open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Friedrich Christoph Förster

**Friedrich Christoph FÖRSTER** (naskiĝinta la  en Münchengosserstädt, mortinta la  en Berlino) estis germana poeto kaj historia verkisto. 

Post studoj de teologio inter 1809 kaj 1811 en Jena li en Dresdeno dediĉis sin al arkeologio kaj arthistorio. Kun Theodor Körner li eniris la liberan korpuson de Lützow. Iĝinte oficiro li entuziasmigadis per la ardaj militokantoj »Schlachtenruf an die erwachten Deutschen«. Post la konkero de Parizo (li tie engaĝiĝis pri la repostulo de rabitaj artaĵoj) li revenis Germanujon deĵoronte kiel docento ĉe la Artileria kaj inĝeniera lernejo je Berlino. Verkinte la artikolon »Über die geschichtliche Entwickelung der Verfassung Preußens« por la periodaĵo »Nemesis« de Heinrich Luden, li estis sendita en 1817 antaŭ milittribunalon. Maldungigite li redaktoris ekde 1821 ĉe »Neue Berliner Monatsschrift«, poste inter 1823 kaj 1826 ĉe »Vossische Zeitung« kaj inter 1827 kaj 1830 (kune kun willibald Alexis) ĉe »Neues Berliner Konversationsblatt«.

Kun la frato Ernst li entreprenis artvojaĝojn al Italujo antaŭ ol fariĝi en 1829 kortega konsilisto kaj kuratoro ĉe la Reĝa artoĉambro. 

De liaj skribaĵoj menciindas: »Der Feldmarschall Blücher und seine Umgebungen« (dua eldono, Leipzig 1821); »Albrecht von Wallenstein« (Potsdam 1834), preparite de »Ungedruckte eigenhändige vertrauliche Briefe und amtliche Schreiben Albrechts von Wallenstein« (Berlin 1828–29); posta aldonaĵo estis la skribaĵo »Wallensteins Prozeß vor den Schranken des Weltgerichts und des k. k. Fiskus zu Prag. Mit noch bisher ungedruckten Urkunden« (Leipzig 1844); »Geschichte Friedrich Wilhelms I., Königs von Preußen« (Potsdam 1835); »Die Höfe und Kabinette Europas im 18. Jahrhundert« (Potsdam 1836–39, kun dokumentaj fontoj). Sub la kompleta titolo »Preußens Helden im Krieg und Frieden« aperis historiego de Prusujo inter 1640 kaj 1815 komponite de apartaj eseoj; sed la fidindeco de liaj raportoj el la tempo de la kontraŭnapoleonaj militoj skuiĝis de Friedrich Latendorf ĉe »Friedrich Försters Urkundenfälschungen zur Geschichte des Jahres 1813 mit besonderer Rücksicht auf Theodor Körners Leben und Dichten« (Pößneck 1891). 

Kiel verkisto, lia verko »Peter Schlemihls Heimkehr« (dua eldono, Leipzig 1849) estis kontinuiĝo de la similititola vekro de Adalbert von Chamisso; Förster prilaboris plurajn dramojn ŝekspirajn kaj kreis kelkajn komedietojn kaj la historian teatraĵon »Gustav Adolf« (Berlin 1832). La militokantojn, romancojn, historietojn kaj legendojn li kunigis en la libron »Gedichte« (Berlin 1838). El postlasitaĵoj de li oni verkis la komencon de aŭtobiografio s.t. »Kunst und Leben« (eldonis Hermann Kletke, Berlin 1873).
## Fonto
"Förster 2" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 6. Leipzig 1906, p. 777 

## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
Anĝo

**Anĝo,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en regiono Ĉubu, en Gubernio Ajĉio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2019 Anĝo havis populacion de . En la 1970-aj jaroj Anĝo atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

## Geografio 
Anĝo situas sur ebenaĵo en alto 10 m super la marnivelo. Okazaki troviĝas 8, Niŝio 11, Tojota (urbo) 15, gubernia sidejo Nagojo 29, ĉefurbo Tokio 239 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/anjo_japan/nagoya-shi_japan.

## Historio 
La areo ĉirkaŭ la aktuala Anĝo estis loĝita ekde la prahistoriaj tempoj. Arkeologoj trovis tumulojn kaj aliajn restaĵojn de la paleolitiko. Dum la mezepoko multaj fortikaĵoj estis konstruitaj en la areo, en 1564 la loko estis batalejo. Dum la Epoko de Edo la areo estis konata pri kotonaj produktaĵoj kaj tekstiloj. En 1889 ĝi estis kreita moderna municipo kaj oficiale atingis la urbostatuson en 1906. La malfermo de irigacia kanalo transformis la areon en la 1920-aj jaroj kaj en la sekva jardeko formiĝis altnivela agrikulturado komparebla kun Danio. Tiam estiĝis la kromnomo "japana Danio". Anĝo estis levita al urbo en 1952 kaj ĝi aneksis la najbaran urbon en 1967.

## Ekonomio 
Anĝo estas regiona komerca kaj agrikultura centroj. Signifaj agrikulturaj produktoj estas rizoj, tritikoj, sojfaboj, figoj, japanaj piroj kaj kukumoj. Pro proksimeco al la diversaj fabrikoj en la gubernio en Anĝo oni produktas  komponentojn al la aŭtindustrio.

## Eduko 
En Anĝo en sola akademio okazas la plej altnivela eduko.

## Trafiko 
La fervojaj kaj aŭtovojaj kontaktoj estas kontentigaj.

## Klimato 
Anĝo situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1576 milimetrojn.

## Vidindaĵoj 
* budhana templo, kiu okazis batalo en 1564
* fortikaĵo aŭ kastelo konstruita en 1480, detruita en 1562
* muzeoj
* preĝejoj
* festivalo
* parkoj

## Ĝemelurboj 
*  Usono, Kalifornio, Huntington Beach ekde 1992
*  Aŭstralio, Viktorio, :en:City of Hobsons Bay ekde 1994
*  Danio, Koldingo ekde 2009

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Nicolás López Escartín

**Nicolás LÓPEZ ESCARTÍN** (mortis la ) estis hispana esperantisto ekde 1951. Li dum la 1960-a jardeko multe kontribuis por la revuo Boletín, kies redaktanto li estis inter 1963 kaj 1966. Li mem esperantistiĝis en 1951. Lia edzino Pilar estis ankaŭ esperantistino kaj muzikpedagogino.

## Tradukoj
**Hispanio por vi*, broŝuro de la Ministerio pri Informado kaj Turismo de Hispanio
*''Vojo, de José María Escrivá de Balaguer, baza verko de la religia sekto Opus Dei
### Recenzo
*Maximo. **Hispanio por vi**. Eld. Subsecretaría de Información y Turismo, Madrid, 1965(?)

## Notoj
Paolo Bagellardo

**Paolo Bagellardo** estis itala pediatro, filozofo, kuracisto, pioniro pri neonatologio kaj profesoro pri filozofio en la Universitato de Padovo. Li estis aŭtoro de la unua traktaĵo pri pediatrio kaj ŝuldas ĝian originalecon al la lerta kunfandiĝo de la aŭtoro de la riĉa persa medicina tradicio kun la okcidenta penso. Tiu verko ("Libellus de egritudinibus infantium ") estis publikigita en la 21-a de aprilo 1472-a. Ĉi-libro estis bazita sur grekaj kaj arabaj fontoj, sed ankaŭ entenis priskribojn de la aŭtoro pri rimedoj por trankviligi plorantan bebon. En 1480, li translokiĝis al Venecio sed post iom da tempo li reiris al Padovo, kie li vivis ĝis la morto.

## Verkaro
# De aegritudinibus et remediis infantium, 1472
# De infantium aegritudinibus et remediis, 1487
# De aerumnis infantium, Venecio, 1487
# Parastatis de prandii et caena ratione, Lugdunum, 1538

## Vidu ankaŭ
* Bartholomäus Metlinger (1440-1492) germana kuracisto
* Leonello Vittori (1450-1520) itala kuracisto
* Cornelius Roelans (1450-1525) flandra kuracisto kaj pediatro
* Thomas Linacre (1460-1524)
* Eucharius Rösslin la Maljuna (1470-1526) germana kuracisto kaj apotekisto
* Michelangelo Biondo (1500-1565) itala kuracisto
* Felix Würtz (1514-1574)
* Jacopo Tronconi|Jacobus Trunconius (1529-1595) itala kuracisto
* Girolamo Mercuriale (1530-1606)
* Arcangelo Tuccaro (1535-1602) itala kuracisto

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1794
Kategorio:Mortintoj en 1872
Kategorio:Naskiĝintoj en la 18-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Universitato de Padovo
Kategorio:Italaj pediatroj
Kategorio:Italaj filozofoj
Kategorio:Italaj kuracistoj
Granda Trianon

eta|600ra|centre|Le Grand Trianon en 2009.

La **Granda Trianon** (, antaŭe la **Marmora Trianono** ()) estas plezurkastelo en Francio. Ĝi situas apud la parkkomplekso ĉe la Palaco de Versailles, en la sama parko kiel la Malgranda Trianon. Ĝi estis konstruita laŭ la ordo de reĝo Ludoviko la 14-a al sia arkitekto Jules Hardouin-Mansart en 1687-88 .

maldekstre|eta|260x260ra|La Granda Trianon en somero

maldekstre|eta|260x260ra|La interno de la Granda Trianon
La Granda Trianon ofte estis uzita fare de Ludoviko la 14-a kaj lia morganata edzino Madame de Maintenon por privataj vespermanĝoj kaj societumi for de kortegetiketo. La reĝa branĉo de la dinastio Orléans poste estis permesita uzi la konstruaĵon dum pluraj jaroj. En la 19-a jarcento, la domo estis uzita fare de Napoleon la 1-a kaj Louis Philippe. La Granda Trianon estis la loko de la Trianona traktato en 1920. 

En diversaj tempoj, la Grand Trianon Palace funkciis kiel loĝejo aŭ gastloĝejo por membroj de la reĝa familio de Francio kaj aliaj landoj. Nuntempe ĝi estas utiligita kiel gastejo dum oficialaj ŝtatvizitoj.

La konstruado de la Granda Trianon markis la aperon de nova speco de konstruaĵo: *maison de plaisance*, loko kie la monarko povis, pro la grandeco de la strukturo, preni paŭzon de la striktaĵoj de palaca etiketo en la cirklo de kelkaj proksimaj korteganoj kaj servistoj. 

La eksteraj muroj de la palaco estas kovritaj per rozkolora marmoro, tial ĝia origina nomo "Marble Trianon", emfazante la diferencon kun la palaca pavilono " Porcelana Trianon ", kiu staris sur tiu loko de 1670 ĝis 1687 , kaj ankaŭ, ekde 1979, inkluzivita kiel Monda Heredaĵo de Unesko.

La palaco kaj parka ensemblo estas nun malfermita al la ĝenerala publiko, ĉar ĝi estas parto de la "Nacia Muzeo de la Kastelo de Versailles kaj Trianon" .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Plezurkasteloj
Kategorio:Barokaj konstruaĵoj en Francio
Kategorio:Palacoj en Francio
Kategorio:Kastelo de Versailles
Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Francio
Kategorio:Ludoviko la 14-a (Francio)
Kategorio:Kulturaj heredaĵoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Historiaj monumentoj de Francilio
Kategorio:Historiaj monumentoj klasitaj en 1862
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Asocio por Mezorientaj kaj Afrikaj Studoj

La **Asocio por Mezorientaj kaj Afrikaj Studoj** (, akronime **ASMEA**) estas usona erudicia societo promocianta esploron kaj instruadon en Mezorientaj kaj Afrikaj studoj kaj rilataj kampoj.

Ĝi estis establita en oktobro 2007 fare de kelkaj esploristoj, plej precipe Bernard Lewis kaj Fouad Ajami, kiuj sentis malkontenta kun la malnova Nordamerika Asocio por Mezorientaj Studoj  .

La asocio eldonas la *Journal of the Middle East and Africa* kaj okazigas konferencon unufoje jare.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2007
Kategorio:Erudiciulaj asocioj en Usono
Kategorio:Orientalistiko
Kategorio:Afrikiko
Kategorio:Proksima Oriento
Nordamerika Asocio por Mezorientaj Studoj

La **Nordamerika Asocio por Mezorientaj Studoj** (plennome , mallonge , akronime **MESA**) estas erudicia societo kaj, laŭ ĝia retejo, "estas neprofitcela asocio kiu antaŭenigas la studon de la Proksima Oriento, antaŭenigas altajn normojn de esplorado kaj instruado, kaj publikan komprenon de la regiono kaj ĝia homoj". Ĝi instigas tion per programoj, publikaĵoj kaj servoj kiuj plibonigas edukadon, intelektan interŝanĝon, rekonas profesian distingon kaj defendas akademian liberecon" .

La asocio estis fondita en 1966 de 50 fondintaj membroj , kaj hodiaŭ ĝi havas pli ol  esploristojn . En 2007, konkuranta asocio nomita la Asocio por Mezorientaj kaj Afrikaj Studoj estis establita fare de Bernard Lewis kaj aliaj.

La asocio eldonas *The International Journal of Middle East Studies* ekde 1970 . Ekde 1991, la asocio aljuĝas la libropremion nomitan laŭ Albert Horani. Ĉiujare la asocio okazigas konferencon.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* La MESAa Debato: La Scienculoj, la Amaskomunikilaro kaj la Meza Oriento, video de la debato la 22an de novembro 1986, Boston MA. Partoprenantoj: Bernard Lewis, Edward Said, Leon Wieseltier kaj Kristoforo Hitchens. La prezidento: William H. Mcneill

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1966
Kategorio:Erudiciulaj asocioj en Usono
Kategorio:Orientalistiko
Kategorio:Mezoriento
Oddar Meanĉejo

''''* (, "la venka nordo") estas provinco (*khaet'') de Kamboĝo. Laŭ la censo de 2019 en la provinco vivis 276 038 loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun . Provinca ĉefurbo kaj plej granda urbo estas . La administra unuo fondiĝis en [[]].

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Provincoj de Kamboĝo
György Bánrévy

**György Bánrévy** [djordj bAnrEvi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bánrévy György,** estis hungara arkivisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 inter 1927-1930 laboris en librocentro, respektive en Universitata Biblioteko (Budapeŝto), dum li akiris filozofian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post la diplomo li havis stipendion jaron, inter 1931–1936 li laboris en la ĉefurba arkivo, poste li estis levita subarkivisto, fine li estis vicarkivestro inter 1945–1949. Pli poste li laboris en dokumenta centro pri arthistorio ĝis sia morto.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vörösmarty Salamon királya és történeti forrásai.* (ankaŭ disertaĵo, 1929)
* *Húsz év Buda fejlődéstörténetéből. 1714–1733.* (1932)
* *A budai királyi palota újjáépítése III. Károly alatt.* (1933)
* *Az első hivatalos intézkedések a visszafoglalt Budán 1686-ban.* (1937)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tammerkosken sillalla

***Tammerkosken sillalla*** (sur ponto de Tammerkoski) estis finna komunkantada televida programo, produktita inter 1995 kaj 2008, kiu estis farita somere normale en Tampere apud la rapidfluo Tammerkoski, iam aliloke en Finnlando. La publiko kantis kun la prezentisto kaj orkestro sonigis. La prezentisto estis unue Mikko Alatalo, poste ekzemple Jukka Kuoppamäki. Ekzistis ankaŭ muzikistaj vizitantoj en la programo. La temkanto de la programo estis samnoma finna popolkanto:

:Tammerkosken sillalla
:näin Heilin ensi kerran.
:Tammerkosken sillalla
:näin Heilin ensi kerran.
:Sill' oli yllään toffelpalttoo,
:ai ai ai toffelpalttoo,
:sill oli yllään toffelpalttoo
:ja käveli kuin herra.

:Markka on mulla taskussa,
:ja toisen otan velkaa.
:Markka on mulla taskussa,
:ja toisen otan velkaa.
:Eikö sulle tyttökulta,
:ai ai ai tyttökulta,
:eikö sulle tyttökulta
:tämä poika kelpaa?

:Pitkä matka Päijännettä
:Saarijärven rantaan.
:Pitkä matka Päijännettä
:Saarijärven rantaan.
:Siellä vasta se ilo alkaa,
:ai ai ai ilo alkaa.
:Siellä vasta se ilo alkaa
:oman kullan kanssa.

Traduko:

:Sur ponto de Tammerkoski
:mi vidis Heili la unuan fojon.
:Sur ponto de Tammerkoski
:mi vidis Heili la unuan fojon.
:sur ŝi estis duflo,
:ho ho ho duflo,
:kaj ŝi promenis kiel sinjoro.

:Unu markon mi havas poŝe,
:kaj mi pruntos unu markon.
:Ĉu ne por vi, la knanjo,
:ho ho ho la knanjo,
:ĉu ne por vi la knanjo
:taŭgas ĉi tie knabo?

:Longa vojaĝo laŭ Päijänne
:al strando de Saarijärvi.
:Longa vojaĝo laŭ Päijänne
:al strando de Saarijärvi.
:Nur tie la ĝojo komencos,
:ho, ho, ho la ĝojo komencos.
:Nur tie la ĝojo komencos
:kun la propra amato.

## Eksteraj rilatoj 
* La unua elsendo de la programo en junio 1995 ()

Kategorio:Finnaj televidaj programoj
25 de Mayo (stacidomo)

**25 de Mayo** estas fervoja stacio situanta ĉe la intersekco de la strato Pascual Segura kaj 25 de Mayo en la urbo Mendozo, Departemento-Ĉefurbo, Provinco Mendoza, Argentina Respubliko.

## Bildgalerio 

(Parador 25 de Mayo) vista general (4).JPG|Haltejo
(Parador 25 de Mayo) vista general (5).jpg|Traknivela pasejo
(Parador 25 de Mayo) Siemens–Duewag U2 rumbo a Gutierrez (1).JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Mendozo (urbo)
* Sociedad de Transporte Mendoza
* Metrotranvía de Mendoza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Mendoza (urbo)
Kategorio:Stacioj de Metrotranvía de Mendoza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
István Baraczka

**István Baraczka** [iŝtvAn baracka], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baraczka István,** estis hungara arkivisto. Lia edzino estis Éva Kosztolányi.

 naskiĝis  en Tata (Hungario), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris pedagogian kaj juran diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post la diplomoj li estis arkivisto en la ĉefurba arkivo inter 1939–1957, poste arkivestro en la sama loko ĝis 1968. Li okupiĝis pri urba historio kaj historio de la evoluo de monsistemoj en Hungarlando. Lia edzino naskis filinon en 1949. Li ricevis solan premion en 1964.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A magyar nyelv ügye Pest, Buda és Óbuda közigazgatásában.* (1940)
* *Buda főváros első törvényhatósági közgyűlésének megalakulása, 1848.* (1943)
* *A selejtezés időszerű kérdései.* (1954)
* *A hazai pénzrendszer és pénzek történetéhez. Nyugat-dunántúli számadáskönyvek pénztörténeti adatai alapján.* (1965)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
San Martín (Mendoza) (stacidomo)

**San Martín** estas fervoja stacio situanta ĉe la intersekco de la strato Anzorena kaj la avenuo San Martín en la urbo Godoy Cruz, departemento Godoy Cruz, Provinco Mendoza, Argentina Respubliko.

## Bildgalerio 

(Parador San Martin) vista general (1).JPG|Ponto
(Parador San Martin) vista general (3).JPG|Haltejo
(Parador San Martin) vista general (7).JPG|Trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Godoy Cruz
* Sociedad de Transporte Mendoza
* Metrotranvía de Mendoza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Godoy Cruz
Kategorio:Stacioj de Metrotranvía de Mendoza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Éva Kosztolányi

'*** [kostolAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kosztolányi Éva,*' estis hungara arkivisto. Ŝia geedziĝa nomo estis *Istvánné Baraczka,* ŝia edzo estis István Baraczka.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 estis oficisto en sia naskiĝurbo (1941–1943), poste en la ĉefurba arkivo 2 jarojn. Ŝi estis levita vicarkivisto ĝis 1951, sed en la sama jaro ŝi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Post jaro ŝi akiris arkivistan statuson en la Hungara Tutlanda Arkivo, poste ŝi estis branĉestro en la sama loko ĝis la pensiuliĝo en 1985. Ŝi naskis filinon en 1949. Ŝi ricevis solan premion en 1967.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kőszeg társadalmi és gazdasági helyzete az 1828. évi összeírás tükrében.* (1960)
* *Acta cassae parochorum. Egyházmegyék szerint besorolt iratok. Művészettörténeti adatok 1733-1779. 5-6. füzet. Esztergomi egyházmegye.* (redaktoro, 1976)
* *7. füzet. Erdélyi, váci és veszprémi egyházmegye.* (redaktoro, 1980)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Daměnice

**Daměnice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Načeradec en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sud-sudokcidente de Načeradec. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Daměnice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,35&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1371.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Hrnčíře

## Pluaj fotoj 

File:Daměnice, roubená stodola.jpg|Garbejo
File:Daměnice, statek II.jpg|Bieno en la vilaĝo
Daměnice, hlavní silnice.jpg|Ĉefa ŝoseo
Daměnice, dům.jpg|Domo

Kategorio:Načeradec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Hrnčíře

Nomon **Hrnčíře** havas pluraj setlejoj:
* Hrnčíře (Šeberov), vilaĝo en Prago-Šeberov
* Hrnčíře (Vilice), parto de municipo Vilice en distrikto Tábor
Rivadavia (stacidomo)

**Rivadavia**, ankaŭ nomita ***Estación de la Memoria*** ekde 2014, estas fervoja stacidomo en la urbo Bonaero. Ĝi estas meza stacio sur la branĉo Retiro- de la linio Mitre.

## Bildgalerio 

Rivadavia - Estación de la Memoria, cartel nomenclador.JPG|Nomŝildo
J35 012 Hp Rivadavia.jpg|Ponteto
J35 015 Hp Rivadavia, MC054.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Hrnčíře (Vilice)

**Hrnčíře** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Vilice en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km nordokcidente de Vilice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 28 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Hrnčíře situas en katastra teritorio **Vilice** kun areo 7,1&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1398.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Daměnice

## Pluaj fotoj 

File:Hrnčíře (Vilice), cesta II.jpg|Vojo printempe
File:Hrnčíře (Vilice), kaplička I.jpg|Kapeleto kaj domoj
File:Hrnčíře (Vilice), náves II.jpg|Vilaĝplaco

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilice
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Zdiměřice (Načeradec)

**Zdiměřice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Načeradec en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 6 km sude de Načeradec. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Zdiměřice situas en katastra teritorio **Zdiměřice u Načeradce** kun areo 2,32&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1459.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Zdiměřice, domy.jpg|Domoj
Zdiměřice, cesta II.jpg|Vojo
Zdiměřice, zastávka a kaplička.jpg|Aŭtobusa haltejo kaj kapeleto

Kategorio:Načeradec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Batambango

''''* (, [], "la perdita bastono") estas provinco (*khaet'') de Kamboĝo. Laŭ la censo de 2019 en la provinco vivis 997 169 loĝantoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun . Provinca ĉefurbo kaj plej granda urbo estas . La administra unuo fondiĝis en [[]].

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Provincoj de Kamboĝo
Zdiměřice

Nomon **Zdiměřice** havas pluraj setlejoj:
* Zdiměřice (Načeradec), parto de municipo Načeradec en distrikto Benešov
* Zdiměřice (Jesenice), parto de urbo Jesenice en distrikto Prago-okcidento
Vicente López (Bonaero)

**Vicente López** estas argentina urbo en la samnoma distrikto de Vicente López, en la norda areo de Granda Bonaero, provinco Bonaero. Ĝi limas kun Florida en la okcidento, Olivos en la nordo, Plata-Rivero en la oriento kaj urbo Bonaero en la sudo. Laŭ ordono n-ro 36198 de oktobro 2018, la 1-a de januaro estas establita kiel la datrevena dato de la kvartalo Vicente López.

## Vidu ankaŭ 
* Vicente López (stacidomo)
* Avenida Maipú (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Vicente López (stacidomo)

**Vicente López** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma urbo, en la samnoma distrikto, Provinco Bonaero, Argentino.

centra|280ra|eta|Mapo

## Bildgalerio 

Estacion vicente lopez y plaza.jpg|Placeto
Nomenclador V.Lopez.jpg|Nomŝildo
Estacion V Lopez Andenes.jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Vicente López (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Vicente López (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Novotinky

**Novotinky** (ĝis la jaro 1950 **Statenbrun**, ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Načeradec en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 5,5 km sudoriente de Načeradec. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Novotinky situas en katastra teritorio **Horní Lhota** kun areo 9,49&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1787. En la unua duono de la 18-a jarcento ĉi tie estis signifa vitrofarejo de familioj Adler, Nachtman kaj Eisner.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Novotinky, cesta II.jpg| Domoj apud ĉefa ŝoseo
 Novotinky, krávy.jpg| Bovinoj sur la kampo

Kategorio:Načeradec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Řísnice

**Řísnice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Načeradec en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 8 km sude de Načeradec. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Řísnice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,44&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1457.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Výhled na Řísnický vrch.jpg|Belvido al monteto Řísnický vrch (689 metroj)
Autobusová stanice Řísnice.jpg|Aŭtobusa haltejo
Rybník v Řísnici.jpg|Belvido al la fiŝlago en Řísnice post rekonstruo
Zábava v Řísnici.jpg|Ĉiujara aŭgusta amuzo en Řísnice
Řísnice, domy.jpg|Domoj

Kategorio:Načeradec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
César et Rosalie

***César et Rosalie*** (César kaj Rosalie) estas 1972 amafera filmo de 1972 en kiu stelulas Yves Montand kaj Romy Schneider, reĝisorita de Claude Sautet.

## Intrigo
En Parizo la bela divordiĝinta Rosalie pasigas tempon kun César, kruda sed bonkora rubkomercisto. Ĉe geedziĝo ŝi vidas sian unuan amon Davido-n, timidan grafikan artiston. Malgraŭ la klopodoj de César por sufoki la renoviĝintan rilaton, Davido kaj Rosalie forkuras al Sète ĉe Mediteranea Maro. Ekscitita pro la abandono, César sekvas ilin kaj proponas al Rosalie la malnovan ferihejmon de ŝia familio sur la insulo Noirmoutier en Atlantiko, kiun li aĉetis. Ŝi akceptas kaj ŝia tuta familio venas por pasigi la someron tie, sed ŝi falas en deprimon. Por rekapti ŝin, César iras por trovi Davido-n kaj persvadas lin aligi ilin. Tiu bonintencita ruzaĵo misfunkcias ĉar Rosalie tiam foriras. Forlasitaj kune, la du rivaloj iĝas bonaj amikoj. Jaron poste ili ĝuas tagmanĝon kiam taksio veturas kaj alvenas Rosalie.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Yves Montand - César
* Romy Schneider - Rosalie
* Sami Frey - David 
* Bernard Le Coq - Michel
* Eva Maria Meineke - Lucie Artigues
* Henri-Jacques Huet - Marcel
* Isabelle Huppert - Marite
* Gisela Hahn - Carla
* Betty Beckers - Madeleine
* Michel Piccoli : la voĉo de la rakontisto

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Francalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1972
Kategorio:Parizo en filmoj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Amaferaj filmoj
Královna

**Královna** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Neustupov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 3 km nordoriente de Neustupov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Královna situas en katastra teritorio **Broumovice** kun areo 6,86&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1790.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Neustupov, Královna, common.jpg| Vilaĝplaco
 Neustupov, Královna pond.jpg| Fiŝlago Královna
 Neustupov, Královna, house No 18.jpg| Domo n-ro 18

Kategorio:Neustupov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Carlos do Amaral Freire

**Carlos do Amaral Freire** (⁣Dom Pedrito, la 27-an de oktobro 1931 – la 17-an de oktobro 2020) estis brazila akademiulo, lingvisto kaj tradukisto. Rekonita pro sia lingva kapablo, Freire regis pli ol 30 lingvojn. Li havis la teoriajn kaj praktikajn sciojn necesajn por komuniki en ĉi tiuj lingvoj kaj povis traduki, legi kaj skribi en ili. Dum vivo, li studis pli ol 120 lingvojn, kvankam li forgesis multajn el ili — kio postulis revizion por reakiri fluecon. Malgraŭ tio, li studis du novajn lingvojn ĉiujare.

Lia verko *Babel de Poemas* (Babelo de Poemoj) estas antologio kun tradukoj de poemoj el 60 lingvoj. Ĝi estis inspirita de la verko en Esperanto *Diverskolora Bukedeto*, de Francisco Lorenz.

## Publikaĵoj 
* Babel de Poemas 
* *Los fonemas oclusivos y africados del aymara y del georgiano: un estudio contrastivo* (La okluzivaj kaj afrikataj fonemoj de la ajmara kaj la kartvela: kontrasta studo)

## Referencoj 
Kategorio:Brazilaj tradukistoj
Kategorio:Tradukistoj al la portugala lingvo
Belvedero Erzsébet

**Belvedero Erzsébet** (origine hungare: *Erzsébet-kilátó*) estas la plej alta punkto de Budapeŝto, tial oni konstruis ĉi tien belvidejon, kiu iĝis tuj populara.
eta|maldekstre|
eta|

## Historio 
La plej alta monto en Budapeŝto estas Monto János 527 m-ojn alta. En nekonata jaro estis konstruita ligna elvidturo sur la montopinto, kien oni ekskursis multe da budapeŝtanoj kaj aliaj turistoj. Inter ili menciindas Elizabeto de Aŭstrio-Hungario, kiu trifoje vizitis la montopinton en 1882. En 1908 la elvidturo estis malkonstruita kaj oni konstruis la nun videblan imponan turon laŭ plano de Frigyes Schulek. La belvedero estis malfermita en 1910, poste ĝi funkcias kontinue. La nomdonanto evidente estis reĝino Elizabeto. Pli frue en 1884 oni metis tien memorigŝtonon pri Elizabeto. Komence la turo estis ankaŭ meteologia stacio kaj en la teretaĝo turgardisto loĝis.

En 1931 ĉe ĉirkaŭaĵo de la turo oni establis benkojn kaj vojojn. Granda ruĝa stelo estis sur pinto de la belvedero, sed tio kaŭzis statikajn damaĝojn, tial estis tempo, kiam la plej supra parto estis nevizitebla. Plenaj renovigaj laboroj okazis inter 2001-2005, poste en la turo estas videbla ankaŭ muzeeto pri la turhistorio. Menciindas, ke en Budapeŝto en tiu konstruaĵo ricevis ornamlumon.

Interne kafejeto funkcias, iam ekstere ankaŭ subĉiela restoracio.
  
## Konstruaĵo 
Stilo de la konstruaĵo estas la novromaniko. Ĝi staras sur ronda fundamento kaj konstruiĝis el kalkoŝtonoj. La turo estas 23,5 m alta kaj 100 ŝtupoj kondukas al la supro. Ĉe la bazo la perimetro estas 53 metroj, pli supre ĝi reduktiĝas, kiel la konuso.

Teorie estas videbla la plena Budapeŝto, kio ne ĉiam sukcesas pro la malpura aero.

## Alireblo 
Estas preteriranta vojo por aŭtoj, poste necesas perpieda iro. La montopinto estas renkontejo de turistaj vojetoj (tra la arbaro). La supra finhaltejo de ŝvebilo situas tre proksime, krome la infana fervojeto (origina pionira fervojo) havas haltejon iomete for, poste perpieda iro necesas tra la arbaro.

## Eksteraj ligiloj 
## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj

Kategorio:Budapeŝto
Kategorio:Belvederoj en Hungario
Broumovice

:*Eble vi serĉas Broumov.*

**Broumovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Neustupov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2 km norde de Neustupov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Broumovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,86&nbsp;km². En la katastra teritorio Broumovice situas ankaŭ Královna, Slavín kaj Vlčkovice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1359.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Broumovice (01).jpg|Broumovice
Broumovice (02).jpg|Broumovice

Kategorio:Neustupov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Paul Wilhelm Tübbecke

**Paul Wilhelm TÜBBECKE** (naskiĝinta la  en Berlino, mortinta la  en Vajmaro) estis germana akvafortistoj, desegnisto kaj pejzaĝisto. 

## Vivo 
Tübbecke studis komence ĉe la berlina akademio kaj poste je Vajmaro ĉe Ferdinand Pauwels kaj Max Schmidt. En 1873 estis li je Dresdeno disĉiplo de Ludwig Richter kaj de 1874 ĝis 1880 ĉe Theodor Hagen ĉe Grandduka saksia artlernejo. Verkaro lia enhavs ĉefe bildojn kaj akvafortojn pri interesaj natur-areoj. Klare senteblas en ili influoj de la pejzaĝisto Karl Buchholz. Tübbecke taksatas tipa reprezentanto de la Vajmara Skolo dediĉante sin ĉefe al la bildigo de motivoj el la ĉirkaŭaĵoj de Vajmaro. Tübbecke estiĝis en 1902 profesoro ĉe la vajmara altlernejo.

## Ekspozicioj (elekto) 
* Münchner Jahresausstellung 1890, salonego 15
* Internationale Kunstausstellung 1891 je Berlino 
* Verein für Kunst und Kunstgewerbe, Erfurto 1933

## Literaturo 
*"Tübbecke, Paul Wilhelm", ĉe: Hans Vollmer (eld.): *Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart*, vol. 33, E. A. Seemann, Leipzig 1939, p. 472 
* Stephan Fuchs: *Paul Wilhelm Tübbecke – Künstler der Weimarer Malerschule zu Gast in Hopfgarten: Landschaftsmaler, Zeichner, Radierer, Mensch*, unua eldono, Verlag Rockstuhl, 2022, ISBN 978-3-95966-628-2

## Eksteraj ligiloj 
* *Paul Wilhelm Tübbecke* - ĉe: *kunst-und-kultur.de*
*ligiloj ĉe DDB

## Notoj 
Kategorio:Pejzaĝistoj
Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Homoj rilataj al Weimar
Kategorio:Naskiĝintoj en 1848
Kategorio:Mortintoj en 1924
Listo de arkivistoj de Hungara Tutlanda Arkivo

Jen listo de elektitaj arkivistoj de la Hungara Tutlanda Arkivo:

## A 
* József Antall

## B 
* István Bakács
* Béla Baranyai
* Vilmos Bélay
* Iván Bognár
* Beatrix Boreczky
* Iván Borsa
* Béla Bottló
* Kálmán Buday (historiisto)
* János Buzási (arkivisto)

## C 
* Dezső Csánki
* Alfréd Czobor

## D 
* Zoltán Dávid
* Ferenc Dőry

## E 
* Győző Ember

## F 
* Ibolya Felhő

## G 
* Lajos Gecsényi

## H 
* József Herzog (historiisto)

## I 
* Bálint Ila
* Emma Iványi

## J 
* Dénes Jánossy
* Károly Jenei

## K 
* Elek Karsai
* Ákos Koroknai
* Béla Kossányi
* Éva Kosztolányi

## L 
* János Lakos (arkivisto)
* Zsuzsa Lőrincz

## M 
* György Majtényi
* Ferenc Maksay
* Zsuzsanna Mikó
* Gyula Miskolczy

## N 
* Gyula Nagy

## O 
* Lipót Óváry

## P 
* Vidor János Pataki
* Gyula Pauler
* Oszkár Paulinyi
* Iván Pető
* Ambrus Pleidell

## R 
* Csaba Reisz T.
* László Réti

## S 
* Oszkár Sashegyi
* Csaba Szabó (arkivisto)
* József Szalay (arkivisto)
* Loránd Szilágyi
* Jenő Szűcs

## T 
* Károly Tagányi
* Pál Tóth-Szabó
* Zsolt Trócsányi 

## V 
* Endre Gábor Varga 
* János Varga (arkivisto)

## Fontoj 
* La listo kreiĝis el datenoj en Esperanta Vikipedio

Kategorio:Listoj de homoj
Ferdinand Pauwels

**Ferdinand PAUWELS** (naskiĝinta la  en Ekeren, mortinta la  en Dresdeno) estis belga kaj germana pentristo.

## Biografio
Frekventis li la akademion de Antverpeno inter 1842 kaj sin klerigis (ĉe Gustave Wappers) je unu el la plej elstaraj kolor-artistoj de la belga skolo en la dua duono de la 19-a jarcento.

Al lia unua verkego *Renkonto de Baldueno la 1-a kun filino Janjo* (1851) sekvis en 1852 *Koriolano antaŭ Romo* kiu efektivigis al li aljuĝon de roma premio. Post kvar jaroj da studoj en Italujo kaj mallonga estado dresdena li reiris Antverpenon. Tie li sukcesis i.a. danke al *Vidvino de Jakob van Artevelde* (1857) aŭ *La ekziligoj de duko Alba* (1861). 

En 1862 li fariĝis profesoro de la Grandduka saksia artlernejo kie li trejnis ĝis 1872 multajn disĉiplojn pri bona pentrotekniko. Scenoj pri la *Persekuto de protestantoj en Nederlando* (Kaliningrado), pri la *Akcepto de deputitoj de la ĝenova respubliko fare de Ludoviko la 14-a* (Munkeno, Maximilianeum) kaj sep vandbildoj *El la historio de Lutero* de sur Wartburg tiam estiĝis. En la jaro 1872-a revenis li Belgujon antaŭ ol sekvi vokon en 1876 al la dresdena artakademio. Dresdene li denove ekigis larĝan docentadon. 

Inter la pli malfruaj verkoj menciindas ankoraŭ la *Vizito de la alzaca grafo Filipo en la Maria hospitalo de Ipro* (1877) kaj ses historiaj vandaĵoj en la aŭlo de la Princa lernejo je Meißen. Krome finis li ciklon pri du bildoj en la tukejo de Ipro kion estis komencinta Charles de Groux. 

## Fonto
"Pauwels" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 15. Leipzig 1908, p. 521 
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
Raŝid Ĥalidi

**Raŝid Ismail ĤALIDI** (; la 18-an de novembro 1948, en Novjorko) estas usona historiisto kaj Mezorienta akademiulo kiu temigas la modernan historion de la Proksima Oriento, precipe la historion kaj nacian identecon de la palestinanoj kaj la araba-israela konflikto . Li estas Profesoro laŭnome de Eduard Said pri *Modernaj Arabaj Studoj* en Universitato Kolumbio (emerita ekde 2024 ) , kaj redaktisto de la *Journal of Palestine Studies *.

## Eldonaĵoj 
* *British Policy towards Syria and Palestine, 1906–1914.* Ithaca Press for St. Antony’s College, 1980.
* *Palestine and the Gulf.* (Mitherausgeber), Institute for Palestine Studies, 1982.
* *Under Siege: PLO Decision-making during the 1982 War.* Columbia University Press, 1986.
* *The Origins of Arab Nationalism.* (Mitherausgeber), Columbia University Press, 1991.
* *Palestinian Identity: The Construction of Modern National Consciousness.* Columbia University Press, 1997.
* Eugene L. Rogan, Avi Shlaim (Hrsg.): . 2. Auflage. Cambridge University Press, 2007, , The Palestinians and 1948: the underlying causes of failure
* *Resurrecting Empire: Western Footprints and America’s Perilous Path in the Middle East*, Beacon Press, 2004.
* *Sowing Crisis: The Cold War and American Dominance in the Middle East.* Beacon Press, 2009.
* *The Hundred Years’ War on Palestine: A History of Settler Colonialism and Resistance, 1917–2017.* Metropolitan, New York 2020, .
*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Columbia Universitata fakultata paĝo
* Profilo sur Rashid Khalidi ĉe la Instituto por Meza Orienta Kompreno
* 

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1948
Kategorio:Usonaj islamanoj
Kategorio:Historiistoj de Mezoriento
Kategorio:Usonaj historiistoj
Kategorio:Palestinaj historiistoj
Kategorio:Palestindevenaj usonanoj
Kategorio:Libandevenaj usonanoj
Jiřetice

Nomon **Jiřetice** havas du setlejoj:

* Jiřetice (Neustupov), parto de municipo Neustupov en distrikto Benešov (k. t. Jiřetice u Neustupova)
* Jiřetice (Čepřovice), parto de municipo Čepřovice en distrikto Strakonice (k. t. Jiřetice u Čepřovic)
Jiřetice (Neustupov)

**Jiřetice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Neustupov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2,5 km sudoriente de Neustupov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Jiřetice situas en katastra teritorio **Jiřetice u Neustupova** kun areo 5,69&nbsp;km². En la katastra teritorio Jiřetice u Neustupova situas ankaŭ Hojšín kaj Žinice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Javor

## Pluaj fotoj 

Jiřetice (Neustupov), přísavník.jpg|Jiřetice
Jiřetice (Neustupov), sklep.jpg|Kelo
Jiřetice, domy.jpg|Domoj

Kategorio:Neustupov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Jiřetice (Čepřovice)

**Jiřetice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Čepřovice en distrikto Strakonice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km sudoriente de Čepřovice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/142. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 21 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Jiřetice situas en katastra teritorio **Jiřetice u Čepřovic** kun areo 1,94&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1490.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Bienoj n-ro 4 kaj 12 

## Pluaj fotoj 

Jiřetice (Čepřovice) - okres Strakonice (004).jpg|Jiřetice
Jiřetice (Čepřovice) - okres Strakonice (008).jpg|Jiřetice
Jiřetice (Čepřovice) - okres Strakonice (006).jpg|Jiřetice
Jiřetice, okres Strakonice, venkovské stavení čp.12.jpg|Jiřetice, n-ro 12

Kategorio:Čepřovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Strakonice
Kategorio:Kampula baroko
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Zdiměřice (Jesenice)

**Zdiměřice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Jesenice en distrikto Prago-okcidento. Ĝi troviĝas 1 km sudoriente de Jesenice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Dank' al la proksimeco de Prago kaj la teritoria plano de urbo Jesenice, Zdiměřice estas unu el la plej rapide evoluiĝantaj setlejoj en la proksimeco de Prago. 

Zdiměřice situas en katastra teritorio **Zdiměřice u Prahy** kun areo 3,75&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1363.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Rozkoš

## Pluaj fotoj 

 Jesenice, Zdiměřice, Hrnčířská str 2.jpg|Mezo de Zdiměřice
 Jesenice, Zdiměřice, Labutí str.jpg|Konstruado (jaro 2008) sudoriente
 Vysvěcení zvoničky ve Zdiměřicích v roce 2015 (1).JPG|Sonorilejeto en vilaĝplaco
 Jesenice, Zdiměřice, Hrnčířská str 1.jpg| Domo n-ro 4
 MaterskaSkolaKamarad.jpg|Infanĝardeno Kamarád

Kategorio:Jesenice (distrikto Prago-okcidento)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Žinice

**Žinice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Neustupov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 3,5 km oriente de Neustupov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Žinice situas en katastra teritorio **Jiřetice u Neustupova** kun areo 5,69&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Neustupov, Žinice, main street.jpg| Ŝoseo
 Neustupov, Žinice, chapel.jpg| Kapeleto okcidente de la vilaĝo
 Neustupov, Žinice, house No 5.jpg| Domo n-ro 5

Kategorio:Neustupov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Kongresa centro Prago

eta|
La **Kongresejo Prago** aŭ **Kongresa centro Prago** () estas unu el la gravaj eŭropaj kongresejoj. Ĝi situas en la ĉeĥa ĉefurbo Prago en la urbokvartalo Nusle apud la metrostacio Vyšehrad ĉe la linio C de la praga metroo. La nomo de la metrostacio jam indikas, ke tre proksime, iom pli okcidente, situas la historia urbokvartalo Vyšehrad kun mezepoka burgo, kiu estas konata turisma altiraĵo de la urbo. En la kongresejo interalie okazis la Universala Kongreso de Esperanto de 1996.

La kongresejo havas 50 salonegojn, salonojn kaj kunvenejojn. La plej granda salono havas maksimuman kapaciton de 2764 sidlokoj, kaj la tuta kongresejo povas gastigi 9300 kongresanojn. La kongresejo estis konstruita inter 1976 kaj 1981 en la stilo funkciismo de la moderna arĥitekturo. Kiam ĝi estis inaŭgurita en 1981, ĝi ricevis la nomon Kulturpalaco (), kiel multaj tiamaj koncertejoj kaj teatrejoj en socialismaj ŝtatoj, kaj en 1995 ĝi ricevis la nunan nomon.

Hodiaŭ tie okazas kongresoj, ekspozicioj kaj koncertoj.

## Gravaj eventoj krom la UK 1996 
* en 1981 kaj 1986: du kongresoj de la Komunista Partio de Ĉeĥoslovakio, 
* en septembro 200: la 55-a Kongreso de la Internacia Mona Fonduso kaj la Monda Banko kaj
* en 2002: pintkunveno de la defenda alianco NATO 

## Referencoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Prago
Kategorio:Kongresejoj
Kategorio:UK 1996
Arnoldo de Winkelried Bertoni

**Arnoldo de Winkelried Bertoni** (28-a de decembro, 1878  – aŭgusto 1973) estis paragvaja zoologo naskita en Svisio.

## Biografio 
Li naskiĝis en Svisio en familio de ital-parolanta svisa naturalisto, filozofo kaj anarĥiisto Mosè Giacomo Bertoni. Arnaldo de Winkelried (aŭ Arnaldo da Winkelried) estas lia propra nomo, donita omaĝe al Svisia nacia heroo Arnold von Winkelried, kiu mortis heroe en Batalo de Sempach (1386) por doni al svisa popolo liberon de Habsburga regno. Lia frato nomiĝis Guillermo Tell omaĝe al alia svisa popola heroo Wilhelm Tell.

En 1887 la familio forlasis Eŭropon kaj elmigris al Paragvajo. Ĝuste tie Arnaldo de Winkelried komencis studi zoologion kun lia patro, vivante en malgranda komunumo (nun nomata Puerto Bertoni omaĝe al li kaj lia patro) en Departemento Alto Paraná ĉe la Paraná-rivero.

En 1903–1906 li estis instruisto pri zoologio kaj zooteĥniko en agrokultura lernejo, kiun lia patro fondis kaj estris en 1897. En 1917 li kaj lia frato Guillermo Tell translokiĝis al Asunción, kie li komencis sian propran esploron pri Paragvaja faŭno, aparte insektoj (*Eumeninae*, *Polistinae*, *Masarinae*, *Sphecinae* kaj *Trigonalidae*), kaj vertebruloj, precipe birdoj. Li ankaŭ kontribuis al paleontologio kaj arĥeologio de la regiono.

En la 1930-aj li estis profesoro pri zoologio, zooteĥniko, entomologio kaj fitopatologio en agrokulturaj lernejoj *Escuela Superior de Agricultura* kaj *Escuela Nacional de Agricultura Mariscal Estigarribia*. Li faris signifan kontribuon en gvarania nacia movado, interalie li publikigis la unuan zoologian vortaron en gvarania lingvo kaj estis unu el la kunfondintoj de la Gvarania akademio de scienco kaj kulturo.

## Publikaĵoj 
* 
* *Vocabulario zoológico guaraní*  (Con etimología y nomenclatura técnica). 1910.
* *Contribución a la biología de las avispas y abejas del Paraguay (Hymenoptera)*. 1911.
* *Catálogo sistemático de los vertebrados del Paraguay*. 1912.
* *Fauna paraguaya: catálogos sistemáticos de los vertebrados del Paraguay: peces, batracios, reptiles, aves, y mamíferos conocidos hasta 1913*. Asunción: Establecimiento Gráfico M. Brossa, 1914.
* *Aves paraguayas poco conocidas*. 1925.
* *Notas biológicas y sistemáticas sobre algunos insectos útiles*. Asunción: Dirección de Agricultura y Defensa Agrícola, 1926.
* *Nueva forma de psitácidos del Paraguay*. 1927.

## Referencoj 
Kategorio:Ornitologoj
Kategorio:Paragvajanoj
Antártida Argentina (stacidomo)

**Antártida Argentina** estas fervoja stacio situanta en la urbo Rosario, Provinco Santa Fe, Argentino, en la kvartalo Fisherton, en la okcidento de la urbo, pli precize en la Bv. Morrison 8197, intersekco kun Strato Wilde.

## Bildgalerio 

Estación Antártida Argentina (posterior).jpg|Ekstero
1 cartel SOFSE.jpg|Nomŝildo
Antartida arg station.jpg|Trajno 

## Vidu ankaŭ 
* Rosario

## Eksteraj ligiloj 
* 
*  (NCA)

Kategorio:Rosario
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Patio Parada (stacidomo)

**Patio Parada** estas granda ranĝadstacio en Rosario, en la sudoriento de la Provinco Santa Fe, Argentino. Ĝi estas grava parto de la fervoja sistemo de la urbo kaj estis la loko elektita kiel estonta plurmodala publiktransporta terminalo, kiu estis finfine forĵetita. Ĉi tiu areo de la linio Fervojo General Bartolomé Mitre antaŭe apartenis al Ferrocarriles Argentinos. Ĝi estas nuntempe administrata fare de fervojsocieto Nuevo Central Argentino (NCA), ofte partigante spacon kun formacioj de Ferroexpreso Pampeano. La vojoj havas larĝan ŝpuron (&nbsp;mm).

## Bildgalerio 

Patio Parada Rosario 2.jpg|Alirejo
Patio Parada Rosario 1.jpg|Nomo
Patio Parada Rosario 8.jpg|Ranĝadstacio

## Vidu ankaŭ 
* Rosario
* Argentinaj Fervojoj

## Eksteraj ligiloj 
*  (NCA)

Kategorio:Rosario
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Max Schmidt

**Max SCHMIDT** (naskiĝinta la  en Berlino, mortinta la  en Kengisbergo) estis germana pentristo. 
## Vivo 
Kun Carl Steffeck pasigis Schmidt multajn momentojn en la ateliero de Johann Gottfried Schadow por krei nudec-aĵojn. Studis li ĉe la Prusia Artakademio ĉe Wilhelm Schirmer, Carl Joseph Begas kaj Carl Krüger. Poste eblis vojaĝi okazis inter 1843 kaj 1845 kun Albert von Pourtalès disde Konstantinopolo al Sirio, Palestino kaj Egipto, poste je Sinajo kaj Arabio, al Rodoso kaj Cipro. Kromaj studvojaĝoj kondukis lin al Korfuo, Romo kaj Anglujo. 

Inter 1868 kaj 1872 profesoris Schmidt ĉe Grandduka saksia artlernejo je Vajmaro. Estante de 1869 membro de la Prusia Artakademio li estis petita en 1872, fare de Ludwig Rosenfelder, akcepti karieron ĉe la kenigsberga artakademio. Tie li vicestris inter 1874 kaj 1880 kaj denove en 1890/91. Kreis li tiam freskojn pri Odiseo en la aŭlo de la gimnazio de Ĉernojaĥovsk. Ricevis li plurajn laŭdigajn medalojn kaj la honoran doktorecon de la Kenigsberga universitato. 

Post vojaĝoj tra Suda Germanujo, Italujo, Ioniaj insuloj kaj Provenco, li kunlaboris en la pentra ornamado de *Egipta korto* kaj *Greka salono* en la  Nova Muzeo de Berlino.

## Verkoj (elekto) 
* *Der Felsentempel von Abu Simbel*, Berlino 
* *Der Berg Barkal*, Berlino
* *Die Pyramiden von Meroe*, Berlino
* *Lykische Grabmäler*, Berlino
* *Hain und Altar des Zeus Lykaios in Arkadien*, Berlino
* *Landschaften aus der Odyssee*, Ĉernojaĥovsk
* ĉ. 1870 *Feuchter Sommertag an einem See* (oleo sur tolaĵo) 
## Eksteraj ligiloj 
* verkoj de Max Schmidt - ĉe: *gutenberg.org*
*ligiloj ĉe DDB
## Notoj 
Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Berlino
Kategorio:Homoj rilataj al Weimar
Kategorio:Kenigsbergo
Kategorio:Naskiĝintoj en 1818
Kategorio:Mortintoj en 1901
Záhoříčko (Neustupov)

**Záhoříčko** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Neustupov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1,5 km sude de Neustupov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Záhoříčko situas en katastra teritorio **Dolní Borek** kun areo 4,84&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Neustupov, Záhoříčko, local street.jpg| Loka strato
 Neustupov, Záhoříčko, east part.jpg| Orienta parto de la vilaĝo
 Neustupov, road to Záhoříčko.jpg| Alveturejo al la vilaĝo

Kategorio:Neustupov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Záhoříčko

Nomon **Záhoříčko** havas pluraj setlejoj:
* Záhoříčko (Neustupov), parto de municipo Neustupov en distrikto Benešov
* Záhoříčko (Nemyšl), parto de municipo Nemyšl en distrikto Tábor
* Záhoříčko (Čkyně), parto de municipo Čkyně en distrikto Prachatice

## Rilataj artikoloj 
* Záhoří
Recreo (stacidomo)

**Recreo** estas la ĉefa stacidomo de la samnoma urbo, ĉefurbo de la departemento La Paz en la provinco Katamarkio, Argentino.

Ĝi estas parto de la argentina fervoja reto kaj de la Fervojo General Belgrano.

## Vidu ankaŭ 
* Recreo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Recreo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Falk-bazlernejo (Vajmaro)

Ĉe Rathenau-placo en Vajmaro, Germanujo, troviĝas novrenesancstila bazlernejo kiu nomiĝis por Johannes Daniel Falk ***Staatliche Grundschule Johannes Falk***.

Planis ĉi konstruaĵon Carl Martin von Stegmann por ke ĝi iĝu nova nehumanisma gimnazio. Konstrujaroj estis inter 1868 kaj 1871. La soklo estas travertina (el la iama ŝtonrompejo Röhr apud Vajmaro). La muraro estas ŝmirita brikŝtonaĵo, la fenestroj el hela grejso el Berka, la cimatio el sabloŝtono el Tonndorf; ĉi lasta materialo ankaŭ formis la ornamŝtonojn por blazonoj kaj kapoj. La korto de la lernejo, danke al angula situo de la konstruaĵo, malfermas sin ankaŭ en la direkto de la strato *Ernst-Kohl-Straße*.

La domo estas monumenta protektaĵo. 

## Eksteraj ligiloj
* informbroŝuro

## Notoj 

Kategorio:Konstruaĵoj en Vajmaro
Vajmaro