open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ágnes Zsigmond

'*** [Agneŝ ĵigmond], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Zsigmond Ágnes,*' estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto. Ŝiaj ambaŭ geedziĝaj nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Gregus Gézáné* kaj *Frank Endréné*.

 naskiĝis  en Kiskunhalas, ŝi mortis  en Szeged.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1970, poste ŝi akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1975. Post la diplomo ŝi praktikadis helpe de stipendio 5 jarojn en la universitato, poste ŝi doktoriĝis, pli poste ŝi estis asistanto 4 jarojn. Inter 1986–1993 ŝi estis lektoro, poste docento ĝis sia morto. Interrompe ŝi esploris en :en:Southern Illinois University Carbondale (1984–1985), Liono (1993-1994) kaj :en:University of Texas at Dallas, krome ŝi instruis ankaŭ en Universitato de Stokholmo (2002 kaj 2003) kaj :en:Seton Hall University (2001). Intertempe ŝi kandidatiĝis en 1993 kaj doktoriĝis en 2007 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia ĉeftemo estis la katalizoj. Ŝi edziniĝis dufoje, dum la unua geedziĝo ŝi naskis 2 filojn en 1975 kaj 1980.

## Elektitaj kontribuoj 
* *The Static Microreactor Technique. A New Simle Method for Determination of Kinetic Parameters of Gas–Phase Heterogeneous Catalytic Reactions.* (kunaŭtoro, 1977)
* *Cycloalcanes.* (kunaŭtoro, 1985)
* *Átmenetifém-katalizátorok felületének jellemzése kémiai módszerekkel.* (disertaĵo, 1992)
* *Térkémiai tényezők szerepe szénhidrogének fémeken végbemenő átalakulásain.* (kunaŭtoro, 1992)
* *Szerveskémiai gyakorlatok.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 2002, 4-a eldono: 2014 kaj represoj)
* *Szelektív szintézisek heterogenizált fémkomplexeken.* (disertaĵo, 2006)
* *Iron Phthalocyanine as New Efficient Catalyst for Catalytic Transfer Hydrogenation of Simple Aldehydes and Ketons.* (kunaŭtoro, 2016).

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio angle

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kemiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Tokorozaŭa

**Tokorozaŭa,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝuo, en regiono Kanto, en gubernio Sajtama.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2024 Tokorozaŭa havis populacion de , laŭ japana kvalifiko la urbo estas kerna urbo.

## Geografio 
La urbo situas 28 km okcidente de Tokio aere laŭ https://www.distancefromto.net/. La urbego povas esti konsiderita parto de la pli granda urbaro de Tokio; ĝia proksimeco al ĉi-lasta kaj la pli malaltaj loĝkostoj igas ĝin populara navedanturbo. Akvorezervujo estas plejparte situanta ene de la urbolimoj.
maldekstra|eta|

## Historio 
eta|
Arkeologia esplorado montris, ke najbareco de Tokorozaŭa estis loĝita de antaŭ proksimume 20 mil jaroj. Sanktejo havis tradician establadon de 110 post Kristo. Dum la Edo-periodo (1603-1867) la agrikulturo kun signifa komercado estas menciinda. En 1889 ĝi estis kreita moderna municipo, poste en 1911 la loko estis la unua aviadilbazo kaj aerakademio de Japanio. Tokorozaŭa atingis la urbostatuson en 1950, post 5 jaroj la geografia amplekso grandiĝis pro aneksado de najbaraj komunumoj. La fervojo kaŭzis rapidan loĝantarkreskon en la 1960-aj jaroj, dum en Somera Olimpiko 1964 ĉi tie oni konkursis pafistoj. La urba municipo estis nomumita kiel speciala urbo kun pliigita loka aŭtonomio en 2002. Jam ekde la censo de 1990 ĝi plenumas la kondiĉojn esti kerna urbo, nun la urbo aspiras vere ricevi tiun titolon: La 14-an de junio 2024, la urbo anoncis, ke ĝi celas iĝi kerna urbo en aprilo 2030.

## Ekonomio 
Pluraj trafikaj firmaoj havas ĉefsidejojn enurbe, krome horloĝfabriko produktas siajn varojn. Ofte oni navedas al Tokio.

## Eduko 
En la urbo kampuso kaj altlernejo funkcias.

eta|maldekstre|

## Trafiko 
Tokorozaŭa estas trafiknabo fervoje kaj ĉefvoje. 

## Klimato 
La urbo situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1530 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, sed tre ofte septembre kaj oktobre. Neniam neĝas.
eta|

## Vidindaĵoj 
* muzeoj
* preĝejoj
* festivaloj
* amuzparko

## Ĝemelurboj 
*  Dekaturo (Ilinojso) Usono, Ilinojso ekde 1966
*  Ĉangĝoŭo Ĉinio ekde 1992
*  Anjang Sud-Koreio ekde 1998

## Nomportantoj 
* 7038 Tokorozaŭa

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Japanio
Bable Terror

***Bable Terror*** estas labirinta videoludo por TRS-80 verkita de Yves Lempereur kaj publikigita de Funsoft en 1982.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Bable Terror ĉe MobyGames

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Labirintaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per TRS-80
Baby Pac-Man

***Baby Pac-Man*** estas hibrida labirinta videoludo kaj flipero eldonita en arkadejoj fare de Bally Midway la 11-an de oktobro 1982, naŭ monatojn post la eldono de *Ms. Pac-Man*. La maŝino konsistas el 13-cola videoekrano super mallongigita, horizontala flipera tablo. La kombinaĵo havas proksimume la sama grandecon kiel ordinara arkadmaŝino. 7,000 unuoj estis produktitaj entute.

## Ludomaniero 
La ludo komenciĝas sur la videoekrano, kie la ludanto kontrolas Baby Pac-Man tra labirinto. Ludmekanikoj similas al tiuj de *Pac-Man* per tio, ke la celo estas navigi la labirinton manĝante punktojn kaj evitante fantomojn. Kontraste al pli fruaj ludoj en la serio, la labirinto de *Baby Pac-Man* komenciĝas sen energiĉeloj, kiuj permesas al Baby Pac-Man manĝi la fantomojn. 

Anstataŭe, estas du vertikalaj deklivoj ĉe la malsupra rando de la ekrano, kiuj suspendas videoludadon kaj transdonas la ludon al la flipermaŝina tablo sub la ekrano, kiam la ludanto veturas malsupren per unu el ili.

### Flipera moduso 
La mekanika flipermaŝina sekcio funkcias kiel tradicia, kvankam malgranda flipermaŝina tablo. La ludanto trafas celojn per metala pilko, uzante du buton-operaciitajn ilojn. La ludanto povas gajni energiĉelojn, akiri novajn gratifikojn kaj pligrandigi sian rapidecon en la videoluda moduso. Post la perdo de pilko, la ludo rekomenciĝas sur la videoekrano, sed kun la deklivoj fermitaj. La ludanto devas purigi la labirinton aŭ perdi vivon por reaperigi la deklivojn. La ludo finiĝas kiam la ludanto elĉerpas siajn vivojn.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Baby Pac-Man ĉe MobyGames
* Baby Pac-Man ĉe Killer List of Videogames

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Labirintaj videoludoj
Kategorio:Arkadaj videoludoj
Kategorio:Fliperoj
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Byňov (Nové Hrady)

**Byňov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Nové Hrady en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 kilometro nordoriente de Nové Hrady. En jaro  en la vilaĝo vivis . 

**Byňov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 20,21&nbsp;km². En la katastra teritorio havas sidejon kompanio produktanta  mineralakvon Dobrá voda.

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1359.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* En konstruaĵo de restoracio en domaro Jakule (konstruaĵo malantaŭ la fervoja stacio Nové Hrady) estis en la jaro 1796 establita unu el la unuaj arbaristaj metilernejoj en Bohemio.
* Sur rivero Stropnice troviĝas la tn. Muelejo de Tomek, nomita laŭ muelisto kaj martelegisto Tomáš (Tomek), kiu ĉi tie kiel servutulo enkadre de senjorujo Nové Hrady muelumis kaj martelegumis en la jaroj 1555–1606. En la jaro&nbsp;1619, komence de la tridekjara milito, la muelejo de Tomek estis forbruligita.

## Protektitaj partoj de naturo 
* Malantaŭ la muelejo komenciĝas eŭrope signifa loko Stropnice.
* Ŝirmaj zonoj de fonto de la natura mineralakvo en Byňov.
* En la nordan parton de la katastra teritorio trafas nacia naturrezervejo Červené blato.

## Transporto 
Tra Byňov kondukas ŝoseo II/154 kaj fervojlinio České Budějovice – Gmünd (linio n-ro 199). La fervoja stacio havas nomon Nové Hrady.

## Pluaj fotoj

Byňov čp23 (a).jpg|Eksa Muelejo de Tomek
Byňov čp117.jpg|Entrepreno Dobrá voda ĉe fervojo n-ro 199

## Referencoj
Kategorio:Nové Hrady
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Byňov

Nomon **Byňov** havas pluraj setlejoj:

* Byňov (Nové Hrady), parto de urbo Nové Hrady en distrikto České Budějovice
* Byňov (Homole u Panny), parto de municipo Homole u Panny en distrikto Ústí nad Labem

Similan nomon havas
* Bynov, parto de urbo Děčín en distrikto Děčín
Baseno Třeboň

**Baseno Třeboň** () estas geomorfologia tutaĵo en suda Bohemio, kiu estas konsisto de Sudbohemiaj basenoj. Ĝi troviĝas plejparte en akvokolekva areo de rivero Lužnice. Ĝi havas areon 1360 km², mezan altecon 457 m kaj ĝia plej alta punkto estas Baba 583 m, sed kiu troviĝas en Lišovský práh kreanta dislimejon inter Baseno Třeboň kaj Ĉeskobudejovica baseno. Ĝian geologian submetaĵon kreas senoniaj kaj neogenaj sedimentoj, moldanubikaj mineraloj kaj permiaj sedimentoj. Ĝi membriĝas en geomorfologiajn subtutaĵojn Lišovský práh, Lomnická pánev kaj Kardašořečická pahorkatina. La centra parto de Baseno Třeboň estas ensumigita en PPR Třeboňsko. Limigo de Baseno Třeboň kondukas inter urboj České Velenice, Nové Hrady, Trhové Sviny, Borovany, České Budějovice, Hluboká nad Vltavou, Soběslav, Kardašova Řečice, Stráž nad Nežárkou. Meze de la baseno troviĝas urbo Třeboň, laŭ kiu la baseno ricevis la nomon.

## Pluaj fotoj

Horusický.jpg|Fiŝlago Horusický rybník
Staňkov, Staňkovský rybník (2020-07-06; 02).jpg|Fiŝlago Staňkov

## Referencoj

Kategorio:Sudbohemiaj basenoj
Kategorio:Geografio de distrikto České Budějovice
Kategorio:Geografio de distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Basenoj en Ĉeĥio
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:PPR Třeboňsko
Dahmer – Monster: The Jeffrey Dahmer Story

**Dahmer - Monstro: La Rakonto de Jeffrey Dahmer** () estas usona vera krima miniserio reĝisorita fare de Ryan Murphy kaj Ian Brennan. 

La dekparta serio produktita por Netflix - kiu estis publikigita la 21-an de septembro 2022 - temas pri la seria murdisto Jeffrey Dahmer (Evan Peters). Aliaj ĉeffiguroj inkludas la patron de Dahmer Lionel (Richard Jenkins), duonpatrinon Shari (Molly Ringwald), suspekteman najbaron Glenda (Niecy Nash) kaj avinon Katherine (Michael Learned).

*Dahmer* ricevis miksitajn recenzojn de kritikistoj sed estis komerca sukceso, pintante je numero unu sur Netflix en ĝia unua semajno da liberigo. Ĝi iĝis la dua plej spektita serio de ĉiuj tempoj (post la kvara sezono de *Stranger Things*) sur Netflix ene de 28 tagoj, kaj la tria Netflix-serio por atingi 1 miliardon da vidoj en 60 tagoj. La serio ekstaris al numero unu sur la Nielsen Top 10 fluanta diagramo en sia unua semajno da liberigo, kaj en sia dua semajno ĝi vicigis 7-a en la unusemajna spektantaro de Nielsen.

La serio ricevis kvar nomumojn ĉe la 80-a Premio Ora Globo, inkluzive en la kategorio Plej bona Miniserio aŭ Televidfilmo. 

En 2024, dua sezono estas atendita en kiu la kazo de la fratoj Menendez estos rakontita, la dua sezono estas atendita esti elsendo sur Netflix la 19-an de septembro 2024.

## Resuma priskribo 
La mini-serio disvolvas la rakonton de la usona seria murdisto kaj kanibalo, Jeffrey Dahmer, kiu ankaŭ estas konata kiel "The Milwaukee Cannibal (La Milvokia Kanibalo )", tra la perspektivo de siaj viktimoj, kaj esploras profunde la asertojn de la familioj de la viktimoj koncerne la indiferenteco de la polico koncerne la krimojn de Dahmer.

La serio esploris dek kazojn, dum la 1970-aj, 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, en kiuj Dahmer preskaŭ estis kaptita sed estis post mallonge liberigita. Krome, la mini-serio ankaŭ traktis la temon de blanka privilegio kontraŭ afrik-usona statuso, ĉar naŭ el la viktimoj de Dahmer estis afrik-usonanoj, kaj Dahmer mem, kiu estis privilegiita blankulo, estis plurfoje liberigita fare de la polico kaj malkondamnita de juĝistoj kiuj malsevere punis lin esti akuzita pri negrava krimo.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Oficiala scenaro por "Silentigita" (Silenced)
Kategorio:Historiaj televidaj serioj
Kategorio:Usonaj dramaj televidaj serioj
Saint-Fiacre (Seine-et-Marne)

**Saint-Fiacre** ([sɛ̃ fjakʁ]) estas komunumo de Francio, en la departemento *Seine-et-Marne*, en la regiono Île-de-France. Ĝia nomo originas de la sanktulo kaj misiisto Saint Fiacre. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo je 2,75 kvadrataj kilometroj, . Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Meaux kaj al la kantono Serris. La teritorio estas 10 kilometrojn sudoriente de Meaux kaj 11 kilometrojn nordoriente de Crécy-la-Chapelle.

## Notindajoj 
### Kirko Saint-Fiacre 
La "kirko Saint-Fiacre" el la 17-a jarcento, pligrandigita dum la 19-a jarcento, enhavas plurajn elementojn klasifikitajn kiel moveblajn objektojn;
* ŝtona tombo de Saint Fiacre  el la 16-a jarcento,
* ligna statuo de Saint Fiacre el la 17-a jarcento,
* ŝtona statuo de sankta Johano la Baptisto el la 17-a jarcento,
* kapelo el la 19-a jarcento, loko de pilgrimado, 

La iama "abatejo Saint-Fiacre" fondita de la sanktulo estas nun parte detruita.

Dum la francaj religiaj militoj, la monaĥoj estis forpelitaj kaj la relikvoj de Saint Fiacre translokigoitaj al la katedralo de Meaux.

### Jara ceremonio 
La dimanĉon sekvantan la 30-an de septembro estas religia ceremonio honore al la sanktulo Saint Fiacre, kun procesio al la fontano sekvante la "vojon de Saint-Fiacre". 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-et-Marne

## Eksteraj ligiloj 
*  Saint-Fiacre sur le site de la CA du pays de Meaux  ()

Kategorio:Crécy-la-Chapelle

Kategorio:Serris
Kategorio:Komunumoj de Seine-et-Marne
Yo el Supremo

***Yo el Supremo*** (Mi la Superulo) estas romano de la paragvaja verkisto Augusto Roa Bastos publikigita en 1974, kiam li loĝis ekzile en Bonaero. 

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​

## Intrigo
«El Supremo» (La Superulo) estis kromnomo de la advokato, revoluciulo kaj porviva diktatoro de Paragvajo, nome José Gaspar Rodríguez de Francia, kiu regis la landon unue en triumviraro en 1811, en konsularo el 1813 kaj kiel unupersona magistratano ekde 1816 ĝis sia morto, okazinta en 1840. La romano montras la plej negativajn aspektojn de lia regado, nome la maljusteco kaj la dureco de la diktatoro.

*Yo el Supremo* estas historia romano pri la politika vivo de la diktatoro laŭlonge de liaj du dek sep jaroj de regado, en kiuj firmiĝis mondo de maljustico, espluatado, rasismo, malriĉigo, persekutado kaj murdoj, same kiel popola sento disigita inter la deziro de ribelo kaj la longdaŭra stoikismo.

La verko elstaras montrante pli realisman rigardon ol tiu kutima en la latinamerika ĝenro de la «romano pri diktatoro». Ĝi portretas la figuron de Rodríguez de Francia nek mitigante ĝin nek demonigante ĝin, sed pere de verŝajnaj informoj. Ĝi klare atakas la aŭtoritatismon, ĉefe denoncante la subpremadon kiun oni suferis en la lando kaj kritikante la povegon. Oni rakontas la historion de la doktoro Francia el la vidpunkto de la viktimoj de la reĝimo, sekvante la notoj el lia privata kajero. 

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Recenzo de Yo el Supremo 
*Eldono de 2017 de la *Real Academia Española y la Asociación de Academia de la Lengua Española* (p. 24), okaze de la unua centjariĝo de la naskiĝo de Augusto Roa Bastos kaj de la sep dek jaroj años de lia unua ekzilo en Bonaero, Argentino

* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1974
Kategorio:Literaturo de Paragvajo
Kategorio:Hispanlingva literaturo
Kategorio:Historiaj romanoj
No digas que fue un sueño

***No digas que fue un sueño*** (Ne diru, ke ĝi estis ŝonĝo) estas romano de la hispana verkisto Terenci Moix publikigita en 1986, jaro en kiu li ricevis la Premion Planeta. Temas pri amafera romano pri la historia fono de la lastaj jaroj de la Ptolemea Regno, kaj ties konverto en romia provinco en la 1-a jarcento a.n.e. Tiu romano fariĝis furorlibro ege vendita (pli ol unu miliono da ekzempleroj venditaj) kaj sekvis *El sueño de Alejandría*. 

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​

## Intrigo
La reĝino Kleopatro, la lasta granda reĝino de Egipto, kiu estis ĵus abandonita de sia amanto, Marko Antonio, trairas la riveron Nilo per la reĝa ŝipo, suferante sian doloron. Marko Antonio, triumviro de Romo, kun Oktavio kaj Marko Lepido iris al Romo por, pro politika konveno, edziĝi al Oktavia, la fratino de sia kolego kaj amiko Oktavio. Post lia foriro, Kleopatro naskis ĝemelojn el Antonio, nome Aleksandro Helio kaj Kleopatro Seleneo. Sed, la rilato de Antonio kun Oktavio malboniĝas, lia politika kariero stagnas, kaj ĉar mankas el li Kleopatro, post malsukceso en sia azia kampanjo kontraŭ la partianoj, revenas al Aleksandrio, nome la ĉefurbo de Kleopatro, kaj edziĝas al ŝi, sed ne repudiante Oktavia-n.

Kleopatro aspiras, ke lia filo Cezariono, el antaŭa rilato kun Julio Cezaro, iĝu «reĝo de reĝoj» de la tuta Oriento. Tiucele, ŝi konvinkas Antonio ke li oponu kontraŭ Oktavio, kaj kontraŭ Romo. Antonio kaj Oktavio kunfrontas en la definitiva Batalo de Aktio, kaj Antonio suferas gravan ŝipbatalan malvenkon. Poste, Antonio kaj Kleopatro komprenas, ke iliaj floraj tagoj kaj tiuj de Egipto estas finiĝintaj.

## Referencoj
## Bibliografio 
* Moix, Terenci (1998). *El día que murió Marilyn*. Barcelona: Planeta. ISBN 978-84-08-02850-5.
* Terenci Moix, *No digas que fue un sueño*. 1986. Editorial Planeta
* Terenci Moix, *El sueño de Alejandría*. 1986. Editorial Planeta

* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1969
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Historiaj romanoj
Tamiris Queiroz

**Tamiris Maciel QUEIROZ** (naskiĝis la 20-an de januaro 1998 en Vila Kennedy, Rio-de-Ĵanejro, Brazilo) estas brazila instruisto de la angla lingvo kaj studento pri Modernaj Lingvoj kaj Literaturoj en la Universitato de Torino, Italio. 

## Frua Vivo kaj Eduko 
Tamiris Maciel Queiroz naskiĝis en Vila Kennedy, kvartalo en Rio-de-Ĵanejro, Brazilo, sed loĝis plejmulton de sia vivo en Nova Iguaçu, urbo en la metropola regiono de Rio-de-Ĵanejro. Ŝi studis **Hoteladministradon** en la Teknika Liceo de la Federacia Rurala Universitato de Rio-de-Ĵanejro kaj laboris en la kampo de eventa organizado inter 2014 kaj 2020. En 2021, ŝi komencis studi Modernajn Lingvojn kaj Literaturojn ĉe la Universitato de Torino en Italio, kie ŝi fokusiĝas pri angla, itala kaj portugala lingvoj kaj kulturoj.

## Kariero 
Krom siaj studoj pri lingvoj, Tamiris havas ampleksan sperton en la kampo de hoteladministrado, kie ŝi laboris pri eventa organizado dum ses jaroj. 

## Rolo en Esperanta Movado 
Tamiris estas aktiva membro de la Esperanta movado. Ŝi servis kiel vicprezidanto de la Brazila Esperantista Junulara Organizo (BEJO) dum la oficperiodo de 2020-2022. En 2021, ŝi estis membro de la Elekta Komisiono de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO) kaj komisiito pri Ĝenra Egaleco.

## Referencoj 
* Pri Esperanto
* en Libera Folio
* en Linkedin

## Eksteraj ligiloj 
* Universitato de Torino
* Brazila Esperantista Junulara Organizo
* TEJO

Kategorio:Brazilaj esperantistoj
Las ninfas

***Las ninfas*** (La nimfoj) estas romano de la hispana verkisto Francisco Umbral publikigita en 1975.

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​

La romano ricevis la premion Nadal en 1975.​ 

## Intrigo
La verko estas iel membiografia kun agado okazanta en Valadolido, kaj rakontas la vivon de la protagonisto, kiu aspiras iĝi poeto ekde la komenco ĝis la fino de la adolesko. Aperas roluloj kiel la poeto Darío Álvarez Alonso, la fiŝvendista fianĉino María Antonieta kaj lia amiko Perfecto (Cristo-Teodorito).​ 

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1975
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Galíndez

***Galíndez*** estas romano de la hispana verkisto Manuel Vázquez Montalbán publikigita en 1990. 

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​ En 1991, la romano ricevis la Premiojn *Nacional de Narrativa* kaj la *Europeo de Literatura* en 1992.

## Intrigo
La agado centriĝas en reala okazaĵo, kaj drama kaj malhela: nome la kidnapo, torturo kaj murdo en 1956 de Jesús Galíndez, reprezentanto de la eŭska registaro en la ekzilo antaŭ la Usona Departemento de Ŝtato. La rakonto, kiel rekonstruo de la okazaĵoj fare de usona universitatanino: 
#enhavas tre diversajn lokojn kaj epokojn: el Eŭskio ĝis Manhatano, tra Karibio, kaj el la 1950-aj jaroj ĝis la aktualo;
#aperigas rolulojn ankaŭ kun tre varian karaktero; kaj
#malkovras multajn ŝlosilojn pri la nuntempa realeco.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1990
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Romanoj adaptitaj al kino
La vida exagerada de Martín Romaña

***La vida exagerada de Martín Romaña*** (La troa vivo de Martín Romaña) estas romano de la perua verkisto Alfredo Bryce Echenique publikigita en 1981. Rakontata laŭ unua persona fare de Martín Romaña, la protagonisto, rakontas la vivon, amojn kaj malkovrojn de Martín vojaĝinte de Lima al Parizo. Kun la sekva romano, nome *El hombre que hablaba de Octavia de Cádiz*, ĝi kunformas la diptikon *Cuadernos de navegación en un sillón Voltaire*.

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​ 

## Intrigo
Martín Romaña estas peruano kiu unu jardekon post elmigro al Parizo kun la intenco iĝi verkisto, ekverkas sian "bluan kajeron de navigado" en kiu, krom rakonti sian parizan sperton en Majo de la 68a, savas la memorojn de Inés, lia edzino kiu abandonas lin pro sia nestabileco, timideco kaj maldecidemo.

Kelkaj temoj estas lia tragedia elŝipiĝo deveninta de Peruo en Dunkerkon, en kiu li perdas sian tutan biblioteko pro akcidento; lia admiro por César Vallejo kaj Ernest Hemingway; lia seniluziiĝo de Parizo; li negrava partopreno en prokomunisma grupo dum Majo de la 68a; la romano kiun li neniam verkis; kazo de hemoroido; kaj magia renkonto kun tiu kiu estos Octavia de Cádiz, kaj por kiu li verkis la *Cuaderno rojo de fatídica navegación*. 

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1981
Kategorio:Literaturo de Peruo
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
B-17 Bomber

***B-17 Bomber*** estas unuludanta flugsimulada videoludo publikigita de Mattel por ĝia videoludilo Intellivision en 1982. La ludo uzis la parolsintezan modulon Intellivoice.

## Ludomaniero
En *B-17 Bomber*, la ludanto kontrolas dum la Dua Mondmilito la bombaviadilon Boeing B-17, ofte kromnomatan « Flugantan Fortreson » ( *Flying Fortress*). La celo de la ludo estas kompletigi misiojn per faligado de bomboj sur celojn en kontinenta Eŭropo, inkluzive de kontraŭaviadilaj pafiloj, flughavenoj, fabrikejoj kaj militŝipoj.

*B-17 Bomber* ludas kiel rudimenta flugsimulado, kiu modeligas altecon, aeran rapidecon, klinon kaj inklinon, fuelkonsumon kaj la efikojn de damaĝo. Malamikaj aviadiloj foje atakas la aviadilon de iu ajn direkto kaj devas esti detruitaj. La aviadilo ankaŭ povas ricevi fajron de flako-pafiloj surtere, kiuj estas detrueblaj per bombo. La ludo finiĝas kiam la aviadilo estas detruita.

Kiam malamika aviadilo atakas, la Intellivoice-modulo anoncas la direkton de la atako, instigante la ludanton turniĝi al tiu direkto por pafi reen. Kvankam *B-17 Bomber* estas ludebla sen la modulo, ĝi fariĝas tre malfacila ĉar la ludanto ne ricevas alian aŭdan signalon pri la alproksimiĝo de malamiko kaj devas diveni de kiu direkto la atako venas.

## Recenzo
Danny Goodman de *Creative Computing Video & Arcade Games* diris en 1983 ke *B-17 Bomber* estis lia plej ŝatata Intellivoice-ludo, laŭdante la voĉojn kaj notante ke la ludo kaj aliaj "*faris voĉon integran parton de ludado*". *B-17 Bomber* ricevis bonajn recenzojn, gajnante Atestilon de Merito en la kategorio de "Plej Bonaj Videoludaj Aŭd-vidaj Efektoj (Malpli ol 16K ROM)" en 1984 okaze de la 5-a jara Arcade Awards.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* B-17 Bomber ĉe MobyGames
* B-17 Bomber ĉe GameFAQs

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Flugsimuladaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj okazantaj dum la Dua Mondmilito
Kategorio:Videoludoj de Mattel
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Intellivision
Trolebusa transporto en Blagoveŝĉensko

**Trolebusa transporto en Blagoveŝĉensko** () estis trolebusa transportsistemo en la urbo Blagoveŝĉensko. Ĝi ekzistis de 1979 ĝis 2016.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Blagoveŝĉensko (urbo en Amura provinco)
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (plurlingva)

Kategorio:Blagoveŝĉensko
Blagoveŝĉensko
Androkido

**Androkido (kuracisto)** estis greka kuracisto kaj verkisto pri medicinaj temoj kiu vivis en la epoko de Aleksandro la Granda. Li estas menciata de kelkaj medicinaj verkistoj tiaj kiaj Plinio la Maljuna, Galeno el Pergamo, Teofrasto, Ateneo, Katono la Maljuna, krom aliaj.

Laŭ Plinio, li konsilis Aleksandro'n moderigi sian alkoholkonsumon:

En alia momento, laŭ Teofrasto, Androkido rekomendintus brasikon al Aleksandro por neŭtraligi la efikojn de la vino. Provoj estis faritaj por identigi tiun Androkidon kun la Androkido kiu verkis pri la Pitagorismo, tiel ke la konsiloj pri vino kaj brasiko povas reflekti la pitagoran manĝdisciplinon.

Eblas, ke Androkido, estinte la sama aŭtoritato, ne limiĝas al verkado pri medicinaj aferoj. Li estas citita fare de Ateneo por etimologio de la greka vorto "kolax", "flatanto", kiu estas konsiderita fare de ironia prozopografo kiel signon de lia rilato kun la kortego de Aleksandro.
"Kuracisto preparanta eliksiron", bildo el la libro De Materia Medica", verkita de Dioskorido, kie Androkido aperas kiel unu el a menciitoj.
## Vidu ankaŭ
* Teofrasto (372 a. K. - 287 a. K.)
* Androkido de Kiziko (407 a. K. - 347 a. K.)
* Ateneo (170-223)
* Plinio la Maljuna (23-79)
* Katono la Maljuna (234 a. K. - 149 a. K.)
* Anaksimandro de Mileto (610 a. K. - 546 a. K.)
* Pitagoro (570 a. K. - 510 a. K.)
* Peter Corssen (1856-1928) germana filologo

## Referencoj 
347 a. K.
315 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 4-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 4-a jarcento a.K.

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Juda Pordego (Koburgo)

**Juda Pordego** (germane: *Judentor*) estas unu el tri konserviĝintaj urbopordegoj en Koburgo, Germanujo. La pordegoturo limis la urbokernon okcidente apartentante al la interna ĉirkaŭfortikaĵo. Inter decembro 1938 kaj 1945 ĝi nomiĝis, laŭ volo de la nazioj, *Markttor*.

## Historio 
Starigite en la frua 13-a jarcento ĝi ĝuis sian unuan dokumentan mencion en 1321. Ĝi estiĝis ĉe la superakvega limo de rivero Itz. La nomo de la juda komunumo ĝi portas, kiu gastis en la 14-a kaj 15-a jarcentoj okcidente de ĝi. Urbokroniko nomis en 1394 la straton kondukantan inter Centra foirejo kaj Juda Pordego *Judengasse*. Malantaŭe sekvis Juda Ponto, grava transirejo de Itz (mencio en 1470). Krom malekstera Juda Pordego ekzistis ankaŭ ekstera (mencio en 1413): la tura ejo troviĝis ĉe la nuna strato *Viktoriastraße* kaj estis malkonstruita en la 1858-a jaro.  

## Arkitekturo 
Havas ĉi pordego rektangulan horizontalan projekciaĵon (7,2 x 6 metroj; alteco de 33,8 m; murdikeco inter 1,75 m kaj 1,1 m). La pintarka transirejo (larĝeco inter 3,1 kaj 3,7 m; alteco inter 4,3 kaj 5 m) havas barelvolbon, supre de kiu estas tri etaĝoj. Kronas eoste romp-arka fenestro kaj renesanca blazono ueste. Supre troviĝas ĉe ĉiuj kvar flankoj po du pli grandaj rektangulaj fenestroj. 

En la 1721-a jaro alvenis ardeze tegmentita italstila spajro kun lanterno kaj horloĝlukarno. Antaŭe estis piramida tegmento kaj kvar angulturetoj supre, kiuj tro ekkadukis. Ekster tio oni aldonis modernan horloĝan kaj sonoriletaĝon kun du sonoriloj. 

Muldis ilin la koburga majstro Johann Heinrich Graulich. La pli granda de la 1722-a jaro (diametro de 68 centimetroj kaj pezon de 178 kilogramoj) havas enskribon kun leono de Meißen kaj bildon de Sankta Maŭrico. La dua (37 cm; 30 kg) fandiĝis pro armilproduktado dum la Dua mondmilito; ĝin anstataŭis poste kopio. En 1776 startis malkonstruo de la ĉirkaŭfortikaĵoj. En 1899/1900 la turo tuj iĝis izolita murara resto. En 1901 estiĝis okcidentflanke ŝtuparo kaj ligna galerio ĉe tri flankoj.

## Eksteraj ligiloj 
## Notoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Coburg
Kategorio:Pordegoj en Germanio
Trolebusa transporto en Kamensk-Uralskij

**Trolebusa transporto en Kamensk-Uralskij** () estis trolebusa sistemo en la urbo Kamensk-Uralskij, malfermita la  kaj fermita la . La trolebusa sistemo estis etendita laŭ la linio Moskovskaja - loĝloketo Ĉkalova kun branĉo al la stacio, la haltejo de la stadiono "Kosmos" kaj la mikrodistrikto Juĵnij. La kontakta lineo estis malmuntita.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Kamensk-Uralskij
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (plurlingva)

Kategorio:Kamensk-Uralskij
Kamensk-Uralskij
Trolebusa transporto en Kostroma

**Trolebusa transporto en Kostroma** () estis trolebusa reto en Kostroma, funkciinta de la  ĝis la . En la momento de fermo, la trafiko konsistis el 6 itineroj.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Kostroma
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (plurlingva)

Kategorio:Kostroma
Kostroma
Alex Gibney

**Philip Alexander GIBNEY** (/ˈɡɪbni/; la 23an de oktobro 1953) estas usona dokumenta filma produktoro kaj reĝisoro. En 2010, revuo  *Esquire* nomis Gibney "fariĝas la plej grava dokumentisto de nia tempo."

La laboroj de Gibney kiel reĝisoro inkluzivas *The Inventor: Out for Blood in Silicon Valley*, *Going Clear: Scientology and the Prison of Belief* (gajninto de tri premioj Emmy en 2015), *We Steal Secrets: The Story of Wikileaks*, *Mea Maxima Culpa: Silence in the House of God* (gajninto de tri premioj Emmy), *Enron: The Smartest Guys in the Room*; *Client 9: The Rise and Fall of Eliot Spitzer*, *Casino Jack and the United States of Money*, and *Taxi to the Dark Side*, koncerne taksiisto en Afganio kiu estis torturita kaj mortigita ĉe Bagram Aerforta Bazo en 2002 . En 2019, li liberigis lian dokumentan *Civitanon K*, pri rusa Prezidanto Vladimir Putin kaj la rusa miliardulo en ekzilo Miĥail Ĥodorkovskij. En 2024 estis liberigita la filmo *The Bibi Files* ĉe la Toronto International Film Festival*.*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Grammy-laŭreatoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1953
Kategorio:Filmproduktoroj
Kategorio:Filmreĝisoroj
Kategorio:Dokumentaj filmistoj
József Barcza (instruisto)

**József Barcza** [jOĵef barca], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barcza József,** estis hungara instruisto, tradukisto, klasika filologo. Lia filo estis Gedeon Barcza.

József Barcza naskiĝis  en Debrecen, li mortis  en Debrecen.

## Biografio 
József Barcza maturiĝis en kalvinisma gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1897. Post la diplomo li instruis en kalvinisma gimnazio de Kisújszállás, poste ekde 1915 ĝis sia morto en la kalvinisma gimnazio de Debrecen. Krom la instruado li ankaŭ tradukis kaj kontribuis klasikajn filologiaĵojn. Lia edzino naskis 2 gefilojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Csokonai és Pope.* (1894)
* *A Metamorphosis Transylvaniae mondattana.* (1895)
* *Versek.* (poemoj, 1900)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* Aŭlo Gelio: *Attikai éjszakák. 1–2.* (1905)
* Seneko: *Erkölcsi levelek.* (1906)
* *Obscurus emberek levelei. Epistolae obscurorum viorum.* (1914)

## Fontoj 
* biografio hungare
* funebraĵo
* mencio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj klasikaj filologoj
Mortal y rosa

***Mortal y rosa*** (Mortonta kaj rozkolora) estas romano de la hispana verkisto Francisco Umbral publikigita en 1975.

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​

## Intrigo
Formale, temas pri hibrida verko kun elementoj propraj de la memorlibroj, la personaj taglibroj, la monologo kaj la poezia prozo. Inter aliaj aferoj, Umbral rakontas la malsanon kaj morton de sia filo, mortinta estante kvin-jaraĝa, pro leŭkemio. La titolo devenas de la lastaj du versoj de *La voz a ti debida*, poemaro de Pedro Salinas: «a esta corporeidad mortal y rosa / donde el amor inventa su infinito» (al tiu mortonta kaj rozkolora korporeco / en kiu amo inventas sian senfinon).​ 

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Mortal y rosa: 40 años de dolor y belleza
* Mortal y rosa: la crueldad de la muerte de un niño

* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1975
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Trolebusa transporto en Kaĉkanar

**Trolebusa transporto en Kaĉkanar** () estis trolebussistemo de la urbo Kaĉkanar, funkciinta de la  ĝis 1985.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Kaĉkanar
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (plurlingva)

Kategorio:Kaĉkanar
Kaĉkanar
László Gyula Szabó

**László Gyula Szabó** [lAslO djula sabO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szabó László Gyula,** estas hungara farmaciisto, botanikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Pécs.
eta|

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris farmaciistan diplomon en Medicina Universitato de Budapeŝto en 1965, post 5 jaroj li doktoriĝis, krome li akiris fungistan licencon en 1969 kaj izotopistan licencon en 1973. Post la diplomo li laboris en botanika instituto en Tápiószele ĝis 1972, en alia instituto ĝis 1984, inter 1985-1993 li havis altan postenon en laboratorio. Ekde 1988 li ankaŭ instruis en Scienca Universitato Janus Pannonius kiel docento, en 1994 li estis levita profesoro, dum inter 1997-2005 li estis katedrestro. Intertempe li kandidatiĝis (Ph.D.) en 1976, li doktoriĝis (DSc) en 2000 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 1994. Lia edzino naskis 2 gefilojn. Li ricevis premiojn inter 1971-2010.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Takarmánynövények csírázásélettani vizsgálata, különös tekintettel a hőmérséklet hatására* (1975)
* *A balzsamjáratok kialakulása és a cserzőanyag lokalizációjának kérdése a Cotinus coggygria Scop. néhány szervénél* (1976)
* *Fructose Content and Occurrence of Fructans from Tubers of Jerusalem artichoke.* (kunaŭtoro, 1992)
* *Zöld Sziget: A Pécsi Tudományegyetem Botanikus Kertje.* (kunaŭtoro, 2007)
* *Allelopátia mesterséges és természetes körülmények között, az allelopátia értelmezése* (2012)
* *Kneipp és a balneoterápia* (2024)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* akademia paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj farmaciistoj
Kategorio:Hungaraj botanikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kraví hora (Novohrada montaro, belvedero)

**Belvedero Kraví hora** situas proksime de montopinto de Kraví hora en Novohrada montaro.

## Historio 
Temas pri ŝtala konstruo konstruita en la jaro 1988. Tiutempe ĝi servis kiel observejo de Ĉeĥoslovaka popola armeo enkadre de sistemo de kontraŭaera defendo. Post Ĉeĥoslovaka revolucio en 1989 ĝi perdis tiun ĉi celon; post rekonstruo en la jaro 2001 ĝi servas al punliko kiel libere alirebla belvedero; sur la supraĵo estas ankaŭ lokigitaj telekomunikilaj antenoj.

## Teknikaj parametroj 
La konstruo el ŝtaaj tuboj havas suma longecon 37 metroj. Post turniga ŝtuparejo lokigita en akso de la belvedero eblas ascendi al belvideja plataĵo situanta 24 metroj super la kalkano de la konstruo.

## Pluaj fotoj

Radiotelekomunikační stožár na vrcholu Kraví hory v Novohradských horách.jpg|La belvedero
Rozhledna Kraví hora.jpg|La belvedero
Slepici hory, Novohradske podhuri, z Kravi hory I.jpg|Vido el la belvedero al montaro Slepičí hory

## Ligiloj 
### Referencoj 
### Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Belvederoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Novohrada montaro
Kategorio:Ŝtalaj belvederoj en Sudbohemia regiono
Kategorio:Belvederoj en Ĉeĥio
Barrio de Maravillas

***Barrio de Maravillas*** (Kvartalo Maravillas, tio estas Mirindaĵoj) estas romano de la hispana verkistino Rosa Chacel publikigita en 1976. Temas pri la unua de la romanoj de la trilogio nomita *Escuela de Platón* (Skolo de Platono) al kiu sekvis *Acrópolis* (Akropolo) kaj *Ciencias naturales* (Naturaj sciencoj).

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​

## Intrigo
La agado okazas en la Kvartalo Maravillas, nun kvartalo Universidad de Madrido, kaj la romano —sinsekvo de mmoroj de la propra aŭtorino— rekreas laŭ ĝenrisma tono la vivon de la urbo komence de la 20-a jarcento tra la rigardo de du infaninoj, nome Elena kaj Isabel, kiuj loĝas en loĝejaro inter la stratoj San Andrés kaj San Vicente Ferrer. Oni rakontas la historion de la urbo laŭlonge de tiuj unuaj jaroj ĝis la komenco de la Unua Mondmilito.​ 

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1976
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingva literaturo
Kategorio:Madrido en fikcio
Trolebusa transporto en Ateno

**Trolebusa transporto en Ateno** estas speco de urba publika transporto en Ateno. Ĝi estas funkciigate fare de la greka kompanio ODIKES SYNGKOINONIES S.A. Ĝis marto 2010 funkcias 23 itineroj, la longeco de la kontakta lineo estas pli ol 350 kilometroj.

centra|400ra|eta|Mapo (tramoj kaj trolebusoj)

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Ateno
* Metroo de Ateno
* Tramtransporto en Ateno
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Transporto en Ateno
Ateno
Trolebusa transporto en Insterburg

**Trolebusa transporto en Insterburg** () estis trolebusa sistemo en la urbo Insterburg (nun la urbo Ĉernjaĥovsk, Kaliningrada provinco). Ĝia malfermo okazis la . Insterburg estis unu el la sep urboj en Germanio en kiuj trolebustrafiko unue estis lanĉita. Ĝi estis fermita en januaro 1945 pro la alproksimiĝo de malamikoj. Post la milito la sistemo ne estis restarigita.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Ĉernjaĥovsk
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (plurlingva)

Kategorio:Ĉernjaĥovsk
Insterburg
Samara (stacidomo)

**Samara** () estas granda krucvojo de la regiono Samara de la Fervojo Kujbiŝev, situanta en la urbo Samara.

## Bildgalerio 

Самара Железнодорожный вокзал.jpg|Stacio en 1917
Вокзал в Самаре.jpg|Ekstero
Интерьер вокзала станции Самара (2).JPG|Interno

## Vidu ankaŭ 
* Samara (urbo)
* Tramtransporto en Samara
* Trolebusa transporto en Samara

## Eksteraj ligiloj 
* Samara en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Samara
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1877
David Lammy

**David Lindon Lammy** (naskita 19an de julio 1972) estas brita advokato kaj laborista politikisto kiu estis la parlamentano por Tottenham ekde 2000. Li estas ministro pri eksteraj aferoj de Britio en la Starmer kabineto ekde la 5-a de julio 2024 . 

Lammy parolis honeste pri brita sklavhistorio, kaj kiel *Ministro por la Artoj* por marki la 200-an datrevenon de la fino de la sklavkomerco en Britio en 1807 kaj ĉar li suspektas ke ekzistis sklavoj inter liaj prapatroj. 

## Frua vivo, edukado kaj kariero 
Lammy estis naskita en Tottenham, norda Londono, al du gujanaj gepatroj kaj estis kreskigita fare de lia patrino post kiam lia patro forlasis la familion. Lammy emfazas esti edukita de ununura gepatro kiel la kialo kial li okupiĝis pri " *pozitiva gepatrado* " kaj li publike rekomendis ke patroj devus esti pli aktivaj en la vivoj de siaj infanoj. Lammy komencis la organizaĵon *Black Fatherhood en la 21-a Jarcento*, kiu provas defii areojn ĉirkaŭ la roloj de patroj, precipe en la nigra laborista klaso de la loĝantaro. Lammy provis defii, utiligante sin ekzemplocele, la nocion ke ekzistas malmultaj pozitivaj kaj kariermovitaj nigrulaj viroj en Anglio  . 

Li ekis kiel parlamentano en 2000, kaj estis tiel la plej juna parlamentano tiutempe. 

De 2002 ĝis 2010, Lammy tenis plurajn juniorajn postenojn en la registaroj de Tony Blair kaj Gordon Brown, inkluzive de ministro en la Ekonomiministerio kaj ministro en la Novministerio kaj Higher Education .
En 2020 li aliĝis al la ombrokabineto de Keir Starmer, unue kiel Ombro Ministero por Justeco kaj kiel Ombro Lordo Ĉancelero, kun respondeco por *Eksterlandaj, ŝtatkomunumaj kaj Evoluaj Aferoj* ekde 2021 . Li partoprenis en la Bilderberg-Konferencoj en Vaŝingtono (2022) kaj Lisbono (2023). En majo 2024, li donis paroladon ĉe la Hudson Institute, konservativa pensfabriko en Vaŝingtono.

Lia nomo estis inter la unuaj kabinetnomumoj - kune kun Angela Rayner, Rachel Reeves kaj Yvette Cooper - la 5-an de julio 2024, post kiam la Konservativa Partio perdis la baloton kaj Keir Starmer estis nomumita ĉefministro . 

Lammy estas la verkinto de la libroj "*Out of the Ashes: Britain after the riots*" kiu traktas tumultojn en Britio en 2011 kaj "*Tribes: A Search for Belonging in a Divided Society*" kiu traktas tribalismon en brita politiko.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Record in Parliament at TheyWorkForYou
* David Lammy MP – Westminster Parliamentary Research

* 

Kategorio:Ministroj pri eksteraj rilatoj de Britio
György Székely (teatrohistoriisto)

**György Székely** [djordj sEkej], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Székely György,** estis hungara teatrohistoriisto, teatrestro,  reĝisoro.

György Székely naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
György Székely akiris filologian (1940) kaj pedagogian (1941) diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány. Inter 1941–1943 li estis dramaturgo en Nacia Teatro (Budapeŝto), inter 1943–1948 teatrestro de Nacia Teatro (Pécs), poste li estis reĝisoro de Teatro Szigligeti (Szolnok) (1949–1952), Operetoteatro (Budapeŝto) (1952–1957). Inter 1957-1980 li laboris en instituto pri teatroj, sed en la lernojaro 1968 (kaj ĝis 1986 laŭokaze) li instruis en :en:University at Albany, SUNY. Intertempe li kandidatiĝis en 1967, doktoriĝis en 1989 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1944, vidviĝis en 1990. Li ricevis premiojn inter 1955-2008.

## Elektitaj reĝisoraĵoj 
* Miklós Hubay: *Hősök nélkül*
* Maksim Gorkij: *Éjjeli menedékhely*
* Zsigmond Móricz: *Boszorkány* (1947)
* József Katona: *Bánk bán*
* Jacques Offenbach: *Orfeusz az alvilágban*
* E. Kemény: *Valahol Délen* 

## Elektitaj tradukaĵoj 
* Heinrich Kleist: *A póruljárt bíró.* (komedio, 1952)
* Edward Gordon Craig: *Új színház felé.* (1963)
* Gerhart Hauptmann: *Iphigeneia Delphiben*
* Georg Kaiser: *A calais-i polgárok*
* Arnold Wesker: *A konyha*
* Peter Gammond: *Opera.* (enciklopedio, 1997)
 
## Elektitaj kontribuoj 
* *Színházelmélet Angliában. 1882–1930.* (disertaĵo, 1941)
* *Az angol bábjátszás története.* (1955)
* *A nyugat-európai dráma és színjátszás a XVIII–XX. századig.* (kunaŭtoro, 1959)
* *Barokk színház. – Az izmusok.* (1960, 4-a tralaborita eldono: 1981)
* *Színjátéktípusok dramaturgiája.* (monografio kaj disertaĵo, 1965)
* *Angol színházművészet a XVI–XVII. században.* (monografio, 1972)
* *A színház világtörténete. I–II.* (2 volumoj, kunaŭtoro, 1972, 2-a pligrandigita eldono: 1985)
* *Színházesztétika.* (studenta lernolibro, 1976, 2-a eldono: 1984)
* *A magyar színészet nagy képeskönyve.* (kunaŭtoro, 1984, 2-a eldono: 1985)
* *A színjáték világa. Egy művészeti ág társadalomtörténetének vázlata.* (monografio kaj disertaĵo, 1986)
* *A magyar színháztörténet* (manlibro, 3 volumoj: 1990 (1), 2001 (2), 2005 (3))
* *Magyar színházművészeti lexikon.* (enciklopedio, ĉefredaktoro, 1994)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj teatrohistoriistoj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Ĵeleznij Perebor

**Ĵeleznij Perebor** (), antaŭe nomita Petropavlovskij Posjolok (, do *vilaĝo Petropavlovskij*) ,estas vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio), parto de Vinzila kampara municipo ().

## Geografio 
Ĵeleznij Perebor situas en la sud-okcidenta parto de Tjumena provinco kaj la respektiva parto de Okcident-Siberia Malaltebenaĵo, ĉe rivero Piŝmo, proksimume 25 km for de la sud-orienta rando de Tjumeno, je supermara alteco 56 metroj. Norde ĝin borderas la rivero Piŝmo, okcidente al ĝi venas la ŝoseo 71N-1720 kies fina punkto ĝi estas, sude kaj oriente ĝin ĉirkaŭas vastaj arbaroj.

## Loĝantaro 
En 2002 plejparto de la loĝantoj estis rusoj (90%).

Dum la Rusia Enlanda milito en 1918 tie okazis batalo kontraŭ ofensivo de la Blanka Armeo kaj la Ĉeĥoslovakia Legio, en kiu pereis 270 ruĝarmeanoj. Ili estis sepultitaj en amastombejo 2 km for. Sur la bordo de Piŝmo estis instalita obelisko kun surskribo: "Al la batalantoj por la sovetia potenco, pereintaj apud Ĵeleznij Perebor en 1918" ().

## Vidu ankaŭ 
* Mullaŝi
* Piŝminka

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Tjumena distrikto
Ussurijsk (stacidomo)

**Ussurijsk** () estas krucvoja stacidomo de la Vladivostoka regiono de la Malproksima Orienta Fervojo, situanta en la urbo Ussurijsk, Ĉemara regiono ĉe la Transsiberia fervojo.

## Bildgalerio 

Фотография вокзала станции Уссурийск до 1917 года.jpg|Stacio en 1917
Уссурийск. Здание железнодорожного вокзала.jpg|Ekstero
Уссурийск здание вокзала в 2011 году.jpg|Vagonoj

## Vidu ankaŭ 
* Ussurijsk
* Transsiberia fervojo

## Eksteraj ligiloj 
* Ussurijsk en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Ussurijsk
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1893
Kategorio:Transsiberia fervojo
Phantasie (Eisenach)

***Phantasie*** estis hotelo kaj porekskursa lokalo en la sudo de Eisenach, Germanujo. Ĝi situas je Mariovalo, tuj ĉe la urb-enirejo por aŭtomobolistoj de sur la federacia ŝoseo B 19. Ĝi mezas inter du ŝatataj ekskursoceloj, la Lageto de la princoj kaj la gorĝo *Drachenschlucht*. 

## Historio 
Starigo de la ĉefa ejo okazis ĉ. en 1859. En 1859 estis fondita ene la partisimila, liberala klubo *Deutscher Nationalverein*, kion memoras vanden muntita tabulo. En 1897 venis haltejo trama antaŭ la fenestroj, fakte kapostacio de la linio *Marientallinie* kio ĉesis en 1958.

De la fino de la 19-a jarcento ĝis la 1930-aj jaroj la pafista gildo tenadis la domon kiel ekskursan gastejon antaŭ transdono en privatajn manojn. Tiam estiĝis la ĝis hodiaŭ konserviĝinta alkonstruo kun granda porgasta salono. Por tio oni forigis pli malgrandan. En 1935 la bierĝardeno ricevis pergolon. En la 1980-aj jaroj finiĝis hotela/pensiona uzo, dume la salonego ĝis post Turniĝo funkciis restoracie. 

Post multaj jaroj de neuzo, privatulo akiris al tuton en 2015 kiu restaŭradis la historian bierĝardenon kaj remalfermis ĝin. Poste per domfungo afektita ĉefa ejo estis anstataŭigita per ejo de sama volumeno. Tio ekis en septembro 2018, post kiam kamentubo jam terenfalis. Ene estas nun feriloĝejoj. Domsupro-festo okazis en junio 2019. En januaro 2020 la tuto estis finita..

## Eksteraj ligiloj 
## Notoj 
Kategorio:Eisenach
Kategorio:Pereintaj hoteloj
Việt Trì

**Việt Trì** estas urbo situanta 70 kilometrojn nordokcidente de Hanojo, en la nordo de Vjetnamio, en "Ngã Ba Hạc" (vojkruciĝo) sur la Ruĝa rivero (vjetname: Sông Hồng aŭ Hồng Hà), tie kie la Ruĝa rivero ricevas je sia dekstra bordo la Klaran riveron (Sông Lô), iomete malsupre de la loko, kie la Nigra rivero (Sông đà) jam ĵetis sin en la Ruĝan riveron je ties maldekstra bordo. Jen la kialo, laŭ kiu Việt Trì ankaŭ estas konata kiel "La Urbo de Kunfluoj".

En 2010, la urbo entenis 260 288 enloĝantojn. Tio kreskiĝis ĝis 277 539 loĝantojn en 2015.

Kategorio:Urboj de Vjetnamio
Klara rivero (Ĉinio)

La **Klara rivero** () estas grava alfluanto de la Ruĝa rivero. Ĝi fontas en Junano, Ĉinio (en okcidenta Ŭenŝan Aŭtonoma Prefektejo), antaŭ eniri al norda Vjetnamio, kie ĝi fluas tra la provincoj Hà Giang, Tuyen Quang, kaj Phú Thọ. Ĝi fluas en la Ruĝan riveron ĉe la limo de la provincoj Phú Thọ kaj Thái Nguyên, sur ĝia maldekstra bordo, proksime de la urbo Việt Trì, proksimume dek kilometrojn laŭflue de la Nigra rivero kaj proksimume sesdek kilometrojn kontraŭflue de Hanojo. Ĝia tuta longo estas 470 km.

Kategorio:Riveroj en Ĉinio
Kategorio:Riveroj en Vjetnamio