Umberto Eco

**Umberto ECO**  (naskiĝis la , mortis la ) estis itala verkisto kaj semiotikisto. Li naskiĝis en Alessandria. Poste li laboris kiel profesoro pri semiotiko en la universitato de Bolonjo.

## Vivo kaj verko 
Umberto Eco naskiĝis en 1932 en norda Italio kaj studis Filozofion kaj Historion de la Literaturo en Milano. Unue li laboris ĉe televido kaj poste kiel provleganto ĉe eldonejo.

En 1962 li publikigis sian unuan libron (“La malferma verko”), en kiu li montriĝis brila kulturteoriulo. La sekvan jaron li fariĝis profesoro pri Estetiko kaj Vida Komunikado. En 1968 li publikigis la libron “Enkonduko al la semiotiko”, kiu daŭre estas internacie la normiga verko pri semiotiko. En 1975 li ekokupis la katedron pri semiotiko en la universitato de Bolonjo, kie li instruis ĝis 2007. Li publikigis plurajn librojn (pri filozofio, semiotiko, kulturo kaj ankaŭ por infanoj). Li ankaŭ estas konata kiel aŭtoritato en la kampo de James Bond. Tamen li fariĝis mondfama per siaj romanoj, precipe per “La nomo de la rozo” (1980), kiu estis eĉ filmigita. Tiu romano kaj kelkaj aliaj estis tradukitaj al multaj lingvoj. Li ricevis la honordoktorecon de 39 universitatoj en pluraj landoj, krom diversajn gravajn ordenojn.

## Bibliografio 
* *Opera Aperta* (1962)
* *Trattato di semiotica generale* (1975)
* *Il nome della rosa* (1980, "La nomo de la rozo")
* *Il pendolo di Foucault* (1988)
* *La ricerca della lingua perfetta nella cultura europea* (1993, "La serĉado de la perfekta lingvo en la eŭropa kulturo")
* ''L'isola del giorno prima* (1994, "La insulo de la antaŭa tago")
* *Baudolino* (2000)

## Eco pri Esperanto 
Umberto Eco multe interesiĝis pri komunikado, idiomoj kaj artefaritaj lingvoj. En diversaj libroj kaj artikoloj li pritraktis tiajn temojn. Menciindas tiuflanke la libro "La ricerca della lingua perfetta nella cultura europea" (1993) kiu en 1994 aperis en Esperanto-versio sub la titolo "*La serĉado de la perfekta lingvo en la eŭropa kulturo*" kaj en kiu li pritraktis unuavice la historion de la lingvofilozofia ideo ke la naturaj lingvoj estas malperfektaj, kaj ke por filozofiaj celoj logike perfekta lingvo estas ellaborenda

"... Mi  iom  studis ĉiujn tiujn utopiojn pri kreado de lingvo perfekta aŭ de la origina, Adama lingvo, ĝis tiuj lingvoj kiujn oni nomas universalaj, kiel Esperanto, volapuko kaj aliaj, kiuj ne celas esti perfektaj lingvoj, sed helplingvoj. Kaj je tiu okazo mi eĉ studis la gramatikon de Esperanto por kompreni pri kio temas. Kaj mi venis al du konkludoj. Ĝi estas tre, tre bone farita lingvo. El lingvistika vidpunkto, ĝi vere sekvas admirindajn kriteriojn de [lingva] ekonomio kaj efikeco. Due, ĉiuj movadoj por internaciaj lingvoj fiaskis, sed ne [tiu de] Esperanto, kiu plu kunigas aron da homoj ĉie en la mondo, ĉar malantaŭ Esperanto estas iu ideo, idealo; mi celas ke Zamenhof ne nur konstruis lingvan objekton, sed malantaŭ tiu estis ideo, [...] ideo de frateco, ideo pacisma, kaj tiu forto de idealo - pro kiu la esperantistoj eĉ estis persekutataj sub la naziismo kaj la stalinismo - konservas ankoraŭ la komunumon de la e-istoj. Oni ne povas diri ke ĝi fiaskis. Sed necesas diri unu aferon. La kialo pro kiu iu lingvo sukcesas, estas ĉiam nedifinebla." (H. Masson) El: intervjuo al radio Paris Première (27-a februaro 1996) 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Semiotiko
* Eŭropa Vortotrezoro de Filozofioj
* Filozofia vortaro
* Filozofia Asocio Tutmonda

## Eksteraj ligiloj 
* "Umberto Eco pri eŭropa vehikla lingvo" (en la itala, germana kaj Esperanto)
* (fr) *La quête d'une langue parfaite dans l'histoire de la culture européenne'' - Umberto Eco (1992), YouTube

Kategorio:Semiotikistoj
Kategorio:Italaj verkistoj
Kategorio:Italaj eseistoj
Kategorio:Italaj literaturkritikistoj
Kategorio:Italaj filozofoj
Kategorio:Italaj agnostikuloj
Kategorio:Italaj lingvistoj
Kategorio:Postmodernaj verkistoj
Kategorio:Italaj mezepokistoj
Kategorio:Membroj de la Nacia Akademio de la Linkoj
Kategorio:Eksaj katolikoj