open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rod-Taŭno

**Rod-Taŭno,** oficiale '''''' estas ĉefurbo kaj havenurbo de Britaj Virgulininsuloj.
eta|250ra|Situo de Rod-Taŭno en la mapo
eta|300ra|Panoramo al Rod-Taŭno
[eta|300ra|Malnova prizono de Rod-Taŭno, kiu estas la plej malnova konstruaĵo el la [1840-aj jaroj]]

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 0- m
* Loĝantaro: 9400
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso: +1 (284)
* Horzono: UTC-4

## Situo 
Rod-Taŭno troviĝas sur insulo Tortola.

## Historio 
Nederlandanoj fondis la urbon en 1648. Ribelo okazis en 1853, kies sekvo estis granda incendio. Nuntempe precipe jaĥtoj vizitas la havenon.

## Vidindaĵoj 
* botanika ĝardeno
* prizono

Kategorio:Britaj Virgulininsuloj
Kategorio:Ĉefurboj de Karibio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Mathilde Esch

**Mathilde ESCH** (n. 18-a de januaro 1820 en Klatovy (Klattau/Böhmen; m. 4-a de aprilo 1904 en Munkeno) estis germana artisto.

## Verkoj 
* Mährisches Bauernhaus (1856)
* Marktszene in Mähren (1856)
* Münchner Mädchen auf dem Friedhof (1856)
* Landschaft in Mähren (1857)
* Unerwartete Rückkehr (1857)
* Mädchen mit einem Hunde (1858) *(Die österreichischen Maler des 19. Jh.‎ - H. Fuchs, 1974 S. 85)*
* Obststilleben mit Häschen (1861) - via onb.ac.at
* Kinder mit Ziege und Hühnern vor Bauernhaus (1862) - via onb.ac.at
* Die Blumenverkäuferin vor der Kirche (1863)
* Das Blumenorakel (1864)
* Kroatische Edelbraut (1880)
* Ansicht von Cesky Krumlov (1889) - in digital
* Der lang erwartete Brief (1898)
* Tor und Kanzel in der Kathedrale von Brünn
* Interieur aus dem fürstlich Liechtenstein’schen Schloss Feldsberg (Schloss Valtice) via artnet.com
* Tankred tauft Clorinda
* Die fünf Sinne (Öl auf Leinwand, 95x116)
* Das Chor mit der Sarkander-Kanzel

## Literaturo 
* Hermann Alex. Müller: *Biographisches Künstler-Lexikon*, Verlag des Bibliographischen Instituts. Leipzig 1882, S. 405 (* 1820)
* John Denison Champlin, Charles Callahan Perkins: *Cyclopedia of painters and paintings*, Charles Scribner's Sons 1913, S. 25
* Constant von Wurzbach: *Biogr. Lexikon des Kaiserthums Oesterreich* 1858, S. 78 (Digitalisat)
* Thieme-Becker Bd. 11 (1915), S. 23
* Die österreichischen Maler des 19. Jh.‎ - H. Fuchs, 1974, S. 85
* Jahrbuch der bildenden Kunst, Deutsche Jahrbuch-Gesellschaft - 1902, S. 145 (*1820)
* Jahrbuch der bildenden Kunst, Deutsche Jahrbuch-Gesellschaft - 1903, S. 150
* IBN - Index bio-bibliographicus notorum hominum, 1973, S. 758
* Malerwerke des neunzehnten Jahrhunderts: ... von Friedrich von Boetticher - 1891, S. 278
* Biographisches Lexikon zur Geschichte der böhmischen Länder: von Heribert Sturm, ... 1974, S. 319
* Meyers Konversations-Lexikon, 1888
* 3 Werke auf artnet.com
* Österreichisches Biographisches Lexikon 1815–1950 (ÖBL). Band 1, Wien 1957, S. 267.
* PND dosiero en la Deutsche Nationalbibliothek (DNB) - http://d-nb.info/gnd/13849259X

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Aŭstraj pentristoj
Pataja

eta|Pattaya beach from view point
**Pataja,** oficiale **พัทยา**, angle **Pattaya** estas urbo, provinca sidejo, havenurbo, feriejo kaj banloko de Tajlando.
eta|180px|Blazono de Pataja
eta|300px|Panoramo de Pataja
eta|300px|Strato en Pataja
eta|300px|Haveno de Pataja

## Bazaj informoj 
* Areo: 53 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 0- m
* Loĝantaro: 104300
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:
* Horzono: UTC+7
* 

## Situo 
Pataja troviĝas laŭ la marbordo apud aŭtovojo. Bankoko troviĝas je 165 km-oj.

## Historio 
Longe la loko estis fiŝista vilaĝo. En 1961 trupo de usonaj soldatoj alvenis por refreŝiĝi. De tiu komenco Pataja iĝis populara banloko, kiu nun altiras la turistojn. En la 21-a jarcento tiu urbo apartenas al la plej konataj turistaj celoj.

## Trafiko 
Fervojo trafikas al Bankoko. En la urbo aŭtobusoj trafikas. Flughavenoj troviĝas iom fore.

## Vidindaĵoj 
* templo
* botanika ĝardeno
* bestoĝardeno
* teatro
* muzeo
* sennombraj spektakloj por turistoj

## Klimato 
Pataja troviĝas en la tropika zono. Inter novembro-februaro la vetero estas seka, inter maro-majo varma kaj malseka, inter junio-oktobro varmega kaj pluva.

Kategorio:Urboj de Tajlando
Kategorio:Marhavenaj urboj
Kategorio:Banlokoj
Jérôme Leroy

eta|Jérôme Leroy (verkisto)
**Jérôme LEROY** estas franca verkisto kiu naskiĝis en 1964.

Li instruis la francan lingvo en la norda regiono el Francio. Li verkas romanojn, rakontojn, novelojn kaj poemojn.

Liaj libroj miksas sciencfikcion, nigran romanon kaj aliajn ĝenrojn.

La longa novelo Rêves de Cristal (Sonĝoj de kristalo) aperis esperantlingve eldonita de SAT-EFK en 2010 (tradukis Ĵak Le Puil k Armela LeQuint).

## Verkoj 
;Romanoj
* 1990 : ''L'orange de Malte*
* 1994 : *Le cimetière des plaisirs*
* 1996 : *Requiem en Pays d'Auge*
* 1997 : *Monnaie bleue*
* 2001 : *Big sister*
* 2004 : *Le cadavre du jeune homme dans les fleurs rouges*
* 2005 : *Rendez-vous rue de la Monnaie*
* 2007 : *La Grande Môme*
* 2008 : *La Minute prescrite pour l'assaut* aperis en decembro 2014 tradukite en Esperanton kiel La minuto preskribita por la sturmo
* 2009 : *En harmonie*
* 2009 : *A vos Marx, prêts, partez!*

;Noveloj
* 1996 : *Départementales*
* 1999 : *La grâce efficace*
* 1999 : *Une si douce apocalypse*
* 2002 : *Bref rapport sur une très fugitive beauté*
* 2003 : *Travaux pratiques*
* 2004 : *Quelque chose de merveilleux*
* 2004 : *Le dernier homme*
* 2006 : *Rêves de cristal*
* 2007 : *Comme un Fauteuil Voltaire dans une bibliothèque en ruines*

;Poemoj
* 2006 : *Le déclenchement muet des opérations cannibales*
* 2010 : *Dernier verre en Atlantide*

;Esearo
* 1994 : *Frédéric H. Fajardie*
* 1999 : *Triomphe de Dionysos*, kun Sébastien Lapaque
* 2000 : *L'école de Chateaubriand à Proust*
* 2010 : *Physiologie des lunettes noires*

;Esperanto
* 2010 : *Sonĝoj de kristalo''

## Notoj 
Kategorio:Francaj verkistoj
Sentencoj de Salomono

La **Libro de sentencoj de Salomono** aŭ **libro de proverboj de Salomono** (), foje nur nomata "libro de sentencoj" respektive "de proverboj", estas libro de la Tanaĥo (laŭ judisma teologio) aŭ de la Malnova Testamento (laŭ kristanisma teologio) en la Biblio.La unuaj tri sekcioj de la verkaĵo probable vere estas de Salomono, kvara parto de la juda saĝulo Agur, kvina de la juda reĝo Lemuel kaj sesa de nekonata aŭtoro. Laŭ judisma tradicio la tuta libro fontis de Ĥizkija, reĝo de Judio inter la jaroj 727 kaj 698 antaŭ nia erao.

La libro de sentencoj estas referencata kiel "literaturo de saĝeco" kune kun pluraj aliaj bibliaj libroj: la libro de Ijob, la libro de la Predikanto, la Alta Kanto de Salomono kaj iuj el la Psalmoj.

Pere de la sentencoj, saĝeco aŭ la saĝa persono estas komparataj kun stulteco aŭ la stultulo. Stultulo laŭ la verkaĵo estas persono al kiu mankas moralo kaj kiu ne interesiĝas en pliperfektigo, ne iu kiu estas "nur" malinteligenta, frenezeta aŭ malserioza. Saĝeco komprenatas kiel virto kiun indas atingi kaj teni, kaj la leganto estas instruata ke ĝi komenciĝas per la persono de la Eternulo, la juda (kaj poste ankaŭ kristana) dio: "La timo antaŭ la Eternulo estas la komenco de sciado".

La sentencoj estas parte tiom universalaj, ke ili iĝis konataj proverboj ankaŭ ekster la religia kadro de judismo aŭ kristanismo - ekzemplo estas la diraĵoj "Kiu fosas foson, tiu mem falos en ĝin" (sentencoj 26:27) aŭ "Antaŭ la pereo iras fiereco" (16:18).

En la kristanaj biblioj la verkaĵo estas envicigita post la Psalmoj.

Por la judoj ĝi apartenas al la tria parto de la Biblio (nomata Ketuvim, , "la skribaĵoj"). Ene de tio, ĝi estas unu el la tri "poetaj libroj".
## Pri la Zamenhofa traduko
Zamenhof tradukis la Sentencojn, kiel tutan Tanaĥon/Malnovan Testamenton. Unue la traduko estis publikita en 1908 eldonita de Hachette:

*La Sentencoj de Salomono, libro el la Biblio. Parizo, eld. Hachette & Cie. 1908, (15 x 22) 60 paĝoj. 

### Recenzoj pri la Zamenhofa traduko
## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* **Skanaĵo de la Esperanto-traduko** en Vikimedia Komunejo

Kategorio:Libroj de la Tanaĥo
Kategorio:Libroj de la Malnova Testamento
Sankta Georgo (Grenado)

**Sankta Georgo,** oficiale **St. George’s** estas ĉefurbo kaj havenurbo de Grenado.
eta|250ra|Situo de Sankta Georgo en la mapo
eta|300ra|Panoramo de Sankta Georgo

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 0- m
* Loĝantaro: 7500 (resume kun la apudaj komunumoj: 33000)
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:
* Horzono: UTC-4
* 

## Situo 
Sankta Georgo situas inter marbordo kaj montetoj.

## Historio 
Francoj fondis la urbon en 1650. En 1771 granda incendio okazis. Ekde 1885 la urbo iĝis ĉefurbo dum regado de angloj. En 1974 Sankta Georgo iĝis ĉefurbo de ĵus sendependa lando. En 2004 ventego okazis.

## Vidindaĵoj 
* katedralo
* parlamentejo

Kategorio:Grenado
Kategorio:Ĉefurboj de Karibio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Kategorio:Banlokoj
Dolerus

***Dolerus*** estas genro de insektoj el la subordo *symphyta*.

## Larvoj 
La larvoj aspektas kiel raŭpoj.

## Plenkreskuloj 
eta|maldekstra|*Dolerus aeneus*

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Vidu ankaŭ 
* Himenopteroj

### Eksteraj ligiloj 
* Sawfly - *Dolerus unicolor* bildoj kaj kaj informoj  
* Sawfly - *Dolerus nitens* bildoj  


Kategorio:Insektoj
Reĝa Monteatro (Belgio)

La **Reĝa Monteatro** (*Théâtre Royal de la Monnaie* (aŭ simple *la Monnaie*) en la franca, aŭ *Koninklijke Muntschouwburg* (aŭ simple *de Munt*) en la nederlanda) en Bruselo estas ejo por operoj, baledo kaj klasika muziko. Ĝi troviĝas ĉe sentrafika Place la la Monnaie/Muntplein, je la suda fino de la Rue Neuve/Nieuwstraat.

## Historio 
La nuntempa Monteatro ne estas la unua teatro sub tiu ĉi nomo; ĝi malfermiĝis en 1700, en tiu ĉi loko kie troviĝis monfarejo. Pro tio la nomo “Mono”. La arkitektoj estis Paolo kaj Pietro Bezzi. Je la komenco de la 19-a jarcento la francaj regantoj konstruigis novan teatron malantaŭ la unua, kiu fariĝis kaduka. La arkitekto estis la franco Louis-Emmanuel Aimé Damesme. Post la malvenko de Napoleono, la novaj regantoj finigis ĝin. Ĝi inaŭguriĝis en 1819.

Kategorio:Teatrejoj en Bruselo
Kategorio:Operejoj
Kategorio:Vizitindaĵoj en Bruselo
Kategorio:Belgio
Näfels

**Näfels** estis ĝis la 31-a de decembro 2010 komunumo en Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 3953 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 Näfels estis integrita al la nova komunumo Glaruso Nordo.

## Geografio 
Näfels situas ĉe la okcidenta bordo de la rivero Linth sude de la Linth-Ebenaĵo ĉe la enirejo al la Glarusa valo. Dum la ĉefa setlejo situas en la valo apud la rivero kaj havas urbecan karakteron, la komunumo etendiĝas okcidenten en montaran regionon de la Antaŭalpoj. Al la iama komunumo apartenas la Obersee-Valo kun la lageto Obersee. En okcidento la komunumon limiags la montopinto *Brünnelistock* kun alteco de 2133 m s.m. kaj en sudo Rautispitz kun alteco de 2283 m s.m., *Schijen* kun alteco de 2259 m s.m. kaj tute en sudokcidento *Mutteristock*, kiu kiun 2294 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. Pli norde paralele al la Obersee-Valo troviĝas la *Schwändi-Valo* ĉe kies orienta fino troviĝas la lageto Haslensee.

Näfels posedas multajn historiajn konstruaĵojn kiel ekzemple la "Freuler-Palacon", kiu estis konstruita inter la jaroj 1642 ĝis 1647 kaj gastigas la "Muzeon de la Lando Glaruso", aŭ la franciskana Monaĥejo Mariaburg, kiu situas sur monteto estiĝinta el restaĵoj de iama montofalo.

## Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo 
La iama politika komunumo Näfels limis en nordo al Oberurnen, en oriento al Mollis, en sudoriento al Netstal, en sudokcidento al Glarus, kaj en okcidento al Innerthal (SZ).

## Trafiko 
Näfels situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Rapperswil tra Uznach al Glaruso kaj Linthal.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas proksimume 2 kilometrojn norde de la antaŭa komunumo en Niederurnen.

## Historio 
La 9-an de aprilo 1388 okazis en Näfels la Batalo de Näfels, dum kiu malplimulto de ĵurkomunumanoj venkis habsburgan armeon. Al la batalo memorigas memorejo kaj la ĉiujara Näfels-Pilgrimado (germane *Näfelserfahrt*).

Kadre de la Glarusa Komunumreformo la komunumo Näfels estos kun efiko de la 1-a de januaro 2011 kunigita kun la komunumoj Bilten, Filzbach, Mollis, Mühlehorn, Niederurnen, Oberurnen kaj Obstalden al la nova komunumo Glaruso Nordo.

## Vidu ankaŭ 
* Batalo de Näfels
* Näfels-Mollis (stacidomo)

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Näfels
* Retejo de la Glarusa Landa Muzeo en Freuler-Palaco
* Näfels en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Naefels Freulerpalast.jpg|Freuler-Palaco en Näfels
Dosiero:Naefels vilagheniro 037.jpg|Vilaĝeniro alvenante de Oberurnen

Kategorio:Glaruso Nordo
Sisikon

**Sisikon** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 369 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
La komunumo Sisikon situas ĉe la orienta bordo de la bordo de la Lago de Urio. La vilaĝo situas sur la delto de la rivereto *Riemenstaldenbach*, kiu senakvigas la *Riemenstalden-Valon*, kies norda parto ankaŭ apartenas al la komunuma teritorio. En la sudo de la komunumo situas la vilaĝeto Tellen, kie ĉe la lagobordo troviĝas la roko plato *Tellsplatte* al kiu laŭ la dramo de Friedrich Schiller saltis Wilhelm Tell por liberigis sin el al boato de la habsburga vokto Gessler. Sur roko troviĝas hodiaŭ la tiel nomita *Tellskapelle* (Kapelo de Tell), kiel monumento por la dramo-figuro de Schiller.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Sisikon limas en nordo al Morschach (SZ), en nordoriento al Riemenstalden (SZ), en sudoriento al Bürglen, en sudo al Flüelen, aliflanke de la lago en sudokcidento al Bauen, kaj en nordokcidento al Seelisberg.

## Trafiko 
La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la Gotardo-Linio Arth-Goldau al Tiĉino de la Svisaj Federaciaj Fervojoj. La komunumo ankaŭ atingeblas per la liniŝipoj sur la Kvarkantona Lago.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo Aksa Vojo, kiu kiel parto de la svisa nacia vojo N4 estas ligas la svisan aŭtovojon A4 kun la svisa aŭtovojo A2.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Sisikon datiĝas de la 4-a de marto 1173 kiel *Sysinchon* el protektoletero de la Abatejo Beromünster.

Sisikon ofte fariĝigis viktimo de naturkatastrofoj. La rivero Riemenstaldenbach regule kaŭzis inundojn. La 15-an de majo 1801 rokofalo al la Lago de Urio kaŭzis cunamon, kiu mortigis en la vilaĝo 14 homojn.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Sisikon (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Sisikon

## Bildoj 

Dosiero:Tellskapelle2000.jpg|Kapelo de Tell
Dosiero:2013-09-04 Sisikon (Foto Dietrich Michael Weidmann) 260.JPG|Alp Spilau
Dosiero:2013-09-04 Sisikon (Foto Dietrich Michael Weidmann) 247.JPG|Gitschen, monta haltejo de la aertelfero de Chäppeliberg
Dosiero:2013-09-04 Sisikon (Foto Dietrich Michael Weidmann) 237.JPG|Lidernen-Kabano
Batalo de Näfels

eta|dekstra|200px|Monumento pri la Batalo de Näfels
La **Batalo de Näfels** okazis la 9-an de aprilo 1388 inter la Svisa Ĵurkomunumo kaj la Habsburgoj. Ĝi estis la lasta el la tri decidaj batoloj de la milito inter la Habsburgoj kaj la Svisa Ĵurkomunumo.

## Antaŭhistorio 
Kelkajn semajnojn post la Batalo de Sempach trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo atakis la habsburgan urbeton Weesen ĉe Valenlago, konkeris kaj okupis ĝin. Samtempe la Glarusanoj ribelis kontraŭ la Habsburgoj, detruis la Kastelon Windegg kaj poste kunvokis Landkomunumon, dum kiu ili deklaris la 11-an de marto 1387 sian propran landan leĝaron. Tiu deklaro signifis la faktan sendependiĝon de la habsburga regno.

Tion la Habsburgoj ne volis toleri kaj atakis en februaro 1388 la urbon Weesen. Dum la nokto habsburgemaj civitanoj enlasis habsburgajn soldatojn en la urbon, kiuj dumdorme surprizis la okupantojn de la Svisa Ĵurkomunumo kaj mortigis ilin dum la *Murdonokto de Weesen*.

## La batalo 
La armeo habsburga, kunigita en Weesen, kiu konsistis el 600 rajdistoj kaj proksimume 6000 piedsoldatoj tiam invadis la Linth-Valon kaj trapasis la 9-an de aprilo 1388 la glarusan defendolinion konsistante el 300 soldatoj. La Habsburgoj nun rabante invadis la valon, rabatakis la vilaĝojn Näfels, Mollis, Netstal kaj Glaruson. Malgrau neĝo 600-soldata trupo konsistanta el Glarusanoj, Ŝvicanoj kaj Urianoj alkuris trans la Pragel-Pasejo kaj kolektiĝis malantaŭ Näfels sur la monteto *Rautiberg*. Kiam la rabantaj Habsburgoj malkovris tiun trupon, ili interrompis sian rabadon, ordigis sin kaj atakis la ĵurkomunumanojn. Profitante de la terena avantaĝo la ĵurkomunumanoj povis ĵeti rokerojn kaj ŝtonegojn sur la rajdistojn venante de malsupre kaj fuĝigi ilin al marĉo apud Wesen, kie multaj Habsburgoj dronis pro la pezaj kirasoj.

## Sekvoj 
Post tiu batalo la Habsburgoj kaj la Svisa Ĵurkomunumo interkonsentis pri paco, kiu estis fiksita unue al 6 jaroj kaj poste en la jaro 1394 longigita je pliaj 20 jaroj. La Habsburgoj rezignis pri ĉiuj siaj privilegioj pri la ok malnovaj lokoj de la Svisa Ĵurkomunumo kaj tiel perdis sian kontrolon pri la alpaj montpasejoj.

La unua ĵaŭdo de aprilo ek de tiam estas kantona festotago en Glaruso kaj okazas la *Pilgrimado al Näfels* (germane *Näfelser Fahrt*), dum kiu multnombraj loĝantoj piede pilgrimas al Näfels kaj tie rememoras la batalon. Dum la lastaj jaroj regule dekstrulaj aktivistoj misuzis tiun eventon por manifestacioj.

## Eksteraj ligiloj 
* La Batalo de Näfels en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:1388
Näfels
Kategorio:Kantono Glaruso
Näfels
Aksiomo de malplena aro

En aroteorio, la **aksiomo de malplena** aro estas aksiomo de aroteorio de Zermelo-Fraenkel (ZF), la fragmento de ĝenerala aroteorio, kaj de aroteorio de Kripke-Platek.

## Formala deklaro 
En la formala lingvo de la aksiomoj de Zermelo-Fraenkel, la aksiomo estas:

: \exist x\, \forall y\, \lnot (y \in x)

aŭ en vortoj:

: Ekzistas aro tia ke neniu aro estas membro de ĝi. 

## Interpreto 
Oni povas uzi la aksiomon de ekstensionaleco por montri ke ekzistas nur unu malplena aro. Ĉar ĝi estas unika, oni povas nomi ĝin. Ĝi estas nomata kiel la malplena aro, skribata kiel *{&nbsp;}* aŭ *∅*. La aksiomo, deklarita en natura lingvo, estas esence:

: Malplena aro ekzistas. 

La aksiomo de malplena aro estas ĝenerale konsiderata kiel nekontraŭdira, kaj ĝi aŭ ĝia ekvivalento aperas en praktike ĉiu alternativa aksiomatigado de aroteorio.

En kelkaj formuliĝoj de ZF, la aksiomo de malplena aro estas fakte ripetata en la aksiomo de malfinio. Tamen, ekzistas aliaj formuliĝoj de ĉi tiu aksiomo kiu ne antaŭsupozas la ekziston de malplena aro. La aksiomoj de ZF ankaŭ povas esti skribataj uzante konstantan simbolon prezentantan la malplenan aron; tiam la aksiomo de malfinio uzas ĉi tiun simbolon sen postulo ke ĝi estas malplena, kaj la aksiomo de malplena aro estas necesa por deklari ke ĝi estas fakte malplena.

Krome, oni foje pripensas aroteoriojn en kiuj ne ekzistas malfinuaj aroj, kaj tiam la aksiomo de malplena aro daŭre povas esti bezonata. Tiel, ĉiu aksiomo de aroteorio aŭ logiko kiu implicas ekziston de iu aro implicas ekziston de la malplena aro, se oni havas la aksioman skemon de apartigo. Ĉi tio estas vera, ĉar la malplena aro estas subaro de iu aro konsistanta el tiuj elementoj kiuj kontentigas malkongruan formulon.

En multaj formuliĝoj de unua orda predikata logiko, la ekzisto de almenaŭ unu objekto ĉiam estas garantiita. Se la aksiomatigo de aroteorio estas formulita en ĉi tia logika sistemo kun la aksioma skemo de apartigo kiel aksiomoj, tiam la ekzisto de la malplena aro estas teoremo.

Se apartigo ne estas postulata kiel aksioma skemo, sed venas kiel teorema skemo de la skemo de anstataŭo (kiel estas iam farite), la situacio estas pli komplika, kaj dependas de la preciza formuliĝo de la anstataŭa skemo. La formuliĝo uzata en la artikolo aksioma skemo de anstataŭo nur permesas konstrui la bildon *F[a]* se *a* estas enhavata en la domajno de la klasa funkcio *F*; tiam la derivaĵo de apartigo postulas la aksiomon de malplena aro. Aliflanke, la limo de tutaĵo de *F* ofte estas forigita de la anstataŭa skemo, en kiu okazo ĝi implicas la apartigan skemon sen uzo de la aksiomo de malplena aro (aŭ ajna alia aksiomo por ĉi tio).

Kategorio:Aksiomoj de aroteorio
Aragaco

200px|eta|dekstra|Neĝkovrita monto Aragaco
La monto **Aragaco** () estas la plej alta pinto de Armenio. Ĝi troviĝas en la marzo Aragacotno, nordokcidente de Erevano, ĉefurbo de la lando. Ĝi estas mortinta stratovulkano, nuntempe unu el la plej ŝatataj skiejoj por lokaj kaj turistaj alpinistoj. Sur la monto troviĝas la Observejo Bjurakano kaj ruinoj de mezepoka fortikaĵo Amberd.

Ĝi estas  alta, same kiel la Monto Kameruno, plej alta monto en Kameruno.

La rivero Kasagh elfluas nord-suden de la monto Aragaco.

## Vidu ankaŭ 
* Kaŭkaza biodiverseco-varmpunkto
* Listo de la plej altaj montoj de ĉiu lando
* Aruĉavank

Kategorio:Stratovulkanoj
Kategorio:Vulkanoj en Armenio
Kategorio:Montoj en Armenio
Brunkrona vireo

La **Brunkrona vireo**, ***Vireo leucophrys***, estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Ameriko, de koloroj olivverdecaj al sablokoloraj. Tiu reproduktiĝas en altaj teroj el suda Meksiko suden al nordokcidenta Bolivio. Ĝi estis foje konsiderata samspecifa kun la simila Trilovireo.

Plenkreskulo de Brunkrona vireo estas 12-12.7 cm longa kaj pezas 12 g. Ĝi havas olivverdecajn suprajn partojn kaj **tre brunan kronon** kio nomigas la specion. Estas bruna strio el la beko traokule kaj blanka superokula strio tre kontrasta kun la supra malhelbruna bordo de la krono. La vizaĝo kaj gorĝareo estas blankecaj al sablokoloraj kaj la subaj partoj estas flavaj kun iom da oliveca koloro en flankoj. Junuloj estas helbrunaj supre kun malpli markata superokula strio.

La Brunkrona vireo havas akran alvokon *tŭiist* kaj la kanto estas riĉa trilado sufiĉe simila al tiu de la Trilovireo.

Tiu vireo loĝas en kanopeo kaj mezaj tavoloj de hela arbaro, arbarbordoj kaj aliaj duonmalfermaj habitatoj je altitudoj el 500 al 2500 m. Brunkronaj vireoj manĝas raŭpojn kaj aliajn insektojn plukante el arbofoliaro. Ili manĝas ankaŭ malgrandajn fruktojn. Ili kuniĝas al miksitaj kunmanĝantaroj.

## Notoj 
## Referencoj
*  Malplej Zorgiga
*  (2003): *Birds of Venezuela*. Christopher Helm, London. ISBN 0-7136-6418-5
*  (1989): *A guide to the birds of Costa Rica*. Comistock, Ithaca. ISBN 0-8014-9600-4
*  (2004): New and noteworthy records of birds from the Sierra Nevada de Santa Marta region, north-eastern Colombia. ''Bulletin of the British Ornithologists' Club'' **124**(1): 38-51. [PDF plena teksto](http://www.alpec.org/Articulo%20BBOC/Strewe%20&%20Navarro%202004%20BBOC%20124%20(1).pdf) 

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Vireedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Blumau

**Blumau,** kroate **Plamava,** hungare **Virány** [virAnj] estas ne memstara vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Markt Sankt Martin.

## Bazaj informoj 
* Telefonprefikso: 0 26 18
* Poŝtkodo: 7341
* Aŭtokodo: OP
* 

## Situo 
Blumau situas laŭ rojo. Landsee troviĝas je 2 km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1640. Dum la historio la komunumo ofte estis parto de Lánzsér. Ĝis 1921 Virány apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Blumau kune kun Landsee aliĝis al Markt Sankt Martin.

Kategorio:Komunumopartoj de Burgenlando
Betschwanden

## Pri la komunumo 
**Betschwanden** estis ĝis la 31-a de decembro 2010 politika komunumo de Kantono Glaruso, en Centra Svislando. Ĝi havis 188 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumo Betschwanden estis integrita al la nova komunumo Glaruso Sudo.

## Geografio 
Betschwanden situas ĉe la bordo de la rivero Linth en la supra parto de la Glarusa Grandvalo. La vilaĝokerno situas sur la flotokeglo de la rivereto *Diesbach* sur alteco de 600 m s.m. sur la tekstra flanko de la valo. La plej granda parto de la iama komunuma teritorio tamen ne situas en la valo fundo sed etendiĝas en la montara tereno de *Freiberg Kärpf*.

## Najbaraj komunumoj ĝis la komunuma reformo 
La komunumo Betschwanden limis en nordo kaj oriento al Luchsingen, en sudoriento al Elm, en sudo al Linthal, en sudokcidento al Rüti, kaj en okcidento al Braunwald.

## Trafiko 
Betschwanden disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Rapperswil tra Glaruso al Linthal.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 17, kiu de Glaruso kondukas tra la Klausen-Pasejo al Altdorf en Kantono Urio.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Betschwanden datiĝas el la jaro 1240 kiel *Beswando*.

Betschwanden ĉiam devis vivi kun la naturaj fortoj. Ĝis la konstruo de la Baraĵlago de Limmeren en la jaro 1963 la vilaĝo estis regule inundita de la rivero Linth, kiu minacis ĉiujn vilaĝojn en la valo. La 20-an de januaro 1951 granda valolavango detruis plurajn feriodomojn kaj mortigis du homojn.

Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la komunumoj Betschwanden, Braunwald, Elm, Engi, Haslen, Linthal, Luchsingen, Matt, Mitlödi, Rüti, Schwanden, Schwändi, kaj Sool estis surbaze de la glarusa komunumreformo kunigitaj al la nova komunumo Glaruso Sudo.

## Vidu ankaŭ 
* Diesbach-Betschwanden (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Betschwanden
* Betschwanden en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Betschwanden Hotelo Poshto kaj preghejo 118.jpg|Hotelo Poŝto en Betschwanden
Dosiero:Betschwanden kun rigardo al Toedi 121.jpg|Betschwanden kun rigardo al Tödi

Kategorio:Glaruso Sudo
Bubendorf im Burgenland

**Bubendorf im Burgenland,** mallonge **Bubendorf,** hungare **Lántosfalva** [lAntoŝfalva] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Pilgersdorf.

## Bazaj informoj 
eta|
* Areo: 6&nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 371 m
* Loĝantaro: 270
* Telefonprefikso: 0 26 16
* Poŝtkodo: 7441
* Aŭtokodo: OP
* 

## Situo 
Bubendorf situas sur mildaj deklivoj.
eta|

## Historio 
La unua necerta mencio okazis en 1300. En 1532 la turkoj, en 1605 hajdukoj de Stefano Bocskai detruis la vilaĝon. En 1866 incendio okazis. Ĝis 1921 Lántosfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). Inter 1948-1952 oni minadis apude brunan karbon. En 1971 Bubendorf aliĝis al Pilgersdorf.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo

## Famuloj 
En la iama Lantosfalva naskiĝis hungara germanisto Ferenc Puhr.
eta|maldekstre|

Kategorio:Komunumopartoj de Burgenlando
Deutsch Gerisdorf

**Deutsch Gerisdorf,** hungare **Németgyirót** [nEmetdjirOt] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Pilgersdorf.

## Bazaj informoj 
* Telefonprefikso: 02616
* Poŝtkodo: 7441
* Aŭtokodo: OP
* 

## Situo 
Deutsch Gerisdorf situas laŭ rojo. Oberpullendorf troviĝas je 12 km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1390 en formo *"Gyerhard"*. La germana loknomo aperis en 1558. Inter 1860-1875 fandoforno por kupro funkciis. En 1910 vivis tie 316 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Németgyirót apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Kőszeg, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio). En 1971 Deutsch Gerisdorf aliĝis al Pilgersdorf.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo de 1836

Kategorio:Komunumopartoj de Burgenlando
Girm

**Girm,** kroate **Girma,** hungare **Küllő** estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Deutschkreutz.

## Bazaj informoj 
* Poŝtkodo: 7301
* Aŭtokodo: OP
* 

## Situo 
Girm situas proksime de montoj. Oberpullendorf troviĝas je 16 km-oj.

## Historio 
Familio Küllői ricevis la kampojn de Béla la 4-a en 1245. La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1337 laŭ tiama hungara ortografio *"Kvrru"*. En 1910 vivis tie 558 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Küllő apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).

Kategorio:Komunumopartoj de Burgenlando
Libro de Jesaja

La **Libro de Jesaja** () estas libro de la Tanaĥo (laŭ judisma teologio) aŭ de la Malnova Testamento (laŭ kristanisma teologio) en la Biblio. Ĝi estas verkita de *Jesaja* (ישעיה, *Jeŝajahu*, laŭ literumo de L. L. Zamenhof en Esperanto klasike skribata kun finaĵo "-a", sed ankaŭ skribebla *Jesajo*), unu el la profetoj en la historio de judismo.

Por la judoj ĝi apartenas al la "profetaj libroj" (nomata ''Nevi'im*, נְבִיאִים, "la profetoj"), la dua parto de la Tanaĥo. Ene de tio, ĝi estas en la subgrupo "postaj profetoj" aŭ *Nevi'im Aharonim* [נביאים אחרונים], kune kun la libro de Jeremia kaj libro de Jeĥezkel.

[eta|maldekstra|140px|[volvolibro|volvaĵo de la libro de Jesaja]]
En la protestantismaj kristanaj biblioj la verkaĵo estas envicigita post la Alta Kanto de Salomono (en katolikismo kaj ortodoksismo ankoraŭ estas interŝovitaj la libroj *Saĝo de Salomono* kaj *Siraĥ''), kaj estas la unua el kvin verkoj de la grupo "grandaj profetoj" (Jesaja, Jeremia, Plorkanto, Jeĥezkel kaj Daniel).

La 66 ĉapitroj de la libro de Jesaja unuavice konsistas el profetaĵoj pri la juĝoj atendantaj la naciojn kiuj persekutas la popolanojn de Judio. Inter tiuj nacioj estas babilonianoj, asirianoj, filiŝtoj, moabanoj, aramanoj respektive pli poste sirianoj, la anoj de la norda izraela reĝlando, etiopianoj, arabianoj kaj fenicianoj. La profetaĵoj povas esti resumitaj dirantaj ke la juda dio estas la dio de la tuta mondo, kaj ke nacioj kiuj supozas sin sekuraj en sia armea potenco povas senprobleme esti konkeratataj fare de aliaj nacioj, se dio komandas tion.

La traduko de la hebrea lingvo al Esperanto, kiel la tuta Tanaĥo, estas verkaĵo de L. L. Zamenhof kaj apartenas al la klasika literaturo de la internacia lingvo.

## Vidu ankaŭ 
* la Libro de Jesaja en traduko de L. L. Zamenhof en  vikifontaro 

Jesaja
Jesaja
Libro de Jeremia

La **Libro de Jeremia** aŭ simple **Jeremia** (hebree יִרְמְיָהוּ, *Jirməjāhū*) estas libro de la Tanaĥo (laŭ judisma teologio) aŭ de la Malnova Testamento (laŭ kristanisma teologio) en la Biblio.

[eta|200px|dekstra|[Jeremia (profeto)|Profeto Jeremia]]

Ĝi estas verkita de *Jeremia* (laŭ literumo de L. L. Zamenhof kun finaĵo "-a", sed ankaŭ skribebla *Jeremio*), unu el la profetoj en la historio de judismo.

Por la judoj ĝi apartenas al la "profetaj libroj" (nomata ''Nevi'im*, (hebree נְבִיאִים, la profetoj"), la dua parto de la Tanaĥo. Ene de tio, ĝi estas en la subgrupo "postaj profetoj" aŭ *Nevi'im Aharonim'' [נביאים אחרונים], kune kun la libro de Jesaja kaj libro de Jeĥezkel.

En la kristanaj biblioj la verkaĵo estas envicigita post la Libro de Jesaja, kaj estas la dua el kvin verkoj de la grupo "grandaj profetoj" (Jesaja, Jeremia, Plorkanto, Jeĥezkel kaj Daniel).

La libro, verkita en kompleksa kaj poeta hebrea lingvaĵo, konservis la diraĵojn kaj eventojn ĉirkaŭ la vivo de la juda profeto Jeremia, kiu vivis en la tempo de la detruo de la templo de Jerusalemo (587 antaŭ nia erao) post konkero de la Reĝlando Judio kaj ties ĉefurbo Jerusalemo fare de la babilonia armeo de Nebukadnecaro la 2-a.

La traduko de la hebrea lingvo al Esperanto, kiel la tuta Tanaĥo, estas verkaĵo de L. L. Zamenhof kaj apartenas al la klasika literaturo de la internacia lingvo.

## Eksteraj ligiloj 
* ["Libro de Jeremia "](http://eo.wikisource.org/wiki/Malnova_Testamento_(Zamenhof)/Jeremia) - L. L. Zamenhof
* Malnova Testamento

Jeremia
Jeremia
Deng Huijin

**Dèng Huijin** (naskiĝis en 1950) estas ĉina verkisto, kiu de 1981 estis gvidanto de loka Esperanto-societo en Ŝaŝi kaj poste ĉefsekretario de la oficejo de politika partio (Partio de demokratia progreso). Li esperantiĝis en 1980. Dèng Huijin tradukis kaj verkis ĉefe prozaĵojn, kiuj aperigis en Fonto. Li estas aŭtoro de la romanoj "Kies kulpo" kaj "Malsama naciano sed sama ideo". Krome li produktis du kajerojn de Esperanta literaturo (1986 kaj 1995).

## Referencoj 
* Josip Pleadin 2006 : *Ordeno de Verda Plumo*

Kategorio:Ĉinaj esperantistoj
Kategorio:Ĉinaj tradukistoj
Kategorio:Ĉinaj verkistoj
Batalo de Avarajr

La **Batalo de Avarajr** (armene Ավարայրի ճակատամարտ, 451, ankaŭ konata kiel **Batalo de Vartanantz** kaj memorata de la armenoj kiel unu el la plej grandaj bataloj de sia historio. Ĝi komenciĝis en la Avarajr-plataĵo en Vaspurakano, inter la ribeliĝintaj armenoj gvidataj de Vardan Mamikonjan (sanktigita kaj nomata Sankta Vartan poste) kaj de la persaj regantoj (sasanidoj). Kvankam la persoj venkis en la milito, la armenoj ricevis la religian liberecon.

La batalo estis konflikto inter kristanaj armenoj kaj la zoroastraj persoj. Armenio, la unua lando kiu oficiale ŝtatigis la kristanismon ekde la jaro 301 kiam sankta Gregorio la Iluminanto kristanigis la reĝon Tiridates la 3-a forte oponiĝis al la forlaso de ilia religio. La armena klerikaro respondis al la reĝo Hasgerde la 2-a per tiuj ĉi vortoj:

La persoj sendis ĉ. 700 magiistoj kaj sacerdotoj por konverti la armenojn, sed kelkaj armenaj arkiepiskopoj incitis la armenojn ataki kaj persekuti la persajn sacerdotojn. Furioza pro tiu ago kaj rezistado, la persa reĝo sendis 100.000 soldatojn por perforte altrudi la decidon. Per armeo el proksimume 66.000 homoj, kaj gvidataj de la senjoro Vardan Mamikonjan, la armenoj ankaŭ kalkulis je la helpo de la ankaŭ kristana Bizancio por egale batali kontraŭ la persoj. En la Avarajr-plataĵo, la du armeoj batalis, sed la militista supereco de la persoj kune kun la aliĝo de multaj armenoj al la malamikaj trupoj, esperante politikajn profitaĵojn, fine venkigis la persan armeon. Malgraŭ la perdo en la batalo, la persa reĝo decidis respekti la kristanan religion en Armenio.

Kategorio:451
Kategorio:Historio de Armenio
Kategorio:Historio de kristanismo
Sankta Johano (Antigvo kaj Barbudo)

eta|272x272ra|La urbo en 2011.
**Sankta Johano** (angle: *Saint John’s*) estas ĉefurbo, la plej granda urbo kaj havenurbo de Antigvo kaj Barbudo.
eta|270ra|Katedralo de Sankta Johano

## Situo 
Sankta Johano situas en la norda parto de insulo Antigvo.

## Historio 
Ekde la brita koloniado 1632 Sankta Johano estas kvazaŭ ĉefurbo. En 1667 grandnombre alvenis sklavoj el Afriko. En 1689 pro granda vento pereis 18 ŝipoj. Tertremoj okazis en 1683 kaj en 1745. En 1704 fortikaĵo konstruiĝis. En 1769 pro incendio granda parto de la urbo neniiĝis. Admiralo Horatio Nelson en 1784 alvenis kaj estris en la urbo. Post la sendependiĝo en 1981 ĝi estas ĉefurbo de la lando. Ekde la komencaj jaroj tie funkcias la industriaĵoj. Nuntempe la urbo havas celon de la turistoj.

## Vidindaĵoj 
* baroka katedralo de 1845
* muzeo, la domo konstruiĝis en 1747
* palaco de gubernatoro
* stadiono

## Referencoj 
Kategorio:Antigvo kaj Barbudo
Kategorio:Ĉefurboj de Karibio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Santa Ana (Kalifornio)

**Santa Ana** estas grandurbo en Usono, en la subŝtato Kalifornio kaj en la kantono Orange (Kalifornio). Ĝi estas administra urbo de la kantono. Laŭ la stato de la jaro  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

[eta|dekstre|Mapo pri Kalifornio, kie estas trovebla Santa Ana en la sudokcidenta parto proksime de [Los Anĝeleso]]

## Bazaj informoj 
* Areo: 
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo:
* Telefonprefikso:
* Horzono: UTC-8 (somere: UTC-7)
* 

## Situo 
Santa Ana situas laŭ rivero havanta same tiel la nomon Santa Ana kaj laŭ aŭtovojo (ankaŭ tiu nomiĝas Sankta Ana). La marbordo troviĝas je 16 km-oj.

## Historio 
Indianoj vivis tie antaŭ apero de la hispanoj. En la 1770-aj jaroj la unuaj eŭropanoj nomumis la lokon kaj la ĉirkaŭaĵon valo de Sankta Anna. En 1810 hispana serĝento havis tie terkoncesian bienon, kiu havis la nomon "Santiago de Santa Ana". En 1848 Usono venkis Meksikon en milito, sekve grandnombre alvenis usonanoj. En 1906 interurba tramo ekfunkciis el Los Anĝeleso. Baldaŭ tiu ŝanĝiĝis al aŭtovojo. Dum la 2-a mondmilito armea bazo funkciis ĉe la urbo.

## Klimato 
Santa Ana havas mediteranean klimaton, kun freŝaj, malsekaj vintroj kaj la sekan, varman sunan someron. Ĉiujare pluvas resume 356 mm (de novembro ĝis aprilo).

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Kalifornio
Rezistado de Van

250ra|dekstra|eta|Armenaj fortoj protektas la urbon Van dum la rezistado en majo 1915
[eta|250ra|dekstra|Linia defendo en la malnova urboparto, la [fortikaĵo Van]]
La **heroa rezistado de Van** (armene Վանի Հերոսամարտ "Vani Herosamart") estis unu el la malmultaj kazoj dum la armena genocido kie la armenoj, pro memdefendo, batalis kontraŭ la armeo de la Otomana Imperio. La rezistado atingis la pinton per la establado de portempa provizora armena registaro (1915-1917) kie fine integriĝis al la rusa administrado por Okcidenta Armenio kaj la Armena Demokratia Respubliko. Tamen, la integriĝo al la demokratia respubliko estis forlasita papere dume la otomanoj reokupis la regionon per la german-soveta Traktato de Brest-Litovsk. Fine de la Unua Mondmilito, la regiono, same kiel kelkaj proksimaj areoj, iĝis parto de la Armena Demokratia Respubliko sub la Traktato de Sèvres, traktato kiu neniam estis ratifita.

La komenca armita rezistado okazis el la 19-a de aprilo ĝis la 6-a de majo 1915 kaj ĝi daŭris malpli ol unu monaton. La dua grava rezistado okazis dum la otomana avanco kaj la batalo de Van kiu finiĝis per la alveno de la rusaj trupoj helpe al la armenaj fortoj. Post la alveno de la rusa armeo la trupoj daŭre avancis, kontrolante parton de Okcidenta Armenio. La armenaj volontulaj trupoj ene de la rusa armeo kaj la armena milico, helpis al la rusoj regi la regionon sub gvido de Aram Manukjan, kaj ankaŭ forigi la otomanojn ekster ĝi ekde 1916 ĝis 1918.

La rezistado okupas gravan parton en la nacia armena identeco, ĉar ĝi estas simbolo pri la "rezistado-volo" de la armenoj. La filmo "Ararat", verkita, reĝisorita kaj kunproduktita de Atom Egoyan revenas al etapoj de la okazintaĵoj de Van. Ararat gajnis plurajn premiojn. Por la memorado de la defendintoj de la batalo, oni starigis monumenton dum la 1970-a jardeko en la Armena Soveta Socialisma Respubliko, en Agarak, vilaĝo Talin. La urbo estis loĝita de la enmigrintoj de Van, en 1920. Nerkin Bazmaberd vilaĝo en la nordo de Agarak ankaŭ estis loĝitaj de la rifuĝintoj en 1915.

Kategorio:1915
Kategorio:Historio de Otomana Imperio
Kategorio:Historio de Armenio
Kategorio:Armena Genocido
Hochstraß

**Hochstraß** [HOĤŝtras], hungare **Kisostoros** [KIŝoŝtoroŝ], estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Lockenhaus.

## Bazaj informoj 
* Telefonprefikso: 02616
* Poŝtkodo: 7442
* Aŭtokodo: OP
* 

## Situo 
Hochstraß situas sur ebenaĵo kaj troviĝas de Lockenhaus 2, Kőszeg je 11 km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1326 en formo *"Poss. Hostraaz"*. Tiam la kampoj apartenis al familio Vági. En 1910 vivis tie 327 homoj (germanoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis 1921 Kisostoros apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).

Kategorio:Komunumopartoj de Burgenlando
Unterpetersdorf

**Unterpetersdorf,** kroate **Donji Petrštof,** hungare **Alsópéterfa** [alŝOpEterfa] estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Aŭstrio, en federacia lando Burgenlando, en distrikto de Oberpullendorf, en municipo de Horitschon.

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 200 m (plej alta punkto: 290 m)
* Loĝantaro:
* Telefonprefikso: 02610
* Poŝtkodo: 7312
* Aŭtokodo: OP
* 

## Situo 
Unterpetersdorf situas sur deklivoj kaj troviĝas de Oberpullendorf je 12 km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1245 en latina formo *"Usque domum Petri"*. En 1910 vivis tie 539 homoj, (plejparte germanoj). Ĝis 1921 Alsópéterfa apartenis al Hungara reĝlando, al Sopron (reĝa departemento), al distrikto de Felsőpulya, poste al Aŭstrio (inter 1938-1945 al Germanio).

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Komunumoj de Burgenlando
Pasado de Tero elde Marso

**Pasado de Tero vidita elde Marso** okazas, kiam Tero pasas ekzakte inter Suno kaj
Marso. Dum la pasado, Tero aperus, por hipoteza marsa
observanto, kiel nigra disko trairanta la sunan diskon.
Ofte, ankaŭ Luno povus esti vidata pasadante kun Tero, sed okazas ke unu astro estis
fininte sian pasadon antaŭ la dua komencas la sian.

La pasadoj de Tero elde Marso estas nevidebla elde Tero (la malheliĝo de la suna lumo sur
Marso estas nemezurebla). Tamen tiu fenomeno okazas kun opozicio de Marso,
la planedo aperas unuforme prilumata. Dum la pasado de 1879, la astronomo
Charles Augustus Young provis mezuri la platecon de la marsa globo. Li ricevis la
valoron de 1/219 (aŭ 0,0046), proksima de la moderna valoro de 1/154 (aŭ, laŭ iaj fontoj,
1/193, ĉar malprecizo eĉ de kelkaj kilometroj en la valoroj de la polusa kaj ekvatora
radiusoj donas tute malsaman rezulton).

Ĝis nun, neniu vidis pasadon de Tero elde Marso, sed la venonta pasado de la
 estos eble observata de marsaj esploradistoj
(homoj aŭ robotoj).

Nuntempe, la pasadoj de Tero viditaj elde Marso okazas, jen en majo, jen en novembro,
laŭ ciklo de 284 jaroj, ĉiuj 100,5 ; 79; 25,5 kaj 79 jaroj. Ĉi-tiu ciklo kongruas kun
151 marsaj jaroj kaj 284 teraj jaroj, tie estas 133 sinodaj periodoj de Marso rilate al
Tero.

## Datoj 
Estintaj kaj estontaj pasadoj de Tero vidataj elde Marso

## Vidu ankaŭ 
* Pasado (astronomio)
* Pasado de Merkuro
* Pasado de Venuso
* Pasado de Merkuro elde Venuso
* Pasado de Merkuro elde Marso
* Pasado de Venuso elde Marso

## Notoj kaj referencoj 
Tero elde Marso
Kategorio:Marso
Landa ŝtato

eta|Mapo de Wodzislava landa stato el la jaro 1736
**Landa ŝtato** (, ) estis administra unuo en Silezio ekde la 15-a jarcento.

La landaj ŝtatoj estiĝadis el Sileziaj princlandoj, en kiuj formortis princa familio kaj ili falis al senjora familio, eventuale okazis al avanco de simpla senjorujo al landa. La landaj ŝtatoj dvidiĝis al '** kaj liberaj landaj ŝtatoj **', kiuj disponis per pli granda mezuro de aŭtonomio.

Kategorio:Geografio de Silezio
Kategorio:Historio de administrado en Ĉeĥio
Filadelfia vireo

La **Filadelfia vireo**, *Vireo philadelphicus*,  estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Ameriko, de koloroj olivverdecaj al sablokoloraj. 

Plenkreskuloj estas ĉefe olivecgrizaj en supraj partoj kun flavaj subaj partoj ĉefe en brusto kaj gorĝareo; ili havas malhelajn okulojn kaj grizan kronon. Estas malhela linio traokula kaj blankeca superokula strio kiu kuniĝas kun la aliflanka ĉe la suba frunto. Ili havas dikajn blugrizajn krurojn kaj fortikan bekon.

Ties reprodukta habitato estas bordoj de deciduaj kaj miksitaj arbaroj en Kanado. Ili faras kestoforman neston en forko de arbobranĉo, kutime situa relative alte.

Tiuj birdoj migras al Meksiko kaj Centrameriko. Tiu vireo estas tre rara vaganto en Okcidenta Eŭropo.

Ili manĝas insektojn en arboj, foje ŝvebante aŭ flugetante por kapti ilin dumfluge. Ili manĝas ankaŭ berojn, ĉefe antaŭ migrado.

Tiuj birdoj foje imitas la alvokojn de la Ruĝokula vireo.

Ili malverŝajne vizitas Filadelfion, escepte dum migrado.

## Referencoj
*  Malplej Zorgiga

## Eksteraj ligiloj 
*Filadelfia vireo - *Vireo philadelphicus*  - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
*Speciinformaro de la Filadelfia vireo – Laboratorio Cornell de Ornitologio
*Informaro de la Filadelfia vireo - Suddakotaj Birdoj kaj Birdumo
*Filmetoj de Filadelfia vireo ĉe Internet Bird Collection

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Vireedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Abako (kolono)

eta|300px|Simpla abako el la ''Dictionnaire raisonné de l'architecture française du XIe au XVIe siècle'' (Racia vortaro de franca arkitekturo de la 11-a al la 16-a jarcentoj, 1875)
**Abako** estas supra plata, ofte kvadrata parto de kolona kapitelo. Sur ĝi sidiĝas la Arkitravo ĉefe en klasika arkitekturo, kaj ĝi kuŝas sur ekino. Krome ĝi protektas la ornamaĵojn de la kapitelo.

En la Dorika ordo estas formata per prismo, en la ionika per spiraloj kaj en la korinta ĝi simpliĝas kaj sveltiĝas. En la Mezepoko ĝi estis sinonimo de **Cimatio**.

## Notoj 
## Utilaj ligiloj (aŭtomataj tradukoj esperante) 
* 

Kategorio:Arkitekturo
Destino

eta|Antaŭ la destino.
**Destino** estas tio, kio influas la sinsekvon de eventoj: nome la supernatura forto, havanta tian influon aŭ la tuto de cirkonstancoj, kiuj influas la vivon de difinita persono (PIV).

En alia senco estus la celo al kio estas destinita aŭ antaŭvidita preciza objekto.

**Destino** estas la supernatura povo kiu, laŭ oni kredas, gvidas la vivojn de ajna estaĵo de necesa formo kaj ofte estas fatala, tio estas, nepra aŭ neevitebla. En la okcidenta kulturo la plimulto de la religioj kredis en formoj de destino, speciale rilatigita kun la antaŭdestinismo. La destino estas vojo kun multaj direktoj. 

## Vidu ankaŭ
* Antaŭdestinismo
* Fato
* La Forto de la Destino
* Nornoj
* Sorto
Abnegacio

**Abnegacio** estas la emo de iu agi laŭ interesoj de aliaj aŭ de socio kun neglektado de siaj interesoj, iam eĉ de sia sano kaj vivo; la volonta forlaso de propraj komfortaĵoj aŭ plezuroj, por la bono de aliuloj aŭ pro religiaj motivoj (PIV) sed ankaŭ por sociaj, politikaj, ideologiaj kialoj ktp. 

Rezigno kaj sindonemo estas similaj konceptoj. 

Ĝi povas havi ankaŭ pli precizan signifon kiel konduta agadmaniero en psikologio.

## Vidu ankaŭ 
*Altruismo
*Oferado
*Martiro
*Sinbruligo

Kategorio:Psikologio
Abomeno

**Abomeno** estas forta antipatio kaŭzata de tre malagrablaj aŭ malnoblaj ecoj de objekto, persono aŭ ago (PIV). La termino devenas el la Biblio kie ĝi havas fortajn konotaciojn. El ĝi devenas nomojn de roluloj aŭ verkoj en diversaj kulturoj, ekzemple:

* Abomeno (Dungeons & Dragons), posteulo de deaĵoj ĉe rolludo Drakoj kaj Galerioj (*Dungeons & Dragons*)
* Abomeno (bildstrio), supermalbonulo de bildstrio de *Marvel Comics*
* Abomeno: La Nemeza Projekto, strategia komputika ludo
* La Abomeno'', novelo de Paul Golding
* Abomeno (novelo), novelo de Robert Swindells
Durrington

**Durrington** estas vilaĝo en Britio, graflando Wiltshire, distrikto de Salisbury, en valo de rivero Avon. Ĝi estas riĉa je antaŭhistoriaj memoraĵoj, el kiuj plej gravas la plej granda megalito de Anglio, la Stonehenge, 2,5 km sudokcidente.

La vilaĝo havas 7.182 loĝantojn.

Kategorio:Vilaĝoj de Wiltshire