José Clemente Pereira

**José Clemente PEREIRA**, heroo de Brazila Sendependeco, estis brazila politikisto kaj magistrato de alta signifo por la Brazila Imperio, aldone al esti aktiva partoprenanto en la Framasona ordo.

## Biografio
Naskiĝis la 17-an de februaro 1787 en Vila Velha do Castelo do Mendo, regiono de Trankozo, Portugalio. De humila familio, li estis filo de José Gonçalves kaj Maria Pereira. Li studis juron ĉe la Universitato de Koimbro, kie li diplomiĝis pri Juro kaj Kanonoj (1807). Dum la franca invado de Portugalio, li aliĝis al la Akademia Volontula Trupo, konsistigita de studentoj kaj instruistoj de Koimbro, organizita fare de José Bonifácio de Andrada e Silva. Li ankaŭ deĵoris en la francaj-portugalaj trupoj kiuj batalis kontraŭ la francoj en Hispanio, sub la ordoj de la Duko de Wellington, restante en militservo ĝis 1814.

Li venis al Brazilo en 1815, kie li laboris kiel advokato. Li estis nomumita de Dom Johano la 6-a, en 1819, juĝisto ekster Vila Real da Praia Grande, lastatempe levita al tiu kategorio, respondecante pri loka administracio. Li partoprenis la movadon por apogi la Porto-Revolucion (1820) kaj la instaladon de la Ĝenerala kaj Eksterordinara Kortego de la Portugala Nacio, kies celo estis ellabori konstitucion por Portugalio kaj ĝiaj transoceanaj domajnoj. En 1821 li estis nomumita eksterjuĝisto de la urbo de Rio-de-Ĵanejro kaj elektita prezidanto de la Municipa Ĉambro. La 9-an de januaro 1822, kiel prezidanto de la Urba Konsilio, li sendis al Dom Pedro dokumento petante lian restadon en Brazilo, kio rezultigis ':pt:Dia do Fico'.
eta|maldekstre|240ra|Kune kun la Duko de Wellington, José Clemente Pereira servis en la anglo-luzitana armeo kontraŭ la francoj, en Hispanio.

En opozicio al la grupo de la tiama sekretario de ŝtato por Imperiaj Aferoj kaj ĉefa konsilisto de la imperiestro Dom Petro la 1-a, José Bonifácio de Andrada e Silva, li defendis la kunvokon de konstituciiga asembleo sendependa de la Kortegoj de Lisbono, kune kun nomoj kiel ekzemple Joaquim Gonçalves Ledo, la kanoniko Januário da Cunha Barbosa, pastro Antônio João Lessa kaj juĝisto :pt:Bernardo José da Gama. Akuzita pro konspiro, li estis arestita en la Fortikaĵo Santa Cruz, estante ekzilita al Francio en decembro 1822. Senkulpigita, li revenis al Brazilo en 1823, post eksiĝo de la ministerio prezidita de José Bonifácio.

Li estis deputito por la provinco Rio-de-Ĵanejro por la unua leĝdona periodo de la Ĝenerala Asembleo, en 1826. Li estis elektita al novaj parlamentoj kiel ĝenerala deputito (1830-1833 kaj 1838-1841), provinca deputito (1835-1838) kaj senatano (1842-1854). Kiel multaj aliaj liberaluloj de la Dua Regado, li aliĝis al la Konservativa Partio, kies ĉefa standardo estis la reteno de la liberala antaŭeniĝo ĉeestanta en la unua regeco-fazo (1831-1834). Elstara karaktero en la politika scenaro de la Unua Regado, li estis tre aktiva deputito, partoprenis en la establado de la nova institucia jura aranĝo kiu okazis dum la unuaj jardekoj post Sendependeco.
[eta|maldekstre|300px|José Clemente Pereira transdonas, al la [Maria Leopoldina de Aŭstrio|Imperiestrino Leopoldina, leterojn ricevitajn el la Portugala Kortego.]]

Li prezentis projekton por abolicii la sklavkomercon (1826), partoprenis en la debato ĉirkaŭ la leĝo pri respondeco de la ŝtatministroj (1827), la Kriminala Kodo de la Imperio (1830) kaj la Komerca Kodo (1850). Li okupis multajn poziciojn en la imperia administracio, kiel ekzemple intendanto de la Kortega Polico (1827-1828), sekretario de ŝtato por la Imperiaj Aferoj (1828-1829), Financoj (1828), Justico (1828), kaj Milito (1829 kaj 1841-1843). Li ankaŭ estis la unua prezidanto de la Komerca Tribunalo de la Kortego (1850-1854), kaj konsilisto de la Ŝtata konsilio (1850).

En 1838 li estis nomumita al la posteno kiel provizanto de la :pt:Santa Casa de Misericórdia en Rio-de-Ĵanejro, kie li respondecis pri la konstruado de nova hospitalo, sur la strando de Santa Luzia, por la kreado de la Mensmalsanulejo Petro la 2-a, por la vastigo de la Tombejo São Francisco Xavier, en kvartalo Caju, kaj la kreado de la Tombejo de São João Batista, en Botafogo. Li estis membro de la :pt:Sociedade Auxiliadora da Indústria Nacional kaj fondmembro de la Instituto Brazila de Geografio kaj Statistiko. Li mortis en Rio-de-Ĵanejro, la 12-an de marto 1854.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1787
Kategorio:Mortintoj en 1854
Kategorio:Naskiĝintoj en la 18-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Naskiĝintoj la 17-an de februaro
Kategorio:Mortintoj la 10-an de marto
Kategorio:Brazilaj politikistoj
Kategorio:Brazilaj militistoj
Kategorio:Brazilaj framasonoj