open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Komploto

**Komploto** (de germane *Komplott*, deduktite de latine *complicatio* = interplektiĝo) laŭ PIV estas "sekreta ligo por malica aŭ krima celo kontraŭ iu". Temas do per interkonsento pri punebla ago kaj pri speco de konspiro.

En pli vasta senco ankaŭ intrigoj, kiuj servas al sekreta avantaĝigo de unu kaj malavantaĝigo de alia grupo kaj estas morale kritikindaj sed ne strikte kontraŭleĝaj, nomeblas komploto.

## Vidu ankaŭ 
* Komploto de Katilino
* Konspira teorio

Kategorio:Konspiro
Kategorio:Kriminaleco
Konspiro

**Konspiro** laŭ PIV estas 
# politika komploto, aŭ
# la celado al komuna malamika celo.

La vorto "konspiro" baze estas la substantivigo de la traduko de la latina verbo "coniurare" = "sekrete interligiĝi per ĵuro", aŭ do "konspiri". La sekreta interligo servas aŭ al la realigo de plano kun aŭ egoisma, malmorala celo kun rezulto damaĝa al aliaj, aŭ al la sekreta planado de forigo de - faktaj aŭ imagitaj - misoj, aparte de diktatoro. La celo de konspiro do ne nepre estas malmorala, sed ĉiukaze uzas sekretan kunlaboron kaj trompon de la resta socio. 

La sekreteco de konspiro estas la bazo por multaj "konspiraj teorioj", kiuj supozas la ekziston de konspiro eĉ en situacioj kiam tia sekreta interligo fakte tute ne kreiĝis.
Intrigo

**Intrigo** laŭ PIV estas
# ruza agado por sukcesigi aŭ faligi aferon, aŭ
# sinsekvo da implikaĵoj, kiuj formas la bazon de teatra verko aŭ romano, respektive
# sekreta ama interrilato.
La vorto, kiu venas de la germana *Intrige* kaj origine de la latina verbo *intricare*, embaras(ig)i. Temas pri konspiro aŭ malica ago, per kiu unuopulo (aŭ grupo) provas damaĝi al alia unuopulo (aŭ grupo).

## Vidu ankaŭ 
* Atenco
* Spionado
* Asasinoj
* Mobbing
* Strategio
* Konspiro
* Komploto

Kategorio:Homa konduto
Honto

[eta|Protesto ĉe [Internacia Flughaveno John F. Kennedy kontraŭ la plenuma ordo de Donald Trump subskribita en januaro 2017 malpermesante civitanojn de sep landoj vojaĝante al Usono.]]

**Honto** laŭ PIV estas
# la malagrabla sento, pro konscio pri malhonora, malbona, maldeca ago respektive penso, aŭ
# io, pri kio oni devas aŭ devus honti.

Pro la bazaj homaj instinktoj unuflanke eviti danĝerojn kaj aliflanke havi iom pli da sekureco en homa grupo ol sole fronti eblajn danĝerojn, la emocioj timo (do averto pri ebla danĝero) kaj honto (do averto pri ebla ekskludo el la socia grupo) estas plej bazaj homaj emocioj. La deziro aparteni al forta grupo estas tiom enradikiĝinta en la homa animo, ke la kaŝaj efikoj al la ĉiutaga vivo ne preteratenteblas. La tuta socia konduto de homo estas karakterizita de tiu deziro. Rezulte - krom la senpera timo en vivdanĝeraj situacioj - la timo pri soleco estas simile forta motivo por homa konduto.

Vichonto estas ĝensento kaŭzata de hontinda ago de alia homo. Kontraste al la proprasenca honto, vichonto ne implicas partoprenon de la spertanto en hontindaĵo.

## Proverbo 
Ekzistas pluraj proverboj pri honto en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:
* 
* 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
*Socia stigmato

Kategorio:Emocioj
Embaraso

alternative=Gnome-face-embarrassed.svg|eta|Gnome-face-embarrassed
**Embaraso** (komparu ekzemple kun la angla vorto *"embarrassment"*) laŭ PIV estas
# situacio, el kiu oni ne povas facile eliri, kaj kiu kaŭzas ĝenon, ŝanceliĝon aŭ konfuzon (en la germana lingvo *"Peinlichkeit"*), respektive
# la sento mem, kaŭzita de tia situacio (en la germana lingvo *"Verlegenheit"*).

Temas do pri sento de ĝeno, konfuziĝo, nesekureco kaj honto, kiu ofte aperas en socie malagrablaj situacioj, en kiu la koncernato perdas parton de sia digno aŭ reputacio.

## Vidu ankaŭ 
* Honto
* Kulpo
* Pudoro

## Proverbo 
Ekzistas 3 proverboj pri embaraso en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof:
* 
* 
* 

## Referencoj 
Kategorio:Emocioj
Bachenbülach

**Bachenbülach** estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3719 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Bachenbülach situas en la Zurika Unterlando norde de la distriktĉefurbo Bülach kaj sude de Winkel kaj la Flughaveno Zuriko.

## Ekonomio 
Ekde la komenco de la 20-a jarcento eksetlis kelkaj malgrandaj entreprenoj en Bachenbülach kaj memkompreneble ankaŭ ekzistas agrikulturo. La plej granda parto de la loĝantaro tamen laboras nuntempe en la najbaraj urboj kaj por la flughaveno. Do Bachenbülach estas tipa antaŭurba loĝkomunumo.

## Trafiko 
Bachenbülach estas per poŝtaŭtobuslinio al la stacidomo de Bülach kaj al la Flughaveno Zuriko konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. Ekzistas aliro de Bachenbülach al la flughavena aŭtoŝoseo A51.

## Historio 
La plej malnovaj homaj spuroj sur la teritorio de la komunumo estas la tombmontetoj en la arbaro Höhragen. Ili datiĝas el la jaroj 800 ĝis 450 antaŭ Kristo.

La unua dokumenta mencia de Bachenbülach datiĝas el la jaro 1149 kiel Bahchenboulacho. Ekde la jaro 1412 ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Bachenbülach estis parto de la voktdistrikto Bülach. En la jaro 1849 ĝi sendependiĝis de Bülach kiel memstara politika komunumo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Bachenbülach
* Bachenbülach en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Bachenbuelach Industrikvartalo 022.JPG|Industrikvartalo
Dosiero:Bachenbuelach restoracio Rose 041.JPG|Restoracio Rose
Dosiero:Bachenbuelach lernejo 035.JPG|Lernejo
Dosiero:Bachenbuelach vilagha puto 040.JPG|Vilaĝa puto
Bassersdorf

## Pri la komunumo 
**Bassersdorf** estas urbo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 10'470 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
La urbo situas en la mezo inter Vinterturo kaj Zuriko en proksimeco de la Flughaveno Zuriko, kiu hodiaŭ estas por ĝiaj loĝantoj ĉefa dunganto. Ek de 1931 ankaŭ la municipo Baltenswil, kiu antaŭe estis aŭtonoma komunumo apartenas al Bassersdorf.

## Trafiko 
Bassersdorf situas ĉe trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Kloten al Vinterturo kaj estas tiel trajne kaj per diversaj poŝtaŭtobuslinioj bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
La unua certigita dokumenta mencio de Bassersdorf datiĝas el la jaro 1155 Bazzelstorf. En dokumentlibro de la Monaĥejo Einsiedeln ekzistas noto sen dato kaj trovebla dokumento pri donaco de bieno en Bassersdorf, kiu povas dati de 1010, ĝia dato tamen malcertas. Unua certigita skriba mencio tamen datiĝas de donacdokumente de la Nobela Gerung al la Monaĥejo Sankt-Martino sur la Zurika Monto de la 15-a de novembro 1155. Dum la mezepoko ĝis la jaro 1414 la habsburganoj kaj togenburganoj posedis la jurisdikcion pri Bassersdorf. Kun la akiro de la Grafejo Kiburgo flanke de la urbo de Zuriko la regado pri Bassersdorf transiris al Zuriko. Dum la erao de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj Bassersdorf fariĝis dum mallonga tempo ĉefurbo de propra distrikto. Poste ĝi estis integrita al la distrikto Bülach. En 1931 la tiama komunumo Baltenswil estis integrita al la komunumo Bassersdorf.

## Aviadilkatastrofo de Crossair en la jaro 2001 
La 24-an de novembro 2001 la aviadilo de la marko *Ĵumbolino* kun la flugnumero Crossair 3597 survojis de la Flughaveno Berlino-Tegel al la Flughaveno Zuriko, kiam ĝi je la alteriĝalflugo frakasiĝis sur la planko de la arbaro apud Bassersdorf kaj bruliĝis. 24 homoj mortis dum la katastrofo. Ĉefkialo de la akcidento estis la neatento de la minimuma flugalteco por la elektita alflugvojo malgraŭ sufiĉe bona vido. Ĉe la falo mortis ĉefe la homoj, sidantaj en la antaŭaj vicoj, inter kiuj ankaŭ la uson-germana kantistino Melanie Thornton kaj du de la tri membroj de la muzikgrupo Passion Fruit.

## Vidu ankaŭ 
* Bassersdorf (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Bassersdorf
* Bassersdorf en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Unihokeo

[eta|300ra|dekstra|Finalo de la mondĉampionado 2002 inter [Svedio kaj Finnlando en Helsinko]]
**Unihokeo** (germane *Unihockey*, angle *Floorball*, svede/norvege *Innebandy*, islande *Bandý*, finne *Salibandy*, estone *Saalihoki*, litove *Grindų riedulys*, indonezie *Bola lantai*) estas relative juna teamsporto el la familio de la bastonpilkludoj. Ĝi devenas de la hokeo, el kiu devenas ankaŭ la rulhokeo kaj la glacihokeo. Unihokeo estis kreita komune en Svedio, Finnlando kaj Svislando. Temas pri ludo, kiu similas al la halhokeo, la glitpilkado kaj la glacihokeo, ĉe kiu oni ludas ankaŭ malantaŭ la golejoj. Plej multe disvolviĝinta la unihokesporto kun dekmiloj da ludantoj kaj grandaj naciaj ligoj estas nuntempe en Svedio, Finnlando, Ĉeĥio kaj Svislando. Unihokeo nuntempe estas tendenca sporto, kiu pli kaj pli populariĝas kaj precipe estas ŝatata okaze de la sporta instruado en la lernejoj. Por ĝia ludodinamiko kaj la rapide ŝanĝiĝantaj ludosituacioj la unihokeo apartenas al la plej rapidaj halsportoj. Ĝi facile lerneblas kaj estas bezonataj nur malmultaj ekipaĵoj, malmulte koste akireblaj, por ĝin ludi.

Unihokeo praktikiĝas kutime en gimnastikejo. La hokeistoj ne portas apartajn protektantajn vestojn, krom la goluloj, kiuj aliflanke ne havas hokeilon kontraŭe al la aliaj. La pilko estas malpeza: 23 gramoj.

Kategorio:Pilkosportoj
Kategorio:Sporto
Dietlikon

**Dietlikon** estas komunumo en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 6906 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Ĝis la 31-a de decembro 2009 la loĝantaro kreskis al 7049.

*Atentu: Ne miksu Dietlikon kun la similnoma distriktĉefurbo Dietikon.*

## Geografio 
Dietlikon situas okcidente de la urbo Zuriko en la Glattvalo. Dum la norda parto de Dietlikon konsistas el kampareco vilaĝo-kern en sudo aliflanke de la fervojlinio situas grava industrikvartalo kun multaj grandvendejoj, inter kiuj la plej konata estas la fama sveda mebloentrepreno IKEA.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Dietlikon limas en nordo al Kloten, en nordoriento al Bassersdorf, en sudoriento al Wangen-Brüttisellen en sudo al Dübendorf, kaj en okcidento al Wallisellen.

## Trafiko 
Per trajnlinio de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj diversaj buslinioj la komunumo estas bonege konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. Tra Dietlikon pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Sankt-Galo. En sudo la komunuman teritorion tranĉas la svisa aŭtovojo A1, kies grava kruco de Brütisellen situas sur la teritorio de la komunumo Dietlikon. Ĉe la kruco de Brütisellen komenciĝas la svisa aŭtovojo A3 al la Zurika Oberlando. Dietlikon ĉe la kruco de Brütisellen havas alveturon al ambaŭ aŭtovojoj.

## Historio 
Unua dokumenta mencio de Dietlikon datas sub la nomo *Dietlinchoven* el la jaro 1124.

En la jaro 1124 la Monaĥejo Allerheiligen en Ŝafhaŭzo posedis la privilegiojn pri Dietlikon. En la jaro 1487 la familio Schwend vendis la malaltan jurisdikcion pri Dietlikon kaj Rieden al Hans Waldmann, urbestro de Zuriko. Waldmann kunigis la jurisdikcion pri Dietlikon, Rieden kaj Dübendorf al tribunala senjorujo, el kiu la urbo Zuriko en la jaro 1489 formis ĉefvoktejon, kiun ĝi en la jaro 1615 kunigis kun la voktejo Schwamendingen. Post la Helveta Revolucio en la jaro 1798 Dietlikon fariĝis memstara politika komunumo.

## Sporto 
La virinoj de la Unihokeklubo Dietlikon gajnis en la jaro 2006 kaj la svisan ĉampionadon kaj ankaŭ la svisan pokalfinalon. 7 ludantinoj de la klubo fariĝis en la jaro 2005 mondĉampiono en la virina unihokeo.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Dietlikon (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Dietlikon
* Dietlikon en la Historia Leksikono de Svislando
Malacky

**Malacky,** hungare **Malacka**, germane **Malatzka** estas urbo en Slovakio. La nomo devenas el la hungara, signifante porkido, iam estis tie porkejo.
eta|maldekstre|Preĝejo kaj monaĥejo en Malacky
## Situo 
Malacky situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Brno-Bratislavo. 

## Historio 
La unua mencio devenis el 1206. Iom poste ĝi apartenis al fortikaĵo de Detrekő. Familio Balassa (balaŝa) konstruis burgon-ĉaskastelon, apude komunumo formiĝis, kiu iĝis kampurbo en 1573. La paroĥo kaj lernejo ekfunkciis en 1596, iom poste ankaŭ la preĝejo. En la 17-a j.c. familiaro Balassa formortis, sekvis familio **Pálffy** (pAlfi), kiuj havis ĝin dum 300 jaroj. En 1652 klostro konstruiĝis kaj en la sekva jaro aldoniĝis ankaŭ preĝejo. Poŝta vojo kaj tie stacio inter Bratislavo-Prago ekfunkciis ekde 1771. La fervojo atingis la urbeton en 1891. 

En 1910 loĝis en la urbeto 5136 da homoj (3849 slovakoj, 631 germanoj kaj 530 hungaroj). Ĝis 1919 la urbo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), kie estis distriktejo. Poste ĝi iĝis parto de Ĉeĥoslovakio, ekde 1938 Slovakio. En 1944 same tiel, kiel en Hungario, la judoj, en 1946 la germanoj estis deportitaj. En 2001 plejparte slovakoj loĝis en la urbo.
eta|Sinagogo de Malacky
## Vidindaĵoj 
* restaĵoj de la burgo 
* nun klasikisma kastelo de Pálffy, nun hospitalo el 1644
* katolika preĝejo kaj pilgrimejo
* katolika preĝejo omaĝe al Senmakula Virgo el 1653, sube estas kriptaro de familio Pálffy
* kapelo omaĝe al Sankta Anna el 1880

## Famuloj 
* naskiĝis en la iama urbo Malacka:
** la 1-an de julio 1883 hungara ministrestro István Friedrich
** Lajos Romsauer (matematikisto)
** Béla Szőke (arkeologo)

## Ĝemelurboj 
*  Szarvas, Hungario
*  Veselí nad Moravou, Ĉeĥio
*  Albertírsa, Hungario
*  Znin, Pollando
eta|maldekstre|Ĉefstrato de Malacky

Kategorio:Urboj de Slovakio
Kategorio:Municipoj en distrikto Malacky
Kategorio:Distriktaj urboj en Slovakio
Novaĵo

**Novaĵo** aŭ **aktualaĵo** estas unu el la ĵurnalismaj tekstospecoj; ĝi komunikas ion novan, kio supozeble estas interesa por la leganto aŭ aŭskultanto. Kontraste al komentario la novaĵo prezentu objektivajn faktojn kaj ne spegulu subjektivajn influojn. En la praktiko estas malfacile eviti subjektivan prezenton, kiu jam estiĝas pere de la vortelekto. Krome en la diversaj landoj varias la normoj pri divido de novaĵo kaj komento - oni povas prezenti en du lokoj aŭ komune. Novaĵojn prezentas gazetoj, radio, televido kaj interretaj paĝoj.

Kelkfoje la nocio estas esprimita per *aktualaĵo*, ŝajne ĉefe influita de la franca esprimo.

Novaĵelsendo estas la rimedo de dissendado de diversaj novaĵoj pri eventoj kaj aliaj informoj per televido, radio aŭ interreto en la kampo de elsenda ĵurnalismo. 

## Enhavo kaj stilo 
La plej gravaj eroj de novaĵo estas (ki-vortoj):

* *Kiu* agis, agos, diris, estis trafita, ...?
* *Kie* la evento okazis aŭ okazos?
* *Kiam* tio okazis/os?
* *Kiel* okazis/os?
* *De kie* venas la novaĵo?

Krome eble:

* *Kial* la afero okazis/os?

Hodiaŭ oni prezentas en novaĵoj unue la plej gravajn erojn, poste la malpli gravajn. (Antaŭ cent jaroj oni pli tendencis rakonti la sinsekvon de la eventoj.) Kutime novaĵo atingas dek ĝis dudek liniojn de po ĉirkaŭ dek vortoj. Por atingi facilan kaj rapidan komprenon la frazoj prefere ne superu ĉirkaŭ 15 vortojn.

La (unuaj frazoj de) novaĵo tre similas al urĝa alvoko pro fajro aŭ akcidento.

Kutime gazetaraj komunikoj, kiujn kreanto de novaĵo sendas al ĵurnalistoj, prezentiĝas en la formo de novaĵo. (Ekzemple: Dum unu semajno ĉirkaŭ la novjaro en ... kunvenos ducent Esperanto-parolantoj el dek kvin landoj...)

## Vidu ankaŭ 
* Ĝeneralaj Novaĵoj 
* Monda Asocio de Gazetoj kaj Novaĵaj Eldonistoj

## Difino 
Iom pli teorie:

Kategorio:Amaskomunikiloj
Novkreitaj ŝtatoj

[280px|dekstra|eta|Situo kaj geografia mapo de [Kosovo, lasta kazo de polemika sendependiĝo]]
Dum la lastaj jardekoj **multaj ŝtatoj naskiĝis** kaj aldoniĝis al diversaj listoj de ŝtatoj, nome en UN, agnoskitaj de internacia komunumo, en diplomataj rilatoj kun najbaroj aŭ aliaj ŝtatoj, akceptitaj de internaciaj ŝtatorganizoj, ktp. Tiuj procezoj estis diversaj, kelkaj pacaj kaj kelkaj militaj aŭ provokantaj mondoregionajn malfacilaĵojn aŭ politikajn streĉigojn. Plej ofte malkonsento inter jam ekzistintaj ŝtatoj pri la agnosko aŭ malagnosko de tiuj novaj ŝtatoj provokis la malfacilaĵojn.

Post la disfalo de komunismo kaj disiĝo de Sovetunio kaj Jugoslavio post 1991 plej parto de la ĵus kreitaj ŝtatoj en la mondo aperis kiel eksaj partoj de tiuj du ŝtatoj. Tiele kreiĝis en tiu jaro el la eroj de Sovetunio ŝtatoj kiel Estonio, Latvio, Litovio, Rusio, Kartvelio, Azerbajĝano, Turkmenio, Uzbekio, Kazaĥio, Kirgizio, Taĝikio, Ukrainio, Moldavio kaj Belorusio. El Jugoslavio -sendepende de ĉu ĝi estis aŭ ne parto de la Orienta Bloko- eliris Slovenio (preskaŭ pace) kaj Kroatio (per terura milito) ankaŭ en 1991, Makedonio en 1993 (post malfacilaĵoj), Bosnio-Hercegovino en 1995 (post terurega milito), Montenegro (post referendumo) kaj Serbio en 2006 kaj laste Kosovo laŭ polemika situacio pro ties unuflanka sendependiĝo sen jura apogo en 2008. Krome ankaŭ el eksorientbloka ŝtato aperis tute pace Ĉeĥio kaj Slovakio en 1993.

Nur Namibio (1990), Eritreo (1993) kaj Orienta Timoro (2002) naskiĝis sen rekta rilato al la Orienta Bloko kaj ties procezo de disfalo, sed al la fino de la procezo de malkoloniigo. Pli precize Namibio sendependiĝis el Sudafriko kaj Eritreo el Etiopio post milito inter du ege malriĉaj landoj. La kazo de Orienta Timoro estis speciala, ĉar ĝi ne povis ricevi la sendependon el la malkoloniigo de la eksa kolonia imperio de Portugalio post la revolucio de 1974, ĉar Indonezio profitis ĝin kaj okupis la landon per simpla aneksigo al la okcidenta parto apartenanta jam al Indonezio; nur post gerila milito kaj politikaj malfacilaĵoj Indonezio retiriĝis kaj la ŝtato sendependiĝis post kvarono da jarcento.


Kategorio:Geografio
Balatonszentgyörgy

**Balatonszentgyörgy** (balatonsentdjordj) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono Fonyód.
eta|275px|dekstra|Balatonszentgyörgy en departemento Somogy kaj en HungarioDosiero:Red_Dot.gif
* Areo: 24&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1670
* Poŝtkodo: 8710
* Telefonprefikso: 85

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo kaj sur mildaj deklivoj, ĉe suda bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo, fervojo kaj aŭtoŝoseo M7 Budapeŝto-Nagykanizsa. Tie finiĝas la Balatono laŭ vidpunkto el Budapeŝto, krome tie estas enfluejo de Zala (rivero) al la lago. Estas ankaŭ alia fervojo al Keszthely, krome ĉefvojo inter Keszthely kaj Marcali.eta|300px|maldekstra|Stelo-fortikaĵo en Balatonszentgyörgy

## Historio 
Pli frue romianoj, poste peĉenegoj loĝis tie. La unua skriba mencio devenis el 1298, tiam preĝejo funkciis tie. La turkoj faris ruina la komunumon en 1566, estis tie setlejo en 1699, kiu formiĝis vilaĝo en 1722. Familio Festetics havanta la kampojn konstruis ĉasdomon nomata Csillagvár (=stelo-fortikaĵo) en 1821. Ekfunkciis la fervojo en 1861. Oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj jam en 1922. Preĝejo konstruiĝis en 1928. Dum la 2-a mondmilito okazis grandaj bataloj. En 1959 kolĥozo pri "Stelofortikaĵo" formiĝis.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, muzeoj en "Stelofortikaĵo" kaj en karakteriza vilaĝa domo, interretejo, kuracejo, dentokuracejo, infansana servo, klubo de maljunuloj, fajrobrigado.

## Komunumoj de Sankta Georgo en Hungara reĝlando 
Pro grandeco la tabelo ne havas la ceterajn komunumojn en Transilvanio, vidu ilin Csíkszentgyörgy!

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Gazetara komuniko

**Gazetara komuniko** informas ĵurnalistojn pri eventoj, okazaĵoj, asertoj kaj produktoj. Ilin produktas kaj distribuas institucioj, entreprenoj, asocioj aŭ konataj personoj kiel politikistoj, aktoroj k.s. Ofte la verkadon kaj distribuon al la gazetaro transprenas agentejoj pri publikaj rilatoj.

## Graveco 
Gazetaraj komunikoj verŝajne estas la plej multe uzata instrumento de la publikaj rilatoj kaj la esenca ligo inter la ofertantoj kaj distribuantoj de novaĵoj kaj aliaj informoj. La celo estas atingi la atenton de ĵurnalisto aŭ redakcio; el tio sekvas aŭ la rekta transpreno de la teksto (kutima ĉe relative malgrandaj komunikiloj) aŭ la transpreno en ŝanĝita formo aŭ la plua esplorado de ĵurnalistoj. Bone formulita gazetara komuniko do unuflanke taŭgas kiel novaĵa artikolo en gazeto aŭ sur retpaĝo, aliflanke sukcesas interesigi kelkajn ĵurnalistojn pri plua enketado.

## Enhavo kaj formo 
Kutime indas konsideri kelkajn ki-demandojn, prefere jam en la unua alineo:

* Kiu
* Kie
* Kiam
* Kio
* Kiel
* Kial

Kvankam sonas strange en la hodiaŭa mondo kun amaso da teknikaj eblecoj: Se en papera formo gazetara komuniko estu tajpita per neproporcia skribo; tio permesas facile taksi la tekstokvanton. Estu granda spaco inter la linioj kaj larĝa rando por ebligi korektojn.

Malpli multekoste ol papera sendado estas telekopio kaj retmesaĝo. Tiuj vojoj funkcias bone, se ilin akompanas antaŭa telefonado (por ekscii la bonan numeron aŭ retadreson kaj prepari la adresaton) kaj posta telefonado por certigi la bonan alvenon kaj por disponigi sin al pliaj demandoj. Por disvastigi informojn eblas intertempe aldone uzi ankaŭ specialajn retpaĝojn por gazetaraj komunikoj.

## Videbla kaj nevidebla efikoj 
Redaktisto ofte ricevas centojn da gazetaraj komunikoj tage kaj sekve devas rapide trarigardi ilin kaj elekti la plej taŭgajn. Necesas do kapti la atenton, jam per la titolo. Tio kutime ne signifu malrespekti la stilajn normojn - la elektronika aŭ materiala paperujo pretas por akcepti same neinteresajn tekstojn kiel tiujn netaŭge formulitajn. Ja kostus tempon reformuli kaj tion ĵurnalisto evitos ĉe meze interesa enhavo, dum abundas pli bone formulitaj tekstoj. Netranspreno de teksto ne signifas, ke estis eraro en ĝi au ke la sendado estis superflua - bone formulita gazetara komuniko eniras la memoron de la pritraktanta ĵurnalisto kaj kutime zorgas pri pli facila transpreno ĉe posta komuniko pri la sama temaro.

## Sen kopirajto 
Sendante tekston kiel "gazetaran komunikon" la sendanto laŭ kutima kompreno konsentas pri libera uzado - oni do ne povas postuli aŭtorajn rajtojn aŭ honorarion. (Kontraste oni povas oferti "artikolon" pri la temo.)

## Ligoj 
Germanlingvaj  kaj anglalingvaj  retaj ofertantoj de gazetaraj komunikoj (dmoz.org)

* Comunicati Stampa

Kategorio:Amaskomunikiloj
Konferenco de Algeciras

La **Konferenco de Algeciras** estis internacia konferenco de la 16-a de januaro ĝis 7-a de marto 1906 en Hotel Reina Cristina en Algeciras (Hispanio), dum kiu oni decidis pro solvo de la unua maroka krizo.

La konferencon postulis reprezentantoj de la Germana Imperio, post kiam Francio komencis enkonduki reformojn en la ekonomio kaj armeaj aferoj de Maroko, laŭ la Sudana traktato, kvankam la ŝtato estis laŭ la Madrida konvencio de 1880 kiel sendependa. Post la komenca rifuzo, la konferencon partoprenis eĉ Francio.

La Germana Imperio esperis, ke Francio suferas politikan malvenkon kaj eĉ la entento disiĝas. Germanio kalkulis je apogo de aliaj landoj, precipe je tiu de Usono, pro la politiko de malfermitaj pordoj kaj je Aŭstrio, Italio.

Tiuj esperoj ne realiĝis kaj la Germanan Imperion apogis nur Aŭstrio-Hungario. Kvankam oni formale rekonis sendependecon de Marokko, Francio povis akiri koncesiojn, administri la policon en la maroka haveno kaj bankaferojn, kune kun Hispanio. Tiel Franco atingis sian ĉefcelon, dum la Germana imperio – pro ties agresiva konduto – perdis reputacion kaj venis en eksterpolitikan izoladon. La konferenca rezulto estis ankaŭ malvenko pro la ĝermanta sendependeca maroka movado.

Kategorio:Konferencoj
Kategorio:Historio de Maroko
Kategorio:1906 en Maroko
Strasbourg - Saint-Denis (pariza metrostacio)

**Strasbourg - Saint-Denis** [stʁazbuʁ sɛ̃ dəni] estas stacio de la 4-a, 8-a kaj 9-a linioj de la metroo de Parizo. Ĝi situas lime de la 2-a, 3-a kaj 10-a arondismentoj de Parizo.

## Pri la stacio 
La nomo de la stacio devenas de Strasburgo, la plej grava urbo de Alzaco, kiu donis sian nomon al la supra bulvardo. La bulvardo de Strasbourg, desegnita de la barono Haussmann, direktas al Gare de l'Est.

La dua parto de la nomo estas omaĝo al Sankta Denizo de Parizo, apostolo de Gaŭlio kaj unua episkopo de Parizo.

## Historio 
La stacio malfermiĝis la  koncerne la 4-an linion. Ĝis la , ĝi nomiĝis *Boulevard Saint-Denis*. Tiudate, la linio 8 estis plilongigita el  ĝis , kaj la enirejoj de la stacio estis modifitaj.

## Bildgalerio 

Station Strasbourg Saint Denis Métro Paris Ligne 4 - Paris X (FR75) - 2022-07-02 - 5.jpg|*Strasbourg - Saint-Denis* sur linio 4
Station Strasbourg Saint Denis Métro Paris Ligne 8 - Paris X (FR75) - 2022-07-02 - 4.jpg|*Strasbourg - Saint-Denis* sur linio 8
Station Strasbourg Saint Denis Métro Paris Ligne 9 - Paris II (FR75) - 2022-07-02 - 2.jpg|*Strasbourg - Saint-Denis* sur linio 9

## Interkonektoj 
*  RATP 20, 38, 39, 47

## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Alinomitaj stacioj de la Metroo de Parizo
* Linio 4 de la metroo de Parizo
* Linio 8 de la metroo de Parizo
* Linio 9 de la metroo de Parizo
* Saint-Denis
* Strasbourg

Kategorio:Linio 4 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 8 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 9 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 2-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 3-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 10-a arondismento de Parizo
Concorde (pariza metrostacio)

**Concorde** [] estas stacio de la 1-a, 8-a kaj 12-a linioj de la metroo de Parizo. Ĝi situas en la 1-a kaj 8-a arondismentoj de Parizo.

## Pri la stacio 
La stacio situas sub la fama placo de la Konkordo, kaj estas unu el la plej gravaj vojkruciĝoj de la metroo de Parizo pro siaj tri linioj. La stacio estas cetere proksima al la stacio , kie pasas la aŭtomata linio 14. 

La kajoj de la linio 12 estas dekoraciitaj per mozaiko da literoj, kiuj formas la tekston de la Deklaracio pri Homaj kaj Civitanaj Rajtoj de 1789. 

## Proksimaj vidindaĵoj 
La placo de la Konkordo situas ĉe la dekstra bordo de la Sejno, antaŭ la Nacia Asembleo en Palais Bourbon. La placon ornamas la statuoj de pluraj gravaj urboj de Francio kiel Lille, Strasbourg, Lyon, Marseille, Bordeaux, Nantes kaj Brest.

La enirejo de la ĝardeno Tuileries kaj la Muzeo de la Oranĝerio situas proksime al la stacio, samkiel la eko de la avenuo de la Elizeaj Kampoj.

## Interkonektoj 
*  RATP 24, 42, 52, 72, 73, 84, 94

## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 1 de la metroo de Parizo
* Linio 8 de la metroo de Parizo
* Linio 12 de la metroo de Parizo

Kategorio:Linio 1 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 8 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 12 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 1-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 8-a arondismento de Parizo
Svätý Jur

**Svätý Jur,** hungare **Szentgyörgy,** germane **Sankt Georgen** estas urbo en Slovakio, en regiono Bratislavo, en distrikto Pezinok.
250ra|eta|maldekstra|Preĝejo de Svätý Jur

## Situo 
La urbo situas ĉe renkontiĝo de Karpatoj kaj ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Bratislavo-Pezinok. La ĉefurbo troviĝas 12 km.

## Historio 
eta|maldekstra|250ra|Svätý Jur somere
Ekde 1217 la kampoj apartenis al grafa familio **Szentgyörgyi**, kiuj prenis siajn nomojn de patrono de preĝejo. Post la tatara invado en 1241 germanoj alvenis, kiuj vivis en majoritato ĝis 1945. En 1592 la turkoj detruis la komunumon, kiu iĝis libera reĝa urbo en 1638. Oni konstruis urbomuron kun bastionoj en la 17-a j.c., tamen la turkoj okupis la urbon en 1666. La muroj parte ankaŭ nun estas videblaj. Sur la deklivoj la loĝantaro okupiĝis pri vinkulturo. En 1910 loĝis en la urbo 3458 da homoj (1897 slovakoj, 916 germanoj kaj 641 hungaroj). Ĝis 1919 ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), kie estis distriktejo. Poste ĝi iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. Post la 2-a mondmilito la germaneco estis deportita.

## Vidindaĵoj 
* renesanca burgo
* mezepoka fortikaĵo sur montopinto nomata Blanka Ŝtono
* paroĥa katolika preĝejo el la 13-a j.c.
* katolika preĝejo el 1654
* kapelo kaj pilgrimejo omaĝe al Dipatrino

## Famuloj 
* en la iama Szentgyörgy naskiĝis:
** la 19-an de marto 1832 hungara esploristo pri oriento Ármin Vámbéry
** aŭstra-hungara botanikisto Sándor Zahlbruckner
** Fidél Pálffy (ministro)
** hungara advokato Károly Mangold
* tie lernis reĝo de Madagaskaro grafo Moric Benjovski
* en la urbo mortis:
** hungara jezuito Ádám Fitter
** hungara pastro Márton Nagy
** hungaraj piaristoj Gábor János Szigly kaj Albert Thótt

Kategorio:Urboj de Slovakio
Kategorio:Municipoj en distrikto Pezinok
Dua maroka krizo

eta|200px|
La **dua maroka krizo** aŭ **Agadir-krizo** okazis en 1911 pro forsendo de la germana militŝipo *SMS Panther* al Agadir, post kiam francaj trupoj okupis Fez kaj Marakeŝo. La ŝipo alvenis la 1-an de julio 1911 kaj sekvis ĝin post du tagoj du aliaj ŝipoj (*SMS Berlin*, *SMS Eber*). Celo de la germana agado estis forpreno de koloniaj teritorioj disde Francio al Germanio kiel kompenson ro la franca regado pri Maroko, kiel sekvo de la unua maroka krizo. La minacoj kiel sendo de militŝipo *Panther* devis doni la necesan premon.

Grand-Britio kredis erare, ke celo de Germanio estas establo de flota bazo en Agadir kaj de tie minaci la gravegajn ŝipajn liniojn de Britio al Egiptio kaj Hindio. Tiutempe, la germana-brita armiliza konkurado estis sur pinto, la rilatoj inter la du landoj estis tre streĉaj. La celo de Germanio estis nur premefiki je Francio. La germana registaro – gvidata de germana imperiestra kanceliero Theobald von Bethmann Hollweg – ne taksis grava konsulti aliajn koloniposedajn landojn, kio kondukis al miskompreno. Pro tio, Britio ekapogis Francion kaj kiu lando tiel ne olis cedi. La tiel izolita germana imperio minacis per milito, fakte ne volis tion riski. La milit-ekscitita germana publiko akuzis la imperiestron Vilhelmo la 2-a je malkuraĝeco kaj la politikistoj akiris publikan popularecon, kiuj volis preventan militon.

La krizon finis la 4-an de novembro 1911 la Maroko-Kongo-traktato, en kiu la Germana Imperio rezignis pri siaj pretendoj en Maroko kaj estis kompensita per parto de la franca kolonio Franca Ekvatora Afriko (Novkameruno). La teritoria gajno estis nur eta parto de tiu, kiun deziris la germana imperio. Pro la krizo, pligraviĝis la eksterpolitika izolado de la Germana Imperio en Eŭropo.

## Politika fono 
La SMS Panther stacionis en Kameruno kaj estis survoje al Germanio. Por plenigi la karbostokon, ĝi haltis – je propono de la eksterafera buroo – en la maroka urbo Agadir, fore de la francaj operaciaj areoj en Casablanca aŭ Mogador.

Kategorio:Historio de Maroko
Kategorio:1911 en Maroko
Filles du Calvaire (pariza metrostacio)

**Filles du Calvaire** [fij dy kalvɛʁ] () estas stacio de la linio 8 de la metroo de Parizo. Ĝi situas lime de la 3-a kaj 11-a arondismentoj de la franca ĉefurbo.

## Pri la stacio 
La nomo de la stacio estas omaĝo al la Filinoj de la Kalvario, aŭ kalvarianinoj, kiuj estis reformitaj benediktaj monaĥinoj. La monaĥinejo definitive fermiĝis dum la franca revolucio de 1789.

## Historio 
La stacio malfermiĝis en 1931.

## Interkonektoj 
*  RATP 91 96
*  N01 N02

## Vidu ankaŭ 
* Linio 8 de la metroo de Parizo
* Listo de metrostacioj de Parizo

Kategorio:Linio 8 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 3-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 11-a arondismento de Parizo
Ital-turka milito

La **itala-turka milito** estas nomo de la armea konflikto inter Italio kaj la Osmana imperio en jaroj 1911/1912. La milito komenciĝis per itala okupo de la otomana provinco de Tripolo (hodiaŭa Libio) la 5-an de oktobro 1911. La 5-an de novembro 1911, Italio aneksis la okupitan provincon.

## Milita komenco 
Kaŭzo de la milito estis la onidira malbona traktado de italaj civitanoj en Tripolis. La 27-an de septembro 1911, Italio donis ultimaton al la osmana imperio. Ene de 48 horoj, la turkoj devis rezigni je Tripolis favore al Italio. La aliaj grandpotencoj kiel Francio kaj Grand-Britio apogis Italion, tiel Italio deklaris militon la 29-an de septembro 1911 kontraŭ Turkio.

## Militaj eventoj 
La itala floto sinkis en la Adriatiko serion de osmanaj militŝipoj kaj komencis ekpafi el la maro al Tripolis (30-a de septembro). La osmanaj fortoj estis malbone ekipitaj, havis 8.000 soldatojn kaj tiel ne povis repuŝi la atakon. La urbon okupis italaj taĉmentoj la 5-an de oktobro. La restintaj soldatoj retiriĝis en internon de la lando kaj ekis kontraŭofensivon inter la 23-a kaj 26-a de oktobro. Dum la unua atako estis sukcesa, la duan repuŝis la italoj.

La tramarŝo de turkaj fortoj tra Egiptio estis rifuzita fare de la nome al Turkio, fakte al Anglio apartenanta Egiptio. Pro tio alvenis nur eta kontingento en Tripolis. Tiel ankaŭ veturis la pli posta turka prezidento Mustafa Kemal kiel ĵurnalisto, sub la pseŭdonomo *"Şerif Bey"* [ŝerif bej], tra Egiptio. La pluaj komandantoj similmetode devis traveturi Egiption.

Komisio de la turkaj komandantoj estis reorganizi la osmanan imperion sub komandado de Paŝao Enver kaj eki batalon kontraŭ la malamikoj.

Komence ne apogis la araba loĝantaro la turkojn, sed Enver Paŝao kaj Mustafa Kemal sukcese mobilizis partojn de la araba loĝantaro kontraŭ la *nekredaj invadantoj*. La italoj redutis sin apud la marbordo kaj la italaj trupoj ne povis penetri la landinternon.

En 1912 staris 100.000 italoj kontraŭ 25.000 osmanaj soldatoj. Italio, kiu ne kalkulis je tia akra kontraŭstaro, ŝanĝis la taktikon kaj per la forta floto okupis en 1912 insulojn de Dodekanoj. La osmanaj fortikaĵoj en Bejruto kaj en la Dardaneloj estis pafitaj.

## Militfino kaj sekvoj 
La pactraktadoj finiĝis la 18-an de oktobro 1912 en Lausanne kaj laŭ tio la Osmana Imperio devis rezigni pri provinco Tripolis al Italio. Kiel rekompenson, Italio devintus redoni la pli frue okupitajn Italajn Egeajn Insulojn, sed Italio neglektis tion.

En la milito mortis 6.000 italaj kaj 14.000 osmanaj soldatoj. Okaze de la perdita milito, la Osmana Imperio plu malfortiĝis kaj tiel la Balkana ligo firmiĝis en la deziro, ke oni devas, povas forpeli la osmanojn el ties restintaj teritorioj en Eŭropo.

Unuafoje en historio de la militoj, oni uzis batalaviadilojn. La italaj aviadiloj atakis daŭre malamikajn poziciojn sur la grundo.


Kategorio:Militoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Konfliktoj en 1911
Kategorio:Konfliktoj en 1912
Kategorio:Militoj de Italio
Kategorio:Militoj de la Otomana Imperio
Kategorio:Militoj de Libio
Kategorio:Rilatoj de Italio kaj la Otomana Imperio
Kategorio:Itala Libio
République (pariza metrostacio)

**République** [] estas stacio de la 3-a, 5-a, 8-a, 9-a kaj 11-a linioj de la metroo de Parizo. Ĝi situas lime de la 3-a, 10-a kaj 11-a arondismentoj de Parizo.

## Pri la stacio 
La stacio plejparte situas sub la fama Place de la République, en la 3-a arondismento de Parizo. Antaŭ la konstruado de la RER-reto, République estis la stacio, kie troviĝis la plejmultaj konektitaj linioj: ĝi estas hodiaŭ egalata de , pro la nova linio 14.

La kruciĝo de kvin apartaj linioj imponis la kreadon de kompleksa sistemo da koridoroj, cele al la senproblema translokigo de la vojaĝantoj.

## Historio 
La stacio malfermiĝis la 19-an de oktobro 1904.

## Interkonektoj 
*  RATP 20, 56, 65, 75

## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 3 de la metroo de Parizo
* Linio 5 de la metroo de Parizo
* Linio 8 de la metroo de Parizo
* Linio 9 de la metroo de Parizo
* Linio 11 de la metroo de Parizo

## Eksteraj ligiloj 
*  (RATP)

Kategorio:Linio 3 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 5 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 8 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 9 de la metroo de Parizo
Kategorio:Linio 11 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 3-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 10-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 11-a arondismento de Parizo
Labio

**Labio** (lat. "lipo") estas:

* en la anatomio malvastasence samsignifa kun lipo ankaŭ vulva lipo
* en la muziko la oblikve akrigita rando je la buŝilo de la labiofluto, en la orgenkonstruo konatas  labiofajfilo
* en la zoologio la malsupra lipo de insektoj, do parto de la maĉiloj, vd. Labio (insekto)
Chemin Vert (pariza metrostacio)

**Chemin Vert** [ʃəmɛ̃ vɛʁ] estas stacio de la linio 8 de la metroo de Parizo. Ĝi situas lime de la 3-a kaj 11-a arondismentoj de la franca ĉefurbo.

## Pri la stacio 
La nomo de la stacio () devenas de la tiel nomita strato Chemin-Vert, konstruita super malnova vojeto, kiu troviĝis meze de legomaj kampoj. En 1868, la strato Chemin-Vert estis plilongigita per la strato Amandiers-Popincourt.

## Historio 
La stacio malfermiĝis en 1931.

## Interkonektoj 
*  RATP 20, 29, 65, 69

## Vidu ankaŭ 
*Linio 8 de la metroo de Parizo
*Listo de metrostacioj de Parizo

Kategorio:Linio 8 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 3-a arondismento de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 11-a arondismento de Parizo
Pezinok

**Pezinok,** hungare **Bazin,** germane **Bösing** estas urbo en Slovakio.
250px|eta|maldekstra|Kastelo de Pezinok
## Situo
Pezinok situas ĉe renkontiĝo de Malgrandaj Karpatoj kaj ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Bratislava-Modra (urbo), laŭ fervojo Bratislava-Trnava. La ĉefurbo troviĝas 20&nbsp;km.

## Historio
La unua mencio pri la loko devenis el 1208 en formo *terra Bozin*. Familio Szentgyörgyi konstruis fortikaĵon en la 13-a jarcento, kiun familio Illésházy trakonstruis renesanca burgo en 1608. Apude komence loĝis ministoj, oni trovis orojn kaj arĝentojn. Poste oni okupiĝis pri vinkulturo. En la 16-a jarcento germanoj alvenis. La komunumo iĝis libera reĝa urbo en 1647. La urbomuroj en 1643 formiĝis. En la 17-a jarcento la urbo apartenis al la plej riĉaj hungaraj urboj pro la vinkulturo. En 1683 Emeriko Thököly, en 1704 Francisko Rákóczi la 2-a okupis la urbon. Sekvis pli pacemaj tempoj, kie tiu urbo perdis la gravecon. La kuracbanejo estis fama tutlande. Okazis incendio en 1832. En la 19-a j.c. industria produkto komenciĝis. Tie ekfunkciis la unua hungara fabriko pri sulfatacido. En 1910 loĝis en la urbo 4809 da homoj (2642 slovakoj, 1558 germanoj kaj  575 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la urbo apartenis al Pozsony (reĝa departemento), al distrikto de Szenc, poste al Ĉeĥoslovakio. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj. Ekde 1993 la urbo slovakiĝis. Nun loĝas tie 21000 da homoj, preskaŭ senescepte slovakoj.

## Vidindaĵoj
*la iama fortikaĵo transformiĝis al kastelo, kies keloj troviĝas vino, en la parko banejo troviĝas
* katolika paroĥa gotika preĝejo
* kapelo el 1608
* iama luterana, nun katolika templo el 1659
* templo kaj klostro el 1718
* restaĵoj de urbomuro kaj fortikaĵo
* muzeo pri urbo kaj vinkulturo
* la apudaj montoj estas ŝatataj de turistoj

## Famuloj
* en la iama Bazin naskiĝis:
** hungara bredisto Tibor Pettkó-Szandtner
** hungardevena franca astronomo Mór Lőwy
** la 25-an de novembro 1783 germana verkisto, sciencisto Keresztély András Zipser
** en 1908 slovaka komponisto Eugen Suchoň
** hungara poŝtmarkoplanisto Endre Horváth (grafikisto)
** hungara inĝeniero Ferenc Zámor
** instruisto Ferenc Klohammer
** hungara komponisto Ignác Ruzitska
** hungara kuracisto János Károly Lübeck
** dirigento Lajos Rajter
** rabeno Salamon Áron Wertheimer
* en la iama Bazin mortis hungara juristo György Gyurikovits

### Lokaj esperantistoj
* Wilhelm Ernst Dietl

## Partneraj urboj
* Neusiedl am See, Aŭstrio
* Mosonmagyaróvár, Hungario
* Mladá Boleslav, Ĉeĥio
* Izola, Slovenio

Kategorio:Urboj de Slovakio
Kategorio:Municipoj en distrikto Pezinok
Kategorio:Distriktaj urboj en Slovakio
Eglisau

**Eglisau** estas historia urbeto en la distrikto Bülach, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 3581 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007, kiu nombro kreskis al 3918 ĝis la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
La mezempoka kerno de la urbeto Eglisau situas ĉe la norda bordo de la rivero Rejno. La urba teritorio tamen troviĝas ambaŭflanke de la rivero. Eglisau formas la nordan limon de la Zurika Unterlando. Ĉe la limo al la komunumo Freienstein-Teufen tute en la oriento de la rivero situas la alfluejo de la rivero Töss al Rejno, ankaŭ nomita *Tössegg*. Al Eglisau apartenas krom la urbeto mem ankaŭ la vilaĝoj Seglingen kaj Tössriedern.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Eglisau limas en nordo al Wil, en nordnororiento al Rafz, en oriento al Rüdlingen (SH), en sudoriento al Buchberg (SH), en sudsudoriento al Freienstein-Teufen, en sudo al Rorbas, en sudsudokcidento al Bülach, en sudokcidento al Glattfelden, en okcidento al Hohentengen am Hochrhein (Germanio), kaj en nordokcidento al Hüntwangen.

## Trafiko 
Eglisau situas ĉe la trajnlinioj de la Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Bülach al Ŝafhaŭzo kaj de THURBO de Vinterturo tra Embrach, Bülach al Waldshut-Tiengen. La ponto de la Svisaj Federaciaj Fervojoj, kiu transiras la tutan Rejnvalon estas tre impresa konstruaĵo kaj la rekonilo de la urbeto. Per la du trajnlinioj kaj ankaŭ diversaj poŝtaŭtobuslinioj Eglisau estas bone konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
La plej malnova konservita dokumenta mencio datiĝas de la jaro 893 kun la nomo *Seglingens Owe*. La mezepoko kerno de la malnova urbo ankoraŭ hodiaŭ estas bone rekonebla.

En la jaro 1463 la aŭstra nobelo *libersinjoro Bernhard Gradner* akiris la posedaĵon de Eglisau. En la jaro 1489 Eglisau fariĝis zurika kamparvoktejo, kies sidejo estis la kastelo, kiu estis malkonstruita en la jaro 1810. Lasta vokto en Eglisau estis Salomon Landolt, kiun la zurika verkisto Gottfried Keller eternigis en sia libro *La kamparvokto de Greifensee* [Der Landvogt von Greifensee]. Dum la epoko de la Helveta Respubliko inter 1798 kaj 1803 kaj post ties kolapso la urbeto pro ĝia strategia pozicio fariĝis la centro de la luktoj inter la armeoj de Napoleono kaj Aŭstrio kaj Rusio. Dum la napoleonaj militoj Eglisau aliĝis al la distrikto Bülach, al kiu ĝi ankoraŭ hodiaŭ apartenas.

## Vidu ankaŭ 
* Eglisau (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbeto Eglisau
* Eglisau en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Eglisau preghejo 063.JPG|Preĝejo de Eglisau de supre
Dosiero:Eglisau sonorilo apud la preghejo 041.JPG|Malnova preĝeja sonorilo en la preĝeja korto
Dosiero:Eglisau pregheja sunhorlogho 073.JPG|Sunhorloĝo sur la suda flanko de la preĝejo
Dosiero:Eglisau preghejo 077.JPG|Eglisau preĝejo de la riverbordo
Dosiero:Eglisau faktrabdomo 021.JPG|Faktrabdomo en Eglisau
Dosiero:Eglisau 027.JPG|Bakejo kaj kafejo ĉe la noktogardisto
Dosiero:Eglisau 037.JPG|Burĝa domo en Eglisau
Dosiero:Eglisau lernejo 058.JPG|Lernejo de Eglisau
Dosiero:Eglisau Rejno 066.JPG|Rejnpromenejo en Eglisau
Dosiero:Eglisau Rejnofervojoponto 010.JPG|Fervojponto

Kategorio:Urboj de Svislando
Vulkano Kaimondake

eta|300ra|Monto Kaimon en Ibusuki-regiono Pli belaj fotoj en la japana wiki-paĝo
**Kaimondake Vulkano** (japane 開聞岳) estas monto en Japanio, alteco: 924 m.

Ĝi situas en Satsuma duon-insulo de Ibusuki, provinco Kagoŝima (insulo Kiuŝuo). Ĝi estas unu el la 100 plej famaj montoj de Japanio.

Pro ĝia konusa formo oni facile distingas ĝin eĉ el granda distanco, kaj nomas ĝin *Satsuma-Fuĵi* (la monton "Fuĵi de Satsumo").

## Eksteraj ligiloj 
*  Fotoj de *Kaimondake* kaj vidindaĵoj de Ibusuki-regiono

Kategorio:Montoj en Japanio
Kategorio:Vulkanoj en Japanio
Refreŝigaĵo

eta|Vario de sukeraĵaj nealkoholaĵoj
dekstra|180ra|eta|Verŝata oranĝa suko.
[eta|Glaso da [horĉato aŭ ciperlakto.]]
**Refreŝigaĵo** aŭ **senalkoholaĵo** (en la angla: *soft drink*, en la germana *Erfrischungsgetränk*) estas trinkaĵo aŭ miksaĵo el trinkaĵoj sen alkoholo.

Laŭ la germana leĝo pri nutraĵoj, trinkaĵoj kun malpli ol 0,5 volumenprocentoj da alkoholo estas senalkoholaj, ĉar ekzemple ankaŭ fruktosukoj kaj fruktotrinkaĵoj povas enhavi malgrandan kvanton da alkoholo.

## Ne konfuzu 
Oni ne konfuzu la anglajn terminojn *softdrink* (milda trinkaĵo, t. e. refreŝigaĵo) kaj *longdrink* (longa trinkaĵo), kiu estas alkoholenhava koktelo.

## Kelkaj refreŝigaĵoj 
* Ciperlakto
* Limonado
* Kolao
* Fruktsuko
* Fruktoŝorlo
* Ajrano

## Vidu ankaŭ 
* Alkoholaĵoj
* Mineralakvo
* Akvo
* Vino

## Referencoj
Modra

:*Eble vi serĉas: Modrá.*

**Modra** hungare **Modor**, germane **Modern** estas urbo en Slovakio.
eta|maldekstra|Urbopordego de Modra

## Situo 
Modra situas en Malgrandaj Karpatoj, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Bratislava-Trnava. La ĉefurbo troviĝas 22 km.

## Historio 
La kampoj komence apartenis al Bratislava burgo. La unua mencio devenis el 1158, kiam hungara reĝo Géza la 2-a donacis la lokon al episkopo de Nitra. La komunumo detruiĝis fare de tataroj en 1241. Mateo Csák havis la tutan regionon inter 1300-1321. Tiutempe la loĝantaro jam okupiĝis pri vinkulturo. En 1361 la komunumo urbiĝis, en 1569 iĝis ankaŭ kampurbo ricevinte ĝin de Maksimiliano la 2-a (Sankta Romia Imperio). La urbo estis luterana episkopejo inter 1741 kaj 1934. La katolika lernejo iĝis luterana en 1594. En 1605 Stefano Bocskai okupis la urbon. En 1607 ricevis altan rangon libera reĝa urbo de Rudolfo la 2-a. Konstruado de la fortikaĵo finiĝis en 1646, tamen la turkoj detruis la urbon en 1663. Okazis incendioj en 1705 kaj 1729. En 1674 la katolika paroĥo kaj lernejo refondiĝis. En la 19-a j.c. granda parto de la fortikaĵo malkonstruiĝis.

En 1910 loĝis en la urbo 5009 da homoj (4124 slovakoj kaj 347 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Pozsony (reĝa departemento), kie estis urbo kun konsilantrajto. Poste ĝi iĝis parto de Ĉeĥoslovakio. La urbo ankaŭ nun famas pri vinkulturo.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika tombeja preĝejo omaĝe al Bapta Sankta Johano el la 14-a j.c.
* romkatolika paroĥa renesanca-klasikisma preĝejo omaĝe al Stefano la 1-a (Hungario) el 1873, ankaŭ pilgrimloko
* luterana templo el 1863
* germana templo el 1865
* slovaka templomo el 1835
* urboturo el 1634
* kapelo omaĝe al Neĝa Virga Maria el 1760
* kapelo omaĝe al Sankta Triunuo el 1758
* kapelo omaĝe al Maria Magdalena el 1862
* preĝejo omaĝe al "Kraľová" Sankta Miĥaelo el 1863
* puto pri Sankta Floriano el 1752
* kastelo el 1925 en loko de iama fortikaĵo, nun faklernejo pri vinkulturo

## Servoj 
* Observatorio de Modra

## Famuloj 
* naskiĝis en la urbo:
** hungaria oraĵisto Sámuel Libay
** hungara politikisto József Hajnóczy
** hungara botanikisto János Heuffel
** hungara agronomo, pedagogo, akademiano Vilmos Westsik
** hungara filologo Pál Lichner
* mortis en la urbo:
** 1856 dum ĉasado slovaka politikisto Ľudovít Štúr

## Esperanto 
En somero de 2008 kaj 2009 okazis en Modra-Harmónia Somera Esperanto-Studado, grandskala Esperanto-renkontiĝo por lernantoj de Esperanto, organizita de lernu!.

Ekde 2010, ĉiujn duan jaron, fine de oktobro aŭ novembre, okazas en Modra-Harmónia Konferenco pri Aplikoj de Esperanto en Scienco kaj Tekniko.

## Partneraj urboj 
*  Benátky nad Jizerou, Ĉeĥio
*  Hustopeče, Ĉeĥio
*  Martres-Tolosane, Francio
*  Overijse, Belgio

## Vidu ankaŭ 
* Libera federacia respubliko Bovina monto

## Notoj 
Kategorio:Urboj de Slovakio
Kategorio:Municipoj en distrikto Pezinok
Gudrun Riisberg

**Gudrun RIISBERG** estis dana verkistino loĝante en Jutlando (Århus).
Aŭtune 1936 Gudrun Riisberg esperantistiĝis.
Ekde 1935 (?) ŝi verkis danlingvajn novelojn, kiuj aperis en gazetoj kaj revuoj.
Post la emeritiĝo ŝi tradukis Esperanten 15 el siaj noveloj.

En 1972 tiuj noveloj aperis kun titolo 'Suno kaj Pluvo' ĉe la dana eldonisto Dansk Esperanto-Forlag en Åbyhøj Danio.

Li tradukis la novelon Kit vivas de Jytte Lyngbirk en 1972 kaj Morso-klubo de Robert Fisker en 1974.
## Recenzoj
Pri *Suno kaj pluvo*

----
Pri *Kit vivas*

----
Pri *Morso-klubo*

Kategorio:Danaj verkistoj
Kategorio:Danaj esperantistoj
Journal of Planned Languages

**Journal of Planned Languages**, ISSN: 1066-2545, ("Ĵurnalo pri planlingvoj") estas neregule presita revuo pri ĉiu speco de planlingvoj: internaciaj lingvoj, fikcilingvoj, helplingvoj, inĝeneritaj lingvoj, ktp. Ĝi estis eldonata private de Richard Harrison kaj estis ne-akademia, porklerula publikigo, kiu celis ĝeneralan publikon. Lastan eldonon, la 15-an, oni povas akiri po 1 dolaro aŭ 1 internacia respondkupono ĉe adreso:

Rick Harrison, Box 54-7014, Orlando FL 32854 USA.

Kategorio:Interlingvistiko