María Blanchard

**María Gutiérrez BLANCHARD** (erare vortumita kiel denaska María Gutiérrez Cueto, sed tiuj estis la patraj familinomoj,do, ĉiuokaze María Gutiérrez-Cueto Blanchard, Santandero, 6a de marto 1881-Parizo, 5a de aprilo 1932) estis hispana pentristino konata per persona stilo de kubismo.

## Biografio 
María Blanchard naskiĝis en familio de nova burĝaro nordhispana, filino de Enrique Gutiérrez-Cueto, el Cabezón de la Sal, kaj de Concepción Blanchard y Santiesteban, el Biarritz. La familio Gutiérrez-Cueto Blanchard, havis jam du filinojn kiam naskiĝis María, nome Aurelia kaj Carmen; poste naskiĝos alia filino Ana. Temis pri familio riĉa kaj klera. María naskiĝis kripla, eble konsekvence de la falo de sia patrino graveda. Tiu misformo rezultinta de kifoskoliozo kun duobla devojiĝo de spino, kondiĉigos grandan parton de ŝia vivo. kiuj orientigis ŝian laboron al la koloro kaj la esprimpovo, forgesante la limigojn de la akademiisma pentrarto en kiu ŝi komencis sian karieron. En la akademio ŝi konis kaj amikiĝis kun Angelina Belova, juna rusa artistino, kun kiu somere samjare ŝi veturis al Londono kaj Belgio, kie ili koincidis kun Diego Rivera.[eta|*Kubisma kompono*, 1916-1919. Oleo kaj kolaĝo sur tolo, 154 x 114 cm. [Madrido, Muzeo Reĝino Sofia.|alt=|maldekstre]]
Reveninte, ŝi kunloĝis en loĝejo kaj studio en la nº 3 de la Rue Bagneux kun Angelina kaj Diego. La venontan jaron (1910), ŝi venis al la akademio de María Vassilief, rusa pentristino kiu konigis al ŝi la kubismon, kaj kun kiu ŝi poste kunloĝos. Ŝi prezentiĝis al la nacia ekspozicio de Belarto per *Ninfas encadenando a Sileno* (Nimfoj katenante Silenon), kaj akiris duan medalon, kio markis la agnoskon al ŝia talento. Post tiu restado en Parizo, ŝi loĝis iom en Granado, sed ŝi ricevis por reveni al Parizo alian stipendion de 1500 pesetoj por du jaroj. Reveninta al Parizo en 1912, ŝi instaliĝis en la kvartalo Montparnasse, en la nº 26 de la Rue du Départ kaj kunhavis domon kaj studion kun Diego Rivera kaj Angelina Belova. En tiu dua pariza restado María kontaktis kun la cirklo de la kubisma avangardo, speciale kun Juan Gris kaj Jacques Lipchitz.
[eta|*La komuniantino*, 1914. Oleo sur tolo, 180 x 124 cm. Madrido, Nacia [Muzeo Reĝino Sofia.]]

En 1915, inter la 5a kaj 15a de marto, Ramón Gómez de la Serna organizis en Madrido la ekspozicion *Pintores íntegros* en la Salono de Moderna Arto de la strato Carmen, en kiu ekspoziciis ankaŭ Diego Rivera, Agustín Choco kaj Luis Bagaría; tiu ekspozicio ricevis mokojn kaj protestojn el la publiko kaj el kritikistoj. tri pentraĵojn kaj du desegnojn. Sendube unu de la tiam titolitaj *Figure* aŭ *Intérieur*, estas tiu nun konata kiel *La komuniantino*, verko konsiderata komencita en 1914 dum sia restado en Madrido, sed eble temas pri kopio, labormetodo kutima ĉe la artistino.
[eta|*Nature morte*, 1922. Oleo sur tolo, 63 x 81 cm. Madrido, [Muzeo Reĝino Sofia.]]

Diego Rivera foriris definitive al Meksiko, kio okazigis al Angelina Belova profundan depresion kiu apartigis ŝin el María. Ŝi instaliĝis en malgranda domo, en la numero 29a de la Rue Boulard, proksime al la loĝejoj de André Lhote kaj de la familio Rivière. Gerardo Diego konis ŝin dum sia restado en Parizo. Ŝi prezentiĝis denove en la Salono de la Sendependuloj de Parizo en 1922 per du verkoj nome *La femme au chaudron* kaj *La femme au panier*, kaj same akiris grandan sukceson de kritiko.

Ŝi ekspoziciis dudek unu verkojn en la Galerio Centaure de Bruselo inter la 14a kaj 25a de aprilo 1923, organizita de *Ceux de Demain*; la prezentado de la katalogo estis zorgita de ŝia amiko kaj pentristo André Lhote; la kritikoj estis laŭdaj, pro kio oni malfermis al ŝi gravan merkaton en Belgio. Ŝi kontraktis kun sia komercisto Lheon Rosemberg, kio okazigis ian ekonomian sekurecon. Ŝi ekspoziciis por la lasta fojo en la Salono de la Sendependuloj de Parizo montrante kvar pentraĵojn, *Portrait* , *Portrait*, *Femme assise* kaj *Le buveur*.

[eta|*Juan Gris*, Portreto fare de Amedeo Modigliani. [Juan Gris faris fortan influon super la vivo kaj verkaro de Marie Blanchard.|alt=|maldekstre]]
Distancita de Juan Gris de antaŭ jaroj, lia morto en 1927 María devis lombardi la familiajn arĝentaĵojn por fronti la novan familian situacion. Spite sian malsanan staton, ŝi veturis al Bruselo kaj poste al Londono. Ŝi ekspoziciis en la galerio Vavin de Parizo. Pentris *San Tarcisio*, de profunda kaj aŭtenta religia sento. La 26an de majo 1930, Paul Claudel vizitis ŝian studion, kaj li kortuŝiĝis pro tiu religia pentraĵo al kiu li dediĉos en 1931 poeziaĵon.

María estis elektita por partopreno en montro de franca arto kiu turneis tra urboj de Brazilo kaj estis elektita ankaŭ por la ekspozicio *Pintores Montañeses* okazigita en la kultura asocio Ateneo de Santandero (de sia naskoloko) ekde aŭgusto. María estis elĉerpita fizike kaj psike. Ŝi mortis la 5an de aprilo 1932 estante 51-jaraĝa kaj ŝia entombigo estis malsolena, en la tombejo de Bagneux, akompanata de Francisco Pompey, André Lhote, César Abín, Angelina Belova, Isabel Rivière kaj parto de sia familio; kaj kun ili senhejmuloj kiujn la artistino estis helpinta laŭlonge de multaj jaroj. Kiam Federico García Lorca konis ŝian morton, dediĉis al ŝi en tiu sama jaro prelegon en la Ateneo de Madrid, nome *Elegía a María Blanchard*.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Condesa de Campo Alange (María Laffitte), María Blanchard, Madrid, Hauser y Menet, 1944.

Kategorio:Hispanaj pentristoj
Kategorio:Kubismaj pentristoj
Kategorio:Santanderanoj