open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kálmán Bardócz

**Kálmán Bardócz** [bardOc], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bardócz Kálmán** estis hungara librotenisto, ekonomo.

 naskiĝis  en Debrecen, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 finis mezlernejon en 1944, li maturiĝis post 2 jaroj, pli poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1950. Jam ekde 1944 li estis librotenisto en diversaj ŝtataj entreprenoj, inter 1950–1963 li estis ĉeflibrotenisto, poste ĝis 1975 li havis postenojn en diversaj ŝtataj centroj. Intertempe li akiris librotenistan licencon en 1959, li doktoriĝis en la universitato en 1960, li kandidatiĝis en 1968 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉefa laborkampo estis la enlanda elektroenergia reto. Li edziĝis en 1953, filo naskiĝis post 5 jaroj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A Tiszántúli Áramszolgáltató Vállalat egyes működési területeinek közgazdasági értékelése.* (studo, 1963)
* *A villamoshálózatok fejlesztésének gazdaságossága.* (disertaĵo, 1968)
* *Költségvetési szervek állóeszközeinek analitikus nyilvántartása.* (redakto, 1978)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj librotenistoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tabari-araba alfabeto

La **Tabari-araba alfabeto** aŭ "orienta mazandarana alfabeto" estas unu el la alfabetoj de la mazandarana lingvo, kiu estas dezajnita surbaze de la persa-araba alfabeto kaj estas uzita en la mazandarana lingvo, sialingve ankaŭ nomata *Tabari*. Tiu ĉi alfabeto, kune kun la latina alfabeto de la mazandarana kaj la pahlavjana alfabeto de la mazandarana, estas uzata por skribi la mazandaranan lingvon.

**Tabelo de karaktroj:**

## Fontoj
* Nia revuo Mazandaran, eldono 2024, eldono 231 M.Savadkuhi kaj kolegoj
* Vizaĝa intervjuo kun d-ro Z. Ahmad Abbasi 2024
* Mazandaran Green Newspaper, julio 2024

Kategorio:Lingvoj de Irano
Kategorio:Mazandarano
Kategorio:Arabaj alfabetoj
Alcolea de Córdoba (stacidomo)

**Alcolea de Córdoba** () estas fervoja stacio situanta en la kvartalo Alcolea, ene de la hispana municipo Kordovo, en la samnoma provinco. Ĝi havas vojaĝservojn de Mezlonga Distanco. La instalaĵoj ankaŭ plenumas loĝistikajn funkciojn.

centra|280ra|eta|Trakoj
__NOTOC__
## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kordovo (Hispanio)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Kordovo (Hispanio)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Algeciras (stacidomo)

**Algeciras** () estas fina stacio situanta en la hispana urbo Algeciras, en la Provinco Kadizo, aŭtonoma komunumo Andaluzio. Ĝi havas longdistancajn servojn funkciigatajn de Renfe. Ĝi estas tre bone konektita, troviĝante ĉe la malnova transirejo de la ŝoseo Cádiz-Málaga, ĵus antaŭ la busa stacidomo kaj 500 metrojn de la haveno kaj helikoptera aerodromo de la urbo.

## Bildgalerio 

Estación ferroviaria Algeciras.jpeg|Ekstero
RN592-004Alg2704.JPG|Pasaĝera trajno
Tren Altaria Algeciras.jpeg|Trajno "Altaria"

## Vidu ankaŭ 
* Algeciras

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Algeciras
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Nonaspe (stacidomo)

**Nonaspe** () estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Nonaspe, en la provinco Zaragozo, aŭtonoma komunumo Aragono. La stacio havas servojn de Mezlonga Distanco.

centra|280ra|eta|Nom-sildo

## Vidu ankaŭ 
* Nonaspe

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Nonaspe
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Al Managil

**,** arabe **المناقل** estas grandurbo en Sudano, en Al Gezira (subŝtato).

## Demografio 
En  loĝis  en 2012.

## Geografio 
 situas sur malalta montaro en la sudokcidenta parto de la ŝtato, 411 metrojn super la marnivelo. Subŝtata sidejo Vad-Medani troviĝas 60, ĉefurbo Ĥartumo 158, Kosti 126, El Obeid 320 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Fondo de  estas nekonata, la areo estis instrua centro de la sufiismo.  iĝis administra centro en 1951. La urbo atestis ekonomian kaj socian prosperojn kun evoluigo de agrikulturo ekde 1962. Signifaj inundoj okazis en 2022. 

## Ekonomio 
 estas agrikultura kaj komerca centroj por kotonoj, tritikoj, sorgoj helpe de irigaciaj kanaloj. Menciindas la brutobredado.

## Eduko 
En  universitato funkcias.

## Trafiko 
 estas ligita per vojoj al la ceteraj landpartoj. Fervojo kaj flughaveno mankas.

## Klimato 
En  malofte kaj malmulte pluvas (inter junio-septembro).

Kategorio:Urboj de Sudano
Jaén (stacidomo)

**Jaén** () estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Ĥaeno, en la samnoma provinco, aŭtonoma komunumo Andaluzio. Ĝi estas fina stacio, kiu ligas la ĉefurbon Ĥaeno kun la ĝenerala fervoja reto. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco.

## Bildgalerio 

Estación de Tren de Jaén.jpg|Stacio
Jaen llegada ferrocarril 1881.jpg|Alveno de la unua pasaĝera trajno 

## Vidu ankaŭ 
* Ĥaeno
* Tramtransporto en Ĥaeno

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ĥaeno
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Alcoi (stacidomo)

**Alcoi** (, ) estas fina stacio situanta en la samnoma hispana municipo en la provinco Alikanto, Valencia Komunumo. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Bildgalerio 

Alcoy - Estación de Adif 3.jpg|Ekstero
Estació de tren d'Alcoi.JPG|Flanko
Alcoy - Estación de Adif 1.jpg|Kajo

## Vidu ankaŭ 
* Alcoi

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Alcoi
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Cuenca (stacidomo)

**Cuenca** () estis fervoja stacio situanta en la samnoma hispana urbo. Ĝi nur havis servojn de Mezlonga Distanco ĝis la , ĉar altrapida longdistanca trafiko trairas la stacidomon  ekde 2010.

## Bildgalerio 

Estación de Cuenca.jpg|Ekstero
Estación de Cuenca 2.JPG|Kajo
Estación de Cuenca - Niebla.jpg|Nebula vetero

## Vidu ankaŭ 
* Kvenko (Hispanio)
* Cuenca Fernando Zóbel (stacidomo)

Kategorio:Kvenko
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Con el viento solano

***Con el viento solano*** (Sub easta vento) estas hispana drama filmo, reĝisorita de Mario Camus, kiu prezentiĝis en la Festivalo de Cannes de 1966 kaj estis nomumita al la Ora Palmo. 

## Intrigo 
Sebastián (Antonio Gades) estas cigano 28-jaraĝa, kies vivo ege ŝanĝiĝas kiam li mortigas homon, fakte policanon. Ekde tiam li ekfuĝas tra kamparo, fakte olivarbaroj, suferante la someran varman venton. Li devas fronti kaj sian persekutaron kaj siajn sentojn de soleco kaj kulpo. La filmo estas ĉefe seka rakonto de la psikologia sufero de homo en konflikto kontraŭ si mem. la kantistino Imperio Argentina ludas gravan rolon kiel patrino de la protagonisto.

La scenaro estas bazita sur la samnoma romano de Ignacio Aldecoa, publikigita en 1956.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Antonio Gades kiel Sebastián.
* Vicente Escudero kiel Montoya.
* María José Alfonso kiel Lupe.
* Manuel Arbó kiel Pesqui.
* Francisco Arenzana kiel serĝento.
* Imperio Argentina kiel la patrino.
* Mari Paz Ballesteros kiel la fratino de Sebastián.
* Chiro Bermejo kiel barbiro.
* José Caride kiel Larios.
* Antonio Ferrandis kiel onklo Manuel.
* Rufino Inglés kiel urbestro.
* Juan Lizárraga kiel kliento de la trinkejaĉo.
* Ángel Lombarte kiel la trinkejestro Maño.
* Luis Marín kiel kelnero Manolo.
* José Manuel Martín kiel Zafra.
* Felipe Martín Puertas kiel kliento de la trinkejaĉo.
* Miguel Palenzuela kiel Marquise.
* Erasmo Pascual kiel Cabeda.
* María Luisa Ponte kiel Carola.
* Fernando Sánchez Polack kiel Francisco Vázquez.
* José Sepúlveda kiel Don Baldomero.
* Lluís Torner kiel Largo.

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb
* Slipo en *culturalia*.

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1966
Kategorio:Dramaj filmoj
Premio Planeta

La **Premio Planeta de Novela**, plej ofte konata simple kiel **Premio Planeta**, estas hispana literatura komerca premio atribuita ekde 1952 fare de la eldonejo Planeta al la plej bona nepublikigita romano verkita en hispana lingvo. 

Ĝi estis kreita de la fondinto de la eldonejo, José Manuel Lara Hernández. 

Estas samnomaj premioj atribuitaj de filioj de Planeta en kelkaj latinamerikaj landoj, kiel por ekzemplo, la iama Premio Planeta Argentina.

Ĝi estas la literatura premio plej riĉa en la mondo, kun 1 000 000 de eŭroj por la venkanto kaj 200 000 € por la finalisto, tiel superante la Nobel-premion pri literaturo (kiu disponas pri proksimume 995 000 €).​

## Listo de venkintoj kaj finalistoj 
## Plej premiitaj premiitoj 
* Unufoje venkinto kaj dufoje finalista:
** Mercedes Salisachs, venkinto en 1975 kaj finalista en 1955 kaj 1973.

* Unufoje venkinto kaj unufoje finalista:
** Fernando Sánchez Dragó, venkinto en 1992 kaj finalista en 1990.
** Fernando Schwartz, venkinto en 1996 kaj finalista en 1982.
** Maria de la Pau Janer, venkinto en 2005 kaj finalista en 2002.
** Fernando Savater, venkinto en 2008 kaj finalista en 1993.
** Ángeles Caso, venkinto en 2009 kaj finalista en 1994.

* Dufoje finalista:
** Julio Manegat, finalista en 1958 kaj 1965.
** Víctor Chamorro, finalista en 1963 kaj 1964 (en la dua okazo laŭ pseŭdonimo *Vizarco*).
** Alfonso Grosso, finalista en 1976 kaj 1978.
** Fernando Quiñones, finalista en 1979 kaj 1983.
** Pedro Casals, finalista en 1986 kaj 1989.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
*

Kategorio:Hispanaj literaturaj premioj
Juan José Mira

**Juan José MIRA**, pseŭdonimo de **Juan José MIRA Sánchez** (La Puerta de Segura, provinco Ĥaeno, 1907 - Lloret de Mar, provinco Ĝirono, 17a de aŭgusto 1980), estis hispana verkisto.

Li gradiĝis en juro ĉe la Universitato de Madrido; dum la Hispana Enlanda Milito li estis militisto en la respublika tendaro ĝis la militfino. Membro de la Hispana Komunista Partio en la interno dum la frankisma diktaturo, kaj laboris kiel stilkorektisto kaj kinscenaristo. Li verkis krimromanojn kiuj estis sufiĉe bone akceptitaj tiam. En 1952 li ricevis la Premion Planeta en ĝia unua okazo pro *En la noche no hay caminos* (28 eldonoj en 2006).

## Verkoj 
* *Así es la rosa* (1945)
* *Rita Suárez* (1946)
* *En la noche no hay caminos* (1952)
* *Mañana es ayer* (1954)

## Referencoj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Santiago Lorén

**Santiago LORÉN Esteban** (Belchite, 1918 - Zaragozo, 20101​) estis hispana kuracisto kaj verkisto, ricevinto de la Premio Planeta en 1953, nome en ties dua okazo. 

## Biografio kaj kariero
Estante 18-jaraĝa, en la Hispana Enlanda Milito estis rekrutita en la frankisma armeo kie li vartis vunditojn. Post la militfino, li ekstudis Medicinon. 

Li ricevis la premion Planeta en 1953 pro *Una casa con goteras*, realisma romano kun nuancoj de nigra humoro. Lia literatura kariero estis tre plurfaceta, inkludante radiajn kaj televidajn scenarojn kaj konsilado por famaj televidserioj, kiel la biografio pri Santiago Ramón y Cajal kaj pri Ramón J. Sender, fare de TVE. Li estis ankaŭ ĵurnalisto en gazetoj (ekzemple ĉe *La Codorniz*, *Heraldo de Aragón*, *Pueblo*, *Diario 16* de Aragono kaj *Periódico de Aragón*) kaj profesoro de Historio de la Medicino en la Universitato de Zaragozo.

Je la alveno de demokratio li kandidatiĝis por skabeno el la *Partido Socialista Popular* de Enrique Tierno Galván, sed mankis al li milo da voĉoj. Li estis rekonita de la Municipo Zaragozo per la titolo de Adoptita Filo de la urbo (1991).

## Verkoj 
### Romanoj 
* *Cuerpos, almas y todo eso* (1952)
* *Una casa con goteras* (premio Planeta, 1953) 
* *La vieja del molino de aceite* (premio Ateneo de Sevilo, 1984) 
* *Memoria parcial* (premio Espejo de España, 1985)
* *Hospital de guerra* (premio Ciudad de Teruel, 1982) 
* *Siete alcobas* 
* *El verdugo cuidadoso* 
* *Mi señor don Fernando*
* ''Clase única'(1975)
* ''No tenía corazón'(1985)

### Noveloj 
* Diálogos con mi enfermera 
* La Rebotica 
* La muerte ríe

### Eseoj 
* *Del electrón a Dios* 
* *La frigidez como problema*

### Aliaj 
* *Un muerto para empezar* (teatro)
* *Diálogos con mi asistenta* (radia scenaro)

## Referencoj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Antonio Prieto

**Antonio PRIETO Martín**​ (Águilas, 23a de septembro 1929 - Madrido, 23a de novembro 2021)​ estis hispana verkisto kaj filologo. Li elstaris pro siaj romanoj kaj eseoj. Li estis enkadrigita en la Generacio de la 1950-aj jaroj, ene de la ĉeftendenco metafizika aŭ transcenda realismo, aŭ ekzistadisma romano. Li estis konsiderita ankaŭ simbolista aŭ metafora verkisto.​ posteno en kiu li restis ĝis sia emeritiĝo.

Pro sia unua romano, nome *Tres pisadas de hombre* (1955), li ricevis la Premion Planeta, kaj li abandonis tiam sian karieron de Medicino por dediĉi sin definitive al beletroj. Li partoprenis aktive en la ĵurioj kiuj havigis tiun premion, laborando en el entramado de la Editorial Planeta. 

## Verkoj 
### Eseo 
* *Coherencia y relevancia textual (de Berceo a Baroja)* (1980)
* *Ensayo semiológico de sistemas literarios*
* *Morfología de la novela* (1975)
* *La poesía del siglo XVI*
* *La prosa del siglo XVI*
* *Teoría e interpretación de la literatura comparada*
* *Los caminos actuales de la crítica* (1969)
* *Estudios de la literatura europea*
* *Garcilaso de la Vega* (1975)

### Romanoj 
* *Tres pisadas de hombre* (1955) (Premio Planeta 1955)
* *Buenas noches, Argüelles* (1956)
* *Vuelve atrás, Lázaro* (1958)
* *Encuentro con Ilitia* (1961)
* *Prólogo a una muerte* (1965)
* *Elegía por una esperanza* (1972)
* *Secretum* (1972)
*   El embajador  (1988)
* *La desatada historia del caballero Palmaverde* (1991)
* *La enfermedad del amor* (1993)
* *La plaza de la memoria* (Premio Andalucía de Novela, 1995)
* *El ciego de Quíos* (1996)
* *Isla Blanca* (Premio Andalucía de la Crítica, 1998)
* *Una y todas las guerras* (2003) (Premio Andalucía de la Crítica, 2004)
* *La metáfora inacabada* (2008)
* *El manuscrito sellado* (2010)
* *La cabra de Diógenes* (2011)

## Referencoj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Vultura nesto

**Vultura nesto** (ankaŭ **Vultura korbo**, , ) estas monto kaj rokformacio en Nacia naturrezervejo Broumovaj muroj.

La roko kun supermara alteco 704 m troviĝas proksime de supra parto de ravino Kovářova rokle kaj ĝi estas konsisto de montodorso de Broumovaj muroj. El la pinto de la roko estas bona belvido en la ĉirkaŭaĵon. Ĝi estas alirebla helpe de  ruĝa turisma marko de kabano Hvězda.

## Pluaj fotoj

Vyhlídka Supí koš.jpg|Belvedero Vultura nesto - sub la belvedero
Vyhlídka Supí koš1.jpg|Belvedero Vultura nesto - vido al Slavný
Pohled ze Supího koše na Broumov.jpg|Belvedero Vultura nesto - vido al Broumov

## Referencoj
Kategorio:Montoj en Broumova montetaro
Kategorio:Montoj en distrikto Náchod
Kategorio:Rokformacioj en Regiono Hradec Králové
Kategorio:Rokformacioj en Broumova montetaro
Kategorio:Křinice
Kategorio:Suchý Důl
Puertollano (stacidomo)

**Puertollano** () estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Puertollano en la provinco Reĝurbo, aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi estis inaŭgurita en 1992 post la lanĉo de la rapidlinio Madrido-Sevilo, anstataŭigante la historian stacion kiu devenis de 1864.

## Bildgalerio 

Puertollano - Estación de Adif 1.jpg|Stacio
Puertollano station 2020 2.jpg|Kajoj kaj trakoj
J29 335 Bf Puertollano, 9 100 210.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Puertollano
* Puertollano-Mercancías (stacidomo)
* LAV Madrid-Sevilo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Puertollano
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Huguette Bello

**Huguette BELLO**, (naskiĝis  en Saint-Pierre, Reunio), estas franca politikistino.

Membro de la Reunia Komunista Partio (PCR) de 1974 ĝis 2012, poste prezidanto de Pour La Réunion (PLR) ekde 2012, ŝi estis deputito de 1997 ĝis 2020 kaj urbestro de Saint-Paul intermite inter 2008 kaj 2021. Post unua malsukcesa provo en 2015, ŝi venkis en la regionaj elektoj en 2021 kaj fariĝis prezidanto de la regiona konsilio de Reunio.

Por la Eŭropaj balotoj 2024, ŝi estis kandidato en lasta pozicio en la listo de La France insoumise, gvidita de Manon Aubry.

## Vidu ankaŭ 
* Alfabeta listo de la deputitoj de la 11-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
* Alfabeta listo de la deputitoj de la 12-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
* Alfabeta listo de la deputitoj de la 13-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
* Listo de la deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko laŭ distrikto

Kategorio:Francaj politikistoj
Kategorio:Deputitoj de la 11-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
Kategorio:Deputitoj de la 12-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
Kategorio:Deputitoj de la 13-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
Kategorio:Deputitoj de la 14-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
Kategorio:Deputitoj de la 15-a parlamenta periodo de la kvina Franca Respubliko
Puente Genil-Herrera (stacidomo)

**Puente Genil-Herrera** () estas altrapida stacio de Adif, situanta ĉe la ŝoseo A-318, 4&nbsp;km de Puente Genil kaj 3&nbsp;km de Herrera, Sevilla. La loko de la stacio estas temo de konfuzo, ĉar kvankam ĝi estas pli proksima al Herrera ol al Puente Genil, la stacio situas rande de la municipa areo Puente Genil kaj kelkajn metrojn de la areo Herrera, laŭ Adif mem kaj la urba katastro, do ĝi apartenas al Puente Genil kaj ne Herrera.

## Bildgalerio 

Candelaria 036.jpg|Ekstero
Estación Herrera PuenteGenil-IMG 20210320 132020 818.jpg|Interno
Estación Herrera PuenteGenil-IMG 20210320 132022 714.jpg|Koridoro

## Vidu ankaŭ 
* Puente Genil
* Herrera, Sevilla
* Puente Genil (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Puente Genil
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Puente Genil (stacidomo)

**Puente Genil** () estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo Puente Genil, en la provinco Kordovo, aŭtonoma regiono Andaluzio. La instalaĵoj estas parto de la reto de Adif kaj plenumas loĝistikajn funkciojn.

centra|280ra|eta|Kajo

## Vidu ankaŭ 
* Puente Genil
* Puente Genil-Herrera (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* PUENTE GENIL

Kategorio:Puente Genil
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Loja (stacidomo)

**Loja** () estas fervoja stacio situanta en la samnoma hispana municipo, en la provinco Granado, aŭtonoma komunumo Andaluzio. Ĝi havas Altrapidajn servojn funkciigatajn de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Loja (Granada)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Loja (Granada)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Grañén (stacidomo)

**Grañén** () estas fervoja stacio situanta en la samnoma hispana municipo, en la provinco Huesca, aŭtonoma komunumo Aragono. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco.

## Vidu ankaŭ 
* Grañén

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Grañén
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Ignác Barna (juĝisto)

**Ignác Barna,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barna Ignác** estis hungara juĝisto, advokato, ŝtatoficisto, akademia instruisto. Lia origina familia nomo estis *Braun* ĝis 1879.

Ignác Barna naskiĝis  (laŭ alia informo ) en Rácalmás, li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
Ignác Barna devenis el juda familio. Li studis en Universitato de Vieno (1872–1873) kaj Lepsiko (1877), fine li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1878. Inter 1880–1899 li instruis en la Komerca Akademio de Budapeŝto, poste li akiris advokatan licencon, sekve krom la instruado li estis ankaŭ advokato jardekon. Inter 1899–1918 li estis ministeria oficisto, samtempe juĝisto. Li okupiĝis precipe pri komerca juro, sed li ankaŭ redaktis jurajn periodaĵojn kaj tradukis jurajn temojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kereskedelmi törvény. 1875: XXXVII tc.* (1886, pligrandigita: 1894)
* *A magánbiztosítási vállalatokról szóló törvényjavaslat.* (1896)
* *Az öröklési jog reform-kérdései.* (1898)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* *A Schweizi Szövetség törvényei a kötelmi jogról.* (1882)
* *A német polgári törvénykönyv. 1. füz. Általános rész.* (1898)
* *Entwurf eines ungarischen allgemeinen bürgerlichen Gesetzbuches.* (kuntradukisto, 1901).

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juĝistoj
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj oficistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Los pájaros de Baden-Baden

***Los pájaros de Baden-Baden*** (La birdoj de Baden-Baden) estas hispan-svisa drama filmo, reĝisorita de Mario Camus en 1975, kiu protagonistiĝis Catherine Spaak, Frédéric de Pasquale kaj José Luis Alonso.

Temas pri kinadaptaĵo de samnoma novelo de la hispana verkisto Ignacio Aldecoa publikigita en 1965.

## Intrigo 
Dum varma somero en Madrido, Elisa, junulino de nemalriĉa familio, profitas la trankvilecon en urbo kaj la foreston de siaj gepatroj kiuj feritempas, por prepari doktorigan disertacion. Tiucele ŝi bezonas servojn de fotisto kiu helpu por ilustri ŝian verkon. Tiukadre ŝi dungas Pablo, separita, iom bohemia kaj solema viro kiu vivas kun sia filo Andrés. Dum ili kunlaboras, ili eksentas fortan reciprokan altiron. Por ŝi, temas pri somera amafero, sed por Pablo tio povus esti vera historio de amo kaj savo. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Catherine Spaak kiel Elisa
* Frédéric de Pasquale kiel Pablo
* José Luis Alonso kiel Andrés
* Carlos Larrañaga kiel Ricardo
* Alejandro de Enciso kiel Fernando
* Antonio Iranzo kiel Vicente
* Cándida Losada kiel patrino
* Andrés Mejuto kiel onklo David
* Concha Cuetos kiel Maritina

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

* La filmo en la televida programo "Historia de nuestro cine" (19a de aŭgusto 2015)

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Svisaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1975
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Madrido en filmoj
Joey Veerman

''''*, naskiĝis  en , do nun -jara - estas nederlanda profesia futbalisto. Ekde la jaro 2023 li estis membro de la vira nederlanda nacia teamo de futbalo. Li interalie partoprenis en la Eŭropa Futbal-Ĉampionado 2024 en Germanio, en kiu la teamo atingis respekteblan trian lokon - en ĉiuj matĉoj li rekoneblis per la ĉemiza numero "16". Krome li ekde la jaro 2022 konkuras en la unua vira teamo de la futbala klubo *PSV Eindhoven''.

Kategorio:Nederlandaj futbalistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Nederlando
Kastelo Staufeneck

**Kastelo Staufeneck** (germane: *Schloß Staufeneck*) troviĝas je Mauthausen, kvartalo de Piding en Germanujo, je Rupertiwinkel. La fundamento estas romanika, la defendbalkonaro gotika. Centre interne estas korto kun loĝejoj. 
## Historio
La senjoroj de Staufeneck nombriĝis inter la plej gravaj ministroj de la grafoj de Plain; ili starigis burgon ĉ. la jaro 1240 ĉepiede de la monto *Hochstaufen*. Ĉi loko bonege taŭgas por protekti saltransportadon kaj sekurigi korektan doganimpostan pagadon.

En 1305/06 la salcburga ĉefepiskopo Konrad Frohnsdorf-Preitenfurt akiris la tuton; tie oni enstalis ĉ. la jaro 1350 sidejo de la administradujo/juĝujo Staufeneck. Princo kaj arkiepiskopo Leonhard von Keutschach ordonis fortikon de la burgo, konstruon de defendgalerio kaj pligrandigon. La nuna aspekto ĉefe datumas de tiam. Kaj dum la kamparana ribelo de 1525 kaj dum la Tridekjara milito la burgo estis bone protektata fare de soldatoj.

En 1594 oni kunfandis la salcburgiajn administradujojn de Plain kaj Staufeneck ĉi-tien. Tio funkciis ĝis 1805. Inter von 1803-1858 gastis ĉi-tie bavaria forsta buroo. De 1870 posedantis privatuloj. 
En la teretaĝo de la eosta turo troviĝas kapelo. 
## Historiaj pafistaj tradicioj
Oni refondis en 2010 en Piding tradician pafistan kompanion *Schützen-Compagnie Stauffenegg*: pro la geografia kaj historia ligiloj kun Salcburgio la anoj decidis aliĝon al la salcburgia kompaniaro. Fakte la radikoj reen spureblas ĝis 1526 kiam pafistoj estis dungataj ne nur por defendado kontraŭ malamikoj sed ankaŭ por observado de ŝtelĉasistoj. De 1562 ekzistas dokumento pri pafejo, do trejnejoj por la civitanaj defendistoj apud la envilaĝa gastejo. En 1766 ilia flago estis konsekrita.

## Eksteraj ligiloj
* marŝadpado natur-/kulturhistoria apud la kastelo   
* pri kulturo kaj historio en la distrikto *Berchtesgadener Land* 
* hejmpaĝo de la pafistoj (oficiala nomo nun *Gebirgsschützenkompanie Stauffenegg e.V., Piding*)
*burgo-registo por Germanujo; kun dataro
*informoj ĉe *Haus der Bayerischen Geschichte*
*"Schloß Staufeneck - es wacht über den Rupertiwinkel" - aŭtuna promenado kun bildoj kaj turismaj konsiloj, ĉe: *RoHaBlog*

## Notoj
Kategorio:Distrikto Berchtesgadener Land
Staufeneck
Buffalo Grove

''''* estas urba loĝloko de Usono. Ĝi situas en la subŝtato Ilinojso, kaj dividiĝas inter la kantonoj Kuk (sude, pli granda parto) kaj Laga (*Lake County'', norde). Laŭ la stato de la censo  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

## Konataj lokuloj 
* Christopher Zervic (n. en 1973), esperantisto kaj juristo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Ilinojso
Kolegiato de Höglwörth

**Konvento Höglwörth** (germane: *Augustiner-Chorherrenstift Höglwörth*) je Anger  (Germanujo) estis eta monaĥejo de la aŭgustenanoj ene de la princĉefepiskoplando Salcburgo. Ĝi situas ĉ. 12 kilometrojn norde de Bad Reichenhall, je Rupertiwinkel, sur duoninsulo de la lago *Höglwörther See*.

## Historio 
Ĝia fondiĝo estis inter 1122 kaj 1129; ĉar arkiepiskopo Konrado de Abenberg venigis aŭgustenanojn disde Salcburgo. La grundon donacis la senjoroj de Plain; kompense la preĝejo servis kiel entombiga loko de la cititaj grafoj. Por eble rekta episkopa interveno dum la fondo ankaŭ atestas protesto de la kapitularo de la katedralo de Salcburgo el la jaro 1308-a kiam la monakoj volas elekto preposton el ilia konataro. Laŭ (falsofarita) privilegio de papo Eŭgeno la 3-a la salcburganoj rajtis fari tion.

Verŝajne estis ties unua preposto en 1129 certa Dagoberto. Dum la 12-a kaj la 13-a jarcentoj idoj de la fondinta Plain-grafo Werigand pligrandigis la havaĵojn: ili ampleksis ĉe monto *Teisenberg* areojn ĝis alteco de 1300 metroj (inkluzive de la somerpaŝtejo *Stoißer Alm*) kaj la komunumojn de Piding, Freilassing, Tengling (Taching) kaj Nußdorf am Haunsberg. En 1326 oni informis pri posedaĵoj je Arnsdorf.

En 1803 ĉi klostro ne suferis neniiĝon pro sekularigo, ĉar tiam la komunumo estis daŭre sub salcburgia kontrolo, sub la regado de Ferdinando la 3-a (Toskanujo). En 1804 la konventanoj elektis novan prioron Gilbert Grab kiu ne povis boni agadi sub la novaj politikaj cirkonstancoj kaj li mem petis en 1816 la malaperon de la klostra funkcio (ankaŭ pro financaj kialoj): tio okazis en 1817, dume la vendo de la havaĵoj daŭris ĝis 1824. La kirko (kun belaj stukaĵoj de Benedikt Zöpf kaj fama Sankta Tombo) iĝis paroĥfilia por la komunumo de Anger, la arbaroj iĝis ŝtataj kaj la ejojn nekirkajn aĉetis la bierfaristoj Wieninger. 

Komercade la konvento partoprenis en la ferfabriko *Eisengewerke Achthal* en Hammerau (Ainring), ekde la 16-a jarcento kiam preposto estis Wolfgang Griesstätter. 
Nuntempe la komplekso estas ŝatata ekskursocelo de turistoj kaj marŝademuloj. 

## Eksteraj ligiloj 
* pri la Sankta Tombo 
*ethistorio
* ampleksa historio de Höglwörth
 
Hoglworth
Hoglworth
Hoglworth
György Baross

**György Baross** [djordj baroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baross György** estis hungara oficisto. Lia origina familia nomo estis *Drucker* ĝis 1942.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 finis prioficiran lernejon, poste ekde 1917 li batalis en la 1-a mondmilito. En 1922 li studis ekonomikon en Munkeno, juron en 1927 en Hago. Inter 1926–1935 li havis postenojn en kompanio, poste en pedagogia inspektorejo, ekde 1939 en ministerio, sed same ekde 1939 li redaktis diplomatian revuon. En 1942 li studvojaĝis en Svislando. Li okupiĝis pri la internacia juro.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Adatok az internacionalizmus történetéhez.* (Bp., 1932)
* *A külpolitikai közvélemény kialakítása. A külföldi politikai intézmények szervezete és működése.* (1938)
* *A Balkán Bizottság első éve.* (1942)
* *A Külügyi Szemle a második világháborúban. Egy fejezet a szellemi ellenállás történetéből.* (1946)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj oficistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kantono McLean (Ilinojso)

**Kantono McLean** () estas kantono en la usona subŝtato Ilinojso. Kreita en 1830, Kantono McLean estis nomita laŭ ''''.

Laŭ la stato de  en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La administra centro estas la loĝloko . La kantono najbaras kun la apudaj kantonoj . La kantona teritorio interalie dividiĝas al .

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Kantonoj de Ilinojso
Emilio Romero

**Emilio ROMERO Gómez** (Arévalo, Provinco Avilo, 21a de julio 1917 - Madrido, 12a de februaro 2003) estis hispana ĵurnalisto kaj verkisto.

## Biografio kaj kariero
Li estas konsiderata kiel unu de la ĉefaj ĵurnalistoj de frankismo. Li intervenis aktive en politiko de la diktaturo, kaj okupis diversajn postenojn ĉefe rilatajn al sia profesio ĵurnalista, kiel ekzemple cenzuristo, sed ankaŭ kiel parlamentano de la nedemokrataj *Cortes* de la reĝimo. Li estis direktoro de la gazetoj *La Mañana*, *Información* kaj *Pueblo* —tie dum pli ol du dek jaroj— kaj estis ofta kolumnisto en ĵurnaloj *Ya*, ABC, *Informaciones*, *El Periódico de Catalunya* kaj gazeto *Interviú*, kaj krome li estis ankaŭ komentisto pri politiko en radio. 

Kiel verkisto li estis tre varia aŭtoro: nome de romanoj, eseoj, teatro, prelegoj, artikolo ktp. Li publikigis jelkajn romanojn, kiel *La paz empieza nunca*, *Todos morían en Casa Manchada*, *Verde doncella*, *Las ratas suben a la ciudad*, *Las personas decentes me asustan*, *Lola, su novio y yo* kaj *Tres chicas y un forastero*, pro kiuj li ricevis plurajn premiojn, kiel *Nacional de Literatura* aŭ Premio Planeta. Kiel dramaturgo, li verkis dek kvin originalajn teatraĵojn premieritajn en Madrido, el kiuj menciindas *Solo Dios puede juzgarme* (1969), *La Chocholila o El fin del mundo es el jueves* (1981), kaj adaptis verkojn de Bertolt Brecht (*Galileo*) kaj de Georg Büchner (*La muerte de Danton*). Kiel eseisto li verkis inter aliaj: *Cartas a un príncipe*, *Cartas a un Rey*, *Cartas malditas*, *Así está España*, *Tragicomedia de España* kaj *Retratos de época*, tiuj du lastaj publikigitaj en 1985.

Onidiris, ke Emilio Romero eble jam antaŭkonis la klopodon de la puĉo de 23F, ĉar jam kelkajn tagojn antaŭ la puĉoklopodo li publikigis artikolon en la ĵurnalo ABC en kiu li akre kritikis la prezidanton Adolfo Suárez, defendis la neceson de 'un golpe de timón' (tuja rudroŝanĝego) kaj proponis la generalon (poste engaĝiĝinta en la puĉo) Alfonso Armada kiel ebla kandidato al prezidanteco. La saman tagon de la 23F li konversaciis telefone kun sia amiko la ekstremdekstristo poste kondamnita pro la puĉo Juan García Carrés. Ĉiuokaze, Romero neniam estis procesita pro la 23F. 

## Referencoj 
## Bibliografio 
* AMILIBIA, JESÚS MARÍA (2004). *Emilio Romero: El gallo del franquismo*. Temas de hoy.
* RICO, E.G. (1972). *Emilio Romero*. Dopesa.

## Eksteraj ligiloj 
* Emilio Romero en 1978, en la programa de La 2 (TVE) *A fondo*, kun Joaquín Soler Serrano.
* Emilio Romero en la programo *Epílogo*, de Canal+.

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispanaj ĵurnalistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Julio Manegat

**Julio MANEGAT** (Barcelono, 4a de januaro 1922 - samloke, 9a de aŭgusto 2011) estis hispana ĵurnalisto, literatura kritikisto kaj verkisto.

## Biografio
Li gradiĝis en Filozofio kaj Beletroj (Filologio) en la Universitato de Barcelono kaj studis profesie ĵurnalismon. Li kunlaboris en *El Noticiero Universal* desde 1946, kaj kiel fiksa kunlaboranto kiel como literatura kritikisto el 1952; kaj el januaro 1953, kiel artikolisto, kaj teatra kaj literatura kritikisto. Li kunlaboris ankaŭ en pluraj ĵurnaloj, gazetoj, radielsendejoj kaj en Televisión Española.

Li publikigis pli ol 150 librojn de artikoloj. Li estis direktoro de la Oficiala Altlernejo de Ĵurnalismo de Barcelono ekde ĝia restarigo en 1968 ĝi ĝia nuligo dek jarojn poste je la kreado de la Fakultato de Ĵurnalismo.

Julio Manegat estis dum kvin jaroj sekretario de la Ateneo de Barcelono; fondinto de la *Premio de la Crítica*; membro de la ĵurio de pluraj literaturaj kaj teatraj konkursoj; preleganto en ateneoj kaj kulturaj kursoj. Kelkaj de liaj libroj estis tradukitaj al kelkaj lingvoj.

## Verkoj
**Teatro:**
Ĉirkaŭ dudeko da teatraĵoj, el kiuj premieris jenaj:

* *El viaje desconocido*
* *Todos los días*
* *El silencio de Dios*
* *Los fantasmas de mi cerebro* (kunlabore kun José María Gironella),
* *Quirófano B*
* *Antes, algo, alguien…*

**Romanoj:**

* *La ciudad amarilla* (1958)
* *La feria vacía* (1961)
* *El pan y los peces* (1963)
* *Spanish Show* (1967)
* *Cerco de sombra* (1971)
* *Maíz para otras gallinas* (1971)
* *Amado mundo podrido* (1976)

**Noveloj:**

* *Historias de los otros*
* *Ellos siguen pasando*

**Poezio:**

* *Canción en la sangre*

**Eseo:** 

* *La función crítica de la prensa*, kaj pri teatro *Todos los días*, *El silencio de Dios* kaj *Els nostres dies*.

## Referencoj 
## Bibliografio
* Rey Faraldos, Gloria (1993). «Manegat, Julio». *Diccionario de literatura española e hispanoamericana*. 1: A - M I. Alianza Eld. p. 956. ISBN 978-84-206-5247-4.

## Eksteraj ligiloj 
* Asociación de Escritores de Cataluña
* Verkoj de Julio Manegat

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Andrés Bosch

**Andrés BOSCH Vilalta** (Palma de Mallorca, 1926 - Barcelono, 1984) estis hispana verkisto, eseisto kaj traduktoro, ricevinto de la Premio Planeta en 1959.

## Biografio
Juna li translokiĝis en Barcelonon, kie li gradiĝis en juro. Li laboris kiel advokato ĝis 1961, kiam li ekdediĉis sin ekskluzive al literaturo kaj tradukado.

## Verkoj 
### Romanoj
* *La noche* (1959)
* *Homenaje privado* (1961)
* *La revuelta* (1963)
* *La estafa* (1965)
* *Ritos profanos* (1967)
* *El mago y la llama* (1970)
* *El cazador de piedras* (1974)
* *Mata y calla (arte de gobierno)* (1977)
* *El recuerdo de hoy* (1982)

### Ensayo
* (Kunlabore kun Manuel García Viñó). *El realismo y la novela actual*. Universidad de Sevilla, 1973.

### Tradukoj
* Erskine Caldwell. *En busca del Bisco*. Lumen, 1967.
* Scott O'Dell. *La perla negra*. Noguer, 1968. Reedición: Noguer y Caralt, 1996.
* William Styron. *Las confesiones de Nat Turner*. Lumen, 1968.
* André Breton. *Manifiestos del surrealismo*. Guadarrama, 1969.
* Marjorie Kellogg. *Dime que me quieres, Junie Moon*. Noguer, 1969.
* Muriel Spark. *Una mujer al volante*. Lumen, 1971.
* Isaac Bashevis Singer. *Los herederos*. Noguer, 1971.
* Vladimir Nabokov. *Mashenka*. Lumen, 1972.
* George Duncan Painter. *Marcel Proust: biografía*. Lumen, 1972. Reedición: Lumen, 1992.
* William Styron. *Pabellón especial*. Lumen, 1973.
* John Updike. *Museos y mujeres*. Noguer, 1974.
* John Updike. *El regreso de Conejo*. Noguer, 1975.
* Jean Rhys. *Ancho mar de los Sargazos*. Noguer, 1976. Reediciones: Bruguera, 1982; Anagrama, 1998; Círculo de Lectores, 2005.
* John Updike. *Cásate conmigo*. Noguer, 1977.
* Virginia Woolf. *La señora Dalloway*. Lumen, 1980 ISBN 978-84-264-4002-0
* Virginia Woolf. *El cuarto de Jacob*. Lumen, 1980. ISBN 978-84-264-1124-2
* Virginia Woolf. *Entre actos*. Lumen, 1980. ISBN 978-84-264-4004-4 Reediciones: Lumen, 1982-2008.
* Isaac Bashevis Singer. *Un día de placer*. Bruguera, 1981.
* Henry James. *La copa dorada*. Planeta, 1981. Reediciones: Aguilar, 2008; Alba, 2010.
* Frank Yerby. *Mis dioses han muerto en Mississippi*. GeoPlaneta, 1983.
* D. H. Lawrence. *Mujeres enamoradas*. Seix Barral, 1984.
* Yukio Mishima. *Confesiones de una máscara*. Seix Barral, 1985. Reeldono: El País, 2003.
* Gertrude Stein. *Autobiografa de Alice B. Toklas*. Lumen, 1992-2000.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Andrés Bosch, Premio Planeta 1959.
* Nekrologo en *El País*, de Manuel Vázquez Montalbán.
* Homenaje y recuerdo de Andrés Bosch, en la blogo de Javier Coria.
* "Literatura y Boxeo: “La noche”", de Marcos Vilaseca.

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kantono Ĉampanjo

**Kantono Ĉampanjo** aŭ  povas rilati al
* Kantono Ĉampanjo (Ilinojso) kaj al 
* Kantono Ĉampanjo (Ohio), pri kiu ankoraŭ mankas esperantlingva artikolo.
Kalvinana preĝejo (Felsőpakony)

La **Kalvinana preĝejo** estas impona religia konstruaĵo en grandvilaĝo Felsőpakony (Hungario).

## Historio 
Vilaĝo Felsőpakony estis fondita en 1931, la kalvinisma vivo eventuale komenciĝis pli poste. La diservoj okazis en privataj loĝejoj. En 1993 oni aĉetis konvenan parcelon, poste paŝo post paŝo okazis la konstruado. La konsekro okazis en 2004. La paroĥa rajto alvenis en 2009.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata larĝa turo reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, pli supre pluvŝirmilo etendiĝas, poste malgranda ronda fenestro videblas. La fasado havas ankoraŭ 2 fenestrojn. La turpinto estas piramideca. Interne laŭ la kutimo la muroj estas blankaj, la benkoj estas helflavaj.

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

## Fontoj 
* oficiala paĝo kun fotoj  
* datenoj kun foto (legebla pli malsupre)

Felsopakony
Niĝerio en la Somera Olimpiko 2024

La sportista teamo de **Niĝerio** konkurencas en la **Somera Olimpiko 2024** de la 26-a de julio ĝis la 11-a de aŭgusto 2024 en Parizo, Francio, Eŭropa Unio. Temas pri la entute 18-a partopreno en Someraj Olimpikoj. 
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo ()
* paĝo en la retejo *Facebook* ()

200ra|centre

Kategorio:Landoj en la Somera Olimpiko 2024
#
Somera Olimpiko
Balsicas-Mar Menor (stacidomo)

**Balsicas-Mar Menor** () estas fervoja stacio situanta en la distrikto Balsicas de la hispana municipo Torre-Pacheco, en la Murcia Regiono. La instalaĵoj, situantaj okcidente de Mar Menor, havas mez- kaj longdistancan servojn funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Torre-Pacheco

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Torre-Pacheco
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Torre-Pacheco (stacidomo)

**Torre-Pacheco** () estas fervoja stacio situanta en la samnoma hispana municipo, en la Murcia Regiono. Ĝi havas mezlongajn kaj longdistancajn servojn funkciigatajn de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Torre-Pacheco

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Torre-Pacheco
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Péter Barna

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barna Péter** estis hungara policisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Kisújszállás en 1938, poste li studis jaron en Scienca Universitato István Tisza, poste li estis laboristo (plej ofte oficisto), inter 1942–1944 trudlaboristo. Inter 1945–1960 li havis postenojn en la policejo, dum li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1948, post 3 jaroj li ekhavis juĝistan-prokuroran licencon. Dum la hungara revolucio de 1956 li armile defendis la policejon kaj ties prizonon kontraŭ la revoluciuloj. Lia rango estis subkolonelo. Inter 1959-1969 li instruis en Scienca Universitato Loránd Eötvös kiel katedrestro kaj komence docento, poste profesoro. Intertempe li kandidatiĝis en 1955, li doktoriĝis en 1960 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis pionoro de kodigaj laboroj pri la revoluciaj okazintaĵoj. Lia edzino naskis filon en 1951 kaj li ricevis unufoje premion en 1955.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A bűnösség és a szocialista jogtudat néhány összefüggése.* (disertaĵo, 1955)
* *Az állam belső biztonsága elleni bűntettek.* (monografio, 1958, ankaŭ ruse kaj germane)
* *Elméleti problémák az állam elleni bűntettek körében.* (disertaĵo, 1960)
* *Magyar büntető eljárási jog. 1–2.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1963-1966, 2-a eldono: 1971)
* *A bűnüldözés elvi kérdései.* (1971)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj policanoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj komunistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tutproceza Popola Demokratio

**Tutproceza Popola Demokratio** (ĉine: 全过程人民民主; pinjine: Quán guòchéng rénmín mínzhǔ), antaŭe nomita **tutproceza demokratio** (ĉine: 全过程民主; pinjine: Quán guòchéng mínzhǔ), estas politika koncepto de la Ĉina Komunista Partio (CCP), kiu priskribas la partoprenon de la popolo en la regado kaj ilian rilaton kun ĝi sub socialismo kun ĉinaj trajtoj. Tutproceza popola demokratio diferencas de liberala demokratio en tio, ke ĝi estas konsekvenca modelo de politika decidofarado, celante esti juĝata laŭ la kapablo de la registaro plibonigi la sociajn kaj ekonomiajn vivojn de civitanoj, anstataŭ esti bazita sur demokratiaj procezoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Electomanía. "Komenciĝas Pekina Demokratia Forumo", konsultita 2024-07-13.
* Chen, Stella. "Whole-Process Democracy". *China Media Project*, publikigita 2021-11-23.

Kategorio:Demokratio
Kategorio:Tipoj de demokratio
Kategorio:Politikaj teorioj
Kategorio:Historio de socialismo
Kategorio:Politiko de Ĉinio
La Gineta (stacidomo)

**La Gineta** () estas fervoja stacio situanta en la hispana municipo La Gineta en la provinco Albaceto, aŭtonoma komunumo Kastilio-Manĉo. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* La Gineta

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:La Gineta
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Ferdinando la 3-a (Toskanujo)

{{Informkesto gravulo
| dosiero = Joseph Dorffmeister - Großherzog Ferdinand III. (1769-1824), Sohn von Leopold II., in seiner Bibliothek sitzend, Kniestück.jpg
| priskribo = grandduko Ferdinando la 3-a; pentris Jozefo Dorffmeister, 1797
{
| kesteroj =

}}
**Ferdinando la 3-a** (naskiĝinta la  en Florenco, mortinta la  samloke) estis inter 1790 kaj 1801 grandduko de Toskanujo; poste kiel Ferdinando la 1-a elektisto de Salcburgio (1803–1806), grandduko de Würzburg (1806–1814) kaj finfine denove de 1814 ĝismorte grandduko de Toskanujo. Lia pli aĝa frato estis imperiestro Francisko la 1-a de Aŭstrio.

## Vivo 
Posteulis Ferdinando en 1790 la patron Leopoldo en Toskanujo; ĝi estis forlasenda en 1799 pro okupado fare de la francoj kaj transpreno fare de la dukoj de Parmo. Post perdo de la florenca regado post la traktato de Lunéville venis kompensado per elekto-princeco en Salcburgio. Sekve li ovacie estis salutata en aprilo 1803 en Salcburgo kaj ekloĝis je kastelo Mirabell. Li tre interesiĝis pri ekonomia prospero de Salcburgio kion helpegis liaj spertoj el Toskanujo, tiam modernega ŝtato kun bonega administro kaj kapablaj ministroj.

Ferdinando liberaligis la metiistan leĝaron kaj fondis la fakultaton pri medicino ĉe la Salcburga universitato. Bonaj rilatoj kun la eklezio kaj arkiepiskopo Hieronymus von Colloredo gravis por li, dume cenzuro iĝis pli severa sub li. Laŭ la traktato de Bratislavo inter Napoleono Bonaparte kaj la aŭstroj (decembro 1805) li rezignis pri estado en Salcburgo kaj kompense ricevis postenon en Würzburg (kiu iĝis parto de Bavarujo en 1814). Finfine li kunportis altvalorajn objektojn el Salcburgo unue al Würzburg kaj fine Italujon. Pro tio multo de ili ĝis hodiaŭ spekteblis en la florenca Palaco Pitti.

## Eksteraj ligiloj 
* verkoj de kaj pri li, lau DDB
* Wendehorst, Alfred: "Ferdinand III." - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 5 (1961), p. 96

## Notoj 
Kategorio:Salcburgio
Kategorio:Granddukoj de Toskanio
Kategorio:Princoj-elektistoj
Kategorio:Habsburgo-Loreno
Rodrigo Rubio

**Rodrigo RUBIO Puertas** (Montalvos, Albacete, 13a de marto 1931 - Madrido, 4a de aprilo 2007) estis hispana verkisto.

## Biografio 
Estante 20-jaraĝa li translokiĝis al Valencio kaj eklaboris en komerco. Li suferis pro reŭmato kaj devis litoripozi dum tri jaroj. En 1961 li ricevis la Premion Gabriel Miró pro sia unua romano "*Un mundo a cuestas*". Al tiu premio sekvis, inter aliaj la Planeta pro "*Equipaje de amor para la tierra*" (1965) kaj la premio Álvarez Quintero de la Real Academia Española pro "*Papeles amarillentos en el arca*" (1970). Aliaj romanoj liaj estas "*La Espera*" (1967), "*La sotana*" (1968) kaj "*Oración de otoño*" (1970).

Li verkis krome novelarojn kaj eseojn, kiel "*La deshumanización del campo*" (1966), "*Narrativa española*" (1970) kaj "*Minusválidos*" (1970). Ekde 1968 li loĝis en Madrido, kie, krom sia literatura vrekado, li kunlaboris regule en gazetoj kaj radio.

## Eksteraj ligiloj 
* Rodrigo Rubio

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Ottavio Mosto

**Ottavio MOSTO** (naskiĝinta ĉ. 1659 en Padovo, mortinta la  en Prago) estis itala stukisto kaj skulptisto kiu aktivis ankaŭ en Salcburgo kreante en 1690 diversajn marmoraĵojn por la ĝardenoj de kastelo Mirabell. Krome agadis li en Prago. Lin edzigis la salcburgianino Maria Franziska Merl kiu naskis du filinojn kaj unu filon nome Anton Wenzel (kiu ankaŭ fariĝis skulptisto).

## Vivo kaj agado 
Mosto lernis ĉe la baroka artisto Gian Lorenzo Bernini. En januaro 1690 Mosto estis komisiita pri la elfaro de artaĵoj por la Mirabell-ĝardeno pri la temo de la kvar sezonoj, en julio krome pri la kvar elementoj. Pragon venigis lin Johann Ernst von Thun und Hohenstein. Prage li kreis apud la Toskana Palaco la statuon de ĉefanĝelo Miĥaelo kaj por la ponto de Karolo la grupon de sankta Venceslao kun anĝeloj. En Bohemujo li estis konsiderata ĉefa reprezentanto de baroka mistifikismo.

## Eksteraj ligiloj
* Art. "Mosto Ottavio" ĉe kralovskacesta.cz  
* Hubert Profanter, Projekt "Artisti Italiani in Austria"
* ampleksa artikolo ĉe SalzburgWiki

## Notoj
Kategorio:Italaj skulptistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1659
Kategorio:Mortintoj en 1701
Ugando en la Somera Olimpiko 2024

La sportista teamo de **Ugando** konkurencas en la **Somera Olimpiko 2024** de la 26-a de julio ĝis la 11-a de aŭgusto 2024 en Parizo, Francio, Eŭropa Unio. Temas pri la entute 17-a partopreno en Someraj Olimpikoj. La teamon organizas la Ugand Olimpika Komitato.

Konkuris sume 24 ugandaj atletoj en 4 sportaj disciplinoj. Antaŭ la evento la nacia komitato anoncis, ke la teamaj flagoportantoj en la inaŭgura kaj ankaŭ la ferma ceremonio estas la sportisto *Charles Kagimu* kaj la sportistino *Gloria Muzito*.

La teamo sume atingis 2 medalojn,  oran kaj  arĝentan, tiel ke la teamo en tiu olimpiko ricevis la 55-an rangon, kune kun la teamoj de Ĉilio kaj Sankta Lucio.

## Medalistoj 
## Eksteraj ligiloj 
* paĝo en la retejo de la Internacia Olimpika Komitato ( kaj )

## Referencoj 

200ra|centre

Kategorio:Landoj en la Somera Olimpiko 2024
#
Somera Olimpiko
Marta Portal

**Marta PORTAL Nicolás** (Nava, Asturio, 10a de aŭgusto 1930 - Madrido, 26a de aŭgusto 2016) estis hispana verkistino, kritikistino, ĵurnalistino kaj profesorino apartenanta al la Generacio de la 50-aj jaroj.

## Biografio kaj kariero
Ŝi gradiĝis en Filozofio kaj Beletroj kaj doktoriĝis en Informadiko, instruis kursojn de hispanamerika literaturo en la Komplutensa Universitato de Madrido. Kiel ĵurnalistino, ŝi publikigis artikolojn pri aktualaĵoj kaj literatura kritiko, same kiel kolumnojn pri opinioj en gazetoj kiel ABC, El Alcázar kaj Pueblo. Kiel romanistino ŝi traktis temojn kiel edukado de virinoj kaj dueca moralo.​ En 1966 ŝi riecvis la Premion Planeta pro la romano *A tientas y a ciegas*. Ŝi estis prezidantino de la *Asociación Cultural de Amistad Hispano Mexicana*.​ En 2001 la municipo de ŝia naskoloko inaŭguris Kulturdomon kun la nomo Marta Portal ŝiahonore.

## Verkoj 
### Romanoj 
* *A tientas y a ciegas*, Barcelona, Editorial Planeta, 1966 (Premio Planeta 1966)
* *El malmuerto* (1967)
* *A ras de las sombras* (1968)
* *Ladridos a la luna* (1970)
* *El buen camino* (1975)
* *Un espacio erótico* (1982)
* *Pago de traición*, Barcelona, Editorial Planeta, 1983
* *El ángel caído* (1994)
* *Él y yo, nosotros tres* (2002)

### Eseo 
* *El maíz: grano sagrado de América* (1970)
* *Proceso narrativo de la revolución mexicana* (1977)
* *Análisis semiológico de Pedro Páramo* (1981)
* *Rulfo: Dinámica de la violencia* (1984)

### Rakontoj 
* *La veintena* (1973)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Verkistinoj