburgo, Astraĥano. En Kartvelio: Zinobiani kaj la periferio de Tbiliso, Poti, Rustavi. En Kazaĥio: urbo Aktau, ankaŭ en Ukrainio (Ĥarkiva provinco) kaj en Armenio en la provinco Sjuniko.

La Udi-lingvo estas nordorienta kaŭkaza lingvo apartenanta al la lezga familio. Ekzistas du primaraj dialektoj, nomataj Nij kaj Vartaŝen. La udioj parolas ankaŭ la azeran, rusan, kartvelan kaj armenan, laŭ la lando kie ili loĝas. Udioj kutime estas dulingvaj, kaj kelkfoje eĉ trilingvaj.

La udioj estas konsiderataj la posteuloj de Kaŭkaza Albanio. Laŭ la klasikaj verkistoj, la udioj loĝis en la areo de la orienta Kaŭkazio laŭ la marbordo de la Kaspia Maro, kaj teritorio etendiĝanta al la rivero Kura en la nordo, same kiel en la antikva provinco Utiko, pro kio multaj historiistoj kredas ke ĝi estas nomata laŭ ili. La kaŭkazaj albanoj estis kristanoj kies alfabeto estas derivita de la armena kaj kartvela alfabetoj. Hodiaŭ, plejparte la udioj estas kristanaj ortodoksuloj. Pluraj jarcentoj da kunvivado en la sfero de pers-islama kulturo signife influis sur la Udi-kulturon kaj pensmanieron. Tiu spuro estas videbla en la udiaj popoltradicioj kaj en la materiala kulturo.

Kategorio:Etnoj en Kaŭkazo
Kategorio:Etnoj en Rusio
Scuol

**Scuol** (en la germana lingvo **Schuls**) estas komunumo de la komunumaro Suot Tasna kaj la distrikto Inn/En, kies ĉefkomunumo ĝi estas, en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 2334 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Scuol estas la ĉefloko de la Suba Engadino situanta ĉe la bordo de la rivero Eno. Granda parto de la komunumo sude de Eno apartenas al la Svisa Nacia Parko. Scuol konsistas el la du partoj Scuol-Sura kaj Scuol-Sot, krome al ĝi apartenas la setlejoj Guarlaina, Schinnas, Crastuoglia, San Jon, Pradella kaj S-charl. Sur la teritorio de la komunumo situas inter aliaj la montoj *Piz Lischana* kun alteco de 3105 m s.m. kaj *Piz Triazza* kun alteco de 3043 m s.m., inter kiuj fontas la Triazza-Glaĉero, malgranda valglaĉero kun longeco de proksimume 2 kilometroj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Scuol limas en nordoriento al Sent, en okcidentsudokcidento al Malles Venosta (Italio), en sudokcidento al Tubre (Italio), en sudo al Val Müstair, en okcidento al Tarasp, kaj en nordokcidento al Ftan.

## Trafiko 
Tra Scuol pasas la kantona ĉefvojo n-ro 27 kiu de Aŭstrio laŭlonge de Eno kondukas al Malojopasejo. Scuol estas la finhaltejo de la engadina linio de Retia Fervojo. Diversaj poŝtaŭtolinioj kondukas al la stacidomo de Scuol.

## Lingvoj 
La ĉefa lingvo de la komunumo Scuol estas la romanĉa. Dum la lastaj jaroj tamen la nombro de romanĉlingvanoj multe malkreskis dum kreskis la nombro de germanlingvanoj. Ekzistas ankaŭ itallingva malplimulto. Laŭ la popolnombrado de 1980 64,79% de la loĝantaro parolis la romanĉan, 27,75% la germanan kaj 4,36% la italan. En la jaro 2000 ankoraŭ 49,43% parolis la romanĉan, 39,16% la germanan kaj 3,86%. La modifo de la cifero estas kaŭzita ĉefe pro almigro de germanlingvanoj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Scuol datiĝas el la jaro 1095 kiel *Schulles*. En la 11-a kaj 12-a jarcento la Senjoroj de Tarasp estis bienposedantoj en Scuol. En la jaro 1095 Eberhard de Tarasp en Scuol fondis monaĥejon konsekrita al Mario. La loko, kie tiu monaĥejo troviĝis ne estas konata. Post inscendio la monaĥejo en la jaro 1131 estis rekonstruita sed translokiĝis en la jaro 1150 al Marienberg. En la jaro 1178 la papo Aleksandro la 3-a konfirmis la posedaĵoj de la Monaĥejo Marienberg en Scuol. En la 14-a jarcento la monaĥejo estis sub la suvereneco de la episkopo de Koiro. En malfrua mezepoko ankaŭ la Grafoj de Tirolo, la Monaĥejo de Müstair kaj la Senjoroj de Matsch posedis bienojn en Scuol. Dum la Milito de Tirolo en la jaro 1499 la vilaĝo estis detruita. Dum la tempo de la Helveta Respubliko en la jaro 1801 Scuol fariĝis ĉefloko de la distrikto Inn/En, kiun rolon ĝi havas ĝis hodiaŭ. 

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Scuol-Tarasp (stacidomo)
* Ardez (stacidomo)
* Guarda (stacidomo)
* Ftan Baraigla (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Scuol
Gundlaĉa akcipitro

La **Gundlaĉa akcipitro** aŭ Kuba akcipitro (***Accipiter gundlachi***) estas taga rabobirdo el familio de Akcipitredoj kiu inkludas ankaŭ multajn aliajn tagajn rabobirdojn kiel agloj, buteoj kaj cirkuoj. Ĝi estas endemia de Kubo.

Ties natura habitato estas kaj sekaj arbaroj kaj malaltateraj arbaroj. Ĝi estas minacata kaj endanĝerita je formorto pro habitatoperdo.

## Aspekto 
Temas pri bela rabobirdo, simila al Kupera akcipitro (*Accipiter cooperii*), kvankam iom pli granda, intermeza inter tiu kaj la Akcipitro (*Accipiter gentilis*). Ties malhelgrizaj flugiloj, relative mallongaj kaj rondoformaj, kaj ties longa vosto, kune kun duokula vidkapablo, permesas tiun rabobirdon manovri inter la vegetaĵaro ege lerte. La ino estas multe pli granda ol la masklo. La subaj partoj estas ruĝecbrunaj iom striecaj, sed la subpugo estas blanka. La beko estas malhelgriza kaj la kruroj flavecaj.

## Natura historio 
Ili predas ĉefe birdoj, sed ankaŭ grandan nombron de roduloj, multaj el kiuj kaŭzas enorman damaĝon al la kamparanoj, kaj tiele la akcipitro estas aprezata.

Ili pariĝas inter februaro kaj majo. La nesto ĝenerale estas konstruita ĉe la trunko kaj sub la pinto de granda arbo.

## Subspecioj 
Oni konas du subspeciojn de *Accipiter gundlachi *:

* *Accipiter gundlachi gundlachi* – arbaroj de malaltaj teroj de okcidento kaj centro de Kubo.
* *Accipiter gundlachi wileyi* - arbaroj de malaltaj teroj de oriento de Kubo.

## Referencoj 
* BirdLife Species Factsheet. 

Kategorio:Akcipitroformaj
Kategorio:Akcipitredoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Zoltán Rákosi

**RÁKOSI Zoltán** (pro. ra:koŝi) estis hungara verkisto, poeto naskita en Kézdivásárhely la 18-an de septembro 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 27-an de februaro 1970.
## Biografio
Zoltán Rákosi instruis en Nagymihály, Breznóbánya. Inter 1912-1918 li redaktis la semajngazeton *Garamvidék*. Inter 1921-1948 li estis lernejestro en Újpest kaj studinspektisto. Li verkis, redaktis lernolibrojn, publikigis studojn pripedagogiajn.
## Verkoj
**Kacagjatok csak* (poemoj, Ungvár, 1911).
**Friss barázdák régi ugaron* (rakontoj, Ungvár, 1914);
**Zúgó erdő mélyén* (poemoj, Pápa, 1919);
**A harangokat kongatom* (poemoj, Kispest, 1920);
**Virágos úton* (poemoj, Bp., 1928);
**Magyar Pantheon* (poemoj, Bp., 1931).
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon
Rakosi, Z.
Tiglatpilezero la 3-a

**Tiglat-Pilezero la 3-a** (en akada lingvo: Tukultī-Apil Ešarra) estis elstara reĝo de Asirio en la 8-a jarcento antaŭ nia erao. Li regis dum la jaroj 745 kaj 727 a.K. kaj li estis la fondinto de la Nov-asiria Imperio. Li estas konsiderata kiel unu el la plej sukcesaj komandantoj de la historio. Liaj konkeroj ampleksiĝis al la plejparto de la mondo konata de la antikvaj asirianoj.eta|250ra|Krom plibonigi la situacion de la asirianoj post malmultaj jaroj de liaj konkeroj, Tiglatpilezero la 3-a ankaŭ kreis la strukturon de la asiria imperio. Li ŝanĝis la regad-manieron de la konkeritaj reĝlandoj pere de la anstataŭado de la suvereneco en kelkaj aneksitaj regionoj al asiria reganto. Tion li faris en Urarto en 740 a.K., en Unkio en 738 a.K., en Damasko en 732 a.K., kaj en Babilono en 729 a.K., kiel li proklamis sin reĝo, tiel ekigante jarcenton da asiria regado en tiu lando. Li ankaŭ dividis kelkajn provincojn por redukti la aŭtoritaton de la provincestro. Li akceptis vasalajn reĝlandojn nur se en tio li vidis administrajn kaj ekonomiajn avantaĝojn. La armeo estis reorganizita por pliefikigi ĝin.

Je lia morto, li lasis pli vastan regnon ol tiu kiun li ricevis, kun potenca armeo kaj modernigita, kaj administrado reformita. Ĉar la politiko pri konkeroj kaj aneksadoj povus esti pli ol la ebloj de la ŝtato vivteni ilin, li provis limigi ilin kaj ankaŭ kreis fortikaĵojn, garnizonoj, kaj la deportitoj kiuj povis utili kiel komplementaj trupoj.

Kategorio:Reĝoj de Asirio
Kategorio:Reĝoj de Babilono
Mengusovce

**Mengusovce,** hungare **Menguszfalva** [mengusfalva], germane **Mengsdorf** estas malgranda vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Mengusovce situas laŭ flankovojoj, sed ankaŭ aŭtovojo estas tre proksime. Poprad troviĝas je 13 km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1398 en formo *"Mengus"*. En 1787 315 vilaĝanoj loĝis en 33 domoj, en 1828 425 vilaĝanoj loĝis en 60 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Menguszfalva 354 homoj, (slovakoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Antaŭ la 1-a mondmilito multaj migris al Ameriko. Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Mengusovce 579 homoj, (489 slovakoj, 79 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika frugotika preĝejo omaĝe al Sankta Tomaso el la 13-a jarcento
* luterana klasikisma preĝejo de 1840
* muelejo el la 18-a jarcento

Kategorio:Municipoj en distrikto Poprad
Imre Rakksányi

**RAKSSÁNYI Imre** (pro. rakŝa:nji), Raksányi estis hungara honvedmajoro naskita en Orosháza la 13-an de majo 1818 kaj mortinta en Temesvár la 9-an de oktobro 1849. 
## Biografio
Imre Rakssányi estis fondinto de la unua hungarlingva milita fakrevuo *Szövétnek* en Vieno. Dum la hungara revolucio de 1848 li estis unue fajromajstro, poste la 16-an de septembro 1848 leŭtenanto, la 20-an de novembro ĉefleŭtenanto, la 5-an de decembro kapitano, en aprilo de 1849 majoro, poste intendanto de artilerio. Li estis parenco de Lajos Kossuth, lia senkondiĉa adepto, iom da tempo lia adjutanto, li ĉefa militkampa informinto. Li mortis en la batalo de Temeŝvaro.
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon

Rakssanyi, I.
Nová Lesná

**Nová Lesná,** hungare **Alsóerdőfalva** [alŝOerdOfalva], germane **Neuwalddorf** estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.
eta|maldekstre|Panoramo de Nová Lesná
## Situo 
Nová Lesná situas laŭ traira flankovojo (ĉefvojo estas proksime), laŭ fervojo Vysoké Tatry-Poprad. La lasta urbo troviĝas je 8 km.

## Historio 
La loko estis loĝata jam antaŭ la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1315 en latina formo *"villa Menhardi"*, poste en 1405 ankaŭ en hungara formo *"Erdeufalwa alias Menardwaldorf"*. En 1787 402 vilaĝanoj loĝis en 66 domoj, en 1828 546 vilaĝanoj loĝis en 76 domoj. Ĝis 1892 la oficiala hungara loknomo estis *Újleszna*, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Alsóerdőfalva 452 homoj, (germanoj en majoritato, ciganoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Nová Lesná 1435 homoj, (1325 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika frugotika preĝejo omaĝe al Anĝela Saluto el la 13-a jarcento, en 1815 ĝi klasikismiĝis
* klasikisma luterana preĝejo de 1792, en 1859 pro incendio renovigita

## Famuloj 
En la iama Alsóleszna naskiĝis hungara pastro kaj meteologo Kabos Hegyfoky.

Kategorio:Municipoj en distrikto Poprad
Mlynica

**Mlynica,** hungare **Malompatak,** germane **Mühlenbach** estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis *Milbachy*.

## Situo 
Mlynica situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, sed ĉefvojo estas proksime. Poprad troviĝas je 6 km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1268 en formo *"Milymbach"*. La unuaj loĝantoj estis saksoj kaj la vilaĝo apartenis al grupo de saksaj urboj en Szepes. Inter la 16-a jarcento-19-a jarcento ĝi estis kampurbo. En 1700 oni komputis tie 11 katolikajn kaj 134 luteranajn familiojn. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis *Mühlenbach*, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Malompatak 606 homoj, (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Szepesszombat, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Post 1945 la germanoj deportiĝis al Germanio, dume alvenis slovakoj el Pollando. En 2001 vivis en Mlynica 360 homoj, (358 slovakoj, unusola germano).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Margareta el Antioĥio el la 13-a jarcento, en 1434 ĝi gotikiĝis
* iama luterana preĝejo, nun muzeo pri aŭtoj de 1997

Kategorio:Municipoj en distrikto Poprad
Spišské Bystré

**Spišské Bystré** (hungare *Hernádfalu* germane *Kuhbach*) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio. La historia slovaka loknomo estis *Kubachy*.

## Situo 
Spišské Bystré situas laŭ flankovojoj. Poprad troviĝas je 8 km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1294 en germaneca formo *"Kubach"*. En 1787 1138 vilaĝanoj loĝis en 148 domoj, en 1828 1158 vilaĝanoj loĝis en 161 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis *Kubach*, poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Hernádfalu 1709 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Spišská Sobota, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Spišské Bystré 2380 homoj, (2171 slovakoj, 187 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo de 1706, en 1926 novgotigita

Kategorio:Municipoj en distrikto Poprad
Tagigo

**Tagigo** (hispane: *Taguig*) estas metropolo, grava loĝdoma, komerca, industria centro kaj universitata urbo en Filipinoj, en insulo Luzono, apartenanta al Manila Metropolo.

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La municipo havas komunan limon kun .

## Geografio 
Tagig situas en norda parto de la lando proksime de Manilo kaj Pasig, laŭ lago Laguna de Bay.

## Historio 
Antaŭ erao de hispanoj Tagig estis parto de loka regno. La hispana fondo okazis en 1587. En 1898 Usono okupis la urbeton, sed la loka loĝantaro forpelis la usonanojn, kiuj en la sekva jaro reokupis ĝin. En 1902 parto de la nuna urbo iĝis miliareo, kiun la japanoj okupis en 1942. Post la sendependiĝo ĝi apartenis al la loka armeo. En 2004 Tagig oficiale iĝis grandurbo.

## Klimato 
En Tagig jare pluvas po ĉirkaŭ 2000&nbsp;mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe inter junio-decembro. La temperaturo estas sufiĉe konstanta, kiu varias inter 21-.

## Barangajo 
## Vidindaĵoj 
* muzeo
* moskeo nomata bluo
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna de 1587, ankaŭ muzeo
* preĝejo konstruita nur el bambuo
eta|Nubskrapuloj en Tagig

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de la Filipinoj
Kategorio:Metropoloj
Salle Pleyel

**Salle Pleyel** (aŭ **Pleyel-Halo**) estas la ununura granda simfonia koncertdomo de la urbo Parizo. Ĝin fondis Ignaz Josef Pleyel, aŭstra komponisto kaj pianofabrikisto, la 19-an de oktobro 1827 komence kiel salonon. En 1839 ekestis aparta domo, kiun planis lia filo Camille Pleyel. La nuna domo troviĝanta ĉe la Faubourg-Saint-Honoré-Strato en la 8-a arondismento ekestis en 1927 laŭ planoj de arkitekto Gustave Lyon laŭ stilo de ornamismo. Inter 2002 kaj 2006 arkitekto Francois Ceria estris la renovigon kaj modernigon de la Pleyel-Halo, baziĝante sur kalkuloj de la akustikistoj Russel Johnson kaj Tateo Nakajima. Entreprenisto Hubert Martigny tion financis per 10 milionoj de Eŭroj. Poste la nombro de sidlokoj reduktiĝis de 2.370 al 1.913, la spacovolumeno altiĝis je 20 elcentoj je samtempa plibonigo de la akustika kvalito. Pri la konstrulaboroj ekestis plurjara fanatika disputo, kiun ekigis la eksa direktistino de la Salle Pleyel, Carla Maria Tarditti.

Septembron de 2006 la Orkestro de Parizo, direktate de Christoph Eschenbach, re-malfermis la novan Pleyel-Halon per prezentado de la „Auferstehungs-Sinfonie“ de Gustav Mahler. La koncertejon entreprenas filio de la publika *Cité de la musique*. Ĝi luprenas la domon de Martigny dum kvindek jaroj kaj poste povos aĉeti ĝin por unu Eŭro. Salle Pleyel estas daŭra koncertejo por la Orkestro de Parizo kaj por la Filharmonia Orkestro de *Radio France*. Krome ekzistas plurjara kontrakto kun la Londona Simfoni-Orkestro.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de Salle Pleyel  

Kategorio:Spektaklejoj de Parizo
Kategorio:Koncertejoj en Eŭropo
Kategorio:Teatrejoj
Hyvinkää

maldekstra|eta|200px|Situo de Hyvinkää
**Hyvinkää** estas urbo en suda Finnlando, en la provinco Uusimaa. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun . 

La komunumo Hyvinkää fariĝis en 1917. Kampurbo Hyvinkää distingiĝis el tiu komunumo en 1926 kaj eksa komunumo Hyvinkää nomiĝis *Hyvinkään maalaiskunta* (kampara komunumo de Hyvinkää), ĉar Hyvinkää estis nun nomo de alia komunumo, nome kampurbo Hyvinkää. En 1960 la kampurbo fariĝis urbo kaj en 1969 la kampara komunumo de Hyvinkää fariĝis parto de la urbo Hyvinkää.

Borde estas lago Sääksjärvi.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Uusimaa
Kategorio:Urboj de Uusimaa
Kategorio:Komunumoj de Finnlando
Kategorio:Urboj de Finnlando
LEGO Rock Raiders

***LEGO Rock Raiders*** estas strategia videoludo kreita en la serio Rock Raiders, kiu apartenas al la linio LEGO.

## Temo
La teamo de EMS Explorer, fininte esploradon en iu planedo, hazarde renkontas meteorŝtonan cirklon, kiu damaĝas laŭgrade la motorojn de la kosmoŝipo. Sed la malfeliĉaĵoj plimalboniĝas, kiam ili ekrimarkas, ke ili estas ensuĉotaj en spacan truon, kiu povus forigi ilin por ĉiam.

Tamen, trairinte la spacan truon, la teamo sukcesas pretervivi, kvankam ilia kosmoŝipo estas grave damaĝita je la motoroj. La radaro indikas, ke ili troviĝas en alia galaksio kaj ke ili estas alproksimiĝantaj al planedo, kiu laŭ la radaro havas en la subteraĵoj multajn energidonajn kristalojn, kiuj povus esti utilaj por reŝargi la motorojn de EMS Explorer.

## Ludmaniero
La ludo por PC disvolviĝas en la uzado de la muso, necesa por regi la Rock Raider-ojn.
Alklakante sur iu Rock Raider eblas videbligi verdan stangon kaj unu sandviĉon dividitan laŭ 4 pecoj:
*La verda stango indikas la ŝildon provizitan al ĉiuj Rock Raider-oj, kiuj estas teletransportataj en la planedon. La stango iĝas pli ruĝa kiam la Rock Raider suferas damaĝon. Kiam la tuta ŝildo ruĝiĝas, la Rock Raider estos teletransportata al la bazo.
*La sandviĉo en la dekstra parto de la stango estas dividata laŭ pecoj kun la ŝildo mem. Kiam la ŝildo malpliiĝas, la Rock Raider estos pli malsata, ĝis li estos nekapabla fari la atribuitan taskon. Estas eble satigi lin mane selektante lin kaj alklakante la butonon "Satigi Rock Raider-on", aŭ aŭtomate atendante, ke li malsatiĝu (sed nur kiam la servostacio estos konstruita).

En la ludo ekzistas 25 ludendaj misioj.

### Oksigeno
Tre ofte, ekde la nivelo "Buŝpleno da aero", estos tempolimo pri la oksigeno: ju pli estos la Rock Raider-oj, des pli la oksigeno elĉerpiĝas rapide, ĝis ne estos konstruita la servostacio.

### Malamikoj kaj neatenditaĵoj
Same ofte, la Rock Raider-oj troviĝos kontraŭ lafaj, glaciaj aŭ teraj monstroj laŭ la teritorio de la misio. La monstroj malamas la energidonajn vojojn pro ilia glata surfaco, sed ili kuras tre rapide sur la ruboj. Ili kapablas damaĝi strukturojn, sed ili estas malfortaj kontraŭ la laseroj, kaj se ili troviĝas antaŭ elektrizitaj ĉirkaŭbariloj, ili estas tuj forigitaj. Kelkfoje oni trovas ankaŭ limakegojn, kiuj sin nutras per elektra energio.
Ofte okazas ankaŭ tertremoj, kiuj kaŭzos rubojn kaj damaĝos la Rock Raider-ojn.

Kategorio:Videoludoj
Raymund Rapaics

**RAPAICS Raymund** [rapaiĉ] estis hungara botanikisto, biologo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1948) naskita en Nadjenjedo la 15-an de februaro 1885 kaj mortinta en Budapeŝto la 19-an de marto 1954.

## Biografio 
Raymund Rapaics studis en la universitatoj de Budapeŝto kaj Boroszló. Li doktoriĝis en 1907 kaj li instruis en Kassa, Kolozsvár, Debreceno. En 1920 oni pensiigis lin kaj li laboris kiel privatoficisto, poste inter 1926 – 29 dungis lin la Instituto de Geologio. De 1929 ĝis 1945 li estis bibliotekisto de la Asocio pri Naturscienco, poste 1945 unu el ĝiaj gvidantoj.

## Verkoj 
* *A sisakvirág-nemzetség rendszere* (Botan. Közl. 1907. 6. sz.);
* *Magyarország növényföldrajza* (Bp., 1910);
* *Az Alföld növényföldrajzi jelleme* (Selmecbánya, 1918);
* *A növények társadalma* (Bp., 1925);
* *A magyarság virágai* (Bp., 1932);
* *A magyar gyümölcs* (Bp., 1940);
* *Magyar kertek* (Bp., 1940);
* *A magyar biológia története* (Bp., 1953).

## Fontoj 
* Magyar Életrajzi Lexikon
* biografieto kun foto

Kategorio:Hungaraj botanikistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Botanikistoj
Kategorio:Hungaraj sciencohistoriistoj
Bekaa

La Valo Bekaa (; lebanarabe: ; latinigita kiel **Bekaa**, **Biqâ‘** aŭ **Becaa**) estas fruktodona valo en orienta Libano. Por la romianoj, la Valo Bekaa estis grava agrikultura fonto, kaj nune ĝi restans la plej grava farmoregiono de Libano. Ankaŭ industrio prosperas en Bekaa, ĉefe tiu rilata al agrikulturo.

Ĝi estas ĉirkaŭ 30 km de Bejruto.

Zahle estas la ĉefa urbo kaj ĉefurbo. Baalbek estas grava historia urbo.

## Setlejoj 
* Sultan Jakub

## Vidu ankaŭ 
* Anti-Lebanono

## Notoj 
Kategorio:Valoj
Kategorio:Geografio de Libano
Mahbub ul Haq

**Mahbub ul Haq** (naskiĝis la 22-an de februaro 1934, mortis la 16-an de julio 1998) estis pakistana ekonomikisto, kunkreinto (kune kun sia universitata amiko Amartya Sen) de la teorio pri homara evoluo, kreinto de la indekso de homa disvolviĝo, en la jaroj 1970-1982 ĉefo de la departemento pri politika planado de la Monda Banko, en la jaroj 1982-1984 ministro pri financoj de Pakistano.

## Elektitaj laboraĵoj 
* 1963 – *The Strategy of Economic Planning* (Strategio de ekonomia planado)
* 1976 – *The Poverty Curtain* (Vualo de mizero)
* 1995 – *Reflections on Human Development* (Pripensoj pri la homa evoluo)

## Eksteraj ligiloj 
* Mahbub ul Haq en la paĝo de pakistana filio de UN 

Kategorio:Pakistanaj ekonomikistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1934
Kategorio:Mortintoj en 1998
2921 Sofoklo

**2921 Sofoklo** estas asteroido de la ekstera asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la 24-an de septembro 1960 de la kunlaborado de la usona astronomo Tom Gehrels kun la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la observatorio de Leiden.

Tom Gehrels fotis ĝin sur unu el la 130 fotografiaj platoj eksponitaj en septembron kaj oktobron 1960 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122&nbsp;cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (apud San-Diego). Tiuj platoj estis senditaj en Leiden, kie la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten ekzamenis ilin.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la antikvan grekan dramiston Sofoklon (5-a jarcento a.K.).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Cornelis Johannes van Houten
Kategorio:Malkovrita de Tom Gehrels
Kategorio:Malkovrita de Ingrid van Houten-Groeneveld
Kategorio:Malkovrita de Palomar–Leiden survey
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1960
2922 Dikanʹka

'*2922 *Dikanʹka'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.

## Nomo 
Ĝia nomo aludas al kolekto de poezioj de Nikolaj Gogol: *Vesperoj sur novalo proksime de Dikanʹka''.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1976
Itapirapuã Paulista

'''''' (oficiale ) estas municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono Itapetininga kaj en la mikroregiono Capão Bonito. Laŭ la stato de  en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de San-Paŭlio	

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
* Asocio de Municipoj de San-Paŭlio (same )

Kategorio:Municipoj de San-Paŭlio
OMON

[eta|dekstra|OMON-policanoj sur la [Ruĝa Placo en Moskvo.]]
**OMON** (,  *Milica Taĉmento por Specialaj Celoj*) estas la ĝenerala nomo de la reto da specialaj milicoj ene de Rusio, Belorusio kaj antaŭe de Sovetunio. Pro reteco de OMON ekzistas hodiaŭ OMON-trupunuo en ĉiu provinco de la lando. Ĝi estas la speciala branĉo de rusia polico, kaj subiĝas al la Ministerio pri internaj aferoj.

La  2011 laŭ la ordono de la ministro pri internaj aferoj Raŝid Nurgalijev OMON-taĉmentoj konservis sian nomon, sed ĝi ricevis novan klarigon:  *Отряд мобильный особого назначения*,  *Mobila Taĉmento por Specialaj Celoj*.

## Referencoj 
Kategorio:Registaro de Rusio
Kategorio:Mallongigoj
Kategorio:Polico de Rusio
Kategorio:Terorismo en Rusio
Dukolora akcipitro

La **Dukolora akcipitro** (***Accipiter bicolor***) estas specio de rabobirdo de la familio de Akcipitredoj. Ĝi troviĝas en arbaroj, duarangaj arbaroj, plantejoj, kaj arbara savano en sudorienta Meksiko, Centrameriko, kaj norda kaj centra Sudameriko (tiom sude kiom ĝis norda Argentino). Kvankam ĝi estas ĝenerale nekomuna, ĝi estas la plej komuna specio de *Accipiter* en plej parto de sia teritorio, sed ĝi ne loĝas je altitudoj super 2700 m kiaj la plej altaj partoj de Andoj. Ĝi inkludas kelkajn subspeciojn, kaj la taksono de la Ĉilia akcipitro (*A. chilensis*) el pli malvarma, suda Sudameriko estas foje inkludata kiel subspecio de la Dukolora akcipitro.

Ĝi estas 34–45&nbsp;cm longa kaj 200-450 g peza, kaj tiele ĝi estas klare pli malgranda ol la Akcipitro de Eŭrazio kaj Nordameriko, kaj iome pli malgranda ol la Kupera akcipitro de Nordameriko, sed inter la plej grandaj akcipitroj de la genro *Accipiter* en Centra kaj Sudameriko (nur la rara Grizventra akcipitro estas iome pli granda). Kiel ĉe aliaj akcipitroj de la genro *Accipiter*, la ino estas multe pli granda ol la masklo. Plenkreskuloj estas grizaj supre kun pli malhelaj flugiloj kaj krono, kaj vosto kun bendoj. La subaj partoj tipe varias el malhelgrizaj al tre palgrizaj, sed la sudaj subspecioj povas foje esti ruĝecbruna sube. La femuroj estas ĉiam tue ruĝecbrunaj (ne ĉiam videblaj), kaj la subflugiloj estas blankaj en la nordaj subspecioj kaj ruĝecbrunaj en la sudaj. Junuloj estas tre variaj. Ili povas esti blankaj, sablokoloraj aŭ ruĝecbrunaj sube, kaj foje kun malhelaj strioj. Ties supraj partoj estas pli brunaj ol ĉe plenkreskuloj, kaj la femuroj estas foje pli palaj.

La Dukolora akcipitro manĝas ĉefe malgrandajn birdojn kiaj turdoj kaj malgrandajn turtojn, sed ankaŭ mamulojn, lacertojn kaj grandajn insektojn.

## Referencoj
Kategorio:Akcipitroformaj
Kategorio:Akcipitredoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
2923 Schuyler

'*2923 *Schuyler'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de Richard Eugene McCrosky, Cheng-Yuan Shao, G. Schwartz, J. H. Bulger kaj aliaj teamanoj de la Observatorio Oak Ridge (tiam konata sub la nomo de *George R. Agassiz Station*) en Harvard (Masaĉuseco).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Catherine Schuyler*; helpantan mastrumantinon de la *Minor Planet Center''.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio Oak Ridge
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1977
Bernard Thurnheer

**Bernard «Beni» THURNHEER** (naskiĝis la 11-an de julio 1949 en Vinterturo, Svislando) estas svisa sportoraportisto kaj televido-moderigisto.

## Vivo 
La patro estas de Kantono Turgovio, la patrino de kantono Vaŭdo. Li studis juron en Universitato de Zuriko kun licencio *magna cum laude* en 1973. En 1973 li estis inter 1600 aliuloj en konkurso pri sporta raportisto de radio kaj televido kaj ricevis la laboran ejon en svisaj ŝtataj radio kaj televido DRS. Ekde 1975 li laboris ankaŭ en televido en sportaj elsendoj. Li estas konata moderigisto kaj raportisto pri piedpilko kaj glacihokeo.

Ekde 1980 ĝis 1991 li estis moderigisto de distrelsendo *Tell-Star*, ekde 1992 de distrelsendo *Benissimo*.

## Premio 
Li ricevis kvarfoje la svisan premion Walo *(Prix Walo)*.

## Verkisto 
Ekde 2002 li eldonis verketaron pri la profesia kaj privata vivo kun la titolo: *Reden ist immerhin Silber* (paroli estas almenaŭ arĝento).

## Personserĉado-elsendo "Unuo kiel Beni Turnheer" 
Ekde la 6-a de februaro 2011 la televida distrelsendo volos serĉi novan sportan moderigiston kun elsendo: Unuo kiel Beni Turnheer *Einer wie Beni Thurnheer.* Thurnheer donis nomon kaj li estas ankaŭ en ĵurio de elsendo.

Bernard Thurnheer parolas la germanan, francan, italan kaj anglan lingvojn, li havas ankaŭ la nomon "Beni nacia".

## Bibliografio 
* *Reden ist immerhin Silber*. Eldonejo: "(temposonoriloeldonejo)" Zytglogge Verlag, Gümligen, (Kantono Berno, Svisujo, 2002, ISBN 3-7296-0629-8
* *Wie soll ich wissen, was ich denke, bevor ich höre, was ich sage*. Eldonejo: "(temposonoriloeldonejo)" Zytglogge, Gümligen, 2003, ISBN 3-7296-0666-2
* *Mitreden über Fussball*. Eldonejo: "(temposonoriloeldonejo)" Zytglogge, Oberhofen, (Kantono Berno, Svisujo) 2005, ISBN 3-7296-0699-9
* *Mitreden über die Nationalmannschaft*. Zytglogge, Oberhofen, Kantono Berno, Svisujo, 2008, ISBN 978-3-7296-0769-9
* *Bernard Thurnheer erzählt - Edition erlebt und erinnert*. Eldonejo: *swissandfamous verlag*, Zuriĥo, 2010, ISBN 978-3-9523-3212-2

## Eksteraj ligiloj 
* libroj en germana nacia biblioteko 
* Bernard Thurnheer erzählt : Aŭtobiografia aŭda libro ekde *Edition erlebt und erinnert*  en germana lingvo
* oficiala retejo de televida serio *Einer Wie Beni Thurnheer*, Unuo kiel Beni Thurnheer

Kategorio:Sportaj ĵurnalistoj
Kategorio:Svisaj televidprezentistoj
2924 Mitake-mura

'*2924 *Mitake-mura''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la japanaj astronomoj Hiroki Kosaj kaj Kiiĉiro Furukaŭa (aŭ Kiichiro Hurukawa) elde la Observatorio de Kiso sur la Monto Ontake en Kiso (Gubernio Nagano, Japanio).

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la japana vilaĝo Mitake, nun fandita en la urbo Kiso.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Hiroki Kosaj
Kategorio:Malkovrita de Kiiĉiro Furukaŭa
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1977
Okcidenta Azio

[eta|300px|Divido de Azio laŭ [Unuiĝintaj Nacioj|UN:

]]

**Okcidenta Azio** aŭ **Okcidentazio** estas natura regiono, kiu konsistas el la Araba duoninsulo kaj la apudaj teritorioj. Ĝi havas areon de pli ol tri milionoj da kvadrataj kilometroj kaj loĝantaron de proksimume 25 milionoj da homoj.

Reliefo ĉefe plataĵoj, ĉe la bordoj - montaroj; Tropikaj dezertoj kaj duondezertoj.

Al Sud-Okcidenta Azio apartenas la jenaj ŝtatoj: Sauda Arabio, Kuvajto, Barejno, Kataro, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj, Omano, Jemeno, sudaj partoj de Irano kaj Jordanio.

Kaŭkazaj landoj kaj partoj de Eŭropo: Armenio, Azerbajĝano, Kartvelio, Turkio, Kipro kaj Israelo.

## Bildgalerio 

Dosiero:Middle east.jpg|
Dosiero:LocationWestAsia.PNG|
Dosiero:Southwest Asia.PNG|

## Vidu ankaŭ 
* Mezoriento
* Historio de Okcidenta Azio


Kategorio:Regionoj en Azio
Universitato de Stutgarto

[eta|250ra|Stutgarta ĉefa stacidomo, domoj K1 kaj K2 de Universitato Stutgarto, la sudaokcidenta radiofonio [SWR, *Südwestdeutschen Rundfunk* (SWR), kaj la pacokirko (Stutgarto-oriento) 6-a aprilo 2007, Bildo de Roger Kreja, Stutgarto]]
La **Universitato de Stutgarto** () estas ŝtata universitato en Stutgarto, Germanujo. La universitato havas la pezocentron en naturaj - kaj inĝenieraj sciencoj.

La universitato estis fondita en 1829 kaj havas proksimume 10 fakultatojn. La universitato estas precipe konata pro sia altnivela inĝenieristiko kaj industriaj studoj. De ĝia fondo ĝis 1967, nur teknikaj studoj okazis en la universitato. En ĉi tiu jaro, la universitato ankaŭ komencis instrui kampojn en la sociaj sciencoj kaj la homaj sciencoj.

Inter la konataj diplomiĝintoj de la universitato estas Gustav Bauerfind, Volker Beck, Gottlieb Daimler, Gerhard Ertl kaj Ernst Heinkel.

## Fakultatoj 
La universitato havas 10 fakultatojn.
* Fakultato de Arkitekturo kaj Urba Planado
* Fakultato de Civila kaj Media Inĝenierado
* Fakultato de Kemio
* Fakultato de Energio-Inĝenierarto, Procezoj kaj Bioteknologio
* Fakultato de Komputado, Elektrotekniko kaj Informa Teknologio
* Fakultato de Aeronaŭtika Inĝenierado kaj Geodezio
* Fakultato de Dezajno-Inĝenieristiko, Produktado-Inĝenieristiko kaj Aŭto-Inĝenieristiko
* Fakultato de Matematiko kaj Fiziko
* Fakultato de Homaj Sciencoj
* Fakultato de Administrado, Ekonomio kaj Sociaj Sciencoj

## Rangigoj 
Ekde 2017, la universitato estas rangita 79-a en la mondo en la kvalito de inĝenieraj studoj, laŭ la rangotabelo QS. La universitato estas membro de la Alianco TU9 kaj la Konferenco de Eŭropaj Lernejoj por Altnivela Inĝenieristiko Eduko kaj Esploro.

## Vidu ankaŭ 
* Helmut Huegel

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de Universitato Stutgarto
** *Studium und Studiengänge* studo kaj studaj karieroj 
** *Verwendung der Studiengebühren* - uzo de studa mono
* *Fachschaften und unabhängige Studierendenvertretung FaVeVe* studenta faka kaj sendenpenda studentoj representado *FaVeVe*
* Studentenwerk Stuttgart* - studenta verko Stutgarto
* *Graduate School of Excellence - advanced Manufacturing Engineering* (moderna industria fabrikado)
* [interuniveristataj studoj de medicina teĥniko der Eberhard Karls Universitato Tuebingen(https://eo.wikipedia.org/wiki/Eberhard_Karls_Universitato_Tuebingen) kaj la Universitato Stutgarto]Eberhard Karls Universitato de Tubingeno

Stutgarto
Kategorio:Stutgarto
Kategorio:Aperis en 1829
Vera Kaa

**Vera Kaa** (estas arta nomo), (n. 27-a marto 1960 en Lucerno, Svisujo; normala nomo *Vera Kaeslin*) estas svisa kantistino pri roko, popo kaj ĵazo kaj ankaŭ kanzonoj.

## Sola albumo - Premio 
La unua sola albumo estas ekde jaro 1981, *"Das macht dich frisch"*, ŝi gajnis la* fonoakademio*premion en Germanujo.
(..)

## Diskografio 
* 1981: *Das macht dich frisch*
* 1982: *Korrekt*
* 1984: *Zeit der Wölfe*
* 1991: *Different Ways* 
* 1992: *Tango* 
* 1993: *Von Brecht bis Blues*
* 1997: *In-Team* (en svisa germana lingvo )
* 1999: ''Irgendwie...wird's guet* (en svisa germana lingvo )
* 2004: *Wotschmi* (svisa germana lingvo )
* 2007: *Quietly Blue* 
* 2011: *50 Ways*

## Retejoj 
* oficiala retejo 
* Vera Kaa *(Mikiwiki)* mikiviki
* *50 ways'' de jaro 2011 
* retejo de fono-akademio
* fono-akademio en germana vikipedio

Kategorio:Svisaj kantistoj
Lajos Rápolthy

**RÁPOLTHY Lajos** (pro. ra:polti) estis hungara skulptisto, medalartisto naskita en Székelyudvarhely la 15-an de marto 1880 kaj mortinta en Budapeŝto la 25-an de oktobro 1954.

## Biografio 
Lajos Rápolthy studis en Lernejo de Industriarto kaj en majstrolernejo de Alajos Stróbl. Li faris precipe skulptaĵportretojn, kiujn li ekspoziciis de 1912 en Arthalo Budapeŝto. Dum kelke da jaroj li estis instruisto de artakademio de Ankara kaj li modelis la portreton de paŝao Kemal. Li estis kreinto de pluraj artmedaloj kaj platetoj.

## Ĉefaj skulptaĵoj 
* Busto de Michelangelo en Carrara, Pietà de katedralo de Szombathely,
* Reliefo de József Ürményi en Szeged
* Knabo Akvoverŝanto en vojo de Cegléd de Bp..

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj skulptistoj
Kategorio:Hungaraj medalistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Robert Spaemann

**Robert SPAEMANN** (n. la 5-an de majo 1927 en Berlino -- m. la 10-a de decembro 2018) estis germana romkatolikisma filozofo. Li estis membro de la Ritter-skolo. [eta|dekstra|250ra|Robert Spaemann en [2010.]]Kvankam liaj verkoj ankoraŭ ne multe tradukiĝis al aliaj lingvoj krom la germana, li estis internacie fama kaj lia verkaro estis estimata de papo Benedikto la 16-a. 

## Verkoj 
* *Nach uns die Kernschmelze. Hybris im atomaren Zeitalter*. Eldonejo Klett-Cotta, Stutgarto 2011, ISBN 978-3-608-94754-0

## Notoj 
Kategorio:Germanaj filozofoj
Kategorio:Katolikaj filozofoj
Kategorio:Germanaj romkatolikoj
Kategorio:Filozofoj de la 20-a jarcento
Las Machotas

**Las Machotas** estas du mont-altaĵoj de la madrida flanko de la Gvadarama Montaro (Hispanio), disaj de malsamaj faŭltoj. 

maldekstre|eta|250px|Cumbre de la Machota Alta o Pico del Fraile (1.466 m).
Ĉi tiuj montoj situas en la municipo Zarzalejo, El Escorial kaj San Lorenzo de El Escorial, en la nordokcidento de la Madrida Regiono. Ĝia plej alteco estas 1.466 metroj.

Kategorio:Geografio de Madrida Regiono
Kategorio:Montoj en Hispanio
Montpasejo de la Verda Kruco

[250px|eta|La Montpasejo de la Verda Kruco. Unuavide, la ŝoseo [M-505.]]

La **Montpasejo de la Verda Kruco** (hispane *Puerto de la Cruz Verde*) estas montpasejo de la Gvadarama Montaro (Centra Sistemo), situanta je 1.256 m alte, inter la municipoj San Lorenzo de El Escorial kaj Robledo de Chavela (Madrida Regiono, Hispanio). Ĝi estas ĉirkaŭata de la altaĵoj Las Machotas (1.466 m), kiuj etendiĝas en la orienta flanko kaj la monto San Benito (1.626 m), okcidente.

Kategorio:Geografio de Madrida Regiono
Verda Kruco
Hot Club de France

[eta|dekstra|250px|[Charles Delaunay 1946. Foto: William P. Gottlieb.]]
***Hot Club de France*** estas asocio, kiun fondis Hugues Panassié en la jaro 1932 kaj kiu eliris el la *Jazz Club Universaire*, fondita de studentoj el la universitato Sorbono. La klubo difinas sin mem kiel *asocio de ŝatantoj de vera ĵazo*.

## Historio 
En la jaro 1933 Charles Delaunay fariĝis la koncertorganizanto de la klubo, kiu venigis famajn usonajn ĵazmuzikistojn kiel Coleman Hawkins, Bill Coleman kaj Benny Carter por koncertoj al Francujo. En 1934 laŭ sugesto de Pierre Nourry kaj Delaunay gitaristo Django Reinhardt kaj violonisto Stéphane Grappelli fondis la Kvinopon de la Hot Club de France en Parizo.

En 1946 ekestis rompo inter Hughes Panassie kaj Delaunay, ĉar Panassie ne volis rekoni la bibopon, tiam el Usono venanta al Eŭropo, kiel *vera ĵazo*. La rompo kaŭzis ankaŭ fendon ene de la Hot Club.

*Hot Club* organizas koncertojn, publikigas ĉiumonatan revuon kaj ĵazregistraĵojn. La klubejo situas ĉe Montmartre ĉe la *Chaptal-Strato*. Ekzistas regionaj kluboj en la franca provinco kaj en Belgujo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo 
* Raporto en www.spiegel.de pri la tendencdisputo inter Panassié kaj Charles Delaunay 

Kategorio:Ĵazklubejoj
Kategorio:Organizaĵoj en Francio
Kategorio:Muzikaj organizaĵoj
Kategorio:Sorbono
Las Rozas

eta|300px|
**Las Rozas** estas unu el la plej grandaj municipoj de la Madrida Regiono (Hispanio), kun areo inter 5.883 kaj 5.914 hektaroj. Ĝi havas 4 trajnstaciojn: , , Pinar kaj El Tejar (fermita).

La municipo limas kun Torrelodones (norde); Villanueva del Pardillo kaj Galapagar (okcidente); la Monto de El Pardo (Madrido) (oriente) kaj Majadahonda (sude) kaj ĝi estas unu el la urbetoj de la montaro de Madrido kies parto de la teritorio troviĝas ene de la Regiona Parko de la Alta Baseno de Manzanaro.

eta|maldekstra|
Las Rozas estas unu el la municipoj kun la porpersona enspezo plej alta de la Madrida Regiono. Ĝi spertis fortan kreskadon en la loĝantaro: en 1991 ĝi havis  loĝantojn kaj  en 2008. En Hispanio ĝi estas konata kiel sidejo de la Reĝa Federacio Hispania de Futbalo.

## Vidu ankaŭ 
* Las Rozas (stacidomo)
* Las Matas (stacidomo)
* Pinar de las Rozas (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Urbodomo de Las Rozas
* InfoLasRozas.com: Novaĵoj, forumo, reklamoj, entrepren-adresaro
Kaŭkaz-albana alfabeto

200px|dekstra|eta|Matenadarano MS 7117
La **Kaŭkaz-albana alfabeto**, kelkfoje nomata **malnova udi-skribo**, estis alfabeto uzata de la kaŭkazaj albanoj, unu el la antikvaj kaj indiĝenaj nord-orientaj kaŭkazaj popoloj kies teritorio konsistis el partoj de nuna Azerbajĝano kaj Dagestano. Kvankam menciita en fruaj fontoj, neniuj ekzemploj de ĝi estis konataj ĝis ĝia eltrovaĵo en 1937 de la kartvela akademiulo, profesoro Ilia Abuladze, en Matenadarano MS-Nr. 7117, armenlingva manlibro de la 15-a jarcento. Ĉi tiu manlibro montris malsamajn alfabetojn por komparo: la armena, la greka, la latina, la siria, la kartvela, la kopta, kaj la kaŭkaz-albana inter ili. La kaŭkaz-albana alfabeto estis titolita: " Ałuania girne" (kiu estas tradukita de la armena kiel "Aghuanic" alfabeto). Abuladze supozis ke tiu alfabeto estis bazita sur kartvelaj leteroj.

Inter 1947 kaj 1952, en arkeologiaj elfosejoj ĉe Mingaĉevir sub konsilado de S-ro. Kaziev oni trovis kelkajn artefaktojn kun kaŭkaz-albana skribo: ŝtonan altaron kun surskribo ĉirkaŭ ĝia limo kiu konsistis el 70 leteroj, kaj aliajn 6 artefaktojn kun mallongaj tekstoj (enhavantaj de 5 al 50 literoj), inkluzive de kandelingoj, kahelofragmento, kaj ŝipofragmento.

Laŭ Movses Kaghankatvatsi, la kaŭkaz-albana alfabeto estis kreita de Mesrop Maŝtoc, la armena monaĥo, teologo kaj tradukisto kiu ankaŭ estas meritigita je kreado de la armena kaj kartvela alfabetoj.

Korjuno, lernanto de Mesrop Maŝtoc, en sia libro *La Vivo de Maŝtoc*, skribis koncerne la cirkonstancojn de ĝia kreado:

[300px|eta|maldekstra|Kapitel-kolumno de la 7-a jarcento el kristana preĝejo kun skribaĵo uzanta la kaŭkaz-albanan alfabeton, trovita en [Mingaĉevir en 1949]]
La unua racie longa laboro en la kaŭkaz-albana alfabeto estis malkovrita en palimpsesto en la monaĥejo Sankta Katarino sur Monto Sinajo en 2003 fare de Dr. Zaza Alexidze; ĝi estis Legaĵaro datanta de la 4-a aŭ 5-a jarcento p.K., enhavanta versojn de 2 Korintoj 11, kun kartvela paterikono skribita sur ĝi. Jost Gippert, profesoro pri Kompara lingvoscienco ĉe la Universitato de Frankfurto, ellaboras eldonon de tiu manuskripto.

La udia lingvo, parolata de proksimume 8000 homoj, plejparte en Azerbajĝano sed ankaŭ en Kartvelio kaj Armenio, estas ĝenerale konsiderata la lasta rekta posteulo de la kaŭkaz-albana lingvo.

Kategorio:Alfabeto
Kategorio:Historio de Azerbajĝano
Kategorio:Historio de Kaŭkazo
Kategorio:Kaŭkaza Albanio
Kategorio:Udia lingvo
2925 Beatty

'*2925 *Beatty'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la usonaj geastronomoj Eleanor Francis Helin kaj Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (San-Diego, Kalifornio, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *J. Kelly Beatty*, verkisto de astronomiaj artikoloj kaj eldonisto de la scienca revuo "*Sky & Telescope''".

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Malkovrita de Eleanor Francis Helin
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1978
VDV

eta|dekstra|250ra|Emblemo de VDV.
**VDV** aŭ ***Vozduŝno-desantnije vojska*** ( Aerportitaj Trupoj) estis soveta milita branĉo de Sovetunio kaj hodiaŭ restas branĉo de la Armitaj Fortoj de Rusia Federacio.

## Interesaĵoj 
Ŝerce oni nomigas ĝin ruse "Vojska djadi Vasi" ("Trupoj de Vasja"), ĉar ĝia patro estas ia trupestro havinta la nomon Vasilij ("Vasja"="Vasĉjo"), li kreatis VDV-on ĝis la unua mondmilito jam (1930).

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo de VDV 

Kategorio:Armitaj fortoj de Rusio
Kategorio:Mallongigoj
Luis Ceballos y Fernández de Córdoba

**Luis Ceballos y Fernández de Córdoba** (n. en San Lorenzo de El Escorial, la 31-an de julio 1896 – m. la 26-an de septembro 1967) estis naturalisto hispana. Inter liaj multnombraj meritoj estis lia membriĝo en 1945 en la Reĝa Akademio de Formalaj sciencoj, Fiziko kaj Naturscienco. En 1956, estis nomumita doktoro *honoris causa* de la Teknika Universitato de Lisbono. En 1959 ricevis la premion Granda Kruco de la Agrikultura Merito kaj poste, en 1964, tiu de Alfonso la 10-a la Saĝa. Unu jaron poste, li iĝis membro de la Real Academia Española.

Kategorio:Hispanaj botanikistoj
Kategorio:Hispanaj inĝenieroj
Kategorio:Akademianoj de la Real Academia Española
Kategorio:Botanikistoj
Ftan

## Pri la komunumo 
**Ftan** (la germanlingva kaj ĝis 1943 oficiala nomo estas **Fetan**) estas komunumo de la komunumaro Suot Tasna kaj la distrikto Inn/En en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 508 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Ftan situas en Suba Engadino ĉe la norda bordo de la rivero Eno. La teritorio de la komunumo etendiĝas en nordo ĝis al la kulmino de la monto Augustenberg sur alteco de 3230 m s.m. La komunumo konsistas el la partoj Ftan-Grond kaj Ftan-Pitschen, kiuj estas la du ĉefaj setlejoj sur teraso proksimume 300 metroj super la valgrundo de Eno kaj la setlejo Baraigla ĉe la bordo de Eno en la valgrundo kaj diversaj izolitaj bienoj kaj alpopaŝtejoj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Ftan limas en nordo al Galtür en Vorarlbergo (Aŭstrio), en nordnordoriento al eksklavo de Ramosch, en nordoriento al Sent, en oriento al Scuol, en sudo al Tarasp, kaj en okcidento al Ardez.

## Trafiko 
En la valgrundo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 27 kaj la trajnlinio de Retia Fervojo. La vilaĝoj Ftan-Grond kaj Ftan-Pitschen situas flanke de la gravaj trafikvojoj aktigeblaj per kurba flanka vojo de Scuol, sur kiu cirkulas poŝtaŭtolinio.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Ftan datiĝas el la jaro 1150 kiel *Vetane*. En prahistoria tempo ekzistis setlejo kun fortikaĵo kun muro kaj foso sur la Muot Padnal kaj rondmuro sur la monteto Umbrain. En la 12-a jarcento la Senjoroj de Tarasp posedis bienojn en Ftan, kiuj faris donacojn al la monaĥejoj en Müstair kaj Scuol, kiu poste estis translokigita al Marienberg en Vinschgau. La paroĥo de Ftan akceptis en la jaro 1542 la reformacion kaj sin liberaĉetis en la jaro 1652 de Aŭstrio. Ĝis la administracia reformo de la jaro 1851 Ftan apartenis al la tribunalkomunumo Suot Tasna. 

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Ftan Baraigla (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Ftan
Juan Herreros

**Juan HERREROS** (naskiĝis en San Lorenzo del Escorial en 1958). Li estas hispana arkitekto. Lia verkado enhavas pragmatisman revizion de la tradicio de la moderna arkitekturo.

## Plej elstaraj verkoj en Hispanio 
* 2004-2006 Rezidejo Pepe Cobo, Majorko.
* 2001-2005 Placo kaj Turo, Las Palmas de Gran Canaria.
* 2000-2003 Gimnastikeja pavilono en Parko Retiro, Madrido.
* 1998-2000 Studio Luis Gordillo, Villanueva de la Cañada.
* 1995-2003 Publika Biblioteko de Usero, Madrido.
* 1994-1996 Domo Luis Gordillo, Villanueva de la Cañada.
* 1988-1990 Multsportejo, Simanko.

Kategorio:Hispanaj arkitektoj