open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
62 minutoj

''''''''* estas la unua albumo de la sveddevena esperantlingva rokgrupo Persone. Ĝi estis eldonita en 1987. Kvankam ĝia 12 kantoj dividiĝis al du "flankoj", kvazaŭ temus pri publikaĵo sur vinildisko, la plej multaj ekzempleroj en la 1980-aj jaroj eldoniĝis en formo de muzikkasedo, poste kiel kompaktdisko.

Dum la unuaj tri jaroj, de 1986 ĝis 1988, la grupo Persone konsistis el Borje Lund (elektra gitaro, elektra basgitaro, kantado), Martin Wiese (elektra gitaro, elektra basgitaro, kantado), Bertilo Wennergren (drumo, kantado) kaj Per Ola Axelsson (saksofono, kantado). Kun tiuj membroj Persone registris kaj eldonis sian unuan albumon *62 minutoj* en 1987. Dum tiu sama jaro Persone faris turneon en Pollando koncertante ok fojojn. Dua albumo, *En la spegulo'', sekvis nur en 1991.

## Listo de kantoj 
Flanko A

* De l' praa tempo ĝis la nun' (Bertilo) https://www.youtube.com/watch?v=Up39eH-5gcM
* Tute sekura (Borje) https://www.youtube.com/watch?v=zv8_DmPiYFQ
* La bonurbo (Martin, Bertilo, Per Ola) https://www.youtube.com/watch?v=NzK18Sf5BoI
* Ĉu al paca cel' (Bertilo, Per Ola) https://www.youtube.com/watch?v=iT9Na5ql6is
* Ĉu vi pentas? (Borje) https://www.youtube.com/watch?v=BP0i1bUvg6Y
* Longe for (Martin) https://www.youtube.com/watch?v=Wi-5MUm7OXc

Flanko B

* Amperforto (Bertilo) https://www.youtube.com/watch?v=XBND-uBAIZg
* Bluso en rubuj' (Bertilo) https://www.youtube.com/watch?v=7kJ9ceg7MRQ
* Nur por la pano (Borje) https://www.youtube.com/watch?v=6hTiY7UZLeI
* Mia knabino (Borje) https://www.youtube.com/watch?v=MfD489sCKTA
* Portanto de la lum' (Martin, Bertilo) https://www.youtube.com/watch?v=PkBaHXnwPU0
* Eĉ knaboj (Borje) https://www.youtube.com/watch?v=7onI052Lxlc

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* en JuTubo ()
* albumaj informoj en la oficiala retejo de Bertilo ()
* informoj  pri la grupo en la retejo KantaroVikio ()

Kategorio:Muzikalbumoj aperintaj en 1987
Kategorio:Persone
Guilty as Sock!

***Guilty as Sock!*** ( ***Kulpa kiel Ŝtrumpo!***) estas festa videoludo evoluigita kaj publikigita de Demon Max en 2025.

## Ludomaniero
*Guilty as Sock!* estas festa videoludo por tri ĝis naŭ ludantoj. Okazanta en fikcia tribunalo, ĝi estas multludanta enreta ludo, kun voĉbabilejo deviga por ĉiuj. Kazo, kies detalojn decidas la prokuroro, estas malkaŝita al ĉiuj ludantoj komence de la ludo, laŭ kiu ili interagas dum la tuta matĉo.

Ĉiu ludanto rolas kiel juĝisto, advokato, prokuroro, atestanto, ĝendarmo, ĵurnalisto aŭ ĵurio. Ĉiu rolo, ludata en unua persona perspektivo kiel ŝtrumpeta marioneto, havas unikan kapablon influi la ludon. La aliaj roloj, kiuj estas laŭvolaj, aldonas pliajn elementojn al la ludado. Ekzemple, la ĝendarmo povas ataki aliajn ludantojn, dum la ĵurnalisto povas krei kaj enmeti novajn pruvojn.

## Recenzo
*Guilty as Sock!* ricevis pozitivajn recenzojn post eldono. Ĝia ampleksa ludanta interagado ricevis laŭdojn de kritikistoj. Elie Gould el *PC Gamer* priskribis ĝin kiel « *la perfektan arenon* » por « *nesolvita malamikeco* ».

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
**Guilty as Sock!* ĉe MobyGames ()

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 2025
Kategorio:Festaj videoludoj
Kategorio:Sendependaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per macOS
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Vindozo
Arkeologia Muzeo de Egino

La **Arkeologia Muzeo de Egino** () estas muzeo en Egino, Grekio, fondita la 21-an de oktobro 1828 de Ioannis Kapodistrias, la unua guberniestro de sendependa Grekio. 

## Kolekto 
La muzeo enhavas kolekton de epokoj intervalantaj de prahistorio ĝis la romia epoko, kun la plej rimarkindaj trovaĵoj el Kolona (d:Q38281109). Ĝi estas dividita en tri ĉambrojn. Unu ekspozicias ceramikaĵojn el la prahistoria epoko — inkluzive de multaj trovaĵoj el la meza helada kaj mikena epokoj — kaj la aliaj du ekspozicias objektojn el historiaj epokoj. El ĉi tiuj, elstaras serio de skulptaĵoj el la 7-a–5-a jarcentoj a.K., trovitaj en la temploj de Apolono kaj Afeo, inkluzive de sfinksoj kaj reliefoj. Ankaŭ tre grava estas surskribo rilatanta al la templo de Afeo (d:Q596988). 

En la atrio estas kolekto de tomboŝtonoj el la romia epoko kun reliefoj. 

## Galerio 

Dosiero:Part_of_the_hall_of_ancient_sculptures_and_pottery,_AM_Aegina,_176244.jpg|Parto de la halo de antikvaj skulptaĵoj kaj ceramikaĵoj.
Dosiero:Early_Bronze_Age_pottery,_Early_Helladic_II,_2400-2300_BC,_AM_Aegina,_176166.jpg|Ceramiko el la frua Bronzepoko, frua Helada II-a, ĉ. 2400–2300 a.K.
Dosiero:Aegina_middle_bronze_age_storage_jar_with_geometric_painted_decorations.jpg|Pithos el la meza bronzepoko kun geometriaj pentritaj ornamaĵoj, ĉ. 2000–1800 a.K.
Dosiero:Middle_Helladic_and_early_Mycenaean_pottery,_1900-1650_BC,_AM_Aegina,_176211.jpg|Meza Helada kaj frua Mikena ceramiko, ĉ. 1900–1650 a.K.
Dosiero:Mycenaean_figurine,_AM_Aegina,_176221.jpg|Mikena statueto, ĉ. 1700–1050 a.K.
Dosiero:Protogeometric_and_geometric_pottery,_10th-8th_century_BC,_AM_Aegina,_176229.jpg|Protogeometria kaj geometria ceramiko, 10-a–8-a jarcento a.K.
Dosiero:Large_Corinthian_jug,_ca_600_BC,_AM_Aegina,_176232.jpg|Granda korinta kruĉo, ĉ. 600 a.K.
Dosiero:Torso_of_a_statue_of_Heracles,_from_older_temple_of_Apollo,_570-560_BC,_AM_Aegina,_176235.jpg|Torso de statuo de Heraklo, el pli malnova templo de Apolono, ĉ. 570–560 a.K.
Dosiero:Aegina_funerary_relief_rich_style_dexiosis_5th_century_BCE.jpg|Funebra reliefo, 5-a jarcento a.K.
Dosiero:Early_classical_sphinx,_from_Temple_of_Apollo,_460_BC,_AM_Aegina,_176239.jpg|Frua klasika sfinkso, el la Templo de Apolono, ĉ. 460 a.K.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* www.aegina.com
* Ministerio de Kulturo kaj Turismo

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Egino
Kategorio:Egino
Sen (muzikalbumo)

'''''''''' estas la kvina kaj ĝis nun lasta albumo de la sveddevena esperantlingva rokgrupo Persone. Ĝi estis eldonita en 2002. Temis pri la unua plene akustika albumo de la grupo.

Ekde 1990, la grupo Persone konsistas el Anders Grop (elektra basgitaro, kantado; akustike: kontrabaso, kantado), Martin Wiese (elektra gitaro, elektra basgitaro, kantado) kaj Bertilo Wennergren (drumo, kantado).

## Listo de kantoj 
# Pli ol nenio (Martin)
# La fantoma lum' (Bertilo)
# Mi ĉiam kredis (ke la koro) (Martin)
# Estu ĉiam (Bertilo)
# Sola en vaku' (Martin)
# Revoj  (Martin) 
# Korpo kaj anim' (Bertilo)
# Patro nia (Martin)
# Perloj sur la ter' (Bertilo)
# Lasu min sonĝi (Martin) 
# Nun mallumas ekstere (Martin) 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* albumaj informoj en la oficiala retejo de Bertilo ()
* informoj pri la grupo en la retejo KantaroVikio ()

Kategorio:Muzikalbumoj aperintaj en 2002
Kategorio:Persone
Povus esti simple

''''''''* estas la tria albumo de la sveddevena esperantlingva rokgrupo Persone. Ĝi estis eldonita en 1996, post *En la spegulo* de 1991 kaj antaŭ *...sed estas ne de 1999. 

Ekde 1990, la grupo Persone konsistas el Anders Grop (elektra basgitaro, kantado; akustike: kontrabaso, kantado), Martin Wiese (elektra gitaro, elektra basgitaro, kantado) kaj Bertilo Wennergren (drumo, kantado).

## Listo de kantoj 
# Povus esti simple (Martin, Bertilo)
# Mondo aŭ mi (Martin)
# Trans torent' (Martin, Bertilo)
# Vortoj (Martin)
# Ili venos (Martin, Bertilo, Anders)
# Revoj (Martin)
# Maskobalo (Martin, Bertilo)
# Kiam amo regas (Martin)
# Mejlojn for (Martin)
# Reĝoj de cindro (Martin, Bertilo)
# Nun mallumas ekstere (Martin)
# La leviĝo de la lun' (Martin)
# El la man' (Martin)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* albumaj informoj en la oficiala retejo de Bertilo ()
* recenzo de Gunnar Fischer (*DĴ Kunar*)
* informoj  pri la grupo en la retejo KantaroVikio ()

Kategorio:Muzikalbumoj aperintaj en 1996
Kategorio:Persone
...sed estas ne

''''''''* estas la kvara albumo de la sveddevena esperantlingva rokgrupo Persone. Ĝi estis eldonita en 1999, post *Povus esti simple* de 1996 kaj antaŭ *Sen'' de 2002.

Ekde 1990, la grupo Persone konsistas el Anders Grop (elektra basgitaro, kantado; akustike: kontrabaso, kantado), Martin Wiese (elektra gitaro, elektra basgitaro, kantado) kaj Bertilo Wennergren (drumo, kantado).

## Listo de kantoj 
# Liza pentras bildojn (Martin, Bertilo)
# Se la cerbo volas (Martin)
# La ĉielo (Martin, Bertilo)
# Sola? (Martin)
# Bileto al la lun' (Martin)
# Kion ajn (Martin)
# Fantomoj de la pasintec' (Martin)
# Lasu min sonĝi (Martin)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* albumaj informoj en la oficiala retejo de Bertilo ()
* recenzo de Gunnar Fischer (*DĴ Kunar*, )
* recenzo en la revuo Monato de Danjelo Gibbons ()
* recenzo en La Ondo de Esperanto 2000/5, arkivigita en aŭgusto 2009, bedaŭrinde en la praa enkodigo Latin-3 ()
* informoj  pri la grupo en la retejo KantaroVikio ()

Kategorio:Muzikalbumoj aperintaj en 1999
Kategorio:Persone
Anita Desai

**Anita DESAI** (naskita la 24-an de junio 1937 en Masuri aŭ Mussoorie, Dehradun, Utarakhando) estas barata anglalingva romanverkistino. 

Ŝi estas konata pro la sentema portretado de la emocioj de siaj virinaj roluloj. Multaj el ŝiaj noveloj temas pri streĉiĝoj inter familianoj aŭ la fremdiĝo de mezaklasaj virinoj. Ŝi verkas siajn verkojn ekskluzive en la angla. 

En siaj pli postaj verkoj, ŝi ankaŭ traktas la malkreskon de tradicio kaj okcidentajn stereotipajn vidpunktojn pri Barato. 

En 2014, ŝi ricevis la premion Padma Bhushan, la tria plej alta barata *registara* premio 

## Verkado 
Ŝi komencis sian literaturan karieron en 1963 per la romano **Cry, the Peacock* (Ploru, la Pavo)*. Ŝi publikigis plurajn romanojn kaj novelarojn, same kiel librojn por infanoj. Familiaj streĉiĝoj kaj la fremdiĝo de mezaklasaj hindaj virinoj estas revenantaj temoj en ŝiaj verkoj. Ŝiaj pli lastatempaj romanoj ankaŭ esploris aliajn temojn, kiel antisemitismon en Germanio ( **Bombay* de Baumgartner* ), la malaperon de tradiciaj kutimoj kaj okcidentajn stereotipojn pri Barato.

Ŝi ricevis publikan laŭdon de verkistoj kiel Salman Rushdie.  Ŝiaj verkoj estis tradukitaj en dek unu lingvojn. Tri el ŝiaj romanoj ( *Clear Light of Day*, *In Custody* kaj *Feast and Fasting* ) estis finalistoj, en 1980, 1984 kaj 1999, respektive, por la prestiĝa Booker-premio. *In Custody* estis filmigita en 1993 fare de James Ivory kaj Ismail Merchant, kun scenaro de la aŭtoro.

## Verkaro 
### Romanoj 
* *Cry, The Peacock* (1963) Orient Paperbacks 
* *Voices in the City* (1965), Orient Paperbacks, 
* *Bye-bye Blackbird* (1971), Orient Paperbacks, 
* *Where Shall We Go This Summer?* (1975), Orient Paperbacks, 
* *Fire on the Mountain* (1977), Random House India, 
* *Clear Light of Day* (1980), Random House India, 
* *In Custody* (1984)
* ''Baumgartner's Bombay* (1988), Harper Perennial, 
* *Journey to Ithaca* (1995), Random House India, 
* *Fasting, Feasting* (1999), Random House India, 
* *The Zigzag Way* (2004), Random House India, 
* *Rosarita* (2024), Picador, 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Anita Desai diskutas sur la BBCa *Monda Libra Klubo''
* Voĉoj de la Mankoj
* SAWNET bio
* MIT retpaĝo
* 

Kategorio:Barataj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Sue Gardner

**Sue GARDNER** (naskita la 11-an de majo 1967 en Bridgetown, Barbado) estas kanada ĵurnalistino.  De decembro 2007 ĝis majo 2014, ŝi funkciis kiel administra direktoro de la Fondaĵo Vikimedio (WMF) en San-Francisko.  Antaŭe, ŝi laboris kiel direktoro de la retejo *CBC.ca* por la Kanada Amaskomunikila Korporacio (CBC). 

En 2012, ŝi estis rangigita 70-a en la listo de la 100 Plej Potencaj Virinoj de la Mondo laŭ la revuo Forbes.  La profilo tie specife elstarigas ŝian gvidadon de la unu-taga protesto kontraŭ la Leĝo por Haltigi Retan Piratadon (SOPA) en Vikipedio. 

Alia fokuso de la laboro de Gardner estis varbi aŭtorojn en Barato, Afriko kaj Sudameriko, kaj ankaŭ pliigi la proporcion de virinoj en la movado Wikimedia. Per trejnadprogramoj kaj kampusaj ambasadoroj, ŝi celis pliigi la proporcion de virinoj de proksimume 8 ĝis 14 procentoj ĝis 25 procentoj. 

En majo 2015, oni anoncis, ke Sue Gardner konsilis la Tor-Projekton pri la longdaŭra disvolviĝo de daŭripova organiza strukturo.  Ekde aprilo 2019, ŝi estis la ĉefoficisto de la novaĵfirmao "The Markup", kiu celis fari neprofitcelan datenĵurnalismon.  Baldaŭ poste, ŝi forlasis la projekton pro la vaste diverĝantaj vidpunktoj de la partoprenantoj. 

En novembro 2023, Gardner estis nomumita direktarestron de la kanada Kontraŭ-Malama Reto. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Persona blogo de Gardner
* Radia dokumentario de Gardner pri Al Purdy, kanada poeto, por *This Morning Sunday*
* la Bibliotekisto de Vikipedio al la Monda *Rapida Firmaa* intervjuo

Kategorio:Kanadaj ĵurnalistoj
Kategorio:Sanfranciskanoj
Kategorio:Fondaĵo Vikimedio
Kategorio:Kanadaj vikimedianoj
Muzeo de Romia Civilizo

La **Muzeo de Romia Civilizacio** () estas muzeo en la *Esposizione Universale Roma* (EUR), distrikto en la sudo de Romo, kiu estis evoluigita en la 1940-aj kaj 1950-aj jaroj. 

La muzeo estas fermita pro renovigoj ekde 2014.

Ĝi estas dediĉita al flankoj de Antikva Romia Civilizacio, kaj estas unu el la plej grandaj muzeoj de la mondo pri la historio de Antikva Romo.

## Priskribo 
La ekspozicio ĉefe konsistas el reproduktaĵoj de klasikaj ekzemploj de skulptarto, kiuj perdiĝis aŭ detruiĝis, same kiel verkoj, kiuj nun ekzistas en la formo de apartaj partoj kaj estas kolektitaj kune.

Temas pri vivgrandaj kopioj de statuoj, bustoj, surskriboj, reliefoj kaj fragmentoj de konstruaĵoj, modeloj de monumentoj kaj arkitekturaj kompleksoj de Romo kaj la provincoj de la Romia Imperio, same kiel ilaro, mastrumaĵoj kaj laboriloj. La muzeo estas dividita en 59 sekciojn, situantajn sur areo de 13 mil kvadrataj metroj kun totala longo de muroj de 3 kilometroj kaj alto de ĉirkaŭ 10 metroj.

La unuaj 14 haloj enhavas ian historian sintezon pri la originoj de Romo ĝis la 6-a jarcento p.K. Inter la ekspoziciaĵoj, oni povas rimarki geografian mapon montrantan la konkerojn de la Romia Imperio en historia evoluo, portretojn de imperiestroj kaj eminentaj homoj, inkluzive de Julio Cezaro, Aŭgusto, Klaŭdio, Nerono, Bruto, Pompejo, Cicerono, modelojn de multaj monumentoj al Aŭgusto, Trajano, Severo, Aŭrelio.

La sekcio dediĉita al kristanismo montras kopiojn de surskriboj kaj frukristanaj reliefoj, sarkofagojn, inkluzive de la porfira sarkofago de Konstantina, la filino de la imperiestro kaj samnomulino, la sarkofagon de la urba prefekto Junius Bassus kaj Sankta Ambrozio.

La sekcioj de la muzeo rekreas la romian civilizon en ĝiaj diversaj aspektoj: socia kaj ĉiutaga vivo, banejoj, akveduktoj kaj rezervujoj, teatroj, amfiteatroj, cirkoj kaj gimnastikejoj kun modeloj de la Koloseo kaj la Teatro de Marcello en Romo.

Rimarkinda estas la kompleta kolekto de kopioj de la Trajana Kolono kun reliefoj prezentantaj la du militajn kampanjojn de Trajano kontraŭ Dakio (101-102 kaj 105-106 p.K.), kaj ankaŭ modelo de Romo (skalo 1:250, surfaco 200 kv. m.), farita de la arkitekto Italo Gismondi surbaze de la rezultoj de multaj jaroj da elfosadoj kaj esplorado kaj reproduktanta la urbon je la tempo de imperiestro Konstanteno. Ĉi tiu modelo, kiu helpas studi la antikvan urbon kompare kun la moderna urbo, estis komencita por la ekspozicio "La Grandeco de Antikva Romo" en 1937 kaj kompletigita en la 1960-aj jaroj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Modelo de Arkaika Romo

Kategorio:Muzeoj en Romo
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Romio
Kiran Desai

**Kiran DESAI** (, Kiraṇ Desāī; naskiĝis la 3-an de septembro 1971 en Nov-Delhio) estas barata romanverkisto. Ŝia romano **Heiress of the Lost Land* (Heredantino de la Perdita Lando*, 2006) gajnis la Booker-premion.  Kiran Desai fariĝis la plej juna verkistino ricevinta ĉi tiun premion. Samjare ŝi ankaŭ gajnis la National Book Critics Circle Fiction Award.

En januaro 2015, ŝi estis listigita de la *Economic Times* kiel unu el la 20 plej influaj barataj virinoj. 

Kiran Desai estas la filino de la barata aŭtoro Anita Desai. Ŝia partnero estas la turka Nobel-premiito pri literaturo Orhan Pamuk.

## Vivo 
Kiran Desai naskiĝis en Nov-Delhio, kie ŝi loĝis ĝis sia dek kvar jaroj. Ŝi poste loĝis en Anglio dum unu jaro kun sia patrino, kaj poste translokiĝis al Usono, kie ŝi studis kreivan skribadon ĉe Bennington College kaj ĉe la universitatoj Hollins kaj Kolombio.

## Verkaro 
* 
* 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Heredaĵoj, Perdo kaj Literaturo, *Nirali Revuo*, decembro 2006
* SAWNET biografio
* Rediff intervjuo
* Lunĉo kun Kiran Desai
* Aŭdaca Tipo: Intervjuo kun Kiran Desai
* Kiran Desai intervjuo kun THECOMMENTARY.CAa oktobro 2007
* Kiran Desai ĉe la amerika Akademia Berlino kiel Holtzbrinck Samrangulo

Kategorio:Usonaj hinduistoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Barataj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Nacia Etruska Muzeo de Vilao Giulia

[eta|*Sarkofago de la Geedzoj* ([d:Q2294393), malfrue 6a jarcenta aK.]]
La **Nacia Etruska Muzeo de Vilao Giulia** () estas la itala nacia muzeo pri etruska arto kun ĉefsidejo en la Vilao Giulia en Romo, konstruita inter 1551 kaj 1553.  

## Priskribo 
Vilao Giulia () estas iama somera rezidejo de la romiaj papoj ( ).

La ideo por la fondo de la muzeo datiĝas de la fruaj 1880-aj jaroj. Ĝi estis establita per dekreto de la 7-a de februaro 1889, komence kiel fako de la Romia Nacia Muzeo. Felice Barnabei fariĝis ĝia unua direktoro. La unuaj ĉambroj malfermiĝis al la publiko la 14-an de marto 1889. La celo de la muzeo estis kolekti antaŭromiajn antikvaĵojn el Latium, suda Etrurio kaj Umbrio, tiom kiom ili povus esti atribuitaj al la etruska kulturo.

En 2012, la najbara Vilao Poniatowski (Villa Celsi) estis inaŭgurita kiel la dua loko de la muzeo, kun ekspoziciaĵoj el Latium Vetus kaj Umbrio.

La plej famaj ekspoziciaĵoj estas la *Apolono de Veii* kaj la preskaŭ vivgranda *Edzina Sarkofago de Cerveteri*, terakota funebra monumento sur kiu la edzino kaj edzo kune klinas kvazaŭ ĉe bankedo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Museo Nazionale Etrusco informo 

Kategorio:Naciaj muzeoj en Italio
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Pharaonic

***Pharaonic*** ( ***Faraona***) estas agada-aventura kaj rola videoludo, evoluigita kaj publikigita de Milkstone Studios. Ĝi unue eldoniĝis je la 28-a de aprilo 2016 por Vindozo, poste por PlayStation 4, Xbox One, Linukso, macOS kaj Nintendo Switch.

## Intrigo
La ludo okazas en fikcia kaj mitologia versio de Antikva Egiptio, kie sennoma kaptito eskapas el malliberejo kaj entreprenas malkovri la veron pri la Ruĝa Faraono, duondia tirano kiu ĵetis la landon en mallumon.

## Ludomaniero
Inspirita de la videoludaj serioj *Prince of Persia* kaj *Dark Souls*, *Pharaonic* prezentas realtempan bataladon en horizontalruluma formo kun stiligitaj 2.5D-grafikoj. La batalo konsumas energion kaj inkludas ambaŭ malfortajn kaj fortajn atakojn, blokadon kaj evitmekanismojn. Estas granda vario de batalstiloj, kune kun rolula progresosistemo.

La nivela dezajno estas nelinia, kun interligitaj areoj, malŝloseblaj mallongigoj kaj kaŝitaj sekretoj por instigi esploradon. La rakonto estas ĉefe transdonita per tekstoj, objektoj kaj interagoj kun ne-ludeblaj roluloj.

Estas diversaj kestoj kiuj povas esti malfermitaj tra la ludo, ofertante objektojn kiuj plibonigas la statojn de la rolulo, kiel damaĝo aŭ defendo. Ĉiu kolektita ekipaĵo taŭgas por specifaj korpopartoj kaj estas ekipita tra la menuo de la rolulo. Ludantoj povas aliri merkaton kie ili povas vendi kaj aĉeti objektojn.

## Disvolvo
La ludo estis evoluigita de Milkstone Studios, ankaŭ konata pro *Ziggurat* (2014). La teamo celis krei « *Dark Souls en Egiptio* », tradukante la formulon de la fama videoluda serio en mitologian etoson kun 2D-ludado. La evoluado estis memfinancita. Ĝi estis konstruita uzante la ludmotoron Unity, kio ebligis multplatforman eldonon. Male de aliaj Souls-ludoj kiuj tipe uzas mezepokan aŭ fantastan etoson, *Pharaonic* elektis viglan vidan stilon bazitan sur la ikonografio kaj arto de Antikva Egiptio.

## Recenzo
*Pharaonic* ricevis « *miksajn aŭ mezbonajn* » recenzojn por la Xbox One-versio, laŭ la recenzagregilo Metacritic. Ĝi estis laŭdita pro sia arta direkto, originala etoso kaj fidela adaptado de batalo laŭ la stilo de *Dark Souls*, kvankam iuj recenzistoj notis abruptan malfacilecan kurbon kaj malvariajn malamikojn.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
**Pharaonic* ĉe MobyGames ()

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 2016
Kategorio:Agadaj-aventuraj videoludoj
Kategorio:Rolaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Linukso
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per macOS
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Nintendo Switch
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per PlayStation 4
Kategorio:Horizontalrulumaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Hispanio
Kategorio:Videoludoj okazantaj en Antikva Egiptio
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Vindozo
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Xbox One
2.5D

thumb|right|250px|La videoludo *Lincity* kunmetas 2D-aksonometrajn grafikaĵojn por formi pseŭdo-3D ludmedion.
**2.5D** (**du-kaj-duona dimensia**) **perspektivo** rilatas al tipo de ludado aŭ moviĝo en videoludoj aŭ virtuala realeco, limigita al du-dimensia (2D) ebeno kun malmulta aŭ neniu aliro al tridimensia spaco, kiu tamen aspektas tridimensia kaj ofte estas simulita kaj bildigita en 3D-cifereca medio. Ĝi rilatas al 2D-grafikaj projekcioj kaj similaj teknikoj uzataj por igi bildojn aŭ scenojn ŝajni esti tri-dimensiaj kiam fakte ili ne estas.

Kontraste, ludoj, spacoj aŭ perspektivoj simulitaj kaj bildigitaj uzataj en 3D-nivela dezajno estas rigardataj kiel *vera 3D*. 2D-bildigitaj ludoj faritaj por aspekti kiel 2D sen proksimigi 3D-bildon estas *vera 2D.*

Oftaj en videoludoj, 2.5D-projekcioj ankaŭ estis utilaj en geografia vidigado (GVIS) por helpi kompreni spacan reprezentadon aŭ 3D-vidigadon.

La terminoj *tri-kvarona perspektivo* kaj *tri-kvarona vidpunkto* devenas de la tri-kvarona profilo en portretpentrarto kaj vizaĝrekonaj teknologioj, kiu montras homan vizaĝon parte inter fronta vido kaj flanka vido.

## Referencoj 
Kategorio:Grafikaj artoj
Nour: Play with Your Food

***Nour: Play With Your Food*** ( ***Nour: Ludu kun Via Manĝo***) estas videoludo kreita de la sendependa programisto Terrifying Jellyfish kaj publikigita de Panic Inc en 2023. La ludo ricevis mezbonajn recenzojn de kritikistoj kaj estis nomumita por la Premio pri Ekscelenco en Sono ĉe la Independent Games Festival.

## Ludomaniero
*Nour* estas eksperimenta manĝarta ludo kiu miksas manĝaĵajn vidaĵojn, dinamikajn ritmojn kaj esploradon. Senlimigita de poentaroj, tempolimoj aŭ realismo, *Nour* invitas la ludanton ludi kun manĝo en diversaj superrealismaj scenoj – de simfonio de tostiloj ĝis banujo plena je glaciaĵo.

## Disvolvo
*Nour* estis evoluigita de Terrifying Jellyfish, la studio de TJ Hughes. La ludo estis en evoluo ekde 2017 kaj subtenata per Kickstarter-kampanjo la saman jaron.

## Recenzo
*Nour* ricevis mezbonajn recenzojn de kritikistoj. La luddezajnisto Nina Freeman nomis la demonstran version unu el la plej bonaj ludoj de 2018, kaj Jesse Vitelli de *Giant Bomb* nomis la ludon unu el la plej bonaj de la jaro 2023. *PC Magazine* listigis la titolon kiel unu el la plej bonaj ludoj por Switch Lite.

*Nour* estis nomumita por la Premio pri Ekscelenco en Sono okaze de la Independent Games Festival de 2024 kaj ricevis Honorindan Mencion de la Nuovo Award.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
**Nour: Play with Your Food* ĉe MobyGames ()

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 2023
Kategorio:Sendependaj videoludoj
Kategorio:Artaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per macOS
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Nintendo Switch
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per PlayStation 4
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per PlayStation 5
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Vindozo
Joan Didion

**Joan DIDION** /ˈdɪdiən/ (n. la 5-an de decembro 1934 en Sakramento, Kalifornio – m. la 23-an de decembro 2021 en Novjorko, Novjorkio) estis usona ĵurnalistino, romanverkistino, eseistino kaj scenaristino.  Didion regule verkis por *The New York Review of Books* kaj *The New Yorker*. Kunlabore kun sia edzo, la verkisto John Gregory Dunne, kiu mortis en 2003, ŝi verkis plurajn scenarojn. Ŝi estas konsiderata pioniro de Nova Ĵurnalismo.

Didion famiĝis ĉefe per sia aŭtobiografia libro **The Year of Magical Thinking* * (2005), en kiu ŝi traktis la morton de sia edzo kaj la vivminacan malsanon de sia adoptita filino Quintana Roo Dunne.

## Verkado 
Ankaŭ en ŝia verkado ŝi verkis en la stilo de Nova Ĵurnalismo, kaj aldoniĝas al tio ŝia minimalista stilo, influita de Ernest Hemingway, kaj ŝia distanciga sinteno, kiu fariĝis ŝia varmarko. Ŝi neniam respondis la malfacilajn demandojn; ŝi simple demandis ilin. Dum longa tempo ŝi verkis por la modmagazeno *Vogue*, sed poste verkis por pluraj aliaj gazetoj kaj revuoj.

Ŝiaj romanoj kaj eseoj esploras la kolapson de usona moraleco kaj kulturan kaoson, kun individua kaj socia disunueco kiel la ĉefa temo de la aŭtorino. Multo de ŝia verkaro estas trapenetrita de angoro aŭ timo.

En 1963, Didion debutis kiel romanverkisto per **Run River**. Ŝi verkis kvin romanojn kaj ok nefikciajn librojn: **The Year of Magical Thinking** (2005);  temas pri la unua jaro post la morto de ŝia edzo en 2003. Pro la verko ŝi ricevis la Nacian Libropremion. Dum la libro estis eldonita, ŝia filino ankaŭ mortis. **Blue Nights** (2011) temas pri la funebro de ŝia filino kaj edzo, kaj pri la pensoj de Didion pri maljuneco.

## Verkaro 
### Fikcio  
* *Run, River* (1963)
* *Play It as It Lays* (1970)
* *A Book of Common Prayer* (1977)
* *Democracy* (1984)
* *The Last Thing He Wanted* (1996)

### Nefikcio 
* *Slouching Towards Bethlehem* (1968)
* *The White Album* (1979)
* *Salvador* (1983)
* *Miami* (1987)
* *After Henry* (1992)
* *Political Fictions* (2001)
* *Where I Was From* (2003)
* *Fixed Ideas: America Since 9.11* (2003; eseo unue publikigita en la numero de la 16-a de januaro 2003 de *The New York Review of Books*)
* *The Year of Magical Thinking* (2005)
* *Blue Nights* (2011)
* *South and West: From a Notebook* (2017)
* *Let Me Tell You What I Mean* (2021)
* *Notes to John* (2025)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* *La Nov-Jorka Revizio de Libroj*: Joan Didion
* 
* *Joan Didion*, ĉe Enciclopedia Britannica, *Encyclopædia Britannica*, Inc
* *Joan Didion*, ĉe *Malferma Biblioteko*, Interreta Arkivo
* *Joan Didion*, ĉe *Goodreads*
* *Joan Didion*, ĉe *AllMovie*, All Media Network
* *Joan Didion*, ĉe *Interreto Broadway Datumaro*, La Broadway Ligo

Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Muzeo Arkeologia Nacia de Kaljaro

eta|La muzeo
La **Nacia Arkeologia Muzeo de Kaljaro** () estas muzeo en Kaljaro, Sardio.

Ĝi troviĝas ekde 1993 ene de la muzekomplekso Citadelo de Muzeoj.

Ĝiaj ekspozicejoj montras multajn el la plej signifaj trovaĵoj el Sardio, ĉefe el la provincoj Cagliari kaj Oristano, kvankam estas ankaŭ altvaloraj objektoj trovitaj en aliaj provincoj de la insulo. La montrataj materialoj datiĝas de la prahistorio ĝis la bizanca epoko.[maldekstra|eta|Eltrovaĵoj de Santa Anastasia, [Sardara]]

## Priskribo 
La ekspozicio de la muzeo ampleksas kvar etaĝojn kaj inkluzivas artefaktojn malkovritajn dum arkeologiaj elfosadoj faritaj sur la insulo. En la unua etaĝo - la ekspozicio rapide trarigardas la trovaĵojn de la insula kulturo ekde la  Neolitiko ĝis la fino de la Mezepoko. Ili estas prezentitaj en ordo, kiu restos gravurita en la memoro. La ceteraj tri etaĝoj, el kiuj du estis inaŭguritaj en junio 2000 kaj la tria baldaŭ malfermiĝos. Tiuj estis organizitaj laŭ la topografia kriterio, kio signifas, ke la ekspoziciaĵoj estas aranĝitaj laŭ sia loko, kio estas pli senchava por la vizitanto:

* La prahistoria epoko estas reprezentita per trovaĵoj el tombolokoj. : antaŭnuraga tombejo de Anghelu Ruiu kaj nuraghe Palmavera kaj nuraghe Nieddu. Interalie, estis trovitaj: kolĉenojn, ĉenojn kaj ostajn juvelojn. Ili karakteriziĝas per triangula bazo, ia tripiedo, centrita en unu centro. Tipa por la Ciklada civilizo, esprimante Patrinon Teron. Same kiel la trovaĵoj de la antikva Ozieri-kulturo.
* La Nuraga civilizacio - Bronzaj Artefaktoj
* La fenicoj - surskriboj en la greka kaj fenica (*italiota*) lingvoj
* La Etruskoj - Artefaktoj de la 6-a kaj 7-a jarcentoj a.K.
* Egiptujo - egipta statuo trovita en Antioĥio
* Antikva Romo - Marmora statuo de romia diaĵo kaj Cezaro

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Nuraga civilizacio (d:Q1421436)

Kategorio:Naciaj muzeoj en Italio
Kategorio:Arkeologiaj muzeoj en Italio
Kategorio:Kaljaro
Premio Earthshot

La '*Premio *Earthshot'''*, prononcata /ˈɜːrθʃɒt/ (britangle), esperantigita Terpafo () estas ĉiujara premio aljuĝita al kvin gajnintoj pro iliaj kontribuoj al ekologiismo. La premio, unue aljuĝita en 2021 kaj planita okazi ĉiujare ĝis 2030, estas aljuĝita de *The Royal Foundation'', bonfara organizaĵo bazita en Londono, Anglio, kiu subtenas la laboron de la Duko kaj Dukino de Kembriĝo.  Ĉiu gajninto ricevas stipendion de 1 miliono da britaj pundoj por daŭrigi sian median laboron. La premio estas dividita en kvin malsamajn kategoriojn subtenatajn de la Daŭripovaj Evoluigaj Celoj de Unuiĝintaj Nacioj : "protekti kaj restarigi la naturon", "purigi nian aeron", "revivigi niajn oceanojn", "krei mondon sen rubo", kaj "ripari nian klimaton".

Ĝin lanĉis Princo Vilhelmo, Duko de Kembriĝo, kaj la brita sciencisto David Attenborough, kun subteno de vasta gamo da homoj kaj organizaĵoj dediĉitaj al klimata agado.  La gajnintojn elektas la Earthshot Prize Council, tutmonda teamo tra ses kontinentoj, kaj kiu inkluzivas Vilhelmon kaj Attenborough.

La nomo de la premio estas referenco al la parolado de John F. Kennedy en 1962, kiu proponis komunan klopodon por surluniĝi antaŭ la fino de la 1960-aj jaroj. Simile, la Premio Earthshot celas instigi la serĉadon de novigaj solvoj por "ripari kaj regeneri la planedon" antaŭ la fino de la 2020-aj jaroj. 

## Referencoj 
Kategorio:Internaciaj premioj
Kategorio:Medio
Kategorio:Medikonservado
Sándor Büchler

**Sándor Büchler** [ŝAndor buĥler], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Büchler Sándor** estis hungara rabeno, altlerneja instruisto, historiisto.

 naskiĝis  (laŭ alia informo en 1869) en Fülek (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Fiľakovo en Slovakio), li mortis la julio de 1844 en Auschwitz-Birkenau (nuntempe en Pollando).

## Biografio 
 frekventis mezlernejon en Székesfehérvár, poste li studis en Tutlanda Rabena Instituto inter 1884–1894. Li studis ankaŭ en Scienca Universitato de Budapeŝto, kie li doktorigis el filozofio en 1893, poste en la instituto li rabeniĝis (1895). Inter 1897–1944 li estis rabeno en Keszthely, sed intertempe li estis levita privata instruisto en la universitato en 1914, krome li esploris historion en Brito helpe de stipendio (1927–1928). Li okupiĝis pri historio de judoj en Hungarlando. Dum la nazia erao (1944) li estis deportita al Auschwitz-Birkenau, kie li estis murdita. Li ricevis premion en 1901.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Zsidó letelepedések Európában a XVI-XVII. században, főtekintettel Magyarországra* (disertaĵo, 1893) 
* *Sáj lumóre* (1895)
* *A zsidók története Budapesten a legrégibb időktől 1867-ig* (1901)
* *A zsidók története Talmud korától napjainkig* (lernolibro, 1908) 
* *Eötvös József báró és a magyar zsidóság.* (1913)
* *A Goldzieherek családfájáról.* (1939)
* *Das Judenprivilegium Bélas IV. vom Jahre 1255.* (1941)

## Fontoj 
* juda leksikono
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj rabenoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Tutmonda 500 Honorlisto

La **Premio Tutmonda 500** **Honorlisto** estas iama media premio establita en 1987 de la *Programo de Unuiĝintaj Nacioj pri Medio* (UNEP). Ĝi estis donata al individuoj aŭ organizaĵoj, kiuj faris elstarajn kontribuojn al la protektado kaj plibonigo de la medio.

La lastaj premioj de la Tutmonda 500-listo de honoro estis prezentitaj en 2003. En 2005, UNEP-premiosistemo nomita " Ĉampionoj de la Tero " komenciĝis.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la Tutmonda 500 Honorlisto   

Kategorio:Internaciaj premioj
Kategorio:Media konservado
Ron Leshem

**Ron LEŜEM** (, naskita la 20-an de decembro 1976) estas israela verkisto kaj ĵurnalisto. 

Li estas la aŭtoro de la premiita romano *Beaufort* (hebree: אם יש גן עדן ‎) , kiu estis adaptita al filmo en 2007. ''* La filmo gajnis la Arĝentan Urson por Plej Bona Reĝisoro ĉe la Berlina Filmfestivalo kaj estis nomumita por Akademia premio por la plej bona fremdlingva filmo en 2008.  En 2019, li kunaŭtoris la scenaron por la filmo *Incitement'' kun reĝisoro Yaron Zilberman, kiu gajnis la Ophir- Premion por Plej Bona Plenlonga Filmo tiun jaron.  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ron Leshem bio noto ĉe Random House, Inc.
* ‘Eŭforio' Kreinto Ron Leshem pri Israelo-Hamas Konflikto: "La Mondo devas malhelpi pli foran eskaladon" (gastkolumno)

Kategorio:Israelaj judoj
Kategorio:Israelaj ĵurnalistoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Usonaj televidproduktoroj
Reĝa Fonduso de La Princo kaj Princino de Kimrio

La **Reĝa Fonduso de La Princo kaj Princino de Kimrio** (), antaŭe ĝis 2022 (la kronado de Karlo la 3-a) **Reĝa Fonduso de La Duko kaj Dukino de Kembriĝo kaj La Duko kaj Dukino de Sussex** (), aŭ parollingve mallongigita **Reĝa Fonduso** ()

Ĝi estis establita en septembro 2009 de Princo Vilhelmo kaj Princo Harry sub la nomo La **Fondaĵo de Princo Vilhelmo kaj Princo Harry** por subteni bonfarajn organizaĵojn. Post la geedziĝo de Vilhelmo kun Catherine Middleton, ŝi ankaŭ fariĝis bonfaranto en julio 2012, kaj la nomo de la fondaĵo aldonis ŝian nomon kaj titolon.

La Fondaĵo estas la kerno de la bonfara engaĝiĝo de la Princoj. Kune kun la Dukino de Kembriĝo, ili uzas la Fondaĵon kiel la ĉefan ilon por siaj bonfaraj agadoj. 

Kvankam la Fondaĵo ne limiĝas al ĉi tiuj tri areoj, la Duko kaj Dukino de Kembriĝo kaj Princo Harry fokusiĝas al la jenaj:

# Helpo por junuloj, precipe junuloj, kiuj estas malfavorataj aŭ bezonas specialan helpon en decida momento de siaj vivoj.
# Daŭripova evoluiĝo, precipe por ekvilibro inter evoluigo kaj la konservado de resursoj kaj la natura medio.
# Helpo por veteranoj, precipe tiuj, kiuj estas fizike aŭ mense handikapitaj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* premio Earthshot

## Eksteraj ligiloj 
* La Reĝa fonduso
* La Reĝa fondusa Centro por Frua Infanaĝo
* Homewards
* Bonfata komisiono (por Anglio kaj Kimrio) bonfara nombro 1132048

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2009
Nava Macmel-Atir

**Nava MACMEL-ATIR** (; naskita la 27-an de aŭgusto 1964 en Ramat Gan) estas israela romanverkisto, dramistino kaj poetino. Ŝi publikigis la furorlibrojn ''Adi's Jewel* (hebree: העדי של עדי) kaj *Ot me-Avshalom* (hebree: אות מאבשלום), kaj poste ricevis multajn honorojn. 

## Verkado 
En 2000, Macmel-Atir publikigis sian unuan libron, **Ayelet Diving** (hebree: איילת צוללת). Unu el ŝiaj plej konataj verkoj estis **Adi's Jewel*'' (hebree: העדי של עדי - *Adi's Jewel*), kiu baziĝas sur la vera rakonto de holokaŭsto- pluvivanto. Ŝi poste adaptis la libron al dramo. 

Ŝia libro **Reĝo de la Monto** (hebree: מלך ההר), publikigita en 2004 por memorfesti la 100-an datrevenon de la morto de Theodor Herzl, ankaŭ baziĝas sur vera rakonto pri iama samklasano de Macmel-Atir, kiu mortis en helikopterakcidento. La libro ankaŭ servis kiel bazo por dramo.

## Verkaro 
* *La Signo de Abeshalom* " ( hebree: אות מאבשלום ‎) - 
* " La Knabino sur la Sekva Balkono " ( hebree: *הנערה במרפסת ממול* ‎) - 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Nava Macmel-Atir Oficiala Retejo (hebreo)
* Ot mi-Avshalom ĉe la israela hebrea Aŭtora Unio (hebree)
* Nava Macmel-Atir ĉe la Nacia Biblioteko de Israela (hebree)

Kategorio:Israelaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Israelaj malfikciaj verkistoj
Kategorio:Israelaj poetoj
Kategorio:Israelaj instruistoj
Amir Gutfreund

**Amir GUTFREUND** (; n. la 23an de julio 1963 en Ĥajfo - m. la 27an de novembro 2015 samloke) estis israela verkisto kaj kolumnisto.

## Vivo 
Gutfreund naskiĝis en Ĥajfo, filo de holokaŭsto-pluvivantoj. Li studis aplikatan matematikon ĉe la Teknologia Instituto Technion kaj aliĝis al la Israela Aerarmeo. Li servis tie dum dudek jaroj. 

Li verkis ekde la aĝo de dudek jaroj, sed li ne publikigis sian unuan libron, *Shoa Shelanu* ( *Nia Holokaŭsto* ), ĝis 2001. La libro estis tradukita en plurajn lingvojn, inkluzive de la angla, franca, germana, nederlanda kaj hungara.

Lia verko elstaris en prezentado de seriozaj temoj per humuro kaj ironio. Li konsideris humuron speciala speco de (mem)defendo, sen kiu oni eble ne povus elteni la realaĵojn de la mondo. Aliflanke, li ĉiam emfazis, ke nenio amuza estis pri la Holokaŭsto mem. 

## Verkaro 
* 2000: Nia Holokaŭsto (romano) 
* 2002: אחוזות החוף *Ahuzot HaHof* aŭ *La Marbordaj Domegoj* (mallonga rakonta kolekto) 
* 2005:העולם, קצת אחר כך La Mondo, Malgranda Pli Lasta (romano) 
* 2008: בשבילה גיבורים עפים *Herooj Flugas por Ŝi* / *Kiam Herooj flugas* (romano)
* 2013: מזל עורב *Korvo*
* 2014: אגדת ברונו ואדלה (Agadát Bruno VeAdela), *La Legendo de Bruno kaj Adela *
* 2016: הר האושר *Monto de Feliĉo* / *Monto de Beatitudoj* (nefinita, postmorte eldonita) 

## Referencoj 
Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Chaim Szófér

'*** [sOfEr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Szófér Chaim ben Mordechai Efraim Fischl,*' sed konata ankaŭ *Schreiber Joachim* [ŝrejber joaĥim] estis hungara rabeno, instruisto.

 naskiĝis  en Pozono, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 devenis el juda familio. Li lernis en jeŝivoj en sia naskiĝurbo kaj Ungvár, poste ekde 1844 li instruis en jeŝivo de Nagymarton, pli poste li estis rabeno en Gyömöre (1852–1859), Sajószentpéter (1859–1868), Munkács (1868–1879), fine en Budapeŝto ĝis sia morto. Szófér kontraŭis enkondukon de iuj ajn "novigoj" en la judismo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Pelesz Chaim* (1854)
* *Machané Chaim* (4 partoj)
* *Chilul Sabosz*
* *Kol Szófér*
* *Divér Saáré Chaim al Tóró*
* *Saáré Chaim al Tehilim*

## Fontoj 
* biografio hungare
* WikiTrans

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj rabenoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Sarit Yishai-Levi

**Sarit JIŜAJ-LEVI** (; naskita la 27-an de novembro 1947) estas israela ĵurnalisto, aktorino kaj romanverkisto.  

Kiel ĵurnalisto, ŝi estas plej konata pro esti la unua israelano, kune kun Uri Avnery, kiu intervjuis Jaser Arafat. Kiel aŭtoro, ŝia plej sukcesa verko estas la furorlibro *Malkat Ha-Yofi Shel Yerushalayim* (La Belecreĝino de Jerusalemo, 2013), kiu estis adaptita en televidserion. 

## Verkado 
Post publikigo de kvar nefikciaj libroj, Yishai-Levi atingis grandegan sukceson en Israelo en 2013 per sia debuta romano, *La Belecreĝino de Jerusalemo*. La libro pasigis pli ol 100 semajnojn en la israelaj furorlistoj kaj gajnis la Orajn kaj Platenajn Premiojn de la Eldonista Asocio (2014). 

En ĉi tiu libro, Jiŝaj-Levi rakontas la historion de la sefarda familio Armoza inter la otomana epoko kaj la sendependeco de la Ŝtato Israelo, reflektante la tradiciojn, kutimojn kaj esprimojn uzatajn en ilia hejmo kaj familio,  same kiel la socian evoluon kaj la progreseman aliron de virinoj al urba publika spaco.  Oni diris pri ĉi tiu romano, ke "ĝiaj fikciaj roluloj donis al Jerusalemo malsaman aŭron, senigitan je sankteco."  Simile, oni rimarkis la "subfosan potencialon" de ĝia rakonta kosmopolitismo, plifortigita en ĉi tiu kazo de la sefardaj, aŝkenazaj kaj arabaj elementoj en la periodo de la Brita Mandato de Palestino ; tamen, kritikistoj ankaŭ agnoskas, ke "la romano finfine konservas la kutiman kadron de la cionisma nacia rakonto, en kiu la brita fazo, kun sia malmoderna kolonia ĉarmo, devas finiĝi, pavimante la vojon por juda sendependeco."

## Verkaro 
### Nefikcio 
* *Strauss: La Rakonto de Familio kaj de Industrio* [ ''Shtraus: Sipur Shel Mishpacha Ve-Ta'asiya* ] (biografio), Jerusalemo: Keter, 1998.
* *Gastejoj: Nordo* [ *Tzimerim: Tzafon* ] (vojaĝoj), Tel-Avivo: Modan, 2006, 2010.
* *Gastejoj: Sudo kaj Centro* [ *Tzimerim: Darom, Merkaz* ] (vojaĝado), Tel-Avivo: Modan, 2007.
* *La Bona Vivo en Israelo* , Dolce Vita, 2009

### Fikcio 
* *La Bela Reĝino de Jerusalemo* [ *Malkat Ha-Yofi Shel Yerushalayim* ] (romano), Tel-Avivo: Modan, 2013. Tradukite en plurajn lingvojn.
* *Makaronio kun Museto kaj la Poneo-Sensencaĵo* [ *Achbaroni Makaroni Ve-Boni Ha-Pony* ] (porinfana), Tel-Avivo: Modan, 2014.
* *Virino Trans la Maro* [ *Isha Me-Ever La-Yam'' ] (romano), Tel-Avivo: Modan, 2019. 

Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Shulamit Lapid

**Ŝulamit Lapid** (, naskiĝis la 9-an de septembro 1934 en Tel-Avivo) estas israela verkistino. Ŝi studis orientajn studojn kaj estis prezidantino de la Israela Verkista Unio. 

## Vivo 
En 1996 ŝi ricevis la Germanan Premion por Krimfikcio pro *Mekomon* (1989), la unua romano kun Lisi Badichi, ŝia plej grava rolulo.

Ŝi estas unu el la plej konataj aŭtoroj de Israelo kaj, krom krimromanoj, ŝi verkas historiajn kaj socie kritikajn romanojn, same kiel infanlibrojn, teatraĵojn kaj novelojn. En ĉiuj siaj libroj, ŝi provas prilumi la socian fonon per flankaj intrigoj.

Ŝi estas la vidvino de Joseph Lapid kaj la patrino de Yair Lapid.

## Verkaro 
* *Mazal Dagim* (Eked 1969)
* *Shalvat Shotim* (Masda 1974)

* *Kadahat* (Yahdav 1979)

* 1982 – *Gai Oni* (Valo de Forto) – Keter
* 1984 – *Ke-heres Ha-nishbar* (Kiel Rompita Ŝipo) – Keter
* 1998 – *Etsel Babu* (Ĉe Babu) – Keter
* 2000 – *Pilegesh ba-Midbar* (Concubine sur la Monteto) – Keter

* 2002 – *Hibuk Dov* (Ursa Brakumo) – Bavel
* 2006 – *Havat Ha-Alamot* (La Bieno de la Junulinoj, angle Nunia) – Keter
* 2011 – *Veulaj Lo Hayu* (Eble Ili Ne Estis) – Keter
* 2012 – ''Ta'ut Enosh* (Homa Eraro) – Keter

### Serio Lizi Badichi 
* *Mekomon* (Lokaĵurnalo, Keter 1989)
* Pityon (Keter 1991)

* *Hatakhshit* (Keter 1992)
* *Hol Ba-einayim* (Keter 1997)

* *Pilegesh Bagiv'a* (Keter 2000)
* *Sof Onat Halimonim'' (Keter 2007)

### Infanlibroj 
* Spitz (Masada, 1971)
* Malpura Oded (Keter, 1988)
* Gasto (Keter, 1988)
* La Ora Kovrilo (Keter, 1988)
* La Egipta Krokodilo (Ilustraĵoj: Bracha El-Hasid-Gromer)
* Yael kaŝiĝas (Keter, 2021)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Shulamit Lapid bio kaj verkaro ĉe la retejo de la Instituto por la Traduko de Hebrea Literaturo
* La Malicaj Stratoj de Beersheba: La Loko de la urbo en la libroserio Lizzie Badiḥi de Ŝulamit Lapid

Kategorio:Israelaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Israelaj dramistoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
L'immensità

'''''L'immensità'''* estas franc-itala drama filmo de 2022 reĝisorita de Emanuele Crialese. Ĉefaktoroj estis Luana Giuliani, Penélope Cruz kaj Vincenzo Amato.

## Intrigo 
La agado okazas en la Romo de la 1970-aj jaroj, la rakonto sekvas la malfacila situacio de komplika familio, formita de malfeliĉaj geedzoj: Clara (malkontenta hispanino) kaj Felice (negocisto kiu perfidas Clara kun sia sekretariino) kun iliaj gefiloj Adriana, Gino kaj Diana. La plej aĝa filino, Adriana, 12-jaraĝa (markita kiel ino denaske), suferas genran disforion identigante sin kiel malino kaj diskonigante sin laŭ la nomo Andrea (maskla nomo). Andrea enamiĝas de Sara, knabino kiu akceptas la genran identecon de Andrea. Pro kunhavata sento esti fremduloj, Andrea kaj la patrino Clara plie unuiĝas. Siaflanke la dua filo, Gino, reagas al la konfuza familia panoramo per feka malordo; dum la plej juna, Diana, montras malmanĝemon. Ĉio rezultas en nervokrizo, kiu sendas Clara al ripozkliniko, pos Andrea promesas ne reveni dume al la supozeble danĝera etoso kie loĝas Sara. Kiam Clara revenas hejmen, kaj Andrea iras serĉi Sara, la setlejo estis malaperinta.

## Geaktoroj kaj roluloj 
* Luana Giuliani kiel Adriana "Adri" / Andrea Borghetti 
* Penélope Cruz kiel Clara Borghetti 
* Vincenzo Amato kiel Felice Borghetti 
* Patrizio Francioni kiel Gino Borghetti 
* María Chiara Goretti kiel Diana Borghetti
* Penélope Nieto Conti kiel Sara
* Alvia Reale kiel la avino
* India Santella kiel María
* Mariangela Granelli kiel la doktorino
* Valentina Ceni kiel Camilla

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
**L'immensità'' en IMDb

Kategorio:Italalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2022
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:GLAT-filmoj
Kategorio:Romo en filmoj
Kategorio:Filmoj pri familioj
Quentin Dupieux

**Quentin DUPIEUX** (naskita la 14-an de aprilo 1974, pli bone konata per sia artista nomo **Mr. Oizo** (ŭa-zo; franca prononco: [ məsjø ŭazo ]).  La nomo estas intenca kaj malĝusta homofonia literumo de la vorto " oiseau ", kiu signifas "birdo" en la franca ) estas franca filmreĝisoro, muzikproduktanto kaj elektronikmuzika artisto.

S-ro Oizo estas plej konata pro sia kanto " Flat Beat ", kiu fariĝis granda sukceso en Eŭropo en 1999 kiam ĝi estis uzita kiel muziko en reklamvideo de Levi's- ĝinzo.  La kanto estis registrita nur per TR606 kaj MS20, kiujn li samplis en Akai S1000-samplilon. La muzikfilmeto prezentas lian flavan maskoton "Flat Eric". La muzikfilmeto prezentas la faman pupon kapbatante Jim Henson's Creature Shop,, kreitan de Quentin kaj Janet Knechtel de Flat Eric trako.

## Diskaro 
* *Analog Worms Attack* (1999)
* *Moustache (Half a Scissor)* (2005)
* *Lambs Anger* (2008)
* *Stade 2* (2011)
* *The Church* (2014)
* *All Wet* (2016)
* *Voilà* (kune kun Phra) (2022)

## Filmaro (reĝisoro kaj scenaro) 
* 2001: Nonfilm
* 2007: Steak
* 2010: Rubber
* 2012: Wrong
* 2013: Wrong Cops
* 2014: *Réalité)*
* 2018: *Au poste!*
* 2019: Monsieur Killerstyle *(Le daim)*
* 2020: *Mandibules*
* 2022: *Incroyable mais vrai*
* 2022: *Fumer fait tousser*
* 2023: Yannick
* 2023: Daaaaaali!
* 2024: Le deuxième acte
* 2025: L'Accident de piano

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Francaj superrealismaj artistoj
Kategorio:Francaj scenaristoj
Kategorio:Francaj sondisko-produktistoj
Kategorio:Francaj reĝisoroj
Kategorio:Francaj komponistoj
Lakeland (Florido)

**Lakeland** [lejklend] estas urbego en la kantono Polk, en la subŝtato Florido de Usono.
eta|maldekstre|

## Demografio 
Laŭ la censo de 2020 Lakeland havis loĝantaron de . En la 2010-aj jaroj la urbo atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

## Geografio 
Lakeland havas areon de 195 km² kaj situas sur ebenaĵo 62 metrojn super la marnivelo situas inter pluraj lagoj. Ĝi estas oriente de Tampa kaj sudokcidente de Orlando.

## Historio 
Eŭrop-usonaj setlantoj alvenis en Lakeland el Misurio, Kentukio, Tenesio, Georgio kaj Suda Karolino en la 1870-aj jaroj. La urbo vastiĝis en la 1880-aj jaroj kun la alveno de fervoja servo, kaj la unuaj liberigitoj de fervojaj laboristoj ekloĝis ĉi tie en 1883.

## Edukado 
Lakeland estas hejmo de pluraj altlernejoj kaj universitatoj. 
eta|maldekstre|

## Trafiko 
Ĉefvojoj kaj fervojo ligas Lakeland-on al la subŝtata reto. Loke aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. La flughaveno havas internacian statuson.

## Klimato 
Lakeland situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La vintroj estas sekaj kaj varmaj, dum la someroj estas varmaj kaj humidaj. La temperaturo averaĝe estas  kaj varias inter . Jare pluvas po 1443 mm, en ĉiuj monatoj pluvas. Inter junio-septembro pli ofte pluvas.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* muzeo

## Famuloj 
* Nat Adderley
* Anna Gyenge

## Ĝemelurboj 
*  Richmond Hill, Kanado, Ontario ekde 1990
*  Imabari, Japanio, Ehime ekde 1995
*  Bălți, Moldavio ekde 1997
*  Portmore, Jamajko ekde 2009

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Teksaso
Kategorio:Urboj de Usono
Keith Haring

**Keith Allen HARING** (n. la 4-an de majo 1958 en Reading, Pensilvanio ; m. la 16-an de februaro 1990 en Novjorko) estis usona artisto, kies pentrostilo karakteriziĝas per klaraj linioj kaj plateco. Li laboris sen modeloj aŭ skizoj. Li pruntis kelkajn el siaj metodoj de la grafiti- sceno. Haring estas konsiderata reprezentanto de la Poparto de la 1980-aj jaroj kaj unu el la plej grandaj strataj artistoj de ĉiuj tempoj.

'' (1989) murpentraĵo ĉe la preĝejo de Sant'Antonio Abate, Pizo, Italio.]]
Lia vigla figuraĵo  "fariĝis  ĝenerale rekonita vidan lingvon".  Multe de lia laboro inkluzivas seksajn aludojn kiu turnis en socia aktivismo de uzanta la bildojn rekomendi por sekura sekso kaj konscio pri Aidoso. Krom solludaj galeriaj ekspozicioj, li partoprenis en fama ŝtataj kaj internaciaj grupaj prezentoj kiel *documenta* en Kaselo, la Whitney Bienalo en Nov-Jorko, la São Paulo Bienalo kaj la Venecia Bienalo. La Muzeo Whitney prezentis retrospectivon de lia arto en 1997.

La lianoma fondaĵo estis establita en 1989 kaj daŭrigis la heredaĵon de Haring de filantropio al infanaj organizaĵoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Profilo ĉe La Keith Haring Fundamento
* La Keith Haring fondaĵo
* Keith Haring | Google Arta & Kulturo
* Keith Haring | MoMA
* Keith Haring | Whitney

Kategorio:Usonaj pentristoj de la 20-a jarcento