open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ilanit

**Ilanit** (; naskita la 17-an de septembro 1947 en Tel-Aviv-Jafo kiel Channa Dresner (), edziniĝinta al Tsach, poste Gat) estas israela popkantistino, kiu ĝuis grandan popularecon inter siaj samlandanoj precipe en la 1970-aj jaroj, kaj kiu reprezentis Israelon dufoje en la Eŭrovido-Kantokonkurso.

Ŝi tenas la rekordon pri gajnado de la titolo " Kantistino de la Jaro " en Israelo sep fojojn.

## Kariero 
Ilanit estis unu el la plej popularaj kantistinoj en Israelo ekde la fino de la 1960-aj jaroj. Ŝi registris pli ol 600 kantojn kaj pli ol 30 furoralbumojn. Ŝi ankaŭ estas konata kiel parto de la duopo " Ilan kaj Ilanit ", kreita de la produktanto Shlomo Tzach, kiu estis ŝia unua edzo.

Inter ŝiaj furoraĵoj estas multaj kantoj, kiuj fariĝis nemalhavebla parto de la israela muzika kulturo: "Post Noktomezo", "Ringoli", "Venonta Jaro", "Just the Moon", kaj multaj aliaj.

### Eŭrovida historio 
En 1973, Ilanit estis la unua reprezentantino de Israelo en la Eŭrovido-Kantokonkurso, kantante la kanton " Ey sham " ("אי שם", Tie ĉi). La kanto atingis la kvaran lokon.

En 1974, Ilanit reprezentis Israelon ĉe la Monda Populara Kantofestivalo en Tokio per la kanto "Shiru shir lashemesh" (*Kantu kanton al la suno*). La finalo okazis la 17-an de novembro 1974, kaj ŝi finis en naŭa loko.

Ilanit denove partoprenis en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1977 kun la kanto " *Ahava hi shir lishnayim* " ("אהבה היא שיר שניים", *amo estas kanto por du* ) kaj finis en la dekunua loko kun 49 poentoj. Ŝi ankaŭ devus esti partopreninta en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1984 kun la kanto "Balalaika", sed la konkurso koincidis kun la Memortago de Israelo, kaj la lando tial retiriĝis de la Eŭrovido-Kantokonkurso ĉi-jare.

## Diskonigo 
Kelkajn el ŝiaj kantoj kantis konataj turkaj kantistoj kiel Nilüfer, Şenay kaj Yasemin Kumral.

## Diskaro 
### Studiaj albumoj 
* 1973: *la itala*
* 1974: *שירו ​​שיר לשמש*
* 1978: *רגשות מעורבים*
* 1981: *la Ĥadrako*
* 1984: *Aوלי וד עם*
* 1985: *עכשיו כולם ביחד*
* 1987: *סרט בשחור לבן*
* 1991: *בוא נתחיל מבראשית*
* 1996: *Kaŝmiro de la familioj*
* 2008: *Israela*

### Infankantalbumoj 
* 1970: *אִילָנִית לִילָדִים*
* 1971: *אילנית שרה אן-דן-דינו וגלי*
* 1972: *אילנית בשירי חג לילדים*
* 1974: *שירי משוררים לילדים*
* *1976*

### Unuopaĵoj (elekto) 
* 1970: ''BaShana HaBa'a* (בשנה הבאה)
* 1970: *Veshuv Itchem* (ושוב איתכם)
* 1970: *Bim Bam Bom* (בים בם בום)
* 1972: *Ey sham* (אי שם)
* 1972: *Ŝana Tubo*
* 1972: La Ĥadhia *Forth*
* 1976: *Shir Shel Yom Hulin* (שיר של יום חולין)
* 1977: *Ahava Hi Shir Lishnayim'' (אהבה היא שיר לשניים)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* intervjuo de Ilanit kun Ynetnews

Kategorio:Israelaj kantistoj
Lennart Karl

**Lennart KARL** estas juna profesia germana futbalisto. 
Li naskiĝis la 22-an de februaro 2008 en Frammersbach en la ekstrema nordokcidenta angulo de Bavario, peoksime de Aschaffenburg, do nun -aĝa. Ekde 2025 li estas membro de la unua vira teamo  de la futbala klubo FC Bayern München, post kiam li jam ekde 2022 elektiĝis membri en junulaj teamoj de la klubo, kaj ekzemple la 22-an de oktobro 2025 en matĉo de la Ligo de Ĉampionoj de UEFA kontraŭ la teamo de Club Brugge sukcesis pri la unua kaj en la unua duono sola golo; futbalkritikistoj kritikemas ke Lenart Karl tamen ne estas sufiĉe altnivela, sed la publiko tre subtenas la junan futbaliston - kritikemi pli facilas ol efektive sukcesi.

## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri li en la retejo *weltfussball.de* () 
* informoj pri li en la retejo *transfermarkt.de* () 
* escepte elstara golo de la 13-jarulo en filmeto de la socia retejo *Instagrsm*

Kategorio:Germanaj futbalistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Germanio
Bund Neuland

**Bund Neuland** estas aŭstra societo fondita en 1919 de Karl Rudolf kaj Michael Pfliegler kiel kristana-germana porstudenta ligo. Fonto de ĝi estis la romkatolika porjunulara movado.

Estigokialo estis kreskinta sekularigo; la organo de ĝi nomiĝis *Neue Jugend*, sub la redaktorado de Karl Rudolf. Oni ja povas aserti ke ĉi klubo gravegis por la liturgireforma movado en Aŭstrujo. Ĝi estis la unua katolika societo kiu deklaris nekongruigeblon de membreco ĉe si kun la naziismo. Sekve ĝi mem malestigis sin post Anschluss en 1938. Refondo eblis en 1948 fare de eksaj membroj.

Multaj membroj iĝis gravuloj publikaj en postmilita Aŭstrujo: ekz.  kardinalo Franz König, monsinjoro Otto Mauer, la paroĥestro de Hetzendorf Joseph Ernst Mayer, Otto Schulmeister, Felix Hurdes, Ida Friederike Görres, Albert Höfer, Lois Weinberger kaj la salcburga ministroprezidanto Hans Lechner. Krome Placidus Wolf, Mirjam Prager kaj Hans Asperger.

Ili ankaŭ influis la kulturpolitikon eklezian kaj avancancigis modernajn arton kaj arĥitekturon. Eĉ tri lernejoj (parte kun infanĝardenoj) nur danke al ili estiĝis, nome: *Neulandschule Grinzing* (Döbling), *Neulandschule Laaerberg* (Favoriten), *Neulandschule Alxingergasse* (Favoriten). 
 
## Literaturo 
* Franz M. Kapfhammer: *Neuland, Erlebnis einer Jugendbewegung.* 1987, Verlag Styria, Graz, ISBN 3-222-11781-0
* Otto Weiß: *Kulturkatholizismus. Katholiken auf dem Weg in die deutsche Kultur 1900–1933,* Regensburg 2014 (p. 88-90)
* *Neue Jugend* (monata organo, jarkolektoj 1930-1935), Verlag Tyrolia, Innsbruck

## Eksteraj ligiloj 
* lernejoj *Neulandschulen*

## Notoj 
Kategorio:Katolikismo en Aŭstrio
Kategorio:Junularaj organizaĵoj en Eŭropo
Kategorio:Aperis en 1919
Kategorio:Katolikaj organizaĵoj
Surtegmenta bredado

eta|Ŝafido sur tegmento en Etiopujo
**Surtegmenta bredado** estas la bredado de bestoj sur la tegmento de homa domo. Ĝi estas vaste praktikata de malriĉuloj en Egiptujo, kiuj bredas, mortigas, kaj manĝas kokojn, anserojn, meleagrojn, kuniklojn, kaprojn, kaj ŝafojn. La bestoj vivas la tutan vivon sur la tegmento. Ili manĝas rubon produktitan de la domo aŭ donacitan de manĝaĵvendejoj, kaj tial la bredado kostas tre malmulte. La homoj kredas, ke la viando de bestoj tiel nutritaj gustas pli bone ol malmultekosta komerca viando, farita el bestoj nutritaj per fiŝfaruno en industriaj bredejoj. 

Pli riĉaj viandmanĝaj egiptoj ofte kritikas surtegmentan bredadon kiel malhigienan, aŭ maletikan pro la ekzisto de persona rilato inter la manĝanto kaj la mortigita besto. Eĉ pli riĉa antropologo, kiu teorie simpatias al la praktiko, raportis nekapablon manĝi kapron, kiun ŝi amis viva. La kritikoj de riĉaj viandmanĝantoj ne agnoskas, ke en industria bredado la manko de rilato inter la homo kaj la besto ebligas kaj kaŝas pli ekstreman perfortadon ol en la surtegmenta tipo.

## Referencoj
Kategorio:Bestobredado
Tibor Hódos

**Tibor Hódos** [hOdoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Hódos Tibor** estis hungara psikologo, instruisto. Lia origina familia nomo estis *Hatscher* [haĉer].

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  (laŭ alia informo la 23-an) en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1952, poste li akiris diplomon pri filozofio-logiko en Instituto Lenin en 1957. Post la diplomo li estis edukisto en mezlernejo lernojaron,  poste li instruis en alia lernejo 2 jarojn. Ekde 1960 ĝis sia pensiuliĝo en 1994 li laboris en instituto pri sano dum laboro kiel subkolego (1960–1962), ordinara kolego (1962–1970), ĉefkolego (1970–1980), postena kolego (1980–1994). Intertempe li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1964, li kandidatiĝis (CSc) en 1968 en Leningrado, fine li ekhavis psikologian licencon en 1983. Lia esplora tereno estis psikologiaj aferoj ĉe laboristoj dum aŭtomata laborado, poste psikologiaj aferoj apud komputiloj. Lia edzino estis psikiatro.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az üzemi légkörről.* (1961)
* *Az emberi munkatevékenység pszichológiai vizsgálata a folyamatos futószalagrendszerben.* (disertaĵo ruse, 1968)
* Lomov, Boris Fjodoroviĉ: *Ember és technika. A műszaki pszichológia alapjai.* (traduko, 1969)
* *A dolgozó tárgyi környezete. A termelésirányítás emberi tényezői.* (kunaŭtoro, 1975)
* *Folyamatos munkarendben dolgozó operátorok pszichológiai igénybevételének vizsgálata.* (kunaŭtoro, 1983)
* *Munka és pszichés állapot.* (studenta lernolibro, 1994)
* *Képernyős munkahelyek egészségkímélő megvilágítása.* (2000)
* *Szoftverergonómiai követelmények.* (2004)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Jean-Baptiste Leschenault de la Tour

**Jean-Baptiste Louis Claude Théodore LESCHENAULT de La Tour** ([ʒɑ̃ batist lwi klod teɔdɔʁ lɛʃno də la tuʁ]; 13a de Novembro 1773 – 14a de Marto 1826) estis franca botanikisto kaj ornitologo. 

## Biografio
Leschenault de La Tour estis ĉefa botanikisto en la ekspedicio de Nicolas Baudin al Aŭstralio inter 1800 kaj 1803. Li kolektis multajn novajn specimenojn en 1801 kaj 1802, kvankam la taglibro de Baudin sugestas, ke li ne laboris aparte forte; ŝajne la malbone edukita ĝardenisto Antoine Guichenot kolektis pli da plantspecimenoj ol Leschenault, kaj donis al ili pli utilajn etikedojn. En aprilo 1803 li estis tiel malsana, ke li devis esti elŝipigita en Timoro. Devigita pasigi la sekvajn tri jarojn sur Javo, li uzis la tempon por fari la unuan detalan botanikan esploron de la insulo, kiu antaŭe ne estis vizitita de natursciencistoj krom nelonge de Carl Peter Thunberg. Li revenis al Francio en julio 1807 kun granda kolekto de plantoj kaj birdoj. La javaj birdoj de Leschenault estis priskribitaj de Georges Cuvier.

Post la Napoleonaj Militoj, en majo 1816 Leschenault vojaĝis al Hindio por kolekti plantojn kaj establi botanikan ĝardenon en Pondicherry. Li ricevis permeson de la britoj vojaĝi tra Madraso, Bengalio kaj Cejlono. Li sendis multajn el la plantoj kaj semoj, kiujn li malkovris, al la franca insulo Reunio por esti kultivataj tie. Inter ili estis du variaĵoj de sukerkano kaj ses variaĵoj de kotono. Li revenis al Francio en 1822 kaj estis premiita per la Legio de Honoro. 

Malpli ol jaron post sia reveno, Leschenault vojaĝis al Sudameriko, vizitis Brazilon, Surinamon kaj Francan Gujanon, kaj enkondukis tearbustojn en Kajenon, la ĉefurbon de la franca kolonio. Li estis devigita reveni hejmen post nur dek ok monatoj pro malbona sano. 

Kvankam Leschenault publikigis malmulton, liaj kolektoj poste estis uzitaj fare de aliaj francaj botanikistoj, inkluzive de Aimé Bonpland, René Louiche Desfontaines, Antoine Laurent de Jussieu, Jacques Labillardière kaj Étienne Pierre Ventenat. Kelkaj birdoj estis nomitaj laŭ Leschenault, inkluzive de Dezertpluvio (*Charadrius leschenaultii*), Blankakrona forkovostulo (*Enicurus leschenaulti*), Helbruna malkohao (*Taccocua leschenaultii*) kaj kaŝtankapa abelmanĝulo (*Merops leschenaulti*).

## Bibliografio
**Biographies for Birdwatchers*, Mearns and Mearns, 
**Nicolas Baudin’s Scientific Expedition To The Terres Australes* by Steve Reynolds - Marine Life Society of South Australia Inc.
*Edward Duyker François Péron: An Impetuous Life: Naturalist and Voyager, Miegunyah/MUP, Melb., 2006, ,
* Fornasiero, Jean; Monteath, Peter and West-Sooby, John.  *Encountering Terra Australis: the Australian voyages of Nicholas Baudin and Matthew Flinders*, Kent Town, South Australia, Wakefield Press, 2004. 
*Frank Horner, The French Reconnaissance: Baudin in Australia 1801–1803, Melbourne University Press, Melbourne, 1987 .

Kategorio:Francaj botanikistoj
Kategorio:Francaj ornitologoj
Kategorio:Francaj natursciencistoj
Shlomo Goren

**Shlomo GOREN** (; naskiĝis la 3-an de februaro 1917 en Zambrów, Pollando kiel *Szlomo Gorenchik* ; mortis la 29-an de oktobro 1994 en Tel-Avivo) estis ortodoksa religia cionisma rabeno en Israelo, kiu fondis la Armean Rabenoficon de la Israelaj Defendaj Fortoj kaj servis kiel la unua Ĉefa Armea Rabeno; generalmajoro (*aluf*) de 1948 ĝis 1968 , kaj poste funkciis kiel la tria Aŝkenaza Ĉefrabeno de Israelo de 1973 ĝis 1983. Li servis dum tri militoj, verkis plurajn premiitajn librojn pri juda juro, kaj estis nomumita Ĉefrabeno de Tel-Avivo en 1968. Li funkciis kiel Aŝkenaza Ĉefrabeno de Israelo de 1973 ĝis 1983, post kio li fondis la *Idra* Jeŝivo en Jerusalemo, kiun li estris ĝis sia morto (*Idra* en la aramea signifas Goren en la hebrea, Garbejo en esperanto).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Judaj Ideoj Ĉiutage: La Batalanta Rabeno
* Shlomo Goren
* Jsource Biografio
* OU Biografio
* Goren Biografio de Okcidenta Mura Heredaĵo Societo Informilo
* Rabeno Eliezer Melamed, 'Rabeno Goren kaj la Templa Monto' ĉe Arutz Sheva.

Kategorio:Israelaj generaloj
Kategorio:Israelaj rabenoj
Royale Union Saint-Gilloise

eta|maldekstra| 
eta|maldekstra|
***Royale Union Saint-Gilloise*** (jen france, ) estas futbalklubo en Saint-Gilles/Sint-Gillis, Belgio, unu el la 19 municipoj de la Brusela Ĉefurba Regiono. Temas pri unu el la klubaj viraj teamoj, kiuj ludas en la unua klaso de la landa ligo, kaj kutime unu el la kvin plej bonaj. Ĝiaj koloroj estas flava kaj blua; kluba flago estas flava supre kaj blua sube - neformale eblas priskribi ĝin kiel "renversita flago de Ukrainio", sed rimarkindas ke en vertikala formo temas ankaŭ pri la oficiala flago de la municipo.

## Eksteraj ligiloj 
*  ( kaj nederlande)

Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1897
Kategorio:Belgaj futbalteamoj
Kategorio:Brusela Ĉefurba Regiono
Otto Schulmeister

**Otto SCHULMEISTER** (naskiĝinta la  en Vieno, mortinta samloke la ) estis aŭstra publicisto kaj longege ĉefredaktisto (1961-1976) kaj eldonisto (1976-1989) de la grava taggazeto Die Presse. Li estis konsiderata kvazaŭ dojeno de la ĵurnalismo.

Estante filo de registara konsilisto, li ankoraŭ malpost la okupado de Aŭstrujo fare de Wehrmacht iĝis ano de la Hitlera Junularo. Krome aktivis li la porjunulara katolika societo Bund Neuland. Post trapaso de la abiturienta ekzameno, li studis ŝtatsciencojn kaj politikan ekonomikon je Vieno. En marto 1941 li volis iĝi membro de NSDAP, kio realiĝis jaron pli malfrue nur. La doktoriĝon ebligis defendo de la tezo *Die werdende Großraumwirtschaft*. Tie legeblis pri la justaj interesoj de la germana politikistaro je teritoria ekspansio al la eŭropa oriento. Ĵurnalista kariero lia ekis ĉe la naziaj ekonomiaj periodaĵoj "Südost-Echo" kaj "Europa-Kabel". De 1942 deĵoris li ĉe porpaganda sekcio de Wehrmacht sur la Balkana duoninsulo (i.a. kun Ilse Leitenberger; ŝi poste ankaŭ laboris por "Die Presse") kaj finfine je Sicilio. Kaptite fare de la britoj, li resendiĝis hejmen en 1946.

Ernst Molden venigis lin al la redaktistaro de la semajngazeto "Die Wochenpresse". Sed baldaŭ poste, Schulmeister iĝis responsulo pri eksteraj politiktemoj ĉe "Die Presse". Paralele estis li inter 1947-1968 kuneldonisto kaj ĉefredaktisto de la kultura monatperiodaĵo "Wort und Wahrheit". Li kuneldonis la historian-sociologian kolekton *Spectrum Austriae* kaj la bildlibro *Imago Austriae*. Eldonis li  *Briefe an die Österreicher*.

Lia filo Pal ankaŭ ĵurnalistis; la dua, Stephan, estas ekonomika fakulo. Lia filino Terese estis pentristrino kaj ano de la komunumo de Otto Muehl. Sume havis li ses infanojn. Lia tombo troviĝas sur la tombejo *Neustifter Friedhof*.  
 

## Honoroj 
* 1979: Preis der Stadt Wien für Publizistik (fare de la urbo Vieno)
* 1989: Hanns Martin Schleyer-Preis

## Verkoj 
* Die Zukunft Österreichs, 1967
* Die Welt, die wir verlassen, 1970
* Die erschöpfte Revolution, 1978
* Der zweite Anschluß, 1979
* Ernstfall Österreich, 1995

## Literaturo 
* Venus, Theodor: "Schulmeister, Otto" ĉe: *Neue Deutsche Biographie,* 23 (2007), p. 685-686 

## Eksteraj ligiloj 
*biografio ĉe *styria.com*   

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj eldonistoj
Kategorio:Aŭstraj ĵurnalistoj
Kategorio:Membroj de NSDAP 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1916

Kategorio:Mortintoj en 2001
Kategorio:Mortintoj en Vieno
Kategorio:Redaktoroj
Jean-Louis Borloo

**Jean-Louis BORLOO** (n. la 7-an de aprilo 1951) estas franca politikisto. Li estis Ministro pri Sociaj Aferoj inter 2004 kaj 2007, Ministro pri Ekonomio kaj Financoj en 2007, kaj Ministro pri Medio inter 2007 kaj 2010.

Borloo akiris diplomon pri juro kaj filozofio de la Universitato Panthéon-Sorbonne en 1972, en 1974 plian diplomon pri historio kaj ekonomiko de la Universitato Paris-Nanterre, kaj en 1976 MBA de HEC Paris.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj politikistoj
Kategorio:Francaj ministroj
Jeŝivo Kol Toraho

**Kol Torao** estas talmuda kolegio (jeŝivo) en la kvartalo Bayit Vegan de Jerusalemo, Israelo, fondita en 1939. La nomo signifas *Voĉo de la Torao*.

## Priskribo 
La jeŝivo Kol Tora estis fondita en 1939 de rabeno Jeĥiel Michel Schlesinger (1898–1948) kaj rabeno Boruch Kunstadt, ortodoksa juĝisto el Fulda. Ĝi estis la unua Ĥareda jeŝivo kiu instruis en la hebrea lingvo, kontraste al la jida kiu estis ofta en la ĥasidaj jeŝivoj tiutempe. Ĉi tiu novigo ĝuis la decidan subtenon de la Ĥazon Iŝ. Post la morto de rabeno Schlesinger en 1949, rabeno Shlomo Zalman Auerbach gvidis la jeŝivon ĝis sia morto en 1995.

Kol Toraho nuntempe havas pli ol 1000 studentojn.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Judaj lernejoj
Kategorio:Jeŝivoj en Israelo
José Gregorio Hernández

**José Gregorio HERNÁNDEZ Cisneros** estis venezuela kuracisto, aktiva membro de sekulara franciskana ordeno, sanktulo.

 naskiĝis  en :en:Isnotú, Trujillo, Venezuela, li mortis  en Karakaso (Venezuelo).
eta|maldekstre|
eta|

## Biografio 
 doktoriĝis pri medicino en la Centra Universitato de Venezuelo en 1888, poste li ricevis ŝtatan stipendion por daŭrigi siajn studojn en Parizo. Li studis bakteriologion, patologion, mikrobiologion, histologion kaj filologion. Hejmenveninte li eklaboris en hospitalo, jarojn poste li estis levita ĉefkuracisto. Inter 1891 kaj 1916 li ankaŭ instruis medicinon. Dum kuracado Hernández kuracis ankaŭ malriĉulojn senpage kaj eĉ aĉetis por ili medikamentojn per sia propra mono. Li mortis pro trafikakcidento en Karakaso.

Baldaŭ post lia morto komenciĝis la admiro de la "Doktoro de la Malriĉuloj", kiel li estis nomata de la popolo. La kredo, ke mirakloj okazas ĉe lia tombo, rapide disvastiĝis. En 1949 la episkopoj de Venezuelo iniciatis la beatigan procezon kaj en 1985 Johano Paŭlo la 2-a levis lin al la beatuloj. Leono la 14-a kanonizis lin la 19-an de oktobro 2025 en Romo.

Lia liturgia memortago estas la 26-a de oktobro.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Sobre el número de glóbulos rojos*. (1893)
* *Renuncia ante la Academia Nacional de Medicina*. (1913)
* *Elementos de bacteriología*. (1922)
* *Elementos de filosofía*. (1959)
* *Obras completas*. (1968)

## Memorigiloj 
* honora loko en la Halo de Kuracistoj
* statuo (vidu la foton!)
* busto (vidu la foton!)
* murpentraĵo, kie li mortis
* en Marakajbo universitato portis la nomon José Gregorio Hernández (1998)
* en Trujillo, kapelo kaj muzeo portis la nomon
* poŝtmarko eldonita je lia 132-a naskiĝtago en Venezuelo

## Fontoj 
* WikiTrans

## Referencoj 
Kategorio:Venezuelaj kuracistoj
Kategorio:Venezuelaj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Sanktuloj
Yuli Tamir

**Juli TAMIR** (, naskiĝis la 26-a de februaro 1954 en Tel-Avivo kiel *Jael Tamir*) estas israela politikisto kaj iama ministro, profesoro pri filozofio kaj akademia administranto.

## Kariero 
Yuli Tamir estis unu el la fondintoj de la movado Pacon Nun (*Shalom Achshav*) en 1978, kaj de 1980 ĝis 1985 ŝi estis aktivulino en la movado Ratz. De 1998 ĝis 1999, Yuli estis la prezidanto de la Israela Asocio por Civitanrajtoj.

Ekde 1995, ŝi aktive partoprenis en politiko ene de la Laborista Partio. Kvankam Yuli Tamir ne sukcesis akiri sidlokon en la Kneset en la elektoj de 1999, ŝi estis nomumita Ministro pri Enmigrada Absorbo en la registaro de Ehud Barak.

Ŝi estis elektita al la Knesset en la elektoj de 2003 kaj servis en multaj parlamentaj komitatoj: Financoj, Konstitucio, Juro kaj Ordo, Sociaj Aferoj, kaj Kulturo kaj Sportoj. Ŝi ankaŭ servis en la parlamenta komitato esploranta registaran korupton.

Ŝi estis nomumita Ministro pri Enmigrinta Absorbado de 1999 ĝis 2001 fare de Ehud Barak. De 2003 ĝis 2010, ŝi estis membro de la Kneset (Laborista Partio) kaj en la registaro Ehud Olmert ŝi funkciis kiel Ministro pri Edukado de 2006 ĝis 2009  kaj Ministro pri Scienco, Kulturo kaj Sportoj de 2006 ĝis 2007.

Post sia politika kariero, Tamir estis Prezidanto de la Shenkar Kolegio pri Inĝenierarto kaj Dezajno de 2010 ĝis 2020. Ekde 2015 ŝi estas adjunkta profesoro ĉe la Blavatnik Lernejo de Registaro, Oksfordo. Ekde oktobro 2020, Tamir estas Prezidanto de la Kolegio Beit Berl.

## Verkaro 
* *Liberal Nationalism* (1993), Princeton University Press
* ''Who's Afraid of Equality? Education and Society in Israel* (2015), Yedioth Ahronoth Books (in Hebrew)
* *Why Nationalism'' (2019), Princeton University Press.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Yuli Tamir on the Knesset website
* Akademia revuo de Yael "Yuli" Tamir

Kategorio:Esploristoj de naciismo
Kategorio:Israelaj instruistoj
Kategorio:Israelaj politikistoj
Kategorio:Israelaj akademiuloj
Kategorio:Vivantaj homoj
Jeŝivo Ec Ĥaim

**Jeŝivo Ec Ĥaim** (, signifante "Arbo de Vivo", anglalingva literumado *Etz Chaim Yeshiva*) estis antikva ortodoksa jeŝivo en la urbocentro Jerusalemo.

## Historio 
Rabeno Shmuel Salant fondis la Talmud-Toraon "Etz Chaim" 1841 en la malnova urbo. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Etz Chaim retejo 

Kategorio:Jiŝuv
Kategorio:Judaj lernejoj
Kategorio:Jeŝivoj en Israelo
László Gábor Horváth

**László Gábor Horváth** [lAslO horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth László Gábor** (aŭ pli mallonge Horváth L. Gábor) estis hungara psikologo, altlerneja instruisto, fervojisto.

 naskiĝis  en Vác, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplometon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1931. Li vivtenis sin el porokazaj laboroj inter 1931–1934, poste li estis simpla laboristo en Hungaraj Ŝtataj Fervojoj, inter 1939–1942 li havis jam posteneton. Tiutempe en 1939 li doktoriĝis en Scienca Universitato Ferenc József, samtempe li finis fervojistan kurson en la Ŝtataj Fervojoj. Inter 1940-1946 li estis psikologo en instituto, dum inter 1942-1945 li estis ankaŭ en fervojista statuso kiel oficiro. En 1945 li establis fervojan instituton, kie oni konstatis la karieran taŭgecon, poste li estis ties gvidanto ĝis 1976. Li estis ankaŭ estro de identa instituto en la koncerna ministerio inter 1957-1976. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1957, li doktoriĝis en 1963 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1966–1986 li ankaŭ instruis en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Lia ĉeftemo estis psikologio de la trafiko. Li edziĝis en 1931, 2 jarojn poste filino naskiĝis. Li ricevis premiojn en 1955 kaj 1966.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A konzervativizmus és a modern szellem harca az angol középiskolában.* (ankaŭ disertaĵo, 1939)
* *A közlekedés egyéniségalakító hatása.* (monografio, 1942)
* *Emberi sorsok és lélektani törvényszerűségek az egyéniség kialakulásában.* (monografio, 1943)
* *A közlekedés társadalmának lélekrajza.* (1948)
* *A rendszeresen alkoholt fogyasztók színlátása.* (kunaŭtoro, 1953)
* *Az alkohol hatása a látásra és az azzal összefüggő munkateljesítményekre.* (kunaŭtoro, 1953)
* *A közlekedésélettan problémái és törvényszerűségei.* (disertaĵo, 1957)
* *Az időjárás szerepe a vasúti balesetekben.* (1958)
* *A pszichoszomatikus tényezők szerepe a hypertonia megbetegedésben.* (monografio, 1961)
* *Gyógyszerek és élvezeti cikkek neuropszichikus hatása az érzékelésre, a mozgásosságra és a szociális reakciómódokra.* (disertaĵo, 1962
* *A meteoropszichológiai tényezők szerepe az ipari, vasúti és az autóközlekedési balesetekben.* (monografio, 1963)
* *Az időjárási egyéni érzékenység és a farmakopszichikus hatások. A közlekedés-meteoropszichofarmakológia tényei és törvényszerűségei.* (monografio, 1964)
* *Munkapszichológia.* (lernolibro, 1968; 4-a eldono: 1971)
* *Élethelyzetérzések pszichológiai vizsgálata a gondolkodási sémateszttel.* (1989)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj fervojistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kibuca Movado

La **Kibuca Movado** () estas la tegmenta organizaĵo de ĉiuj sekularaj kibucoj en Israelo.

Ĝi estis fondita en 1999. Nuntempe, ĉi tiu movado inkluzivas 273 kibucojn en Israelo kun entute 120 000 loĝantoj. La vasta plimulto de la kibucoj en en la lando estas sekularaj. 

Krome, ekzistas la malgranda asocio *Religia Kibuco Movado*  kun 16 kibucoj, kiu estis fondita jam en 1935.

## Historio 
La **Unuiĝinta Kibuca Movado** (), ankaŭ konata per ĝia hebrea akronimo *TaKaM* (תק"ם) estis fondita en 1981 kaj estis forte asociita kun la Laborista Partio kaj ĝiaj antaŭuloj. Ĝi mem estis formita per fuzio, kiam *HaKibbutz HaMeuhad* kaj *Ihud HaKvutzot VeHaKibbutzim* kuniĝis. Sekve, iliaj respektivaj junularaj movadoj kunfandiĝis en la junulara movado Habonim Dror.

En 1999 tria movado, *Ha-Qibbūz ha-Artzī* /הַקִּבּוּץ הָאַרְצִי/ 'Landa Kibuco', aliĝis al la Unuiĝinta Kibuca Movado, kvankam ĝi konservas certan aŭtonomecon, kiel ankaŭ ĝia junulara movado Haŝomer Hacair.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kolegio de Kibucoj
* Yitzhak Tabenkin
* Yaakov Hazan
* Histadrut HaNoar HaOved VeHaLomed

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo (en la hebrea)

Kategorio:Kibucoj
Kategorio:Organizaĵoj en Israelo
Yaakov Hazan

**Yaakob HAZAN** (; naskita la 4-an de junio 1899 en Brest-Litovsk , Rusia Imperio ; mortis la 22-an de julio 1992 en kibuco Miŝmar haEmek) estis israela socialisma cionisma figuro, edukisto kaj politikisto. Unu el la fondintoj de la movado Haŝomer Hacair en Pollando, la movado Kibbutz HaArtzi, la partio Mapam, kaj la politika bloko Maarach (Laborista Partio). 

Li partoprenis en pluraj cionismaj kongresoj, estis membro de sep Kneset-oj , membro de la plenumaj komitatoj de la Monda Cionisma Organizaĵo kaj la Histadrut, kaj membro de la estraro de la Juda Nacia Fondaĵo. Li ankaŭ estis premiito de la Israela Premio (1989).

## Verkaro 
* *La Laborista Movado kaj la Milito* (1943)
* *La Kibuco en la Testo de Tempo* (1958)
* *Konkludoj kaj Estontaj Taskoj* (1964)
* *Ĉe la Vojkruciĝo de Decidoj* (1968)
* *Konfuzo, Protesto kaj Solvo* (1974)
* *Nova Komenco* (1988)
* *Infanaĝo kaj Juneco* (1993), aŭtobiografio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Belorusaj judoj
Kategorio:Judaj socialistoj
Kategorio:Israelaj judoj
Kategorio:Israelaj instruistoj
Kategorio:Israelaj politikistoj
Kolegio Beit Berl

**Beit Berl** (, signifante 'Domo Berl', plennome: , signifante la 'Akademia Kolegio-Domo Berl') estas multfaka akademia institucio (Kolegio) de pli alta lernado en Israelo. La ĉefa kampuso situas apud Kfar Saba.

Ĝi estas la plej granda akademia kolegio en Israelo laŭ la nombro de studentoj (ĉirkaŭ &nbsp;10 000) kaj la nombro de diversaj studfakoj. 

Ĝi estas unu el la plej malnovaj altlernejoj en Israelo.

## Historio 
Beit Berl estis fondita kiel komunumo la 21-an de aŭgusto 1946, kaj estas nomita laŭ Histadrut kaj laborist-cionisma gvidanto Berl Katznelson. 

La nuna ĉefkampuso estis fondita en la 1970-aj jaroj sur tio, kio estis lernejo por instruistoj, junularaj gvidantoj, kibucanoj kaj junaj enmigrintoj ekde la malfruaj 1940-aj jaroj.

En 1979, Beit Berl ricevis ŝtatan aprobon por siaj kursoj, kaj en 1981, ĝi ricevis akademian rekonon kiel instruista trejnadlernejo sub la superrigardo de la Edukministerio. Diversaj edukaj institucioj en la regiono iom post iom unuiĝis sub la ombrelo de Beit Berl. En 1987, ĝi ricevis rekonon kiel kolegio por ĉiuj siaj studprogramoj.

## Priskribo 
La kolegio aljuĝas bakalaŭrajn gradojn (B.Ed. kaj B.Ed.FA) kaj magistrajn gradojn (MAAT; M.Ed.; M.Teach) en diversaj kampoj de instruado kaj edukado (formala kaj neformala), artoj (bildartoj, filmo, artedukado, artterapio), kaj homsciencoj kaj sociaj sciencoj. La kolegio ankaŭ donas instruatestilon por akademianoj kaj diversajn specojn de specialiĝaj atestiloj.

## Organizo 
Beit Berl nuntempe konsistas el kvar fakultatoj:

* Edukaj Sciencoj
* Arto
* Administrado kaj sociaj servoj
* Akademia Instituto por la Trejnado de Arablingvaj Instruistoj.

Ĉirkaŭ 1 000 plentempaj kaj partatempaj prelegantoj faras esploradon kaj instruas proksimume 10 000 studentojn. Aldone al bakalaŭraj gradoj por instruado en ĉiaj lernejoj, magistraj gradoj povas esti akiritaj en kampoj kiel arteduko, speciala edukado kaj edukadministrado.

Beit Berl konsideras sin kiel multkulturan altlernejon kaj klopodas ekipi siajn diplomiĝintojn por antaŭenigi pacan kunekzistadon inter la kulturoj ekzistantaj en Israelo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo Enarkivigita  
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Edukado en Israelo
Abba Kovner

**Abba KOVNER** (, jide Kowoner; naskiĝis la 14-a de marto 1918 en Aŝmjani (d:Q722836), Hrodna regiono, nun Belorusio; mortis la 25-a de septembro 1987 en Kibuco *En HaĤoreŝ*, Israelo) estis israela poeto kaj verkisto, partizana gvidanto en la Dua Mondmilito kaj fondinto de la organizaĵo Nakam (hebree por Venĝo).

Li verkis kaj en la hebrea kaj kaj en la jida. Kovner estis konata pro sia elokventeco kaj kapablo influi publikon. Li estis kuzo de la israela komunista gvidanto Meir Vilner.

Li estis unu el la gvidantoj de la partizana grupo *Fareynigte Partizaner Organizatsye* (FPO), kaj gvidis, interalie, atakojn kontraŭ germanaj celoj el la arbaroj ĉirkaŭ Vilno. Li kredis, ke judoj batalu kiel judoj kaj ne estu sorbitaj en litovajn aŭ rusajn partizanajn grupojn. La ​​FPO poste aliĝis al aliaj partizanoj kaj al la soveta armeo. Li estis akuzita pri perfortagoj kontraŭ polaj kaj litovaj civiluloj. La plejparto de la familio kaj parencoj de Kovner estis mortigitaj dum la Holokaŭsto.

En Israelo li fariĝis membro de la kibuco *Ein HaHoresh* kaj batalis kiel oficiro en la Giv'ati Brigado ekde la komenco de la Israela Milito de Sendependeco. Kovner poste atestis en la proceso de Eichmann.

Kovner dediĉis sin al poezio, estante vaste agnoskita, kaj skribis en literatura formo multajn el siaj spertoj kiel partizano en la batalo kontraŭ la nazioj. Li estis konsiderata heroo en sia lando kaj ricevis la Nacian Premion por Literaturo en 1970.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Abba Kovner pri la Juda Partizana eduka fondaĵo
* Kronikoj de la Vilna Geto: milittempaj fotoj & dokumentoj – vilnaghetto.com
* Abba Kovner Biografio
* 
* Abba Kovner - #la dua mondmilito Fervorulo kaj Fondinto de La Vengistoj

Kategorio:Sovetiaj partizanoj
Kategorio:Judaj rezistantoj
Kategorio:Israelaj poetoj
Catherine Connolly

**Catherine CONNOLLY** (naskita la 12-an de julio 1957 en Galway) estas irlanda politikisto, kiu funkciis kiel Teachta Dála (TD, membro de Dáil Éireann) por la balotdistrikto Galway West ekde februaro 2016. 

Ŝi estis kandidato en la prezidant-elekto en 2025, kiun ŝi gajnis. Ekde la 11-a de novembro ŝi estas Prezidanto de Irlando.

## Kariero 
Connolly komencis sian politikan karieron kiel membro de la Laborista Partio, por kiu ŝi estis elektita kiel Urba Konsilisto de Galway en 1999 kaj Ĉefurbestro de Galway de 2004 ĝis 2005. Ŝi forlasis la partion en 2007 post disputo pri kandidatselektado. Post malsukcese kandidatiĝi en la ĝeneralaj elektoj de 2007 kaj 2011 en Galway West kiel sendependa kandidato, Connolly estis elektita al la Dáil en 2016. Ŝi servis kiel membro de la Leas-Cheann -sidloko en la 33-a Dáil de julio 2020 ĝis novembro 2024.

Ideologie maldekstra, Connolly subtenis la referendumon pri geedzeca egaleco de 2015, la nuligon de la Oka Amendo en 2018, kaj estas defendanto de irlanda neŭtraleco.

Connolly estas irlanda parolanto kaj laboris kiel klinika psikologo kaj advokato. Ŝi estas pacifisto.  Dum junaj jaroj ŝi engaĝiĝis ĉe Maria Legio.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Andrews, Kernan. "Connolly levas dubojn pri sendependeco de kriptovoluto, raporto", *Galway Advertiser*, la 6-an de novembro 2008.

Kategorio:Irlandaj socialistoj
Kategorio:Irlandaj politikistoj
Kategorio:Pacistoj
Kolegio de Kibucoj

**Kolegio de Kibucoj**, **Kibuca Instruista Kolegio** aŭ **Kibuca Seminario** (, ) estas kolegio en Tel-Avivo, Israelo.

La kolegio estis establita en 1939 fare de la Kibuca Movado por trejni instruistojn por kibucaj lernejoj. 

## Priskribo 
La kolegio specialiĝas pri instruista trejnado, ofertante bakalaŭron kaj magistron pri edukado, kaj estas la plej granda akademia kolegio en Israelo, kun pli ol 10 000 studentoj. Ĉirkaŭ kvarono de instruistoj en Israelo diplomiĝis de tiu institucio. 

Ĝi trejnas instruistojn laŭ la principoj de humanisma kaj demokratia edukado. La eduka procezo emfazas sociajn prioritatojn kaj engaĝiĝon al la socio. Kursoj kaj instruplanoj estas adaptitaj al la nunaj bezonoj de la israela eduka sistemo.

Nuntempe, studentoj povas studi la jenajn fakojn: frua infana disvolviĝo, kreiva edukado, bazlerneja instruado, speciala edukado, angla kaj fremdlingvoj, sporteduko , sociologio, biologio kaj kemio en media perspektivo 

La altlernejo ankaŭ funkciigas la Centron "Mahot" (Centro por Fortigo kaj Pensado), kiu celas subteni studentojn alfrontantajn lernajn malfacilaĵojn ĉe la altlernejo dum iliaj studoj kaj rehabilitado.

La vastigita kolegio havas tri kampusojn : Ramat Aviv, Antigonus kaj Kalisher. La ĉefa kampuso estas Ramat Aviv, situanta en Tel-Avivo norde de la rivero Jarkon (Parko Jarkon).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Edukado en Israelo
Avrohom Yeshaya Karelitz

Rabeno **Avraham Yeshayahu KARELITZ** (, konata kiel kaj nomita laŭ lia ĉefa verko **Chazon Ish** (***Ĥazon Iŝ***, signifante en la hebrea: vizio de viro/homo); naskiĝis la 7-an de novembro 1878 en Kossowa (Kossoviĉjo, apud Baranawitschy), distrikto Slonimskij, Grodna gubernio, Rusia Imperio (nun Belorusio) - mortis la 2-an de oktobro 1953 en Bnej-Brak, Israelo) estis ultra-ortodoksa rabeno, talmuda spertulo kaj gvida figuro de la Haredim en Israelo de 1933 ĝis sia morto.

Lia domo en Bnei Brak estis vizitata de miloj da homoj serĉantaj liajn konsilojn aŭ simple inspiritaj kaj konsolitaj de lia ĉeesto. Kvankam li ne havis oficialan postenon, li tamen estis konsiderata grava aŭtoritato pri judaj aferoj; eĉ David Ben-Gurion iam vizitis lin kaj demandis lin pri religiaj aferoj (la statuso de judismo en la nova ŝtato kaj, interlie, la demando pri junaj virinoj servantaj en la israela armeo).  Karelitz ne apartenis al iu ajn aparta sekto ene de Ĥareda judismo kaj tamen estis tre respektata de sekvantoj de diversaj pensoskoloj. Stratoj estas nomitaj laŭ li en multaj israelaj urboj.

Karelitz verkis pli ol 40 librojn pri religiaj temoj en la hebrea lingvo, en klara kaj rekta stilo. Post translokiĝo al Israelo, li fariĝis aŭtoritato pri ĉio koncernanta judan juron kaj vivon. Kvankam li ne estis la estro de jeŝivo, li havis fortan influon sur la religian vivon kaj instituciojn.

Kvankam li estis spertulo, li ankaŭ dediĉis sin al praktikaj problemoj. Li pripensis la uzon de melkmaŝinoj dum Ŝabato, la kultivadon de akvaj arbidoj dum la ŝabata jaro, kiam neniu tero rajtas esti kultivata en Eretz Israel, kaj tiel plu.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Israelaj rabenoj
Kategorio:Judaj kontraŭcionistoj
Kategorio:Israelaj instruistoj
Felix Hurdes

**Felix HURDES** (naskiĝinta la  en Bruneck, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra advokato, politikisto kaj kunfondinto de Aŭstria Popola Partio (ÖVP). Inter 1953 kaj 1959 li estis prezidanto de la Nacia Konsilio. Li anis je Bund Neuland.

Post doktoriĝo pri jursciencoj en 1925 li staĝis en Vieno kaj Klaŭdiforumo. Klaŭdiforume li malfermis en 1955 propran oficejon. Originante ideologie el katolikaj porjunulaj organizoj, li iĝis Klaŭdiforume urba politikisto (konsilie; 1935–1936) kaj ĉefo de la katolika eldonejo *Kärntner Pressverein*. Ene de la landa registaro de Karintio li nomumiĝis en 1936 respondeculo pri edukado kaj konstruado..

Tuj post Anschluss la nazioj malliberigis lin kaj sendis lin al la koncentrejo Dachau. Post reliberigo en majo 1939 li fariĝis helpadvokato. De 1940 li aktivis en sindikataj rezistadaj rondoj kaj, perite de la teologo Heinrich Maier, li flegis kontaktojn al la *Grupo Maier-Messner-Caldonazzi*. Tiutempe li kun sampensantoj filozofis pri la eblo daŭrigi la heredon de la Kristan-Sociala Partio de Aŭstrujo kun pli forta fokuso pri solidareco. Nova enkarcerigo estis en 1944, tiam je Mauthausen. De tie li estis en la 18.1.1945 venigita je la Landa tribunalo de Vieno; planita proceso jam ne okazis kaj en la 6.4.1945, mallonge antaŭ la liberigo de Vieno fare de la Ruĝa Armeo, li estis forsendita al libereco. 
 

Post la maleksplodo de la Dua Mondmilito, Hurdes kunfondis la kristandemokration en Aŭstrujo. Inter 1945-1951 estis li la ĝenerala sekretario de ÖVP: tiam li partoprenis la unuan tutgermanujan partitagon de la Kristandemokrata Unio de Germanio en Goslar. Inter 1945-1952 estis li ministro pri edukado. Inter 1945-1966 li parlamentanis kaj inter 1953-1959 li estis parlamentprezidanto. De februaro 1962 ĝis la balotoj de 1966 li estis parlamenta klubestro de ÖVP 

Hurdes engaĝiĝis en la unuigo de kristandemokratiaj partoj kaj anis ĉe la katolikaj studentaj korporacioj *K.St.V. Rhenania Wien* (ene de Mittelschüler-Kartell-Verband) respektive ĉe *KÖStV Nibelungia Wien* kaj *KÖHV Sängerschaft Waltharia Wien* (ene de Österreichischer Cartellverband). Tombo lia estas honora, je Centra Tombejo de Vieno.

## Honoroj 
* 1950: Anton-Bruckner-Ring
*1952: Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich (fare de la Respubliko Aŭstrujo) 
* 1957: Großkreuz des Verdienstordens der Bundesrepublik Deutschland (meritkruco fare de la Federacia Respubliko Germanio)
* 1957: Karl-Renner-Preis (fare de la urbo Vieno)

## Verkoj (elekto)
* *Vater unser – Gedanken aus dem Konzentrationslager,* Herder 1950.

## Eksteraj ligiloj 
* parlamenta paĝaro
*AEIOU-biografiaro 
*  
*ligiloj ĉe DDB
*aŭdeblaj dokumentoj

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj ministroj
Kategorio:Aŭstraj advokatoj
Kategorio:Rezistantoj
Kategorio:Konservativistoj
Kategorio:Tirolanoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1901
Kategorio:Mortintoj en 1974
Kategorio:Mortintoj en Vieno
Rabenoj por Homaj Rajtoj

**Rabenoj por Homaj Rajtoj** (, , akronime **RFHR**) estas israela organizaĵo de israelaj rabenoj, kiu priskribas sin kiel "voĉon de konscienco" en Israelo. 

Ĝi estis fondita en 1988, do nemallonge post la eksplodo de la Intifado. Ĝiaj membroj inkluzivas reformitajn, ortodoksajn, konservativajn judojn kaj studentojn, kiuj pretendas esprimi la judan tradicion de laborado por homaj rajtoj. Laŭ ĝia retejo, ĝi havas "pli ol cent rabenojn kaj rabenajn studentojn" en siaj rangoj.  kaj en 2001, du el la gvidantoj de la organizaĵo, Ehud Bandel kaj Arik Ascherman, ricevis la Premion Gandhi por Paco pro sia laboro. 

## Agado 
La gvidanto de la organizaĵo, rabeno Arik Ascherman, estis procesita plurfoje en Israelo pro siaj agadoj. Arik Aschermann estas unu el la ĉefroluloj en la premiita sveda dokumenta filmo Israelo kontraŭ Israelo.

En decembro 2004, ĝia gvidanto, rabeno Arik Aschrman, estis akuzita de la israela ŝtato en Jerusalemo pro partoprenado en pasiva rezisto, kune kun tri aliaj aktivuloj, kontraŭ la malkonstruo de palestinaj hejmoj. RFHR ankaŭ kontraŭas la konstruadon de la israela limmuro kie ajn ĝi tranĉas araban teron, dividas arabajn vilaĝojn, aŭ fortranĉas agrikulturan teron de ĝiaj posedantoj. RFHR atingis partan sukceson kiam ĝi malhelpis la muron dividi la vilaĝon Sheikh Sa'ad. (*Israel Today*, majo 2006).

Rabeno Arik Ascherman estis plue akuzita en 2003 pro interrompo *en la plenumado de policaj devoj je du malsamaj okazoj en 2003, kaj pro la intenco fari agojn por malhelpi policon plenumi siajn devojn.* En marto 2005, Ascherman estis trovita kulpa, sed li ne ricevis enskribon en la israela krimlisto. En marto 2008, Arik Ascherman estis arestita pro "incito de palestinanoj *kontraŭstari* la policon " 

La RFHR proponas pasivan reziston dum la ĉiujaraj atakoj de judaj setlantoj kontraŭ palestinanoj dum la olivrikolto. 

La organizaĵo ricevas subtenon de rabenoj en Usono kaj Britio, kaj en 2002 ankaŭ usona filio estis fondita.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Nova Israela Fonduso

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala RHRa retejo
* VIDEO: Rabeno Arik Ascherman – Rabenoj por Homaj Rajtoj, parolado ĉe la Neveh Shalom Sinagogo en Portland, Oregono, la 5an de majo, 2003.

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1988
Kategorio:Homrajtprotektaj organizaĵoj
Kategorio:Neprofitcelaj organizaĵoj
Kategorio:Cisjordanio
Kategorio:Politiko de Israelo
Ĥreŝĉatik

**Ĥreŝĉatik** () estas la ĉefa strato de Kijivo, la ĉefurbo de Ukrainio. La strato longas 1,2 kilometrojn kaj etendiĝas nordoriente-sudokcidenten de la Eŭropa Placo tra Placo de Sendependeco (Kievo) ĝis la Besarabska Placo kaj la Besarabskij Bazaro. La oficejoj de la Urba Konsilio de Kievo, la Poŝtoficejo, la Ministerio pri Agrara Politiko kaj Manĝaĵoj, la Ŝtata Komitato pri Televido kaj Radio-Elsendado, la grandmagazeno TsUM kaj la Ukraina Domo ĉiuj situas sur Ĥreŝĉatik.

Ĥreŝĉatik estis intence detruita dum la Dua Mondmilito fare de retiriĝantaj Ruĝarmeaj soldatoj. Inter la rimarkindaj konstruaĵoj, kiuj estis dinamitigitaj, estis la Urba Dumao de Kijivo, la Borso de Kijivo, la Nacia Hotelo kaj la Nubskrapulo de Ginzburg. La strato estis rekonstruita en stalinisma novklasika stilo post la fino de la milito kaj estis renovigita ekde la sendependeco de Ukrainio.

Kategorio:Kievo
Juda Renovigo

**Juda Renovigo** (, , ) estas branĉo de nuntempa judismo, kiu provas kombini modernajn kulturajn kaj religiajn tendencojn kun tradiciaj elementoj el Kabalo, Ĥasidismo kaj meditado. Ĝi diferencas de la Baal Teŝuva movado pro ĝia reveno al ortodoksa judismo.  Juda Renovigo emfazas seksan egalecon, pacigon kaj ekologiismon, havas plurajn sinkretajn trajtojn, kaj komprenon de judismo kiel religia civilizo en konstanta evoluo, kompreno pruntita de Rekonstruisma Judismo. 

Juda Renovigo ne konsideras sin sendependa juda konfesio kiel Liberala Judismo aŭ Ortodoksa Judismo, kaj ne havas formalan organizan strukturon, kvankam ekzistas tutmonda asocio de judaj komunumoj kaj institucioj, la ALEPH-Alianco por Juda Renovigo, kiuj estas dediĉitaj al la ideo de Juda Renovigo.

La koncepto de *Juda Renovigo* aperis ene de judismo en Usono en la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj. Ĝia plej elstara reprezentanto estas Rabeno Zalman Schachter-Shalomi, kiu elmigris al Usono dum la Dua Mondmilito. Alia grava reprezentanto estas Arthur Waskow.

La movado ampleksas maldekstrajn trajtojn kiel feminismo, ekologiismo kaj pacifismo, kaj vastigas tradician judan kultadon per ekstazaj elementoj kiel meditado, ĉantado kaj dancado. Kiel parto de siaj klopodoj vastigi judan riton, membroj pruntas libere kaj malkaŝe de Budhismo, Sufiismo, indianaj naturreligioj kaj aliaj kredoj. Ĉi tiu fenomeno estas konata en religiaj studoj kiel sinkretismo.  Multaj judoj ekster Juda Renovigo rigardas religian sinkretismon kiel nekongruan kun Judismo kaj tial ne konsideras la tiel nomatan judan renovigon kiel parton de la juda religio. 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Novĥasidismo

## Eksteraj ligiloj 
* ALEPH Alianco por Juda Renovigo
* OHaLaH:  La Asocio de Rabenoj por Juda Renovigo
* Renoviga Judismo

Kategorio:Judaj religiaj movadoj
Kategorio:Juda historio en Usono
Kategorio:Listo de arkivitaj paĝoj de Retarkivo
Silvan Shalom

**Silvan** **SHALOM** (; naskita la 4-an de aŭgusto 1958 en Gabès, Tunizio) estas israela politikisto de la partio Likud. Li estis vicĉefministro de Israelo de 2009 ĝis 2013 kaj denove en 2015. 

Li servis kiel la 16-a Ministro pri Eksterlandaj Aferoj de Israelo de februaro 2003 ĝis januaro 2006. Li antaŭe servis kiel Ministro pri Financoj en la kabineto de Ariel Ŝaron dum du jaroj. Li estas membro de la konservativa partia alianco Likud. La 31-an de marto 2009, li fariĝis Vicĉefministro. De 2013 ĝis majo 2015, li estis Ministro pri Energio kaj Akvo. Ekde majo 2015, li estas Ministro pri Internaj Aferoj. La 20-an de decembro 2015, post akuzoj de pluraj virinoj, ke li sekse ĉikanis ilin,. li anoncis sian demision kiel Ministro pri Internaj Aferoj kaj anoncis, ke li ankaŭ demisios de sia parlamenta seĝo. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ministroj pri eksteraj rilatoj de Israelo
Kategorio:Israelaj ministroj
Gilad Erdan

**Gilad Menaŝe ERDAN** ( [ɡilˈ(ʔ)ad (ʔ)eʁˈdan], naskiĝis la 30-a de septembro 1970 en Aŝkelon) estas israela politikisto (Likud) kaj diplomato. Li estis la Konstanta Reprezentanto de Israelo ĉe Unuiĝintaj Nacioj de 2020 ĝis 2024 kaj ankaŭ estis la Ambasadoro de Israelo al Usono de januaro ĝis novembro 2021. Antaŭe, li estis membro de la Knesset de 2003 ĝis 2020 kaj okupis diversajn ministeriajn postenojn inter 2009 kaj 2020.

## Kariero 
Li laboris kiel konsilisto por Ariel Ŝaron kaj Benjamin Netanjahu . Li estis prezidanto de la Junulara Unio Likud. En 2003, li estis elektita al la Knesset por la unua fojo.

Li funkciis kiel Ministro pri Mediprotektado, Ministro pri Komunikado, kaj Ministro pri Internaj Aferoj. Ekde la 25-a de majo 2014, li estis Ministro pri Publika Sekureco kaj Strategia Planado, kaj membro de la 16-a ĝis la 23-a Knesset.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Israelaj ministroj
Kategorio:Israelaj diplomatoj
Otto Mauer

**Otto MAUER** (naskiĝinta la  en Brunn am Gebirge, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra romkatolika  pastro, artaĵkolektisto kaj mecenato.  Viene estris li avangardan galerion.

Kiel junulo li aktivis ĉe Bund Neuland; la sacerdota ordinacio estis en 1931. Dum la regado de la nazioj li plurfoje estis arestita kaj sankciigita per malpermeso prediki. Protektadon li ĝuis fare de kardinalo Theodor Innitzer kaj prelato Karl Rudolf. De 1949 estis li spirita atistanto de *Katholische Aktion*. En 1954 li fariĝis katedralpredikisto; je *Grünangergasse* fondis li la faman pinakotekon *Galerie nächst St. Stephan*. Baldaŭ poste ĉi loko iĝis centro de la abstraktismo (Maria Lassnig, Oswald Oberhuber). En 1965, kiam kardinalo Franz König estigis la pororientkristanisman fondaĵon *Pro Oriente*, Otto Mauer iĝis tie estrarano.

En la menciita pinakoteko li eksponis tri mil verkojn de reprezentantoj de la klasika moderno ĝis la abstraktuloj (i.a. de Alfred Kubin, Hans Fronius, Herbert Boeckl, Arnulf Rainer, Josef Mikl, Wolfgang Hollegha, Markus Prachensky, Friedensreich Hundertwasser kaj Christian Ludwig Attersee). La tuto nuntempe estas parto de la Viena Katedrala Muzeo. De 1981 ĉiujare aljuĝatas la premio *Otto-Mauer-Preis* al junaj artistoj. Temas pri unu el la plej gravaj honoroj pri vidaj artoj en Aŭstrujo. La monon por ĉi premio liveras la Otto-Mauer-fonduso, kiu en 1980 estiĝis kiel fondaĵo de la Viena arkiepiskopujo.

Pri la problemoj de Mauer ene de la katolika hierarkio atentigis Arnulf Rainer jene: *Der Otto Mauer war sicher ein Kämpfer für die Kirche und die zeitgenössische Kunst. Er ist eigentlich sehr stark auf Ablehnung in der Kirche gestoßen, man hat ihn zwar nicht bekämpft, aber nur geduldet. Otto Mauer hat Einfluss gehabt, und er war überzeugend.*

## Honoroj 
* 1972: Preis der Stadt Wien für Volksbildung (fare de la urbo Vieno)
* 1993: nomo de la strato *Otto Mauer-Gasse* je Brunn 
* 1995: nomo de la strato *Otto Mauer-Gasse* je Vieno

## Literaturo 
* Bernhard A. Böhler: *Monsignore Otto Mauer. Ein Leben für Kirche und Kunst,* Triton Verlag, Wien 2003, ISBN 3-85486-175-3.
* *Das geschundene Reich Gottes: theologische Reden.* Eldonis kaj komentis Werner Reiss, Hora-Verlag, Wien 1993, ISBN 3-213-00018-3.
* *Erschreckend – Wahr. Begegnungen von Hans Fronius und Otto Mauer.* Eldonis Bernhard A. Böhler kaj Christin Fronius kune kun Ferdinand Reisinger. Bibliothek der Provinz, Weitra 2001, ISBN 3-85252-394-X.
* *Otto Mauer. Über Kunst und Künstler.* Eldonis Günter Rombold. Residenz Verlag, Salzburg 1993, ISBN 3-7017-0786-3.
*Norbert W. Höslinger: "Otto Mauer" - ĉe: *Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon* (BBKL). Volumo 5, Bautz, Herzberg 1993, ISBN 3-88309-043-3, kol. 1042–1043. 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* fondusoj *Otto Mauer*
* "Otto Mauer - moderne Kunst und Kirche"
* Mauer-kolekto de la Viena Katedrala Muzeo 
* "Monsignor Otto Mauer, Austrian Patron of the Arts"

## Notoj 
Kategorio:Romkatolikaj pastroj en Aŭstrio
Kategorio:Mecenatoj
Kategorio:Artkolektistoj
Kategorio:Mortintoj en Vieno