Kopulo

En gramatiko, **kopulo** (de la latina ''* = "unio", "ligo") estas parto de kompleksa predikato noma, vorto aŭ vortgrupo liganta la subjekton de frazo kun la predikativo.

En Esperanto kaj en multaj aliaj lingvoj kopuloj estas finitivaj verboj, precipe la finitivoj de *esti, iĝi* ktp. Tial en la gramatikoj de tiaj lingvoj oni kutimas nomi kopulon **ligverbo**, termino radikŝpara, pli klara kaj malpli malbela ol la false sufiksa *kopulo*.

## Ekzemploj Esperantaj 
Ekzemple, en la frazo:
*Marko estas bona knabo*, Marko funkcias kiel subjekto, *estas* kopule funkcias kaj *bona knabo* estas la predikativo. La vortgrupo *estas bona knabo* estas do, en tiu frazo, la noma predikato.

Male, en la frazo: *Marko estas en la futbala loka ekipo*, la verbo 
"esti" estas verba predikato, ĉar ne priskribas la subjekton (pere de uzo de substantivoj aŭ atributoj), sed havas prefere la sencon de "*ludas*" *(en la loka futbala ekipo)*.

Aparte, povas prezentiĝi kvar okazoj en kiuj la verbo "esti" ne funkcias kopule:
* Kiam ĝi signifas *ekzisti* ("*Mi **estas** tamen.*")
* Kiam signifas *aparteni* aŭ similence: (*De nun por ĉiam **mi estos** inter la viaj!*)
* Kiam signifas *stari*, *troviĝi* aŭ similsencaj (*Unu plua falsa paŝo kaj vi **estas** ekstere.*; *Kie **vi estas**?*)
* Kiam signifas “esti farita” (la vazo **estas** kristala).

## Kopulecaj verboj 
Eblas etendi la koncepton pri *kopulo* al diversaj verboj funkciantaj rilate al predikativo simile al la verbo *esti*, nomataj pro tio **verboj kopulecaj**. Estas kopulecaj la verboj: *ŝajni*, *aspekti*, *aperi*, *rezulti*, *fariĝi* ktp.

Plenumas kopulan funkcion ankaŭ la verboj **nomantaj** (*alvoki*, *voki*, *diri*…), kaj aliaj similaj kategorioj.
Povas kopule agi aliaj verboj kiel
*naskiĝi*, *vivi*, *morti*... (ekzemple: *Jozef estas naskinta, mortinta* kaj *Tereza estas mortinta malriĉa*).

## Nul-kopulo 
En multaj lingvoj — ekz‑e Latino, la hebrea, la lingvoj orient-slavaj, tjurkaj — oni povas preterlasi la kopulon en la indikativa prezenco. Tian implican kopulon oni nomas **nul-kopulo**. Ekz‑e
* Latine:  {Scio/arto (estas) longa, la vivo (estas) mallonga};.
* Ruse: «Я — человек» /ja ĉelovek/ {Mi (estas) homo}
* Hebree: «אני בן-אדם», /ani ben-adam/ {Mi (estas) homo (laŭvorte: adamido)}

En Esperanto nul-kopulo estas nekutima, sed ja aperas en kelkaj specialaj okazoj:
# en kelkaj proverboj:
#* Kio , tio .
#*  io, ol nenio.
#*  via faro, nun adiaŭ, mia kara!
#* Traduko — .
# ĉe adverba subjekta predikativo + subjekta propozicio (ĉi-okaze la nul-kopulo estas sufiĉe kutima):
#* , ke mi lin amas! (FE, §41)
#** Simile,Jen kion ordonis la Eternulo: … (Eliro 35:5)Jen ĉio (La Faraono, vol. 2, Ĉapitro III).
# en poezio:
#*  la celo,  l’ afero (Z, «Al la fratoj»).

En Esperanto nul-kopulo estas escepta, malregula trajto de certaj ĝenroj, kaj faras apartan stilefekton. Oni ĝin evitu, krom se oni klare komprenas kaj celas tian efekton.

## Bibliografio 
* Andrea Moro, *Breve storia del verbo essere. Viaggio al centro della frase'', Adelphi, 2010.
* Complemento predicativo del soggetto e dell'oggetto.
**Esperanto-Grammatik*;  **Dirk Willkommen**;  Eldonejo: Buske Helmut eldonejo *(Verlag GmbH)* januaro 2007 -  - XIV 132 paĝoj  ISBN 3875484754 EAN: 9783875484755 (en germana lingvo)

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Esto
* Predikato (frazmembro)
* Predikativo 
* Gramatiko de Esperanto
* Lingvoscienco

Kategorio:Gramatiko
Kategorio:Sintaksaj unuoj