open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Armena preĝejo Sankta Katarina

**Armena preĝejo Sankta Katarina** (; ) estas preĝejo de la Armena Apostola Eklezio sur Nevskij prospekt, en centra Sankta Petersburgo, Rusio. Konstruita en la 1770-aj jaroj, ĝi estas unu el la plej fruaj armenaj preĝejoj en Rusio.

## Historio 
eta|maldekstre|Armena preĝejo Sankta Katarina
Privataj staloj de imperiestrino Elizabeto de Rusio staris sur ĝia loko meze de la 18-a jarcento, ĝis ĝi estis donita al Petersburgaj armenoj la 2-an de majo 1770 de imperiestrino Katarina la Granda, laŭ la peto de ŝia armena juvelisto Ivan Lazarev . Ĝian konstruadon ĉefe financis Lazarev, kiu donis 30.000 rublojn el la entute 33.000. La preĝejo estis projektita de Jurij Felten kaj estas frua ekzemplo de rusa klasikismo. Ĝia konstruado komenciĝis printempe 1771 kaj estis kompletigita en 1776. La kirko estis konsekrita la 18-an de februaro 1780 de Hovsep Arghutjan (princo Argutinskij-Dolgorukov) , la ĉefepiskopo de la rusa diocezo de la armena eklezio, ĉeestante princo Grigorij Potemkin, la favorato de Katarina la granda. Ĝi estas nomita laŭ Katarina de Aleksandrio, samnomulo de la imperiestrino. Kolora blanka kaj blua, ĝi havas novklasikan enirhalon kaj ununuran kupolon.

Ĝi fariĝis la centro de armena kultura agado en la rusa imperia ĉefurbo. La unua armena eldonejo en Rusio funkciis proksime. La preĝejo ne havis sonorilojn ĝis 1865, kiam Khristofo E. Lazarev ricevis permeson instali ilin. La preĝejo estis tute renovigita de la rusa-armena arkitekto Aleksandro Tamanjan en 1906–1909.
La preĝejo estis fermita fare de sovetaj instancoj plej malfrue en majo 1930. Dum la dua mondmilito, la konstruaĵo funkciis kiel la ĉefsidejo de la kontraŭaviadila defendo kaj poste kiel ornamĉambro de la Leningrada Teatro de Muzika Komedio. La armena komunumo reakiris posedon de la preĝejo en aŭgusto 1992 kaj la unua meso okazis en marto 1993. Post ĝisfunda restarigo, la kirko estis konsekrita la 12-an de julio 2000 de Garegino la 2-a, *Katolikoso de Ĉiuj Armenoj*, kaj Patriarko Aleksio la 2-a de Moskvo . Ĝi denove estis renovigita en 2014.

## Galerio 

File:St.Catherine Armenian church (St.Petersburg, Russia).JPG
File:Armenian church of St. Catherine, Saint-Petersberg (1).JPG
File:Armenian church of St. Catherine, interior (2), Saint-Petersberg.JPG

## Piednotoj 
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Sankt-Peterburgo
Terapihundo

[eta|280ra|[Orkolora reporthundo|Orkoloraj reporthundoj estas ofte uzataj kiel terapihundoj pro sia trankvileco, ĝentileco kaj amikeco kun stranguloj.]]
**Terapihundo** estas hundo kiu estas trejnita por havigi simpation, komforton kaj subtenon al personoj, ofte en lokoj kiaj hospitaloj, retirejoj (ripozejoj), maljunulejoj, lernejoj speciale por infanoj bezonantaj specialajn zorgojn, bibliotekoj, orfejoj aŭ areoj de naturkatastrofo. Kontraste al helphundoj, kiuj estas trejnitaj por helpi specifajn pacientojn kun siaj ĉiutagaj fizikaj necesoj, terapihundoj estas trejnita por interagadi kun ĉiaj tipoj de personoj, ne nur kun siaj mastroj.

La uzado de hundoj por terapiaj tialoj estis dokumentitaj de multaj personoj dum la lastaj malmultaj jarcentoj, kiel Florence Nightingale, Sigmund Freud kaj Elaine Smith.

Kategorio:Hundorasoj
Kategorio:Ĉashundoj
Kategorio:Terapio
Preĝejo Sankta Georgo (Isfahano)

La **preĝejo Sankta Georgo** aŭ **preĝejo Gharib** estas historia preĝejo en Isfahano aŭ Esfahano, Irano. Ĝi estas la dua plej malnova preĝejo en la kvartalo Ĝulfo, post la preĝejo Sankta Jakobo, kiu situas ene de la preĝejo Sankta Maria. La interno de la preĝejo Sankta Georgo estas tre simpla kaj estas nur unu malnova pentraĵo en la absido, sed la preĝejo gajnas sian gravecon per sia aneksa strukturo, kiu enhavas 13 ŝtonojn, kiujn armenoj kunportis de la katedralo de Eĉmiadzin kiam ili migris el Armenio al Isfahano. Pro ĉi tiuj ŝtonoj, la preĝejo Sankta Georgo estas unu el la sanktaj lokoj por la armenoj en Irano. Ĉe la enirejo de la preĝejo estas mozaiko el la epoko de sultano Husajn, kiu prezentas Jesuon, Marian kaj la tri magiistojn kun donacoj.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj preĝejoj en Irano
Kategorio:Isfahano
Károly Kmety

**Károly Kmety** [kAroj kmeti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kmety Károly** estis hungara juristo, ŝtata oficisto, altlerneja instruisto, parlamenta deputito.

Károly Kmety naskiĝis la  en Hódmezővásárhely, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Károly Kmety maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1888, sed li studis iomete ankaŭ en Prusio kaj Francio. Lia plej grava instruisto estis Ágost Lechner. Ekde 1889 li laboris en la justicministerio. Inter 1892-1896 li instruis en la Reĝa Jura Akademio (Pozono), poste ĝismorte en la menciita universitato. Li estis ankaŭ elektita parlamentano (1905-1910). Li havis edzinon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A porosz közigazgatási reformról* (1891)
* *A magyar közigazgatási jog kézikönyve* (1898, poste plurfoje eldonita)
* *A magyar pénzügyi jog kézikönyve* (1902)
* *A magyar közjog alapintézményei* (1902)
* *Elmélkedés a magyar nemzeti czímer és lobogó jussáról* (1903)
* *Magyar közigazgatási és pénzügyi jog* (1926)
* *A magyar vizügyi közigazgatás joga* (manuskripto, premiita habilitiĝa disertaĵo)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 756-a paĝo)
* https://mpgy.ogyk.hu/mpgy/alm/al906_11b/143.htm

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj oficistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Sivan Perwer

**Şivan Perwer**, naskiĝnomo **İsmail Aygün,** (naskiĝis proksime de Viranşehir, Şanlıurfa, Turkio, la 23-an de decembro 1955) estas kurda poeto, verkisto, muzikologo, kantisto kaj muzikanta per la *tembûr* (t.e. kurda baglamo/saz). Li estas unu el la plej konataj *dengbêj (kurdaj bardoj).* La muziko de la kantisto fariĝis simbolo de la kurda nacia identeco. Kurda bardo devas memori centojn da kantoj, kiuj konservas la kurdan kulturon. Li prikantas la pejzaĝojn de Kurdio, historiajn kurdajn temojn kaj tradiciojn, sed ankaŭ la sorton de la kurdoj en Turkio, Irako, Sirio kaj Irano. Kvankam malpermesite, li kantis antaŭ dekmiloj da ĉeestantoj en sia denaska lingvo (*kurdí*) kaj tial estis enkarcerigita. Ankaŭ registri kanton tiutempe en Turkio eblis nur en la turka.

## Biografio 
Şivan Perwer studis matematikon kaj muzikologion. Li fariĝis unu el la plej popularaj kantistoj de sia generacio en Kurdio kaj la kurda diasporo.

Dum multaj jaroj liaj kantoj estis malpermesitaj en Irako, Sirio kaj Turkio, ĉar ili estas kantataj en la kurda (kurmanĉa) kaj ofte esprimas la subpremadon de la kurda popolo en Mezoriento. Sonkasedoj de lia muziko estis transdonitaj kaj interŝanĝitaj kaŝe, malgraŭ la risko de malliberigo aŭ mortigo. Li ankaŭ donis koncerton por kurdaj rifuĝintoj.

En 2004 Şivan prenis iniciaton por la "plibonigo de kulturo en socio" per la kreado de la *Internacia Kultura Fondumo Şivan Perwer* en Frankfurto, Germanio.

Şivan Perwer eldonis jam pli ol dudek kvin albumojn, muzikfilmetojn kaj dokumentajn filmojn. Li verkis plurajn librojn kaj diversajn aliajn publikaĵojn. Şivan ricevis multajn honorajn doktorigojn kaj internaciajn premiojn pri mondmuziko.

En 2009 Şivan subskribis kontrakton kun la kurda televidkanalo de la Kurda Instituto en Parizo (fr. "*Institut kurde de Paris*"), kie li laboris kiel ĝia ambasadoro. Ĉi tiu instituto celas subteni la kurdan komunumon en Francio en la scio de siaj lingvo, historio kaj kultura heredaĵo. Ekde 2013 (post 38 jaroj) li sukcesis reveni al Irako.

## Albumoj 
* Govenda Azadixwazan (1975)
* Hevale Bar Giranim (1976)
* Herne Pes (1977)
* Ey Ferat (1978)
* Kine Em (1979)
* Hay Dil (1980)
* Flava Min Rabe (1981)
* Agiri (1982)
* Bilbilo / Ferzê (1983)
* Dotmam (1985)
* Lê Dîlberê (1986)
* Helebçe (1988)
* Xewna Min / Qasimlo (1991)
* Zembîlfiros (1992)
* Ya Star (1995)
* Naze (1996)
* Heviya Te (1999)
* Roj û Heyv (2000)
* Sarê (2001)
* Helbestên bijartî yên 1 / Kirîvê (2002)
* Helbestên bijartî yên 2 / Klasîk (2003)
* Helbesten Bijarti yên 3 (2004)
* Min bêriya te kiriye (2004)
* Diwana Şivan Perwer (2005)
* Destana Rojava (2011)
* Şivanname / Gazınd (2013)

## Bibliografio 
* Abdullah İncekan: Şivan Perwer - Efsaneya Zindî. Istanbul 2012

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala jutuba kanalo de Sivan Perwer
* (angla) Internacia Kultura Fondumo Sivan Perwer

## Referencoj 
Kategorio:Kurdoj
Kategorio:Kantistoj
Maurizio Micheli

**Maurizio Micheli** (naskiĝis  en Livorno) estas itala aktoro, komikulo kaj dramisto.

## Biografio 
Li naskiĝis en Livorno en 1947, 11-jara Micheli translokiĝis al Bari kun sia familio, poste 20-jara li translokiĝis en Milano, kie li ĉeestis kaj diplomiĝis ĉe la Lernejo de Drama Arto ĉe la *Piccolo Teatro*. Inter finoj de la sepdekaj kaj okdekaj jaroj Micheli akiris grandan popularecon kiel komikulo, per serio de sukcesaj varieteoj, inkluzive de *Fantastico*, *W le donne*, *Al Paradise* kaj *A tutto gag*. Micheli ankaŭ estis tre aktiva sur scenejo, dum lia filmagado estis malpli signifa.

Li estas divorcita de la aktorino Daniela Nobili, kun kiu li havis filon, Guido. Ekde 1996 li havas rilaton kun la aktorino kaj dancistino Benedicta Boccoli. Li estas 1,74 m alta.

En 1999 li ricevis la Ordenon de Merito de la Itala Respubliko.

En 2002 li publikigis la novelon *Garibaldi amore mio*, de Baldini Castoldi Dalai, el kiu estis komedio por teatra sezono 2003-2004 kun la produktado de la Teatro Franco Parenti en Milano.

## Selekta filmaro 
* *Allegro Non Troppo* (1976)
* *Café Express* (1980)
* *Mani di fata* (1982)
* *Heads I Win, Tails You Lose* (1982)
* *I Am an ESP* (1985)
* *Il commissario Lo Gatto* (1987)
* *Roba da ricchi* (1987)
* *Rimini Rimini* (1987)
* *Rimini Rimini - Un anno dopo* (1988)
* *Cucciolo* (1998)
* *Commediasexi* (2006)
* *Valzer* (2007)
* *The Cézanne Affair* (2009)
* *Pinocchio* (2012)
* *Women Drive Me Crazy* (2013)
* *Quo Vado?* (2016)

## Ordeno 
60px
"Ufficiale Ordine al Merito della Repubblica Italiana" (Ordeno de Merito de la Itala Respubliko) (Romo, ).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  
*  Maurizio Micheli en IMDB

Kategorio:Italaj aktoroj
Kategorio:Italaj komikistoj
Preĝejo Emeriko de Hungario (Gönc)

La **preĝejo Sankta Emeriko de Hungario** estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbo Gönc.

## Historio 
La gotika katolika kirko estis konstruita en la 14-a jarcento. Ekde la 1530-aj jaroj la luteranoj, baldaŭ la kalvinanoj uzis ĝin, sed la katolikoj reakiris ĝin en 1695. Pli frue en 1640 la preĝejo bruldetruiĝis, sed poste rekonstruis ĝin. Diversaj trakonstruoj okazis en 1714, 1777 kaj 1827. La orgeno estis konstruita en 1810, trakonstruita en 1893.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto, kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. La fasado estas preskaŭ simetria, meze la kvadrata turo grandparte reliefas. La enirejo estas meze tra la turo, sed estas alia enirejo ĉe la fasado supozeble al la turo. Interne la predikejo estas klasikisma.

Kermeso okazas en la 5-an de novembro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* http://lexikon.katolikus.hu/G/G%C3%B6nc.html

## Aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Gonc
Gonc
IslamOnline

**IslamOnline** estas tutmonda retejo, kiu donas informojn pri Islamo al islamanoj kaj neislamanoj en la angla kaj araba lingvoj. Ĝi estis fondita la 24-an de junio 1997 de la egipta teologo Yusuf al-Karadawi. La IslamOnline administracia oficejo troviĝas en Doha, Kataro, kaj estas administrata de la Kultura Societo de la saŭdaraba ŝejĥo Al-Balagh .

Laŭ enketo de Alexa Internet, Islam Online estas la sesa plej vizitata retejo rilata al Islamo.

La retejo konsistas de forumoj pri diversaj temoj, kiel politiko, novaj islamanoj, distro, sekciojn kiel "Demandu la scienciston", kie vizitantoj povas starigi demandojn rilate al islamo. La arabaj kaj anglaj sekcioj estas adaptataj al sia respektiva legantaro . En nuraj kvar jaroj (2000–2003), ĉirkaŭ 306 691 artikoloj estis publikigitaj, el kiuj 233 223 estis en la araba dum 73 486 estis en la angla.

## Vidu ankaŭ 
* Islama reformismo
* Islamo

## Referencoj 
Kategorio:Kataro
Kategorio:Islama kulturo
Kategorio:Islamo
Anatolia gregohundo

eta|Anatolia gregohundo.
La **Anatolia gregohundo** aŭ *Anadolu çoban köpeği* estas gregogarda hundo-raso tre utila por bestobredado origina en la duoninsulo Anatolio, kiu nuntempe formas plej grandan parton de nuntempa Turkio. La Anatolia gregohundo estas fortika, granda kaj tre povoforta, kun bona aŭd- kaj vidkapablo kio helpas en la protekto de la gregoj. Per sia rapidemo kaj vigleco, tiu hundo kapablas forkuri eblan predanton ege efike. Historie, la Anatolia gregohundo estis traktita kaj kategoriigita kiel aparta raso el la simila kaj samlanda Kangala gregohundo fare de multaj hundoregistroj, sed ili estas nuntempe plej ofte konsiderataj kiel parto de la sama hundraso.

Tiu hundo havas densan duoblam mantelon, larĝan, fortan kapon, bone disvolvigitan muskolajn ŝultrojn kaj longan voston kun hokecforma buklo pinte kiu estas metita alte super la dorso de la hundo kiam tiu estas alerta aŭ ekscitita.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Hancock, David (31a de aŭgusto, 2014). Dogs of the Shepherds: A Review of the Pastoral Breeds. ISBN 9781847978097.
* Kojima, Toyoharu (28a de aŭgusto, 2005). Legacy of the Dog: The Ultimate Illustrated Guide (2a eld.). Chronicle Books LLC. ISBN 9780811851138.

Kategorio:Aziaj hundorasoj
110074 Lamchunhei

'*110074 *Lamchunhei'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 20-an de septembro 2001 de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio *Desert Eagle* en Benson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Lam Chun Hei*, studento de la Frateca Asocio *Shun Tak* ĉe la kolegio *Yung Ya'' de Honkongo. La problemo pri elimino de la plasto motivigis lin disvolvi novan malmultekostan metodon de plasta recikligo. Lia esplora projekto " Memplifortigita Polimera Kompozito el Post-konsuma Rubo " gajnigis al li multenombrajn premiojn.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de William Kwong Yu Yeung
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
110077 Pujiquanshan

'*110077 *Pujiquanshan'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 20-an de septembro 2001 de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio *Desert Eagle* en Benson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la organizo *Sik Sik Yuen*, establita en 1921 kaj registrita kiel karitata organizo en Honkongo en 1965. La moto " *Pujiquanshan'' " signifas la " Agi bonvole kaj instrui pri bonvolo ". La organizo helpas la publikon per medicinaj kaj edukaj servoj de vartoj por maljunuloj kaj infanoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de William Kwong Yu Yeung
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Heinrich Sander

**Heinrich SANDER** (naskiĝinta la  en Teningen-Köndringen, mortinta la  en Karlsruhe) estis germana instruisto kaj verkisto.

## Vivo 
La filo de la superintendanto Nikolaus Christian Sander kaj frato de la karlsruhe-a supera eklezikonsilisto Nicolaus Sander studis teologion en Tübingen kaj ekonomion en Göttingen. En 1775 li iĝis profesoro pri naturscienco kaj retoriko ĉe la Alta gimnazio (gymnasium illustre) en Karlsruhe. Sander, honora membro de la Berlina societo de naturesplorantaj kamaradoj kaj de la Princa Anhaltia Germana Societo de Bernburg entreprenis plurajn vojaĝojn, dum kiuj li renkontis i.a. Klopstock, Wieland, Goethe kaj Lessing.

Krom popolklerigaj kaj filozofiaj-sciencaj skribitaĵoj li verkis ankaŭ verkojn pri teologio kaj ravigajn vojaĝajn rakontojn.

## Verkoj 
* *J. J. Ebert’s natürliche Geschichte.* Karlsruhe 1776
* *Zur Naturgeschichte des Ruffolken oder Gaduslota L..* Karlsruhe 1778
* *Von der Güte und Weisheit Gottes in der Natur.* Karlsruhe 1778
* *Vom Einhorn, besonders vom Einhorn in der Bibel.* Karlsruhe 1779
* *Über Natur und Religion, für die Liebhaber und Anbeter Gottes.* Leipzig 1779, 1780
* *Von der Vorsehung.* Leipzig 1780
* *Erbauungsbuch zur Beförderung wahrer Gottseligkeit.* Leipzig 1780
* *Über das Große und Schöne in der Natur.* Leipzig 1781, 1782
* *Öconomische Naturgeschichte für den Teutschen Landmann.* Leipzig 1782
* *Über die Kunstsprache der Naturforscher.* Basel 1782
* *Predigten für alle Stände.* Leipzig 1783
* *Beschreibung seiner Reisen durch Frankreich, die Niederlande, Holland, Deutschland und Italien.* Leipzig 1783/84
** Erster Theil. Jacobäer, Leipzig 1783.
** Zweiter Theil. Jacobäer, Leipzig 1784.
* Beschreibung einer Tropfsteinhöhle in der Landgrafschaft Sausenburg (Erdmannshöhle in Hasel). Ĉe: Der Naturforscher, 18. Band 1782
* Von einem merkwürdigen See in der oberen Markgraffschaft Baden (See in Eichen bei Schopfheim). Ĉe: Der Naturforscher, 20. Band 1782
* *Heinrich Sanders Kleine Schriften nach dessen Tode hrsg.v. Georg Friedrich Götz.* Dessau und Leipzig, Selbstverlag, 1784+1785. 2 Bände [I.Naturhistorisches; II.Gedichte, Über einige Bücher der Heil.Schrift, Moralische Abhandlungen und Aufsätze, Vermischte Aufsätze, Sanders Leben].

## Literaturo 
* Anton Birlinger, ĉe: Alemannia 12 (1884), p.&nbsp;204-205

## Eksteraj ligiloj 
* Vojaĝa rakonto ĉe "Hanauisches Magazin", vol 3
* Über Natur und Religion, 1780; dua parto

Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj teologoj
Camilo

**Camilo Echeverry Correa** (Medeĝino, Kolombio; 16-a de marto 1994), konata simple kiel **Camilo**, estas kolombia kantisto kaj kantverkisto. Li famiĝis en 2007 venkinte en la konkurenco por talentuloj Factor X sialande. Li publikigis tri studiajn albumojn, nome *Regálame tu corazón* (2008), *Tráfico de sentimientos* (2010) kaj *Por primera vez* (2020).

Kategorio:Kolombiaj kantistoj
Jeghiŝe

[eta|maldekstre|Reliefo kun bildo de Jeghiŝe, en la [Armena katedralo de Moskvo.]]
**Jeghiŝe** (armene *Եղիշե*), ankaŭ konata sub la nomo de **Jeghiŝe Vardapet**, estis historiisto armena kies vivo estas relative nekonata. Li verŝajne naskiĝis inter 410 kaj 415, kaj mortinta inter 470 kaj 475. Li estas plej konata kiel la aŭtoro de *Historio de Vardan kaj la Armena Milito*.

## Biografio 
Unu el la plej junaj el la sanktaj tradukistoj kaj disĉiplo de Mesrop Maŝtoc, Jeghiŝe, post siaj elementaj studoj, dum kiuj li studis armenan, grekan , persan kaj sirian, estis sendita (precipe kun Korjun ) por perfektigi sian edukadon en Aleksandrio, en la lernejo de Cirilo de Aleksandrio. Li revenis al Armenio en 441/442, post viziti Romon, Atenon kaj Konstantinopolon, kaj eniris la servon de Vardan Mamikonjan kiel persona sekretario, ĝis la Batalo de Avarajr en 451. Li tiam fariĝis *vardapeto* kaj vivis kiel ermito ĝis la fino de sia vivo.

## Laboro 
Dum ĉi tiu periodo, li verkis, laŭ la peto de Davit Mamikonjan, sian *Historio de Vardan kaj la Armena Milito*, probable en 464 . Ĉi tiu verko dividita en tri partojn rakontas la eventojn okazintajn en Armenio de 428 ĝis 451, inter la depozicio de la lasta arsakida reĝo , Artakso la 4-a, kaj la batalo de Avarajr, pri kiu li asertas esti atestanto; li probable antaŭis Ghazar Parpeci kaj sian *Historion de Armenio*, kun kiu li tre konsentas pri ĉi tiu periodo.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj historiistoj
Preĝejo Sankta Johano la Baptisto (Erevano)

eta
La **Preĝejo Sankta Johano la Baptisto** (armene : Սուրբ Հովհաննես Մկրտիչ Եկեղեցի , *Surp Hovhannes Mkrtiĉ* ) estas aktiva preĝejo en la malnova areo de Kond, Erevano, Armenio. Unue, ĝi estis konstruita sur la alteco de la distrikto Kond, en 1710, en la loko de mezepoka preĝejo detruita kiel rezulto de katastrofa tertremo. Ĝin konstruis riĉulo, Melik Aghamal, loĝanta en Erevano. Kiel la aliaj mezepokaj preĝejoj, ĝi estas tri-nava bazilika preĝejo. La rektangula plano de la preĝejo inkluzivas la preĝejon kaj la ĉefaltaron ĉe la orienta flanko, ligita al la sakristio.

## Galerio 

File:Սուրբ_Յովհաննէս_եկեղեցի,_Երեւան.jpg|Interno de la preĝejo dum diservo
File:Eriwan 1989 001.jpg|La preĝejo antaŭ la renovigo (1989) - vidaĵo el Hotelo Dvin
File:YerevanStHovhannes.jpg|Sonorilturo enireje
File:Surb Hovanes Mkrtich Church, Kond.JPG|La preĝejo Sankta Johano la Baptisto en Kond.

## Eksteraj ligiloj 
* Ararata Pontifika Diocezo 
* Urbodomo de Erevano

Kategorio:Preĝejoj en Erevano
(110083) 2001 SV115

**(110083) 2001 SV115** estas marsrenkonta asteroido malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Lincoln Near-Earth Asteroid Research* elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

## Orbito 
Ĝia tre discentra klinita orbito ekstere malproksime tanĝas tiun de Marso, sed ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de tiu ĉi planedo. Ĝia marsa MOID estas 0,47966 AU, tie estas 71,756 milionoj da km.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Marsrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Preĝejo Sankta Anna (Erevano)

eta|Preĝejo Sankta Anna apud malgranda preĝejo Katoghike.
**Preĝejo Sankta Anna** (armene: Սուրբ Աննա Եկեղեցի *Surb Anna Jekegheci* ) estas preĝejo de la Armena Apostola Eklezio malfermita en 2015 en la distrikto Kentrono de Erevano, Armenio, najbara al la preĝejo Katoghike de la 13-a jarcento .

## Historio 
La 4-an de julio 2009 la Katolikoso Garegino la 2-a benis la terenon por la konstruado de preĝejo Sankta Anna kaj apuda komplekso kiu servus kiel la Erevana loĝejo de la Katolikoso . La ceremonion ĉeestis prezidanto Serĵ Sargsjan; Prezidanto de la Konstitucia Tribunalo, Gagik Harutjunjan; Urbestro de Erevano, Gagik Beglarjan; membroj de la Frataro de Sankta Eĉhmiadzin, membroj de la supera spirita konsilio naciaj kaj armen-usonaj bonfarantoj Hirair Hovnanjan kaj lia edzino, Anna, laŭ kiu la preĝejo estis nomita.

Konstruado komenciĝis en 2011 kaj finiĝis en 2014. La 30-an de aprilo 2015 la preĝejo estis konsekrita de Katolikosa Garegino la 2-a .

Surbaze de projekto de arkitekto Vahagn Movsisjan, la preĝejo estas el unu-kupola krucoforma stilo kun sonorilturo ĉe la enirejo. La pontifika loĝejo situas okcidente de la preĝejo.

## Referencoj 
Kategorio:Preĝejoj en Erevano
Claviers

''''* (jen france, okcitane *Clavier*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Var, en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura (, prononcata , okcitane *Provença-Aups-Còsta d'Azur''), kaj administre apartenas al la kunurba komunumo de Draguignan, kreita en 2001. Fine de  en la komunumo vivis . 

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
* bazaj turismaj informoj ( kaj )

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Var

eta|maldekstra|300px|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Var
Preĝejo Sankta Jakobo (Erevano)

250px | thumb|Preĝejo Sankta Jakobo.
**Preĝejo Sankta Jakobo** (armene : Սուրբ Հակոբ Եկեղեցի; ankaŭ, **Sankta Jakobo de Nisibis** ) situas en la distrikto Kanaker-Zejtun ene de la limoj de la urbocentro de Erevano , la ĉefurbo de Armenio. Ĝia fratina preĝejo, Surb Astvacacin (ankaŭ Preĝejo Sankta Dipatrino, konstruita en 1695), situas sur monteta pinto nordokcidente vidante la Preĝejon Sankta Jakobo.

## Historio 
Post la detruo de la originala preĝejo pro la Erevana tertremo en 1679 , Sankta Jakobo estis rekonstruita per la donacoj de Hakobjan, riĉa loĝanto de Tbiliso. Funkciante kiel sidejo de la episkopo en 1868, la tombejo gastigis la diocezan lernejon nomatan laŭ Sankta Sahak Partev, sub la administrado de Mesrop Smbatjanc. Dum la sovetia periodo, la kirko estis ŝlosita kaj transformita en magazenon. Ĝi rekomencis funkcii denove kiel religia konstruaĵo en 1990.

## Arkitekturo 
La Preĝejo de Sankta Jakobo estas tri-nava baziliko sen kupolo, sed havas ununuran kupolon, kiu kuŝas flanke sur la tegmento. Estas enirejoj al la interno ĉe la sudaj kaj okcidentaj muroj. Komplekse ĉizita enirejo ornamas la okcidentan fasadon, kie estas ĥaĉkaroj datitaj 1504, 1571 kaj 1621 fiksitaj al la muro. La interno de la strukturo enhavas kelkajn murpentraĵojn prezentantajn sanktulojn aplikitajn al la du paroj de kolonoj kaj muroj. La ĉefaltaro situas ĉe la orienta interna muro, kie estas apudaj sakristioj.

Sudokcidente de la preĝejo estas pordego de 1887 kun iu dekoracio videbla supre.

## Bildaro 

Image:S. Astvatsatsin Church 1695 Kanaker.jpg|La najbara preĝejo Sankta Dipatrino, 1695
Image:S. Hakob Western Portal.JPG|Okcidenta portalo de la preĝejo
Image:S. Hakob Southern Portal.JPG|Suda portalo de la preĝejo
Image:S. Hakob Interior Mural.JPG|Interna murpentraĵo kun sanktaj Georgo kaj Apostolo Paŭlo
Image:S. Hakob Gate.JPG|Pordo el 1887

## Referencoj 
Kategorio:Preĝejoj en Erevano
Maupertus-sur-Mer

**Maupertus-sur-Mer** estas franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Maupertusais *.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Komunumoj de Manche
László Kiss (politikisto)

**László Kiss** [lAslO kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss László** estis hungara instruisto, parlamenta deputito, urbestro.

László Kiss naskiĝis la  en Kaposvár.
 
## Biografio 
László Kiss maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1997, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2004. Li instruis en gimnazio en Budapeŝto inter 2004-2006, poste li havis postenon en la eduka ministerio (2006-2010), pli poste inter 2010-2018 li denove instruis en mezlernejo en Gyál. Intertempe en 2008 li akiris plian diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto kaj en 2017 juran diplomon en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Li okupiĝis pri la konstitucio kaj internacia juro. Lia edzino naskis filon.

## Politika vivo 
Jam en 1996 li aliĝis al Hungara Socialista Partio. Ekde 2008 li estis funkciulo en Budapeŝto. Inter 2006-2014 li estis urbestrarano de Óbuda, inter 2014–2018 li estis tre aktiva parlamentano, en 2019 li estis elektita urbestro de Óbuda. En 2020 li forlasis sian partion.
 
## Fontoj 
* hungarlingva membiografio kun foto 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj urbestroj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Lurcy-Lévis

**Lurcy-Lévis** estas franca komunumo kiu troviĝas en la departemento Allier en la centro de Francio. Ĝi situas en fekunda kaj arbara pejzaĝo kaj havas  loĝantojn (je dato la 1-an de januaro 2017).

## Geografio 
eta|Infrastrukturo kaj apudaj municipoj|maldekstra
La plej proksima pli granda urbo estas Nevers, kie estas ankaŭ la plej proksima fervoja stacidomo. Regiona buso veturas de Moulins tra Bourbon-l'Archambault al Lurcy-Lévis.

## Vidindaĵoj 
Estas ankaŭ kelkaj stratoj kun pitoreskaj domoj.

Sur la teritorio de Lurcy-Lévis troviĝas ankaŭ dromo kie skipoj de Formulo 1 venas testi la aerodinamikon de la veturiloj kaj Velodromo, kiu estas unu el la plej malnovaj biciklaj vetkurejoj en Francio, konstruita en 1897. Je 10 kilometroj de la municipo estas ankaŭ rimarkinda arbaro *Forêt de Tronçais*.

### *Street Art City* 
Kiel malgranda municipo ĝi gastigas lokon al la tiel nomata "*Street Art City*": spaco dediĉita al strata arto instalita en la konstruaĵoj de iama trejncentro de la franca poŝtaj servoj. La konstruaĵoj en Street Art City estas kovritaj sur 22 000 m² per freskoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Allier

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Oficiala retejo de *Street Art City* arĥivo

Kategorio:Komunumoj de Allier
Preĝejo Sankta Kiliano (Udestedt)

eta|Kilianokirko en Udestedt, de sudueste
Bela, impona kaj monumentprotektita protestantisma **Preĝejo Sankta Kiliano** (germane: *Kilianskirche*) troviĝas en Udestedt en Germanujo. Apartenas la komunumo al la paroĥujaro Schlossvippach-Udestedt ene de la eklezidistrikto Apolda-Buttstädt.

## Priskribo 
La longigita, el ŝutro starigita halokirko havas triflankan ŝlosiĝon de la altarejo. La iam libere starinta kirkoturo el la 14-a jarcento estas en la sudo. La kirkonavo novkonstruigitis en 1592/94. Kiel la turo ĝi havas angulŝtonojn; la interno kirka ŝanĝitis en la jaro 1928-a.

La fenestroj turaj enkadrigatas de kurtenaj arkoj. Ture pendas du sonoriloj, kiujn muldis en 1560 Eckhard von Breŭnswick kaj en 1603 Melchior Moeringk. Kovras la turon okangula spajro. La teretaĝo kaj supera etaĝo de la turo havas krucoripan volbon. Teretaĝo staras pintarka tabernaklo La navo havas pintarkan fenestron kaj ĉirkaŭantan kronan respektive soklan kornicojn.

La internon ornamas galerio duobla neinterrompita kaj pucita barelvolbo. La benkaro, la ambonaltaro kaj la baptujo estiĝis ĉ. 1810. Centre de la ujo de triptiko (de ĉ. 1516) videblas la adorado de la saĝuloj. La predelo de iama altara retablo el la 1-a duono de la 18-a jarcento ja konserviĝis. Ĝi montras grupon de la krucumitoj, la elkrucigon de Jesuo kaj la lastan vespermanĝon. En 1709 ricevis la kirko novan orgenon el la manoj de la orgenfaristo Georg Christoph Stertzing. Sed nova enmuntitis en 1928, kun 19 registroj sur 2 klavaroj kaj pedalo, fare de la firmao Jehmlich.

## Literaturo 
* *Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen.* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 1248.

## Eksteraj ligiloj 
## Notoj 
Udestedt
Udestedt
Udestedt
Pierroton (stacidomo)

**Pierroton** estas fermita franca stacidomo sur linio  - , situanta en komunumo Cestas, en departemento Gironde, regiono Nova Akvitanio.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Bordeaux-St-Jean - Irun (655000).

## Vidu ankaŭ 
* Cestas

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Stacidomoj en Nova Akvitanio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Gironde
Kategorio:Cestas
Lajos Kövér

**Lajos Kövér** [lajosx kovEr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kövér Lajos** estis hungara juristo, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *rétháti*, lia edzino estis Ida Komlóssy Kövérné.

Lajos Kövér naskiĝis la  en Wiesenhaid (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Tisa Nouă en Rumanio, li mortis la  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio).

## Biografio 
Lajos Kövér frekventis lernejon en Arad (urbo), poste li studis juron en Reĝa Jura Akademio (Nagyvárad) (1841–1842) kaj Reĝa Universitato de Pest. Ekde 1845 li estis honora prokuroro kaj grava figuro de la opozicio. Dum la Hungara revolucio de 1848 li batalis, en la sekva jaro li estis leŭtenanto. Post la fiasko li estis devigsoldato en norda Italio. En 1851 li povis hejmenveni al urbo Pest kaj okupiĝis pri la literaturo. En la sekva jaro li debutis kiel dramisto, kiuj estis videblaj en Nacia Teatro (Budapeŝto). Li ankaŭ redaktis plurajn gazetojn. Li edziĝis en 1861, lia edzino naskis filinon.

## Elektitaj dramoj 
* *Estve és reggel* (1853)
* *A szép Marquisné* (1854)
* *Celestina* (1856)
* *Gazdagság és szegénység* (1857)
* *Nőm meghalt* (1857)

## Lia libro 
* *Kövér Lajos színművei* (elektita dramaro, 1860)

## Memorigiloj 
* strato en Zugló ekde 1879

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto kun bildo
* http://komlossy.hu/index.php?op=ht&id=912

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj dramistoj
Mátyás Kolbay

**Mátyás Kolbay** [mAtjAŝ kolbai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kolbay Mátyás,** latine *Mathia Kolbay*, slovake *Matej Kolbai* estis hungaria akademia instruisto.

Mátyás Kolbay naskiĝis la  en Almás (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Jablonov en Slovakio), li mortis en nekonata loko kaj tempo.

## Biografio 
Mátyás Kolbay post siaj studoj inter 1927 kaj 1843 instruis en Reĝa Jura Akademio (Kassa), poste en Reĝa Jura Akademio (Pozono). Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis en emerita statuso, sed poste li denove instruis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Assertiones ex universa jurisprudentia et scientiis politicis* (1822) 
* *Theoria statisticae tamquam scientiae* (1830)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
(110112) 2001 SA136

**(110112) 2001 SA136** estas asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la 16-an de septembro 2001 en la kadro de la astronomia kampanjo LINEAR (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Hilda grupo
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Kasagh

[eta|La rivero Kasagh tra [Aŝtarako.]]
La **rivero Kasagh** estas rivero en okcidenta parto de la Respubliko Armenio, kiu elfluas nord-suden de la monto Aragaco, kie ĝi naskiĝas, ĝis enfluo en la riveron Aras , kiu estas la ĉefa alfluanto de la rivero Kura. La rivero Kasagh formas kanjonon ĉirkaŭ la monaĥejo Saghmosavank. Ĉi tiu rivero trairas la urbon Aparan.

En la suba parto de la valo Ararato, la akvoj de Kasagh estas preskaŭ tute uzataj por irigacii la kampojn kaj ĝardenojn de la ĉirkaŭaj vilaĝoj. Tial dum la someraj monatoj (kiam la plej forta vaporiĝo de akvo) la Kasagh-a ĉirkaŭo estas seka tero. Kassagh havas longon de 89 km. Ĝi drenas areon de 1480 km².

Aldone al Aparan, aliaj ĉefaj urboj tra kiuj ĝi trapasas estas: Aŝtarako, Oŝakan kaj Eĉmiadzin.

## Referencoj 
Kategorio:Riveroj en Armenio
Parko de la Venko

eta|Lago de la Parko de la Venko.
**Parko de la Venko** (), estas publika parko situanta en la distrikto Kanaker-Zejtuno de Erevano, la ĉefurbo de Armenio.

## Historio 
La konstruado de la parko estis lanĉita dum la malfruaj 1930-aj jaroj kiel la "urba parko Arabkir", en la kadro de la disvolviĝo de la kvartalo Nor Arabkir norde de Erevano; la ĉefurbo de la Armena Soveta Socialisma Respubliko. Post la Granda Patriota Milito, la parko estis renomita "Parko de la Venko", rememorante la sovetian venkon super Nazia Germanio ĉe la orienta fronto de la dua mondmilito.

Post la milito, la Parko de la Venko estis malfermita la 29an de novembro 1950, ĉe la 30a datreveno de la sovetiigo de Armenio. Samtage 17-metran altan kupran statuon de Josif Stalin projektitan de la *Popola artisto de Sovetunio* Sergej Merkurov estis starigita en la parko, dum la bazaltŝtonigita piedestalo de la statuo estis projektita de alia Popola artisto de Sovetunio Rafajel Israjeljan .

En 1962, la statuo de Stalin estis malmuntita, kaj anstataŭigita per la monumenta statuo de Patrino Armenio en 1967, projektita de arkitekto Ara Harutjunjan . En 1970, muzeo dediĉita al la rolo de Armenio en la Granda Patriota Milito estis malfermita ene de la piedestalo de la statuo. Tamen en 1995, ĝi transformiĝis en la Milita Muzeo de Armenio regata de la Ministerio pri Defendo.

## Priskribo 
En 1956, malgranda amuzparko estis malfermita sur la orienta parto de la parko. En 1958, la konstruado de la artefarita lago Arevik projektita de arkitekto Hovhannes Hakobjan estis lanĉita, kaj finita en 1961, dum en 1959, restoracio nomita *Aragil* (kun la signifo cikonio) projektita de Rafajel Israjeljan estis malfermita en la parko.

Inter 1983 kaj 1985 la parko estis fermita pro gravaj restaŭrolaboroj. La 9-an de majo 1985 okazis proksime de la komplekso Patrino Armenio la malfermo de la Heroa Strateto kaj la Tombo de Nekonata Soldato, en la 40a datreveno de la Granda Venko en la dua mondmilito. En 1989, nova spektoradego estis instalita ĉe la amuzparko anstataŭigante la malnovan.

## Galerio 

File:BM-13 Katyusha in Victory Park Yerevan.JPG|Soveta rakedo Katjuŝa
File:SA-2 missile in Victory park of Yerevan.JPG|Soveta S-75
File:Mother Armenia, Yerevan, 16.07.2017.jpg|La monumenta statuo de Patrino Armenio en la parko.
File:Ferris Wheel at Victory Park - panoramio.jpg|La spektoradego en la Parko de la Venko
File:Victory Park3, Yerevan 16.jpg|Tombo de Nekonata Soldato

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Patrino Armenio
Fortikaĵo Daŝtadem

eta|Fortikaĵo Daŝtadem.
**Fortikaĵo Daŝtadem** (armene: **Դաշտադեմի ամրոց **) estas granda fortikaĵo de la 10a ĝis la 19a jarcentoj kiu situas ĉe la suda periferio de la vilaĝo Daŝtadem en la provinco Aragacotno de Armenio. En tombejo 1,7 km sude de Daŝtadem, situas la reestigita monaĥejo Kristapori Vank, el la 7-a jarcento, kiu povas esti rigardita en la distanco de la fortikaĵo.

Reliefaj bildoj de leonoj sur "paneloj" estas sur la ekstera muro super la arka enirejo. Malalta-neregula deklatera interna ringmuro ĉirkaŭas la fortikaĵon kaj apuda 10-ajarcenta kapelo de Sankta Sargis. Kvin el la dek originalaj duonrondaj bastionoj restas starantaj. La fortikaĵo konsistas el kvar duonrondaj turoj (12-a jarcento), kiuj estis alfiksitaj poste al pli fruaj 10-ajarcentaj armenaj fortikaĵoj. Sub la turoj estas grandaj cisternoj kaj tuneloj, kiuj kondukas al la supro de la fortikaĵo. La strukturo estis parte renovigita en la lastaj jaroj, dum la kapelo estis tute rekonstruita.

Sur la orienta muro de la fortikaĵo estas arablingva dediĉa surskribo de 1174, skribita per kufika kaligrafio atribuanta la strukturon al sultano Mahmud, unu el la ŝadadidaj princoj, kiuj regis en Anio. Legeblas la sekva pasejo: Ĝis antaŭ nelonge, la fortikaĵo estis hejmo de lokaj paŝtistoj kaj iliaj familioj. Tiuj individuoj estis delokigitaj por renovigi la monumenton.

## Galerio 

Image:Դաշտադեմի ամրոց.jpg|Duoncirkla bastiono kaj pordo de la fortikaĵo
Image:Dashtadem Fortress Gate.JPG|Pordo kun priskribo kaj leono
Image:Dashtadem Fortress Exterior Walls.JPG|Ekstera parto de 19ajarcenta murego
Image:Dashtadem Fortress 1.JPG|Interna parto de la muro
Image:Dashtadem Fortress.JPG|Fortikaĵo
Image:Fortress of Dashtadem 06.JPG|10jarcenta kapelo

## Referencoj 
Daŝtadem
Preĝejo Sankta Triunuo (Erevano)

250ra|thumb | Preĝejo Sankta Triunuo
**Preĝejo Sankta Triunuo** (armene: **Սուրբ Երրորդություն Եկեղեցի** *Surp Jerordutjun jekegheci* ) estas preĝejo de la Armena Apostola Eklezio, konstruita en 2003 en la distrikto Malatjo-Sebastio de Erevano, Armenio . Ĝi estas modeligita laŭ la arkitekturo de la katedralo Zvartnoco de la 7-a jarcento.

La konstrulaboroj de la planita preĝejo esti konstruita sur la sudokcidenta distrikto de Erevano komenciĝis en marto 2001. La preĝejo estis konstruita laŭ la projekto de arkitekto Baghdasar Arzumanjan kun la sponsorado de uson-armena nacia bonfaranto sinjorino Louise Simone Manoogian. La 9-an de novembro 2004 Garegino la 2-a, Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, prezidis la ceremonion de konsekro de la krucoj de la Preĝejo de Sankta Triunuo. Ĝi estis konsekrita de la katolikoso la 20-an de novembro 2005.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝaro de la Preĝejo Sankta Triunuo 
* Church of the Holy Trinity - Oficiala retpaĝaro de la Ararata Pontifika Diocezo 

Kategorio:Preĝejoj en Erevano
Adam František Kollár

**Adam František Kollár,** laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj ortografio **Kollár Ádám Ferenc,** konata ankaŭ latine **Adamus Franciscus Kollarius** estis hungaria slovaka bibliotekestro, imperiestra kaj reĝa konsilisto. Lia nobela antaŭnomo estis *kereszténi* [kerestEni] ekde 1777. Lia kromnomo estis "la slovaka Sokrato".

Adam František Kollár naskiĝis la  en Tyerhova (Hungara reĝlando, Habsburga Imperio, nuntempa Terchová en Slovakio), li mortis la  en Vieno (Habsburga Imperio).
[eta|Memortabulo en [Vieno pri Adam František Kollár]]
eta|Titolpaĝo de verko de Adam František Kollár

## Biografio 
Adam František Kollár apartenis al la slovaka minoritato de la lando. Li frekventis diversajn lernejojn en Supra Hungarujo kaj aliĝis al la jezuitoj. Li akiris diplomon en Universitato de Vieno, poste li instruis 3 jarojn en gimnazio, poste li revenis al Vieno, kie li okupiĝis pri diversaj sciencoj. En 1744 li notis Patro Nia laŭ polova lingvo. En 1748 li forlasis la juzuitojn kaj okupiĝis nur pri la sciencoj, krome li estis adepto de panslavismo. En la sama jaro li akiris postenon en la reĝa biblioteko, ekde 1773 li estis bibliotekestro. Inter 1748-1751 li instruis en la menciita universitato. En liaj verkoj li akre atakis la hungaran nobelaron kun la pastroj, tial estiĝis konfliktoj, eĉ kelkaj libroj estis malpermesitaj en Hungarlando.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Musae Francisco et Mariae Theresiae* (1756)
* *Historiae diplomaticae iuris patronatus apostolicorum Hungariae regum libri tres* (1762)
* *Nicolai Olahi… Hungaria et Attila…* (1763)
* *De originibus et usu perpetuo potestatis legislatoriae circa sacra apostolicorum regum Ungariae libellus singularis* (1764, vidu la kovrilpaĝon!)
* *Jurium Hungariae in Russiam minorem et Podoliam, Bohemiaeque in Osvicensem et Zatoriensem ducatus explicatio* (1772, premiita per vilaĝo kaj nobeleco)
* *Anfangsgründe der lateinischen Sprache* (1775)
* *Ad Petri Lambecii commentariorum de augusta bibliotheca caes. Vindobonensi libros VIII supplementum liber primus posthumus* (1790)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Vieno

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungariaj slovakoj
Kategorio:Aŭstraj bibliotekistoj
Ringa Parko

La **Ringa Parko** (armene:** Օղակաձեւ Զբոսայգի**); ankaŭ konata kiel **Junulara Parko**, estas publika parko en la distrikto Kentrono de Erevano, ĉefurbo de Armenio. Ĝi komenciĝas per la Katedralo de Sankta Gregorio sude sur la strato Tigrano la Granda, kaj finiĝas per la lago Poplavok norde proksime al avenuo Maŝtoco. La parko situas laŭ stratoj Ĥanĝjan, Jervand Koĉar, Aleks Manukjan, Moskovjan kaj Isahakjan, formante duonrondan ringan parkon ĉirkaŭ la orienta parto de la centra Erevano.  La parko havas proksimuman longon de 2500 metroj kaj averaĝan larĝon de 120 metroj.

Unu el la projektistoj kaj arkitektoj de la Ringa Parko el strato Terjan ĝis strato Abovjan konstruita en 1960-1985 estis Sasun Grigorjan.

## Famaj strukturoj en la Ringa Parko 
La Ringa Parko estas hejmo de multaj artaĵoj inkluzive de la statuoj de Aleksandr Gribojedov, Andranik Ozanjan, Vardan Mamikonjan, Jeghiŝe Ĉarenc, Tigran Petrosjan, Mikael Nalbandjan, Armen Tigranjan, Fridtjof Nansen, Avetik Isahakjan kaj Vahan Terjan.

La promenejo de la bonfarantoj de la parko estis malfermita en oktobro 2012 kun la statuoj de 6 elstaraj armenaj bonfarantoj: nome Boghos Nubar, Aleksandr Mantaŝjan, Aleks Manukjan, Calouste Gulbenkjan, Mikael Aramjanc kaj Hovhannes Lazarjan.

Aliaj ornamaj monumentoj en la parko inkluzivas: la monumenton pri Amikeco inter Kararo kaj Erevano, la Renaskiĝan monumenton, la Atendan monumenton kaj la monumenton dediĉitan al Revivigita Armenio.
* Konstruaĵoj kaj strukturoj en la parko inkluzivas:
** Katedralo Sankta Gregorio la Iluminanto
** Kultura Centro Tekejan
** Erevana Ŝakdomo
** Tenisa Klubo de la Erevana Ŝtata Universitato
** Ĉambra Muzikdomo Komitas
** Metrostacio Jeritasardakan
** Poplavok-lago kaj kafejo Aragast.

## Galerio 

File:Hands of Amity 05.JPG|Manoj de amikeco el Kararo al Erevano
File:Yerevan Y Charents monument.jpg|Monumento al Jeghiŝe Ĉarenc
File:Vartan Mamigonian statue in Yerevan.jpg|Statuo de Vardan Mamikonjan

## Referencoj 
Kategorio:Erevano
Beethoven (filmo)

***Beethoven*** estas usona prifamilia komedia filmo de 1992, reĝisorita de Brian Levant en kiu stelulas Charles Grodin kaj Bonnie Hunt kiel George kaj Alice Newton, respektive. Ĝi estas la unua filmo el ok ĝis 2014 de la filmoserio "Beethoven".

La filmo estis verkita de John Hughes (sub la pseŭdonimo Edmond Dantès, rolulo de la franca romano La grafo de Montekristo) kaj Amy Holden Jones. La historio centriĝas al San-Bernarda hundo nomita laŭ la komponisto Ludwig van Beethoven kaj posedita de la familio Newton. En la filmo kunstelulas Nicholle Tom kiel Ryce Newton, Christopher Castile kiel Ted Newton, Sarah Rose Karr kiel Emily Newton, Stanley Tucci kiel Vernon, Oliver Platt kiel Harvey, kaj Dean Jones kiel Dr. Herman Varnick. La filmomuziko estis tiu komponita de Ludwig van Beethoven mem.

Tiu filmo rakontas la historion de hundido San-Bernarda kiu post hazardo en vendejo de dorlotbestoj, kie ĝi estis vendota, fuĝas el maliculoj kaj venas ĉe la familio Newton. La infanoj tute volas tuj adopti ĝin, sed la patro malpretas. La hundo, nomita Beethoven ĉar li bojis al la 5-a simfonio de Beethoven, faris, ke Ted ekestu respektata en la lernejo, ke Emily, la plej juna, evitu dronon en la ĝardena naĝejo, kaj ke Ryce, nepopulara adoleskuliuno estu finfine atentita de Mark, la donĵuano de la lernejo. Ĉio ŝajnas bone en ordo, ke eĉ George ekŝatas la hundon. Sed la veterinaro de la familio estas reale malica krimulo kiu serĉas hundojn por praktiki eksperimentojn kaj muntas komploton por reakiri Beethoven.

Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1992
Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri hundoj
Kategorio:Ludwig van Beethoven
Kategorio:Fikciaj hundoj
110288 Libai

'*110288 *Libai'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 23-an de septembro 2001 de la kanada amatora astronomo William Kwong Yu Yeung elde la Observatorio *Desert Eagle'' en Benson (Arizono, Usono).

Ĝi estas proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la ĉina poeto Li Bai (701 – 762), ano de grupo da erudiciuloj konataj kiel la "Ok Senmortuloj de la Vina Pokalo" en poemo de lia amiko poeto Du Fu. Li Bai estas ofte rigardita, kune kun Du Fu, kiel unu el ambaŭ plej grandaj poetoj en la literatura historio de Ĉinio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de William Kwong Yu Yeung
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Cujo

***Cujo*** (angla prononco /ˈkjuːdʒoʊ/) estas usona horora filmo de 1983, reĝisorita de Lewis Teague. La filmo estis bazita sur samnoma romano de Stephen King de 1981 kaj estis verkita de Don Carlos Dunaway kaj Barbara Turner (uzante plumnomon Lauren Currier), en kiu stelulis Dee Wallace, Daniel Hugh Kelly kaj Danny Pintauro.

La filmo sekvas patrinon kaj ŝian filinon kiuj estis kaptitaj ene de sia aŭto, protektante sin el atako de San-Bernarda hundo suferanta rabion.

Spite ricevadon de diversaj recenzoj kaj de relativa sukceso dum sia publikigo en kinejoj, la filmo iĝis kultofilmon en la postaj jaroj ekde sia publikigo.

## Notoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1983
Kategorio:Hororaj filmoj
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri hundoj
Kalvinana preĝejo (Göncruszka)

La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en vilaĝo Göncruszka (Hungario).

## Historio 
La katolika romanika preĝejo konstruiĝis en la 13-a jarcento. En la sekva jarcento ĝi estis pligrandigita laŭ gotiko. En 1639 la loĝantoj prenis la kalvinismon kaj ekde tiam ili uzas la kirkon. En la 18-a jarcento la preĝejo ricevis la nun videblan barokan formon, tamen kelkaj partoj restis el la mezepoko.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en iomete pli alta loko en korto, kiu estas ĉirkauita kun mezepoka defenda ŝtona muro. En la korto kreskas granda kverko kaj aliaj arboj. Interne laŭ la kutimoj la muroj estas blankaj. En la galerio orgeno estas videbla.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto 

Goncruszka
Tokapuo

eta|400ra|Inkaaj tokapuoj.
**Tokapuo**, en hispana *tocapu* aŭ *tocapo*, do ankaŭ **tokapo**, estas aro de kvadratoj kun geometria ornamado, ĝenerale multkolora, kiu aperas teksitaj aŭ broditaj en teksaĵoj, pentritaj en ceramikaj ujoj kiel "quero" (kero, nome ceremoniaj lignaj ujoj), uzitaj dum la periodo de la inkaa imperio.

Kelkaj esploristoj supozis, ke temas pri sistemo de bilda komunikado de antaŭhispanaj Andoj, nome supozita “perdita skribmaniero” de inkaoj. Aliaj esploristoj proponis, ke temas pri ia speco de heraldiko apartenanta al la inkaa nobelaro dediĉita al markigo de dinastioj aŭ monarkoj.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Tokapuo 285: Consideraciones acerca de la llamada “escritura incaica”
* Lenguajes visuales de los incas
* http://tocapu.org/ 

Kategorio:Inkaoj
Kategorio:Indiĝena kulturo de Ameriko