open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kamarino

**Kamarino** (greke Kamarina) estis greka urbo de Sicilio en la suda marbordo de la insulo, ĉe la enfluejo de la rivero Hiparis, je 35 kilometroj oriente de Gela kaj je 28 kilometroj sudokcidente de Raguzo.

Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Sicilio
Kategorio:Eksaj loĝlokoj de Italio
Kategorio:Provinco Ragusa
Kategorio:Grekaj urboŝtatoj
Heloro

**Heloro** aŭ **Eloro** (latine Helorum, Helorus aŭ Elorus, en la greka, Eloros, Ἕλωρον, Ἕλωρος) estis urbo en la insulo Sicilio, sude de Sirakuzo (ĉirkaŭ 40 km), ĉe la buŝo de la rivero Heloro.

Ĝi supozeble estis kolonio de Sirakuzo,  sed ĝia fonda dato estas nekonata; ĉiam dependis de Sirakuzo. En la traktato inter Hierono la 2a de Sirakuzo kaj Romo en la jaro 263 a.K., Heloro estis unu el la urboj kiuj restis en la povo de la sirakuzanoj.

En la dua punika milito ĝi estis favora al la kartaganoj kaj estis okupita de Klaŭdio Marcelo. 

 

Kategorio:Eksaj loĝlokoj de Italio
Kategorio:Noto (Italio)
Kategorio:Antikvaj urboj en Sicilio
Kategorio:Konstruaĵoj en provinco Siracusa
Bill & Ted's Bogus Journey

'''Bill & Ted's Bogus Journey'* estas usona komedio pri scienca fikcio, reĝisorita de Peter Hewitt kaj ĉefaktorita de Keanu Reeves, Alex Winter kaj George Carlin. Ĝi estas la dua filmo en la filmoserio *Bill & Ted*, kaj daŭrigo de *Bill & Ted's Excellent Adventure* (1989). La filmo estas parte parodio de klasika filmo *La sepa sigelo* de Ingmar Bergman.

## Intrigo
La muziko de la bando de Bill kaj Ted, *Wyld Stallyns*, kreis utopian estontan socion. *Chuck De Nomolos'', kiu malamas tiun socion, ŝtelas unu el la tempvojaĝaj telefonbudoj (parodio de Doctor Who) kaj sendas du robotojn modeligitajn de Bill kaj Ted al la fino de la 20-a jarcento por eviti ke Bill kaj Ted gajnu la Batalon de la Bandoj de San Dimas. 

Malbonaj robotoj Bill kaj Ted alvenas kaj mortigas la verajn Bill kaj Ted, ĵetante ilin ambaŭ super flanko de klifo ĉe Vasquez Rocks (referenco al Star Trek). La robotoj laboras por ruinigi la famon de la duopo. 

En transtombo, animoj de Bill kaj Ted renkontas la Morton kiu defias ilin en ludo por iliaj animoj. La spirito donas al ili la eblon elekti la ludojn. Bill kaj Ted, por la konsterno de la Morto, elektas modernajn ludojn kiel Battleship, Cluedo kaj Twister. Ili facile venkis Morton, kiu akceptas malvenkon kaj malvolonte iĝas ilia servisto. Kun helpo de Morto kaj de eksterterana duopo  ili venkas la malamikon De Nomolos.

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1991
Kategorio:Parodioj de Star Trek
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Androidoj en fikcio
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
Kategorio:Usonaj sciencfikciaj filmoj
Kategorio:Demonoj en filmoj
Kategorio:Filmoj pri postmorto
Kategorio:Filmoj pri tempovojaĝado
Kategorio:Eksterteranoj en fikcio
Kategorio:Diablo en fikcio
55565 Ajo

**(55565) Ajo** estas granda, ne tre hela transneptuna objekto malkovrita la  elde la Observatorio de la Monto Palomar (80 km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono) far'de teamo entenanta Michael E. Brown, Chad Trujillo, Eleanor Francis Helin, Michael Hicks, Kenneth J. Lawrence kaj Steven H. Pravdo. Ĝi estas kubevano, klasika objekto de la Kujper-zono, kiu ne estas en orbita resonanco kun Neptuno.

Observadoj en infraruĝa radiado per la  Herschel kaj Spitzer donis diametron de 768 ± 39 km kaj albedon de 0,112 ± 0,012. Plej granda el la konataj kubevanoj, ĝi estas kandidata nanplanedo.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 
*  Listo de la Konataj Transneptunaj Objektoj ; el la paĝaroj de Wm. Robert Johnston

Kategorio:Kubevanoj
Kategorio:Malkovrita de Michael E. Brown
Kategorio:Malkovrita de Observatorio de la Monto Palomar
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
Juraj Vortoj kaj Esprimoj

***Juraj Vortoj kaj Esprimoj*** estas libro de Tom Arbo Høeg. Ĝi listigas vortojn kaj esprimojn uzatajn en Esperanto por juro. La fakvortaro estas eldonita en 1990 de Universitetsbiblioteket i Oslo, kaj ampleksas 118 paĝojn.

## Eksteraj ligiloj 
* PDF-versio de la libro
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio

Kategorio:Esperanto-fakvortaroj
Kategorio:Jura literaturo
Kategorio:Antverpena Lingvo-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Kategorio:Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Kategorio:Katalogo de la FEL-biblioteko
Vasquez Rocks

***Vasquez Rocks Natural Area Park*** [Natura Parko de Areo de Rokoj Vasquez] estas natura parko situanta en la montaro Sierra Pelona en Distrikto Norda de Los-Anĝeleso, Kalifornio. Ĝi lokas ĉe la vilaĝo Agua Dulce inter la antaŭurboj Santa Clarita kaj Palmdale. La areo ankaŭ estas videbla de la aŭtovojo de Valo Antelope (Kalifornia Ŝtata Itinero 14).

La rokaj formaĵoj estis formitaj de rapida erozio dum levado antaŭ ĉirkaŭ 25 milionoj da jaroj, kaj poste malkaŝitaj per orogena agado laŭ la faŭlto San Andreas.

La tataviama tribo loĝis ĉi tie kiam alvenis la hispanoj. Kun la alveno de la hispanaj misioj, kelkaj el tiuj homoj estis devigitaj labori tie. Ili poste komencis paroli hispanan kaj inter-geedziĝante kun aliaj triboj. La lasta el la tataviamoj mortis en 1916.

En 1874, *Tiburcio Vásquez*, unu el la plej famaj banditoj en Kalifornio, uzis ĉi tiujn ŝtonojn por eskapi policon. Lia nomo poste estis asociita kun ĉi tiu geologia trajto. En 1935 *Stanley Bergerman* estis dungita de Universal Pictures kiel produktoro de la filmo *Werewolf of London*. Bergerman sugestis Vasquez-Rokojn kiel lokon de filmado por portreti Tibeton. Ekde tiam estis ofta uzado de Vasquez Rocks en filmoj, televidserioj kaj reklamoj. Inter multaj aliaj, tie estis filmitaj The Big Valley, Bonanza, Star Trek, Bill & Ted's Bogus Journey, kaj Battlestar Galactica.

La teraj kaj rokaj formacioj estis akiritaj iom post iom de kantono Los-Anĝeleso, komencante kun donaco de 40 akreoj en 1971 kaj iĝis parko en 1972.

## Referencoj 
300ra|eta|maldekstra|

Kategorio:Naturaj parkoj
Kategorio:Parkoj en Usono
Kategorio:Los-Anĝeleso
Kategorio:Star Trek
Palaco de Orleano

eta|dekstra|220px|Palaco de Orleano
La **Palaco de Orleano** (itale, '''Palazzo d'Orléans'*), en Palermo, estas palaco de la 18a jarcento, sidejo de la prezidanteco de la Sicilia Regiono.

La ĉefenirejo estas en Piazza Indipendenza, kontraŭ la normanda parto de la Palaco de la Normandoj. La palaco inkluzivas grandan ĝardenon, *Parco d'Orléans'', kun ekzotaj arboj kaj bestoj, malfermitaj al la publiko.

En 1775 princo Monroy konstruis la unuan kernon de la palaco, multe pli malgranda ol la nuna. La konstruaĵo, metita al aŭkcio, estas aĉetita de la komercisto Antonino Oliveri, kiu de 1784 ĝis 1806 plu konstruadis dekstren kaj maldekstre konstruis sur la tria etaĝo.

La reĝo de Francio, Ludoviko Filipo de Orléans, loĝis tie en ekzilo inter 1808 kaj 1814, kaj la sekvan jaron li geedziĝis kun Maria Amalia de Burbono, princino de la Du Sicilioj kaj filino de reĝo Ferdinando la 1-a de la Du Sicilioj, kaj aĉetis ĝin. La Burbona-Orleana kompanio komencis plian fazon de vastiĝo de la konstruaĵo. En 1856 Maria Amalia donacis la bienon en Palermo al ŝia filo Henriko d'Orléans, biendomo kiu atingas la larĝon de 63 hektaroj. La heredaĵo tiam pasis al Ludoviko Filipo Roberto de Orleano, kiu mortis tie en 1926 kaj pasis al sia fratino Maria Amalia, reĝino de Portugalio kiu du jarojn poste donis ĝin al sia kuzo Giovanni, duko de Guise.

En 1940 la konstruaĵo estis rekviziciita de la itala registaro. En aŭgusto 1943 ĝi iĝis la ĉefsidejo de la aliancitaj oficejoj kaj en 1947 ĝi pasis al la Sicilia regiono por fariĝi la sidejo de la prezidanteco. Sed la komisiono de interkonsento itala-franca en 1950 postulis la restituon de la posedaĵo al la antaŭaj posedantoj (Henriko, grafo de Parizo), kiu vendis ĝin definitive al la Regiono en 1955, kaj de tiu dato revenis al la sidejo de la Prezidanteco de la Regiono.

Orleano
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en la 18-a jarcento
Biaso de supereco

La **biaso de supereco** (aŭ la **sento de relativa supereco**) estas kogna biaso. Ĝi estas tendenco pensi, ke oni mem malpli ofte misjuĝas ol aliuloj, kaj rekoni ke aliuloj mense eraras, sed ne konscias, ke ankaŭ oni mem eraras . 

## Historio 
La socia psikologo Emily Pronin el la Universitato de Princeton, Usono, kun siaj kunlaborantoj Daniel Lin kaj Lee Ross kreis la anglan vorton de tiu kogna biaso.

## Ekzemploj 
### Ĉe kuracistoj 
Esploristoj aparte elmontris tiun kognan biason ĉe kuracistoj ekde la 1990-aj jaroj. Ili demandis al 105 medicinaj studantoj, ĉu ili pensis ke la kuracilaj vendistoj, kiuj ofte vizitas ilin, influas iliajn personajn manierojn preskribi kuracilojn. Poste la esploristoj demandis al ili ĉu tio influas la preskribajn manierojn de iliaj kunlaborantoj kaj kunstudantoj. La studantoj havis 4 respondeblojn : tio ne influas, tio iome influas, tio duone influas, tio multe influas. 60 % de la studantoj respondis ke la vendistoj ne influas iliajn proprajn preskribajn manierojn, sed nur 20% respondis ke la vendistoj ne influas la preskribajn manierojn de iliaj kunlaborantoj. Inverse, nur 5% pensis ke la vendistoj influas duone aŭ multe iliajn proprajn preskribajn manierojn, dum 30 % pensis ke tiuj vendistoj influas duone aŭ multe la preskribajn manierojn de iliaj kunlaborantoj. Resume, la medicinaj studantoj do pensas ĝenerale ke ili estas malpli influeblaj ol siaj kunlaborantoj. Ili estas viktimoj de la biaso de supereco.

### En la ĉiutaga vivo 
La homoj ĝenerale pensas ke ili mem plibone kondukas aŭtojn ol aliuloj, aŭ ke ili mem estas pli popularaj ol siaj amikoj. 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kogna biaso

## Eksteraj ligiloj 
* Retradia elsendo pri la sento de relativa supereco

supereco
The Kiss Seen Around the World

"**The Kiss Seen Around the World**" estas la oka televida epizodo de la tria sezono de la animacia televidserio Family Guy. Ĝi estas la 36-a epizodo elsendita de la serio, kaj la unua epizodo produktita por la tria sezono. Ĝi estis verkita de Mark Hentemann kaj reĝisorita de Pete Michels.

## Intrigo
Televidkanalo 5 anoncas, ke ili volas du mezlernejajn internulojn. Meg Griffin, kiu amas novaĵankron Tom Tucker, kandidatiĝas kaj estas selektita. La alia internulo rezultas esti Neil Goldman, kiu mem amas Megon, sed ŝi ne sentas la saman manieron. Kiam murdisto minacas mortigi Hugh Downs en Urbodomo, Tom kaj Diane decidas sendi la internulojn por kovri la okazaĵon (anstataŭ iri sin, pensante ke la murdinto mortigos iun ajn kiu alvenas ĉe la scenejo). Timante morton kaj lamentante, ke ŝi neniam ricevis sian unuan kison, Meg kisas Neilon (imagante Tom Tucker), sed Hugh Downs kaptas la murdinton. Tiun nokton, Neil montras la kison sur la novaĵo, sed ne mencias, ke ŝi nur kisis lin ĉar ŝi pensis, ke ŝi mortos. Pro tio, ĉiuj nun pensas, ke li kaj Meg estas paro. Je la sekva tago, Neil donas al ĉiuj en la lernejo ĉemizon montrantan la kison, kaj poste en la nokto, Meg devas suferi dum vespermanĝo kun siaj gepatroj. Ŝi iras televiden por deklari ke ŝi malamas kunulon Neil Goldman, kaj ke ŝi nur kisis lin ĉar ŝi pensis ke ŝi mortos. Ŝi tiam faras sur la strato intervjuojn, demandante ĉu iu ajn volos kisi Neilon. Neniu volis; eĉ lia propra patro Mort. Tre malfeliĉa Neil minacas salti de la urbokerna tegmento. La bildo kiun Meg faris de Tom Tucker estas frakasita kiam ŝi ekkomprenas ke li ne volas savi Neil-on, sed nur ricevas amuzan rakonton por rangigoj. Neil falas, sed Meg rompas lian falon. Ŝi rakontas al li ke ĵus ĉar ŝi ne ŝatas lin, tio ne signifas ke ŝi volas ke li mortigu sin. 

Dume, Peter kaj Lois Griffin aĉetas al Stewie triciklon, kiun li absolute amas. Ĉikananto ŝtelas la triciklon de Stewie. Li ricevas neniun helpon de la polico kaj, kiam li provas lukti ĝis batali kontraŭ la ĉikananto, gimnastikejo nur penas vendi al li membrecon. Kiel reprezalio, Stewie kaptas la ĉikananton kun retrompilo kaj ligas lin en la kelo por pridemandi lin. Tamen Lois aperas kun la triciklo, kiun ŝi trovis forlasita sur la strato.

Kategorio:Parodioj de Star Trek
Kategorio:Verkoj pri ĉikanado
Tropic Thunder

**Tropic Thunder** estas komedia filmo de 2008 reĝisorita de Ben Stiller. Ĝin ĉefroligas Stiller, Jack Black, Robert Downey Jr., Jay Baruchel, kaj Brandon T. Jackson kiel grupo de aktoroj, kiuj faras filmon pri Vjetnama milito. Kiam ilia frustrita reĝisoro (ludita de Steve Coogan) metas ilin en la mezon de ĝangalo, ili estas devigitaj fidi siajn kapablojn por postvivi la realan agadon kaj danĝeron. La filmo scenarigita de Justin Theroux, Stiller kaj Etan Cohen estis el baza rakonto de Stiller kaj Theroux. La filmo estis produktita fare de Stuart Cornfeld, Stiller kaj Eric McLeod por Red Hour Productions kaj DreamWorks Pictures kiel internacia kunproduktado inter Usono, Germanio kaj Britio.

Paramount Pictures kaj DreamWorks publikigis la filmon en Usono la 13-an de aŭgusto 2008. En ĝia nordamerika komenca semajnfino, la filmo gajnis 26 milionojn da dolaroj kaj retenis la unuan pozicion por la unuaj tri semajnfinoj. Downey ricevis premiojn Oskar kaj BAFTA. La filmo enspezis pli ol 188 milionojn da dolaroj tutmonde ĝis novembro 2008.

Kategorio:Parodioj de Star Trek
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Usonaj parodiaj filmoj
Kategorio:Usonaj satiraj filmoj
Kategorio:Usonaj komediaj agfilmoj
Kategorio:Britaj satiraj filmoj
Kategorio:Britaj komediaj agfilmoj
Kategorio:Britaj parodiaj filmoj
Kategorio:Germanaj satiraj filmoj
Kategorio:Germanaj komediaj agfilmoj
Kategorio:Filmoj pri aktoroj
Kategorio:Filmoj pri filmado
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2008
Pietro Vinci

**Pietro Vinci** (Nicosia, 1535 - Nicosia, junio 1584) estis itala komponisto kaj madrigalisto.

Siciliano el Nicosia, ŝajnas, ke li havis sian unuan erudicion kun muzikistoj laborantaj ĉe la kortego Moncada, grafoj de Kaltaniseto. Ĉirkaŭ 1560 li forlasis Sicilion por serĉi riĉecon sur la kontinento. Li loĝis en Napolo, Livorno kaj Milano, tiam ekloĝis en Bergamo, kie li estis kapelmajstro en Santa Maria Maggiore; ĉi tie li edziĝis kaj havis familion. Reveninte en Sicilion ĉirkaŭ 1581, li unue loĝis en sia hejmurbo, tiam li estis vokita, en la lastaj jaroj de sia vivo, por gvidi ĥorojn en Piazza, la urbo de Antonio il Verso, lia plej eminenta disĉiplo, kaj en Caltagirone. Li mortis en Nikozio aŭ eble en Piazza Armerina baldaŭ post 15-a junio 1584.

Li publikigis diversajn verkojn: du-parta esplorlibro, ses motetlibroj (al kiuj estas aldonita la dua libro de motetoj kaj tri-voĉaj serĉistoj presitaj postmorte de Antonio il Verso) kaj du amasoj, kaj ankaŭ dek tri libroj pri madrigaloj.

Pietro Vinci nun estas konsiderata unu el la fondintoj de la Sicilia Polifonia Lernejo.

Kategorio:Renesancaj komponistoj
Kategorio:Italoj de la 16-a jarcento
Sigismondo d'India

'''Sigismondo d'India'* (verŝajne naskiĝis en Palermo aŭ Napolo, ĉ. 1582 - Modeno, 1629 estis itala komponisto de la malfrua Renesanco kaj komencoj de Baroko.

Filo de la palerma nobelaro, li ĉefe daŭrigis sian agadon en Torino, kie li estis ĉambromuziko instruisto ĉe la kortego de Karlo Emanuelo la 1-a de Savojo. Li loĝis ankaŭ en Romo, ĉe la servo de Kardinalo Mauricio de Savojo, kaj ĉe la kortegoj de Modeno, Florenco kaj Piaĉenco. Lia melodramo *La Zalizura* pri teksto de Lodovico San Martino, adorado de majstraĵoj de Carles Manuel, estis la unua verko de la ĝenro prezentita en Torino (1623), kie ĝis tiam li majstris polifonian muzikon. Per ĉi tiu opero, la aŭtoro surmetis la novan monodik-reprezentan stilon kreitan de la muzikistoj kaj poetoj de la *Camerata Fiorentina'' kun la provo revivigi, restarigante muzikon, la malnovan grekan teatron.

Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Italaj barokaj komponistoj
Kategorio:Madrigalaj komponistoj
Kategorio:Palermanoj
Naturrezervejo Zingaro

eta|235px|Tonnara del Uzzo
La **Naturrezervejo Zingaro** () estas regiona naturrezervejo en la provinco Trapanio en la nordokcidento de Sicilio.

Kiam la konstruo de ŝoseo laŭlonge de unu el la plej pitoreskaj marbordaj partoj de Castellammare del Golfo al San Vito Lo Capo estis planita en la 1980-aj jaroj, ekzistis konsiderinda publika opozicio. La registaro tiam translokigis ĝin kaj establis Zingaron kiel la unua naturrezervejo en Sicilio. La rezervo kovras 1600 hektarojn kaj 7 km laŭlonge de marbordo kun malgrandaj sablaj golfoj kaj aspraj kalkŝtonaj klifoj. La plej alta pinto estas la Monto Speziale kun 914 m. La karsta areo trapasas krutajn kalkŝtonajn klifojn kaj akvokolorojn lavitajn per akvo. La mediteranea flaŭro estas karakterizita per olivarboj kaj karobarboj same kiel nanaj palmoj (*Chaemerops humile*) kaj havigas ĉirkaŭ 40 malsamajn speciojn de birdaj habitatoj. Falkoj, vulturoj kaj agloj trovas ĉi tie idealajn vivkondiĉojn.

La 5an de aŭgusto 2012, granda incendio detruis 80 procentojn de la rezervejo. La rezervejo similis la lunbrilon post la tagaj fajroj. Ĝis la vegetaĵaro resaniĝos, probable jaroj pasos.

Zingaro
Kategorio:Vizitindaĵoj en Sicilio
Kategorio:Geografio de Sicilio
Licco Amar

**Licco Amar** [liko], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Amar Licco** estis hungara-germana violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto. Lia origina nomo estis *David Liko Amar*.

Licco Amar  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Freiburg.

## Biografio 
Licco Amar devenis el juda familio. Li maturiĝis en luterana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1909, poste li studis violonadon en muziklernejo (nuntempe jam konservatorio). Lia ĉefinstruisto estis Emil Baré. En 1911 li ekstudis en Muzikarta Altlernejo de Berlino. Lia majstro estis Henri Marteau. En la sekva jaro li ekhavis stipendion kaj li estis ano en violonkvarteto de lia majstro. En 1916 li iĝis koncertmajstro de la filharmonia orkestro de Berlino. Inter 1920-1923 li violonadis en Mannheim, dum li aliĝis al ĵus fondita violonkvarteto de Paul Hindemith (nomata ankaŭ pri Amar aŭ Amar-Hindemith). Ili ludis kune ĝis 1933. Amar ricevis germanan ŝtatanecon en 1927, sed pro la kontraŭjudaj leĝoj li perdis ĝin en 1933. Li translokiĝis al Parizo, en 1935 al Istambulo. Li koncertis kaj instruis. En 1957 li rericevis la germanan ŝtatanecon kaj reiris al Okcidenta Germanio, kie li instruis en altlernejo de Freiburg.

## Fontoj 
* germanlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
eta|maldekstre|Licco Amar en 1900

Kategorio:Hungaraj violonistoj
Kategorio:Hungaraj koncertmajstroj
Kategorio:Hungardevenaj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Germanaj violonistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Francesco Paolo Frontini

**Francesco Paolo Frontini** (Katanio, 6-an de aŭgusto 1860 - 26-an de julio 1939, Sicilio) estis itala komponisto.

Studento ĉe la Kolegio de Palermo, li studis kun Pietro Platania kaj poste ĉe la Konservatorio de Napolo kun Rossi. Lia unua opero *Nella*, premiere prezentita en Katanio en 1881, donis al li ideon. Lia oratorio Sansone, skribita laŭ mendo de la municipo Katanio, estis tre festita.

Poste aperis pliaj sukcesaj operoj (1893) kaj *Il Falconiere* (1899). Li komponis krome *Requiem*, kvarteton por muzikinstrumentoj, *re minora*, multnombraj am-aferoj rimarkinde influitaj de la populara sento. Lia kolekto de siciliaj kantoj, eldonita de Ricordi, kiu estas ege interesa por adorantoj de ĉi tiu klaso de studoj.

Kategorio:Italaj operkomponistoj
Ernő Lendvai

**Ernő Lendvai** [ernO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lendvai Ernő** estis hungara muziksciencisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia edzino estis Erzsébet Tusa.

Ernő Lendvai  naskiĝis la  en Kaposvár, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Ernő Lendvai akiris pianistan diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1949. Liaj plej gravaj instruistoj estis György Kósa kaj István Antal (pianisto). Post siaj studoj li estis estro de muziklernejo en Szombathely, kie ankaŭ lia edzino instruis. Baldaŭ ili instruis en similaj lernejoj en Győr (1954-), poste en Szeged (1957). Reveninta en Budapeŝto li havis postenon en instituto, krome li estis muzika reĝisoro de Hungara Radio. Kelkfoje li instruis ankaŭ en la Muzikarta Altlernejo. Tamen lia plej grava ago estis esploroj de muzikoj de Béla Bartók, Richard Wagner kaj aliaj. Li doktoriĝis en 1986. Li ricevis premion en 1992.

## Elektitaj libroj 
* *Bartók stílusa* (1955)
* *Bartók dramaturgiája* (1964)
* *Bartók költői világa* (1971)
* *Bartók és Kodály harmóniavilága* (1974)
* *The Workshop of Bartók and Kodály* (1983)
* *Verdi és a 20. század: A Falstaff hangzás-dramaturgiája* (1984)
* *Verdi and Wagner* (1988)
* *Szimmetria a zenében* (1994)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Kaposvár

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio 
* https://www.parlando.hu/2018/2018-2/Fittler-Lendvai.htm

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj muzikologoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
(55568) 2002 CU15

**(55568) 2002 CU15** estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas, kun granda klinangulo, en la tiel nomata « Greka Tendaro »; tie estas proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la usona amatora astronomo Charles W. Juels kaj de la brazila amatora astronomo Paulo R. Holvorcem elde la Observatorio de Fountain Hills (Arizono, Usono).

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Charles W. Juels
Kategorio:Malkovrita de Paulo R. Holvorcem
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
Motja

eta|maldekstra|Ruinoj de Motja
**Motja** (en antikva greka lingvo, Μοτύη aŭ Μοτύα, en la latina, Motya, en la itala, Mozia aŭ Mothia, kaj en la sicilia, Mozzia), moderna insulo Sankta Pantaleo estis urbo de okcidenta Sicilio, inter Drepanum kaj Lilybaeum (nun Marsala , 40 kilometrojn de ĉi tiu urbo, situanta sur malgranda insulo 1 km de la marbordo, kiu estis ligita per artefarita trairejo. Ĝi estis fenica-punika kolonio, probable nur komerca centro, kiu fariĝis urbo dumtempe. Laŭ la grekoj ĝin fondis la legenda ino nomata Motja, ligita al la greka heroo Heraklo.

Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Sicilio
Kategorio:Arkeologiaj parkoj
Kategorio:Fenicaj kolonioj
Kategorio:Marsala
Kategorio:Kartago
Kategorio:Ruinoj en Italio
Kategorio:Eksaj loĝlokoj de Italio
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en la 8-a jarcento a.K.
Giuseppe Cesare Balbo

**Giuseppe Cesare Balbo** (Floridia, 15-an de januaro 1884 - Novjorko, 30-an de januaro 1976) estis itala komponisto. Li ankaŭ estis direktisto, muzikrecenzisto kaj muzikinstruisto.

Li komencis siajn muzikajn studojn ĉe la Konservatorioj de Florenco kaj Luko. Li akiris sian instruan diplomon pri komponado, liaj instruistoj estis Francesco Paolo Frontini, Marco Enrico Bossi, Antonio Scontrino, Cesare Bacchini kaj Gaetano Luporini.

Li estis ĉefredaktisto de la "Italia Musicale" de Florenco (1900-1912) kaj verkis plurajn artikolojn ankaŭ por aliaj gazetoj kaj muzikaj revuoj.

Post elmigrado al Ameriko, li studis ĉe Universitato Kolumbio kun Peter Dykema, daŭrante perfektigi siajn studojn pri kantado, komponado kaj harmonio. Foje li daŭre verkis por italaj kaj usonaj muzikaj eldonaĵoj.
Pietro Antonio Coppola

**Pietro Antonio Coppola** (Kastroĝovano (nuna Enno), la 11-an de decembro 1793 - Katanio, la 13-an de novembro 1876) estis itala komponisto.

Li verkis religiajn muzikojn kaj operojn de romantika tendenco, inter kiuj elstaras *Nina pazza per amore* (1835).

Admirita de la kapablo de kontrapunkto kaj la flueco de la melodia kaj struktura linio. Li estis konsiderita rivalo kaj posteulo de Bellini. Li provis adaptiĝi al ŝanĝoj de gustoj, kiel montras la kontinuaj revizioj, kiuj estis submetitaj al liaj verkoj, sed ne povis trakti la procezon de renovigado, kiu laŭgrade trudis al la melodramo de la deknaŭa jarcento.

Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Italaj dirigentoj
Antonio Scontrino

**Antonio Scontrino** (Trapanio, Sicilio, la 17-an de majo 1850 - Florenco, Toskanio, la 7-an de januaro 1922) estis itala komponisto.

Lia patro estis violonisto, kaj li formis malgrandan orkestron kun siaj infanoj, atribuante al Antonio la kontrabason, kun kiu li fariĝis fama koncertisto. Li tiam studis ĉe la Konservatorio de Napolo (1861-1870), kaj en 1873 li estis emerita fare de sia denaska urbo, por perfektigi siajn studojn en Munkeno.

Reveninte li ekloĝis en Milano kiel privata preleganto kaj en 1891 li estis nomumita profesoro ĉe la Konservatorio de Palermo. En 1879 li premieris en Milano la operon *Matilda*, sekvita de* Il progettista* (Romo, 1882);* Il sortilegio* (Romo, 1882); *Gringoire* (Milano, 1890), kaj *La Cortigiana* (Milano, 1896).

En la lastaj jaroj de sia vivo li ekloĝis en Florenco, kie li donis klasojn pri itala muziko de la 16-a kaj 17-a jarcentoj. Inter liaj studentoj li havis la moskvan Ivanov-Boreckij (1874-1936).

 

Kategorio:Italaj operkomponistoj
Kategorio:Italaj romantikaj komponistoj‎
Kategorio:Italaj basistoj‎
Matteo Musumeci

**Matteo MUSUMECI** (Katanio, 1976) estas itala komponisto. Filo de la aktoro Tuccio Musumeci, li komencis sian aktivecon kiel komponisto skribante muzikon por la teatro kaj poste dediĉante sin la opero. Pluraj kunlaboroj kun la Teatro Stabile di Catania , kaj en 2003 kun la Teatro Biondo en Palermo, gvidata de Pietro Carriglio. 

Lia opero titolita *Aitna* (eldonita de Suvini Zerboni kaj premiita en Toronto) estas dediĉita al la mitoj de la sicilia vulkano; ĝi debutis en 2005 ĉe la Morava-Silezia Nacia Teatro en Ostrava. En Prago ĉe la Ŝtata Opero-Teatro en 2008 kaj 2009, unu el liaj komponaĵoj estis prezentita kiel la oficiala himno de la evento de Prago-Baleto-Gala, finante la Internacian Danĝan Laborrenkontiĝon okazinta en Ostrava.
Nunzio Ortolano

**Nunzio ORTOLANO** (Montemaggiore Belsito, la 5-an de julio 1967) estas itala komponisto kaj ĥorestro.

## Monografioj
* *Nunzio Ortolano Portrait* (2006)
* *Il Destino e la Virtù* (2008)
* *Il Bambino e la Guerra* (2008)
* *Contaminations* (2008)
* *Dalla A alla Zisa*, Panormus Brass, Edizioni Musicali Wicky, (2010)
* *Il Volo*, Alberto Maniaci, Edizioni Musicali Wicky, (2010)
* *Recital*, solista Calogero Palermo, Edizioni Musicali Wicky (2010)
* *Magia dei Luoghi* (2011)
* *Nella Terra di... Nella Terra che...*, Codice Mediterraneo, Edizioni Musicali Wicky, (2012)
* *Calagenda*, Orazio Maugeri and Nebrodi Symphonic Band, Edizioni Musicali Wicky, (2013)
Elek Bacsik

**Elek Bacsik** [baĉik], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bacsik Elek** estis hungara-usona violonisto, gitaristo. Li estis kuzo de Django Reinhardt.

Elek Bacsik  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Glen Ellyn (Ilinojso, Usono).
 
## Biografio 
Elek Bacsik devenis el cigana muzikista familio. Li studis klasikan violonadon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt. Li muzikadis en pluraj orkestroj precipe en amuzejoj en sia naskiĝurbo. Lia muzika kolego estis ekzemple György Cziffra. En 1948 kiel orkestrano li vojaĝis al Bejruto, poste al pluraj eŭropaj urboj. En Parizo li jam estis konata ĵazmuzikisto. En la fruaj 1960-aj jaroj li registris muzikdiskojn kun konataj francoj kiel ekzemple Jeanne Moreau, Serge Gainsbourg kaj Claude Nougaro. En la franca televizio li muzikadis kun Charles Aznavour kaj Gilbert Bécaud. En 1966 li translokiĝis al Las Vegas, kie li muzikadis jardekon en amuzejoj, poste en aliaj lokoj, eĉ en ĵazfestivalo. Li mortis jam forgesita. 

## Fontoj 
* franclingva biografio kun bildo
* https://www.secret-bases.co.uk/wiki/Elek_Bacsik

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj violonistoj
Kategorio:Hungaraj ĵazgitaristoj
Kategorio:Hungaraj ciganoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungardevenaj usonanoj
Kategorio:Usonaj gitaristoj
Aldo Clementi

**Aldo CLEMENTI** (Katanio, 25-an de majo 1925 - Romo, la 3-an de marto 2011), estis itala komponisto de la dua duono de la 20-a jarcento. 

Por piano li havis kiel profesoroj Scarpini kaj A. Sangiorgi, kaj de Petrassi kaj Maderna pri komponado, li ankaŭ sekvis la Ferienkurse de Darmstadt de 1955 ĝis 1962. Li estis profesoro ĉe la Konservatorio de Pesaro, kaj poste transloĝiĝis al Bolonjo kie li restis de 1971 ĝis 1992.

Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Salvatore Sciarrino

**Salvatore SCIARRINO** (Palermo, 4-an de aprilo 1947, Sicilio), estas itala komponisto de nuntempa akademia muziko. Lia verkado estas avangarda kaj konata pro la uzo de izolitaj sonoj, ampleksigitaj teknikoj, oftaj silentoj kaj la ironiaj citaĵoj. Elektita kiel ano de la Akademie der Künste en 2004.

Kategorio:Italaj operkomponistoj
Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Palermanoj
Francesco Pennisi

**Francesco PENNISI** (la 11-an de februaro 1934, Acireale (Sicilio) - la 8-an de oktobro 2000, en Romo) estas komponisto kaj aŭtoro de italaj teatraĵoj.

Li studis kun Robert W. Mann en Romo en la kvindekaj jaroj de la 20-a jarcento. Lia unua opero estis *Sylvia simplex* (ornitopodia) kaj ĝi premieris en la Palaco Grassi de Venecio por la Bienalo. Pennisi ankaŭ kreis instrumentajn verkojn.

Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Italaj operkomponistoj
(55571) 2002 CP82

**(55571) 2002 CP82** estas malgranda, meze hela troja asteroido de Jupitero, malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

Ĝi estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro », ĉar ĝi orbitas, kun ioma klinangulo, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero,

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
20 metra bendo

La **20 metra bendo** aŭ 14 MHz estas radioamatora bendo tre bona por DX kontaktoj dum preskaŭ la tuta jaro. Ĝi havas bonajn propagadajn kondiĉojn dum preskaŭ la tuta jaro.
__TOC__

## Uzado 
La 20m bendo estas la ĉefa el ĉiuj radioamatoraj bendoj por fari DX kontaktojn pro pluraj kialoj:
* Preskaŭ ĉiam estas uzebla por kontaktoj pere de la jonosfera F2-propagadtavolo.
* La bruo en la bendo estas tre malalta.
* Ĝi estas la unua alta bendo, kiu karakteriziĝas pro manko de joniĝo dum la nokto.

## Antenoj 
Same kiel ĉiuj HF bendoj la grandeco de la antenoj estas malfacilaĵo por la radioamatoroj, kiuj loĝas en urboj. Dupolusaj antenoj por tiu ĉi bendo estas 10 metrojn longajn. Kiuj pro tiu kialo ne povas munti dupolusan antenon aŭ Yagi-antenon devas uzi vertikalajn antenojn, elektre mallarĝigitajn antenojn, sloper antenojn (klinitaj) aŭ V-antenojn.
Kutime antenoj por tiu bendo estas plurbendaj, oni profitas la favoran frekvencrilaton kun 10m kaj 40m bendoj. Ankaŭ ekzistas dupolusaj kaj tribendaj Yagi antenoj por 10, 15 kaj 20 metroj.

## Propagado 
Malsame al la malaltaj bendoj 160, 80 kaj 40 metroj ĝi suferas malmulte da absorbo en la D-tavolo. Samtempe ĝi estas bendo, kiu favore profitas la F-tavolon dum la tago kaj la nokto. Pro tiu kaŭzo ĝi estas tre bona bendo por dieksismo.
Fojfoje eblas fari kontaktojn kun proksimaj stacioj danke al reflektado en la E-tavolo.
Dum vintro la bendo fermiĝas rapide pro manko de joniĝo, tio kaŭzas ke la plej bona epoko por uzi ĝin estu inter printempo kaj aŭtuno.
Dum somero la DX kontaktoj pere de la F2-tavolo estas eblaj dum la 24 horoj de la tago.

## ILERA frekvencoj 
ILERA Sugestas frekvencojn kaj horarojn por skedoj kaj E-kontaktoj ĉiam en Universala Tempo. En la 20 metroj ili estas:

## Bendlarĝo 
### IARU Regiono 1 
Europo, Afriko kaj Norda Azio.

### IARU Regiono 2 
Ameriko

### IARU Regiono 3 
Azio kaj Pacifiko.

**Kolorsignifo**

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Jonosfero
* Atenuado en la spaco

## Eksteraj ligiloj 
* Internacia Amatora Radia Unio (IARU)

Kategorio:Amatora radio
Kategorio:Radioamatoraj bendoj
Roberto Carnevale

**Roberto CARNEVALE** naskiĝis en Katanio, la 15-an de junio 1966. Li estas pianisto, ĥorestro kaj komponisto el Sicilio, Italio.

En 1988 li ricevis la Internacian Premion de la Konsilio de Eŭropo (Roma). La kompona stilo de Roberto Carnevale distingiĝas per la fuzio de post-minimumismaj indikoj kun elementoj derivitaj de la baroka tradicio kaj ĵazo.

Lia katalogo enhavas pli ol okdek komponaĵojn faritajn ĉe internaciaj koncertaj institucioj (Casa de Las Américas en Havano, The Tower Tavern en Londono, Purcell Room London, Nacia Teatro en Vilno, Foerstr Hall en Prago, grupo de muzika muzeo en Prago. Elektro-akustiko de Bourges, Amikoj de Muziko de Palermo, Teatro Massimo de Palermo, Amikoj de Muziko de Agriĝento, Orestiadi de Gibellina, Teatro La Fenice-Fondaĵo de Venecio, Amikoj de Muziko de Pistoia, Chigiana Muzika Akademio de Sieno, Antikva Teatro de Taormina de Taormina, Greka Teatro Sirakuzo ktp.).

Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Italaj klasikaj pianistoj
Kategorio:Italaj dirigentoj
Alberto Favara

**Alberto Favara** (Salemi, 1-an de marto 1863 - Palermo, 29-an de septembro 1923) estis itala etnomuzikisto kaj komponisto.

Li studis ĉe la muzika konservatorio en Palermo. Li estis aparte altirita de la historio de muziko, ne kiel rakonto de muzikaj eventoj, sed kiel kritika juĝo de studoj kaj verkoj. De ĉi tiu bazo lia intereso pri populara muziko poste komenciĝis. En 1881 li translokiĝis al Milano por kompletigi siajn studojn. En 1883 li partoprenis konkurson, anoncitan de Casa Sonzogno, por la kunmetaĵo de la muziko de la opero en akto Marcellina de Leopoldo Marenco. La laboro estis aljuĝita kaj reprezentita la sekvan jaron ĉe la Teatro Dal Verme.

En 1891 li geedziĝis kun Nina Lo Presti. En 1893, post grava financa krizo en sia familio, li dediĉis sin al muzika kariero kaj en 1895 li komencis sian instruan karieron ĉe la Konservatorio de Palermo.

Paralele, li daŭrigis siajn muzikajn studojn kaj artan agadon. En 1907 li publikigis antologion de kantoj titolitaj *Canti della terra e del mare di Sicilia*, sekvata en 1921 per dua kolekto de siciliaĵoj.

Kategorio:Etnomuzikologoj
Kategorio:Italaj muziksciencistoj
Antonio Il Verso

**Antonio Il Verso** (Piazza Armerina, ĉirkaŭ 1560 - Palermo, 23-an de aŭgusto 1621) estis itala komponisto kaj madrigalisto.

Li komencis siajn muzikajn studojn sub la gvido de Pietro Vinci. Fine de la 16-a jarcento li foriris al Venecio, tiama muzika centro el eŭropa signifo kaj sidejo de la Venecia Skolo, kie li rafinis siajn madrigalajn studojn kaj polifonian muzikon. Reen en Sicilio li ekloĝis en Palermo, kie li instruis muzikon ĉe la monaĥejo de San Domeniko. Li estis eksponento de manierismo. Li muzikigis la versojn de gravaj poetoj kiaj Torquato Tasso kaj Gabriello Chiabrera same kiel la plej gravaj poetoj de la epoko. Li ofte uzis melodiojn de aliaj aŭtoroj, modifante ilin laŭstile sed neniam distordante ilian kompozician integrecon.

Kategorio:Italaj muzikteoriistoj‎
Kategorio:Renesancaj komponistoj
Giovanni Sollima

**Giovanni SOLLIMA** (n. la 24-an de oktobro 1962 en Palermo, Sicilio) estas itala violonĉelisto kaj komponisto.

Li venas el respektata muzika familio. Lia patro, Eliodoro Sollima (1926-2000) instruis kiel pianisto kaj komponisto ĉe la Konservatorio de Palermo. Kun li Giovanni ricevis siajn unuajn komponajn lecionojn. Post studoj pri violonĉelo en la Konservatorio de Palermo, G. Sollima studis violonĉelon (Antonio Janigro) kaj komponadon (Milko Kelemen) ĉe la muziklernejo de Stutgarto.

Kun sia fratino, la pianisto Donatella Sollima (* 1959), li formis sukcesan duopon. En 1983 fondis la ensemblon Sollima kune kun la flutisto Luigi Sollima.

Dume, Giovanni Sollima aperas ĉefe kiel interpretisto de siaj propraj verkoj al la publiko. Li regule kunlaboras kun fama minimumisto Philip Glass.

Kategorio:Italaj komponistoj
Kategorio:Italaj violonĉelistoj‎
Kategorio:Palermanoj
Antonino Palminteri

**Antonino Palminteri** (Menfi, 3-an de oktobro 1846 – Pracchia, 31-an de julio 1915) estis komponisto kaj ĥorestro de Sicilio, Italio. 
El riĉa familio de Menfi, li kompletigis siajn muzikajn studojn en 1870 ĉe la Reĝa Konservatorio de Palermo (nun Vincenzo Bellini-Konservatorio), tiam gvidata de Pietro Platania. En 1874 li gajnis la konkurson de posedanto de harmonia seĝo en tiu konservatorio, posteno kiun li forlasis en 1878 por translokiĝi al Milano, kie li komencis sian karieron kiel komponisto.
Federico Incardona

**Federico INCARDONA** (13-an de majo 1958, en Palermo – 29-an de marto 2006, en Sicilio) estis itala komponisto. Dum la longa muzika komponista kariero li produktis multajn orkestraĵojn kaj ĉambromuzikaĵojn. 

## Operoj
* *Avec un morne embrassement* (dua versio), por orkestro (1981) 
* *Della grazia poetica una luce*
* *Des Freundes Umnachtung – Dialoghi sinfonici* 
* *Ognuno accanto alla sua notte*, por granda orkestro (1985) 
* *Ho chiesto alla polvere* (2003) 
* *Levante* (1999) 
* *Per fretrum febris*  (2000) 
* *Postludio alle notti* (1988);

Kategorio:Italaj komponistoj
Kategorio:Palermanoj
Marco Betta

**Marco BETTA** (n. la 25-an de julio 1964 en Enno, Sicilio) estas itala komponisto.

Verkinto de operoj, simfonia kaj ĉambra muziko kaj ankaŭ por teatro kaj kino, li studis komponadon ĉe la Konservatorio de Palermo sub la gvido de Eliodoro Sollima. Li tiam perfektigis sin kun Armando Gentilucci kaj Salvatore Sciarrino.

Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Italaj baletaj komponistoj
Kategorio:Italaj komponistoj de filmomuziko
Kategorio:Italaj operkomponistoj
Desirée Rancatore

**Desirée RANCATORE** (Palermo, 29-an de januaro 1977) estas itala lirika soprano. Ŝi studis violonon kaj pianon antaŭ ol siaj 16 jaroj kaj studis kantadon kun sia patrino Maria Argento, kaj poste transloĝiĝis al Romo por perfektigi sin kun Margaret Baker Genovesi. En la aĝo de 19 ŝi debutis kiel Barbarina en *La geedziĝo de Figaro* ĉe la Salcburga Festivalo, kantante por la unua fojo en Italio en 1997, inaŭgurante la sezonon de la Teatro Regio di Parma kun ''L'Arlesiana'' de Cilea.
Giulio Crimi

**Giulio CRIMI** (la 10-an de majo 1885 - la 29-an de oktobro 1939) estis itala tenora operisto. Crimi naskiĝis en Paternò, Italio. Li studis en Katanio kun Adernò kaj debutis en Palermo kiel Manriko en *Il trovatore* en 1910, poste aperis en Trevizo kiel Hagenbach en *La Wally*. Li kantis tra Italio: Romo, Milano, ktp. En 1916, li debutis ĉe la Teatro Colón en Bonaero, kaj ĉe la Lirika Opero de Ĉikago. 
Aliaj rimarkindaj roloj inkluzivis; des Grieux, Alvaro, Walther, Vasco, ktp. Li retiriĝis de la scenejo en 1927 kaj instruis en Romo, kie li mortis en 1939. Inter liaj lernantoj estis Gino Del Signore kaj Tito Gobbi.

Kategorio:Italaj operkantistoj
Salvatore Licitra

**Salvatore LICITRA** (Berno, Svislando, la 10-an de aŭgusto 1968 - Katanio, Italio, la 5-an de septembro 2011) estis itala tenoro. El gepatroj siciliaj, li kreskis en Milano. Li studis en Parmo kun Carlo Bergonzi en Busseto. Li debutis en *Ballo in maschera* en Parmo en 1998.

La 27-an de aŭgusto 2011 li havis akcidenton per motorciklo kiam li perdis kontrolon de ĝi en la sicilia urbo Raguza. Li estis sendita al hospitalo en Katanio, kie li mortis kelkajn tagojn poste.

Kategorio:Italaj tenoroj
Kategorio:Italaj operkantistoj
Pietro Ballo

**Pietro BALLO** (naskiĝis la 2-an de oktobro 1952 en Palermo, Sicilio), estas itala opereca kantisto. Li venis de familio de laboristoj, laborante tiam mem en ŝtonminejo en Sicilio antaŭ ŝanĝado de sia profesia orientiĝo al muziko. Li enskribiĝis en la lernejo de kantado ĉe la Teatro Massimo en Palermo, tiam lia opereca kariero komenciĝis proksime de la fino de la 1980-aj jaroj, plejparte en Italio, ankaŭ ĉe diversaj operfadenoj ankaŭ en koncertaj haloj.

Dum la 1970-aj jaroj li moviĝis al Milano, kie li debutis en tia rolo kiel Fenton en Falstaff de Verdi. Li kantis tiam rolojn de Rodolfo en *La Bohème*, estis itala kantisto en *Der Rosenkavalier*, kaj Roland en *Esclarmonde* (Teatro Massimo, januaro 1993).

Li faris imponan usonan televidan aperon en la specialaj koncertoj de Luciano Pavarotti de la 1990-aj jaroj "Pavarotti + Plus" kantante kun Shirley Verrett inter aliaj.

Kategorio:Italaj tenoroj
Kategorio:Italaj operkantistoj
Kategorio:Palermanoj
Občina Kozje

eta|280x280ra|Občina Kozje
**Občina Kozje** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Savinj. La municipo konsistas el 23 komunumoj kovrante areon de 89,7 km². Komence de 2018 tie loĝis 3054 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Kozje.
## Loko, priskribo 
Občina Kozje etendiĝas en monteta pejzaĝo nomita Kozjanski. Proksimume de nordo al sudo fluas la rivero Bistrica.    La alteco estas ĉirkaŭ 205 ĝis 860 m.

Občina situas proksimume 50 km sude de Maribor, kaj proksimume 28 km sudoriente de Celje.

La apudaj municipoj estas:
Občina Šentjur nordokcidento, Občina Podčetrtek la nordoriento kaj oriento, Občina Bistrica ob Sotli oriente, Občina Brežice en la sudoriento kaj sudo, kaj Občina Krško en la okcidento.

## Interesaj 
Kastelo de Podsreda - bone konservita kaj restaŭrita mezepoka kastelo ne malproksime de la vilaĝo Podsreda
## Komunumoj 
La municipo konsistas el la sekvaj 23 vilaĝoj:

Bistrica, Buče, Dobležiče, Drensko Rebro, Gorjane, Gradišče, Gubno, Ješovec pri Kozjem, Klake, **Kozje**, Lesično, Ortnice, Osredek pri Podsredi, Pilštanj, Podsreda, Poklek pri Podsredi, Topolovo, Vetrnik, Vojsko, Vrenska Gorca, Zagorje, Zdole, Zeče pri Bučah

## Tradukfonto 
Statistikoj: http://www.citypopulation.de/php/slovenia-savinjska.php

Geografia loko: http://www.geopedia.si/#T1257_F408:51_x546662_y101160_s12_b4 

Kozje
Kozje
Coneheads

**Coneheads** estas usona sciencfikcia komedia filmo de 1993 de Paramount Pictures, produktita fare de Lorne Michaels, reĝisorita fare de Steve Barron, kaj ĉefrolita de Dan Aykroyd, Jane Curtin kaj Michelle Burke. La filmo baziĝas sur skeĉoj de la programo *Saturday Night Live* de NBC pri fremduloj senhelpe sur la Tero, kiuj havas anglalingvigita sian Remulakiana familian nomon al "Conehead" [Konuskapo]. Michelle Burke transprenis la rolon de Laraine Newman en SNL. 

Kategorio:Parodioj de Star Trek
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
Kategorio:Usonaj sciencfikciaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1993
Kategorio:Eksterteranoj en fikcio
Cacareco

**Cacareco** ([kakaREko] 1954-1962) estis ina (nigra) kurtbuŝa rinocero ekspoziciita en brazilaj bestoĝardenoj. Ĝi estas konata pro ricevo de multaj voĉoj en la urbaj konsilantaraj elektoj de 1958 en São Paulo kiel formo de protesta voĉdono. Elektaj oficialuloj ne akceptis la kandidatecon de Cacareco, sed ĝi fine gajnis 100.000 voĉojn, pli ol iu alia partio en tiu sama elekto (kiu ankaŭ estis karakterizita je forta foresto). La esprimo "voto Cacareco" (Cacareco-voĉdono) estas ofte uzata por priskribi voĉdonojn de protesto en Brazilo. La kandidateco de Cacareco inspiris la Rinoceran Partion de Kanado, nome gvidata de kurtbuŝa rinocero Kornelio la Unua.

## Historio 
Cacareco naskiĝis en 1954, en la *Jardim Zoológico do Rio de Janeiro*. Ĝi estis filino de rinoceroj Britador kaj Terezinha. En 1958 ŝi estis pruntedonita dum tri monatoj, okaze de la malfermo de la Zoo de San-Paŭlo. En tiu jaro okazis elektoj por la urba konsilio. Ĵurnalisto Itaboraí Martins, malkontenta pri la nivelo de la kandidatoj, proponis la nomon de Cacareco kiel kandidatiĝinto.

Cacareco revenis al Rio de Janeiro du tagojn antaŭ la elektoj, kaj ricevis 100.000 voĉojn. Ĝi ankaŭ estis elmontrita en Porto Alegre en 1962, antaŭ morto en la sama jaro.

Kategorio:Famaj mamuloj
Kategorio:Bestoj en politiko
Kategorio:San-Paŭlo (urbo)
Kategorio:Politiko en 1958
Kategorio:Rinoceroj
TrekMovie.com

**TrekMovie.com** estas reta novaĵejo kaj retejo pri Star Trek. Ĝi enhavas novajn raportojn pri la filmoj, televido kaj interreta serio, kaj aliaj aferoj rilataj al "Star Trek".

La retejo estis fondita de fano de Star Trek Anthony Pascale, kiel retejo, kiu celis alporti precizajn kaj ĝisdatigitajn novaĵojn kaj informojn pri "Star Trek". TrekMovie.com estis lanĉita kiel *The Trek XI Raport* la 15-an de julio 2006, la saman tagon, kiam oni anoncis, ke J. J. Abrams reĝisoros novan filmon de Star Trek. Kun la tempo, TrekMovie.com gajnis reputacion por kolekti novaĵojn pri "Star Trek" kaj estis citita kiel fonto de retejoj kiel Slashdot, Fark, SciFiWire, Yahoo! Filmoj kaj aliaj. Pascale kaj sia retejo ankaŭ estis cititaj de la G4TV, diversaj lokaj televidstacioj kaj de * The Wall Street Journal *.

Kategorio:Star Trek
Kategorio:Retejoj en Usono
Kategorio:Retejoj aperintaj en 2006
Bordomuro

eta|Nova ligna bordomuro
eta|Farado de plasta bordomuro
**Bordomuro** estas konstruaĵo kiu protektas bordon aŭ akvorandon kontraŭ abrazio, ondoj kaj aliaj influoj kiuj endanĝerigas la stabilecon de la bordo.

Bordomuroj povas esti faritaj el ligno, betono, (reuzita) plasto aŭ ŝtalo. Jam delonge oni ofte uzas lignon. Prefereble estas durligno ĉar tio malpli rapide putriĝas. Malavantaĝo de ligno estas ke la alteco de la bordomuro estas limigita, ĉar fostoj plej ofte havas maksimuman longecon de 6 metroj. Krom tio estas daŭre pli da rezisto kontraŭ la uzado de *tropika* durligno.

Flarsena 28.jpg|Ŝtala bordomuro
Heimachine Voorburg.jpg|Ŝtala bordomuro dum konstruado.
Oever met beschoeiing van dakpannen.jpg|Staplitaj tegoloj kiel bordoprotekto

Kategorio:Akva inĝenierarto
Kategorio:Muroj
(55574) 2002 CF245

**(55574) 2002 CF245** estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas ĉe la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, do estas ano de la tiel nomata « Greka Tendaro ».

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
Charles Terront

**Charles TERRONT** (9a de aprilo 1857 – 31a de oktobro 1932) estis la unua grava franca stelulo de biciklado. Li venkis en kurkonkurencoj de kurfino, meza distanco kaj rezisto en Eŭropo kaj Usono. En septembro 1891 li venkis en la unua bicikla kurkonkurenco *Paris–Brest–Paris*, kiu kun 1,196 kilometroj estis pli ol duoble la longo de ajna antaŭa simila okazaĵo. Li rajdis biciklon Humber kiu disponis el prototipaj ŝanĝeblaj pneŭradoj faritaj de Michelin.

eta|maldekstre|Charles Terront en 1922 rajdanta velocipedon de la 1870-aj jaroj nome Michaudine en velodromo.
Li venkis en 54 gravaj eventoj laŭlonge de 15-jara kariero, estis 'Ĉampiono de Francio' dufoje kaj 'Ĉampiono de Granda Britio' dufoje.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Duncan, Herbert Osbaldo & Lafitte, Pierre, En suivant Terront de St-Petersbourg à Paris, 1894
* Terront, Charles, Les mémoires de Terront: sa vie, ses performances, son mode d'entraînement (Collection Les Introuvables), 1980

Kategorio:Francaj biciklistoj
Kategorio:Homoj de Seine-Saint-Denis