open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Szentimrefalva

**Szentimrefalva** [sentimrefalva] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Sümeg. La loknomo signifas: vilaĝo de Sankta Emeriko
eta|275ra|dekstra|Szentimrefalva en departemento Veszprém en HungarioDosiero:Red_Dot.gif

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 km²
* Loĝantaro: 220
* Poŝtkodo: 8475
* Telefonprefikso: 87

## Situo 
Szentimrefalva situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Sümeg troviĝas 13, Ajka 26, Celldömölk 28, Tapolca 29 km-ojn.

## Historio 
Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, migra poŝto.

Vidindaĵoj ne estas en Szentimrefalva.

== Komunumoj pri *Szentimre* (= Sankta Emeriko) en Hungara reĝlando ==

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Bock (insulo)

**Bock** [bok] estas artefarita insulo en la Balta Maro, sude de Hiddensee. Same kiel tiu ĉi ĝi apartenas al la germana provinco Meklenburgo-Antaŭpomerio. Ĝi estas neloĝata kaj kreiĝis per amasiĝo de la sablo elfosita por krei (oriente de ĝi) ŝanelon al Stralsund.

La insulo apartenas al la nacia parko '** (okcident-pomeria laguna pejzaĝo). Ĝia longo (orient-okcidenta) estas ĉ. 6 km, ĝia larĝo inter 200 kaj 600 metroj. Sude akvokolo de ĉ. 500 metroj disigas ĝin de la firma tero, kun vilaĝoj **' (parto de Groß Mohrdorf), *Zarrenzin* kaj *Barhöft* (partoj de Klausdorf).

La koordinatoj de la insulo estas inter  okcidente kaj  oriente.

Kategorio:Insuloj en la Balta maro
Kategorio:Insuloj en Meklenburgo-Antaŭpomerio
Gecse

**Gecse** [geĉe] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.

## Bazaj informoj 
* Areo: 9 km²
* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.4461/17.5295
* Loĝantaro: 460
* Poŝtkodo: 8543
* Telefonprefikso: 89

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Győr-Pápa. La lasta urbo troviĝas 15, Pannonhalma 25, Győr 40, Veszprém (urbo) 64, Budapeŝto 142 km http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=9292&i2=9566 .

## Historio 
La unua mencio devenis el 1319 laŭ tiama ortografio *"Gueche"*. En la 16-a jarcento la turkoj disrabadis la vilaĝon, ne tro longe la vilaĝo senhomiĝis. Vilaĝservoj estas kuracejo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Emeriko (Hungario)
* luterana preĝejo kaj lernejo de 1787

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Haraldur Guðmundsson

Haraldur Guðmundsson (naskiĝis la , mortis la ) estis islanda politikisto kaj ministro. Li estis la unua ministro de la Popolpartio. Li estis parlamentano 1927-1946 kaj 1949-1957. Post sia politika kariero li estis ambasadoro en Norvegio.

Liaj onkloj estis Islandministro Kristján Jónsson kaj ministro Pétur Jónsson, kaj lia kuzo estis ĉefministro Steingrímur Steinþórsson.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo de la islanda parlamento

Kategorio:Islandaj politikistoj
Skúli Guðmundsson

Skúli Guðmundsson (naskiĝis la , mortis la ) estis islanda politikisto. Li estis parlamentano de la Progrespartio 1937—1969 kaj dufoje ministro.

## Familio 
Liaj gepatroj estis farmisto Guðmundur Sigurðsson  kaj Magdalena Guðrún Einarsdóttir  Lia unua edzino: Hólmfríður Jakobína Hallgrímsdóttir  la dua: Jósefína Antonía Helgadóttir 

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo de la islanda parlamento

Kategorio:Islandaj ministroj pri financoj
Björn Þórðarson

Björn Þórðarson (naskiĝis la , mortis la ) estis islanda juristo kaj ĉefministro de la eksterparlamenta registaro 1942-1944 (la eksterparlamenta registara fondiĝis pro registara krizo). Li do estis ĉefministro dum la fondo de la respubliko Islando 17-a de junio 1944.

Kategorio:Ĉefministroj de Islando
Kategorio:Islandaj ministroj pri edukado
Kategorio:Islandaj ministroj pri sociaj aferoj
Kategorio:Islandaj ministroj pri justico
Cyanolyca

***Cyanolyca*** estas genro de garoloj kiuj troviĝas en humidaj arbaroj de altaj teroj en suda Meksiko, Centrameriko kaj Andoj en Sudameriko. Ĉiuj estas **tre bluaj** kaj plej parto havas **nigrajn markojn en vizaĝo**, dum diferencoj en gorĝo foje utilas por diferencigi speciojn.

## Specioj 
* Nigrokoluma garolo, *Cyanolyca armillata*
* Turkisgarolo, *Cyanolyca turcosa*
* Blankkoluma garolo , *Cyanolyca viridicyana*
* Lazurkapuĉa garolo , *Cyanolyca cucullata*
* Bela garolo, *Cyanolyca pulchra*
* Nigrogorĝa garolo, *Cyanolyca pumilo*
* Nana garolo, *Cyanolyca nana*
* Blankgorĝa garolo, *Cyanolyca mirabilis*
* Arĝentgorĝa garolo, *Cyanolyca argentigula*

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Bruna garolo

La **Bruna garolo** (***Cyanocorax morio***) estas specio de birdo de la familio de Korvedoj, kiu enhavas la korvojn, pigojn, garolojn ktp. Tiu specio estas de la genro *Cyanocorax* kiu karakteras pro kombino de nigro (ĉefe en kapo) kaj bluo (la korpo), sed tiu estas la specio plej malproksima de la kerno de la specimembroj kaj havas nek bluon nek klaran nigron en plumaro.

Pli precize tiu specio de amerika garolo havas la kutimaron de pigo, sed ĝi estas iome pli malgranda kaj kun pli mallonga vosto, kvankam la beko estas pli granda.

## Teritorio 
Ĝi loĝas el Meksiko suden al Centrameriko en la deklivo de la Golfo de Meksiko. La plej norda etendo de la birdo estas en Rio Grande en suda Teksaso, kaj la plej malalta regiono de la rivero nomita Valo Rio Grande, (de Teksaso). En Centrameriko la Bruna garolo ne troviĝas en Salvadoro; sed la teritorio ja estas en la flanko de Pacifiko de Centrameriko en Nikaragvo, Kostariko kaj okcidenta Panamo.

## Aspekto 
eta|maldekstra|PsilorhinusCyanogenysKeulemans|alt=PsilorhinusCyanogenysKeulemans.jpg
Brunaj garoloj varias en plumaro geografie: estas du ĉefaj grupoj. Nordaj birdoj estas preskaŭ komplete malhelbrunaj, kun helbruno en la subaj partoj. Sudaj birdoj estas blanventraj kaj havas brilblankajn pintojn en eksteraj vostoplumoj. La intermeza zono estas en Veracruz.

Plenkreskuloj en ambaŭ populacioj havas nigrajn bekojn, gambojn kaj piedojn. Nematuruloj havas flavajn nudajn partojn, inklude flavajn okulringojn kaj bekobazojn.

La voĉo estas laŭta sed malaltatona *pi-ah* kaj ofte estas modifita laŭ situacio aŭ farto.

## Ekologio 
Manĝon oni prenas ĉefe en arboj sed ankaŭ el surgrunde. Ili manĝas insektojn kaj ampleksan gamon de aliaj senvertebruloj, sed ankaŭ lacertojn, fruktojn kaj nektaron. Kvankam ili povas ankaŭ manĝi ovojn kaj birdidojn, tio ne okazas se estas alia manĝo disponebla.

La nesto estas konstruita en arbo aŭ granda arbusto kaj ambaŭ seksoj konstruas. La ino demetas plej ofte 3 ovojn sed 2 ne estas malkutimaj. La kovado daŭras inter 18 kaj 20 tagoj. Nur la ino kovas dum estas manĝigata de la masklo.

Foje junulo de pasinta jaro helpas en idozorgado. Se nestohelpanto revenas kun manĝo, ĝi donas ĝin al unu el la patroj por manĝigi la idojn.

## Notoj 
## Referencoj
*  Malplej zorgiga
* Foster, Mercedes S., (2007): The potential of fruiting trees to enhance converted habitats for migrating birds in southern Mexico. *Bird Conservation International* **17**(1): 45-61.  PDF plena teksto

## Vidu ankaŭ 
* Meksika-golfaj marbordaj herbejoj

## Eksteraj ligiloj 
* Junulo kun flava beko 
* VIREO: Fotaro de Bruna garolo 
* Internet Bird Collection: Filmetoj de Bruna garolo
* Foto-Alta Rez  - greglasley.net
* Foto-Alta Rez; Artikolo - otterside.com–*"Crow/Jay Image page"*

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Turkisgarolo

La **Turkisgarolo** (***Cyanolyca turcosa***) estas specio de birdo de la familio de Korvedoj *Cyanolyca* kiu enhavas 9 simile bluajn speciojn. Tiu troviĝas en Kolombio, Ekvadoro kaj Peruo, tio estas la regiono de supraj Andoj.

Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de montetoj.

La Turkisgarolo estas belega kaj fortika birdo **tutblua** kun ioma preskaŭ verdeca nuanco supre sed **tre bluaj kapo kaj gorĝo**. La diferenca karaktero estas **tre nigra kaj larĝa kapa strio** kiu el la nigra fortika beko trapasas la okulzonon ĝis la kolo kaj poste ne tiom larĝa ĉirkaŭas la tre bluan gorĝon. Ankaŭ la gamboj kaj piedoj estas nigraj

Ili manĝas insektojn kaj fruktojn.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Cyanolyca turcosa. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 25an de julio de 2007.

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Björn Ólafsson

**Björn Ólafsson** (naskiĝis la , mortis la ) estis islanda komercisto, entreprenisto kaj politikisto. Li estis ministro de la eksterparlamenta registaro 1942-1944 (la eksterparlamenta registara fondiĝis pro registara krizo), sed poste, 1948-1959, li estis parlamentano de la Sendependecpartio kaj refoje ministro.

Liaj gepatroj estis Guðmundur Ólafsson (1852—1951) kaj Ingibjörg Ólafsdóttir (1869—1964).

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo de la islanda parlamento 

Kategorio:Islandaj ministroj pri financoj
Kategorio:Islandaj ministroj pri edukado
Kategorio:Islandaj ministroj pri komerco
Bigoteco

**Bigoteco**, aŭ bigotismo, el kiu bigoto aŭ bigotulo (piaĉulo bonlingvisme), koncernas (en Italio) religiecajn praktikojn pli eksteraspekte praktikitajn ol interne sentitajn. Se en religiaj praktikoj iu kondutas strange aŭ neoportune aŭ afektdevote, tiu jam eniris bigotismon. Tiu psika kondiĉo, tial, rekte kontraŭas al devoteco kaj karakteriziĝas per io nereligia aŭ banaliganta religion. Foje ĝi estas asimilita al io troeca, tial bigoteco identiĝus kun tro da religiemo. Tamen religiemo similas al sano: samekiel rilate sanon neniu fartas tro bone, tiel ankaŭ rilate devotecon neniu povas ekscesi pro tro da religiemo, ĉiu male povas devii el vera religieco per strangaĵoj kaj superstiĉoj aŭ sensencaĵoj aŭ maloportunaĵoj: tial ne konfuzenda bigotismo kun tro da religiemo aŭ devoteco.

Se al bigoteco aldoniĝas ŝajnigo kaj trompa aŭ vanta afektado por akiri estimon de virtulo, tiam bigoteco konkretiĝas al hipokriteco. 

Foje per bigotismo oni kvalifikas personon nur pro lia fideleco al siaj kredo aŭ laŭnorma praktikado. Ĉi-kaze la vorto estas erare uzata kaj, foje, eĉ ŝateca. 
Bona literatura figuro de ulino trafita de bigotismo emerĝas en "La Gefianĉoj" (ĉapitro 37) de Alessandro Manzoni en Donna Prassede (Damo Prassede), kiu religipretekste kaj senrajte kaj senprudente invadas la alies vivon per malprudentaj kaj hazardaj juĝoj kaj konsiloj nur ŝajne moralaj, nome moralismecaj.

En pentraĵoj kaj literuraĵoj figuro de bigotulo priskribiĝas la frato de la perdita filo (vidu la verkon de Rembranto "Reveno de Perdita Filo"). Sed, eĉ pli efike tiu ulo enkarnas egoiston.

Foje estas indikata kiel emblemo de bigotismo Simono la Magiisto (Apost 8, V 9-25). Sed tiu ulo konkretigas pli la figuron de hipokritulo kaj profitanto de religio ol de afekciito je bigotismo.

## Proverbo 
Ekzistas proverbo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof kiu rilatas al bigoteco:
*  

## Literaturo
"La Gefianĉoj" (*I Promessi Sposi*) elitaligita de Battista Cadei, FEI, 2006

## Vidi ankaŭ 
* Devotismo
* Pieco

## Referencoj
Kategorio:Religia etiko
Kategorio:Psikologio
Mihail Kogălniceanu (Tulcea)

**Mihail Kogălniceanu** [mihail kogəlniĉanu] estas komunumo en la distrikto Tulcea en Rumanio. Ĝi konsistas el la samnoma vilaĝo kaj krome el Lăstuni kaj Rândunica.

La vilaĝo estis nomita honore al Mihail Kogălniceanu, ĉefministro de Rumanio de 1863 ĝis 1865.

La komunumo situas ĉe la ŝoseo DN 22 (Tulcea – Constanța) kaj havas fervojan stacion, ĉ. 3 km de la vilaĝa centro. En ĝia teritorio situas civila flughaveno, kiu iam ligis Tulcea al Bukareŝto kaj Constanța. Nun provizore ne ekzistas pasaĝeraj flugoj.

El la 1 025 laborantoj (2009) 815 laboras en agrokulturo. El la areo de 14 000 ha 7 561 ha estas agrokulture uzeblaj kaj 6 011 ha semadotaŭgaj. 80 % de la teritorio havas trinkakvan reton, 3 % de la vojoj estas asfaltitaj.

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Tulcea
Feria (Badaĥozo)

350px|eta|Panoramo de la montaro de Feria kun la vilaĝo kaj la kastelo
**Feria** estas municipo de Hispanio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma komunumo aŭ regiono Ekstremaduro, al ties pli suda provinco Badaĥozo *(Badajoz)* kaj al la komarko *Zafra-Río Bodión*. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *koritos*. 

## Situo 
Feria estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 574 m; je 60&nbsp;km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 20&nbsp;km de Zafra, plej proksima urbo. La surfaco de ties teritorio estas de 73,7&nbsp;km².

## Ekonomio 
Ties ekonomio baziĝas sur la agrokulturo kaj brutobredado (porkoj, ŝafoj, olivarboj, figarboj ktp).

## Historio 
Estis restaĵoj de la Ĥalkolitiko. Poste loĝis la lokon keltoj, romianoj kaj araboj, danke al la favora situo por defendo.

En 1394 la reĝo Henriko la 4-a donis la vilaĝon al Gomes Suárez de Figueroa, superulo de la Ordeno de Santiago, kun titolo de Grafo de Feria. Poste Filipo la 2-a donis al Lorenzo Suárez de Figueroa, filo de la antaŭa, la titolon de Duko de Feria, kaj tiel pligravix¡ĝis la senjorlando de Feria, kaj tiam oni konstruis la plej parton de la estonta kastelo de la loko.

## Monumentoj 
La kastelo estis la kerno de la agado de la Duklando de Feria. Ĝi havas elstaregan defendan turon —foje restaŭrita kaj nune loĝiga de Historia Arkivo de la familio Suárez de Figueroa— kaj ankaŭ vizitindan korton.

Estas ankaŭ preĝejo de la 15a jarcento.

La vilaĝo havas tre deklivajn stratojn kiel montara vilaĝo.

## Festoj 
* *Las Candelas* (2a de februaro)
* *Cruces de Mayo* (Majaj krucoj) (3a de majo)
* Sankta Bartolomeo (24a de aŭgusto)

## Turismo 
En la municipa teritorio ekzistas vojo kun dolmenoj taŭga por marŝado.

## Eksteraj ligiloj 
(en la hispana)
* La Sankta Kruco de Feria
* Retejo pri Feria 
* Rura Hotelo "Cruz del Real" 
* Retejo de Feria 

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Lebern (distrikto)

La **distrikto Lebern** estas administra unuo de la Kantono Soloturno en Svislando. Ĝia ĉefurbo estas Grenchen. Ĝi formas kune kun la distrikto Soloturno la oficdistrikton Soloturno-Lebern.

## Ciferoj 
La distrikto Lebern havis 42968 loĝantojn la 31-an de decembro 2007, kiu nombro kreskis ĝis la 31-a de decembro 2010 al 43516. Ĝi kovras areon de 117,34&nbsp;km² kaj la denseco de ĝia loĝantaro estas 366,18 loĝantoj/km². La distrikto konsistas aktuale el 16 komunumoj.

## Geografio 
La distrikto Lebern konsistas el la urbo Grenchen kaj la ĉirkaŭaj vilaĝoj. Ĝi situas inter la suda flanko de la Ĵurasa montaro kaj la norda bordo de la rivero Aro inter Bielo kaj Soloturno.

## Historio 
La regiono de la distrikto Lebern jam estis loĝata en prahistoria tempo kiel pruvas trovaĵoj el la neolitiko kaj la bronzepoko. El romia tempo ekzistas restaĵoj de vilaoj kaj bienoj kaj romia strato.

Ekde la jaro 1400 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Lebern estis kamparvoktejo de Kantono Soloturno. Ek de 1798 ĝis 1831 ĝi estis parto de la distrikto Biberist. En la jaro 1831 per la nova kantono konstituico Lebern fariĝis distrikto kun la ĉefurbo Grenchen.

## Trafiko 
La distrikto disponas en Grenchen pri flughaveno kun vardoganejo. Tra ĝi pasas la trajnlinioj de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Bazelo al Bielo, de Zuriko tra Soloturno al Bielo kaj de Soloturno tra Bellach al Delemonto. Krome ankaŭ la nacia aŭtoŝoseo A5 trapasas la distrikton.

## Listo de la komunumoj de la distrikto Lebern 
La distrikto Lebern konsistis la 1-an de januaro 2011 el la sekvantaj 15 loĝantarkomunumoj:

## Komunumoj kunigoj kaj iamaj komunumoj de la distrikto Lebern 
Kun efiko de la 1-a de januaro 2011 la ĝis tiam aŭtonoma komunumo Niederwil estis integrita al la teritorio de la komunumo Riedholz.

## Eksteraj ligiloj 
* Statistikaj informoj pri la distrikto Lebern sur la retejo de la kantono 
* La distrikto Lebern en la Historia Leksikono de Svislando

!
Garbayuela

**Garbayuela** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *Garbayuelos*. La censita populacio en 2008 estis de 548 loĝantoj.

## Situo 
Garbayuela estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro en la distrikto de La Siberia, je altitudo de 487 m; je 194 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 164 km de Cáceres, la alia provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 84,1 km². 

Ĝi estas en la limo de la teroj de Badajoz, sur ondeca tereno de anzinaroj, pinaroj, cistoj kaj makiso, proksime de la montaro Villares, mezvoje inter Siruela kaj Fuenlabrada de los Montes. 

## Historio
Estas keltaj restaĵoj proksime. La murigita fortikaĵo havas ĉirkaŭ 300 m2. Ĉirkaŭe estas kvin kavoj evidente loĝitaj de homoj. Tiuj estas la jenaj: “Cuarto del Moro”, “las Lastras”, “La Cocina”, “La Sala Principal” kaj la “Galería”. Oni trovis prahistoriajn hakilojn kaj aliajn ilojn kiuj evidentigas, ke estis grava homa setlejo. Krome estas fonto protektita de enormaj ŝtonoj, kiuj ankoraŭ havas naturan akvon.

Probable tiu fortikaĵo ekzistis ankaŭ dum la araba okupo formante parton de la vojoj inter Mérida, Sevilo, Kordovo, Almadén kaj Toledo kaj same dum kristana epoko jam ligita al la migranta brutobredado. Tiuj teroj apartenis al la islama regno de Toledo ĝis 1085 kiam ili estis konkeritaj de Alfonso la 6-a, reĝo de Kastilio. Sed ĉar estis malproksime de Toledo ĝi ne aliĝis al Kastilio kaj restis kiel landlimo inter araboj kaj kristanoj.

Post la Batalo de las Navas de Tolosa en 1212 la Siberia aliĝis al Kastilio. Ĉar Garbayuela apartenis al Puebla de Alcocer ĝia historio estas paralela al tiu de tiu vilaĝo. En 1225 oni konkeris Puebla de Alcocer, teritorio tre senhoma, sed post 1288 oni produktas loĝigon de la komarko kaj tre verŝajne ankaŭ de Garbayuela.

Garbayuela sendependiĝas fine de la 18a jarcento, precize en 1761, dum la reĝado de Filipo la 4-a danke al pago de tri milionoj kaj duono de dukatoj.

Dum la Hispana Enlanda Milito la urbo situis en respublika zono kaj ne okazis mortpafadoj danke al la lasta respublika urbestro Aurelio Sánchez Grano de Oro.

Garbayuela draste suferis la elmigradon de la 1960-aj jaroj. Per ekonomio bazita sur ŝafoj kaj agrikulturo, ne povis pluhavi siajn 1.200 loĝantojn. La duono de ĝia populacio eliris al grandaj urboj. Ĉiujare revenas ĉu dum festoj ĉu somere.

## Festoj
*San Blas (Februaro)
*La Enramá (Sankta Semajno)
*San Pedro (Junio)
*Festoj de la Elmigrinto (Aŭgusto).

## Eksteraj ligiloj 
Retejo pri Garbayuela 

Bitakoro de la urbestrino de Garbayuela Adela Cardeñosa

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Bela garolo

La **Bela garolo** (***Cyanolyca pulchra***) estas specio de birdo de la familio de Korvedoj *Cyanolyca* kiu enhavas 9 simile bluajn speciojn. Tiu troviĝas en Kolombio kaj Ekvadoro, tio estas la regiono de plej supraj Andoj.

Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de montetoj.

La **Bela garolo** estas belega, kiel plej parto de la mebro de la genro (la nomo en multaj lingvoj estas traduko de la scienca nomo) kaj **blua birdo kun brunbluaj subaj partoj** sed tre bluaj kapo kaj gorĝo, dum la diferenca karaktero estas **tre nigra kaj tre larĝa vizaĝa strio** kiu el la nigra fortika beko (iom hokeca pinte) trapasas la okulzonon ĝis la malsupra vizaĝo kie plie larĝiĝas kaj la kolo. Ankaŭ la gamboj kaj piedoj estas nigraj

Ili manĝas insektojn kaj fruktojn.

Ĝi estas konsiderata kiel Preskaŭ Minacata pro perdo de habitato.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Cyanolyca pulchra. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 25an de julio de 2007.

Kategorio:Korvedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
La Garrovilla

**La Garrovilla** [garoBIja] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *garrovillanos*. La censita populacio en 2009 estis de 2.506 loĝantoj.

## Situo 
La Garrovilla estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 215 m; je 51 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 16 km de Mérida, la regiona ĉefurbo, al kiu utilas iomete kiel dormovilaĝo. La surfaco de ties teritorio estas de 33,5 km². 

## Ekonomio 
Ĉefe agrikulturo, ĉar situas en la mezo de la komarko de agrikulturo de irigacio nome Vegas Bajas kun produkto de tomatoj, maizo ktp.

## Vidu ankaŭ 
* La Garrovilla (stacidomo)
* Garrovilla-Las Vegas (stacidomo)


Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
La Haba

**La Haba** estas municipo de Hispanio, en la provinco Badaĥozo *(Badajoz)* kaj la regiono Ekstremaduro. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *jabeños*. 

## Situo 
La Haba estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 305 m; je 120 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj tre proksime de Don Benito kaj de Villanueva de la Serena gravaj urboj de la respektivaj komarkoj nome Vegas Altas kaj La Serena kaj oni povas diri, ke inter ambaŭ estas La Haba, plie en La Serena. La surfaco de ties teritorio estas de 86,6 km².

## Historio 
eta|maldekstre|Preĝejo de La Haba.
eta|maldekstre|Ponto de Antigua; 21-a de januaro 2023.
eta|maldekstre|Ermitejo de Antigua; 21-a de januaro 2023.
La zono estis jam loĝata antaŭ la romia epoko, kiel sugestas ŝtono de romia altaro uzata kiel baptujo en ermitejo Antigua, romiepoka ponto super la rivero Ortigas kaj ĉefe multnombraj tomboj elfositaj en roko en la ĉirkaŭaĵoj de tiu ermitejo.

Dokumente oni scias, ke tiu teritorio estis konkerita al la islamanoj tempe de Fernando la 3-a kaj pasis al la Ordeno de Alcántara, kiel la tuta komarko de La Serena, kie elstaris la superulejo de Magacela kaj la praktika pli atingebla sidejo de Villanueva de la Serena, kies domaro estis La Haba, ĝis 1554, kiam la reĝo Karlo la 1-a de Hispanio sendependigis ĝin per la titolo de *villa* kontraŭ la pago de 1.346.500 maravedioj.

## Monumentoj 
La vilaĝo prezentas unuetaĝajn blankajn domojn tipajn en la regiono kaj en Andaluzio kun stalo por ĉevalaro kaj subtegmenton por agrikulturaĵoj. La plej propra elemento estas ornamaĵo kaj plifortaĵoj el granito, kies laborado estis tradicia en la vilaĝo kaj ebla kialo por la etimologio de la nomo.

Multaj granitaj blazonoj estas restaĵoj de la nobelularo de la 17a kaj 18-a jarcentoj. Multaj montras simbolojn de la Ordeno de Alcántara kaj apartenis al la Grafoj de Montalbán kaj al tiu de Campos de Orellana, inter aliaj.

* Preĝejo de Sankta Johano Baptisto
* Ermitejo de *Nuestra Señora De La Antigua* je 9 km de la vilaĝo en tre natura medio de la 15a jarcento, sed sur loko jam loĝata de antaŭromia epoko. La sonorilturo estas aparta kaj ligata al la ĉefe konstruaĵo per arkaro. Estas romia ŝtono konvertita en baptujo kaj proksimaj homoformaj tomboj, krom aliaj restaĵoj de antaŭromia setlado. Proksime estas ponto de romia deveno kaj mezepoka rekonstruo.

## Bildoj

Tipa angulo.jpg|Tipa angulo de La Haba.
Suda flanko de la pregxejo.jpg|Suda flanko de la preĝejo.
Cikoninestoj.jpg|Cikoninestoj sur la preĝejtegmento.
La Haba,sude.jpg|La Haba, sude.

.]]

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de La Haba
* Andando por España
* Libro pri ermitejo de Nuestra Señora de La Antigua
* Minejoj de La Haba 
* Diputacio de Badajoz
* Vilaĝoj de Hispanio 

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Zalaszántó

**Zalaszántó** [zalasAntO] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Keszthely.
eta|maldekstra|Stupao ĉe Zalaszántó

## Bazaj informoj 
* Areo: 38&nbsp;km²
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 46.8842/17.2227
* Loĝantaro: 1030
* Poŝtkodo: 8353
* Telefonprefikso: 83

## Situo 
Zalaszántó situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Hévíz kaj Sümeg troviĝas po 14, Keszthely 16, Tapolca 20, Badacsony 28 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1236. La vilaĝo ricevis rajton pri bazarado en 1378 kaj iĝis plenrajta kampurbo en 1437. Ekde 1564 la urbeto apartenis al la Osmana Imperio. Dum la socialismo kolĥozo funkciis en Zalaszántó. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, poŝto, familihelpa servo.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika paroĥa romanika kaj gotika Preĝejo Sanktaj Kosmaso kaj Damiano (Zalaszántó) de 1256, en la 18-a jarcento trakonstruita
* romanika Kapelo Senmakula Koncipiĝo (Zalaszántó) de 1441
* stupao de 1993
* fortikaĵo nomata "Tátika"

## Famuloj 
En Zalaszántó naskiĝis:
* arkeologo Árpád Csák
* premonstrata monaĥo Endre József Pintér.
eta|maldekstra|Stupao ĉe Zalaszántó el la aero


Kategorio:Vinvilaĝoj
Fuente del Arco

**Fuente del Arco** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *fuentelarqueños*. La censita populacio en 2008 estis de 772 loĝantoj.

## Situo 
eta|maldekstre|250px|Fuente del Arco el elirejo al Minejo Jayona
Fuente del Arco estas situa en la sudorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 703 m; je 132 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 115,4 km².

Ĝi situas sude de la komarko Campiña Sur, en la unuaj montetoj de Sierra Morena, tre proksime de la limo kun la provinco de Sevilo. La popola arkitekturo estas simila al la andaluzia de blankaj kaj malaltaj domoj kaj tegolaj tegmentoj.

## Ekonomio 
La ekonomio iam profitis la proksimajn minejojn, sed nun baziĝas nur sur la agrikulturo (olivarboj) kaj brutobredado. Iom ĉasado kaj rura turismo.
eta|maldekstre|Ekstero de la ermitejo de la Virgen del Ara, kun mudeĥara arkaro.

Ĝis komenco de la 20a jarcento estis minejo de fero en la Minejo La Jayona [ĥaĜOna] kiu dungis multajn laboristojn kaj estis grava fervoja nodo kie kunfluis la fervojaj retoj larĝa kaj mallarĝa. Nune la minejo konvertiĝis en natura loko tre vizitata.

## Ermitejo de la *Virgen del Ara* 
Je 6 km de la vilaĝo estis loko de kamparfesto la lastan dimanĉon de majo. Estas konstruaĵo de la 15a jarcento kun mudeĥara portalo kaj arkaro, oktogona kupolo kaj sonorilturo de la 18a jarcento. Interne volbo montras freskojn de la 18a jarcento pri bildoj de la Genezo kaj pejzaĝoj, krom barokaj retabloj.

## Bildaro 

Popola arkitekturo en Fuente.jpg|Popola arkitekturo en Fuente del Arco
Minejo La Jayona.jpg|Minejo La Jayona
Ermitejo de la Virgulino de Ara.jpg|Ermitejo de la Virgulino de Ara
Ermitejo de Ara.jpg|Ermitejo de la Virgulino de Ara
Freskoj en la plafono.jpg|Freskoj en la plafono de la Ermitejo de la Virgulino de Ara
Fuente del Arco.jpg|Bildo de Fontano kaj arko omaĝe al iu kiu nomigis la vilaĝon

## Vidu ankaŭ 
* Fuente del Arco (stacidomo)


Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Káptalanfa

**Káptalanfa** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Meza** Transdanubio, en Veszprém (departemento), en subregiono de Sümeg. Káptalan estas eklezia stabo kaj unuo apartenanta al episkopejo. La finaĵo fa signifas: kripligita formo de vilaĝo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 34 km²
* Loĝantaro: 900
* Poŝtkodo: 8471
* Telefonprefikso: 87

## Situo 
Káptalanfa situas sur tre mildaj deklivoj, laŭ flankovojoj. Devecser troviĝas 10, Sümeg 14, Ajka 20, Tapolca 26 km-ojn.

## Historio 
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1252. La kampoj apartenis al la eklezio. En 1552 la turkoj faris senhoma la komunumon. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika baroka preĝejo omaĝe al Senmakula Koncipiĝo de 1750, en 1788 pligrandigita
* ponto kun skulptaĵo de Johano Nepomuka

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Iszkáz

**Iszkáz** [iskAz] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Devecser.

## Bazaj informoj 
* Areo: 16&nbsp;km²
* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.1673/17.2993
* Loĝantaro: 390
* Poŝtkodo: 8493
* Telefonprefikso: 88

## Situo 
Iszkáz situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj. Celldömölk troviĝas 19, Ajka 25, Sümeg 26, Pápa 27&nbsp;km-ojn.

## Historio 
=== Alsóiszkáz (=Suba Iszkáz) ===
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1488 en formo *"Thytens Izkaz"*. En la 16-a jarcento la turkoj dufoje disrabis la komunumon. Alsóiszkáz estis la plej granda inter la apudaj vilaĝoj.

=== Középiszkáz (=Meza Iszkáz) ===
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1488 en formo *"Kapolnas Izkaz"* (=kapela Iszkáz). En 1554 la komunumo detruiĝis, poste la loĝantoj estis nobeloj.

=== Felsőiszkáz (=Supra Iszkáz) ===
Tiu vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1488 en formo *"Myndzenth Izkaz"* (=Ĉiuj Sanktuloj Iszkáz), ĉar la loko havis templon. La kampoj apartenis al abatejo. En la 16-a j.c. la turkoj dufoje disrabis la komunumon.

La triopo unuiĝis en 1947. En Iszkáz migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino de 1673
* kapelo omaĝe al Ladislao la 1-a (Hungario) de 1785
* naskiĝdomo de poeto László Nagy de 1908, kie la poeto naskiĝis en 1925

## Famuloj 
* En Középiszkáz naskiĝis:
** arkitekto Lajos Mátis
** esteto László Névy.
* En Felsőiszkáz naskiĝis László Nagy (poeto).

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Dia juĝo

**Dia juĝo** (aŭ *ordalo*) estis juĝista proceso, en kiu oni petis Dian helpon por pruvi la kulpecon aŭ senkulpecon. Laŭ la religia penso, Dio ne lasas morti la senkulpulon aŭ helpas lian/ŝian saniĝon.

## Historio 
La unua skriba mencio pri Dia juĝo okazis jam en 2100 a.K., en 10-a paragrafo de libro de kodekso de Ur-Nammu, temante pri akvoprovo en rivero. Same aperas en kodekso de Hamurabi el la 18-a jc. aK..

Dia juĝo okazis en la antikvo en Ĉinio, Japanio, Hindio kaj Egiptio, dum la grekaj kaj romiaj kulturoj apenaŭ uzis ĝin.

Pli grandan gravecon atingis la Dia juĝo en la malfru-mezepoka Eŭropo. Komence la varmeg-akva provo disvastiĝis pere de la frankoj ekde la 6-a jarcento. Tiun tipon de la Dia juĝo transprenis en la 7-8-aj jc. anglosaksoj, okcidentaj Gotoj kaj Langobardoj. Dum la regado de Karlo la Granda, oni enkondukis pluajn tipojn de la Dia juĝo: la fajroprovon (oni devis promeni sur ardanta fero aŭ preni kaj porti ĝin kelkpaŝe) kaj la malvarm-akvan provon (sanktigita akvo laŭdire elĵetas la kulpulon).

Oni jam disputis la sencon, pravecon de la Dia juĝo en la karolinga epoko, ekz. ĉefepiskopo Agobard de Liono rifuzis la Diajn juĝojn, ĉar li ne trovis por ili antaŭekzemplon en la Biblio kaj eĉ logike kontraŭargumentis. Aliflanke la katolika eklezio - precipe ĉefepiskopo Hinkmar de Reims − apogis la dian juĝon.

En la 12-13-a jarcentoj, la Dia juĝado malaperis el la eŭropaj juĝprocesoj kaj en 1215, la Kvara Laterana Koncilio eĉ malpermesis al eklezianoj la partoprenon en Dia juĝado.

Kategorio:Religio
Kategorio:Katolikismo
Fuentes de León

**Fuentes de León** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *fonteños*. La censita populacio en 2008 estis de 2.588 loĝantoj.

## Situo 
Fuentes de León estas situa en la sudokcidenta parto de Ekstremaduro en la distrikto Tentudía, je altitudo de 741 m; je 117 km de Badajoz, provinca ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 109,9 km².

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo
Moskva Instituto de Fiziko kaj Tekniko

eta|180px|La kvar plej malnovaj studentaj loĝejoj estas trans la strato de la akademiaj konstruaĵoj.
eta|180px|Studento studanta la temptabelon
eta|180px|
eta|180px|

La **Moskva Instituto de Fiziko kaj Tekniko** (angle Moscow Institute of Physics and Technology, MIPT, maloficiale Fizteĥ; ruse Московский Физико-Технический Институт, МФТИ, maloficiale Физтех) estas universitato en Dolgoprudnij kaj Ĵukovskij en Moskva Regiono en Rusio. Iufoje oni nomas ĝin "Rusa MIT". Ĝia ĉefa specialaĵo estas "sistemo de fizteĥ".

## Fakultatoj 
# Fakultato de Radiotekniko kaj Kibernetiko
# Fakultato de Ĝenerala kaj Aplikata Fiziko
# Fakultato de Aerofiziko kaj Kosmikaj Esploradoj
# Fakultato de Molekula kaj Biologia Fiziko
# Fakultato de Fizika kaj Kvantuma Elektroniko
# Fakultato de Aeromeĥaniko kaj Flugaparata Tekniko
# Fakultato de Administrejo kaj Aplika Matematiko
# Fakultato de Problemoj de Fiziko kaj Energetiko
# Fakultato de Novatio kaj Alta Teknologio
# Fakultato de Nanoteknologio kaj Informadiko
# Fakultato de Informaj kaj Aferaj Sistemoj

Kategorio:Universitatoj en Moskvo
Kategorio:Teknologiaj universitatoj
Kategorio:Dolgoprudnij
Kategorio:Ĵukovskij
Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1946
Kategorio:1946 en Moskvo
Kerta

**Kerta** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser.
eta|275px|dekstra|Kerta en departemento Veszprém en HungarioDosiero:Red_Dot.gif

## Bazaj informoj 
* Areo: 16 km²
* Loĝantaro: 720
* Poŝtkodo: 8492
* Telefonprefikso: 88

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, fervojo Székesfehérvár-Celldömölk preteriras. La lasta urbo troviĝas 17, Sümeg 25, Ajka 27, Pápa 29 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1272 en formo *Keercha*. Pro la kontraŭturkaj bataloj Kerta senhomiĝis en 1596, sed post kelkaj jaroj la vilaĝo jam estis viva. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika Preĝejo Elizabeto de Hungario (Kerta), la fundamentoj devenas el la 13-a jarcento, en la 18-a jarcento plene trakonstruiĝis
* luterana preĝejo
* muzeeto
Kemeneshőgyész

**Kemeneshőgyész** [kemeneŝhOdjEs] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Pápa.
300px|eta|dekstra|Kastelo de Kemeneshőgyész

## Bazaj informoj 
* Areo: 26 km²
* koordinatoj de tutmonda loktrova sistemo: 47.3539/17.2941
* Loĝantaro: 590
* Poŝtkodo: 8516
* Telefonprefikso: 89

## Situo 
Kemeneshőgyész situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Marcal, laŭ flankovojoj. Ponto estas al Békás. Pápa troviĝas 16, Celldömölk 19, Veszprém (urbo) 65, Budapeŝto 164 km-ojn http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=19734&i2=9566 .

## Historio 
Kemeneshőgyész menciiĝis unuafoje en 1290. Dum la turka erao la vilaĝo ne senhomiĝis. Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, kulturdomo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al (Granda) Dipatrino de 1782, en 1860 turo alkonstruiĝis
* luterana preĝejo
* kastelo de Radó, nun lernejo kaj biblioteko

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Fulford

eta|dekstra|Almozdomoj en Fulford
**Fulford** estas vilaĝo tuj sude de Jorko, Anglio, apud la rivero Ouse. Laŭ la censo de 2001 ĝi enhavis 2,595 loĝantojn, el kiuj multaj laboras ĉe la Universitato de Jorko.

Ĝi estas sidloko de armea brigado kaj de parto de la reĝa armea polico. Tamen ĝi famas ĉefe pro batalo en 1066. Post la morto de Eduardo la Konfesanto, la dana reĝo Harald Hardrada invadis Anglion. Li alteriĝis ĉe la jorkŝira marbordo, kaj ĉe Fulford, la 20-an de septembro, venkis anglosaksan armeon sub Edvino de Mercia kaj Morcar de Northumbria. La 25-an de septembro Harold la 2-a tute venkis la danojn ĉe Stamford Bridge kaj dum la batalo Harald Hardrada mortis, kune kun la plejparto de sia armeo.

Kategorio:Vilaĝoj de Anglio
Ruggero Leoncavallo

**Ruggero Leoncavallo** (esperantigite **Ruĝero Leonkavallo**) (n. 23-an de aprilo 1857 en Napolo; m. 9-an de aŭgusto 1919 en Montecatini Terme) estis itala komponisto. Li monfamiĝis pro sia verisma opero *Pagliacci* (*Gepajacoj*).

## Vivo 
Leoncavallo naskiĝis en Napolo kaj ricevis sian muzikinstruon en la Konservatorio San Pietro a Majella. Ekde 1882 ĝis 1886 li vivis en Parizo, kie ekestis sia simfonia poemo *La nuit de mai*. Post kelkaj jaroj kiel instruisto kaj malsukcesaj provoj surscenigi plurajn operojn, li travivis en 1890 la grandan sukceson de la opero *Cavalleria rusticana* de Pietro Mascagni. Post tio li komponis sian propran verisman operon *Pagliacci*. Ĝi estis prezentita unuan fojon en 1892 en Milano kaj tuj estis sukcesa; ĝi estas lia ununura komponaĵo, kiu eĉ hodiaŭ estas ero de la norma operrepertuaro.

Sekvajare oni surscenigis en Milano sian operon *I Medici*, sed nek ĉi tiu nek *Chatterton* (1896) – ambaŭ operoj el sia frua verkaro – gajnis la favoron de la publiko, kion li refoje atingis nur per la prezentado de *La Bohème* en Venecio en 1897. Du tenorarioj el ĉi tiu opero foje estas prezentataj, precipe en Italio. Pluaj operoj estis *Zazà* (1900), *Der Roland von Berlin* (1904) kaj *Zingari* (*ciganoj*, 1912), kiun oni tamen (escepte la baritonarion el *Zazà*) ne plu surscenigas. La operon *Der Roland von Berlin* (*Il Rolando di Berlino*) Leoncavallo verkis kiel mendo de la Germana imperiestro, ĝi estis unuafoje prezentata en Berlino.

Leoncavallo estas rigardata de multaj kiel la plej grava itala libretisto siatempa post Arrigo Boito.

Lia unua tombo estis en Florenco, hodiaŭ tamen ĝi troviĝas en la portiko antaŭ la preĝejo „Madonna di Ponte“ en Brissago (Svisio).

## Komponaĵoj 
### Operoj 
* *I Medici*
* *Chatterton*
* *La Bohème*
* *Zazà*
* *Der Roland von Berlin*
* *Pagliacci*
* *Maia*
* *Zingari*
* *Mimi Pinson*
* *Edipo Re*
* *Goffredo Mameli*

### Operetoj 
* *La jeunesse de Figaro*
* *Malbrouck*
* *La reginetta delle rose*, Teatro dell'Opera Romo kaj Teatro Giacosa Napolo 1912
* *Are you There?*
* *La candidata*
* *Prestami tua moglie*
* *A chi la giarrettiera?*
* *Il primo bacio*
* *La maschera nuda*

### Komedioj 
* *La Bohème* laŭ novelo de Henri Murger

## Literaturo 
Konrad Dryden: *Leoncavallo Life and Works*. Scarecrow Press, 350 S., MD. 2007.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Ruggiero Leoncavallo bei Klassika
* Ruggiero Leoncavallo bei Operone.de 
* 
* Homepage der Fondazione Ruggero Leoncavallo

Kategorio:Italaj libretistoj
Kategorio:Italaj romantikaj komponistoj
Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Italaj operkomponistoj
Kategorio:Italaj romkatolikoj
Kisberzseny

**Kisberzseny** [kiŝberĵenj] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en Veszprém (departemento), en Distrikto Devecser. Kis signifas: malgranda.
eta|275px|dekstra|Kisberzseny en departemento Veszprém en HungarioDosiero:Red_Dot.gif

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 km²
* Loĝantaro: 90
* Poŝtkodo: 8477
* Telefonprefikso: 88

## Situo 
Kisberzseny situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de tre mallonga sakovojo el ĉefvojo Budapeŝto-Graz. Devecser troviĝas 16, Sümeg 18, Celldömölk 23, Ajka 27, Veszprém (urbo) 55, Budapeŝto 161 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo menciiĝis unuafoje en 1488. Dum la socialismo kolĥozo funkciis tie. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, kuracejo, vendejo, drinkejo, migra poŝto.

## Vidindaĵo 
* katolika kirko

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Veszprém
Poltura

[eta|Kupra polturo el epoko de [Liberecbatalo de Rákóczi (1704)]]
La **poltura** (ebla esperantigo *polturo*) estas historia hungara monero, kiu estis pregita dum regado de Lipoto la 1-a, Jozefo la 1-a, Ferenc Rákóczi la 2-a, Karlo la 3-a kaj Maria Terezia. Ĝia antaŭbildo estis la pola półtorak („unukajduona”, t.e. unukajduonvalora groŝo).

Post la hungara malvenko ĉe Mohaĉ en 1526 kaj tiel perdo de partoj de la hungara reĝlando (al la turkoj), oni devis reorganizi la hungaran ekonomion kaj la eksteran komercadon. Kreskis graveco de Pollando kaj alvenis en Hungario pli kaj pli da polaj moneroj. En la reĝa Hungario, Lipoto la 1-a komencis pregi arĝentan polturon - je efiko de la alvenantaj polaj poltorakoj -, kies valoro estis ½ groŝo t.e. 1½ krejceroj. Kvankam jam Karlo la 3-a provis pregi la polturon el kupro (tion pruvas provpregoj), finfine ordonis Maria Terezia la pregadon de la kupraj polturoj la 27-an de marto 1761. Ŝia posteulo Jozefo la 2-a jam ne pregis polturon.

La Rákóczi-familio komence pregis arĝentajn polturojn, sed por la aĉeto de armiloj necesis la arĝento, tiel ili ŝanĝis al la kupra versio. Ili pregis inter 1704-1707 polturojn en valoro de 1, 4, 10 kaj 20. Ilia antaŭflanko surhavas plej ofte la kronan etblazonon, sur la dorsa flanko aperas Madono kun la infana Jesuo. Sur la moneroj aperis jaro, valorsigno kaj pregsimbolo. La plej ofta estis la dekpoltura, sur kiu aperis la surskribaĵo PRO LIBERTATE (*lat.* „por la libereco”), pro kio la popolo nomumis ĝin liberta.

Kategorio:Moneroj
Bellach

**Bellach** estas komunumo en la distrikto Lebern en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Bellach situas sude de la Ĵurasa montaro ĉe la norda Bordo de la rivero Aro, rekte okcidente de Soloturno, kun kio ĝi intertempe komplete kunkreskis. Bellach konsistas el la komplete kunkreskintaj vilaĝoj Ober-Bellach, Nieder-Bellach kaj Gärisch. La teritorio de la komunumle etendiĝas sur areo de 5,31&nbsp;km², de kiuj 14,6% estas kovritaj de arbaro, 47,4% servas por agrikulturo kaj 4,4% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Bellach limas en nordo al Lommiswil kaj Oberdorf, en oriento al Langendorf kaj Soloturno, en sudoriento al Biberist, en sudo al Lüsslingen-Nennigkofen, kaj en okcidento al Selzach.

## Trafiko 
La stacidomo de Bellach situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Soloturno al Bielo. La komunumo ankaŭ disponas pri aliro al la nacia aŭtoŝoseo A5 de Soloturno tra Bielo al Neŭŝatelo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Bellach datiĝas el la jaro 1294 kiel *Bella*.

Proksime de la stacidomo estis malkovrita malfrubronzepoka setlejo kaj apud *Weiherhof* la restaĵoj de kelta templo.

Proksimume en la jaro 750 Bellach fariĝis posedaĵo de la soloturna Monaĥejo Sankt-Ursen. Post ties politika senpovigo, Bellach falis sub la jurisdikcio de la voktejo Flumenthal.

Ĝis la sendependiĝo kiel propra komunumo okaze de la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Bellach havis komunan tribunalon kun Langendorf kaj Oberdorf, kies sidejo troviĝis en Langendorf.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Bellach (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Bellach
* Bellach en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Bellach-Vido el la trajno 334.jpg|Foto farita el veturanta trajno
Savoja brasiko

**Savoja brasiko** (*Brassica oleracea* convar. *capitata* var. *sabauda*) estas specio de brasiko kaj speco de kapobrasiko, kultivata por freŝa vendado kaj por la industrio. Ĝi estas unu el la plej malnovaj brasikspecioj kaj originas de la mediteranea areo.

## Varioj 
*La pinta tipo
*Verda savoja brasiko kaj 
*Flava savoja brasiko.

## Nutra valoro 
100 gramoj da freŝa brasiko enhavas ĉirkaŭ:
* 110 kĴ da energio
* 4 g da karbonhidrato
* 2 g da proteino
* 50 mg da kalcio
* 0,5 mg da fero
* 50 mg da vitamino C
* 0,04 mg vitamino B1
* 0,04 mg vitamino B2

Kategorio:Brasikoj
Kategorio:Legomoj
Campanario (Badajoz)

**Campanario** [kampaNArjo] (Sonorilturo) estas municipo kaj loĝloko de Hispanio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma komunumo aŭ regiono Ekstremaduro, al ties pli suda provinco Badaĥozo *(Badajoz)* kaj al la komarko *La Serena*. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La loĝantoj nomiĝas *campanarienses*, kaj ili estas facile rekoneblaj en la ĉirkaŭaĵo, ĉar ilia parolmaniero ege distas el la najbaraj loĝantaroj: ekzemple ili prononcas la finan son (plurale ekzemple) kiel vera so, dum preskaŭ ĉiu najbaro prononcas ĝin kiel ho. 

## Situo 
.]]
Campanario estas situa en la centra parto de Ekstremaduro, je altitudo de 398 m; inter la urbo Villanueva de la Serena kaj la urbo Castuera. La surfaco de ties teritorio estas de 257,32 km².

## Historio
La mezepoka deveno de la vilaĝo rilatas al la rilataron de la najbara vilaĝo Magacela al la religia estraro en Villanueva de la Serena.

Dum la Hispana Enlanda Milito tiu vilaĝo restis en la teritorio de la Dua Hispana Respubliko, preskaŭ ĝis la fino de la milito. Tiele poste la venkintoj mortigis multajn lokanojn.

## Ekonomio
Agrikulturo de cerealoj, brutobredado de ŝafoj kaj komerco kaj servoj rilate al la proksima Villanueva de la Serena kaj la ŝoseo kiu iras el tie al Castuera.

## Vidu ankaŭ 
* Campanario (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Shanghai Noon (filmo)

***Shanghai Noon*** estas usona filmo de la reĝisoro *Tom Dey*, aperinta en 2000.

## Temo 
La rakonto okazas en la fino de la 19-a jarcento. En Ĉinio, princino Pei Pei (Lucy Liu) estas kaptita kaj forportita en Usonon, kie la malbona Lou Fang petas elaĉetmonon al la Imperiestro.

Imperia gvardiano, Chon Wang (Jackie Chan), foriras por transpagi la petitan monon kaj elsavi la princinon. Sed li rapide alfrontas la usonan okcidenton (ties indianojn, ties banditojn...) kaj simpatian eksterleĝulon nomitan Roy O'Bannon (Owen Wilson).

## Teĥnikaĵoj 
* Titolo: *Shanghai Noon*
* Lingvo: angla lingvo
* Reĝisoro: *Tom Dey*
* Scenaro: *Miles Millar* kaj *Alfred Gough*
* Lando: Usono
* Produktado: *Touchstone Pictures*
* Ĝenro: Agfilmo, aventura filmo, komedio, vesterno
* Daŭro: 110 minutoj

## Rolularo 
* Jackie Chan: Chon Wang (John Wayne)
* Owen Wilson: Roy O'Bannon (Wyatt Earp)
* Lucy Liu: princino Pei Pei
* Brandon Merrill: Falling Leaves
* Roger Yuan: Lo Fong
* Xander Berkeley: Nathan Van Cleef
* Rongguang Yu: imperia gvardiano
* Ya Hi Cui: imperia gvardiano
* Eric Chen: imperia gvardiano
* Jason Connery: Calvin Andrews
* Walton Goggins: Wallace
* Adrien Dorval: Blue
* Rafael Báez: Vasquez
* Stacy Grant: Prostituitino en danĝero
* Kate Luyben: Fifi, prostituitino de Carson City

## Rekompencoj 
* Lucy Liu gajnis la **Blockbuster Entertainment Award** por ŝia rolo en Shanghai Noon.

## Vidu ankaŭ 
* Shanghai Knights (filmo)

## Eksteraj ligiloj 
* Shanghai Noon en IMDb ()

Kategorio:Usonaj agfilmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2000
Kategorio:Usonaj aventuraj filmoj
Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
Kategorio:Vesternaj filmoj
Kategorio:19-a jarcento en fikcio
Hunkpapoj

eta|dekstra|240px|La iama triba regiono de la hunkpapoj kaj de najbaraj triboj kaj nuntempaj rezervejoj.
La **Hunkpapoj** estas nordamerika indiana tribo. Ili apartenas al la Lakotoj kaj ilia lingvo estas unu el la siua lingvaro. La nomo *hunkpapo* rilatas al la kampadejo kaj signifas *ĉe la enirejo* aŭ *ĉe la kapo de la cirklo*, ĉar tradicie la triba loko estis ĉe la enirejo de la kampadejo.

Ne ekzistas informoj pri la hunkpapoj el la epoko, kiam la lakotoj vivis ankoraŭ en la fontregiono de la Misisipo. Ankaŭ la ekspedicio de Lewis kaj Clark ne raportas pri la tribo.

## Historio 
[eta|240px|maldekstra|Ĉefo Yellow Shirt de la Hunkpapoj ([1898)]]

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
Listo de nordamerikanaj indianoj

## Bibliografio 
* Raymond J. DeMallie (Hrsg.): *Handbook of North American Indians. (Manlibro pri nordamerikaj indianoj.)* Bd. 13: Plains. Smithsonian Institution Press, Washington D.C. 2001. ISBN 0-16-050400-7
* Royal B. Hasserick: *Das Buch der Sioux (La libro pri la siuoj)*. ISBN 3-424-00751-X

## Eksteraj ligiloj 
* Historio de la Hunkpapoj (angle)
* La batalo ĉe Killdeer Mountain (angle)

Kategorio:Indianaj etnoj en Nordameriko
Helechosa de los Montes

**Helechosa de los Montes** [eleĈOsa] (Filikejo de la Montoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Badajoz, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *helechoseños*. La censita populacio en 2008 estis de 722 loĝantoj.

## Situo 
Helechosa de los Montes estas situa en la centrorienta parto de Ekstremaduro, je altitudo de 356 m; je 234 km de Badajoz, provinca ĉefurbo kaj je 174 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 377 km². 

Ĝi estas en la norda parto de la komarko de La Siberia kaj norde de la montaro *sierra de la Rinconada*, ankaŭ norde de la zono nomita *de los Montes* (de la Montoj), kun Fuenlabrada de los Montes kaj Villarta de los Montes, la areon de la Calabria. Same kiel ĉe Villarta la malproksimiĝo de la resto de la provinca kaj regiona teritorioj kaj kruteco de la medio malfaciligis tradicie la komunikadon kun la resto de la regiono, tiele ke eĉ nune kiam jam estas ŝoseoj kaj pontoj por trapasi la proksiman riveron Gvadianon ankoraŭ la parolmaniero ne estas ekstremadura sed kastilieca.

## Pejzaĝo 
La naturo estas sovaĝa kaj enorma. Estas ĉirkaŭe belegaj anzinaroj, montaroj kun vervoj, aproj kaj aliaj grandaj mamuloj kaj proksima akvorezervejo de Cíjara, kiu allogas pliajn vidindajn animalojn kaj estas ĝuinda naturloko.

## Ekonomio 
Agrikulturo kiel ĝenerale en la regiono, sed ankaŭ abelbredado (lokaj abelbredistoj portas siajn abelojn brediĝi en la tutan regionon), ĉasado kaj tre ofte kontraŭleĝa ĉasado.

## Eksteraj ligiloj 
* www.helechosadelosmontes.es

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Badaĥozo
Kategorio:Provinco Badaĥozo