open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Fajnbeka korelo

La **Fajnbeka korelo** (*Cacatua tenuirostris*) aŭ ankaŭ *Fajnbeka kakatuo*, *Longbeka korelo* kaj *Longbeka kakatuo* estas mezgranda kakatuo endemia de Aŭstralio. Ĝi estas simila laŭ aspekto al la Sanga korelo. Tiu ĉi specio estas ĉefea blanka, kun ruĝecrozkoloraj vizaĝo kaj frunto, kaj havas longan, palan bekon, kiu estas uzata por fosi serĉe de radikoj kaj semoj. Ĝi havas ruĝecrozkolorajn plumojn ankaŭ sur brusto kaj ventro.

## Taksonomio
La Fajnbeka korelo ne havas agnoskitajn subspeciojn. La unuan formalan skribitan priskribon faris la germana natursciencisto Heinrich Kuhl en 1820. havas enverguron de ĉirkaŭ 80–90 cm, kaj averaĝe pezas 567 g. kaj nun troveblas en Tasmanio,
 Suda Aŭstralio kaj sudorienta Kvinslando. Naturiĝinta populacio loĝas en Perto, Okcidenta Aŭstralio ekde la mezo de la 1980-aj jaroj, kio havas konservadajn implicojn, ĉar ĉi tiu specio povus hibridiĝi kun la endanĝerigita Fosanta korelo.

La longbeka korelo troviĝas en herbaj arbaroj kaj herbejoj, inkluzive de paŝtejoj, kampoj de agrikulturaj kultivaĵoj kaj urbaj parkoj.

## Ekologio kaj kutimaro 
, Okcidenta Aŭstralio: la birdo en la dekstro estas uzante sian longan bekon por fosi serĉe de manĝaĵo en malalta herbo.]]
 de Ourimbah, Novsudkimrio.]]

### Reproduktado 
Reproduktado ĝenerale okazas de aŭstrala vintro ĝis printempo (de julio ĝis novembro). Longbekaj koreloj formas monogamajn parojn kaj ambaŭ seksoj kunhavas la taskon konstrui la neston, kovi la ovojn kaj zorgi pri la idoj. Nestoj estas faritaj en putriĝantaj derompaĵoj, la kavaĵoj de grandaj malnovaj eŭkaliptoj, kaj foje en la kavaĵoj de lozaj ŝtonetaj klifoj. 2-3 malbrile blankaj, ovalformaj ovoj estas demetitaj sur tegaĵo el putriĝa ligno. La kovado daŭras ĉirkaŭ 24 tagoj kaj la idoj pasigas ĉirkaŭ 56 tagojn en la nesto.

### Manĝado 
La longbeka korelo tipe elfosas radikojn, semojn, bulbotuberojn kaj bulbojn, precipe el *Romulea*. Indiĝenaj plantoj manĝataj inkluzivas murnongon *Microseris lanceolata*, sed granda parto de la dieto de la birdo nun inkluzivas enkondukitajn plantojn.

## Referencoj
### Bibliografio
* 

## Eksteraj ligiloj 
*

Kategorio:Kakatuedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Iida

**Iida** () estas urbo en la ĉefa insulo Honŝu, en Gubernio Nagano, en regiono Ĉubu en Japanio. Iida estas modela urbo por fari grandajn tranĉojn en forcej-efikaj gasoj al malaltkarbona socio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 Iida havis populacion de . La loĝantaro atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 1940-aj jaroj. Ĝi kulminis en la 2000-aj jaroj, sed en la sekva jardeko Iida perdis estis urbego.
 
## Geografio 
Iida situas en montaro, kie la plej alta punkto de la municipo estas montopinto en alteco 3 013 metroj super la marnivelo. Macumoto (Nagano) troviĝas 33, Ĉino 61, Taĝimi 66, Ueda 106, gubernia sidejo Nagano (urbo) 130, ĉefurbo Tokio 160 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/iida_japan/tajimi_japan.

## Historio 
Iida dum la Epoko de Edo havis fortikaĵon. Iida estis moderna municipo en 1889 kaj estis levita al urbostatuso en 1937. La urbo evitis la bombadojn dum la dua mondmilito, sed en 1947 granda incendio okazis. Pluraj proksimaj vilaĝoj aŭ urboj aliĝis al Iida en 1956, 1961, 1964, 1984 kaj 2005.

## Ekonomio 
Iida estis tradicie konata pro silkokulturo kaj produktado de tradiciaj ŝnuroj kun nodoj en arta formo. En la moderna epoko la ekonomio centriĝas ĉirkaŭ hortikulturo (piroj kaj pomoj) kaj la produktado de precizaj instrumentoj.

## Eduko 
En Iida privata virina altlernejo reprezentas la altan nivelon.

## Trafiko 
Iida havas fervojajn kaj aŭtovojajn kontaktojn al la ceteraj insulpartoj.

## Klimato 
Iida situas en humida subtropika klimato (Cwa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun tre varmaj someroj kaj malvarmaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1688 milimetrojn. En ĉiuj monatoj pluvas, sed evidente vintre ankaŭ neĝas.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj 
* muzeo
* bestoĝardeno
* horloĝturo
* tumuloj
* ruinoj de administra komplekso
* areo, kvazaŭ Nacia Parko

## Ĝemelurboj (eksterlande) 
*  Francio, Charleville-Mézières

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Sanga korelo

La **Sanga korelo** (*Cacatua pastinator*) aŭ ankaŭ *Sanga kakatuo*, *Mallongbeka korelo* kaj *Sangmakula kakatuo* estas mezgranda kakatuo indiĝena de Aŭstralio kaj Nov-Gvineo.

## Taksonomio
La unuan registritan priskribon de la specio faris la angla ornitologo John Gould en 1843. Estas jenaj kvar subspecioj: Ĝi similas laŭ aspekto kaj al la Fajnbeka korelo kaj al la Fosanta korelo, sed la Sanga korelo estas pli malgranda, kaj male al ambaŭ aliaj specioj, ĝi havas suprajn kaj malsuprajn mandiblojn de simila longo. Ĝi estas facile distingebla de la Fajnbeka korelo pro la manko de oranĝkolora gorĝostrio.

## Distribuado kaj vivmedio
La nomiga formo, *C. s. sanguinea* troviĝas en Norda Aŭstralio. *C. s. normantoni* troviĝas en oriento de la Kabjorka Duoninsulo. *C. s. transfreta* troviĝas en Nov-Gvineo. *C. s. gymnopis* troviĝas en Centra, Orienta kaj Sudorienta Aŭstralio. kaj povas esti detruaj de arboj sur kiuj ili ripozas, maĉante la ŝelon el pli malgrandaj branĉetoj.

## Kutimaro
Malgrandaj koreloj kuniĝas en aroj de ĝis pluraj miloj, kiuj ofte inkluzivas aliajn birdojn kiel ekzemple Rozbrustaj kakatuoj, Sulfurkrestaj kakatuoj kaj ruĝvostaj nigraj kakatuoj. Ili ĝenerale ripozas en arboj dum la nokto, kaj forflugas por manĝi frumatene antaŭ ol reveni malfruvespere. Aroj ofte flugas multajn kilometrojn inter siaj manĝejoj kaj ripozejoj, kaj en dezertaj regionoj devas ankaŭ flugi al akvofontoj dufoje tage, dum koreloj, kiuj vivas en marbordaj regionoj, ne devas flugi longajn distancojn por trovi akvon.

### Reproduktado
Reproduktado okazas de majo ĝis oktobro, kaj kutime okazas pli frue en la nordo de ĝia teritorio. La ​​nesto kutime estas en arbokavaĵo, klifa kavaĵo aŭ termita monteto.

### Manĝado
Malgrandaj koreloj kutime manĝas surgrunde, tamen foje manĝas en arboj kaj arbustoj. Ili manĝas diversajn kaj naturajn kaj kultivitajn semojn kaj regule manĝas gazonherbojn en urbaj areoj. Ili ofte manĝas grenkultivaĵojn kiel de tritiko, hordeo kaj maizo kaj povas fariĝi konsiderinda agrikultura damaĝbesto en iuj areoj.

## Referencoj
* 

### Bibliografio
* 

## Eksteraj ligiloj 
*World Parrot Trust  Parrot Encyclopedia - Species Profiles

Kategorio:Kakatuedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Nov-Gvineo
Postsomero (pentraĵo)

**Postsomero** (pole **Babie lato**) estas pentraĵo de pola pentristo Józef Chełmoński pentrita per olea pentrotekniko sur tolo. La verko troviĝas en la kolekto de Nacia Muzeo en Varsovio.

## Historio
*Postsomero* estis pentrita en 1875 en Varsovio kaj ĝi estas efiko de printemp-somera vojaĝo de Chełmoński al Orientaj Limregionoj (en 21-a jarcento - teritorio de Ukrainio) unu jaron pli frue. La verko estas ekzemplo de pola realisma pentrarto. Komence de 1875 la artisto montris la pentraĵon vendcele en *La Societo pri Instigo al Belaj Artoj* (pole: *Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych*) en Varsovio. Estas sciate, ke Chełmoński forprenis la *Postsomeron* al sia loĝejo en Parizo, verŝajne ĉirkaŭ 1885 li vendis ĝin al grafo Ignacy Korwin-Milewski. En 1924 posedanto de la pentraĵo estis antikvaĵisto Abe Gutnajer. En majo de 1924 oni aĉetis *Postsomeron* de Józef Wyganowski al kolekto de Nacia Muzeo en Varsovio. Dum la dua mondmilito la pentraĵo restis en sidejo de la Nacia Muzeo. Tiama direktoro de la muzeo Stanisław Lorentz, en sia taglibro skribis, ke la 29-an de septembro 1944 la pentraĵo estis uzita por provizore protekti unu el la muzeaj salonoj – ĝi ŝirmis fenestron. Post interveno de la direktoro la pentraĵo estis deprenita de la fenestro kaj sekurigita. Finfine oni forportis *Postsomeron* de la muzeo. En 1945 ĝi estis trovita en magazeno de arto en aŭstria kastelo *Fischhorn* per Bohdan Urbanowicz, kiu laboris en tiama pola Ministerio pri Kulturo kaj Arto, kaj la 24-an de aprilo alportita Pollandon de Salcburgo. Laŭ Maria Gołąb, modelulino pozinta al la pentraĵo estis iu Ludwika, kiu en la tempo de pentrado de *Postsomero,* vizitadis ofte atelieron de Chełmoński en Hotelo *Europejski*. Stanisław Masłowski, artisto amikiĝinta kun pentristoj pentrintaj en la hotelo, opiniis, ke la modelulino estis prostituitino „elaĉetita de publika domo kontraŭ 100 rubloj, kaj poste edziniĝita al iu deca metiisto”.

## Priskribo de la pentraĵo
La pentraĵo montras junan, senŝuan paŝtistinon kuŝantan sur tero. Ŝi tenas sian dekstran manon supren, kaj per la fingroj de la mano ŝi kaptas aranean silkon. Maldekstren, en la horizonto, kiu troviĝas en duono de la pentraĵo, kaj samtempe estas la ĉefa disiga linio de la kompozicio, videblas bovinaro kaj kamparanoj. Direkte al ili rigardas sidanta, nigra hundo.

Kolore superas brunaj kaj grizaj koloroj, kiuj substrekas etoson de malfrua somero. La supran parton de pentraĵo plenigas grizblua, iomete nubigita ĉielo. Plej helaj akcentoj estas blanka jupo kaj flava kaptuko de kuŝanta knabino.

## Galerio

Dosiero:Józef Chełmoński Babie lato detal.jpg|Fragmento - kapo de la knabino
Dosiero:Józef Chełmoński Babie lato detal 3.jpg|Fragmento - la dekstra mano
Dosiero:Józef Chełmoński Babie lato detal 5.jpg|Fragmento - la maldekstra mano
Dosiero:Józef Chełmoński Babie lato detal 2.jpg|Fragmento - la piedoj
Dosiero:Józef Chełmoński Babie lato detal 4.jpg|alternative=Fragmento - hundo kaj bovoj|Fragmento - hundo kaj bovoj

## Referencoj 
Kategorio: Pentraĵoj de Józef Chełmoński
Kategorio: Verkoj de 1875
Koreloj

***Licmetis*** estas subgenro de blankaj kakatuoj (genro *Cacatua*). Ili estas kolektive konataj kiel **koreloj** en Aŭstralio. Tri el la ses specioj estas ĉefe – aŭ nur – troveblaj en Aŭstralio, dum Filipinoj, Indonezio, kaj Salomonoj havas po unu endemian specion. Ili estas relative malgrandaj kakatuoj kaj – malkiel la membroj de la subgenro *Cacatua* – ĉiuj havas palajn bekojn. Kvankam plej multaj montras flavnuancajn subflugilojn kaj kelkaj ruĝon en la vizaĝo, neniu havas rimarkindajn kolorajn krestojn.

## Specioj
[thumb|maldekstre|[Fajnbeka korelo ripoze sur arbostumpo.]]
* Fajnbeka korelo, *Cacatua (Licmetis) tenuirostris*
* Fosanta korelo, *Cacatua (Licmetis) pastinator*
*** Korelo de Muir, *Cacatua (Licmetis) pastinator pastinator*
*** Korelo de Butler, *Cacatua (Licmetis) pastinator butleri*
* Sanga korelo, *Cacatua (Licmetis) sanguinea*
* Ruĝpuga korelo, *Cacatua (Licmetis) haematuropygia*
* Tanimbara korelo, *Cacatua (Licmetis) goffiniana*
* Korelo de Ducorps, *Cacatua (Licmetis) ducorpsii*

## Referencoj
* 
* Brown, D. M., kaj Toft, C. A. (1999). *Molecular systematics and biogeography of the cockatoos (Psittaciformes: Cacatuidae).* Auk 116(1): 141–157.
* Juniper, T., kaj Parr, M. (1998). *A Guide to the Parrots of the World.* Pica Press, East Sussex. 

### Bibliografio
* 

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kakatuedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Birdoj de Sud-Orienta Azio
Sangopuga korelo

La **Sangopuga korelo** (*Cacatua haematuropygia*) aŭ ankaŭ *Ruĝpuga kakatuo*, *Filipina kakatuo* kaj surloke **katala**, **abukaj**, **agaj**, aŭ **kalangaj** estas malgranda kakatuo endemio de Filipinoj. Ĝi iam troviĝis tra la tuta insullando, sed pro eksterleĝa komerco de naturaj bestoj, ĝi estas nun surloke formortinta en plimulto de sia teritorio kaj havas nur unu sufiĉe grandan populacion restantan en Palavano kaj en la Sulua Arkipelago. Restintaj populacioj estas en la insuloj Polillo, Boholo, kaj Samaro. Ĝi estas proksimume samgranda kaj samforma kiel la Tanimbara korelo, sed estas facile distingebla pro la ruĝaj plumoj ĉirkaŭ la pugo. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo kaj komerco de naturaj maskotoj.

## Aspekto kaj taksonomio 
Ilia plumaro estas tute blanka kun ruĝaj subvostaj kovriloj kun blankaj pintoj, flaveca subvosto, kaj palflavaj subflugiloj. Ili averaĝe longas 30 cm kaj havas enverguron de 22 cm.

Ebird priskribas ĝin jene: 

La ruĝpuga kakatuo faras karakterizan blekan krion, same kiel kriegajn aŭ fajfajn bruojn, kiuj estas komunaj al plej multaj kakatuoj. Ĝi estas pli silentema ol plej multaj kakatuoj, kaj multe pli silentema ol la blanka kakatuo aŭ la salmokresta kakatuo.

## Kutimaro kaj ekologio 
]]
La dieto de ruĝpugaj kakatuoj konsistas plejparte el semoj, sed ili ankaŭ manĝas fruktojn, florojn kaj nektaron. Ili eĉ manĝas rizon kaj maizon, tial ili estas konsiderataj plagoj.

Nestoj estas en arbokavaĵoj, ĉefe de februaro ĝis junio. Bazite sur kaptita bredado, ilia ovodemetado estas de du aŭ tri blankaj ovoj. La kovado daŭras 28 tagojn, kaj la idoj restas en la nesto dum 9 ĝis 10 semajnoj.

## Referencoj
### Bibliografio
* 

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Katala Foundation Incorporated
* Oriental Bird Images: "Philippine cockatoo"
* World Parrot Trust  Parrot Encyclopedia – Species Profiles
* "Cockatoo 'makes and uses tools'", Belfast Telegraph, 6a de Novembro 2012

Kategorio:Kakatuedoj
Kategorio:Birdoj de la Filipinoj
Flugfolio.xyz

**Flugfolio.xyz** estas dulingva retejo fondita en 2024 de Paŭlo Pires, enhavanta artikoletojn publikigitajn en la portugala lingvo kaj esperanto. Ĝi estas alirebla ĉe flugfolio.xyz. 

## Priskribo 
La retejo celas disvastigi interesajn informojn, kuriozaĵojn kaj kulturajn temojn per mallongaj artikoloj verkitaj en ambaŭ lingvoj. Flugfolio kombinas ĵurnalisman enhavon kun simpla prezento kaj ofte kun akompanaj ilustraĵoj. Krome, la retejo prezentas informan enhavon pri la lingvo kaj la Esperanto-movado, precipe por la brazila publiko. 

## Lingva politiko 
Ĉiu artikolo estas publikigita paralele en portugala kaj esperanta lingvoj, celante kaj nacian brazilan publikon kaj la internacian esperantistaron. La uzo de facila lingvaĵo en esperanto celas inkluzivi ankaŭ lernantojn kaj novulojn.  

## Fondinto 
La retejo estis kreita kaj estas redaktata de Paŭlo Pires, brazilano kiu esperantistiĝis en 2011 kaj de tiam li disvastigas Esperanton pere de interreto.  

## Historio 
Flugfolio.xyz estis lanĉita la 1-an de aprilo 2024 kiel sendependa iniciato kun la celo proponi alireblajn kaj amuzajn legaĵojn por dulingvaj legantoj. Ekde sia kreo, la retejo regule publikigas novajn artikolojn pri diversaj temoj, ofte kun didaktika aŭ kultura valoro.  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Oficiala retejo de Flugfolio.xyz

Kategorio:Retejoj aperintaj en 2024
Kategorio:Retejo
Kategorio:Artikoloj aperintaj en Vikipedio unue en Esperanto
Kategorio:Brazilo
Kategorio:Esperanto
Kategorio:Portugala lingvo
Hlasívko

**Hlasívko** () estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Hlasivo en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km sude de Hlasivo. Estas ĉi tie registritaj 5 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Hlasívko situas en katastra teritorio **Hlasivo** kun areo 9,97&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1790.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Hlasívko, cesta.jpg|Vido de malproksime
Hlasívko, dům II.jpg|Domo
Hlasívko, dům.jpg|Objekto

Kategorio:Hlasivo
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Kakatuo de Leadbeater

**Kakatuo de Leadbeater** (*Cacatua leadbeateri*) konata ankaŭ kiel **rozkolora kakatuo** kaj **Kakatuo de Major Mitchell**, estas mezgranda kakatuo kiu vivas en aridaj kaj duonaridaj internaj areoj tra Aŭstralio, kun la escepto de la nordoriento.

## Taksonomio kaj nomo
La irlanda natursciencisto Nicholas Aylward Vigors priskribis la specion en 1831 kiel *Plyctolophus leadbeateri*. La scienca nomo rememorigas la Londonan naturscienciston kaj remburiston Benjamin Leadbeater, kiu estis doninta al Vigors tion kio estos poste la tipa specimeno. Edward Lear pentris ĝin en sia verko de 1832 nome *Illustrations of the Family of Psittacidae, or Parrots*. Citante Lear, William Swainson donis al ĝi la nomon *Plyctolophus erythropterus*.

.]]
En 2023, ĉi tiu specio estis reklasifikita en la genron *Cacatua* fare de la Internacia Ornitologia Kongreso; kvankam ĝi reprezentas tre baze diverĝantan membron de la klado, ĝi kunhavas proksimajn morfologiajn, kondutajn kaj voĉajn trajtojn kun aliaj membroj de la genro. Pro tio, la antaŭa genro *Lophochroa* povus esti pli bone konsiderata kiel monotipa subgenro de *Cacatua*.

## Aspekto 
La rozkolora kakatuo havas molteksturan blankan kaj salmorozkoloran plumaron kaj grandan, brile ruĝ-flavan kreston. Ĝia iama nomo referencis la esploriston Major Thomas Mitchell, kiu skribis: "Malmultaj birdoj pli vigligas la monotonajn nuancojn de la aŭstralia arbaro ol ĉi tiu bela specio, kies rozkoloraj flugiloj kaj fluanta kresto eble plibeligus la aeron de pli volupta regiono." Inoj kaj maskloj de rozkoloraj kakatuoj estas preskaŭ identaj. La maskloj estas kutime pli grandaj. La ino havas pli larĝan flavan strion sur la kresto kaj evoluigas ruĝan okulon kiam maturiĝas.

### Reproduktado kaj vivodaŭro 
Tiu birdo atingas seksan maturecon kiam ili estas ĉirkaŭ 3–4 jaraĝaj. La plej maljuna registrita rozkolora kakatuo mortis je 83 jaroj.

## Bildaro

File:Illustrations of the family of Psittacidœ, or parrots (Plate 5) (8116340826).jpg|"*Plyctolophus leadbeateri*, en la grava verko de Lear de 1832 *Illustrations of the Family of Psittacidae, or Parrots*.
File:Lophocroa leadbeateri -Brookfield Zoo-6.jpg|Cookie, kakatuo kiu vivis 83 jarojn, en la Bestoĝardeno Brookfield.
File:Major Mitchell's Cockatoo - Mt Grenfell.jpg|Dumfluge.

## Referencoj
* 

### Bibliografio
* 

## Eksteraj ligiloj 
*World Parrot Trust  Parrot Encyclopedia - Species Profiles

Kategorio:Kakatuedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Sándor F. Kovács

**Sándor F. Kovács** [ŝAndor ef kovAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **F. Kovács Sándor** estis hungara politikisto.

 naskiĝis  en Karcag.

## Biografio 
### Lernado 
 finis metilernejon pri aŭtomuntado en 1985, poste gimnazion en 1988, pli poste teknikejon, kiu ankaŭ valoras kiel maturiĝo en 1989 en sia naskiĝurbo. En 1994 li finis ĵurnalistan lernejon, en la studjaro 1997 li studis en Nacia Al-Farabi Universitato de Kazaĥio, en 2006 li akiris etnografian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth.

### Kariero 
Ekde 1986 li estis teknikisto, ekde 1990 oficisto, ekde 1994 liberprofesiulo, ekde 1998 li politikadis loke. En 2018 li estis elektita parlamenta deputito. Lia edzino naskis 3 filojn inter 2007-2011.

## Elektitaj kontribuoj 
* parlamentaj paroladoj

## Fontoj 
* membiografio hungare
* parlamenta paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Rašovice (Hlasivo)

**Rašovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlasivo en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km norde de Hlasivo. Estas ĉi tie registritaj 25 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Rašovice situas en katastra teritorio **Rašovice u Hlasiva** kun areo 2,31&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1383.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapelo de La plej sankta Triunuo
* Kasteleto, fine de la 19-a jarcento proprumis ĝin Vincenc Šembera, grandbienulo kaj politikisto

## Pluaj fotoj 

Rašovice (Hlasivo), pohled.jpg|Vido de malproksime
Rašovice - zámeček.jpg|Kastelo en la jaro 2010
Rašovice - dům č.p. 5.jpg|Domo n-ro 5

Kategorio:Hlasivo
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Vyhnanice

Nomon **Vyhnanice** havas pluraj setlejoj:

* Vyhnanice (Voděrady), parto de municipo Voděrady en distrikto Rychnov nad Kněžnou
* Vyhnanice (Hlavatce), parto de municipo Hlavatce en distrikto Tábor
Nová Ves (Hodětín)

**Nová Ves** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hodětín en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km norde de Hodětín. Estas ĉi tie registritaj 17 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Nová Ves situas en katastra teritorio **Blatec u Hodětína** kun areo 6,00&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1842.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Hodětín, Nová Ves, middle part.jpg|La ĉefa kaj ununura ŝoseo
Hodětín, Nová Ves, chapel.jpg|Kapelo ĉe la ŝoseo
Hodětín, Nová Ves, crucifix.jpg|Kruco en kampo
Hodětín, Nová Ves, west part II.jpg|Alveturo en la vilaĝon

Kategorio:Hodětín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Blatec (Hodětín)

**Blatec** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hodětín en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2 km nordokcidente de Hodětín. Estas ĉi tie registritaj 27 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Blatec situas en katastra teritorio **Blatec u Hodětína** kun areo 6,00&nbsp;km². En la katastra teritorio Blatec u Hodětína situas ankaŭ Nová Ves.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1521.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Hodětín, Blatec, chapel.jpg|Kapelo sub arboj 
Hodětín, Blatec, common.jpg|Vilaĝplaco
Hodětín, Blatec, side street.jpg|Domo en strateto

Kategorio:Hodětín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Gyula Mészáros (turkologo)

**Gyula Mészáros** [djula mEsAroŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Mészáros Gyula** estis hungara turkologo,  muzeologo, etnografo.

Gyula Mészáros} naskiĝis  en Szakcs, li mortis  en Novjorko.
 
## Biografio 
Gyula Mészáros studis en Scienca Universitato de Budapeŝto kaj en Konstantinopolo inter 1904-06, poste li kolektis etnografiaĵojn inter tataroj ĉe Volga, pli poste li doktoriĝis en Universitato de Budapeŝto en 1909. Post la doktoriĝo ĝis 1915 li estis muzeologo en Hungara Nacia Muzeo, dum li kolektis etnografiaĵojn por la muzeo en Baŝkirio (1909) kaj post jaro en Konstantinopolo. Inter 1916–1918 li estis katedrestro en Konstantinopolo. En 1921 grupo de hungaraj naciistoj gvidataj de Mészáros establis presejon ĉe Graz. Ili produktis kaj cirkuladis 60 000 ĉeĥoslovakajn monbiletojn kun la intenco damaĝi la ĉeĥoslovakan ekonomion. Ili estis arestitaj, sed Mészáros liberiĝis, ĉar li ne agis por persona profito. Poste Mészáros partoprenis en simila ago en Hungario, sed ĝustatempe li vojaĝis al Ankaro, kie li havis altan postenon en la loka etnografia muzeo. En 1930 kaj 1931 li esploris iam alvenintan etnikon en Anatolio. Inter 1932-1943 li okupiĝis pri historiaj monumentoj, poste li instruis jaron en altlernejo, pli poste li revojaĝis al Turkio. En 1951 li translokiĝis al Novjorko.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Csuvas népköltési gyűjtemény* (2 volumoj, 1909–1912)
* *Tőrök költők* (tradukaĵoj, 1910)
* *Magna Ungaria, a baskír – magyar kérdés* (1910)
* *A Boszporusz partján* (vojaĝpriskriboj, 1911)
* *Die Pakhy- Sprache* (1934)
* *Chattiak és skythák* (1938)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare 
* datenoj kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj turkologoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Hungaraj etnografoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Cacatua

***Cacatua*** estas tipa genro de la veraj blankaj kakatuoj en la familio *Cacatuidae*, Kakatuedoj. 

La kakatuoj troviĝas el Filipinoj, Indonezio, Papuo-Nov-Gvineo, kaj Salomonoj ĝis Aŭstralio. 

Ili havas ĉefe blankan plumaron (en kelkaj specioj kun nuancoj rozkolorecaj aŭ flavaj), esprimiva kresto, kaj nigra (subgenro *Cacatua*) aŭ pala (subgenro *Licmetis*) beko. 

Nuntempe, kelkaj specioj el tiu genro estas konsiderataj minacataj pro kombino de habitatoperdo kaj kaptado por la komerco de naturaj maskotoj, kaj la bluokula kakatuo estas konsiderata vundebla, la Moluka kakatuo, kaj la Blanka kakatuo estas konsiderataj endanĝerigitaj, kaj la Sangopuga kakatuo kaj la Sulfura kakatuo estas konsiderataj draste endanĝerigitaj.

## Taksonomio
Kvankam la nomo *Cacatua* estis uzita en 1760 de la franca zoologo Mathurin Jacques Brisson, li ne inkludis ĝin en sia tabelo de genroj kaj Brisson ne estas tial agnoskita kiel aŭtoritato fare de la International Commission on Zoological Nomenclature (ICZN). 

La genro *Kakatoe* estis enkondukita de Georges Cuvier en 1801, sed tiun nomo nuligis la ICZN kaj anstataŭe Louis Pierre Vieillot estis agnoskita kiel enkondukinto de la genro *Cacatua* en 1817. Kiel tipa specio estis nomumita la Blanka kakatuo fare de Tommaso Salvadori en 1891. 

La nomo *Cacatua* devenas el la vortoj de Malaja lingvo nome *Kakatuá* kaj *Kakak-tuá* por la kakatuoj.

## Specioj
La genro enhavas 13 speciojn.

## Referencoj
* Juniper, T., & M. Parr (1998). *A Guide to the Parrots of the World.* Pica Press, East Sussex. 

## Eksteraj ligiloj 
*

Kategorio:Kakatuedoj
Kategorio:Birdoj de Sud-Orienta Azio
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Lžín

**Lžín** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dírná en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas  sudokcidente de Dírná. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Lžín** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,72&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1289.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapelo de sankta Venceslao
* Kastelo Lžín

## Pluaj fotoj 

Dírná, Lžín, distillery II.jpg|Distilfarejo
Dírná, Lžín, chapel.jpg|Kapelo de sankta Venceslao
Dírná, Lžín, common pond.jpg|Fiŝlago kun insulo en vilaĝplaco
Dírná, Lžín, east part.jpg|Okcidenta parto de la vilaĝo
Dírná, Lžín Castle, east part.jpg|Kastelo Lžín

Kategorio:Dírná
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Záříčí (Dírná)

**Záříčí** (antaŭe ankaŭ Zářič aŭ Zářičí, en la jaroj 1960–1976 **Záříčí u Dírné**, ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dírná en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2 km okcidente de Dírná. Estas ĉi tie registritaj 39 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Záříčí situas en katastra teritorio **Záříčí u Dírné** kun areo 3,92&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1549.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Sonorilejo

## Pluaj fotoj 

Záříčí č.p. 10.jpg|Domo en Záříčí
Záříčí - knihovna.jpg|Biblioteko
Záříčí - most k mlýnu.jpg|POnto al muelejo

Kategorio:Dírná
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Cacatuini

***Cacatuini*** estas tribo de blankecaj, rozkolorecaj aŭ grizecaj birdoj kiu konsistas el kvar genroj, nome la jenaj:

## Referencoj 
## Bibliografio
*
* 

Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Birdoj de Sud-Orienta Azio
Nová Ves (Dírná)

**Nová Ves** () estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Dírná en distrikto Tábor. Ĝi situas ĉe vojkruciĝo de ŝoseoj Dírná, Tučapy kaj Soběslav, Chotěmice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Proksimume 800 metroj de la vilaĝo situas solejo *U&nbsp;Lesa* (). 

Nová Ves situas en katastra teritorio **Nová Ves u Dírné** kun areo 3,70&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1654.

## Loĝantaro 
## Akvaj fontoj 
### Fiŝlagoj 
* Vondrů rybník
* Plaček
* Návesník
* Horní Teplín
* Dolní Teplín
* Rybník s číslem v katastru 25 (místní jej nazývají *Majerikáč*)
* Teplínek
* Teplín

### Rojoj 
* Těšínský potok

Kategorio:Dírná
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Dudov

**Dudov** (, *Duding*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Skrýchov u Malšic en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 1&nbsp;km sudokcidente de Skrýchov u Malšic. Estas ĉi tie registritaj 23 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Dudov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,32&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1367.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Vyhnanice

## Pluaj fotoj 

Dudov (011).jpg|Dudov
Dudov (015).jpg|Dudov
Dudov (010).jpg|Dudov

Kategorio:Skrýchov u Malšic
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Klára Sándor

**Klára Sándor** [ŝAndor], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Sándor Klára** estas hungara turkologo, altlerneja instruisto, politikisto.

 naskiĝis  en Salgótarján.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1984, poste ŝi akiris diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1989. Post la diplomo ŝi ekinstruis en la universitato, ekde 2006 kiel docento, ekde 2014 ankaŭ katedrestro. Intertempe en 1991 ŝi doktoriĝis en la universitato kaj kandidatiĝis (CSc) post 5 jaroj antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En 2021 ŝi ekinstruis en Universitato Komenio en Bratislavo kun la plej granda instrua rango profesoro.

Depost fino de la socialismo ŝi ankaŭ politikadis, inter 2006-2010 ŝi estis parlamenta deputito. Ŝiaj esploraj interesoj inkluzivas evoluan lingvistikan teorion kaj lingvistikan sociologion. Ŝi ricevis premiojn inter 1992 kaj 2022, stipendiojn inter 1997-2000 kaj en 2002.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A Bolognai Rovásemlék* (1991)
* Peter Trudgill: *Bevezetés a nyelv és társadalom tanulmányozásába* (tradukaĵo, Szeged)
* *Olvasáskutatás* (studenta lernolibro, 2011)
* *Határtalan nyelv* (2014)
* *A székely írás emlékei* (kunaŭtoro, 2021)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto 
* biografieto hungare kun foto
* datenoj kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj turkologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Svelta verbasko

**Svelta verbasko**, latine *Verbascum virgatum*, estas dujara planto el la familio skrofulariacoj; estas herbo alta de 50 cm ĝis 1 metro.

La tigo malpli larĝas ol tiuj de aliaj verbaskoj kaj angulecas. Ĝiaj haroj finiĝas per glando.

La folioj estas malparaj kaj dekuraj, ili multas laŭlonge de la tigoj, kiel ĉe ĉiuj verbaskoj; kaj sesilaj kaj eĉ dekuraj en la alta parto de la tigo, ili apenaŭ harozas kaj lancformas.
eta|maldekstra|folio de svelta verbaskoLa floroj flavas kun gorĝo violkolora; ili solas aŭ grupiĝas po 2-5, formante nedensan grapolon; la pedikletoj malpli longas ol la brakteoj kaj la kaliko longas 6-8 mm; La plata korolo mezuras 25-40 mm diametre. La stamenoj kun violkoloraj haretoj posedas 2 longajn anterojn oblikve insertitajn. Floroj aperas inter junio kaj septembro.
eta|maldekstra|floroj de svelta verbasko

La fruktoj estas kapsuloj pli longaj ol la persista kaliko.

Tiu sufiĉe malofta planto kreskas en ne kultivataj lokoj silicaj. Oni ĝin trovas en Britio, Irlando, Hispanio, Portugalio, Italio (Sicilio), Francio (okcidente kaj centre) kaj en Alĝerio.

Kategorio:Skrofulariacoj
Józef Oleszkiewicz

**Józef Oleszkiewicz** (naskiĝis la 23-an de junio 1777 en Szydłowo en Ĵemajtio, mortis la 5-an de oktobro 1830 en Peterburgo) – pola pentristo. Li kreis historiajn, religiajn, mitologiajn bildoj kaj portretojn.

Li finis Fakultaton de Belartoj en Vilno, kie studis en la jaroj 1798–1799 ĉe Franciszek Smuglewicz kaj Jan Rustem. Diplomto de Vilna Ĉeflernejo. De 1803 ĝis 1806 studis en pariza École des Beaux-Arts, i.a. ĉe Jacques Louis David.

Post reveno el eksterlando kreis en Vilno kaj Volinio. Post morto de Smuglewicz en 1807 li provis transpreni lian postenon en la universitato. Post malsukcesaj provoj setliĝis en 1810 Peterburgo. Tie li pentris i.a. portretojn de cara familio. En 1812 estis akceptita al tiea Akademio de Belartoj.

Flanke de polaj ekzilitoj restadantaj en Peterburgo estis konsiderata eksterordinara kaj plena de virtoj persono, kio respeguliĝas en fragmento de la tria parto de *Dziady* de Adam Mickiewicz. Li estis granda majstro de Loĝio Blanka Aglo en Peterburgo, kion aludis Mickiewicz en la vortoj *Mi salutas vin per la signo de Aglo kaj Booz*, ŝanĝitaj poste al *Mi salutas vin per la signo de Kruco kaj Pogoń*.

## Bibliografio
* *Od starożytności do współczesności - Malarstwo i rzeźba* (De antikveco ĝis nuntempo - Pentroarto kaj skulptarto), wydawnictwo PWN, 2006

## Eksteraj ligiloj
* Józef Oleszkiewicz - artyzm.com
* Artysta, nihilista, mistyk i prorok, bohater (Artist, Nihilist, Mystic, Prophet, Hero) by Alwida Bajor. Oleszkiewicz and his relationship to Mickiewicz, from Magazyn Wileński.

Kategorio:Naskiĝintoj en 1777
Kategorio:Mortintoj en 1830
Kategorio:Polaj pentristoj
Kategorio:Polaj framasonoj
Kategorio:Mistikuloj
Korelo de Ducorps

La **Korelo de Ducorps** (*Cacatua ducorpsii*) aŭ ankaŭ *Kakatuo de Ducorps*, *Salomona korelo* kaj *Salomona kakatuo* estas malgranda kakatuo endemio de Salomonoj. Tiu blanka kakatuo estas pli granda ol la Tanimbara korelo kvankam pli malgranda ol la blanka kakatuo. La specio estas ofta tra plimulto de la Salomonoj, foresta nur el Makira en la sudo. Ili vivas en malaltaj pluvarbaroj, duarangaj arbaroj, senarbigitaj areoj kaj ĝardenoj.

## Aspekto
La Salomona korelo estas ĉirkaŭ 30 cm longa. Ili estas ĉefe blankaj. Ili havas bluan okulringon kaj kuŝeman kreston, kiu similas velon en sia levita stato. Kiel aliaj membroj de la subgenro *Licmetis*, ĝi havas palan bekon.

## Distribuado kaj populacio 
La Salomona korelo estas abunda en ĉiuj insuloj en la arkipelago escepte ĉe Makira kaj ĉirkaŭaj insuloj. Ornitologoj ĉirkaŭkalkulas, ke tiu birdospecio havas populacion de ĉirkaŭ 100 000 individuoj. Ĝi estis listigita kiel Malplej Zorgiga fare de la Internacia Unuiĝo por Naturkonservado.
.]]

## Reproduktado
La Salomona korelo nestas en arbokavaĵoj. La ovoj estas blankaj kaj kutime estas du en ĉiu ovodemetado. La ovoj estas kovataj dum ĉirkaŭ 25 tagoj kaj la idoj forlasas la neston ĉirkaŭ 62 tagojn post eloviĝo. Naturaj birdoj tipe reproduktiĝas de julio ĝis septembro.

## Referencoj
### Bibliografio
* 

## Eksteraj ligiloj 
* World Parrot Trust  Parrot Encyclopedia – Species Profiles
* "Cockatoo 'makes and uses tools'", Belfast Telegraph, 6a de Novembro 2012

Kategorio:Kakatuedoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Domamyšl

**Domamyšl** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vodice en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2,5&nbsp;km okcidente de Vodice. Estas ĉi tie registritaj 45 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Domamyšl** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,91&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1454.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Vodice, Domamyšl, kaple (2020-08-07; 01).jpg|Kapelo en vilaĝplaco
Vodice, Domamyšl, kříž u kaple (2020-08-07; 01).jpg|Kruco ĉe la kapelo
Vodice, Domamyšl (2020-08-07; 01).jpg|Fajroestingista armilejo
Vodice, Domamyšl (2020-08-07; 02).jpg|La norda parto de vilaĝplaco kun aŭtobusa haltejo

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vodice (distrikto Tábor)
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Malešín (Vodice)

**Malešín** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vodice en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km sude de Vodice. Estas ĉi tie registritaj 42 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Malešín situas en katastra teritorio **Malešín u Vodice** kun areo 2,46&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1542.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Malešín, stodola.jpg|Garbejo
Malešín, náves.jpg|Malešín
Malešín, autobusová zastávka.jpg|Aŭtobusa haltejo
Malešín, domy.jpg|Malešín

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vodice (distrikto Tábor)
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Malešín

Nomon **Malešín** havas du setlejoj:

* Malešín (Řehenice), parto de municipo Řehenice en distrikto Benešov, antaŭe en distrikto Prago-oriento
* Malešín (Vodice), parto de municipo Vodice en distrikto Tábor
Kate O'Brien

'''Kate O'BRIEN'* (n. la 3-an de decembro 1897, en Limeriko – m. la 13-an de aŭgusto 1974, en Canterbury, Anglio) estis irlanda romanisto kaj dramisto.

## Vivo 
Post la morto de ŝia patrino, kiam Kate estis kvinjara, ŝi frekventis loĝlernejon. Ŝi diplomiĝis ĉe University College, Dublin kaj poste laboris ĉe la Manchester Guardian. 

Post la sukceso de la teatraĵo *Distinguished Villa* en 1926, ŝi komencis verki plentempe, kaj ricevis la premion James Tait Black en 1931 pro sia romano *Without My Cloak*. Ŝi estas plej konata pro la romanoj *The Ante-Room*  (1934), *The Land of Spices*  (1941) kaj *That Lady* (1946). 

Multaj el ŝiaj verkaĵoj traktas la temon de ina sekseco — pluraj havas samseksemajn temojn — kaj kaj *Mary Lavelle* kaj *The Land of Spices'' estis malpermesitaj en Irlando. Ŝi ankaŭ verkis vojaĝraportojn el kaj Irlando kaj Hispanio, lando kiu ankaŭ aperas en pluraj el ŝiaj romanoj. Ŝi vivis grandan parton de sia vivo en Anglio kaj mortis en Canterbury en 1974; ŝi estas entombigita en la tombejo de Faversham.

La Biblioteko Glucksman ĉe la Universitato de Limerick posedas grandan kolekton de la personaj verkaĵoj de O'Brien. En aŭgusto 2005, Penguin reeldonis ŝian lastan romanon, *As Music and Splendour* (1958).

## Heredaĵo 
Dek jarojn post ŝia morto, Kate O'Brien estis "remalkovrita" de feminismaj literaturaj akademiuloj . Ekde 1984, Limerick gastigis ĉiujaran " Kate O'Brien Weekend ". Kelkajn jarojn poste, pluraj el ŝiaj libroj aperis en la virina serio  *Virago Modern Classics*: "The Land of Spices", "Without My Cloak", "Mary Lavelle", "Farewell Spain", "The Last of Summer", "That Lady", kaj "The Ante-Room".

Kate O'Brien estas ankoraŭ populara ĉe la publiko en la anglalingvio hodiaŭ. *Mary Lavelle* estis filmita en 1998 sub la titolo *Talk of Angels*. Kiel Kate O'Brien, ĝia titolrolulo, Mary Lavelle, laboras kiel infanvartistino por hispana familio, kun Penélope Cruz ludanta la plej aĝan filinon . Aliaj aktoroj inkluzivas Polly Walker, Vincent Perez, Frances McDormand, Franco Nero, Marisa Paredes, Leire Berrocal, kaj Ariadna Gil .

## Verkaro 
* *Distinguished Villa: A Play in Three Acts* (1926)
* *Without My Cloak* (1931)
* *The Ante-Room* (1934)
* *Mary Lavelle* (1936)
* *Farewell Spain* (1937)
* *Pray for the Wanderer* (1938)
* *The Land of Spices* (1941)
* *The Last of Summer* (1943)
* *That Lady* (1946)
* *Theresa of Avila* (1951)
* *The Flower of May* (1953)
* *As Music and Splendour* (1958)
* *My Ireland* (1962)
* *Presentation Parlour* (1963)

## Referencoj 
Kategorio:Feminismaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Kategorio:Aktivuloj
Kategorio:GLAT-verkistoj
Kategorio:Irlandaj verkistoj
Kategorio:Irlandaj scenaristoj
Kategorio:Irlandaj dramistoj
Saku

**Saku** () estas urbo en la ĉefa insulo Honŝu, en Gubernio Nagano, en regiono Ĉubu en Japanio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2023 Saku havis populacion de . La loĝantaro atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) en la 2000-aj kaj 2010-aj jaroj, poste la loĝantaro malpliiĝas.

## Geografio 
Saku situas en montaro en baseno, ĝi pretendas la distingon enhavi la punkton plej malproksiman de la maro ene de la insulo. Ueda troviĝas 28, Ĉino 39, Macumoto (Nagano) 46, gubernia sidejo Nagano (urbo) kaj Maebaŝi po 55, Kofu 62, Iida 98, Taĝimi 158, ĉefurbo Tokio 119 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/saku_japan/kofu-shi_japan.

## Historio 
Saku dum la Epoko de Edo havis fortikaĵon. La komunumo komence estis distrikto kaj municipo post la Meiĵi-reformo en 1889. La 1-an de aprilo 2005 Saku absorbis la proksimajn urbojn kaj vilaĝon, sed pli frue sennobraj fuzioj okazis en la areo.

## Ekonomio 
La ekonomio de Saku estas plejparte agrikultura kun rizoj kaj karpo-bredadoj. La manufaktura sektoro inkluzivas elektronikon.

## Eduko 
En Saku po unu altlernejo kaj universitato reprezentas la altan nivelon.

## Trafiko 
Saku havas bonajn fervojajn kaj aŭtovojajn kontaktojn al la ceteraj insulpartoj.

## Klimato 
Saku situas en klimato (Dwa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj kaj humidaj someroj, respektive felative kaj mildaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 964 milimetrojn. En ĉiuj monatoj ekzistas precipitaĵoj.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj 
* muzeo
* festivalo
* kosmocentro

## Ĝemelurboj (eksterlande) 
*  Francio, Avallon

## Famaj nomportantoj 
* asteroido 64547 Saku

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Vyhnanice (Hlavatce)

**Vyhnanice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlavatce en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km nordokcidente de Hlavatce. Estas ĉi tie registritaj 36 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Vyhnanice** estas ankauyx nomo de katastra teritorio kun areo 6,91&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1357.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kamparana bieneto n-ro 14
* Kapelo en vilaĝplaco
* Kruco kaj samtempe monumento de falintoj en la 1-a mondmilito

## Ĉirkaŭaĵo
* Dudov

## Pluaj fotoj 

Vyhnanice (Hlavatce) - Okres Tábor (003).jpg|Klubo en Vyhnanice
Vyhnanice (Hlavatce) - Okres Tábor (004).jpg|Infana ludejo
Vyhnanice (Hlavatce) - Okres Tábor (008).jpg|Kruco kaj monumento de falintoj
Vyhnanice (Hlavatce) - Okres Tábor (009).jpg|Detalo de la supra parto de kruco

Kategorio:Hlavatce (distrikto Tábor)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Ivanoe Bonomi

**Ivanoe BONOMI** (n. la 18-an de oktobro 1873 en Mantuo; m. la 20-an de aprilo 1951 en Romo) estis itala politikisto kaj Prezidanto de la Konsilio de Ministroj (Ĉefministro). 

## Vivo 
Bonomi unue studis natursciencojn (diplomiĝante en 1896) kaj poste juron (1900). Li aliĝis al la Itala Socialista Partio ( PSI ) en 1893.

Bonomi, kiu komence traktis agrarajn aferojn, ankaŭ verkis por la partiaj gazetoj *Avanti!* kaj *Critica Sociale*. Li estis forpelita el la PSI en 1912 pro sia subteno al la milito en Libio. Li poste fondis la Italan Socialistan Reformpartion ( PSRI ) kun aliaj. 

Li estis membro de la Deputita Ĉambro de 1909 ĝis 1924. Bonomi publikigis, interalie, *Le vie nuove del socialismo* (1907) kaj *Dal socialismo al fascismo (De Socialismo al Faŝismo*).

Bonomi estis Ministro pri Publikaj Konstrulaboroj en la ministerio de Paolo Boselli de 1916 ĝis 1917, Ministro pri Milito en la ministerioj de Francesco Nitti kaj Giovanni Giolitti en 1920, kaj en 1921 Ministro pri Financoj. De la 4-a de julio 1921 ĝis la 26-a de februaro 1922, Bonomi funkciis kiel Ĉefministro.

Bonomi provizore retiriĝis de politiko kiam la faŝistoj ekregis. Dum la germana okupado de Romo, li estis prezidanto de la kontraŭfaŝisma roma *Comitato di Liberazione Nazionale*. Post la liberiĝo de Romo de la germana okupado, li anstataŭigis Pietro Badoglion kiel registarestro la 18-an de junio 1944, kaj samtempe estris la Ministerion pri Eksterlandaj Aferoj. Lia registaro demisiis la 19-an de junio 1945. 
[maldekstra|eta|[Vittorio Emanuele Orlando, Bonomi kaj Francesco Saverio Nitti dum sidanta de la itala Konsistiga Asembleo en 1946.]]
En la respubliko fondita en 1946, Bonomi estis Prezidanto de la Senato de 1948 ĝis sia morto en 1951. Li estas entombigita en la tombejo Volta Mantovana.

La taglibro de Bonomi de la 2-a de junio 1943 ĝis la 10-a de junio 1944, publikigita en 1947, estas grava fonto por ĉi tiu periodo.

## Referencoj 
Kategorio:Italaj kontraŭfaŝistoj
Kategorio:Italaj rezistantoj
Kategorio:Italaj ministroj pri internaj aferoj
Kategorio:Ministroj pri eksteraj rilatoj de Italio
Kategorio:Ĉefministroj de Italio
Leonida Bissolati

**Leonida BISSOLATI** (n. la 20-an de februaro 1857 en Kremono ; m. la 6-an de marto 1920 en Romo) estis itala politikisto (unue de la partio *Partito Socialista Italiano*, PSI, kiu sume ekzistis inter 1892 kaj 1994) kaj fondinto de la Socialisma Reforma Partio de Italio en 1912 (*Partito Socialista Riformista Italiano*, tiu partio malfondiĝis en 1926).

## Vivo 
Bissolati origine estis advokato, kaj en 1896 fariĝis ĉefredaktoro de la socialisma gazeto *Avanti* kaj en 1897 deputito. En 1911, Bissolati estis forpelita el la Socialdemokrata Partio kiel gvidanto de la reviziisma movado kaj en 1912 fondis reformsocialisman partion.

Dum la Unua Mondmilito, Bissolati laboris por la partopreno de Italio flanke de la Entento. Bissolati estis Ministro sen Portfolio de 1916 ĝis 1917 kaj Ministro pri Sociaj Aferoj de 1917 ĝis 1918.

## Referencoj 
Kategorio:Italaj ĵurnalistoj
Kategorio:Italaj framasonoj
Kategorio:Italaj ministroj
Kategorio:Italaj politikistoj
Felikso

[thumb|[Felikso la 1-a]]
[thumb|[Felix Mendelssohn Bartholdy]]
[thumb|[Felikso Zamenhof]]
**Felikso** estas vira antaŭnomo, kies etimo estas la latina adjektivo
*felix* (en genitivo *felicis*), kiu signifas "feliĉa" aŭ "bonŝanca". La nomo iĝis populara danke al fruaj kristanismaj sanktuloj kaj romiaj imperiestroj.

## La nomo en aliaj lingvoj
En naciaj lingvoj, la nomo plej ofte havas la formon *Felix* (ekz. en la angla), *Félix* (france, hispane, portugale) kaj *Feliks* (ekz. en la pola). Aliaj variantoj de la nomo estas inter aliaj:
* itala Felice
* kataluna Feliu
* litova Feliksas

## Famaj nomportantoj
* S-ta Felikso la 1-a, papo
* S-ta Felikso la 3-a, papo
* S-ta Felikso la 4-a, papo
* S-ta Felikso de Burgundio, katolika sanktulo, episkopo

* Felikso la 5-a, kontraŭpapo
* Felix Baumgartner, aŭstra paraŝutisto
* Felix Bloch, usona Nobel-premiita fizikisto
* Feliks Dzerĵinskij, pola-sovetia komunisto
* Feliks Falk, pola reĝisoro
* Félix Houphouët-Boigny, la unua prezidanto de Ebur-Bordo
* Felix Klein, germana matematikisto
* Feliks Koneczny, pola historiisto
* Felix von Kunowski, germana stenografo
* Felix Magath, germana futbal-trejnisto
* Félix Máriássy, hungara reĝisoro
* Felix Mendelssohn Bartholdy, gemana komponisto
* Félix Savart, franca kuracisto kaj fizikisto
* Felix Timmermans, flandra verkisto
* Félix Tisserand, franca astronomo
* Félix Tournachon Nadar, franca fotisto, literaturisto, desegnisto kaj aerŝipisto
* Félix Vallotton, svisa pentristo
* Felix Wankel, germana inĝeniero
* Felix Weingartner, aŭstra komponisto kaj dirigento
* Félix Bódog Widder, hungara pentristo

### Esperantistoj
* Felix Epstein, germana bankoficisto
* Feliks Hiller, pola komponisto kaj poeto
* Felix Moscheles, angla portret-pentristo, LK-ano
* Feliks Stackeviĉ, belorusa memuaristo
* Felix Woolf, korifeo de la sud-afrika Esperanto-movado
* Felikso Zamenhof, pola farmaciisto, Esperanto-poeto, frato de LLZ

### Fikciuloj
* Felix in the Factory
* Kato Felikso

## Vidu ankaŭ
* 1664 Felix

## Referencoj
Kategorio:Viraj personaj nomoj
Debrník (Hlavatce)

**Debrník** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlavatce en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2,5&nbsp;km sudoriente de Hlavatce. Estas ĉi tie registritaj 49 adresoj. Debrník troviĝas en regiono nomata Soběslavská Blata, por kiu estas tipa arkitekturo de la tn. kampula baroko. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Debrník** estas ankauyx nomo de katastra teritorio kun areo 4,83&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1421.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapeleto ĉe ŝoseo
* Ŝtona kruco surrande la vilaĝo direkte al Soběslav
* Konstruaĵo n-ro 7
* Konstruaĵo n-ro 9 (en la jaro 2012 preskaŭ detruiĝonta)
* Konstruaĵo n-ro 10 (en la jaro 2012 preskaŭ detruiĝonta)
* Konstruaĵo n-ro 16
* Konstruaĵo n-ro 31

## Pluaj fotoj 

Debrník č.p. 7.JPG|N-ro 7
Debrník (Hlavatce) - okres Tábor. (013).jpg|Bieneto n-ro 31
Debrník (Hlavatce) - okres Tábor. (006).jpg|Kamparana bieneto ĉe ŝoseo
Debrník (Hlavatce) - okres Tábor. (023).jpg|Domoj apud ĉefa ŝoseo
Debrník - Rybníček za vesnicí.JPG|Fiŝlago

Kategorio:Hlavatce (distrikto Tábor)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Soběslavská Blata
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Janusz

**Janusz** , en Esperanto ankaŭ **Januŝ**, **Januŝo** estas pola vira antaŭnomo kreita surbaze de la nomo Jan (Johano). Komence ĝi estis karesa formo, sed de tre longe funkcias kiel memstara persona nomo, verŝajne ekde la 12-a jarcento (la plej malnovaj skribaĵoj kun tiu nomo estas de la jaroj 1145 kaj 1178). En regionoj ankaŭ nun de la nomo Jan oni kreas la karesformon Janusz.

En januaro 2021 la nomon havis 192 340 viroj en Pollando (33-a loko en la listo de la plej popularaj nomoj). Ĝi tamen tute ne estas populara ĉe pli junaj generacioj – en 2024 nur 9 knaboj ricevis la nomon (378-a loko en la listo). 

## Konataj nomportantoj 
* Janusz Brochwicz-Lewiński
* Janusz Groszkowski
* Janusz Kochanowski
* Janusz Korczak
* Janusz Korczak
* Janusz Korwin-Mikke 
* Janusz Kurtyka
* Janusz Kusociński
* Janusz Lewandowski
* Janusz Majewski
* Janusz Morgenstern
* Janusz Onyszkiewicz
* Janusz Palikot
* Janusz Wojciechowski
* Janusz A. Zajdel
* Janusz Zeyland

## Referencoj
Kategorio:Viraj personaj nomoj
Kategorio:Polaj vortoj kaj esprimoj