open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alta Egiptio

**Alta Egiptio** respektive **supra Egiptio** estas la nomo kiun ricevas la sudo de la lando, tiu kiu etendiĝas ekde la sudo de la antikva regiono Memfiso (proksima al Kajro), ĝis la unua akvofalo de la rivero Nilo (en Asuano). La nuna araba nomo estas al-Sa'īd (الصعيد), sed dum la faraona epoko ĝi nomiĝis *schmau* «tero de la hordeo».

La regiono de la Nildelto (kiu ampleksiĝas ekde Aleksandrio en la okcidento ĝis Said-Haveno en la oriento, ĉe la mediteranea marbordo, ĝis la urbo Kajro sude) ricevas la nomon Malalta Egiptio.

Kaj Alta kaj Malalta Egiptio troviĝas ene de la Malalta Nilo.

Dum la antaŭdinastia epoko de Egiptio estiĝis sendependaj regnoj: la Alta kaj Malalta Egiptio. Ili estis kunigitaj de la faraono Narmer, de la Alta Egiptio, sub lia regado, ekiĝante per tiu okazintaĵo la dinastia historio de Egiptio.

La Alta Egiptio havis eksterordinaran ĉirkaŭon: ĝi konsistis el tre fruktodona ebenaĵo danke al la akvofluegoj de Nilo, kaj ĝi produktadis plusajn nutraĵojn. Je mallonga distanco, en la apudlima dezerto, estis oazoj ekde kiuj organiziĝis ekspedicioj al la minejoj de la dezerto kaj la montoj de Sinajo, por akiri metalojn kaj gemojn.

Tiu ĉi riĉeco igis la landon vojkruciĝo de komercaj vojoj, kaj ekde Nubio sude kaj la Ruĝa Maro oriente, la tiel nomata *vojo Uadi Hammamat*, komercado konfirmeta per la eltrovo en Abidozo de vin-amforoj el Kanaano. Ankaŭ ekzistis la ruvera vojo de Nilo al la Delto. Tiu ĉi riĉeco de la lando evidentiĝis pro la riĉaĵoj de iliaj reĝoj en siaj tomboj.

La supera dio de la Alta Egiptio estis Setho kaj la simbolo estis la Blanka krono *(Heĝet)*, la diino vulturo Neĥbet kaj la blanka floro Nelumbo; alia simbolo estis la junco, ofte reprezentita apud la abelo de la Malalta Egiptio, antaŭanta la kartuŝon kiu enhavis la nomon de la faraono.

La *Blanka krono* kunfandiĝis, komence de la 1a dinastio, kun la *Ruĝa krono* de la Malalta Egiptio, naskiĝante tiel la *Duobla Krono*, ĉefsimbolo de la faraonoj kiel reĝoj de Alta kaj Malalta Egiptio.

## Urboj 
* Krokodilopolo

## Vidu ankaŭ 
* Meza Egiptio
* Malalta Egiptio

Kategorio:Geografio de Antikva Egiptio
Ŝtono de Palermo

dekstra|eta|200ra|Ŝtono de Palermo.
La **Ŝtono de Palermo** estas la plej granda fragmento de nigra tomboŝtono (diorito) kiu havas gravuraĵojn pri okazintaĵoj ekde la antaŭdinastia epoko ĝis la kvina egipta dinastio, kiaj ceremonioj, brutar-censoj, jara nivelo pri la kresko de Nilo, kaj la nomo de la faraonoj. Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Palermo (Italio), ĉar ĝi estas gardata tie en la Arkeologia Muzeo de Palermo.

La fragmento mezuras 43 cm longe kaj 30 cm larĝe, kvankam ĝi venas el tomboŝtono kiu povus mezuri du metrojn longe kaj 60 centimetrojn alte. Aliaj fragmentoj plej etaj de ĉi dokumento, aŭ alia simila, troviĝas en la Egipta muzeo en Kairo kaj en la Muzeo Petrie de Londono.

La teksto dividiĝas en tri horizontalajn registraĵojn
* La supera montras la nomon de la faraono de tiu periodo,
* La meza la elstarajn okazintaĵojn: festoj, brutarkalkulado, ktp,
* La malsupera indikas la plej altan niveln de la inundo de la rivero Nilo.

En la supera parto troviĝas la nomoj de pluraj antaŭdinastiaj regantoj de la Malalta Egiptio: «...pu», Seka, Ĥaaŭ, Tiuo, Tjeŝ, Neheb, Uaĝnar, Meĥet, kaj «...a».

Kategorio:Antikva Egiptio
Kategorio:Arkeologio
Ĝet

**Ĝet** aŭ **Uaĝe** "serpento", estis la kvara faraono de la unua egipta dinastio, ĉ. 2927-2914&nbsp;a.&nbsp;K.250ra|dekstra|Steleo de Ĝet|eta
Manetono nomas lin **Uenefes** kaj atribuas al li 23 jarojn (Seksto Julio Afrika) aŭ 42 jarojn (Eŭzebio de Cezareo) da regado. Laŭ la armena versio de Eŭzebio, **Vavenefis** regis 42 jarojn. Lia regado estis inkluzivita en la damaĝita parto (kaj tial forperdita) de la ŝtono de Palermo.

En la tempo de Ĝet vivis persono, Meritneith, konata pro ties tombo en Abidozo. Meritneith verŝajne estis la edzino de la faraono Ĝer kaj patrino de Ĝet kaj Den. Tiel do ŝi estus reĝino regento en la unua periodo de la regado de Den.

Manetono komentis ke en lia epoko malsatego frapis Egiption.

Ĝet entreprenis ekspediciojn ekster Egiptio kaj troviĝis spuroj tra la dezerto araba, en la vojo kiu kondukas al la Ruĝa Maro. Dum lia regado belartoj kaj manartaĵoj multe progresis.

Lia entombigloko troviĝas en la tombo Z, en la nekropolo de Umm el-Kaab, en Abidozo. Ĝi havas malgrandajn ĉambrojn kiuj ĉirkaŭas la funebran ĉambron ene de la konstruaĵo mem, karakterizaxĵo de la mastaboj. Ekster ĝi troviĝis steleo dumetra kiu markis la lokon kie la vizitantoj devis omaĝi lin.

## Referencoj 
Kategorio:Faraonoj
Kategorio:1-a egipta dinastio
Leuglay

**Leuglay** estas franca komunumo, kiu situas en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

## Geografio 
eta|maldekstra|Limoj de la komunumo
La komunumo enhavas la vilaĝon Lugny kaj la vilaĝetojn Lugny, Valverset kaj Froidvent.

Oni produktas tie lignokarbon. Oni produktas forstplantojn en arbokultivejo.

## Historio kaj vidindaĵoj 
eta|maldekstra|Preĝejeto Sankta Mammès de la kartuzio Lugny
Kartuzio de Lugny datiĝas de 1172.

La preĝejo Sankta Marteno datiĝas el 1554.

En la malnova stacidomo oni filmis la filmon la trajno (*le train*) en 1973 kun Jean-Louis Trintignant kaj Romy Schneider.

Tie estas muzeo pri arbaro.

## Naturo 
Oni trovas *Cypripedium calceolus*, *Epipactis palustris*, *Dactylorhiza incarnata*, *Swertia perennis* kaj *Gentiana pneumonanthe*.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Interna ligilo 
* Komunumoj de Côte-d'Or

### Eksteraj ligiloj 
* Paĝaro écho des communes

Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
José Manuel Imbamba

. Li estas ĉefepiskopo de Saurimo ekde la .

## Biografio 
Naskiĝinta en Boma, malgranda municipo en provinco Moxico, la , li estis ordenita pastro la . En 1999, li diplomiĝis en filozofio ĉe la Pontifika Urba Universitato en Romo.

La , li estis elektita de la Sankta seĝo, episkopo de Diocezo de Dundo kaj konsekrita la sekvantan 14-an de decembro de MS-ro Filomeno do Nascimento Vieira Dias.

Nomita ĉefepiskopo de Saurimo la , li solene enoficiĝis la 30-an de decembro.;; ;

De la  ĝis la  li estis en Filadelfio kun MS-ro José de Queirós Alves, ĉefepiskopo de Huambo, kaj delegacio de angolaj familioj por partopreni en la internacia konferenco pri familioj kun Papo Francisko.

## Moto kaj blazono 
dekstra|eta|160px|Blazono de MS-ro Imbamba.

« ***Omnia omnibus*** »

## Vidu ankaŭ 
* Episkopo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Paĝo pri MS-ro Imbamba en Catholic Hierarchy
*  Retejo de la Diocezo de Saurimo 

Kategorio:Ĉefepiskopoj
Parkoj en Sömmerda

La **Parkoj de Sömmerda** (germane: *Parkanlagen*) karakterizas la urbon Sömmerda en Germanujo kaj verdigas ĝin tre. Temas pri Stadtpark, Martinipark, Kronbiegelpark kaj Sömmerdaer Ried.

## Historio de la parkoj
Kaj elaere kaj trairante oni rimarkas ke tiu ĉi urbo havas grandan kvanton da parkoj. Al ili apartenas precipe la grandaj publikaj kun arboj parte pli aĝaj ol unu jarcento, estante limo al la urbocentro malnova disde sudo laŭlonge la rivero Unstrut norden. Centre troviĝas ankaŭ la por kulturaĵoj utiligita **Urba parko** inter la foso Mühlgraben kaj la rivero, kies areo estis ĝis la 19-a jarcento ĝardeno kaj herbaro por la konsilianoj, la evangelia komunumo de Sankta Bonifaco kaj diversaj civitanoj. Antaŭ ĉio la akiro de granda parto de la paroĥeja ĝardeno kaj la ŝanĝo de la riverujo faris la fundamenton por la aranĝo de urba parko laŭ la planoj de la erfurta ĝardendirektoro Otto Linne en 1902/03. Post la malkonstruo parta de la malnovaj ekonomiaj ejoj de la paroĥujo oni kreis liberan spacon por fortimpresa aliro al la parko trans la rivero. Ponto estas tie ekde 1904.

La du aliaj parkoj en la sudo (**Brikeja parko**/Ziegeleipark) kaj nordo (**Kronbiegel-Collenbusch-parko**) estiĝis je la fino de la 19-a jarcento danke al privata iniciativo de la fabrikestroj Hermann Martini (fabriko de brikoj) kaj Bruno Kronbiegel-Collenbusch (fabriko de municio). Parencoj de la laste menciita familio tre frue engaĝiĝis por naturprotektado tiel ke jam en 1990 faritis t.n. *Verda klasĉambro* surloke kun informoj pri flaŭro kaj faŭro. Post la senproprietigo fare de la komunistoj malantaŭ la Dua mondmilito la teritorioj estas ŝtata posedo.

## Ĉu tombejo aŭ parko?
Alia parko estas ja la en 1858 oriente de la urbokerno ĉe Kölledaer-strato inaŭgurita tombejo *Städtischer Friedhof* kun multaj malnovaj arboj kaj arbustoj. Ne malmultas tie la konserviĝintaj tomboŝtonoj de famaj civitanoj kaj familioj el la jarcentoj 19-a kaj 20-a. En 2008 oni starigis informtabulojn pri ili kaj enkorpigis la tuton en la historian projekton *GeDenkZeichen*.

Belvidejo je Turingia Baseno kaj la altebenaĵoj Finne, Schrecke kaj Schmücke estas disde monteto Michelshöhe nordokcidente de la urbo en la direkto de Weißensee.

## Eksteraj ligiloj 
*Prie sur turisma paĝaro
Preĝejo Sankta Bonifaco (Sömmerda)

eta|La Bonifaco-preĝejo urbocentra La **Preĝejo Sankta Bonifaco** (germane: *Bonifatiuskirche*) estas la ĉefa evangelia preĝejo en Sömmerda. Ĝi troviĝas ĉe la bazarplaco, urbocentre.

## Historio 
La urbo estis en la kadro de mezepoka eklezia organizado en Turingio, kiun oni povas danke al multaj registroj konserviĝintaj ekde la 16-a jarcento tre bone dokumenti, sidejo de propra distrikto eklezia *(sedes)*. Tia eminenta rolo rezultiĝas el la graveco kiun la urbo havis jam ekde la 8-a/9-a jarcentoj. En tiu tempo arpartenis almenaŭ parto de la vilaĝo al la abato de Fulda kiu havis ankaŭ la patronajn rajtojn pri la Bonifaco-preĝejo. Sankta Bonifaco ne nur estas patrono de Turingio sed ankaŭ de Fulda. Kvankam la abatoj de Fulda arogis al si tiajn rajtojn ankoraŭ ĝis la fino de la Tridekjara milito la ideosemoj de la Reformacio falis sur fruktodonan sojlon en Sömmerda tre frue. Je la komenco de la 1540-aj jaroj oni permesis al la komunumo havi protestantan pastoron, kio egalis faktan agnoskon de la novaj cirkonstancoj fare de Fulda. Inter la plej konataj pastoroj nombriĝas Michael Altenburg kaj Johann Rudolph Gottlieb Beyer. Altenburg estis ankaŭ komponisto kaj komponis verŝajne la al la sveda reĝo Gustavo Adolfo dediĉitan kanton *Verzage nicht, o Häuflein klein*.

## Priskribo 
La preĝejo troviĝas sur la plej alta loko en la sömmerda-a urbocentro kaj dominis dum jarcentoj la tutan urbon. Jen specialaĵo de tiu ĉi ejo: La en 1464 starigita kaj en la 1560-aj jaroj plialtigita turo havis paralele defendofunkcion kaj utiligitis ene de la t.n. erfurta gvardolinio. Ĝis 1928 ĝi estis enloĝata. En la sama tempo kiel la turon oni konstruis verŝajne ankaŭ la ununavan gotikstilan preĝejon anstataŭigante pli malnovan konstruaĵon. Je la komenco de la 1560-a jaro la preĝejo pligrandiĝis por respondi al la kreskanta enloĝantaro de la urbeto.

Datumas de la gotika konstrufazo sonorilo muldita en la jaro 1467-a, fragmento de ĥorseĝaro kun enskriboj kaj Mario-altaro farita verŝajne en iu ateliero erfurta.

Pli junaj estas la baptopelvo, la bildoj ĉegaleriaj kun scenoj bibliaj kaj la je la komenco de la 18-a jarcento fare de Johann Georg Krippendorff el Kölleda farita orgeno. Menciindas ankoraŭ plumbaj vitraloj el la jaroj 1907/08.

Ekstere oni povas legi kelkajn enskribojn survandajn kaj vidi kelkajn tomboŝtonojn; la plej malnova inter ili estas de tiu de la en 1440 mortinta pastro Heinrich Kimstet. Krom la Bonifaco-preĝejo troviĝas ankoraŭ du aliaj preĝejoj en Sömmerda, nome la Preĝejo Sankta Petro (evangelia) kaj la Preĝejo Sankta Francisko (katolika), ambaŭ belaj.

## Vidu ankaŭ 
Paroĥestra domo de Sömmerda

## Literaturo 
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 225-226

## Eksteraj ligiloj 
Informoj pri la preĝejo 

Sommerda
Kategorio:Sömmerda
Sommerda
Sankta Pordo

[eta|La *sankta pordo* de la [Baziliko Sankta Petro de Romo, verko de la skulptisto Vico Consorti.]]
La **Sankta Pordo**, (hispane: “Puerta Santa”) estas pordo kiu funkcias kiel partikulara aliro al partikulara spaco. En ĝenerala signifo, trapasi ĝin ebligas atingi ion aŭ saviĝi el danĝero aŭ persekutado.

## Por katolikismo 
Ĝi estas tiu “imagita” pordo de Baziliko kiu estas masonita por esti malmasonita okaze de Jubileo.

La rito plej konata de la Jubileo estas ĝuste la malfermo de tiu pordo. Estas pordo en la kvar ĉefaj Bazilikoj de Romo: Sankta Petro, Sankta Johno ĉe Laterano, Baziliko Sankta Paŭlo antaŭ la Muroj kaj la Baziliko Sankta Maria la Granda.

### Apartaĵoj de la sankta pordo 
La rito de la sankta pordo simbole esprimas la koncepton laŭ kiu, dum la jubileo, estas donitaj al la fideluloj "eksterordinaran aliron" al la savo.
[eta|meta
|La [Baziliko Santa Maria di Collemaggio (La-Aglo) entenas la unuan sanktan pordon de la kristana mondo.]]
[dekstra|eta|La intera flanko masonita de la *sankta pordo* de la [Baziliko Sankta Petro de Romo.]]

La oficiala komenco de la jubileo okazas per la malfermo de la sankta pordo en la baziliko de Sankta Petro. La sanktaj pordoj de aliaj bazilikoj iĝas malfermitaj en la sinsekva tago, Pasinte la pordo estis malmasonita nur parte antaŭ la ceremonio, allasante diaframon kiun la papo rompis per marteleto; do la laboristoj kompletis la malkonstruon. Okaze de la Granda Jubileo 2000, male, papo Johano Paŭlo la 2-a simpligis la riton: la muro estis malkonstruita antaŭe lasante la pordon fermita, kiun la papo malfermis puŝante la klapojn. Fine de la Sankta Jaro ĉiuj sanktaj pordoj estas denove permasone fermitaj.

Iuj bazilikoj posedas, per konfido de la papoj, sian sanktan pordon kiel la Katedralo de Santiago de Compostela kaj Notre-Dame de Québec, kaj deko alia.

## Literaturo 
* Dante Alighieri. *Divina Comedia*. Madrid: Ed. Alianza
* Hani, Jean. *El simbolismo del templo cristiano*. Ed. Olañeta.
* Naveiro, Ángeles. ''Santiago's tomb and Plato's cave*. New York: Oxford University Press
* Vahamond, R. *Pilgrims, sanctuaries and board games''. Harvard: Cambridge Institute

## Notoj 
Kategorio:Religiaj simboloj
Kategorio:Kristana arkitekturo
Kategorio:Katolika liturgio
Interreta rekta demokratio

**Interreta rekta demokratio**, aŭ **e-demokratio** estas nova modelo de demokratio, kiu havas sian bazon sur la povo kunigi homojn pere de interreto, kiuj per ĝi povas kunpartigi problemojn kaj iliajn solvojn. Tiel la plej bonaj solvoj povus esti libere disvastigataj kaj efektivitaj ĉie. Ekzemple, produktado aŭ ŝparo de energio, mastrumado de rubaĵoj. Interrete, por scii la penson de civitanoj, oni ne devas organizi longajn kaj multekostajn balotojn aŭ sondojn, sed sufiĉas rekta voĉdonado per interreto, sekurigita per fortaj sekursistemoj.

## Modelo 
Laŭ tiu ideo la politikistoj publikigas leĝproponojn interrete kaj pridiskutas problemojn kun civitanoj, kiuj ankaŭ sugestas solvojn kaj, se rapida decido ne estas bezonata, fine voĉdonas la plej bonan solvon. Solvo uzata en iu urbo povas esti proponata en aliaj urboj.

### Neceso de partopreno de civitanoj
La partopreno de civitanoj estas gravega por la funkciado de tiu regmaniero; oni supozas ke civitanoj, kiuj scias pri unu problemo povas helpi per ideoj kaj povas fari tion seninterese, ĉar neniu povas korupti milojn aŭ eĉ milionojn da homoj. Tiel farante, la inteligento de inĝenieroj, instruistoj, fakuloj sed ankaŭ simplaj civitanoj kiuj konas la teritorion kaj ĝiajn problemojn estas senpage kunpartigita por ĉies bono.

Oni scias ke ne ĉiuj civitanoj estas fakuloj pri ĉio aŭ ne ĉiu volas partopreni, malgraŭ la enda volontigo de civitanoj. Oni supozas, ke sufiĉe granda numero da homoj estas bona samplo por scii la popolan volon, kaj ke se iu ne havas fakan scion aŭ ne sentas intereson pri temo, ĝi akceptas la decidon de la aliaj.

Subtenantoj de tiu modelo kredas, ke ĝi estas evoluo de la tradicia reprezenta demokratio, kaj ke ĝi estas disvastigenda en la mondo.

Estas multaj ekzemploj de inteligento kaj kono disvastigataj aŭ disvastigeblaj interrete, ofte elpensitaj de normalaj homoj, kiel la sunlampeto inventita de malriĉulo en Filipinoj farita per plasta botelo plenigita je akvo, duontredita en metala tegmento de barakoj. Tiu elpensaĵo estas ekologia, ne bezonas energion por lumigi, sed ĝi ne estus diskonigita tiel rapide sen interreto, ĉar ĝi ne portas gajnon al iu firmao.

## Realigoj aŭ klopodoj de realigo de la modelo
En Italujo, la partio MoVado 5 Steloj realigis aŭ klopodas realigi partan efektivigon de tiu modelo per sia retejo, kiu sendas informojn al aliĝintoj kiam nova leĝpropono aperas, kaj informas pri evoluo de la proponoj, invitante la uzantojn al partopreno. Rajtas registriĝi al la servo ĉiu plenkreskinta italo kiu ne estas ano de alia partio kaj ne estas kondamnita aŭ persekutata pro krimo.

Tiu estas unu el malmultaj ekzemploj de ĝenerala klopodo de realigo ĝis nun; aliaj klopodoj, kiel la Pirata Partio kaj similaj havas iujn similajn ecojn, sed ili ne estas ĝeneralaj sed rigardas nur unu aŭ malmultajn temojn (kiel kopirajto).

## Rilataj paĝoj
*Demokratio
*MoVado 5 Steloj
*Rekta demokratio
Meritneith

**Meritneit** estis reĝino de la unua egipta dinastio, ĉ. 2927&nbsp;a.&nbsp;K.230px|eta|dekstra|Steleo de MeritneitMeritneit estis la patrino de la reĝo Den. Ŝi havas sian propran tombon en la tombejo en la reĝa tombejo de Abidozo kaj estas menciata en la listo de sigeloj de la nekropolo, inter la reĝoj Narmer kaj Den. Tio ĉi supozigas ke ŝi regis kiel reĝino regento dum kelkaj jaroj.

Plejverŝajne ŝi estis la edzino de la faraono Ĝer kaj la patrino Ĝet kaj Den, iĝante la unua reĝino reganta de la Antikva Egiptio, kiel regento, dum ŝia filo Ĝet estis infano. Ŝia nomo Meritneit, signifas "Amata de Neit" diino de Suba Egiptio.

Ŝi estis enterigita en granda mastabo, situanta en la nekropolo de Sakkara, en la epoko de la regado de ŝia filo Den.

Kategorio:Egiptaj reĝinoj
Kategorio:1-a egipta dinastio
Akompana kultivado

[dekstra|eta|300px|Akompana kultivado de [karotoj kaj cepoj.]]
**Akompana kultivado** en ĝardenado kaj agrikulturo estas la plantado de diferencaj plantoj en proksimeco por kontrolo kaj lukto kontraŭ plagoj, favorado al polenigo, havigado de habitato por profitigaj bestoj, plibonigante la uzon de spaco, kaj definitive por pligrandigi la rikoltan produktecon. Akompana kultivado estas formo de multkultivo.

Akompana kultivado estas uzata de agrikulturistoj kaj ĝardenistoj kaj en industriigitaj kaj en disvolviĝantaj landoj pro multaj tialoj. Multaj el la modernaj principoj de akompana plantado evidentiĝis jam antaŭ multaj jarcentoj en kamparanaj ĝardenoj en Anglio kaj en arbarĝardenoj en Azio, kaj antaŭ miloj da jaroj en Mezameriko.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Bohnsack, U. Companion Planting Table 
* Herb Companion Planting table  - ĉe gardening Birmingham

Kategorio:Ĝardenado
Kategorio:Permakulturo
Kategorio:Agrikulturo
Soko

dekstra|eta|300ra|Koltro (4) estas parto de la tradicia plugilo
La **soko** aŭ *sok-tranĉilo* estas tiu parto de la plugilo, - konsistanta el horizontala tranĉa peco (6 sur la bildo)-, kiu distranĉas la terbulojn post la koltro (4 sur la bildo). Ĝia tasko estas uzado de la tirforto per tuttranĉado de la grundo, direktado de plugado.

Ĉar la soko tute foruziĝas, forfrotiĝas dum la uzado, ĝia restaĵo estas tute senvalora.

## Soko en blazonoj 
Sokoj estis ofte uzitaj en blazonoj kaj heraldiko ĝenerale:

Dosiero:DEU Erding COA.svg|Blazono de Erding
Dosiero:DEU Tunau COA.svg|Blazono de Tunau
Dosiero:Wappen Leuna.svg|Blazono de Leuna
Dosiero:DEU Erlbach COA.svg|Blazono de Erlbach
Dosiero:DEU Neuler COA.svg|Blazono de Neuler

Kategorio:Agrikulturo
Kategorio:Laboriloj
Kategorio:Heraldiko
Semerĥet

280ra|eta|Ebura etikedo de oleujo kun la sigelo de Semerĥet.
**Semerĥet** estis la sesa faraono de la unua egipta dinastio, ĉ. 2861-2853&nbsp;a.&nbsp;K. Li estas konsiderata uzurpanto ĉar intence li forviŝis la nomon de Aĝib el plurnombraj objektoj, kaj lia nomo mem estis forviŝita kaj preterlasita en la reĝa listo de Sakkara laŭ ordono de la sukcedinto, Kaa.

Laŭ Manetono li regis 18 jarojn, kaj nomas lin *Semempses* (laŭ Seksto Julio Afrika kaj Eŭzebio de Cezareo), aŭ **Mempses** (en la armena versio de Eŭzebio). En la Reĝa Listo de Abidozo li aperas kiel *Semsu*. En el Reĝlisto de Torino li nomiĝas *Semsem* kaj diras ke li regis 72 jarojn.

Tiuj ĉi ciferoj estas konsiderataj malpli fidindaj ol la Ŝtono de Palermo, pli proksima en la tempo. Toby Wilkinson, en sia analizo de la ŝtono trovis en la fragmento I de Kairo, registro III: «*Semerjet 81/2 jaroj (ĉi cifero estas vera, ĉar la tuta regado registriĝas [tie ĉi]*».

La solaj eventoj kiuj aperas en la Ŝtono de Palermo, pro lia mallonga regado ŝajnas religiaj. Ekzistas ebura tabuleto kiu citas lian nomon, ankaŭ la nomon Henuka, altrangulo kiu verŝajne servis al Semerĥet kaj ties sukcedanton, Kaa. En la menciita fragmento de Kairo ankaŭ aperas *Batirites*, patrino de la faraono.

Manetono asertis ke li estis filo de la antaŭa faraono, Aĝib.

## Notoj 
Kategorio:Faraonoj
Kategorio:1-a egipta dinastio
Gefjona Fontano

eta|dekstra|250px|La Gefjona Fontano.
La **Gefjona Fontano** () estas granda fontano ĉe la haveno de Kopenhago, Danio. Ĝi montras grandskalan grupon de bovaj tirbestoj kondukitaj de la legenda Nordia diino, Gefjon. Ĝi situantas en la areo Nordre Toldbod ĉe Kastellet, kaj tuje sude de Langelinie. Ĝi estas la plej granda monumento en Kopenhago kaj estas tre vizitata de turistoj kaj uzata kiel dezirputo. Laŭ la legendo Gefjon plugis en unu tago la teron kiu poste iĝos la insulo Zelando kie kuŝas Kopenhago.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Davidson, Hilda Ellis (1999). "Gefjon, Goddess of the Northern Seas" as collected in Lysaght, Patricia. Ó Catháin, Séamas. Ó hÓgáin, Dáithí (1999). *Islanders and Water-Dwellers: Proceedings of The Celtic-Nordic-Baltic Folklore Symposium held at University College Dublin 16–19 June 1996*. DBA Publications Ltd. ISBN 0-9519692-7-7

Kategorio:Kopenhago
Kategorio:Fontanoj
Flava Kastelo (Sonneborn)

eta|La Flava kastelo
eta|La en 1947 barbare far la soveta administrado malkonstruita Schiefer-kastelo
La **Flava Kastelo** () troviĝas en Sonneborn, Germanujo (strato *Mühlstraße*). Ĝi apartenis al komplekso kun la pereinta Schiefer-kastelo.

## Historio 
Male al la post la Dua mondmilito fare de la soveta administrado pro ideologiaj kialoj malkonstruita Schiefer-kastelo la Flava kastelo konserviĝis, verŝajne simple pro la fakto ke ĝi apartenis al aŭstralaj posedantoj. Ĝia nomo ŝuldiĝas al la karakteriza okra surkalkaĵo. Ankoraŭ dum la meza Mezepoko ĝi estis la ĉefa sidejo de la dinastio de Sonneborn, kiu estingiĝis en la 14-a jarcento.

En 1370 alvenis Friedrich von Wangenheim la maljuna, la unua el la dinastio de la Wangenheim-oj posedanta tiun ĉi kastelon. Ili gravis por la vilaĝo ĝis 1945. Tiam ili estis arestitaj kaj senproprietuligitaj laŭ la komunisma ideologiaĉo.

## Priskribo 
La t.n. Flava kastelo estas konstruaĵo derivanta el trietaĝa rompŝtonkonstruaĵo, kies plej malsuba etaĝo konsistas el kovrita trabfakaĵo sub groptegmento. La kerno estas el la 16-a jarcento, kvankam estis alikonstruoj en 1661 kiel en 1763. La ŝanĝoj en la kuro de la 17-a jarcento farigis la gotaa ĉefa ĉasadomajstro Hans Ludwig von Wangenheim. La lastaj posedintoj estis la fratoj Edgar kaj Viktor von Wangenheim el la linio Hütscheroda. Post la morto de Edgar en 1941 Hans Heinz Freiherr von Wangehiem heredis ties parton duone. La alia duono ekapartenis al ties patrino kaj ties du fratinoj. Memoras la Wangenheim-ojn ĉekonstruaĵe ankoraŭ la blazona ŝtono super la segmenta arko de la enireja portalo, kie pluse videblas la blazono de la dinastio Kestiz.

Interne konserviĝis modesta baroka ŝtuparo kaj stukitaj plafonoj. Ekstere la tuton ĉirkaŭas akvofoso mezepoka. La komplekso staras sur duoninsulo ĉe la rivero Nesse.

## Literaturo 
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 230

## Eksteraj ligiloj 
* Historio kastela
* Bildoj de la kasteloj

sonneborn
Henry Herbert La Thangue

eta|*Leaving home* (Elirante de hejmo, 1890)
eta|*Mowing Bracken* (Falĉado, 1903) de H H La Thangue, Guildhall Gallery, Londono
**Henry Herbert La Thangue** (19a de januaro 1859 - 21a de decembro 1929) estis angla realisma pentristo de ruraj pejzaĝoj asociaj kun la Skolo Newlyn.

Li pentris en Britio, sed ankaŭ en Francio jam el 1881-82, poste en Anglio, en Provenco en Francio denove (post 1901), Ligurio en Italio (1903–11) kaj la Balearoj. En pentraĵo de la 1880aj jaroj nome "Return of the Reapers" (1886), La Thangue jam montris sian intereson en fotografio kaj foto-realismaj priskriboj.

## Galerio 

Henry Herbert La Thangue - In The Dauphiné 1885.jpg|Ĉe Daŭfenio (1885)
Henry Herbert La Thangue - The Last Furrow 1895.jpg|*The last furrow* (1895)
Henry Herbert La Thangue - Gathering Wool.jpg|Lanrikolto (nekonata dato)

## Notoj 
## Bibliografio 
* McConkey, Kenneth. ''A painter's harvest: Works by Henry Herbert La Thangue R. A, 1859-1929* (Oldham Art Gallery, 1978).
* Jenkins, Adrian. *Painters and Peasants: Henry La Thangue and British Rural Naturalism'' (Bolton Museum, 2000).

## Eksteraj ligiloj 
* La Thangue online (ArtCyclopedia)
* Paintings by La Thangue  (Art inconnu)
* More Paintings by La Thangue
* The man with the scythe  (background info about the painting)

Kategorio:Anglaj pentristoj
Kategorio:Realismo
Pasteur (pariza metrostacio)

**Pasteur** [pastœʁ] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linioj 6 kaj 12, situanta en la 15-a arondismento de Parizo.

## Stacio 
Komence, ĝi troviĝas ĉe interkonekto de linio de Kompanio CMP kaj linio de Kompanio Nord-Sud.

La stacio troviĝas en la loko kie la linio 6 fariĝas subtera venante el ''''.

Ĝi omaĝas al Louis Pasteur, franca biologo kaj ĥemiisto kiu fondis mikrobiologian sciencon, evidentigis la rolon de ĝermoj en malsanoj, inventis procezon de pasteŭrizado kaj disvolvis vakcinojn kontraŭ pluraj malsanoj, inkluzive de rabio.

## Alirejoj 
Estas du alirejoj:
# Sur inter-ŝoseo de Bulvardo Pasteur, okcidente de vojoj de linio 6 antaŭ la komenco de ĝia subtera irado, sude de Strato de Vaugirard
# Sur inter-ŝoseo de Bulvardo Pasteur, norde de Strato de Vaugirard

## Interkonektoj 
*  RATP 39 70 89 95
*  N13 N62

## Proksime 
* Institut Pasteur
* Hospitalo Necker-Enfants malades
* Liceo Buffon
* Muzeo Pasteur

## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 6 de la metroo de Parizo
* Linio 12 de la metroo de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*  (RATP)

Kategorio:Linio 6 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 12 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 15-a arondismento de Parizo
Kategorio:Louis Pasteur
Dua egipta dinastio

La **dua dinastio** de egiptaj faraonoj okazis de ĉ. 2850 al 2700 a.K kaj estas parto, kune al la unua dinastio, de la Frua Dinastia Periodo de Egiptio.
eta|140px|Steleo de Nebra.

Ne videblas klara disiĝo inter la unua kaj dua dinastioj. Kelkaj indicoj supozigas la paciĝon inter la du landoj, la Supra Egiptio kaj Suba Egiptio, kiel mem diras la nomo de la unua el ĝiaj reĝoj, Hetepseĥemuj "la du povoj estas en paco".

Tiu ĉi dinastio markas plifirmigon de la povo absoluta ĉe centralizita organizo kaj la amasa uzado de la skribo (pliiĝo de la burokratio). Memfiso iĝis la ĉefurbo de la reĝlando aŭ de la nordo kun Uneg kaj Sened.

Ekzistas indicoj pri krizo okazigita de rivaleco inter Tiniso kaj Memfiso, aperinta en la steleo de Peribsen,kie la "Nomo de Seth" anstataŭas la "Nomon de Horuso." La reĝoj de la dua dinastio batalis kontraŭ la nubianoj kaj klopodi repacigi la nordon de la lando, kio atingeblos pere de Ĥaseĥemuj, jam en la fino de la dinastio.

La dua dinastio fermas *fruan dinastian periodon* aŭ *tinizan*, (nomo venanta el la urbo Tinizo, de kie venis la unuaj faraonoj de la du unuaj dinastioj, proksime de Abidozo)

## Faraonoj 
Nur estas konate kun certeco la nomoj kaj ordo de la unuaj kvar regantoj kaj de la lasta, sed apenaŭ eblis identigi iun reĝan tombon el ĉi tiu dinastio.
eta|Faraonoj de la 2a dinastio en la reĝaj listoj.

## Referencoj 

!02 
Kategorio:28-a jarcento a.K.
Kategorio:29-a jarcento a.K.
Aĝib

[250px|eta|Enskribo de Aĝib eltrovita en [Abidozo]]
**Aĝib** (aŭ **Aneĝib**) estis la sesa faraono de la unua egipta dinastio, regante de ĉ. 2867-2861&nbsp;a.&nbsp;K. aŭ ĉ. 2910&nbsp;a.&nbsp;K.

En la epitomoj de Manetono li estas nomata *Miebidos* (Seksto Julio Afrika) aŭ *Niebais* (Eŭzebo de Cezareo) kiu komentas ke li regis 26 jarojn.

En la Reĝa listo de Torino li estas nomata *Mergeregpen* kaj regas 74 jarojn. Li aperas kiel *Merbiap* en la Reĝa listo de Abidozo kaj estas la unua reĝo registrita en la Reĝa listo de Sakkara kiel *Merbiapen*. *Aĝib* estas lia nomo de Horuso.

Preskaŭ ĉiuj egiptologoj malakceptas tiujn ciferojn favore al pli mallonga regado, pro la malmultaj informoj pri tiu ĉi faraono en la registraĵoj. Toby Wilkinson, en la rekonstruado de la ŝtono de Palermo (preskaŭ liatempa), donas al li 10 jarojn.

Manetono komentis ke li estis filo de la antaŭa faraono, Den. Unu el liaj edzinoj estis Batirites (Betrest), la patrino de la sekva faraono: Semerĥet, kiu estas ĝenerale konsiderata uzurpanto.

Den, lia antaŭulo, ĝuis longan regperiodon, de pli ol tridek jaroj, pro kio Aĝib estis sufiĉe plenaĝa kiam li entroniĝis. Tiutempaj dokumentoj sugestas ke li regis en Egiptio en nestabila politika epoko kaj dinastiaj konfliktoj inter la Suba kaj Supra Egiptio. Oni kredas ke Aĝib naskiĝis en la Supra Egiptio, pli specife en la urbo Abidozo.

La ŝtono de Palermo lin mencias kiel realiganto de militista ekspedicio kontraŭ la nomadoj kaj ke li fondis plurajn urbojn. Ofte, lia sereĥo estas forviŝata en kelkaj skribaĵoj de la epoko, afero atribuita al lia sukcedinto Semerĥet, kio indikas ke tiu epoko estis politike nestabila.

Kategorio:Faraonoj
Kategorio:1-a egipta dinastio
Trakino

***Trakino*** estas genro de aktinopterigaj fiŝoj el la familio de la Trakinedoj (Trachinidae). Ili havas venenajn pikilojn en la dorsa naĝilo kaj sur la brankokovriloj. La genro estas por la unua fojo priskribita en 1758 de Karolo Lineo.

## Specioj 
* *Trachinus araneus* Cuvier, 1829 (Makulita trakino)
* *Trachinus armatus* Bleeker, 1861
* *Trachinus collignoni* Roux, 1957
* *Trachinus cornutus* Guichenot, 1848
* *Trachinus draco* Linnaeus, 1758 (Granda trakino)
* *Trachinus lineolatus* Fischer, 1885
* *Trachinus pellegrini* Cadenat, 1937
* *Trachinus radiatus* Cuvier, 1829 (Bunta trakino)

## Eksteraj ligiloj 
*  specioj en Fishbase

Kategorio:Fiŝoj
Rosa Bonheur

**Rosa Bonheur**, denaske **Marie-Rosalie Bonheur** (naskiĝis la 16-an de marto 1822, mortis la 25-an de majo 1899) estis franca bestartistino, realisma pentristo kaj skulptisto. Kiel pentristo ŝi iĝis fama ĉefe pro du majstroverkoj: *Labourage nivernais*, kiu estis unuafoje ekspoziciita ĉe la Salono de 1848, kaj estas nune en la Musée d'Orsay en Parizo, priskribas teamon de oksoj plugantaj kampon dum atento fare de kamparanoj antaŭ vasta paŝtisma pejzaĝo; kaj *Le marché aux chevaux*, kiu estis ekspoziciata ĉe la Salono de 1853 (finigita en 1855) kaj estas nune en la Metropola Muzeo de Arto, en Novjorko. Bonheur estas amplekse konsiderata la plej fama ina pentristo de la 19a jarcento.

## Elektitaj verkoj 

Rosa Bonheur Calves 1879.jpg|*Demamigante bovidojn*,
Study of a cow by Rosa Bonheur.jpg|*Studo de bovino* 
Rosa Bonheur - Relay Hunting.jpg|*Ĉasripozo*
Rosa Bonheur - Portrait de Col. William F. Cody.jpg|*Portreto de Kol. William F. Cody*
Rosa Bonheur - The Highland Shepherd.jpg|*La montopaŝtisto*
Rosa Bonheur - Sangliers dans la neige.jpg|*Sangliers dans la neige*
Rosa Bonheur - Changement de pâturages.jpg|*Changement de pâturages*
Rosa Bonheur - Le monarque de la meute.jpg|*Le monarque de la meute*
Rosa Bonheur - Muletiers espagnols traversent les Pyrénées (1857).jpg|*Muletiers espagnols traversent les Pyrénées*
Rosa Bonheur - Ploughing in Nevers - Google Art Project.jpg|*Labourage nivernais*

## Notoj 
## Referencoj 
* NMWA.org Collection Profile - Artikolo pri Bonheur kaj ŝiaj artaĵoj ĉe National Museum of Women in the Arts.

;Bibliografio
* Dore Ashton, *Rosa Bonheur: A Life and a Legend*. Illustrations and Captions by Denise Browne Harethe. New York: A Studio Book/The Viking Press, 1981 NYT Review

## Vidu ankaŭ 
* Musée de l'atelier Rosa Bonheur

## Eksteraj ligiloj 
* Rosa Bonheur en la reta enciklopedio *Artcyclopedia* ()
* Château de Rosa Bonheur (/)

Kategorio:Homoj de Bordeaux
Kategorio:Francaj pentristoj de la 19-a jarcento
Kategorio:GLAT-artistoj
Kategorio:Kavaliroj de la Honora Legio
Kategorio:Oficiroj de la Honora Legio
Kategorio:Entombigitoj en la tombejo Père-Lachaise
Lincoln Chafee

**Lincoln Davenport CHAFEE** (naskita la ) estas usona politikisto. Li servis kiel urbestro de Warwick (Rod-Insulo) de 1993 ĝis 1999, kiel usona senatano de 1999 ĝis 2007, kaj kiel estro de Rod-Insulo de 2011 ĝis 2015. La i anoncis sian kandidatecon por la demokrata nomumo por Prezidento de Usono en la balotado de 2016. Chafee estis respublikano ĝis post la fino de sia periodo kiel senatano; li fariĝis senpartiulo, kaj tia li elektiĝis kiel ŝtatestro (la unua senpartia ŝtatestro de Rod-Insulo post 1790), sed en 2013 li aliĝis al la demokrata partio. Chafee annoncis la  ke li malaktivigos la kampanjon.eta|Oficiala portreto de Lincoln Chafee kiel estro de Rod-Insulo

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj politikistoj
Kategorio:Guberniestroj de Rod-Insulo
Martin O'Malley

'''Martin Joseph O'MALLEY''' (naskita la ) estas usona advokato kaj politikisto. De 2007 ĝis 2015, li servis kiel Guberniestro de la usona subŝtato Marilando. Antaŭe, de 1999 ĝis 2007, li estis la urbestro, kaj de 1991 ĝis 1999 magistratano de Baltimoro. La  li anoncis sian kandidatiĝon por la demokrata nomumo por la usona prezidenteco en la balotado de 2016, sed post malvenko en Iovao, li malaktivigis sian kampanjon je la . eta|Martin O'Malley en julio, 2015

## Fonto 
Tiu ĉi artikolo estas bazita sur la artikolo pri la koncerna persono en la angla Vikipedio.

Kategorio:Usonaj politikistoj
Kategorio:Guberniestroj de Marilando
Péter Bellecius

**Péter Bellecius,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bellecius Péter** estis hungara pastro, monaĥo, profesoro. Lia familia nomvarianto estis *Belleczi*.

Péter Bellecius http://lexikon.katolikus.hu/B/Belleczy.html naskiĝis en 1602 en Hungara reĝlando en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio). Li mortis la  1649 en Pozsony.

## Biografio 
Péter Bellecius post la mezlernejaj jaroj aliĝis al la jezuitoj en 1618. Li akiris filozofian (komprenu sciencan) diplomon, poste li instruis. Post jaroj li estis predikisto en Hungarlando kaj Transilvanio. En 1634 li estis rektoro de kolegio de Győr. Post 3 jaroj li instruis en Jezuita Universitato de Nagyszombat, kie estis rektoro inter 1640 kaj 1644. 

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Josaphat és Barlaam* (1631) - dramo, post jardekoj plurloke prezentita
* *A nagyszombati rendház története* (Historio de la monaĥejo en Nagyszombat) - sen eldonjaro

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Muelejo de Schillingstedt

eta|La muelejo en Schillingstedt
La **Pivota muelejo Schillingstedt** (germane: *Bockwindmühle*) estas bela ventmuelejo situanta ĉe la federacia ŝoseo B 85 en la nordorienta vilaĝorando de Schillingstedt, Germanio. Laŭ interkonsento eblas ankaŭ vidi ĝian internon.

## Fono historia 
Inter la plej malnovaj teknikaj monumentoj de la Distrikto Sömmerda nombriĝas muelejoj, el kiuj hodiaŭ ne multaj ankoraŭ funkcias. Ili servis precipe al la komunumoj diverscele, kelkfoje ankaŭ por fabrikado de oleo, fulaĵoj aŭ papero. Energiliveranto estis akvo kaj vento. Ne forgesindas ankaŭ multaj isatmulejoj kiujn formovis ĉevaloj. Dume en la regiono de Sömmerda oni jam mezepoka mencias akvomulelejojn, la ventmuelejoj ne datumas de antaŭ la mezo de la 17-a jc.

La situo de la ĉ. 12 ventmuelejoj, kiuj ekfloris en la 18-a/19-a jarcentoj, koncentriĝas pro la geografiaj kondiĉoj sur la plej altaj ebenaĵoj oriente de la rivero Unstrut. Nur la ventmuelejo de Weißensee esceptas en tiu kunteksto.

## Muelejkonstruo kaj -konservado en Schillingstedt 
La plejmulto de la ventmuelejoj en la citita distrikto estas turaj ventmuelejoj el ŝtono; en Schillingstedt troviĝas la ununura el ligno. La loĝantoj apartenis ekde 1816 al la administradujo de Eckartsberga ekprofitante sekve de la liberala prusa metileĝaro. Tial eblis en liberigi sin en 1845 de la devo uzi la muelejon en Sömmerda-Leubingen. La muelisto Karl Horn enĝiĝis konstrui propran muelejon kun du muelprocedoj ekde 1850, kaj jam unu jaron pli poste la tipo de pivota muelejo ekfunkciis. Ĝis la 1950-aj jaroj estis surloke produktado, la lastajn jarojn per motoro.

Poste la objekto kadukiĝis kaj intertempe oni pensis eĉ pri translokiĝo al Weißensee. Ekde 1985 kun sukceso kelkaj anoj de la vilaĝo Schillingstedt unuiĝis por la savo de tiu ĉi monumento teknika kaj vidindaĵo loka. En 1992 la ekstero kaj la interno denove belis. Ekde tiam la muelejo estas ŝatata ekskursocelo, antaŭ ĉio dum la ĉiujare festita Tago de la muelejoj germanaj.

## Literaturo 
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 212-213

## Eksteraj ligiloj 
Pri la muelejo sur la vilaĝaj retpaĝoj 

Kategorio:Distrikto Sömmerda
schillingstedt
Miklós József Esterházy

**Miklós József Esterházy** [miklOŝ jOĵef esterhAzi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Esterházy Miklós József**, estis hungara duko, magnato, oficiro, ĉambelano, kaj framasono http://lexikon.katolikus.hu/S/szabadk%C5%91m%C5%B1vess%C3%A9g.html,
http://aprofan.blogspot.hu/2010/07/fertodon-az-ujrakoronazott-remenyhez.html,
https://hu.wikipedia.org/wiki/Kateg%C3%B3ria:Magyarorsz%C3%A1gi_szabadk%C5%91m%C5%B1vesek,
http://eszterhaza.hu/programok/idoszaki-kiallitasok/esterhazy-fenyes-miklos-es-tundervilaga . Lia distinga nomo en la hungara lingvo estas "la unua" (I.), krome li ricevis la epiteton "luma" pro ŝato de granda pompo. Lia nobela antaŭnomo estis *galántai*. Lia frato estis Pál Antal Esterházy (1711), lia nepo estis Miklós Esterházy.

Miklós Esterházy http://mek.niif.hu/00300/00355/html/ABC03609/03957.htm  naskiĝis la  1714 en Vieno. Li mortis la  1790 en Vieno.

## Biografio 
Miklós József Esterházy lernis en Leiden kaj en sia naskiĝurbo. Li aĝis 23, kiam li edziĝis, post jaroj li havis 4 gefilojn. En 1741 li aliĝis al armeo de Habsburga Imperio, kie li frue estis kolonelo, krome li ricevis la titolon ĉambelano. Li batalis ekzemple en Silezio kaj Nederlando, kaj li havis altajn rangojn. En la Sepjara milito li havis propran regimenton, kaj pro la heroeco li ricevis 2 premiojn. En 1762 li heredis riĉaĵojn, samtempe li estis nomumita departementestro de Sopron. En 1763 li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo. Li konstruis imponan Kastelon Esterházy, kiu estis preta en 1766. La konstruaĵo estas konata kiel „hungara Versailles“, kaj ĝi havas similecojn kun Palaco Schönbrunn en Vieno. Post la finkonstruo li aranĝis grandajn koncertojn, amuzadajn vesperojn kun partopreno de Maria Tereza de Aŭstrio, Joseph Haydn kaj Goethe.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Miklos Jozsef
Kategorio:Hungaraj dukoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj ĉambelanoj
Kategorio:Hungaraj militestroj
Kategorio:Hungaraj framasonoj
Preĝejo Sankta Georgo (Seebergen)

eta|La eksa defendo-preĝejo en Seebergen eta|Interno La **Preĝejo Sankta Georgo** (germane: *Georgskirche*) estas belega protestanta preĝejo situanta en la centro de Seebergen, Germanio.

## Historio 
Jam de malproksime videblas la 40 metrojn alta preĝejoturo kun okangula spajro. La konstruaĵo mem tute el surloka sabloŝtono faritis. La distrikta ĉefurbo Gotha troviĝas nur 7 km okcidente de la loko, kiu situas ĉepiede de la monteto Großer Seeberg kaj menciitis unuafoje en 1240 en dokumento de la grafo Heinrich von Schwarzburg. Tamen la vilaĝo ĝis 1823 ne apartenis al Gotha sed ad la Duklando Schwarzburg-Rudolstadt.

## Priskribo 
La inter 1511 kaj 1587 konstruita preĝejo kerne estis defendo-preĝejo. Ties karaktero ekkoneblas facile per la ĉirkaŭbaraĵo de la pereinta tombejo (kun kelke da belaj tomboŝtonoj el la 17-a/18-a jarcentoj) kaj per ĉirkaŭanta defendogalerio de la turo.

Multaj dum la preĝeja novkonstruo reŭzitaj brikoj konkludigas onin je romanika antaŭula preĝejo. En la interno oni admiru la bildojn sur du galerioj kaj ambono kun scenoj el la Malnova kaj la Nova Testamento respektive de la evangeliistoj. Pentris ĉion la pentristo Michael Käseweis. Li faris la 65 tabulojn de intensa kolorigeco per gluaj koloroj en la jaro 1625-a. Restaŭro de ili faritis inter 1995-99.

Specialaĵo de tiu ĉi preĝejo estas orgeno de Ernst Ludwig Hesse el la jaro 1822. La orgenkonstrumajstro el Dachwig nombriĝis inter la plej gravaj de sia fako en tuta Turingio. Por Seebergen li produktis instrumenton de sono elstara, de prilaborado perfekta kaj de artmetiaj formoj - marketroj kaj plakaĵoj ĉe la klavaro kaj alie - neĉiutage spekteblaj.

## Literaturo 
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 220

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo eklezikomunuma

Kategorio:Distrikto Gotha
Seebergen
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Germanio
Seebergen
Natria germaniumato

**Natria germaniumato**, **germaniumato de natrio** aŭ **Na2GeO3** estas neorganika kombinaĵo de germaniumo kaj natrio, blanka salo preparita per fando de germaniuma oksido kaj natria oksido sub altaj temperaturoj. Ĝi estas disponebla en du formoj: natria meta-germaniumato aŭ **Na2GeO3** kaj natria orto-germaniumato aŭ **Na4GeO4**.

## Uzoj 
Natria germaniumato enhavas polimerajn anjonojn GeO32− konsistantaj je kvaredra kundividantaj verticoj. Germaniumato de natrio ĉefe uzatas por sintezo de aliaj germaniumaj kombinaĵoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1
* Fando de germaniuma oksido kaj natria oksido:

### Sintezo 2
* aŭ fando de germaniuma oksido kaj natria karbonato:

### Sintezo 3
* Dissolvado de germaniuma oksido kaj natria hidroksido:

### Sintezo 4
* Oksidado de germaniumo per hidrogena peroksido kaj natria hidroksido:

## Reakcioj 
### Reakcio 1
* La anhidra kristala salo prepariĝas per heitado:

### Reakcio 2
* La akvaj solvaĵoj estas alkalaj pro hidrolizo de la anjono:

### Reakcio 3
* Natria germaniumato reakcias kun koncentrita klorida acido:

### Reakcio 4
* Ĝi malkomponiĝas per traktado kun diluitaj acidoj:

### Reakcio 5
* Kelatigo per alkala akvosolvaĵo:

## Literaturo 
* Chemical Book
* Science Direct
* Japanese Journal of Applied Physics
* Applications, Gerard Meurant
* Fine Particles Science and Technology: From Micro to Nanoparticles, E. Pelizzetti
* The Destruction of Organic Matter: International Series of Monographs in ..., T. T. Gorsuch

## Referencoj 
germaniumato
Kategorio:Germaniumatoj
Tria egipta dinastio

La **tria dinastio** de Antikva Egiptio komenciĝis ĉirkaŭ 2700&nbsp;a.&nbsp;K. kun la regado de Sanaĥt kaj finiĝis ĉirkaŭ 2630&nbsp;a.&nbsp;K., post Huni.
[eta|160ra|La damo Nesa. [Louvre.]]

Temas pri la unua el la kvar dinastioj (3a al 6a) kiu formas la nomatan Malnova imperio de Egiptio. La plej grava faraono, pro la okazintaĵoj kaj konstruaĵoj de lia regado, estas Ĝoser. Pri la cetero el la monarkoj oni scias malmulte, kaj eĉ la sukceda ordo de ilia regado ankoraŭ ne estas bone difinita. Pri la ekstera politiko de tiu ĉi dinastio menciindas ke ade koloniiĝis Sinajo kaj la suba Nubio, por ekspluati ĝiajn naturajn rimedojn.

## Faraonoj de la 3a dinastio 

!03 
Kategorio:27-a jarcento a.K.
Anu (mitologio)

**Anu** en akada lingvo, aŭ **An** en sumera lingvo, estis ĉiela diaĵo de la mezopotamia mitologio. Farinto de la krejtaĵaro, *dio izoliĝinta*, do neinteresata pri siaj kreaĵoj estas la patro de la dioj kaj edzo de la diino Antu. Al li estis sankta la nombro 60, la plej alta cifero de la sesdekuma sistemo mezopoamia. 
An/Anu en la akada lingvo signifas "tiu kiu apartenas al la ĉieloj".[eta|[Dingir, kojnoforma signo por *An*.]]Li naskiĝis kune kun lia kontraŭparto Ki, la Tero, el la praa Maro (Nammu) alestigante dekomence unikan kompleton (nomata “Kosma monto”, la An-Ki). An kaj Ki estis sekve disigitaj de la dio Enlil, de ili generita.
La dio An/Anum prezidas la asembleon de la Anunakoj, kaj plue konsistigas la kosman triadon kune kun Enlil kaj Enki. Li ankaŭ apartenas al la rondo de la kvar kreintaj dioj, kiun konstituigas la menciita triado kun la diino Ninhursag (Aruru).
eta|Sumera kosmologio.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* La du bibliaj rakontoj pri la kreo

## Bibliografio 
* Luigi Cagni, «La religione della Mesopotamia», in *Storia delle religioni. Le religioni antiche*, Laterza, Roma-Bari 1997, ISBN 978-88-420-5205-0
* Jordan, Michael: *Encyclopedia of gods: over 2,500 deities of the world*. Facts on File, 1993.
* Kramer, Samuel Noah: *La historia empieza en Súmer*. [1956]. Barcelona: Orbis, 1985.

Kategorio:Mezopotamiaj dioj
Kategorio:Dioj pri vetero
Preĝejo Sankta Sabina (Újbuda)

**Kirko (laŭ aliaj fontoj kapelo) Sankta Sabina** estas romkatolika konstruaĵo en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en ekstera parto de distrikto Újbuda. Ĝia apuda apartenaĵo estas Studa Domo (aŭ monaĥejo) pri benediktanoj. La objekto estas la unusola preĝejo en Hungario, kies patrono estas Sankta Sabina.

## Historio 
En la malfrua 18-a jarcento multe da germanoj alvenis, kiuj kunportis ŝtonan krucon. Ili metis ĝin ĉe periferia stratangulo, poste ili ĉirkaŭis ĝin per krado. Baldaŭe ili aĉetis la apudan parcelon, kie ili konstruis kapelon. En 1932 societo kreiĝis pri zorgado de la kapeleto. La nomo de la patrono venis pro tio, ĉar en la mezepoko longe funkciis en la proksimeco benediktana monaĥejo pri Sankta Sabina, kies ruinoj ankaŭ nun estas videblaj. En 1934 konstruiĝis la nun videbla kirko. Menciindas, ke ĉi tie konstruiĝis en Hungario tia altaro, kiu estas rondirebla, do dum meso la pastro rigardas al la sidantaj katolikaj homoj.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas ĉe kruciĝo de du stratoj laŭ ambaŭ trotuaroj. La fasado estas simetria, meze estas la enirejo, en la 2 flankoj altiĝas po unu turoj. Malantaŭ la fasado etendiĝas la navo iomete pli mallarĝa kaj pli malalta, ola la fasado mem. Ĉe la stratangulo estas videbla kruco. Laŭ la fontoj la pli supre menciita kruco estis metita en kajuton de la dekstra turo. Supro de la turopintoj estas piramidoj.

En la apuda monaĥejo junaj monaĥoj vivas, kiuj preĝadas en la kirko, kio estas ankaŭ liturgia centro de la loĝantoj.

Kermeso okazas en la 29-an de aŭgusto.

## Fontoj 
* http://miserend.hu/?templom=2194 
* http://budapestcity.org/05-templomok/11/templom-Peterhegyi-ut/index-hu.htm  kun ekstera foto
* http://www.magyarkurir.hu/hirek/szent-szabina-uennepe-budapesti-benceseknel/ 

Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Sabina
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Budapeŝto
Memorigloko Menantes

eta|Menantes-memorigloko En la naskiĝloko de la grava poeto Menantes, en Wandersleben, Germanio, (Hauptstraße nr 54), troviĝas la **Literatura memorigloko Menantes** (germane: *Menantes-Literaturgedenkstätte*).

## Priskribo 
eta|Menantes-monumento en Wandersleben
En 1680 naskiĝis en Wandersleben Christian Friedrich Hunold, kiu nomiĝis Menantes eke en 1700. Memorgloko en la en 1757/58 konstruita paroĥujestra domo faritis en 2005. La ekspozicion solene inaŭguritis en la 17.9.2005 en ĉeesto de la turingia ministroprezidanto, kiun aranĝis la verkisto kaj filmfaristo Jens-Fietje Dwars kaj la dezajnisto Bernd Adam. Du salonoj en la supra etaĝo dediĉitaj estas al la vivo kaj la verko de Menantes. Krome oni estas informita pri la graveco de baroko kaj la tipaj trajtoj de barokaj sinesprim-formoj ekz. en operoj, en galantaj romanoj aŭ en lirikaĵoj.

La aranĝo de la salonoj orientiĝas al tiutempaj metaforoj, komencite de la baroka bunteco de ruĝe kaj blanke farbitaj vandoj kiel simboloj de vivo kaj morto, tra spegul-metaforo pri baroka vaniteco kaj kritika memkonatiĝo ĝis la malmulto da muzeaj objektoj kiel vojaĝokofro, simbolo por la hasteco kaj la ŝajna neniehejmecsentemo de Menantes.

La muzeo havas plurajn reproduktaĵojn kaj etan kolekton da presitaĵoj de verkoj de Menantes kiu mortis pro tuberkulozo kiel 40-jaraĝulo.

Ĉ. la jaro 2010 starigitis diversaj informtabuloj pri Menantes en la bicikla kaj migrada vojo inter Wandersleben kaj Freudenthal, ĉe la piedo de Burgo Gleichen.

## Literaturo 
Sparkassen-Kulturstiftung Hessen-Thüringen (eld.): *Kulturelle Entdeckungen. Thüringen. Band 3*, 2010, ISBN 978-3-7954-2461-9, p. 246-247

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo

Kategorio:Distrikto Gotha
Kategorio:Memoriglokoj
Kategorio:Literaturaj muzeoj
Kategorio:Baroko
Kategorio:Muzeoj en Turingio