open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ruĝflugila alaŭdo

La **Hindia alaŭdo**, **Ruĝflugila alaŭdo**, **Ruĝflugila arbustalaŭdo** aŭ **Hindia arbustalaŭdo** (*Mirafra erythroptera*) estas specio de arbustalaŭdo aŭ de birdoj de la genro *Mirafra* kaj familio de Alaŭdedoj, kiu loĝas en Sudazio. La latinlingva specifa nomo *erythroptera* signifas per du grekdevenaj radikoj “eritro” kaj “ptero”, *ruĝo* kaj *flugilo* respektive.

## Priskribo 
Ĝi estas, kiel aliaj alaŭdoj, bruneca ĝenerale, pli bruna supre kaj pli hela sube, kaj pli hela ĝenerale ol aliaj alaŭdoj kaj kun **bruno kiu montras ruĝecajn nuancojn**; tiu ĉi troviĝas ĉefe en sekegaj areoj. La vangomakulo komplete estas ligata el blanka superokula strio kaj transorela bordo. Krono (levebla kresteto) kaj supraj partoj estas tre brunaj kaj striitaj. Palaj subaj partoj havas grandajn punktojn enbruste. Diferencebla el la Jerdona alaŭdo pro sia pli longa vosto, pli mallongaj beko kaj kruroj. Flugilkovrilaj plumoj estas tre ruĝecbrunaj.

Tiu specio kantas el pintoj de arbustoj sed kutime ne ripozas sur arboj aŭ kabloj. La alvoko estas simila al tiu de la Jerdona alaŭdo, sed estas pli malalta kaj havas pli longajn sonorilecajn tremsonojn. Ofte falante laŭtone. (Rasmussen kaj Anderton, 2005)

La kantoflugo dum la pariĝada sezono estas mirinda spektaklo. La birdo supreniras alte supergrunde, kaj malfermas siajn flugilojn kiel malferma V kaj falas kiel "paraŝuto" malsupren al sia ripozejo dum kantokrias sian kanton konsistantan el mallongaj pepoj kaj triloj en tri silaboj sekvitaj de pli longa kvara silabo. Tiu kombino estas ofte ripetita ĝis kiam la birdo ekripozas denove.

La ruĝecaj flugilstrioj estas diferencigaj sed oni devas atenti por ne konfuzigi tiun birdon kun la *M. affinis* en centraj Okcidentaj Ghatoj kaj la ĉirkaŭa kamparo kie ambaŭ teritorioj koincidas. *Mirafra affinis* estas pli malhela kun pli da ruĝo en flugiloj.

## Referencoj 
*  Malpli zorgiga
* Rasmussen, P. C. kaj Anderton, J. C. (2005) Birds of South Asia. The Ripley Guide. Lynx Edicions.

Kategorio:Alaŭdedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
El Chorro

eta|300px|Intermonto de *los Gaitanes* en *El Chorro*
**El Chorro** (La spruĉo) estas vilaĝo en la municipo Álora en la provinco Málaga en la regiono Andaluzio en la sudo de Hispanio, tra kiu pasas la rivero Guadalhorce. La rivero estis barita en 1921, formante tri baraĵlagojn, kiuj estas borditaj per pinarbaroj.
La stacidomo de El Chorro situas je la fervojo Málaga-Córdoba.

Ĝi situas apud la 700 m profunda kanjono de los Gaitanes (*Desfiladero de los Gaitanes*) ankaŭ nomata Gorĝo de El Chorro (*Garganta de El Chorro*) kaj estas fama pro la tre danĝera pado nomata Padeto de la reĝo (*Caminito del Rey*). La pado ricevis sian nomon ĉar ĝi estas oficiale inaŭgurita fare de Alfonso la 13-a (Hispanio) en 1901. Kvankam la oficiala enirejo al la pado estis forigita en 2000 (post kiam turisto mortis klopodante transiri ĝin).
(Laŭ turista broŝuro, 4 turistoj mortis dum la du jaroj antaŭ la fermo).
Nun estas klopodoj (10-2008) fare de la loka konsilantaro en Ardales por rekonstrui la padon kvankam oni ne atendas ke la laboro komenciĝos antaŭ 2010 kaj finiĝos en 2012. 
La pado en 2015 estis rekonstruita kaj oficiale malfermita, la totalaj kostoj estis 2,8 milionoj da eŭroj. 

## Vidu ankaŭ 
* El Chorro-Caminito del Rey (stacidomo)

Kategorio:Geografio de Hispanio
Kategorio:Andaluzio
La Serena

**La Serena** povas aludi al:

* **La Serena**, urbo kaj komunumo de la 4a Regiono de Coquimbo [koKIMbo], Ĉilio.
* **La Serena**, departemento de la antikva Provinco de Coquimbo, Ĉilio.
* **La Serena**, distrikto de Ekstremaduro, Hispanio.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Ĉilio
Roggwil TG

**Roggwil** estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2806 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Roggwil situas sur monto Seerücken sudokcidento de la urbo Arbon. De Roggwil oni havas ĉe bona vetero mirindan belvidon de la tuta Bodenlago.

## Najbaraj komunumoj 
Roggwil limas en nordo al Egnach, en oriento al Arbon kaj Berg SG, en sudo al Wittenbach kaj en okcidento al Häggenschwil.

## Trafiko 
Roggwil atingeblas per poŝtaŭto ek de Arbon kaj de Sankt-Galo. Roggwil disponas ankaŭ pri komuna stacidomo kun la sanktgala komunumo Berg SG (stacidomo Roggwil-Berg) de la Svisaj Federaciaj Fervojoj sur la linio de Sankt-Galo al Rorschach.

## Historio 
En dokumento de la jaro 854, kiu temas pri la limkonflikto inter la episkopo de Konstanco kaj la abato de la Monaĥejo Sankt-Galo, Roggwil estis la unuan fojon menciita kiel *Rocconwilare*.

En la 13-a jarcento la episkopo de Konstanco konstruigas la *Kastelon Mammertshofen* dum la abato de Sankt-Galo siavice starigis la *Kastelon Roggwil*, kiuj ambaŭ estas la simboloj de ilia regpostuloj.

Dum sia tuta historio ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la Roggwilanoj devis servi al diversaj sinjoroj. En la 15-a jarcento al la episkopo de Kontanco kaj la Abatejo Sankt-Galo aldoniĝis la okupantoj de la Svisa Ĵurkomunumo, kiu despote regis en Turgovio dum tri jarcentoj.

## Vidu ankaŭ 
* Roggwil
* Roggwil-Berg (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Roggwil
Roggwil

**Roggwil** havas diversajn signifojn:

* **Roggwil TG** estas komunumo en distrikto Arbon en Kantono Turgovio en Svislando.
** **Roggwil-Berg (stacidomo)** estas fervoja stacio en Roggwil TG.
* **Roggwil BE** estas komunumo en distrikto Aarwangen en Kantono Berno en Svislando.
** **Roggwil Buchägerten (stacidomo)** estas fervoja stacio en Roggwil BE.
** **Roggwil Dorf (stacidomo)** estas fervoja stacio en Roggwil BE.
** **Roggwil Schmitten (stacidomo)** estas fervoja stacio en Roggwil BE.
** **Roggwil-Wynau (stacidomo)** estas fervoja stacio en Roggwil BE.
Wittenbach

**Wittenbach** havas plurajn signifojn:
* **Wittenbach SG** estas komunumo en Kantono Sankt-Galo en Svislando.
** **Wittenbach (stacidomo)** estas fervoja stacio en Wittenbach SG.
* **Wittenbach (Düdingen)** estas vilaĝo de la komunumo Düdingen de la distrikto Sense en Kantono Friburgo en Svislando.
* **Wittenbach (Lauperswil)** estas vilaĝo de la komunumo Lauperswil en la distrikto Signau en Kantono Berno en Svislando.
Roggwil BE

**Roggwil** estas ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la malnova distrikto Aarwangen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 3776 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Roggwil situas en la Svisa Mezlando inter Berno kaj Zuriko kvar kilometrojn sude la rivero Aro inter la du riveroj *Langete* kaj *Roth*, kiuj en la norda najbarkomunumo kunfluas al Murg. Dank sia bona trafika situacio la loko estas alloga por multaj malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj.

## Najbaraj komunumoj 
Roggwil limas en nordo al Wynau, en oriento al Murgenthal (Kantono Argovio) kaj Pfaffnau (Kantono Lucerno), en sudo al Untersteckholz, en sudokcidento al Langenthal, kaj en okcidento al Aarwangen.

## Trafiko 
Roggwil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko tra Olten al Langenthal kaj Berno kaj ĉe la malnova kantona ĉefstrato de Berno al Zuriko.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Roggwil datiĝas el la jaro 949 kiel *Rochonvillare*. En mezepoko Roggwil estis sub la regado de la Monaĥejo Sankt-Urban. En la jaro 1545 la loĝantoj de Roggwil sukcesis aĉeti sian liberecon el la servuteco kaj la Roggwilanoj fariĝis samrajtaj bernaj civitanoj sub la kamparvokto de Aarwangen.

## Esperanto-Movado 
En Roggwil naskiĝis la 20-an de aprilo 1920 la aktiva fervojisto kaj dumviva membro de UEA Hans Hunkeler.

## Bildaro 

Dosiero:Roggwil (Berno) 118.jpg|Vilaĝeniro de Roggwil, venante de Sankt Urban
Dosiero:Roggwil 032.jpg|Kantona ĉefstrato de Wynau al Sankt-Urban en Roggwil, vidita de la parkplaco antaŭ la preĝejo de la katolika komunumo Langenthal

## Vidu ankaŭ 
* Roggwil
* Roggwil Buchägerten (stacidomo)
* Roggwil Dorf (stacidomo)
* Roggwil Schmitten (stacidomo)
* Roggwil-Wynau (stacidomo)
* Kaltenherberg (stacidomo)
* St. Urban (stacidomo)
* St. Urban Ziegelei (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Roggwil
* Roggwil en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Esperanto-movado en Svislando laŭ lokoj
Opinisondado

**Demoskopio** (malnovgreke *démos* „popolo“, *skopeín* „skolti“, "atente rigardi") aŭ **opini-sondado** estas metodo por ekkoni la opinion, t.e. la sintenojn, dezirojn, timojn, etoson, de aŭ en difinita populacio.

Por demoskopiaj celoj oni pridemandas selektitan averaĝon de homoj, kiuj reprezentas la tutan celgrupon kaj poste laŭ difinitaj metodoj interpretas la tiel akiritajn primaran datumojn. La pridemandado povas okazi persone, telefone, skribe aŭ rete.

Opini-sondado estas uzata en politiko, amas-komunikiloj, ekonomio kaj por sociaj esploroj. En la formo de balotaj esploroj ĝi servas i.a. por prognozi la rezultojn de balotoj. En landoj, kie balotoj laŭleĝe aŭ tradicie okazas dum dimanĉo, la "dimanĉo-demando" (por kiu partio vi voĉdonus, se estus balotoj venontan dimanĉon?") eble estas plej konata ekzemplo de demoskopia esploro.

Merkataj esploroj kiel aplikkampo de demoskopio i.a. klopodas eltrovi surmerkatigajn ŝancojn de novaj produktoj.

Demoskopio i.a. uzas statistikon kiel help-scienco.

## Literaturo 
* Bourdieu, Pierre (1993): *Die öffentliche Meinung gibt es nicht*, in: Bourdieu, Pierre, *Soziologische Fragen*, Frankfurt: Suhrkamp, S. 212-223.
* Champagne, Patrick (1991): *Die öffentliche Meinung als neuer Fetisch*, in: *Berliner Journal für Soziologie* 1, S. 517-526.
* Keller, Felix (2001): *Archäologie der Meinungsforschung. Mathematik und die Erzählbarkeit des Politischen*, Konstanz: UVK-Verlagsgesellschaft, ISBN 3-89669-981-4.
* Kruke, Anja (2007): *Demoskopie in der Bundesrepublik Deutschland. Meinungsforschung, Parteien und Medien 1949-1990*, Düsseldorf: Droste Verlag, ISBN 978-3-7700-5281-3.

Kategorio:Pritaksaj manieroj
Kategorio:Statistiko
Kategorio:Sociologio
Hrachovo

eta|dekstra|330px|Hrachovo situas en la plej griza regiono

**Hrachovo,** hungare **Rimaráhó** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12&nbsp;km²
* Supermara alteco: 273 m
* Loĝantaro: 870
* Poŝtkodo: 980 52
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Hrachovo situas en valo sur deklivoj, laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ flankovojoj. Kontraŭe troviĝas Vyšný Skálnik, kie fervojo funkcias. Rimavská Sobota troviĝas 11&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1353 en formo *"Hrachou"*. En la 13-a jarcento fortikaĵo konstruiĝis, kiu transformiĝis al burgo post 2 jarcentoj. Post la mezepoko la burgo trovis sin en fronto de Habsburga Imperio kaj Osmana Imperio. En 1910 loĝis en Rimaráhó 365 da homoj, (251 slovakoj, 110 hungaroj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Hrachovo 864 da homoj, (841 slovakoj, 14 hungaroj, 5 ĉeĥoj, unusola cigano).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma luterana preĝejo de 1769, la renesanca altaro devenas el la pli frua preĝejo
* klasikisma katolika preĝejo de 1808
* ruinoj de la burgo
* renesanca kastelo de Ruthényi (rutEnji) de 1565, baldaŭe dufoje rekonstruita

## Eksteraj ligiloj 
* Hrachovo en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Teknika desegnado

eta|200ra|Teknika desegnaĵo
**Teknika desegnado** estas formo de grafika komunikado. Ĉi tia desegnado estas uzata en la transformado de ideo en fizikan formon. La procezo de kreado de teknika desegnado estas nomata desegnado aŭ teknika desegnado. Personon kiu faras tian desegnadon oni nomas desegnisto. En iuj lokoj ĉi tiu persono povas esti nomata desegnada teknikisto, desegnpersono, aŭ desegnulo. Teknika desegnado malsamas de ordinara desegnado per kiel ĝi estas interpretita. Ordinara desegnado povas havi multajn celojn kaj signifojn, dum teknika desegnado estas intencita nur por koncize kaj klare komuniki ĉiujn bezonatajn specifojn por kreado de objekto aŭ objektoj.

Nun, maŝina aŭ aŭtomata desegnado polulariĝis en multaj partoj de la mondo. Komputile Asistita Desegnado (CAD) multe helpis al tia desegnado. Diversaj komputilaj programoj, ofte nomataj per *CAD* kiel prefikso aŭ sufikso (kiel AutoCAD), uziĝas por produkti teknikajn desegnadojn en diversaj fakoj kiel arkitekturo, elektroniko kaj mekaniko. Tian desegnadon oni povas nomi komputila aŭ perkomputila desegnado disde mana aŭ permana desegnado.

Kategorio:Desegnado
Gemerček

eta|dekstra|330px|Gemerček situas en la plej griza regiono

**Gemerček,** hungare **Kisgömöri** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12 km²
* Supermara alteco: 254 m
* Loĝantaro: 110
* Poŝtkodo: 980 31
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Gemerček situas laŭ rojo, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas aere 7, voje 18 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita ekde jaro 1268 en formoj *"Gemery, Gwmory, Gewmeri, Gwmery"*. En 1554 la turkoj, en 1683 la poloj detruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Kisgömöri 225 da homoj, (222 hungaroj, 2 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Kisgömöri apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Kisgömöri rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj deportiĝis, la restantoj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume alvenis slovakoj. En 2001 loĝis en Gemerček 117 da homoj, (98 hungaroj, 19 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* novklasikisma katolika preĝejo omaĝe al Elizabeto de Hungario de 1883
* novklasikisma kapelo de 1883

## Eksteraj ligiloj 
* Gemerček en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Granda Sinagogo en Bjalistoko

La **Granda Sinagogo en Bjalistoko** ĝis amasmurda detruo en 1941 estis la ĉefa, ortodoksa sinagogo de la pola urbo Bjalistoko.

## Historio 
La sinagogo estis konstruita en la jaroj 1909-1913 laŭ projekto de Samuel J. Rabinowicz, kaj anstataŭis malnovan tiulokan sinagogon. Monon por la konstruado oni kolektis vendante koŝeran viandon kaj de privataj donacoj. Dum la 2-a mondmilito, la  naziaj germanaj polictrupoj bruligis la sinagogon kun ĉirkaŭ 2000 judoj malliberigitaj en ĝi.

## Monumento de la Granda Sinagogo 
maldekstre|eta|250px|Nuntempa monumento el la detruita kupolo
maldekstre|eta|250px|La memortabulo
Nuntempe en la loko de la iama sinagogo troviĝas monumento farita el ĝia detruita kupolo kaj memortabulo kiu diras:

: *La sankta nia belega preĝejo iĝis viktimo de fajro, la 27-an de junio 1941. Du mil judojn la germanaj murdistoj vivbruligis en ĝi.*

Preparon de la monumento kunpagis en 1995 bjalistokaj judoj elmigrintaj tutmonde kaj la urbo Bjalistoko.

La monumento troviĝas sur - malfermita junie 2008 - Itinero de Juda Heredaĵo en Bjalistoko, prilaborita de doktoriĝantoj kaj studentoj de la Universitato en Bjalistoko - volontuloj de la universitata Fondaĵo.

## Arkitekturo 
La masonita konstruaĵo estis planita kiel kvarangulforma. Ĝi iĝis simbola konstruaĵo de Bjalistoko, kvankam la arkitektoj opiniis, ke ĝi estas ekzemplo de kiĉo, de senstileco kaj aĉeco. La plej okulfrapa elemento estis la granda kupolo (je diametro ĉ. 10-metra) kaj du malpli grandaj novbizancaj kupoloj flankaj. Ĉiuj kupoloj estis kovritaj per lado kaj la plej granda havis 8 fenestretojn. Ĉe la supra etaĝo troviĝis novgotikaj, duonrondaj fenestroj. La virina parto estis en la etaĝa balkono je tri flankoj. La sinagogo enhavis ankaŭ orgenon kaj korusejon.

## Eksteraj ligiloj 
* Wielka Synagoga w Białymstoku  La Granda Sinagogo en la portalo Virtuala Ŝtetl

Kategorio:Konstruaĵoj en Bjalistoko
Bjalistoko
Kategorio:Pereintaj konstruaĵoj en Pollando
Kategorio:Monumentoj en Bjalistoko
Rimavské Zalužany

eta|dekstra|330ra|Rimavské Zalužany situas en la plej griza regiono

**Rimavské Zalužany** (rimavskE zaluĵani), hungare **Rimazsaluzsány** (rimaĵaluĵanj) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. La slava vorto *zalužane* signifas: loĝantoj post la arbaro.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 km²
* Supermara alteco: 250 m
* Loĝantaro: 320
* Poŝtkodo: 980 53
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Rimavské Zalužany situas laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ traira flankovojo, fervojo preteriras laŭ la alia bordo. Rimavská Sobota troviĝas 14 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1362 en formo *"Zalusan"*. En 1910 loĝis en Rimazsaluzsány 137 da homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Rimavské Zalužany 340 da homoj, (escepte 2 hungarojn, ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵo 
* novgotika sonorilostablo el la 19-a jarcento

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Nižný Skálnik

eta|dekstra|330px|Nižný Skálnik situas en la plej griza regiono

**Nižný Skálnik,** hungare **Alsósziklás** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis **Alsó-Szkálnok**, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis pli hungarecan nomon.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 km²
* Supermara alteco: 234 m
* Loĝantaro: 190
* Poŝtkodo: 980 52
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Nižný Skálnik situas laŭ maldekstra bordo de rojo Rimava, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Brezno-Rimavská Sobota. La lasta troviĝas 10 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1334 en formo *"Zklnuk"*. Komence la kampoj apartenis al ĉefepiskopejo de Kalocsa, poste al diversaj nobelak familioj. Iam fortikaĵo nomata Magin konstruiĝis, kiu faris nenion en la historio. En 1910 loĝis en Alsósziklás 161 da homoj, (146 slovakoj, 12 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Nižný Skálnik 188 da homoj, (167 slovakoj, 17 ciganoj, 2 hungaroj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma luterana preĝejo de 1805
* la proksima monto estas trovejo de opalo

## Famuloj 
* hungaria slovako János Fejes

## Eksteraj ligiloj 
* Nižný Skálnik en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Freiburg (apartigilo)

**Freiburg**  estas la nomo de jenaj

**Urboj kaj komunumoj:**

* Freiburg im Breisgau, ofte mallongigite *Freiburg i. Br.*, *Freiburg i. B.* aŭ *Freiburg/Brsg.*, en Esperanto *Frajburgo*, urbo en Baden-Virtembergo, Germanio
* Freiburg im Üechtland, france *Fribourg*, en Esperanto *Friburgo*, ĉefurbo de la kantono Freiburg (FR) en Svislando
* Freiburg/Elbe, komunumo en la distrikto Stade en Malsupra Saksio, Germanio
* Freiburg in Schlesien, germana nomo de Świebodzice, urbo en la distrikto Świdnica de la vojvodejo Malsupra Silezio, Pollando
* Freiburg, france *Fribourg*, komunumo en Loreno, Francio, vd.: Fribourg (Moselle)

**Administraj unuoj:**

* Distriktaro Freiburg, unu el kvar distriktaroj (*Regierungsbezirke*) en Baden-Virtembergo
* Kantono Freiburg, france *Fribourg*, kantono en okcidenta Svislando

**Vidu ankaŭ**
* Freyburg
* Fribourg
* Freiberg
* Nova Friburgo, Brazilo
* Fraiburgo, Brazilo
Dražice (distrikto Rimavská Sobota)

eta|dekstra|330ra|Dražice situas en la plej griza regiono

**Dražice** (draĵice), hungare **Perjése** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

* Areo: 12 km²
* Supermara alteco: 275 m
* Loĝantaro: 220
* Poŝtkodo: 980 23
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Dražice situas sub monto 517 m-ojn alta, laŭ rojo, fine de sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 7 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1323 en formo *"Peryese"*. En 1910 loĝis en Perjése 414 da homoj, (escepte 3 slovakojn ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Perjése apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Dražice 217 da homoj, (141 hungaroj, 74 slovakoj, 2 ĉeĥoj).

## Vidindaĵo 
* klasikisma luterana preĝejo de 1842, la altara ĉefbildo pretiĝis en 1927

## Eksteraj ligiloj 
* Dražice Szlovákia térképén

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Hodejov

eta|dekstra|330px|Hodejov situas en la plej griza regiono

**Hodejov,** hungare **Várgede** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 17 km²
* Supermara alteco: 207 m
* Loĝantaro: 1370
* Poŝtkodo: 980 31
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Hodejov situas laŭ rojo, laŭ vojo kaj fervojo Jesenské-Fiľakovo. Rimavská Sobota troviĝas 18 km-ojn.

## Historio 
Fortikaĵo konstruiĝis en la 13-a jarcento, la suba setlejo nomiĝis *"Genech"*. La husanoj ne povis okupi la fortikaĵon en 1451, nur post jarcento la turkoj, kiuj lasis ĝin ruina. En 1910 loĝis en Várgede 1275 da homoj, (1245 hungaroj, 28 slovakoj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Várgede apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Post la 1-a mondmilito slovakoj alvenis. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito multe da hungaroj deportiĝis, la restantaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Hodejov 1387 da homoj, (891 hungaroj, 351 slovakoj, 134 ciganoj, 2 ĉeĥoj).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma katolika preĝejo omaĝe al Sankta Katerino de 1826
* novgotika kapelo omaĝe al Sankta Anna de 1895
* luterana preĝejo de 1901
* klasikisma nobeldomo el la 19-a jarcento
* klasikisma kastelo de Kubinyi (kubinji) de 1865
* fereca kuracbanejo
* Petőfi pasis tie tagojn

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
General Motors

maldekstra|225px|eta|
**General Motors Company** (**GM**; Esperante: *Ĝeneralaj Motoroj Kompanio*) estas multnacia aŭtomobila fabrikfirmao fondita en 1908 kun centrala oficejo en Detroit, Miĉigano, Usono. Ekde 2008, GM dungas pli-malpli 266.000 homojn ĉirkaŭ la mondo, komparite de industria antaŭulo Toyota kiu dungas proksime 316.000 laboristojn. GM estas la 9-a plej granda publike komercita borsero, post kontraŭulo 5-a ranga Toyota en la listo *Fortune 500*. Ĝi estas konsiderata unu el la "Grandaj 3 de Detroit" aŭtomobilaj firmaoj de Usono, kune kun Ford kaj Chrysler.

Ĝi fabrikas aŭtomobilojn kaj kamionojn en 35 apartaj landoj kaj vendas ilin sub la fabrikmarkoj Buick, Cadillac, Chevrolet, Daewoo, GMC, Holden, Hummer, Opel, Pontiac, Saab, Saturn, Vauxhall, kaj Wuling.

## Vidu ankaŭ 
* Harlow Curtice

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Usonaj aŭtomobilfabrikoj
Kategorio:Usonaj firmaoj
Kategorio:Firmaoj de Miĉigano
Fjodor Aleksejeviĉ

eta|Fjodor Aleksejeviĉ - caro de Rusio
**Fjodor Aleksejeviĉ** () aŭ **Teodoro la 3-a** estis la tria reprezentanto de monarka dinastio Romanov sur la rusia trono. Li naskiĝis la 9-an de junio 1661 kaj mortis la 7-an de majo 1682 travivinte nur 21 jarojn.

## Origino 
Liaj gepatroj estis caro Aleksej Miĥajloviĉ kaj carino Maria Iljiniĉna (naskita Miloslavskaja). Lia patro heredigis la rusian tronon al li la 1-an de septembro 1674, antaŭ unu jaro ĝis sia morto okazinta la 29-an de januaro 1676. Krom ceterajn gefilojn lia patrino ankaŭ naskis fraton Ivanon, kiu poste iĝis caro de Rusio dum 1682-1696 kune kun Petro la 1-a. Lin oni konas kiel Ivano la 5-a.

## Infaneco 
Infanece lia edukisto estis monako Simeono veninta Moskvon elokcidente. Tial lia influo iĝis tre videbla dum kelkaj jaroj. Al la carido plaĉis ĉio pola. Li scipovis la polan kaj la latinan lingvojn. Li ŝatis muzikon kaj kantadon.

## Lia sano 
Bedaŭrinde ĉiuj elvivintaj gefiloj de gecaroj Aleksio la 1-a kaj Maria Miloslavskaja havis ne sufiĉe bonan sanon kaj mortis ankoraŭ junaj. Aleksio Aleksejeviĉ pliaĝa frato estis heredinto de la rusia trono, sed mortis neatinginte eĉ 16 jarojn. Caro Ivano la 5-a mortis, kiam li estis 30 jara.

**Teodoro la 3-a** deinfanece suferis pro paralizo kaj skorbuto.

## Reĝado 
Mallonga (4 jarojn) reĝado de **Teodoro la 3-a** estis dum 1676-1682 kaj restigis en kronikoj kelkajn rimarkindajn eventojn kaj reformojn.

* Unue en Rusio en 1678 oni efektivigis la popolnombradon;
* En 1679 oni pliigis pokortan rektan imposton, kiu grave premis la popolon;
* Estis daŭrigita ŝanĝado de armea strukturo, kiu similiĝis al la okcidenteŭropa modelo;
* En 1676-1671 estis milito de Rusio kontraŭ kuna armeo de Otomana imperio kaj ĝia aliancano Krimea ĥanlando;
* Laŭ ukazo de la caro oni establis Zaikonospaskij lernejon en Moskvo;
* Daŭris reprezalioj kontraŭ malnovritanoj. Estis forbruligita episkopo Avakumo kune kun liaj adeptoj.

## Privata vivo 
eta|ikonostazo de Arĥangelskij katedralo de moskva Kremlo

La unua edzino de **Teodoro la 3-a** estis pola nobelino Agafia Gruŝeckaja, al kiu li edziĝis en 1680. Ties malfeliĉa bebo naskita la 11-an de julio 1681 vivis nur dek tagojn kaj mortis la 21-an de julio. Samtempe mortis Agafia.

La dua edzino nomiĝis Marta Matvejevna Apraksina, al kiu li edziĝis antaŭ sia morto. La geedzoj ne havis idojn. La caro mortis la 7-an de majo 1682 kaj sukcesis heredigi neniun.

Lin oni entombigis en Arĥangelskij katedralo de moskva Kremlo.

## Eksteraj ligiloj 
*  Rusia historio
* , The Russian Imperial House  
*  Genealogia arbo de Rusio

Fjodor Aleksejeviĉ
Fjodor Aleksejeviĉ
Širkovce

eta|dekstra|330ra|Širkovce situas en la plej griza regiono
**Širkovce,** hungare **Serke** (ŝerke) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 18&nbsp;km²
* Supermara alteco: 183 m
* Loĝantaro: 890
* Poŝtkodo: 980 02
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Širkovce situas sur ebenaĵo kaj sur deklivoj, laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 12&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1264 en formo *"Sirque"*. Post 1274 fortikaĵo konstruiĝis havanta la nomon Kapla. En 1443 la husanoj okupis ĝin, poste Matiaso la 1-a reokupis. Pro la konstantaj militoj la vilaĝo senhomiĝis en la 18-a jarcento, la fortikaĵo ruiniĝis. En 1910 loĝis en Serke 955 da homoj, (945 hungaroj, 6 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Serke apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Širkovce 884 da homoj, (760 hungaroj, 73 slovakoj, 42 ciganoj, unusola serbo).

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo de 1718
* ruinoj de la fortikaĵo sur monto 377 m-ojn alta
* klasikisma kastelo de Gömöry-Maróthy kun parko el la 19-a jarcento

## Famuloj 
* En Serke naskiĝis hungara kalvinana pastro-instruisto József S. Szabó.
* En Serke mortis hungara pastro-verkisto Sámuel Balogh.
* En Širkovce mortis hungara aktoro Margit Maróthy.

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Balin

**Balin**, artura kavaliro, frato de Balan.

Maljuste enkarcerigite pro la morto de kuzo, Balin estis liberigata ĉirkaŭ la tempo kiam la Damo de Avalon sendis junulinon al la artura kortego portante sub sia jupo glavon kiun nur virta kavaliro povus elingigi. Reĝo Arturo kaj multaj aliaj malsukcesis. Balin petis, ke li penu: la junulino unue rezistis, pro ke Balin ĵus liberiĝis de karcero, sed fine konsentis, kaj Balin sukcesis, tiel pruvante sian senkulpon. Li retenis la glavon malgraŭ la protestoj de la junulino. Tial li akiris la moknomon "la kavaliro kun du glavoj".

Laŭ pluraj versioj de la Arturaj legendoj, post iomete da tempo la Damo de la Lago alvenis. Ŝi deziris venĝon kontraŭ Balin, kiu mortigis ŝian fraton, kaj petis la kapon aŭ de Balin kiel pago por Excalibur, aŭ de junulino kiu kaŭzis la morton de sia patrino. Arturo rifuzis. Balin mem senkapigis la Damon, dirante ke pro ŝi lia patrino estis ŝtiparumita. Arturo ekzilis Balin de la kortego sed Merlin poste eksplikis ke la Damo estas fakte perfidulino kiu koleris kontraŭ sia frato, kiu estis bona kavaliro, kiu mortigis ŝian amanton. Merlin ankaŭ sugestis, ke la glavo forprenita de Balin portis malbenon. Dume alia Artura kavaliro klopodis venĝi la morton de la Damo sed Balin mortigis lin. Subite alvenis la amanto de la Damo kaj pro malĝojego li ĵetis sin sur la glavon de la ĵus mortigita kavaliro.

Balin kaj Balan kuniĝis kaj planis reakiri la favoron de Arturo per kapti ties malamikon Reĝo Rience. Rande de sia robo Rience havis la barbojn de dek unu reĝoj kaj li deziris aldoni tiun de Arturo. Balin kaj Balan sukcesis, sed antaŭ ol tio aperis nano kiu lamentis la mortojn de la Damo de la Lago kaj de la kavaliro, kaj anoncis, ke la frato de la kavaliro petos venĝon. Tiam ankaŭ aperis Merlin kiu profetis ke, pro la morto de la Damo, Balin faros la plej Malĝojan Frapon iam ajn faritan de homoj, krom nur la frapo kiu trapikis la flankon de Kristo.

Balin helpis Arturon venki dek du ribelajn reĝojn, inkl. la fraton de Rience. Poste li ekiris por venĝi kavaliron kiu estis vojaĝinta sub lia protekto kaj mortigita de nevidebla kavaliro. La malbonulo estis fakte la frato de Pellam, la gardisto de la Sankta Gralo, kaj Balin mortigis lin dum festeno en la kastelo de Pellam. Tuj tiu deziris venĝon sed Balin kaptis la lancon de Longino (t.e. la lanco kiu trapikis la flankon de Kristo) kaj pikegis Pellam. Pro la frapo, la lumboj de Pellam malfekundiĝis (ili estis la "Waste Land" kiu donas la titolon de la poemo de T. S. Eliot) kaj la kastelo de Pellam disfalis sur la kapojn de Balin kaj Pellam.

Merlin alvenis kaj elfosis Balin de la ruino. Post pluraj aventuroj Balin atingis kastelon kie li devis batali kontraŭ la gardanto. Tiu estis fakte Balan mem, kiu kontraŭvole akiris la postenon per mortigo de la antaŭa gardinto. La du fratoj ne rekonis unu la alian kaj ambaŭ mortige vundiĝis: Balin mortis plurajn horojn post sia frato.

Merlin metis la glavon forprenitan de la junulino en ŝtonblokon, el kiu Galahad elprenis ĝin komence de la serĉo de la Sankta Gralo.

Kategorio:Kavaliroj de la Ronda Tablo
Studená (distrikto Rimavská Sobota)

eta|dekstra|330ra|Studená situas en la plej griza regiono

**Studená,** hungare **Medveshidegkút** (medveŝhidegkUt) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 2&nbsp;km²
* Supermara alteco: 261 m
* Loĝantaro: 270
* Poŝtkodo: 980 34
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Studená situas sur malebenaĵo, laŭ la hungara landlimo, meze de sakovojo. Fiľakovo troviĝas 22, Rimavská Sobota 40&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1304 en formo *"Hydegkwth"*. Inter 1554-1593 la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. En 1910 loĝis en Medveshidegkút 327 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Medveshidegkút apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Fülek, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Medveshidegkút rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Studená 275 da homoj, (231 hungaroj, 22 slovakoj, 21 ciganoj). Ekde 2008 Slovakio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trapasebla ie ajn senĝene.

## Vidindaĵoj 
* kapelo el la 19-a jarcento
* ligna sonoriloturo el la 19-a j.c.

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Pola landvojo n-ro 38

La **pola landvojo n-ro 38** (**DK38**) estas landvojo en Opola Provinco je longeco ĉirkaŭ 39 km. Ĝi kunigas Kędzierzyn-Koźle, kun landlima trairejo en Ĉeĥion. Kune landvojo nr-o  kaj nr-o  ankaŭ kunigas urboj de Suprsilezia Ĉirkaŭejo Industria kaj urbaro de Opole kun landlimo.

## Pli gravaj urboj laŭ DK38 
*Reńska Wieś ()
*Pawłowiczki
*Ucieszków
*Widok
*Grobniki
*Głubczyce
*Nowe Gołuszowice
*Zopowy Osiedle
*Mokre Kolonia
*Pietrowice
*Pietrowice Głubczyckie - landlima trairejo en Ĉeĥion
Josef Höfer

**Josef Höfer** (naskiĝis la  en Weidenau (Sieg), mortis la  en Grafschaft (Sauerland) ) estis germana katolika teologo, profesoro, fama en ekumeno kaj kun Karl Rahner eldonanto de la dua eldono de "Lexikon für Theologie und Kirche" (Leksikono de Teologio kaj Eklezio).

Höfer en 1924 sacerdotiĝis. En 1932 li doktoriĝis okaze de studoj en Romo. 1936 li transprenis la laboron de la katedro por animzorga teologio en la universitato de Monastero (Münster), ĝis en 1940 la nazioj malpermesis lian laboron. Ĝis 1945 li estis paroĥestro en Paderborn (Vestfalio).

Ekde 1945 li laboris kiel profesoro en la Filozofia-Teologia Akademio en Paderborn, samtempe li estis tie direktoro de la porsacerdota seminario. En 1954 oni vokis lin al la ambasadejo de la Germana Federacia Respubliko ĉe la Apostola Seĝo.

Grava estis lia ekumena laboro, en kiu li i.a. estris la Jaeger-Stählin-Rondon.

## Literaturo 
* Volk Gottes (*Popolo de Dio*). Festschrift Josef Höfer, eldonita de R. Baumer - H. Dolch. Freiburg i. Br. 1967, 743-760.
* B. Fraling: In memoriam Josef Höfer: Theologie und Glaube 66 (1976) 257-263.
* R. Bäumler: Josef Höfer: Anzeiger für die katholische Geistlichkeit 85 (1976) 226. ss.
* C. Schmidt: Augustin Bea. Gr 1989, 306 ss.
* H. Lehmann: Auf dem Weg zum priesterlichen Dienst. Collegium Leonianum Paderborn 1895-1995. Paderborn 1994, 73-123, 218-240 kaj plurfoje.

Kategorio:Germanaj teologoj
Lexikon für Theologie und Kirche

La **Lexikon für Theologie und Kirche (Leksikono por Teologio kaj Eklezio)** (LThK) estas katolika teologia enciklopedio. 

Ĉiuj eldonoj aperis en Herder-Verlag, Freiburg im Breisgau; la kutima scienca mallongigo estas **LThK** (kun la eldoncifero kiel eksponento).

## Unua eldono 1930 ĝis 1938 
La leksikono estiĝis en la jaroj 1930 ĝis 1938 per plena tralaboro de la pli aĝa kaj nur duvoluma *Kirchliches Handlexikon (Eklezia manleksikono* (Freiburg/Brsg. 1907/1912). Eldonis ĝin Michael Buchberger, kiu jam estis respondeca por la manleksikono. Kiel unua en la novtempo li klopodis oferti superrigardon de la teologio („summa theologiae“), tio signifas, kovri ĉiujn aspektojn de la katolika eklezio.

## Dua eldono 1957 ĝis 1968 
Duan tute perlaboritan version eldonis de 1957 ĝis 1968 Josef Höfer kaj Karl Rahner. Tiu eldono estis finita en fazo, en kiu la katolika eklezio estis en radikala ŝanĝo pro la Dua Vatikana Koncilio. Pro tio post la dek leksikonaj volumoj kun la registrovolumo oni aldonis tri pliajn volumojn kun la tekstoj de la Dua Vatikana Koncilio en latina kaj germana lingvoj. Tiel tiu eldono ampleksis 14 volumojn. En la 1980aj jaroj aperis malmultekosta poŝlibra eldono kiel studa apart-eldono.

## Tria eldono 1993 ĝis 2001 
La tria eldono aperis sub Walter Kasper en la jaroj 1993 ĝis 2001; ĝi denove ampleksas dek volumojn plus registrovolumo. Ĝi enhavas 26.000 ĝenerale ne tro longajn artikolojn sur 8.292 paĝoj. En 2006 aperis malmultekosta eldono.

## Vidu ankaŭ 
* Encyclopédie des sciences ecclésiastiques
* Religion in Geschichte und Gegenwart
* Theologische Realenzyklopädie
* Reallexikon für Antike und Christentum
* Evangelisches Lexikon für Theologie und Gemeinde
* Das Große Bibellexikon

## Eksteraj ligiloj
*Leksikono por Teologio kaj Eklezio (germana prezentado)
*LThK en la eldonejo Herder
* Stephan Haering OSB, leksikono por Teologio kaj Eklezio (LThK), en: Historisches Lexikon Bayerns

Kategorio:Katolikismo
Kategorio:Enciklopedioj
Álora

eta|maldekstre|260ra|Kastelo de Álora
**Álora** estas municipo en la hispana provinco Málaga en la regiono Andaluzio kun areo de 170&nbsp;km².

En 2007 Álora havis 13 307 loĝantojn.

La stacidomo de Álora situas je la fervojo Málaga-Córdoba

En la municipo situas la vilaĝo El Chorro kun la fama kanjono kun ponto nome *Caminito del Rey*.

## Vidu ankaŭ 
* Álora (stacidomo)
* El Chorro-Caminito del Rey (stacidomo)
* Las Mellizas (stacidomo)


Kategorio:Hispanio
Kategorio:Andaluzio
Balan (mitologio)

**Balan**, Artura kavaliro.

Balan batalis kontraŭ Kavaliro Lanceor de Irlando, kaj mortigis lin (pro tio ties amantino Colombe sin mortigis). Poste li serĉis sian fraton Balin, ekzilatan de la kortego de Reĝo Arturo. La du fratoj decidis ataki Reĝon Rience, malamiko de Arturo. Ili sukcesis, kaj poste helpis Arturon venki dek du ribelajn reĝojn, inkl. la fraton de Rience.

Post tio Balan renkontis malbenatan kavaliron kiu gardis insulan kastelon kaj defiis ĉiujn alvenantajn kavalirojn. Balan mortigis lin, sed devis kontraŭvole anstataŭi lin. Post iom da tempo alvenis lia frato Balin. Balin kaj Balan ne rekonis unu alian. En la sekva batalo ambaŭ mortige vundiĝis.

Kategorio:Kavaliroj de la Ronda Tablo
Galerida

***Galerida*** estas genro de birdoj de la familio de alaŭdedoj. Ili estas kiel aliaj specioj de la familio brunaj supre kaj pli helaj sube. La membroj de tiu ĉi genro havas kreston leveblan.

## Specioj 
* '*Genro: *Galerida'''*
** Tufalaŭdo, *Galerida cristata* 
** Mallongbeka tufalaŭdo, *Galerida theklae* 
** Malabara tufalaŭdo, *Galerida malabarica* 
** Suna tufalaŭdo, *Galerida modesta* 
** Flaveca tufalaŭdo, *Galerida deva* 
** Larĝbeka tufalaŭdo, *Galerida magnirostris''

Kategorio:Alaŭdedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Kategorio:Birdoj de Afriko
Universitato de Parizo

eta|altdekstre|Kunsido de doktoroj en la Universitato de Parizo. El 16a-jarcenta miniaturo.
eta|Rue Saint-Jacques kaj la Sorbono en Parizo.
La **Universitato de Parizo** (en franca: *Université de Paris*), metonimie konata kiel Sorbono (en franca: [sɔʁbɔn]), estis universitato en Parizo, Francio, aktiva en 1150–1793, kaj 1806–1970.

Aperinta ĉirkaŭ 1150 kiel korporacio asocia kun la katedrala lernejo de Nia Sinjorino de Parizo, ĝi estis konsiderata la dua plej malnova universitato de Eŭropo. Oficiale ĉartigita en 1200 de la reĝo Filipo la 2-a de Francio kaj agnoskita en 1215 fare de la papo Inocento la 3-a, ĝi estis poste kromnomita laŭ sia teologia Kolegio de Sorbonne, siavice fondita de Robert de Sorbon kaj ĉartigita de la franca reĝo Ludoviko la 9-a ĉirkaŭ 1257.

Internacie tre bone reputaciita pro sia akademia atingaro en homaj sciencoj jam ekde la Mezepoko – notinde en teologio kaj filozofio – ĝi enkondukis kelkajn akademiajn normigojn kaj tradiciojn kiuj pluis ekde tiam kaj disvastigis internacie, kiel la doktorigaj gradoj kaj la "studentnacioj". Grandaj nombroj de papoj, reĝfamilianoj, sciencistoj kaj intelektuloj estis edukitaj en la Universitato de Parizo. Kelkaj el la tiamaj altlernejoj estas ankoraŭ videblaj proksime al la Panteono kaj al la Luksemburga Ĝardeno: nome Collège des Bernardins (18, rue de Poissy 75005), Hotel de Cluny (6, Place Paul Painleve 75005), College Sainte Barbe (4, rue Valette 75005), College d'Harcourt (44 Boulevard Saint-Michel 75006), kaj Cordeliers (21, Rue Ecole de Medecine 75006).

En 1793, dum la Franca Revolucio, la universitaro estis fermita kaj fare de la Revolucia Konvencio, la lernejaj instalaĵoj kaj konstruaĵoj estis venditaj. Nova Universitato de Francio anstataŭis ĝin en 1806 per kvar sendependaj fakultatoj: nome Fakultato de Beletroj (france: Faculté des Lettres), Fakultato de Juro (poste inkludanta Ekonomikon), la Fakultato de Scienco, la Fakultato de Medicino kaj la Fakultato de Teologio (fermita en 1885).

En 1970, post la okazaĵoj de Majo de 1968, la universitato estis dividita en 13 aŭtonomaj universitatoj.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Franklin, Alfred: La Sorbonne: ses origines, sa bibliothèque, les débuts de l'imprimerie à Paris et la succession de Richelieu d'après des documents inédits, 2. édition, Paris: L. Willem, 1875
* Leutrat, Jean-Louis: De l'Université aux Universités (From the University to the Universities), Paris: Association des Universités de Paris, 1997
* Rivé, Phillipe: La Sorbonne et sa reconstruction (The Sorbonne and its Reconstruction), Lyon: La Manufacture, 1987
* Tuilier, André: Histoire de l'Université de Paris et de la Sorbonne (History of the University of Paris and of the Sorbonne), in 2 volumes (From the Origins to Richelieu, From Louis XIV to the Crisis of 1968), Paris: Nouvelle Librairie de France, 1997
* Verger, Jacques: Histoire des Universités en France (History of French Universities), Toulouse: Editions Privat, 1986

Kategorio:Universitatoj en Francio
Universitato de Parizo
Salmsach

**Salmsach** estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 1305 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Salmsach etendiĝas de la monto Seerücken sude de la rivereto *Aach* ĝis Bodenlago.

## Najbaraj komunumoj 
Salmsach limas en nordo al Romanshorn, en okcidento al Hefenhofen, en sudo al Egnach kaj en oriento al Bodenlago.

## Trafiko 
Kvankam tra Salmsach pasas la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Kreuzlingen al Rorschach, la komunumo ne disponas pri propra stacidomo, sed necesas per buso veturi al la stacidomo de unu el la najbaraj komunumoj Egnach aŭ Romanshorn por akiri trajnon.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Salmsach datiĝas el la jaro 1159 kiel *Salomons-Aach*. En mezepoko Salmsach troviĝis unue sub servuto de la Monaĥejo Sankt-Stefano en Konstanco kaj poste de la Monaĥejo Sankt-Galo.

Post la fino de la Helveta Respubliko de la jaro 1803 ĝis la jaro 1832 Salmsach kune kun la municipo Hemmerswil estis unuigita komunumo en la tiama distrikto Romanshorn de la nove fondita Kantono Turgovio. En 1832 Salmsach fariĝis memstara aŭtonoma komunumo. En la 20-a jarcento trifoje en publika voĉdono la loĝantaro de Salmsach kontraŭstaris al kunigo kun la najbara komunumo Romanshorn, tiel la komunumo ĝis hodiaŭ konservis sian sendependecon.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Salmsach

Kategorio:Bodenlago
Mariscala de Juárez

**Mariscala de Juárez** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Mariscala de Juárez*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 055.

## Geografio 
Mariscala de Juárez apartenas al la distrikto Huajuapam al kiuj apartenas entute 28 komunumoj. Ĝi situas en la miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3140 loĝantojn. El tiuj estis 1495 viroj kaj 1645 virinoj. La komunumo havas surfacon de 72.72 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1080 metroj super la marnivelo.
maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8 indiĝenoj. El tiuj 4 aĝis pli ol 5 jaroj kaj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri la komunumo en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Miŝteka regiono de Oaĥako
Mártires de Tacubaya

** Mártires de Tacubaya** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Mártires de Tacubaya*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 056.

## Geografio 
**Mártires de Tacubaya** apartenas al la distrikto Jamiltepec al kiuj apartenas entute 24 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Costa, kiu apartenas al la sudokcidenta parto de la subŝtato Oaxaca. Jam la nomo en la hispana (costa = marbordo) diras ke tiu regiono estas relative proksime al la marbordo. Ĉiuj distriktoj de tiu regiono limas al la pacifiko. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1189 loĝantojn. El tiuj estis 566 viroj kaj 623 virinoj. La komunumo havas surfacon de 89.31 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 100 metroj super la marnivelo. maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 36 indiĝenoj. El tiuj 26 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 26 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Mártires de Tacubaya  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Klenovec

**Klenovec** (hungare *Klenóc*) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝuste en Klenovec estis kaptita Juraj Jánošík.

## Situo 
Klenovec situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj. Rimavská Sobota troviĝas 26 km.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1340. Tradiciaj okupiĝoj estis la ferofandado, karbetofarado, drapofarado. Korporacio de la drapmantelistoj fondiĝis en 1825. En 1910 loĝis en Klenóc 4700 da homoj, (4355 slovakoj, 138 hungaroj, 12 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimavská Sobota, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Dum la 2-a mondmilito la loĝantoj tre apogis la partizanojn, en 1942 la judoj deportiĝis. En 2001 loĝis en Klenovec 3294 da homoj, (3068 slovakoj, 195 ciganoj, 7 hungaroj, 3 ĉeĥoj, 2 germanoj, po 1 ruteno kaj ukraino). Nuntempe apud Klenovec ŝatataj skiejoj troviĝas.

## Vidindaĵoj 
* klasikisma luterana preĝejo de 1787
* akvorezervujo

## Famulo 
* slovaka verkisto Vladimir Mináč tie naskiĝis

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Krokava

eta|dekstra|330px|Krokava situas en la plej griza regiono

**Krokava,** hungare **Kopárhegy** (kopArhedj) estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis **Krokkava**, posta pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 km²
* Supermara alteco: 757 m
* Loĝantaro: 30
* Poŝtkodo: 982 67
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Krokava situas sur malebenaĵo, fine de kruda sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 38 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1427 en formo *"Crokwa"*. Tradicia okupiĝo estis la paŝtado. En la 16-a jarcento la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1910 loĝis en Kopárhegy 293 da homoj, (287 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Kis-Hont, Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratkó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Krokava nur 33 da homoj, (ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵo 
* sonorilostablo el la 18-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Krokava en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota