open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Leonarda Chaloupková

**Leonarda CHALOUPKOVÁ** (1951) estas ĉeĥa esperantistino, komitatanino de Ĉeĥa Esperanto-Asocio ekde 2016.

Profesie ŝi estis instruistino. 

Ŝi naskiĝis en esperantista familio, ŝia patro estis Linhart Rýznar. 

Nun ŝi vivas en Benešov kiel membrino de loka klubo.

En la asocio ŝi prizorgas klubojn. Ŝi preparis la asocian konferencon en Benešov (2018) kaj preparas la programon de Nacia Vespero por UK Brno 2025.

## Artikoloj
*Kroměříž – la urbo de nia konferenco (Starto 2/2017, p. 48)
*INTER-FEST en Bjelovar (Starto 4/2017, p. 124)
*Korektode falsa informo (Starto 1/2018, p. 
*Rememore al doktoro Vláďa Škoda (Starto 2/2018, p. 60)
*Ĉarma restado en Skokovy (Starto 2/2018, p. 53)
*Benešov, la urbo de nia konferenco (Starto 2/2018, p. 47-48)
*35-a datreveno de Esperanto-klubo en Benešpv (Starto 2/2018, p. 46)
*Pri esperanta movado en regiono Náchod (Starto 2/2018, p. 41)
*Kio ĉagrenas min (Starto 3/2018, p. 92)
*103-a Universala Kongreso tra miaj okuloj (Starto 3/2018, p. 67-69)
*Konferenco de Benešov, la 12-an ĝis 14-an de oktobro 2018 (Starto 4/2018, p. 99-102)
* Skokovy per okuloj de partopreninto (Starto 2/2019, p. 44)
*Rememoro je ĉi-jara SET Lančov (Starto 3/2019, p. 90-91)
*Kongreso de ĈEA, Brno okrobro 2019 (Starto 4/2019, p. 99 - 100)
*Benešov (Starto 2/2020, p. 61)
*Ĉi-jara Somera Esperanto-Studado - SES (Starto 3/2020, p. 69-70)
*Agado de ĉeĥaj esperantistoj en 2020 – Benešov (Starto 4/2020, p. 103 kaj 105)
*Rememoro při Georgo Rada (Starto 1/2021, p. 26)
*Rememoro je geedzoj Stibůrek (Starto 1/2021, p. 21)
*Rememoro je Lenka Angelová (Starto 2/2021, p. 55)
*Aŭtuna lingva seminario – lasta aranĝo de nia Lenka (Starto 2/2021, p. 48)
*El niaj kluboj – Benešov (Starto 4/2022, p. 122-123)
*Zpráva o činnosti esperantského klubu Benešov (Informo pri EK Benešov, 2 partoj, urba informilo Zpravodaj, januaro kaj februaro 2023)
*Koncerto en la praga teatro Semafor (Starto 2/2023, p. 61)
*Lanĉo de tri legindaj libroj (Starto 2/2023, p. 56-57)
*Konferenco de Ĉeĥa Esperanto-Asocio septembre 2023 (Starto 4/2023, p. 99-101)
*Pri Esperanto en urba biblioteko Benešov (Starto 1/2024, p. 11)
*Du interesaj aranĝoj en Ĉeĥa Esperantujo (Starto 2/2024, p. 51)
*Kunveno de eksaj tendaranoj de Somera Esperanto Tendaro en Lančov (Starto 3/2024, p. 80)
*Eŭropa tago de lingvoj en Prago (Starto 4/2024, p. 110)
*Promeno al „kongresaj lokoj“ (Starto 4/2024, p. 110)

Kategorio:Naskiĝintoj en 1951
Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Carl Hayden

**Carl Trumbull HAYDEN** (naskiĝis la 2-an de oktobro 1877 en Hayden's Ferry, nun Tempe, Teritorio Arizona - mortis la 25-an de januaro 1972 en Mesa, Arizono) estis usona politikisto de la Demokrata Partio. Li estis la unua sep-perioda usona senatano kaj unu el la plej longdaŭraj politikistoj en la historio de la Usona Kongreso .

## Vivo 
Hayden studis en Universitato Stanford. Li estis Ŝerifo de Kantono Marikopa 1907 -1912. Kiam Arizono iĝis ŝtato en 1912, la nova ŝtato ricevis du senatanojn kaj unu membron de la Reprezentantĉambro. Henry F. Ashurst kaj Marcus A. Smith estis elektitaj kiel la unuaj du senatanoj, dum Hayden estis elektita kiel la unua membro de Arizono de la United States House of Representatives (Unuiĝinta Ŝtatoj House de Reprezentantoj) .

Hayden defiis la tiaman aktualan senatanon Ralph H. Cameron en la senatelekto en 1926 kaj venkis. Li estis reelektita en 1932, 1938, 1944, 1950, 1956 kaj 1962. Kiam Hayden forlasis la Senaton en 1969, li estis la plej long-servanta senatano en usona historio. Strom Thurmond rompis tiun rekordon kaj nun Robert Byrd, Ted Kennedy kaj Daniel Inouye ankaŭ deĵoris pli longe ol Hayden en la Senato  .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* La Casa Vieja: Hayden's Birthplace in Tempe
Kategorio:Anglodevenaj usonanoj
Kategorio:Mortintoj en 1972
Kategorio:Naskiĝintoj en 1877
Kategorio:Usonaj politikistoj
Březová Lada

**Březová Lada** () estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio en Šumava, parto de municipo Horní Vltavice, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 6,5 km okcidente de Horní Vltavice super valo de Varma Vultavo. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Březová Lada** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,48&nbsp;km².

## Historio 
La vilaĝo estis fondita mallongtempe antaŭ la jaro 1759. El la eksa vilaĝo konserviĝis amasoj de detruitaĵoj, ruinoj de municipa fojno kaj sep ŝtonaj krucoj.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Březová Lada 2 historický snímek.jpg|Historia foto

Kategorio:Horní Vltavice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Šumava
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Nacia parko Šumava
Račí

Nomon **Račí** havas pluraj setlejoj:

* Račí (Horní Vltavice), parto de municipo Horní Vltavice en distrikto Prachatice
* Račí (Volyně), parto de urbo Volyně en distrikto Strakonice
Račí (Horní Vltavice)

**Račí** () estas vilaĝo en Ĉeĥio en Šumava, parto de municipo Horní Vltavice, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km okcidente de Horní Vltavice etendiĝanta sur maldekstra bordo de Varma Vultavo. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Račí** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 10,17&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1700. 

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Račí dvůr (Anenský Dvůr).jpg|Račí, Anenský Dvůr

Kategorio:Horní Vltavice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Setlejoj en Šumava
Kategorio:Setlejoj en PPR Šumava
Polka (Horní Vltavice)

**Polka** () estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio en Šumava, parto de municipo Horní Vltavice, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km okcidente de Horní Vltavice sur kunfluejo de rojo Polecký potok kun Varma Vultavo. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Polka** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,91&nbsp;km².

## Historio 
La vilaĝo estis estiĝis kiel arbarista domaro en la jaro 1730. Post la dua mondmilito kaj ellandigo de germanaj loĝantoj venis en Polkon novaj enloĝintoj, sed ili baldaŭ forlasis la vilaĝon. En la jaro 1950 estis marodita eksa lernejo kaj gastejo. 

## Loĝantaro 
## Nuntempo 
En Polka konserviĝis ununura konstruaĵo – Bieno de Kraus.

## Pluaj fotoj 

Polka 2 (Horní Vltavice) inform.cedule.jpg|Informtabulo pri la pereinta municipo
Polka (Horní Vltavice) penzion Polka 01.jpg|Penziono en Polka
Polka (Horní Vltavice) vodní nádrž 04.jpg|Akva rezervujo en Polka

Kategorio:Horní Vltavice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Šumava
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Nacia parko Šumava
Albert Baczoni

'*** [baconi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baczoni Albert,*' estis hungara instruisto, muzeologo.

 naskiĝis  en Aldoboly (Transilvanio, Aŭstra Imperio, nuntempa Dobolii de Jos en Rumanio), li mortis  en Kassa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Košice en Slovakio).

## Biografio 
 studis juron kaj filozofion en Székelyudvarhely (1864–1866), poste li instruis 4 jarojn en Szászváros. Li denove studis natursciencojn en Reĝa Universitato de Pest kaj Reĝa Universitato palatino József (1870–1873), fine li havis pedagogian diplomon en 1873. Li estis asistanto jaron en universitata instituto, poste ĝis sia morto li instruis en Kassa, kiel pioniro de la ilustra instruado en Hungarlando. Li ankaŭ estis unu el la fondintoj de muzeo en Kassa.  

## Elektitaj kontribuoj 
* *Jelentés a Kassai Múzeum 1907-dik évi állapotáról.* (1908)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Célestin-Xavier Vaussenat

**Célestin-Xavier VAUSSENAT** (n. la 6-an de aŭgusto 1831 - m. la 20-an de decembro 1891) estis franca civila inĝeniero pri minejoj kaj pireneisto. Li kontribuis al la kreado kaj promociado de la observatorio de la pinto Midi de Bigorre en la Pireneoj.

## Biografio 
[thumb|100px|left|[Charles-Marie-Étienne Champion Dubois de Nansouty|Nansouty kaj Vaussenat ĉe la montpasejo Sencours.]] 
Vaussenat estis filo de laborista ĉarfaristo kaj de patrino devenanta el metiista familio en Vizille. Vaussenat estis edukita en Grenoblo pri geologio kaj venis al Bagnères-de-Bigorre por mineja ekspluatado, inkluzive de la lignito de Orignac kaj de la mingalerioj de Soulom.

La 19-an de aŭgusto 1864, en la Hotelo de la Vojaĝantoj ĉe la cirko Gavarnie, Vaussenat estis inter la fondintoj de la societo Ramond, klerula kaj montgrimpista societo, al kiu ankaŭ membriĝis Charles Packe, Émilien Frossard, la grafo Henry Russell, poste ankaŭ la D-ro Costallat kaj la generalo Charles-Marie-Étienne Champion Dubois de Nansouty.

El ĉi tiu grupo estis lanĉita la projekto de studoj ĉe la pinto Midi de Bigorre en la Pireneoj. Pro sia pli amika karaktero ol tiu de la generalo, Célestin-Xavier Vaussenat zorgis pri trovado de la necesaj financoj por la projekto. Inter la donacintoj estis la societo Ramond de Montréjeau, Charles Baggio el Carvin, Paul Bert el Auxerre, kaj S-ro Offshein el Parizo.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj inĝenieroj
Kategorio:Pireneistoj
Žlíbky

**Žlíbky** () estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio en Šumava, parto de municipo Horní Vltavice, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km norde de Strážný. Ĝi troviĝas sur suda deklivo de monto Žlíbský vrch (1133 m) en supermara alteco 930 m. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Žlíbky** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 14,96&nbsp;km². En la katastra teritorio Žlíbky situas ankaŭ Samoty.

## Historio 
La unuaj mencioj pri la vilaĝo devenas el la jaro 1720. 

Tra Žlíbky kondukis historia branĉo de la vimperka "sala" Ora pado.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Kříž v bývalé osadě Žlíbky (01).jpg|Kruco el la jaro 1840
Žlíbky (04).jpg|La domaro situis sur sudorienta flanko de Žlíbský vrch, nun estas ĉi tie ĉasrezervejo
Žlíbky (14).jpg|Ĉasrezervejo por cervoj kaj damaoj
Žlíbky (02).jpg|Vojmontrilo de turismaj vojoj

Kategorio:Horní Vltavice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Šumava
Thad Cochran

**William Thad COCHRAN** /ˈkɒkrən/ *KOK-rən* (naskiĝis la 7-an de decembro 1937 en Pontotoc, Misisipo, mortis la 30-an de majo 2019 en Oksfordo, Misisipo) estis usona politikisto. Li estis senatano kaj reprezentanto de Misisipo kaj la Respublikana Partio kiu ekis sian oficadon en la Senato la 27-an de decembro 1978 ĝis sia emeritiĝo la 31-an de marto 2018 .

Li estis la unua respublikano elektita al la Senato de Misisipo ekde la Rekonstruepoko post la Usona Enlanda Milito . Cochran estis membro de la Reprezentantĉambro ekde 1973, reprezentante la Kvaran Distrikton de Misisipo.

Kiel prezidanto de la Komitato pri Transprenoj, li estis unu el la plej potencaj homoj en la Senato kaj retiriĝis de la Senato la 1-an de aprilo 2018 pro sanaj kialoj .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Profile at Vote Smart

Kategorio:Mortintoj en 2019
Kategorio:Naskiĝintoj en 1937
Kategorio:Usonaj politikistoj
Samoty

**Samoty** (ankaŭ **Röhrenberská Huť** aŭ **Adlerova Huť**,  aŭ ) estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio en Šumava, proksime de Strážný. La loko hodiaŭ situas en katastra teritorio Žlíbky, kiu enfalas sub municipon Horní Vltavice en distrikto Prachatice.

## Historio 
La domaro estiĝis en la 18-a jarcento, verŝajne en konekso kun vitrofarejo, kiun ĉi tie en la jaro 1755 fondis Tobiáš Adler. Oni produktis ĉi tie kretan kavan vitron kaj vitroperlojn. En la jaro 1759 transprenis ĝin lia filo František Antonín Adler, sed ĝi komencis fali. Ĝis fino de la 18-a jarcento la vitrofarejo pereis tute. Sed ĝi onge ne eltenis kun sia nomo, ankoraŭ en la jaro 1921 ĝi estis markata kiel Röhenberská huť. La domaro enfalis sub municipon Horní Vltavice. La domaro pereis en pluaj jaroj.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Samoty sur zanikleobce.cz
* Paĝo pri naskiĝintino el Samoty, Angela Gräf sur ttt Kohoutí kříž, enhavanta informojn pri la domaro
* Arkivaj serioj al Samoty en SOA Třeboň 

Kategorio:Horní Vltavice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Šumava
Kategorio:Pereintaj vitrofarejoj en Ĉeĥio
Janko Veselinoviĉ

[eta|Portreto de Janko Veselinović sur serba poŝtmarko de [2012.]]
**Janko** **VESELINOVIĈ** (; la 13-an de majo 1862 en Salaš Crnobarski, Mačva – la 26-an de junio 1905 en Mačvačc) estis serba verkisto kaj romanisto.

## Vivo 
Veselinović, kiu estis filo de pastro, iĝis publiklerneja instruisto en la serba kamparo de Mačva okcidente de Beogrado, de kie li ankaŭ devenis  . Fine de la 1880-aj jaroj li publikigis la novelaron *Bildoj de Kampara Vivo*, kiu kun realismo kaj psikologia vereco pentras la malnovan serban kamparanan vivon kaj ĝiajn patriarkajn kondiĉojn per forta emfazo de la sankteco de familia vivo. Super tiuj realismaj idilioj kuŝas io el la melankolia humoro de Ivan Turgenjev. 

Veselinović estis influita fare de Milovan Glišić, Milano. Miličević, Djura Jakšić, kaj rutena verkisto Marija A. Marković, kiu verŝajne verkis sub la supozita nomo Marko Vovchuk.

Li apartenis al serba realismo kaj skribis romanojn kaj rakontojn kiuj traktis la iom post iom malkreskantan patriarkan socion de la serba grandfamilio ( zadruga ). Kun granda atento al detaloj, multaj etnografie interesaj detaloj de malnova kampara vivo en Serbio estas priskribitaj. Lia plej sukcesa libro estas la historia romano *Hajduko Stanko*, kiu priskribas la tempon de la Unua Serba Ribelo kontraŭ la otmanoj kun riĉa koloro kaj ekscita intrigo.

## Verkaro 
* *Pastoralo: Rakontoj de Kampara Vivo* (), novelo 1888
* *Bildoj de Kampara Vivo* (), rakonto, 2 volumoj, 1886–88
* *Sovaĝaj Floroj* (), rakonto, 1890–1891
* *Paradizo de la Animo* (), rakonto, 1893
* *Stari poznavitsi* (), rakonto, 1891–96
* *Hajduko Stanko* (), romano, 1896
* *Batalantoj* (), rakontoj
* *Leteroj de la Vilaĝo* (), rakontoj
* *Kompletaj laboroj* () 9 volumoj
* *La Fluta Ludisto*, rakonto
* *Poteru*, teatraĵo (en kunlaboro kun Čiča Ilija Stanojević), 1895

## En Esperanto aperis 
## Referencoj 
Kategorio:Serbaj verkistoj
Kategorio:Mortintoj en 1905
Kategorio:Naskiĝintoj en 1862
Abdounponto

La **Abdounponto** aŭ **Ponto de Ŭadi Abdoun** () estas ponto en Amano. Ĝi estas la ununura stajponto en Jordanio kaj trairas la Ŭadi Abdoun kun longo de 417 m. La konstruado komenciĝis la 14-an de decembro 2002 kaj post ekzakte kvar jaroj da konstruo, la strukturo estis malfermita la 14-an de decembro 2006 . 

La ponto , kiu estas S-forma en plano, havas tri Y-formajn pilonojn. La ŝnuroj estas aranĝitaj kiel harpo . 

## Referencoj 
Kategorio:Pontoj en Jordanio
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Račí (Volyně)

**Račí** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Volyně en distrikto Strakonice. Ĝi situas proksimume 2,5 km sudoriente de Volyně. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . La lokaj partoj Černětice kaj Račí situas sude de la propra Volyně kaj ili komune kreas eksklavon de la urbo, de kiu ili estas apartigitaj de municipo Nišovice.

Račí situas en katastra teritorio **Račí u Nišovic** kun areo 1,7&nbsp;km². En la katastro Račí situas fervoja haltejo *Nišovice* sur fervojlinio Strakonice–Volary.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1400.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo en la vilaĝplaco
* Bieneto n-ro 1

## Pluaj fotoj 

Josef Brož (1866-1949) - Boží muka u Račí-Nišovic.jpg|Josef Brož (1866-1949), Dia torturo ĉe Račí

Kategorio:Volyně
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Strakonice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Slatina (Horní Vltavice)

**Slatina** estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio en Šumava, parto de municipo Horní Vltavice, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km okcidente de Horní Vltavice. Ĝi troviĝas super la maldekstra bordo de rivero Varma Vultavo. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/167. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Slatina situas en katastra teritorio **Slatina u Horní Vltavice** kun areo 2,12&nbsp;km².

## Historio 
La unuaj skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1790. 

## Loĝantaro 
Kategorio:Horní Vltavice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Šumava
Ponto Ada

La **Sava Ponto super la Ada Ciganlija** () estas kombinita voj-fervoja stajponto super la rivero Sava en Beogrado. Ĝi ligas la municipojn Novi Beograd kaj Čukarica .

Ĝi estas la plej alta ponto en la urbo, la dua plej alta strukturo en la urbo (post la Televidturo Avala) kaj la unua ponto en la urbo konstruita dum la lastaj 40 jaroj  .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Projekta kalendaro
* Beograda Landa Evoluado Publika Agentejo
* Video de la ponta malfermo, Novjara vespero de 2011/2012
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Beogrado
Liberecponto

La **Liberecponto** () estas stajponto super la Danubo en Novi Sad, Serbio.

Ĝi estis konstruita inter 1976 ĝis 1981 kaj tiu jare estis malfermita al trafiko, je la datreveno de la liberigo de Novi Sad de la germanaj okupantoj . Homoj de Novi Sad ankaŭ nomas la ponton "Kamenički Most" ĉar ĝi kondukas al Sremska Kamenica. La ponto estas ŝtalbetona strukturo, ĝi estas 1312 m longa kaj 27,60 m larĝa. Ĝi havas ses veturilojn kaj du piedirantajn vojojn, kaj la du pilonoj estas 60 m altaj. La ponto estis dezajnita fare de arkitekto Nikola Hajdin kaj aranĝita fare de la beograda firmao Mostogradnja.

La ponto estis detruita la 3-an de aprilo 1999 dum aeratako de NATO kaj provizore kaŭzis gravan malhelpon al ŝiptrafiko  . La 11-an de oktobro 2005, la rekonstruita ponto estis malfermita al trafiko; La restaŭrado daŭris ĉirkaŭ du jarojn kaj kostis ĉirkaŭ 40 milionojn da eŭroj.

## Galerio 

Dosiero:Нато_авијација_срушила_Мост_слободе_на_Дунаву_у_Новом_Саду.jpeg|La ponto detruita, 1999
Dosiero:Popravka_Mosta_slobode.jpg|La ponto rekonstruata, 2003–2005
Dosiero:Popravka_Mosta_slobode_(2).jpg|Rekonstruado de la ponto, 2003–2005
Dosiero:Most_Slobode_1.jpg|La ponto de vidite de Sremska Kamenica, septembro 2006
Dosiero:Штранд_испод_Моста_слобoде.jpg|La ponto vidite de Štrand, aŭgusto 2008
Dosiero:Most_slobode,_decembar_2010.jpg|La kabloj kaj turoj de la ponto, decembro 2010
Dosiero:Most_slobode,_pogled_odozdo.JPG|Vido de sub la ponto en Sremska Kamenica, februaro 2011
Dosiero:Novi_Sad,_Štrand,_pohled_na_Most_Slobode.jpg|La ponto vintre, februaro 2011
Dosiero:Most_Slobode_-_panoramio_(3).jpg|La ponto dumnokte de Štrand, julio 2014
Dosiero:Most_Slobode_-_panoramio.jpg|Aŭtovojo kaj piedira vojo sur la ponto, septembro 2012

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Pontoj de Novi Malĝoja ()
* Pontoj de Novi Malĝoja ()
* 
Kategorio:Pontoj trans Danubo
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Novi Sad
Instituto de strukturaj inĝenieroj

La **Instituto de Strukturaj Inĝenieroj** (, mallongigita IStructE) estas tutmonda profesia organizaĵo por struktura inĝenierado . Ĝi estas bazita en Britio kaj en 2021 havis pli ol  membrojn en 112 landoj . La institucio promocias kaj honoras profesiajn inĝenierojn kaj regule publikigas la fakan revuon *The Structural Engineer* ''*. Ĝi ankaŭ havas esploran revuon, *Structures* (*Strukturoj''), eldonita de Elsevier .

## Referencoj 
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1908
Kategorio:Struktura inĝenierado
Kategorio:Struktura inĝenierarto
Márton Bán

**Márton Bán,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bán Márton,** estis hungara pastro, piarista monaĥo, instruisto.

 naskiĝis  en Zombor (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Sombor en Serbio), li mortis  en Vác (Hungario).

## Biografio 
 studis en Scienca Universitato de Budapeŝto (1902–1903), poste en Vác li studis teologion. Li pastriĝis en 1908, poste li instruis en la urba gimnazio ĝis sia morto, dum li estis ankaŭ gimnaziestro ekde 1949. Interrompe li instruis en Sátoraljaújhely. Inter 1920–1948 li estis ankaŭ muzeologo en Vác, kie li okupiĝis pri la urba historio kaj kolektis koncernajn materialojn. Li ankaŭ fotadis, ili estas nun valoraj lokhistoriaj bildoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Természetrajz. 1–2.* (lernolibro, 1926–1927)
* *Váci képeskönyv.* (1943)
* *Bolyongás Európában.* (vojaĝpriskribo, 1944)
* *Kegyeletes életrajzok elhunyt piaristákról* (restis en manuskripto)

## Memorigiloj 
* strato en Vác

## Fontoj 
* biografio hungare
* leksikono, legebla pli malsupre

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Hungaraj lokhistoriistoj
Leptač

**Leptač** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chroboly, en distrikto Prachatice. La vilaĝo troviĝas proksimume 3,5&nbsp;km nordokcidente de Chroboly kaj 4,5&nbsp;km sudoriente de Prachatice. Tra la setlejo trafluas rojo Živný potok kaj kondukas tra ĝi ŝoseo II/143 (Prachatice – České Budějovice). Estas ĉi tie registritaj 32 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . En la vilaĝplaco estas aŭtobusa haltejo kun nomo *Chroboly, Leptáč*.

**Leptač** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,21&nbsp;km². Leptač situas ankaŭ en katastra teritorio **Lažíšťko** kun areo 2,39 km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1393. En la jaroj 1938 ĝis 1945 Leptač estis sekve de fermo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Fagoj ĉe Lažišťko – triopo de memorindaj arboj proksime de pereinta domaro Lažišťko

## Rilataj artikoloj
* Sektoro H-33 de malpezaj fortikaĵoj mod. 37

## Pluaj fotoj 

Leptač čp27 (01).jpg|Leptač
Leptač čp27 (02).jpg|Leptač
Leptač čp7 (01).jpg|Leptač
ŘOP 10, Prachatice 02.jpg|Malpeza fortikaĵo

Kategorio:Chroboly
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kajpira dialekto

**Kajpira** (*Caipira*) estas dialekto aŭ lingva diverseco de la Portugala lingvo parolata en la Ŝtato de San-Paŭlo kaj en kulture influitaj ŝtatoj, kiel ekzemple Paranao, Gojaso, Minas-Ĝerajso, Mato-Groso kaj Suda Mato-Groso.

Siavice ĝi estas subdividita en aliaj kvin variaĵoj.

Kategorio:Portugala lingvo
Kuskokvimo

**Kuskokvimo** (; jupike *Kusquqvak*; deg-ĥitane *Digenegh*; suprakuskokvime *Dichinanekʼ*;  (*Kuskokvim*)) estas 1,130&nbsp;km longa rivero en sud-uesta Alasko, Usono.
Inter riveroj de Usono ĝi estas en la 9-a loko laŭ averaĝa volumo de akvofluo ĉe la riverdelto kaj en la 17-a loko laŭ akvokolekta  areo. 
Ĝi ankaŭ estas la plej longa rivero kies plena longo estas enhavata ene de unu Usona subŝtato.

La rivero akvokolektas de granda parto de centra kaj suda Alasko, kaj elfluas al Kuskokvima Golfo de Beringa maro. La plej alta pinto de la rivero estas la Russell-monto. Krom la monta parto de ĝiaj fontoj, plejparto de longo de Kuskokvimo fluas ebena kaj vasta, kio igas ĝin utila por transporto, laŭ la akvo en varma sezono aŭ laŭ la glacio vintre.  

La vorto *kuskokwim* aŭ *kusquqviim* estas centra Alaska jupika vorto, kiun eblas proksimume traduki kiel "granda malrapide moviĝinta aĵo". Ĝin unue rekordis rusaj esploristoj en jaro 1826. 
En la malsupra tanana lingvo el atabaska lingvaro la rivero ankaŭ nomiĝas *Chin-ana*. 

La indiĝenaj popoloj de Kuskokvimo estas centralaskaj jupikoj (eskimoj), kiuj vivas laŭ la malsupraj bordoj de la rivero, deg-ĥitanoj (atabaskoj) laŭ la mezaj bordoj, supra kuskokvima popolo (atabaskoj) laŭ la supraj bordoj, kaj kojukonoj (atabaskoj) apud fontoj de la rivero kaj lago Lake Minchumina.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Bethel (Alasko)

Kategorio:Riveroj en Usono
Kategorio:Geografio de Alasko
Ponto de Vilhelmo

maldekstra|eta|La Willemsbrug
[maldekstra|eta|maldekstre|La Willembrug kiel vidita de la [Ponto de Erasmo|Erasmusbrug]]
maldekstra|eta|maldekstre|La malnova ponto al oriente, 1878
La **Ponto de Vilhelmo** (nederlande *Willemsbrug*) estas unu el la tri gravaj pontoj de Roterdamo, kune kun la *Erasmusbrug* kaj la *Van Brienenoordbrug*, kiuj transiras la riveon Nova Mozo . 

Ĝi estas 356 metrojn longa staja pendponto staranta sur du grandaj pilonoj. Ĝi ligas la centron de la urbo kun la insulo Noordereiland, dum aliflanke la malgranda Koninginnebrug ligas la insulon kun la distriktoj de Kop van Zuid kaj Feijenoord. 

Dum longa tempo ĝi estis konsiderita la "Golda Pordega Ponto de Roterdamo", kio estis pro kaj ĝia ruĝa koloro kaj la fakto ke ĝi estis la lasta ponto antaŭ la buŝo ĝis la Erasmusbrug estis konstruita. 

La strukturo situas ĉe Rejna kilometro 999,75 kaj kilometro 10,40 de la nederlanda akvovojo 102 (Nieuwe Maas – Nieuwe Waterweg – Maasmond), kiu finiĝas en Norda Maro je kilometro 46,17.

La origina Willemsbrug estis kompletigita en 1878 kaj nomita laŭ la tiama reganta reĝo Willem la 3-a. nomita. Restoj de tiu ponto daŭre povas esti viditaj en la Nieuwe Maas.

Dum la Dua Mondmilito, la dua Willemsbrug estis la sceno de amara batalado inter la germanoj kaj la nederlandanoj, kiuj provis per sia tuta forto defendi la Willemsbrug kaj la proksiman fervojan ponton De Hef (nun fermita). Tiu ĉi ponto estis malmendita en 1983, baldaŭ post kiam la nuna versio estis inaŭgurita, kaj poste malkonstruita.

La hodiaŭa dua versio de C. Veerling estis inaŭgurita en 1981. Ĝi ankaŭ estas nomita "Nieuwe Willemsbrug". Nuntempe la Willemsbrug ne plu ludas la dominan rolon kiun ĝi faris en siaj fruaj tagoj, estinte trankviligita per la Maas-Tunelo (1942), la Benelukso-Tunelo (1967) kaj la Erasmus-Ponto (1996); Tamen, ĝi daŭre estas unu el la plej gravaj elementoj en la trafiko de Roterdamo.

La 1-an de julio 2020, la ponto estis difektita kiam la kontenera ŝipo koliziis kun la ponto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Roterdamo
Televidturo Avala

**Televidturo** **Avala**  () estas 204,5 metrojn (671 ft) alta televidturo situanta sur Monto Avala ekster la serba ĉefurbo, Beogrado.

La konstruaĵo estas la plej alta en Serbio, kaj en la tuta balkana regiono.

## Historio 
a origina Avalatornet estis konstruita en 1965. La masto estis detruita la 29an de aprilo 1999 dum aera bombado de Jugoslavio fare de NATO. La 21-an de decembro 2006, la rekonstruo de la nuna turo estis kompletigita kaj la dediĉceremonio estis okazigita la 21-an de aprilo 2010 . eta|Turo dumnokte

## Galerio 

Dosiero:ToranjFeb08.jpg|marto 2008
Dosiero:Avalski_toranj_igradnja_jul_2_2008.JPG|julio 2008
Dosiero:Avala_TV_Tower_construction_2008-08-31.jpg|Aŭgusto 2008
Dosiero:Avala_tower.jpg|julio 2009
Dosiero:Avalski_toranj.jpg|Februaro 2010
Dosiero:Avala_TV_Tower.jpg|Malfermo, 2010
Dosiero:Avala_Tower_2.jpg|junio 2010
Dosiero:Avala_Tower_from_the_top_of_Avala_mountain.jpg|Vido de la Avala Televidturo de la pinto de Avala
Dosiero:Avala_Tower_panorama_stitched.jpg|Televidturo Avala, alta rezolucia panorama foto
Dosiero:Avala_Tower_entrance.jpg|Enirejo al la Televidturo Avala

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Beobuild Arkivo : Rekonstruadaj fazoj kaj fotoj de Avala Turo
* Avala Turaj Fervoruloj Asocio
* Avala Turo ĉe skyscraperpage.com 
* Virtuala travojaĝo @ Avala Turo
* 
Kategorio:Belvederoj
Kategorio:Serba televido
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Konstruaĵoj en Beogrado
Kategorio:Dissendoturoj
Werner Laederach

**Werner LAEDERACH** estas svisa esperantisto, devene el la kantono Zuriko. Li plurajn jarojn estis aktiva estrarano de Svisa Esperanto-Societo, la landa asocio de UEA en Svislando. Interalie li inter 1950 kaj 1953 estis la prezidanto de la societo kaj kunordigis la estraran agadon. En 1953 li transdonis la prezidantecon al la juna studento Hans Herrmann, kiu ekde 1951 kun-konstruis kun Bruno Graf kaj Erwin Keller la junularan sekcion de la societo, kiu tuj estis en proksimaj kontaktoj kun la ĉirkaŭaj landaj sekcioj de TEJO en centra Eŭropo. Post tiu starigo la studento Hans Herrmann en 1953 havis la tempon de Werner Laederach transpreni la prezidantecon de Svisa Esperanto-Societo, sed post jaro de prezidanteco la studado iĝis tro fortostreĉa, kaj tial li jam en 1954 plutransdonis la prezidantecon al la signife pli aĝa William Perrenoud. Tamen, 12 jarojn pli poste, de 1966 ĝis 1971 Werner Laederach ankoraŭ kompare tre longan tempon estis prezidanto de la societo, kaj ankaŭ poste proksime kaj helpe akompanis la societan evoluon. 

## Referencoj 

Kategorio:Svisaj esperantistoj
Kategorio:Prezidantoj de Svisa Esperanto-Societo
Zvěřetice

**Zvěřetice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Babice, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 0,6&nbsp;km oriente de Babice. Estas ĉi tie registritaj 34 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Zvěřetice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,91&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1300.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo en vilaĝplaco
* Bieneto n-ro 6

## Pluaj fotoj 

Zvěřetice, hlavní silnice II.jpg|Ĉefa ŝoseo
Zvěřetice, statek.jpg|Bieno
Zvěřetice, náves III.jpg|Vilaĝplaco

Kategorio:Babice (distrikto Prachatice)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Capistrano de Abreu

**João Capistrano Honório de Abreu** estis brazila historiisto, bibliotekisto, verkisto kaj kronikisto. Liaj verkoj estas karakterizitaj per rigora enketo de la fontoj kaj kritika vidado de la historia procezo. Li dediĉis sin al la studo de la kolonia Brazilo. Lia libro "Capítulos de História Colonial" ("Ĉapitroj de la Kolonia Historio") estas grava referenco por ĉiuj kiuj studas la brazilan historion.

## Biografio
eta|maldekstre|400px|Bildo de la brazila historiisto Capistrano de Abreu.
João Capistrano Honório de Abreu estis naskita en la urbo de Maranguape, Cearao, la 23-an de oktobro 1853. Li kompletigis siajn unuajn studojn en rapidaj vojaĝoj al pluraj lernejoj. En 1869, li vojaĝis al Recife, kie li studis Homarsciencon, revenante al Cearao du jarojn poste. En Fortalezo, li estis unu el la fondintoj de la Franca Akademio , kultura kaj debata organo, progresema kaj antiklerikala, kiu daŭris de 1872 ĝis 1875.

En la lasta jaro, li vojaĝis al Rio-de-Ĵanejro kaj ekloĝis en duetaĝa domo situanta en la kvartalo Botafogo. La strato kie li vivis estis nomita laŭ li en postmorta omaĝo. En Rio li iĝis dungito de Eldonejo Garnier. Li pasigis publikan konkurson por iĝi bibliotekisto ĉe la Nacia Biblioteko dum la administrado de Ramiz Galvão. En 1879, li estis nomumita oficiro de la Nacia Biblioteko. Li instruis Korografion kaj Historion de Brazilo en Kolegio Petro la 2-a , estinte nomumita tra konkurso en kiu li prezentis tezon pri "La eltrovo de Brazilo" kaj ĝia evoluo en la 16-a jarcento.

Li dediĉis sin al la studo de la brazila kolonia historio, prilaborinte teorion de nacia literaturo bazita sur la konceptoj de klimato, tero kaj raso. Lia teorio reproduktis la tipajn kliŝojn de la eŭropa koloniismo pri la tropikoj, renversante la antaŭromantikan miton de la "bona sovaĝulo". Li mortis en Rio-de-Ĵanejro, en aĝo de 73, la 13-an de aŭgusto 1927.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1853
Kategorio:Mortintoj en 1927
Kategorio:Naskiĝintoj en la 19-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 20-a jarcento

Kategorio:Naskiĝintoj la 25-an de oktobro
Kategorio:Mortintoj la 13-an de aŭgusto 
Kategorio:Brazilaj historiistoj
Kategorio:Brazilaj verkistoj
Kategorio:Brazilaj bibliotekistoj
Kategorio:Brazilaj kronikistoj
Gábor Bándi

**Gábor Bándi,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bándi Gábor,** estis hungara arkeologo, muzeologo. Lia origina familia nomo estis *Kostya* [koŝtja].

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Veszprém (urbo).

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Kalocsa en 1957, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1962, en la sekva jaro li doktoriĝis.  Liaj plej signifaj instruistoj estis János Banner, István Bóna kaj Nándor Kalicz. Inter 1962-1973 li laboris en muzeo en Pécs, poste li havis altan postenon en Vas (Hungario), dum en 1983 li studvojaĝis en Usono. Ekde 1985 ĝis sia fra morto li havis altan postenon en Budapeŝto. Li plej ofte esploris la bronzan epokon en Hungario. Lia edzino naskis filon en 1965. Li ricevis premiojn inter 1970-1999 (la lastan postmorte).

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ebergőci kora vaskori kincslelet.* (1962)
* *A dél-dunántúli mészbetétes edények népe kultúrájának elterjedése és eredete.* (1967)
* *Die historischen Beziehungen der Bronzezeitlichen Szeremle-Gruppe.* (kunaŭtoro, 1970)
* *Über die Ursprung und die historischen Beziehungen der Tonstäampel der bronzezeitlichen Gruppen Madarovce und Polanda.* (1974)
* *Baranya megye az őskorban.* (kunaŭtoro, 1979)
* *Das Golddiadem von Velem. „Nord-Süd Beziehungen”* (1982)
* *Somogyvár Kultur. Die „Kisapostag- Problematik”, die inkrustierten Keramik.* (1984)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkeologoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Preĝejo Patrono de Hungaroj (Tiszadob)

La **preĝejo Patrono de Hungaroj** (hungare Magyarok Nagyasszonya) estas sakrala konstruaĵo en grandvilaĝo Tiszadob (Hungario).

## Historio 
La unua mencio pri paroĥa katolika gotika kirko Sankta Nikolao okazis en la 1330-aj jaroj. La loĝantoj kalvinaniĝis ĉirkaŭ 1550, poste la restintaj katolikoj apartenis al Tiszatardos aŭ Tiszadada. Katolika didomo estis konstruita nur en 1912. En 1939 la paroĥa rajto estis rericevita. La sonorilo estis farita en 1924, baldaŭ ankaŭ orgeno estis kreita. La preĝejo estis renovigita en 2001.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto, sed en la korto ankaŭ statuo estas videbla. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, apude po unu blindaj fenestroj ornamas la fasadon. Super la enirejo arka, fenestro, pli supre ronda fenestro videblas. La plej supre malgranda malgranda kvadrata turo videblas. La turpinto estas piramida. La navo finiĝas en absido, pli malalta kaj pli mallarĝa.

Kermeso okazas en la plej proksima dimanĉo al la oka de oktobro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto 
* leksikono 

Tiszadob
Tiszadob
Kategorio:Tiszadob
Ponto de Bezons

La **Ponto de Bezons** en ĝia plej lastatempa versio konstruita en ŝtalbetono en la 1950-aj jaroj, estas vojponto (RD392) / (RD992) kaj fervojo (Tramtransporto en Parizo T2) en Francilio. Ĝi transiras Sejnon inter, unuflanke, Nanterre kaj Colombes en Hauts-de-Seine sur la maldekstra bordo kaj aliflanke, Bezons en Val-d'Oise, sur la dekstra bordo.

La ponto donas sian nomon al la proksima stacio '**, la norda finstacio de tramlinio 2. Tiu finstacio situas sur la dekstra bordo de Sejno, la ponto estante transirita en sia centro per la tramvojoj venantaj de **' kie ĝia suda finstacio situas.

La trotuaroj kaj biciklovojoj estas metalaj piediraj pontoj alkroĉitaj al la ponto kaj instalitaj en 2009 por la alveno de tramlinio 2, por konservi la nombron da lenoj por aŭtoj. En kalkulo (2007) uzanta tubkalkulilojn, la meza ĉiujara ĉiutaga trafiko estis  veturiloj.

## Vidu ankaŭ 
* Pont de Bezons (Tramtransporto en Parizo)

Bezons
Kategorio:Sejno
Kategorio:Bezons
Moskeo de reĝo Abdulaho la 1-a

La **Moskeo de Abdulaho la 1-a** () situas en la urbo Amano, ĉefurbo de Jordanio. Ĝi estas nomita laŭ Abdulaho la 1-a, la unua reĝo de la Regno de Jordanio. Ĝi estis konstruita de 1982 ĝis 1989.

La moskeo situas en la centro de Amano. Ĝia konstruo komenciĝis en 1982 kaj ĝi estis malfermita en 1989. La areo de la moskea komplekso estas 18 mil kvadrataj metroj . En ĝia koro staras okangula konstruaĵo , kronita de kupolo kovrita per bluaj mozaikaj kaheloj. Du minaretoj staras apud ĝi.

En la halo sub la kupolo estas loko por  devotuloj, kaj la moskea komplekso povas gastigi ĝis  devotuloj.

## Galerio 

Dosiero:Amman BW 33.JPG|Interne
Dosiero:King Abdullah Mosque at Night.jpg|thumb|dumnokte
Dosiero:King Abdullah I Mosque FotoThalerTamas.jpg|thumb|Vido el la korto

## Vidu ankaŭ 
* Moskeo Reĝo Husejno

## Eksteraj ligiloj 
* Moskeo de Abdulaho la 1-a (araba)
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Moskeoj en Jordanio
Moskeo Reĝo Husejno

La **Moskeo Reĝo Husejno Bin Talal** () situas en Amano kaj estas la plej granda moskeo en Jordanio . Nuntempe tiu moskeo estas la *"Nacia Moskeo de Jordanio"* , anstataŭigante la Moskeon de Abdulaho la 1-a.

## Priskribo 
La moskeo estis malfermita en 2005. Ĝi situas ĉe la okcidenta periferio de la urbo, proksime de la King Hussein Medical Center. Ĝia loko en alteco de 1,013 metroj super marnivelo permesas al ĝi esti vidita de la plej multaj partoj de Amano.

La moskea konstruaĵo havas rektangulan formon kaj ĉe ĝiaj kvar anguloj estas metitaj minaretoj sur kvadrataj turetoj. Ora kupolo situas proksime de la suda muro de la konstruaĵo. La konstruaĵo estas ĉirkaŭita de pavimitaj kvadratoj kun arboj. La moskeo povas gastigi ĝis  devotulojn .

En la centro de la urbo estas la granda Moskeo Al-Husseini, establita en 1924. Ĝi ankaŭ estas konata kiel la Moskeo Reĝo Husejn.

En majo 2009 la moskeo ricevis viziton de papo Benedikto la 16-a, dum vizito de la papo al Mezoriento.

## Muzeo de la Profeto Mohammad 
La **Muzeo de la Profeto Mohammad** () estas muzeo pri Mohammad troviĝis en la moskeo. La muzeo estis malfermita la 15-an de majo 2012 . La kolekto de la muzeo inkluzivas kelkaj restaĵoj el la posedajoj de la Mohamedo .

## Galerio 

Dosiero:King_Hussain_Mosque_2.JPG|ekstera vido
Dosiero:King_Hussain_Mosque,_Amman,_Jordan_2.JPG|ekstera vido
Dosiero:AlHussain_mosque4.jpg|ekstera vido
Dosiero:AlHussain_mosque.jpg|alternative=enirejo
Dosiero:AlHussain_mosque2.jpg|enirejo
Dosiero:King_Hussein_Mosque_(Amman)_at_night.jpg|La ĉefkonsturaĵo dumnokte
Dosiero:Defense.gov_photo_essay_070416-D-7203T-007.jpg|Interne
Dosiero:King_Hussein_Mosque_-_Al_Hussein_Public_Parks.jpg|dumnokte

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Moskeo de Abdulaho la 1-a

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Moskeoj en Jordanio
Romia Teatro de Amano

La **Romia teatro de Amano** situas en la centro de Amano, la ĉefurbo de Jordanio. Ĝi estas fama orientilo de la urbo. 

Ĝi estis aŭ rekonstruita dum la regado de Antoninus Pius (138-161 p.K.) aŭ pli frua ekzistanta teatrejo estis transformita kaj vastigita en tiu tempo . 

La teatro povis (laŭ malsamaj kalkuloj) gastigi inter  kaj  homojn. La diametro de la duonronda aŭditorio () estas 102 m. La sidŝtupoj de la aŭditorio estas dividitaj en tri sekciojn per du piedvojoj. La supra sekcio () konsistas el 17 vicoj de sidlokoj; la mezo () kaj la malsupra sekcio () ĉiu konsistas el 14 vicoj de sidlokoj. 

En la 1950-aj jaroj kaj 1960-aj jaroj la teatro estis reestigita kaj nun estas reen en uzo. Regulaj okazaĵoj en la teatro estas:

* Amana Opera Festivalo (ekde 2017) 
* Al-Balad Muzika Festivalo 
* Premioceremonio de la Amana Maratono 

## Galerio 

dosiero:Roman_Theatre_in_Amman_0188.jpg|Enirejo kaj antaŭkorto
dosiero:Roman_Theatre_in_Amman_0190.jpg|antaŭkorto
dosiero:Roman_Theatre_in_Amman_0151.jpg|Antikvaj kolumnoj
dosiero:Amman_Roman_theatre.jpg|Panoramo de dekstra vido
Dosiero:Ammán,_pohled_na_římské_divadlo.jpg|Nokta vido

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Fotoj de la Roma Teatro ĉe la Manar al-Athar fota arkivo

Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Jordanio
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en la 2-a jarcento
Kajetán Banovits

'*** [banoviĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Banovits Kajetán,*' estis hungara inĝeniero pri fervojoj, fervojisto, muzeestro. Lia familia nomvarianto estis *Banovics* [banoviĉ], lia nobela antaŭnomo estis *sopronszentmártoni* [ŝopronsentmArtoni] ekde 1912.

 naskiĝis  en Mátyóc (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Maťovské Vojkovce en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Ungvár en 1859, poste li akiris fervojkonstruan diplomon en Joseph Polytechnicum en 1863. Post la diplomo li laboris en privata fervojo 4 jarojn, poste en Hungaraj Ŝtataj Fervojoj, kie li ricevis altajn teknikajn postenojn. En 1890 li ricevis la titolon ministeria konsilisto. Li pensiuliĝis en 1905, sed jam en 1898 li establis trafikan muzeon kaj gvidis ĝin ĝis sia morto. Li kreis plurajn fervojajn inventojn. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis filinon, la dua 3 gefilojn. Li ricevis plurajn premiojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A magyarországi vasúthálózat fejlődésének története és jelenlegi állapota.* (1896)
* *Emlékirat a M. Kir. Közlekedési Múzeum megnyitása alkalmára.* (1898)
* *Geschichte der Eisenbahnen der Oesterreichisch–Ungarischen Monarchie.* (1898)
* *A M. Kir. Közlekedési Múzeum útmutatója.* (1901; 2-a eldono: 1904)
* *Jegyzék eredeti tárgyak-, minták-, grafikonok-, rajzok- és térképekről.* (1910)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj inĝenieroj pri fervojoj
Kategorio:Hungaraj fervojistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Ponto de Bondy

La **Ponto de Bondy** estas voja kaj fervoja ponto. Ĝi estas unu el la maloftaj pontoj ebligantaj la transiron de la Kanalo de Ourcq laŭ la antaŭa RN3, kiu, historie, ligis la Pordon de Pantin al Forbach kaj Saarbrücken. La ponto situas ĉe la limo de la municipoj Bondy, Bobigny kaj Noisy-le-Sec en Seine-Saint-Denis.

La areo estas la objekto de vasta rehabilitadplano sekvanta la malkreskon de la industriaj aktivecoj kiuj kutimis disvolviĝi tie. La plano, kiu kovras la urbojn Bondy, Bobigny, Noisy-le-Sec kaj Romainville, profitas de la financa subteno de la Eŭropa Unio, kiu decidis en 2010 injekti  milionojn da eŭroj de la Eŭropa fonduso por regiona disvolvigo (EFRD).

## Vidu ankaŭ 
* Pont de Bondy (Tramtransporto en Parizo)
* Pont de Bondy (pariza metrostacio)

Bondy
Kategorio:Bondy
Lajos Barbarits

**Lajos Barbarits** [lajoŝ barbariĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barbarits Lajos,** estis hungara redaktoro, agronomo, muzeologo, agrarhistoriisto. Lia familia nomvarianto estis *Barbarics* [barbariĉ].

 naskiĝis  en Veszprém (urbo), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 post la lernejaj jaroj en Pápa soldatiĝis (1917–1920), poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio de Keszthely en 1923. Post la diplomo li trovis agronomian postenon, tial li estis ĵurnalisto, post 3 jaroj redaktoro, fine eldonisto en Nagykanizsa ĝis 1944. Dum la nazia erao (1944) Gestapo arestis lin, post la liberiĝo li estis presejestro (1945–1948). Li translokiĝis al Budapeŝto, kie li laboris en ŝtata bredada entrepreno, ekde 1954 ĝis sia emeritiĝo en 1967 en la agronomia muzeo, kie li havis altan postenon. Tamen li laboris plu en la muzeo ĝis 1975 kaj li okupiĝis pri la agrarhistorio. Li ricevis premiojn inter 1956-1967.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nagykanizsa.* (monografio, 1929)
* *Őszi gyónás.* (poemoj, 1934)
* *Mezőgazdaságunk gépesítésének kezdetei.* (1958)
* *A gőzekeszántás története.* (1960)
* *A vetés gépesítésének kezdetei és elterjedése Magyarországon.* (1965)
* *Gedanken zur künftigen Gestaltung der Sammlungs- und Ausstellungstätigkeit der Museen.* (1970)
* *A kézi és gépi eszközváltás és az aratómunkás- mozgalmak.* (1979)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Hungaraj agrarhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Citadelo de Amano

La **Amana Citadela Monteto** () estas arkeologia ejo en la centro de Amano, la ĉefurbo de Jordanio. La L-forma monteto estas unu el la sep montetoj (Ĵebal) de la antikva Amano.

maldekstre|eta|Eja mapo
La plej multaj el la konstruaĵoj kiuj ankoraŭ ekzistas en la loko estas de la romia, bizanca kaj Omejada periodoj. La Muzeo de Jordania Arkelogio estis konstruita sur la monteto en 1951. Kvankam la citadelmuroj limigas la koron de la ejo, la antikvaj okupperiodoj kovris pli grandajn areojn ol la muroj. Tial, ekzistas granda arkeologia potencialo en la areo de la citadelo, same kiel en la ĉirkaŭaj teroj, kaj ĉie en Amano. Arkeologoj laboris pri la loko ekde la 1920-aj jaroj, inkluzive de italaj, britaj, francaj, hispanaj kaj jordaniaj teamoj. Malgraŭ la multaj elfosaj ekspedicioj, granda parto de la citadelo ankoraŭ ne estis elfosita kaj esplorita.

## Historio 
En la elfosadoj en la citadelo estis trovitaj signoj de homa setlejo, tombo kun argilaj fokoj kaj skarabeoj interne, de la Meza Bronzepoko (1650-1550 a.K.).

Dum la Ferepoko, la tumulo de la citadelo estis utiligita kiel la ĉefurbo de la amonidoj, kiuj iĝis konataj kiel "Rabba" aŭ "Rabat Ammon". La surskribo de la Rabat Ammon-citadelo, la Amonitoj, estis skribita dum tiu periodo.

Dum la helenisma periodo ekzistis preskaŭ neniuj ŝanĝoj en la konstruaĵoj sur la monteto, sed ceramiko disponigas indicon ke la tumulo estis en uzo en tiu tempo. La ejo iĝis romia ĉirkaŭ 30 a.K., kaj pasis al islama rego en 661 p.K.

La citadelo malkreskis en graveco dum la Ajubida regado en la 13-a jarcento, malgraŭ tio, dum tiu periodo gardoturo estis alkonstruita al la ejo. De tiu tempo ĝis 1878, la citadelo estis en kontinua malkresko. En 1878 la citadelo estis tute detruita kaj estis loĝata nur de nomadoj. Malgraŭ la detruo de la loko, la Amana Citadelo daŭre estas konsiderita unu el la plej malnovaj ade loĝataj lokoj en la mondo     .

## Ĉefaj konstruaĵoj ĉe la situo 
* La Romia Templo de Herkulo
* La Umajada Palaco, moskeo kaj akva cisterno
* La Bizanca preĝejo (Umajada moskeo)
* La Ajubida gvatturo

## Galerio 

Dosiero:7541713664_IMG_4095.jpg
Dosiero:7541705936_IMG_4103.jpg
Dosiero:Amman_citadel_-_Umayyad_Palace_entrance.jpg

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Jordanio
David Buhlmann

**David BUHLMANN** (mortis la 21-an de novembro 2025 en Lausanne en aĝo de preskaŭ 93 jaroj) estis svisa esperantisto, devene el la kantono Vaŭdo. Li plurajn jarojn estis aktiva estrarano de Svisa Esperanto-Societo, la landa asocio de UEA en Svislando. De somero 1964 ĝis la fino de 1965 li transprenis la prezidantecon, kaj kiam jardekon poste en 1976 urĝe serĉatis prezidanto, li ankoraŭfoje volontulis, sed jam dum la sama jaro devis redoni la postenon.

## Referencoj 

Kategorio:Svisaj esperantistoj
Kategorio:Prezidantoj de Svisa Esperanto-Societo
Erwin Zuber

**Erwin ZUBER** estas svisa esperantisto, devene el la kantono Zuriko. Li plurajn jarojn estis aktiva estrarano de Svisa Esperanto-Societo, la landa asocio de UEA en Svislando. Kiam en 1963 urĝe mankis societa prezidanto, li kun la samkantonano Rudolf Schneebeli kaj kun la tre sperta, pli aĝa René-William Perrenoud formis provizoran gvidkomitaton kaj sukcese gvidis la organizaĵon tra la sekva jaro: tiam David Buhlmann en 1964 sole unu jaron transprenis la prezidantecon.

## Referencoj 

Kategorio:Svisaj esperantistoj
Kategorio:Prezidantoj de Svisa Esperanto-Societo
Lučenice

**Lučenice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chroboly, en distrikto Prachatice. La vilaĝo troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km nordokcidente de Chroboly. Estas ĉi tie registritaj 15 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Tra la vilaĝo kondukas fervojlinio Číčenice–Volary, kiu per viadukto volbigas la ŝoseon kondukanta en la vilaĝon. Estas ĉi tie ankaŭ aŭtobusa haltejo Chroboly - Lučenice.

Lučenice situas en katastra teritorio **Chroboly** kun areo 11,65&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1393. 

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Niĉa kapeleto ĉe domo n-ro 50

## Pluaj fotoj 

Lučenice čp40+41 (01).jpg|Lučenice
Lučenice čp48+62 (01).jpg|Lučenice
Lučenice, náves 01.jpg|Lučenice
Lučenice, viadukt 01.jpg|Viadukto

Kategorio:Chroboly
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro