open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kiwix

**Kiwix** - nialingve **Kivikso** - estas senpaga programo uzebla per regsistemoj Vindozo, Mac, Linukso, Android kaj IOS por memorigi post densigo, la enhavon de iu ajn el la lingvaj versioj de Vikipedio kaj ankaŭ de apartaj projektoj de la Fondaĵo Vikimedio, t.e., momente,  Vikilibroj, Vikicitaro, Vikifontaro kaj Vikivortaro. Ankaŭ eksteraj projektoj kiel la Projekto Gutenberg estas elŝuteblaj.

La esperanta versio okupas spacon de ĉirkaŭ 7 GB kun bildoj kaj ĉirkaŭ 1 GB sen bildoj (junio 2025, kun ĉirkaŭ 370 000 artikoloj).

## Esperanta vikipedio por Afriko 
TEJO dum sia esplorvizito al Burundo por IJK donacis al lokaj esperantistoj komputilon kun plena versio de Vikipedio per *Kiwix* kaj ankaŭ *WikiFundi* (por senreta redaktado).
## Eksteraj ligiloj
* 
* Elŝuto de Kiwix  (, elekto de la lingvo ebla post enŝuto de la koncerna regsistemo)
** france , germane , hispane , arabe , ruse , japane 

## Fontoj 
La bazaj informoj de tiu ĉi artikolo fontas el franclingvaj artikoloj :
*  Wikipédia sur une clé USB  (Wikipedia sur USB-poŝmemorilo).
*  Mettez tout Wikipedia sur une clé USB  (Metu Wikipedia entute sur USB-poŝmemorilo)
*  Télécharger Kiwix 0.7 (Enŝutu Kiwix 0.7).

Kategorio:Interreto
Kategorio:Vikimedio
Husiná

**Husiná,** hungare **Guszona** (gusona) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
eta|maldekstre|

## Bazaj informoj 
* Areo: 20 km²
* Supermara alteco: 241 m
* Loĝantaro: 510
* Poŝtkodo: 985 42
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
eta|Husiná situas en la plej griza regiono
Husiná situas en valo sur malebenaĵo, laŭ rojo, meze de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 18 km-ojn (aere nur 10 km-ojn).

## Historio 
Preĝejo kaj paroĥo de la setlejo estis unue menciita en la jaro 1322 en formo *"Guibna"*. En 1910 loĝis en Guszona 864 da homoj, (789 hungaroj, 47 slovakoj, 4 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Guszona apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Husiná 501 da homoj, (389 hungaroj, 79 slovakoj, 21 ciganoj, 5 ĉeĥoj).

## Vidindaĵoj 
* baroka katolika preĝejo omaĝe al Rozaria Dipatrino de 1787
* klasikisma nobeldomo de Fodor el la 19-a jarcento

## Famuloj 
En Husiná naskiĝis hungara literaturhistoriisto Ferenc Alabán.

## Eksteraj ligiloj 
* Husiná en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Chanava

eta|dekstra|330px|Chanava situas en la plej griza regiono
eta|dekstra|300px|Mikaelo Tompa

**Chanava** (ĥanava), hungare **Hanva** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 19 km²
* Supermara alteco: 173 m
* Loĝantaro: 700
* Poŝtkodo: 980 44
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Chanava situas sur deklivoj, laŭ dekstra bordo de Sajó, laŭ traira flankovojo. Tornaľa troviĝas 15 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1293 en formo *"Apathrevy"* (=pramo de abato), baldaŭe *"Honua"* menciiĝis en 1266. Inter 1851-1868 la kalvinana pastro kaj samtempe poeto estis Mikaelo Tompa. En 1910 loĝis en Hanva 811 da homoj, (808 hungaroj, 2 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Hanva apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Putnok, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Chanava 721 da homoj, (636 hungaroj, po 40 slovakoj kaj ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma kalvinana preĝejo proksimume de 1830
* tombo de Mikaelo Tompa de 1868
* statuo pri Mikaelo Tompa de 1940
* klasikisma nobeldomo de Hanvay
* nobeldomo de Darvas (darvaŝ), nun kulturdomo
* fonto nomata puto de paŝao, pri kio Tompa verkis poemon

## Famulo 
* en 1855 ĉe Tompa gastigadis János Arany

## Eksteraj ligiloj 
* Chanava en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Chrámec

eta|dekstra|330ra|Chrámec situas en la plej griza regiono

**Chrámec** (ĥrAmec), hungare **Harmac** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 13 km²
* Supermara alteco: 176 m
* Loĝantaro: 380
* Poŝtkodo: 980 42
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Chrámec situas laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 20 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1246 en formo *"Hajamuch"*. Iam abatejo konstruiĝis, kiun la turkoj detruis en 1566. En 1910 loĝis en Harmac 706 da homoj, (663 hungaroj, 42 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Harmac apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Chrámec 397 da homoj, (263 hungaroj, 79 ciganoj, 46 slovakoj, 8 ĉeĥoj, unusola ukraino). Ekde 2008 Slovakio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn trapasebla senĝene.

## Vidindaĵoj 
* fundamente gotika kalvinana preĝejo, en 1802 klasikismiĝis kaj pligrandiĝis
* katolika kapelo omaĝe al Sankta Anna de 1969

## Eksteraj ligiloj 
* Chrámec en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Pascal Martin

**Pascal Martin** estas franca komputikisto, kiu estas administranto de la societo *Linterweb* sed ankaŭ kaj ĉefe ligita al Vikipedio per du projektoj.

Unue per la projekto Kiwix  laŭ malfermita kodo kiu ebligas eksterretan legadon de elektitaj artikoloj.

Due, per la projekto *WikipediaSearch* kiu reuzas la serĉorganon de Kiwix por ricevi videblecon sur la Interreto.

La societon Linterweb li fondis en 2002. Ĝi ambicias krei retserĉilon surbaze de noveca procedo: semantiko. Tiu ĉi liveras al la uzanto la informon en la kunteksto de lia demando.

Por financi siajn esplorojn, la societo disvolvis aktivaĵojn sur la tereno de servoj en informadiko.

Linterweb fariĝis Anonima Societo kun Limigita Respondeco (en la franca: SARL: Société Anonyme à Responsabilité Limitée) ekde la 1-a de aprilo 2006, kun kapitalo de .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Rajtoj je uzo de la marko Wikipedia 
* Blogo 
* Projekto en preparo

Kategorio:Komputiko
Kategorio:Francaj komputikistoj
Kavaliro Bors

**Bors**, kavaliro de Reĝo Arturo.

Li estis la filo de Reĝo Bors kaj nevo de Reĝo Ban, la patro de Lanceloto, kaj la frato de Kavaliro Lionel. La du reĝoj estis forpelataj de siaj regnoj kiam Claudas invadis. La sekvantoj de Claudas prizorgis la du knabojn post la morto de Reĝo Bors, sed tiuj fine ribelis kontraŭ Claudas kaj mortigis ties kruelan filon Dorin. Antaŭ ol Claudas punus ilin, la Damo de la Lago forprenis ilin al sia magia regno, kie Lanceloto jam estis.

La tri junuloj iris al la kortego de Arturo kie ili kavaliriĝis. Ili estis fortaj batalistoj. Bors partoprenis multajn militojn de Arturo, inkl. la finan batalon kontraŭ Claudas: la armeo de Arturo venkis kaj la landoj de la patro de Bors liberiĝis.

Pro trompo per magia ringo, Bors amoris Claire, la filino de Reĝo Brandegoris. Oni diris ke tio estis la sola okazo kiam Bors rompis ĵuron de ĉasto. Poste Claire naskis Elyan la Blankan: kiam tiu estis plenaĝa, ankaŭ li kavaliriĝis ĉe la Artura kortego.

Pluraj aventuroj rilatas al la ĉasto de Bors. Ekzemple, iam damo diris ke ŝi sinmortigus se Bors ne amorus ŝin: Bors rifuzis, kaj la damo kaj tri servistinoj ĵetis sin de la krenelaro de sia kastelo. Farante tion, ili malkaŝis ke ili estas demonoj.

Dum la serĉo de la Sankta Gralo, Bors devis elekti inter savi sian fraton Lionel (kiun viraĉoj vipegis) kaj savi junulinon forkaptatan de malbona kavaliro. Li decidis savi la damon, sed preĝas, ke Lionel estu sekura. Lionel fine eskapis, kaj kolere penis mortigi Bors, kiu rifuzis defendi sin kontraŭ la atako de sia frato. Kavaliro Calogrenant kaj religia ermito, kiuj klopodis interveni, estis mortigataj de Lionel, sed la Dio ĵetis kolumnon de fajro sur Lionel antaŭ ol tiu mortigus Bors. Pro sia pureco Bors rajtis akompani Galahad kaj Parsifalon kiam ili trovis la Gralon. Nur Bors revenis al la kortego de Arturo.

Laŭ Thomas Malory, Bors senentuziasme konsentis ĉampioni Ginevran kiam oni asertis, ke ŝi venenis kavaliron. Sed kiam li estis turnironta, Lanceloto alvenis kaj anstataŭis lin.

Post la malkaŝo de la am-rilatoj de Lanceloto kaj Ginevra, Bors kaj lia familio akompanis Lanceloton en ekzilon. Dum la sekva milito inter Lanceloto kaj Arturo, li estis fidata konsilanto de Lanceloto. Post la Batalo de Camlann, la sekvantoj de Lanceloto batalis kontraŭ la filoj de Mordred: Melehan mortigis Lionel kaj Bors venĝis lian morton.

Kategorio:Kavaliroj de la Ronda Tablo
Rimavské Janovce

eta|dekstra|330ra|Rimavské Janovce situas en la plej griza regiono

**Rimavské Janovce,** hungare **Jánosi** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
eta|maldekstre|Municipa oficejo

## Bazaj informoj 
* Areo: 26&nbsp;km²
* Supermara alteco: 197 m
* Loĝantaro: 1230
* Poŝtkodo: 980 01
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Rimavské Janovce situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ maldekstra bordo de rojo nomata Rimava, laŭ vojo kaj fervojo Jesenské-Rimavská Sobota. La lasta troviĝas 6&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1221 en formo *"Janus"*. En la 16-a jarcento la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1683 la poloj faris ruina la komunumon. En 1910 loĝis en Jánosi 1269 da homoj, (1220 hungaroj, 49 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Jánosi apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la mondmilitoj slovakoj alvenis, post la 2-a mondmilito iom da hungaroj deportiĝis al Hungario. La restaĵo iĝis senrajta laŭ la Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Rimavské Janovce 1207 da homoj, (638 slovakoj, 499 hungaroj, 63 ciganoj, 4 ĉeĥoj, unusola polo).

## Vidindaĵoj 
* romanika iama abateja katolika preĝejo omaĝe al Johano la Baptisto, en 1876 trakonstruita
* gotika kalvinana preĝejo, en 1882 tute trakonstruita
* akvomuelejo
* 2 klasikismaj kasteloj
* 2 nobeldomoj

## Famuloj 
En la iama Jánosi naskiĝis:
* hungara psikiatro István Samu
* hungara poeto Klára Vályi.

## Eksteraj ligiloj 
* Rimavské Janovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Galahad

**Galahad**, kavaliro de Reĝo Arturo kiu vidis la Sanktan Gralon.

Li estis la neleĝeca filo de Lanceloto kaj Elaine, filino de la fiŝista reĝo, kaj famis pro sia ĉasto kaj kavalireco. Elaine estis trompinta Lanceloton por ke li amoru ŝin, kaj, eltrovinte la veron, Lanceloto forlasis ŝin.

Dum sia infaneco Galahad estis prizorgata de sia pra-onklino, kiu estis abatino. Kiam li plenaĝis, Lanceloto kavalirigis lin kaj venigis lin al la kortego de Arturo dum Pentekosto. Ne konsciante la riskojn, Galahad promenis inter la festenantaj kavaliroj kaj sidis en la *Siege Perilous* ("danĝera seĝo"), rezervata por la kavaliro kiu sukcese trovos la Sanktan Gralon: ĉiu alia kiu sidiĝus tie tuj mortus. Galahad ne mortis. Tiam Arturo petis, ke li fortiru glavon de ŝtono, kaj, post kiam Galahad facile faris tion, Arturo deklaris, ke Galahad estas la plej bona kavaliro de la mondo. Sekvis mirakla vizio de la Gralo, kaj la serĉo de tio komenciĝis.

Dum la serĉo Galahad montris nekredeblan bravecon, kaj pro sia pieco ĝuis bonan fortunon. Senpene li venkis rivalojn, kaj kun senhezita firmeco li kondukis la aferon. Fine li, Parsifalo kaj Bors vidis la Gralon, kaj li estis forprenata al la ĉielo dum liaj akompanantoj restis sur la tero.

## Vidu ankaŭ 
* 2082 Galahad, asteroido

Kategorio:Kavaliroj de la Ronda Tablo
Kameloto

[eta|Ilustraĵo de [Gustave Doré de Kameloto el “Enid”, 1867.]]

**Kameloto**, la kastelo de Reĝo Arturo, kie situis la Ronda Tablo.

La unua mencio de Kameloto estas en francaj romancoj de la 12-a jarcento.

Estas malklare kie situis Kameloto. Laŭ Thomas Malory Kameloto estis Winchester, la antaŭa ĉefurbo de la reĝoj de Wessex. En 1542 la antikvisto John Leland raportis ke la ĉirkaŭuloj kredis ke Kameloto estis la Kastelo Cadbury, feraĝa fortikaĵo en Somerset. Dum la jarcentoj, estis multaj aliaj sugestoj.

## Vidu ankaŭ 
* Kaamelott

Kategorio:Artura literaturo
Kategorio:Fikciaj urboj
Kategorio:Fikciaj kasteloj
Kategorio:Lokoj de la kelta mitologio
Kategorio:Mitaj urboj
Ruhr-Universitato

La **Ruhr-Universitato de Bochum** (RUB) estas la plej granda universitato de la Ruhr-regiono. Kun siaj 32.000 studentoj ĝi estas ankaŭ unu el la dek plej grandaj universitatoj en Germanio. La fondado de RUB en la jaro 1962 (ekinstruado en 1965) estis la unua novfondado de universitato en la Federacia Respubliko Germanio. Oni starigis la universitaton ekster Bochum en la la urboparto *Querenburg* sur virĝa kampo kiel *kampo-universitato*: escepte malmultajn filialojn ĉiuj fakultatoj staras sur la universitata tereno. La universitato, la loĝurbo *Hustadt*, starigita por la studentoj, kaj butikaro provizanta tiujn ambaŭ ĝis la nuntempo dominas la urboparton Querenburg.

Planis la universitaton konstruaĵe la arkitekto Helmut Hentrich.

## Konataj profesoroj 
* Godo Lieberg, germanbalta filologo

## Konataj studintoj 
* Ernst Bünemann, esperantisto, sinologo kaj ekonomikisto
* Jens Seipenbusch, prezidanto de la politika partio *Piratenpartei Deutschland*
* Reinhard Marx, romkatolika ĉefepiskopo de Munkeno kaj Freising, kiu de 2014 ĝis 2020 estris la Germanan Episkoparon
* Erwin Sellering, juristo kaj socialdemokrata politikisto
* Kristof Wilke, instruisto kaj olimpika remisto
* Svenja Schulze, ministrino de Germanio ekde 2018

## Eksteraj ligiloj 
*  ( kaj )

Kategorio:Universitatoj en Germanio
Kategorio:Bochum
Germana minejo-muzeo

eta|250px|La muzeo
La **Germana Minejo-Muzeo** () en Bochum kun siaj ĉ.  vizitantoj pojare estas unu el la plej vizitataj muzeoj en Germanio. Ĝi estas unu el la plej gravaj minejomuzeoj tutmondaj. Samtempe temas pri renoma esplorejo por la historio de la mineja metalurgia industrio.

Kategorio:Muzeoj en la Ruhr-Regiono
Kategorio:Ministaj muzeoj
Kategorio:Bochum
Drama teatro Bochum

La **Drama teatro de Bochum** () estas unu el la plej renomaj teatroj en Germanio.

## Intendantoj 
1. Saladin Schmitt (1919–1949)
2. Hans Schalla (1949–1972)
3. Peter Zadek (1972–1979)
4. Claus Peymann (1979–1986)
5. Frank-Patrick Steckel (1986–1995)
6. Leander Haußmann (1995–2000)
7. Matthias Hartmann (2000–2005)
8. Elmar Goerden (ekde la sezono 2005/2006)

## Ensemblo 
Ĉe la drama teatro sinprezentas resp sinprezentis jenaj ensemblaj aŭ gastaj aktoroj:

Kategorio:Teatrejoj
Diessenhofen (distrikto)

**Distrikto Diessenhofen** estas administra unuo de Kantono Turgovio. Kun areon de 41,2&nbsp;km² kaj 6413 loĝantoj la 31-an de decembro 2007 ĝi estas la plej malgranda distrikto de la kantono. La ĉefurbo de la distrikto estas la urbo Diessenhofen.

## Geografio 
La distrikto Diessenhofen situas en nordoriento de la Kantono Turgovio ĉe la norda bordo de Rejno kaj sur la orienta parto de la montoĉeno Seerücken.

## Trafiko 
Tra la distrikto Diessenhofen pasas la fervojlinio laŭ longe de la norda bordo de Rejno de Ŝafhaŭzo al Kreuzlingen, kiu estas servata de regionaj trajnlinioj de la turgovia fervojkompanio THURBO AG. La vilaĝoj sur Seerücken atingeblaj per diversaj poŝtaŭtolinioj. Sur la Rejno cirkulas ankaŭ la liniŝipoj de Ŝafhaŭzo al Konstanco.

## Historio 
Jam en mezepoko la urbeto Diessenhofen akiris urborajto kaj fariĝis plej malfrue ek de 1245 la centro de eta voktejo. Tiu voktejo povis konservi parton de siaj privilegioj ankaŭ dum la plurjarcenta okupado de Turgovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo. Post la liberiĝo de Turgovio okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 el la iama voktejo Diessenhofen fariĝis distrikto de la nova Kantono Turgovio. En la regiono la tempo ŝajnas esti haltigita. La tuta distrikto kvazaŭ konservis aspekton kaj strukturon mezepokan. La regiono restis agrikultura kaj la pitoreska mezepoka ĉefurbeto allogas multajn turistojn.

## Komunumoj de la distrikto Diessenhofen 
Al la distrikto Diessenhofen apartenas je la fino de 2008 la sekvantaj tri komunumoj:

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de la distrikta tribunalo Diessenhofen 

Kategorio:Distriktoj de Svislando
!
Diessenhofen

**Diessenhofen** estas historia urbo kaj komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro ĝi estis ĉefurbo de la tiama distrikto Diessenhofen) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al  ĝis la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Diessenhofen situas en nordokcidento de Kantono Turgovio ĉe la suda bordo de la rivero Rejno inter Stein ĉe Rejno kaj Ŝafhaŭzo. La urbeto konservis ĝian belan mezepokan strukturon kun restaĵoj de la urbomuro kaj domoj el la 16-a jarcento.

Al Diessenhofen apartenas krom la urbeto Diessenhofen mem ankaŭ la municipo Willisdorf.

## Najbaraj komunumoj 
En nordo norde de la rivero Rejno Diessenhofen limas al Büsingen am Hochrhein (baden-virtemberga enklavo), al Dörflingen (Kantono Ŝafhaŭzo), al Gailingen am Hochrhein (Baden-Virtembergo, Germanio) kaj Ramsen (Kantono Ŝafhaŭzo), samflanke de la Rejno en okcidento al Wagenhausen, en sudokcidento al Unterstammheim (Kantono Zuriko), en sudo al Basadingen-Schlattingen kaj en oriento al Schlatt.

## Trafiko 
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Ŝafhaŭzo al Kreuzlingen. Diessenhofen disponas pri stacidomo ĉe la fervojlinio de Ŝafhaŭzo al Romanshorn. La komunumo disponas pri ŝiphaltejo por la liniaj ŝipoj sur la Rejno de Shafhaŭzo al Konstanco.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Diessenhofen datiĝas el la jaro 757 kiel *Deozincova*.

En la jaro 1178 la Grafo Hartmann la 3-a de Kiburgo koncedis al la tiama vilaĝo Diessenhofen la urborajton.

Okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 kaj la liberigo de Turgovio Diessenhofen fariĝis la ĉefurbo de la samnoma distrikto.

En la jaro 2000 la ĝis tiam aŭtonoma politika komunumo Willisdorf estis integrita al la urbo Diessenhofen.

## Vidu ankaŭ 
* Iama distrikto Diessenhofen
* Diessenhofen (stacidomo)
* St. Katharinental (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo Diessenhofen
* Diessenhofen en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Pola landvojo n-ro 31

La **pola landvojo n-ro 31** (**DK31**) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 138 km. Ĝi estas paralela laŭ landlimo kun Germanio. Ĝi estas alternativo al landvojo nr-o .

## Pli gravaj urboj laŭ DK31 
*Szczecin
** Szczecin-Zachód
*** Szczecin-Gumieńce (trafikcirklo *Hermann Haken*, )
** Szczecin-Śródmieście
*** Międzyodrze-Wyspa Pucka
** Szczecin-Prawobrzeże
*** Szczecin-Podjuchy
*** Szczecin-Żydowce
*** Szczecin-Klucz (nodo "Gryfino": )
*Gryfino
* Widuchowa
*Chojna ()
*Mieszkowice
*Boleszkowice
*Sarbinowo ()
*Kostrzyn ĉe Odro ()
*Górzyca
*Słubice () - trairejo en Germanion
Nikolao (festo)

dekstra|300px|Diablo, Anĝelo kaj Nikolao
eta|dekstra|300px|Nikolao, Anĝelo kaj Diabloj
**Nikolao** (aŭ **Nikolao, diablo kaj anĝelo**), estas festo, kiun en Ĉeĥio oni festas ĉiujare la 5-an de decembro. Ĉiuj ĉi tri iradas vespere hejmen al malgrandaj infanoj. Multaj ŝatas nur Sankta Nikolaon kaj Anĝelon, Diablon ili timas. La infanoj timas, ĉar ili dum la tuta jaro kolerigis la gepatrojn kaj ke la Diablo forportos ilin en inferon. Se la infano promesos al la Diablo, ke ĝi jam ne kolerigos la panjon kaj la paĉjon kaj la ceterajn, do la Diablo ne forportos lin en inferon.

Se la infano ankoraŭ diros al homoj la Nikolao-poemon aŭ kantos kanton, do tiuj donos al la infano donacon.

La triopojn aŭ pluropojn, kiam ĉeestas pli da diabloj, eblas renkonti ankaŭ en stratoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Nikolao festo ĉe *My Czech Republic*  (angle).
* Sankta Nikolao en Ĉeĥio ĉe *Saint Nicholas Center* (angle).

Kategorio:Ĉeĥio
Kategorio:Festoj
Kategorio:Festaj roluloj
Basadingen-Schlattingen

**Basadingen-Schlattingen** estas komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Diessenhofen) de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al  ĝis la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Schlattingen situas sude de la urbeto Diessenhofen en monteta kamparo inter la valoj de Rejno kaj Turo. Basadingen-Schlattingen konsistas el la municipoj Basadingen kaj Schlattingen.

## Najbaraj komunumoj 
La najbaraj komunumoj de Basadingen-Schlattingen estas en nordo la urbeto Diessenhofen, en okcidento Schlatt, en sudo Truttikon kaj Waltalingen (ambaŭ Kantono Zuriko) kaj en okcidento Unterstammheim (Kantono Zuriko).

## Trafiko 
Schlatt situas ĉe la trajnlinio de Ŝafhaŭzo al Stein ĉe Rejno.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Basadingen datiĝas el la jaro 761 kiel *Pasnandingas*. Schlattingen estis menciita la unua fojon 23-an de aprilo 897 kiel *Slatingaro* ankaŭ sur donacdokumento al Monaĥejo Sankt-Galo. En mezepoko diversaj monaĥejoj inter kiuj Monaĥejo Sankt-Galo kaj Monaĥejo Rejnaŭo estis bienposedantoj en Basadingen kaj Schlattingen.

La hodiaŭa komunumo estiĝis 1999 per la kunfandigo de la ĝis tiam aŭtonomaj komunumoj Basadingen kaj Schlattingen.

## Vidu ankaŭ 
* Schlattingen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Basadingen-Schlattingen
* Basadingen en la Historia Leksikono de Svislando
Oberschlatt

Ekzistas du lokoj kun la nomo *Oberschlatt*:

* **Oberschlatt TG** estas vilaĝo de la komunumo Schlatt TG de la distrikto Diessenhofen en Kantono Turgovio en Svislando.

* **Oberschlatt ZH** estas vilaĝo de la komunumo Schlatt ZH de la distrikto Vinterturo en Kantono Zuriko en Svislando.
Porto Covo

[eta|Tipega placeto (en la regiono *Alentejo* ĉiu domo estas farbita blanke kun blua [plinto]]
eta|Situo de Porto Covo
**Porto Covo** estas eta vilaĝo en Portugalio kaj unu de la du freguesias de la municipo de Sines, kun 48,73 km² de teritorio kaj nur  loĝantoj en 2001 (denseco: 22,9 hab/km²). Ĝi situas ĉe la marbordo sude de Lisbono kaj Setubalo. Ĝi estas tre vizitata de multaj turistoj somere, kvankam temas pri tre eta vilaĝo.

La Ilha do Pessegueiro (Insulo de la Persikarbo), kun sia fortikaĵo, formas geografie parton de la teritorio de la freguesia de Porto Covo.

La freguesia de Porto Covo estis fondata la 31an de decembro de 1984, pro sendependiĝo de la freguesia de Sines, kiu ĝis tiam estis la ununura de la municipo samnoma (kiu ĉesis esti tiele el la sep portugalaj municipoj kiuj havis nur unu freguesia en sia teritorio).

Estas kanto de Rui Veloso, kiu ricevis la nomon de tiu freguesia kaj iĝis tre konata inter portugaloj.

## Interesaĵoj 
* Fortikaĵo de Pessegueiro, ene de la Ilha do Pessegueiro.
* Herdade do Pessegueiro.
* Placo Markizo de Pombal
* Natura Parko de "Sudoeste Alentejano" kaj "Costa Vicentina"

## Strandoj de Porto Covo 
maldekstra|eta|Granda Strando

Ĉe la vilaĝo de Porto Covo ekzistas la *Granda Strando* situa je ĉirkaŭ 160 km sude de Lisbono unu el la plej vizitataj de lokanoj kaj turistoj, konsiderata de multaj kiel la urba strando de la turistoj de Lisbono. Temas pri zorgita kaj senproblema strando.

Krome estas aliaj etaj plaĝoj kiel la *Praia do Espingardeiro*, *Praia Pequena* kaj *Praia dos Buizinhos* etaj sablaj strandoj en la marbordo limigita de klifoj kaj klifetoj, tre agrabla por restado kaj vizitado.

Kategorio:Paroĥoj de Portugalio
Kategorio:Distrikto Setúbal
Evoluigisto

**Evoluigisto**, iniciatinto aŭ aferisto, estas persono, kies profesio estas propraĵa evoluigado aŭ nemoveblaĵa evoluigado.

Evoluigistoj estas profesiuloj, kiuj transformas planajn ideojn sur papero en realajn propraĵojn aŭ posedaĵojn. Ili kreas, trovas, financas, kontrolas kaj reĝisoras la proceduron de terevoluigado jam de la komenco ĝis la fino. Evoluigistoj kutime akceptas la plej grandan riskon en la kreado aŭ renovigado de nemoveblaĵoj aŭ propraĵoj - kaj ricevas la plej grandajn rekompencojn.

Kutime, evoluigistoj aĉetas terpecon, trovas la celmerkaton, evoluigas la programadon kaj desegnadon por la konstruado, akiras la necesajn publikajn aprobojn kaj financojn, konstruas la konstruaĵon, kaj ludonas, administras, kaj probable forvendas ĝin.

Kategorio:Negoco
Kategorio:Profesioj
Schlatt TG

**Schlatt** (por distingi ĝin de aliaj lokoj kun la nomo Schlatt ankaŭ nomita *Schlatt ĉe Diessenhofen* aŭ *Schlatt (Turgovio)*) estas komunumo de la distrikto Frauenfeld (ĝis la 31-a de decembro 2010 de la distrikto Diessenhofen) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro modeste kreskis al  ĝis la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Schlatt situas ĉe la suda bordo de la rivero Rejno ĉe la orienta bordo de Cholfirst. Ĝi estas la plej nordokcidenta komunumo de Kantono Turgovio kaj limas nur en okcidento al turgovia teritorio.

Schlatt konsistas el la municipoj de la iama komunumo Mett-Oberschlatt, nome Mett-Schlatt, Oberschlatt, Fallentor, kaj de Unterschlatt, al kiu krom Unterschlatt mem apartenas la municipoj Altparadies (ĉe la iama Monaĥejo Paradies), Neuparadies kaj Fallentor.

## Najbaraj komunumoj 
Aliflanke de la rivero Rejno en nordo situas la germana enklavo Büsingen am Hochrhein. En okcidento Schlatt limas al Feuerthalen kaj Laufen-Uhwiesen, en sudokcidento al Trüllikon, en sudo al Truttikon, en oriento al Basadingen-Schlattingen kaj en nordoriento al la urbeto Diessenhofen.

## Trafiko 
Schlatt disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Ŝafhaŭzo al Stein ĉe Rejno.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Schlatt datiĝas el la jaro 858 kiel *Slate*. En mezepoko la Grafejo de Kiburgo posedis la voktorajtojn pri Schlatt. En la 15-a jarcento tiuj rajtoj transiris al la urbo Diessenhofen, kiuj ekzercis ilin ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. En la jaro 1799 apud Schlatt proksime de la Monaĥejo Paradies aŭstraj trupoj sukcesis transiri la Rejnon.

En la jaro 1999 la tiamaj lokaj komunumoj Mett-Oberschlatt kaj Unterschlatt kunfandiĝis al la nuna komunumo Schlatt.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Schlatt
* Schlatt TG (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Schlatt
* Mett-Oberschlatt en la Historia Leksikono de Svislando
Guevea de Humboldt

**Guevea de Humboldt** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Guevea de Humboldt*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 036. Sian nomon la komunumo havas ekde la jaro 1936, kiam decidiĝis aldoni la nomeron "de Humboldt" honore al la germana esploristo Alexander von Humboldt, kiu pasigis iom da tempo en la urbo.

## Geografio 
Guevea de Humboldt apartenas al la distrikto Tehuantepec al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5283 loĝantojn. El tiuj estis 2601 viroj kaj 2682 virinoj. La komunumo havas surfacon de 515.43 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 600 metroj super la marnivelo. maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 2874 indiĝenoj. El tiuj 2248 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2248 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Guevea de Humboldt  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Terkola regiono de Oaĥako
Fladerako

dekstra|280px|eta|La teksto 'Cherry Brandy, Curaçao Brandy, Fladderak no. 509', ĉirkaŭita de rektangula kadro plenigita kun plant- kaj flormotivoj. Supre centre botelo da alkoholaĵo kun la surskribo 'BOLS'
**Fladerako** (nederlande *Fladderak*) estas tipa groninga (nederlanda) brando.

La juniperbrandeska alkoholaĵo estas farata kun i.a. citrono, cinamo, anizo kaj antaŭ ĉio kariofilo.

De origino ĝi venas el Onderdendam (komunumo Bedum), sed nuntempe ĝi estas farata en la urbo Groningen sub la nomo *Hoogholtje Fladderak*.

## Eksteraj ligiloj 
 Ne plu Fladerako
Kategorio:Alkoholaĵoj
Pierre Nkurunziza

**Pierre NKURUNZIZA** (naskiĝis la 18-an de decembro 1963 en Bujumbura - mortis la 8-an de junio 2020 en Karuzi) estis prezidanto de Burundo ekde 2005. Li krome estris la CNDD (france: Conseil national pour la défense de la démocratie–Forces de défense de la démocratie), kiu estas eksa ribelula organizaĵo de la etna grupo de la hutuoj kaj poste fariĝis partio. Post lia morto anstataŭigis lin Évariste Ndayishimiye.

## Vivo 
Nkurunziza naskiĝis en la ĉefurbo de Burundo, Bujumburo kiel unu de 7 gefratoj. Li vizitis la lernejon en Ngozi kaj Kitenga kaj poste diplomiĝis en 1990 ĉe la universitato de Burundo en la fako edukaj sciencoj kaj sporto. La patro *Eustache Ngabisha* inter 1965 estis parlamentano kaj poste fariĝis guberniestro de la provincoj Ngozi kaj Kayanza. En 1972 la patro mortis dum etne kaŭzita genocido kontraŭ la hutuoj.

Nkurunziza instruis ĉe la universitato, kiam en 1993 komenciĝis civila milito en Burundo post la mortigo de la unua hutua prezidanto de Burundo Melchior Ndadaye. Post atako de la armeo al la universitato li fariĝis soldato de la CNDD-FDD (france FDD = Forces pour la Defense de la Democratie). En 1998 li fariĝis vica ĝenerala sekretario de la CNDD-FDD. En 2001 li fariĝis la estro. Post dividiĝo fine de 2001 li denove elektiĝis en aŭgusto 2004. Ekde la fino de 2003 li havis ministran postenon dum la prezidanteco de Domitien Ndayizeye.

En junio kaj julio 2005 la CNDD-FDD venkis en diversaj balotoj kaj Nkurunziza fariĝis kandidato por la prezidanteco. Je la 19a de aŭgusto 2005 li elektiĝis kiel prezidanto de Burundo kaj okupis la postenon ekde la 26a de aŭgusto 2005.

Pierre Nkurunziza estas edzo kaj patro de du filoj. De la gefratoj preskaŭ ĉiuj mortis. Du mortis post la komenciĝo de la civila milito kaj tri mortis kiel soldatoj de la CNDD-FDD.

## Fontoj 
* Intervjuo de IRIN News kun Nkurunziza en 2004 ()

Kategorio:Prezidantoj de Burundo
Kategorio:Burundaj politikistoj
Münchwilen (distrikto)

**Distrikto Münchwilen** estas distrikto de Kantono Turgovio. Ĝi havas areon de 155,4&nbsp;km² kaj nombris  loĝantojn la 31-an de decembro 2008. La ĉefloko de la distrikto estas la komunumo Münchwilen.

## Geografio 
La distrikto Münchwilen formas la sudokcidentan parton de la kantono. La regiono de la distrikto estas konata sub la nomo Malantaŭa Turgovio (germane *Hinterthurgau*). La orientan parton de la distrikto formas la valo de la rivero Murg, alfluanto de Turo.

## Trafiko 
Tra la sudokcidenta parto de la distrikto pasas la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo tra Wil al Sankt-Galo kaj paralele al ĝi la svisa aŭtovojo A1. Tra la distriktĉefurbo pasas la kantona fervojlinio de la kompanio THURBO de Wil al Frauenfeld kaj tra la orienta distriktoparto la fervojlinio de Wil al Romanshorn, kiun ankaŭ servas THURBO.

## Komunumoj de la distrikto Münchwilen 
Al la distrikto Münchwilen apartenas komence de 2011 la sekvantaj dek-tri komunumoj:

## Historio 
Kadre de la enkonduko de la nova leĝo pri la komunumoj de Kantono Turgovio okazis komplete restrukturigo de la distriktoj de la kantono. La distriktoj Bischofszell, Diessenhofen kaj Steckborn estis malfonditaj kaj ties komunumoj atribuitaj al la distriktoj Arbon, Frauenfeld, Kreuzlingen kaj Weinfelden. La komunumo Aadorf estis nove atribuita al la distrikto Münchwilen, dum la komunumoj Affeltrangen, Wuppenau kaj Schönholzerswilen estis deprenitaj de la distrikto Münchwilen kaj atribuitaj al la distrikto Weinfelden.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo pri la distrikta tribunalo de Münchwilen 

Kategorio:Distriktoj de Svislando
Kategorio:Distriktoj de Kantono Turgovio
Kategorio:Listoj de Svislando
!
Vortica energio

**Vortica energio** estas tipo de akvoenergio, kiu produktiĝas pro obstakloj en riveroj per estiĝo de vorticoj. ĝi celas eluzi energion el pigraj riverfluoj kaj oceanaj fluoj (malpli ol 1,6 km/h)

La novatipajn generatorojn inspiris moviĝo de la fiŝoj. La sistemo konsistas el cilindroj, ligitaj al risortoj kaj setligitaj paralele al la fludirekto. Kiel akvo preterfluas la cilindrojn, estigas vorticojn, kiuj movas la cilindrojn supren-suben. La tiel estiĝantan vibradon transformas la sistemo al eletra energio. 

Margrunda sistemo sur unu kvadrata kilometro povas produkti energion de 51 vattoj, okaze de flurapido de 3 knotoj. 

Tiun metodon evoluigis teamo de la Universitato de Miĉigano, kiu nomas la teknologion VIVACE (*Vortex Induced Vibrations Aquatic Clean Energy*).

Oni fondis la kompanion *Vortex Hydro Power* por surmarketigi la teknologion. 

## Referencoj, angle
*New Scientist 12 April 2008, No2651
*University of Michigan Research 
*Blue Power: Turning Tides into Electricity 
*DWCPA Currents - August 2007 
*Michigan Daily - Prof. turns vibrations into electricity
*Vortex Hydro Energy

Kategorio:Renoviĝanta energio
Münchwilen TG

**Münchwilen** estas komunumo kaj ĉefloko de la samnoma distrikto de Kantono Turgovio en Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Münchwilen situas ĉe la bordo de la rivero Murg, alfluanto de Turo en oriento de Turgovio meze inter Vinterturo kaj Sankt-Galo. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Münchwilen, Oberhofen ĉe Münchwilen, Sankt Margarethen, Freudenberg, Holzmannshaus, Mezikon, Mörikon, Pfannenstil kaj Sedel.

## Najbaraj komunumoj 
Münchwilen limas en oriento al la urbo Wil en la najbara Kantono Sankt-Galo. En sudo la komunumo limas al Sirnach, en sudokcidento al Eschlikon, en okcidento kaj nordokcidento al Wängi kaj en nordo al Bettwiesen.

## Trafiko 
Münchwilen situas ĉe la svisa aŭtovojo A1 de Sankt-Galo al Zuriko. La publikan trafikon garantias la fervojlinio de Frauenfeld al Wil, kiu disponas pri pluraj haltejoj sur la teritorio de Münchwilen.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Münchwilen datiĝas el la jaro 1170. Plej fruaj arkeologiaj trovaĵoj datiĝas el la bronzepoko. Pruvita estas ankaŭ la ekzisto de keltaj kaj romiaj setlejoj.

La hodiaŭa komunumo Münchwilen estiĝis per la kunigo de la municipoj Münchwilen, Oberhofen kaj Sankt-Margarethen en la jaro 1950.

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Münchwilen
* Aliaj lokoj kun la nomo Münchwilen
* Münchwilen Pflegeheim (stacidomo)
* Münchwilen TG (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Münchwilen

* Holzmanshaus en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:StMargaretenKapelle.JPG|Kapelo Sankt-Margareten
Dosiero:Muenchwilen 331.JPG|Katolika preĝejo
Dosiero:Muenchwilen reformita preghejo 325.JPG|Reformita preĝejo
Dosiero:Murg en Muenchwilen 318.JPG|La rivero Murg en Münchwilen
Dosiero:Muenchwilen 327.JPG|Trafikcirklo en la centro de la komunumo
Dosiero:Muenchwilen 334.JPG|Modernaj loĝdomoj en Münchwilen
Dosiero:Muenchwilen biblioteko 317.JPG|Komunuma biblioteko
Dosiero:Muenchwilen 316.JPG|Trafikcirklo en la komunuma centro
Dosiero:Muenchwilen 314.JPG|Trajno de Frauenfeld-Wil-Fervojo
Münchwilen

**Münchwilen** signifas *setlejo de monaĥoj*. Ĝi estas la nomo de du komunumoj en Svislando:

* **Münchwilen AG** estas komunumo de la distrikto Laufenburg en Kantono Argovio en Svislando.
* **Münchwilen TG** estas komunumo de la samnoma distrikto en Kantono Turgovio en Svislando.
** **Münchwilen TG (stacidomo)** estas fervoja stacio en Münchwilen TG.
** **Münchwilen Pflegeheim (stacidomo)** estas fervoja stacio en Münchwilen TG.

* La **distrikto Münchwilen** estas administra unuo de Kantono Turgovio en Svislando.
Onderdendam

[eta|Onderdendam, la antaŭa [prizono super la Winsumerdiep]]

**Onderdendam** (groninge: *Onderndaam*) estas vilaĝo ĉ. kvar kilometroj norde de Bedum en la provinco Groningen en Nederlando. En 2005 la nombro da loĝantoj estis 660 (ekskluzive la disaj domoj 560).

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.onderdendam.com

Koordinatoj:()

Kategorio:Vilaĝoj de Nederlando
Kategorio:Loĝlokoj en Groningo
Listo de portugalaj municipoj

Tiu ĉi estas **listo de municipoj de Portugalio** laŭ alfabeta ordo. Aktuale (2006), Portugalio havas 308 municipoj (*concelhos*, do lokaj "konsilioj"), al kiuj kelkaj kromkalkulas tiun de Olivenco, kiu troviĝas sub administro kaj rego de la najbara landoj Hispanio ekde 1801. Atentu, ke krome en Portugalio ekzistas pli eta administra unuo de *freguesias*, kiu kutime en Esperanto tradukiĝas per la vorto "komunumoj". La du vortoj "minicipoj" kaj "komunumoj" en Portugalio ne estas sinonimoj, sed havas nuancajn signifojn.

__NOTOC__

## A 
## B 
## C 
## E 
## F 
## G 
## H 
## I 
## L 
## M 
## N 
## O 
## P 
## R 
## S 
## T 
## V 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de urboj de Portugalio
* Listo de portugalaj "freguesias"
* Portugalio

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la *Associação Nacional de Municípios Portugueses*
* Portugalaj municipoj el satelito

Portugalio


Kategorio:Listoj
Mesones Hidalgo

** Mesones Hidalgo** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo estas Mesones de Hidalgo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 037.

## Geografio 
**Mesones Hidalgo** apartenas al la distrikto Putla al kiuj apartenas entute 10 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Sierra Sur, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. La plej granda parto de tiu regiono apartenas al la montara ĉeno Sierra Madre del Sur. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3961 loĝantojn. El tiuj estis 1846 viroj kaj 2115 virinoj. La komunumo havas surfacon de 353.4 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 440 metroj super la marnivelo. maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1458 indiĝenoj. El tiuj 1139 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1139 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Mesones Hidalgo  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Oberhofen

**Oberhofen**, kio signifas en la germana lingvo *ĉe la supra bieno* estas geografia nomo de diversaj lokoj en germanlingvaj regionoj:

* **Oberhofen ĉe Lago de Thun** estas komunumo de la administra distrikto Thun de Kantono Berno en Svislando.

* **Oberhofen AG** estas vilaĝo de la komunumo Mettauertal de la distrikto Laufenburg en Kantono Argovio en Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 Oberhofen estis aŭtonoma komunumo.

* **Oberhofen TG** estas vilaĝo de la komunumo Münchwilen de la distrikto Münchwilen en Kantono Turgovio en Svislando.

* **Oberhofen (Turbenthal)** estas vilaĝo de la komunumo Turbenthal de la distrikto Vinterturo en Kantono Zuriko en Svislando.

* **Oberhofen an der Moder** kaj **Oberhofen bei Weißenburg** estas tradicie german- kaj alemanlingvaj komunumoj en Alzaco.

## Vidu ankaŭ 
* **Oberhof**
Taedong

eta|dekstra|250ra|Kuro de la Taedong-rivero
[250ra|eta|maldekstra|Taedong Rivero en [Pjongjango]]

La **Taedong** (koree: 대동강; **Taedong-gang**), estas rivero en Nord-Koreio. Ĝi fontas en la Rangrim Montaro, Jagang-do, fluas sud-okcidenten tra la ĉefurbo Pjongjango kaj enfluas apud Namp'o la Flavan Maron. Ĝi estas 439 kilometrojn longa kaj ŝipirebla ĝis Songnim por ŝipoj ĝis 4000 tunoj, ĝis 65 kilometroj antaŭ la fonto por ŝipoj ĝis 2000 tunoj. Pli supre oni precipe uzas ĝin por akvumado kaj energi-produktado.

Taedong estas la kvina plej longa rivero de Koreio. Ĝia akvokolekta areo larĝas 20,000&nbsp;km².

Image:Taedong_river_1889.jpeg|Taedong Rivero en 1889
Image:North Korea-Pyongyang-01.jpg
Image:Taedonggang-guyŏk (Pyongyang).jpg
Image:North Korea-Pyongyang-Grand Peoples Study House-01.jpg

Kategorio:Riveroj en Nord-Koreio
Kategorio:Geografio de Pjongjango
Hodejovec

eta|dekstra|330px|Hodejovec situas en la plej griza regiono

**Hodejovec,** hungare **Kerekgede** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 11&nbsp;km²
* Supermara alteco: 205 m
* Loĝantaro: 190
* Poŝtkodo: 980 02
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Hodejovec situas sur malebenaĵo sub piedoj de monto 346 m-ojn alta, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 18&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1246 en formo *"Gede"*. Post la mezepoko la turkoj suferigis la loĝantojn, sed parto de la loĝantoj restis. En 1910 loĝis en Kerekgede 423 da homoj, (421 hungaroj, po 1 germano kaj serbo). Ĝis Traktato de Trianon Kerekgede apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito kvarono da hungaroj deportiĝis al Hungario, dume alvenis slovakoj memvolaj el Hungario. Tio nomiĝis loĝantarŝanĝo. La restintaj hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Hodejovec 209 da homoj, (115 hungaroj, 89 slovakoj, 5 ciganoj).

## Vidindaĵo 
* baroka katolika preĝejo omaĝe al Sankta Marteno de 1737, klasikismiĝis en 1836

## Eksteraj ligiloj 
* Hodejovec en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Žíp

**Žíp** (ĵIp), (hungare *Zsip* ) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Situo 
Žíp situas flanke de monto 266 m alta, fine de mallonga sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 13 km.
  
## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita dum la mezepoko. En 1910 loĝis en Zsip 226 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Zsip apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Jesenské, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Žíp 231 da homoj, (197 hungaroj, 30 slovakoj, 2 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* romanika, nun kalvinana preĝejo, en la 15-a jarcento gotikiĝis, en 1755 barokiĝis, en 1820 klasikismiĝis
* kastelo de Farkas (farkaŝ) el la 19-a jarcento

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Sovaĝa okcidento

eta|300ra|*Amerika progreso* (1872), de John Gant
**La sovaĝa okcidento** ankaŭ **Malnova Okcidento** aŭ **Fora Okcidento**; (, *Old West*, *Far West*) estas histori-geografia koncepto: ĝi indikas la teritoriojn okcidente de juna Usono ne jam konkeritaj kaj enkorpigitaj en la federacion, kiam en tiu regiono okcidente de rivero Misisipo *"ne regis leĝo"*. Kulmina tempo de *sovaĝa okcidento* estis la 19-a jarcento (ĉefe 1848–1890).

## Vivo en "Sovaĝa Okcidento" 
En la dua parto de la 19-a jarcento, aparte post la Usona Enlanda Milito, pli kaj pli da blankuloj, ĉefe anglusonanoj sed ankaŭ novenmigrintoj el Eŭropo, setlis en tiuj regionoj, kiu ne jam apartenis al la usona federacio. La setlistoj forpelis la indianojn el ties garantiitaj terenoj. Fervojaj kaj telegraf-linioj estis konstruitaj, la grandskala buĉado de bizonoj forprenis la vivobazon de la indianoj kaj ebligis plivastigon de terkultivado de la setlistoj. Por defendo kontraŭ vagantaj bandoj da banditoj establiĝis la usona sistemo de ŝerifoj (balote elektita policisto/urbestro).

## Ĝenro Vesterno 
[eta|200ra|La [siuoj|siuo Sidanta Taŭro kaj William Cody (= *Buffalo Bill*) ]]
[eta|maldekstra|300ra|[vakero|*Cowboy*, 1887.]]
La *sovaĝa okcidento*, do la epoko de la pioniroj estis kaj estas dankema temo por ĝenro en prozo (ekz-e "Leatherstocking"), arto kaj filmo (*"Vesterno"*, vidu sube). La verkoj skizas la "sovaĝan okcidenton" kiel plena de vakeroj, *"noblaj sovaĝuloj"*, orserĉistoj, peltĉasistoj, ĉiuj endanĝerigitaj de indianaj atakoj kontraŭ kiuj necesas sindefendo. Ordinara vesterno kutime idealigas la situacion kaj heroigas la blankajn pionirojn, same kiel oni malidealigas la indiĝenojn, kiuj aperas kiel sovaĝaj, perfidaj kaj eĉ stultaj. La *sovaĝa okcidento* fariĝis nacia mito de Usono. Ene de tiu ĝenro la konflikta eksplodas ĉu inter la blankuloj kaj la indianoj ĉu inter la malicaj blankuloj kaj la bona ŝerifo, kiu devas restarigi la ordon en la vilaĝo. En la filmoj de post la 1960-aj jaroj aperos elstare nova tipo de roluloj nome meksikanoj.

## Famaj sovaĝ-okcidentuloj 
## Famaj urboj 
* Dodge City
* Klondike, Yukon
* Tombstone, Arizona

## Vesternaj filmoj 
## Vidu ankaŭ 
* Derib
* High Chaparral Temparko
* Charles Marion Russell, pentristo
* Vakera (ĝenro)


Kategorio:Historio de Usono
Kategorio:19-a jarcento
Kategorio:Literaturo
Kesovce

eta|dekstra|330px|Kesovce situas en la plej griza regiono
**Kesovce,** hungare **Sajókeszi** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 8 km²
* Supermara alteco: 200 m
* Loĝantaro: 140
* Poŝtkodo: 980 45
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Kesovce situas en valo sub monto 382 m-ojn alta, laŭ la hungara landlimo, laŭ rojo, fine de sakovojo. Tornaľa troviĝas 9 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1232, en 1247 en formoj *"Kezew, Kezw"*. En 1910 loĝis en Sajókeszi 222 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Sajókeszi apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Sajókeszi rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Kesovce 118 da homoj, (80 hungaroj, 19 ciganoj, 13 slovakoj). Ekde 2008 Slovakio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn trapasebla senĝene.

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo de 1814

## Eksteraj ligiloj 
* Kesovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Šimonovce

eta|dekstra|330ra|Šimonovce situas en la plej griza regiono

**Šimonovce,** hungare **Rimasimonyi** (rimaŝimonji) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. En la vilaĝoformoj oni rekonas: Simeon.

## Bazaj informoj 
* Areo: 8 km²
* Supermara alteco: 179 m
* Loĝantaro: 490
* Poŝtkodo: 980 03
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Šimonovce situas en valo, laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ flankovojoj. Rimavská Sobota troviĝas 15 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 121 en formo *"Simon"*. Post la mezepoko iom ĝi apartenis al la Osmana Imperio. En 1710 kaj en 1740 pestoj okazis. En 1910 loĝis en Rimasimonyi 584 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Rimasimonyi apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Rimasimonyi rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Šimonovce 480 da homoj, (442 hungaroj, 24 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1790, turo alkonstruiĝis en 1858
* klasikisma nobeldomo de Bíró el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Šimonovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota