open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Politika historio

povas esti konsiderata klasika kazo de historiografia obsedo pri la eminenteco de "grandaj viroj".]]

**Politika historio** estas interfaka studo ĉe la intersekciĝo de historio kaj politika scienco, studante la historion de politikaj teorioj kaj institucioj, politikajn eventojn kaj iliajn interrilatojn en historia perspektivo, kaj kiu fokusiĝas al la ŝtato kaj politikaj agentoj. Ĉiu signifa politika esplorado tiamaniere aŭ alie implikas turniĝon al politika historio.

En historiisma historiografio de la 19-a jarcento, politika historio estis la superrega studfako. Evoluoj en socio kaj kulturo kutime ricevis duarangan konsideron. La agoj kaj decidoj faritaj de ŝtatestroj kaj registaroj, diplomatio kaj internaciaj rilatoj, militoj kaj bataloj estis do la fundamentaj temoj de politika historio. 

La unuan "sciencan" politikan historion verkis Leopold von Ranke en Germanio en la 19-a jarcento. Liaj metodologioj profunde influis la manieron kiel historiistoj kritike ekzamenas fontojn. Grava aspekto de politika historio estas la studo de ideologio kiel forto por historia ŝanĝo. Studoj pri politika historio kutime fokusiĝas al ununura nacio, ĝia politika ŝanĝo kaj ĝia evoluo. Historiisto Joanne B. Freeman argumentas, ke "politika historio kiel tuto ne povas ekzisti sen la studo de ideologiaj breĉoj kaj iliaj sekvoj."  

En la 20-a jarcento, diversaj fluoj de klasika politika historio defiis ĝian superecon, inkluzive de la franca Skolo de Analoj el la 1930-aj jaroj, okcidentgermana struktura historio (Bielefeld) el la 1950-aj jaroj, historia socioscienco el la 1970-aj jaroj, kaj Nova Kulturhistorio el la 1990-aj jaroj. La termino "okazaĵhistorio" (france: *histoire événementielle* ) estis uzata pejorative fare de historiistoj de la Skolo de Analoj por distingi sin de la "klasika" historia stipendio de la 19-a jarcento.

Dum la 20-a jarcento, la privilegia pozicio de politika historio estis defiita el pluraj flankoj: 

* Evoluciistoj volis vidi la historion de "la Popolo" kiel ian superindividuan enton.
* Marksistoj komprenis historion kiel klasbatalon inter tiuj, kiuj posedis kaj tiuj, kiuj laboris por la reganta klaso.
* Kulturaj historiistoj kiel Karl Lamprecht en Germanio kaj Troels Troels-Lund en Danio ŝanĝis sian fokuson al kulturo kaj ĉiutaga vivo.
* La franca skolo *de Annales* vidis politikan historion kiel malgrandajn surfacajn ondetojn sur jarcentaĵaj historiaj strukturoj. 
* La sociosciencoj faris grandajn paŝojn kaj la metodojn evoluigitajn por ĉi tiuj temoj historiistoj aplikis al la pasinteco.

En la 1970-aj jaroj, politika historio perdis sian tiam dominan lokon en pluraj landoj. Ĉi tiu procezo nomiĝas la soci-historia revolucio.

Tamen, diversaj aspektoj de ĉi tiuj kritikoj estis integritaj en lastatempajn esplorojn kaj kondukis al "Nova Politika Historio". En moderna historia scienca esplorado, la neceso de politika historio apenaŭ plu estas disputata; prefere, ŝajnas, ke ĝi reakiras sian allogon, foje signife vastigita por inkluzivi novajn demandojn kaj metodojn. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* sciencula revuo *Diplomatia Historio*
* Dokumentoj de Diplomatia Historio 

Kategorio:Studfakoj de historio
*
Albert-Schweitzer-gimnazio (Ruhla)

Das **Albert-Schweitzer-gimnazio** (germane: *Albert-Schweitzer-Gymnasium*) estas ŝtata lernejo en Ruhla, Germanujo. Estras ĉi tiun klerigejon havantan ĉ. 550 lernantojn Denny Jahn.

Nomiĝo laŭ Albert Schweitzer estis nur an aŭtuno 1993; post transpreno de la uestgermana edukadsistemo ĝi nomiĝis de aŭtuno 1991 simple *Gymnasium Ruhla*. Ĝian kampuson konsistigas kvar eroj:
*Domo I: monumentprotektota ejo kiu estis dum GDR-tempo politeknika supera lernejo *POS Ernst Thälmann*.
*Domo II: la iama Forstista lernejo de Ruhla, kiu estis inter 1964-1990 plilarĝigita supera lernejo *EOS Theodor Neubauer*.
*Domo III: alkonstruitaĵo de la iama Forstista instruigejo: forigite ĝis 2020 ĝi estis anstataŭigita per nova objekto. 
**Bermbachtalhalle* (gimnastikejo).

Ekzistas partnereco kun diversaj firmaoj. Fokusoj metatas sur naturprotektado kaj natursciencaj objektoj.

## Lernintoj famaj (elekto) 
* Ulrike Jary (* 1985), politikistino
* Lisa-Marie Koroll (* 1997), aktorino

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo
*oficiala prezento - ĉe: ThILLM

## Notoj 
Kategorio:Distrikto Wartburg 
Ruhla
Kategorio:Aperis en 1991
Teixeira

La loknomo **Teixeira ** povas interalie rilati al la sekvaj loĝlokoj:

* Teixeira (Paraibo)
* Teixeira de Freitas en Bahio, kies nomo estas omaĝo al la statistikisto kaj kaj esperantisto Mario Augusto Teixeira de Freitas: En 1957 oni ŝanĝis la nomon de la vilaĝo São José de Itanhém en Alcobaça (Bahio) al "Teixeira de Freitas" kaj en 1985 tiu vilaĝo fariĝis memstara municipo.
* Teixeira Soares en Paranao

Krome la vorto ankaŭ estas parto de multaj familiaj nomoj, ekzemple de la jam citita 
* statistikisto, kaj advokato kaj esperantisto Mario Augusto Teixeira de Freitas (1890-1956).
Ŝajna heredanto

Natura **heredanto** aŭ **ŝajnheredanto** estas persono, kiu, post naskiĝo, ne povas esti anstataŭigita per iu ajn posta naskiĝo por teni heredan titolon.  Kvankam la termino estas ĝenerala por iu ajn titolo de nobeleco, ĝi kutime rilatas al la heredanto de monarkio. Ĝi kontraŭas supozeblan heredanton, kiu, kvankam unua en la linio de sinsekvo, povas esti delokita per la naskiĝo de pli elektebla heredanto.

**Heredanto** estas membro de la reganta domo de hereda monarkio, kiu, laŭ ĝia leĝaro, aŭtomate sukcedas la regantan monarkon en kazo de lia morto aŭ abdiko. En tradicia unuenaskiteco, kiu tute ekskludas virinojn de sinsekvo aŭ permesas sinsekvon fare de virinoj *en* la foresto de viraj idoj, la legitima heredanto de la trono estas la plej aĝa aŭ sola filo de la reganta monarko. En absoluta unuenaskiteco, nuntempe akceptita en la plej multaj eŭropaj monarkioj, kun la escepto de Hispanio, Monako kaj Liĥtenŝtejno, la legitima heredanto de la trono estas la plej aĝa infano de la reganta monarko, sendepende de sekso. La legitima heredanto de la trono ankaŭ povas esti aprobita el inter iuj ajn membroj de la dinastio per decido de la reganta monarko, kiel en Sauda Arabio, Tajlando kaj Kataro, aŭ de familia konsilio kaj parlamento, kiel en Kuvajto.

En iuj kazoj, la legitima heredanto de la trono povas porti specialan titolon (en la plej multaj kazoj ne apartenantan al la supozebla heredanto) en Japanio - Kronprinco, en Danio, Svedio kaj Norvegio  - Kronprinco, en Britio  - Princo de Kimrujo (kun kelkaj aliaj akompanantaj titoloj), en Nederlando  - Princo de Oranĝo, en Belgio  - Duko de Brabanto, en Hispanio  - Princo de Asturio. En la Rusia Imperio tia titolo estis Careviĉ, en Francio  - Daŭfeno.

## Vidu ankaŭ 
* Heredo laŭ pliaĝeco

* Prezidanto-elektito
Kategorio:Heredorajto
Kategorio:Monarkio
Gebrannte Brücke

okupitan parton de dividita Germanujo, 1965]]
***Gebrannte Brücke*** estas ponto kiu troviĝas rekte ĉe la landa limo inter la germanaj federaciaj landoj Turingio kaj Bavario: la vilaĝoj sintuŝantaj estas Sonneberg-Hönbach kaj Neustadt-Ebersdorf. 

Laŭ dokumentoj de 1162 estis tie, en marĉa lando, strateto kaj eta ponto. La pontokonstrua ligno estis albrulita, por ke ĝi estu pli firma. Ĝis la 14-a jarcento kunvenadis tie juĝistoj kvazaŭ ĉe *ponta tribunalo*. Ties taskon transprenis poste supera juĝejo en Neustadt.

Inter 1946 kaj 1948 ekzistis tie oficiala limpasejo inter la usona zono (Bavario) kaj la sovetie okupita zono (Turingio). Post fondo de GDR la ponto (t.e. ĉe la turingia parto) troviĝis en restriktita areo ĉelandlima (de po duona kilometro), inter 1952 kaj novembro 1989. La strato transponta restis malfermita por vara transportado ĝis la jaro 1953-a. Ĉefa uzanto de ĝi estis la popolproprieta entrepreno *VEB Kraftverkehr Sonneberg*. En julio 1949 sukcese fuĝis pluraj piedpilkistoj eostgermanaj dum translandlima matĉo sur kampo ĉe la strato *An der Müß*. 

Malfermo de la landlimo inter Uesta Germanujo kaj GDR estis surloke en la 12-a de novembro 1989. En la 1.7.1990 la ministroj pri internaj aferoj Peter-Michael Diestel kaj Wolfgang Schäuble ĝuste tie ĉi subsignis kontrakton pri la fino de landlimaj kontroloj. Dum la 1990-aj jaroj la teritorioj ĉepontaj evoluis al metia kaj butikuma zono, tiel en Turingio kiel en Bavarujo. Memorŝtono kaj informtabulo bone informas onin pri la loka historio; alta gvatturo de la landlimprotektaj trupoj de GDR estis forigita en marto 1992.

Ĉe la dekstra ŝoserando en Hönbach (en la direkto de Bavarujo) videblas memorkruco por la viktimoj de komunismo. Ankaŭ la tombeja kapelo de Hönbach pretas kiel memorigloko.

## Literaturo 
* Thomas Schwämmlein: *Landkreis Sonneberg* (=Denkmaltopographie der Bundesrepublik Deutschland. Kulturdenkmale in Thüringen 1) E. Reinhold Verlag, Altenburg 2005, p. 477
* Thomas Schwämmlein: "Die gebrannte Brücke zwischen Hönbach und Neustadt bei Coburg" - ĉe: *Coburger Geschichtsblätter,*  20/2012, p. 5–8
* Edith Sheffer: *Burned Bridge. How East and West Germans made the Iron Curtain,* Oxford University Press, 2011
## Eksteraj ligiloj
*ĉelandlima aventura kaj kleriga marŝpado (informoj kaj fotoj)

## Notoj
Kategorio:Distrikto Sonneberg
Kategorio:Distrikto Coburg
Kategorio:Pontoj en Germanio
Kategorio:Dividitaj regionoj
Universitato Gakuŝuin

**Universitato Gakushūin** () ​​estas privata universitato en Toŝima, Tokio, establita post la Dua Mondmilito kiel parto de la *Gakushūin- lerneja korporacio.*

La privata universitato havas siajn originojn en Imperia Instituto fondita en 1884 dum la Meiji-periodo kiel parto de la Gakushūin. La Gakushūin origine estis eduka institucio por la japana nobelaro kaj estis privatigita en 1947. Eĉ nuntempe, la Gakushūin-Universitato ofte estas konsiderata elitista, ĉar multaj studentoj devenas de influaj zaibatsu- familioj aŭ iamaj nobelaj familioj, sed precipe pro sia tradicia proksimeco al la imperia familio. 

En 1950, oni fondis fakon por virinoj. Ĝi estis disigita en 1953 kiel sendependa virina universitato, la Gakushūin Joshi Daigaku. 

## Fakultatoj 
* Juro
* Ekonomiko
* Homstudoj
* Natursciencoj

## Famaj eks-studentoj 
* Imperiestro Hirohito
* Imperiestro Akihito
* Imperiestro Naruhito
* Princino Sayako Kuroda
* Princino Kako
* Hayao Miyazaki
* Yoko Ono
* Taro Aso
* Kuroda, Nagamiti

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Universitatoj en Japanio
Kategorio:Tokio
José Gomes Ferreira

**José Gomes Ferreira** estis portugala verkisto, poeto, ĵurnalisto kaj revoluciulo. Li naskiĝis la 9-an de julio 1900 en Porto kaj mortis 84-jaraĝa la 8-an de februaro 1985. En la esperantlingva *Antologio de Portugalaj Rakontoj*, eldonita en 1959, li reprezentiĝas per sia rakonto *"La patrino"*, kiun tradukis al Esperanto Adolfo Augusto Nunes.

Kategorio:Portugalaj verkistoj
Mário Braga

**Mário Braga** - je plena nomo *Mário Augusto de Almeida Braga* - estis portugala verkisto, tradukisto kaj ĵurnalisto. Li naskiĝis la 14-an de julio 1921 en Koimbro kaj mortis 95-jaraĝa la 1-an de oktobro 2016 en Lisbono. En la esperantlingva *Antologio de Portugalaj Rakontoj*, eldonita en 1959, li reprezentiĝas per sia rakonto *"Stigmato"*, kiun tradukis al Esperanto Adolfo Augusto Nunes.

Kategorio:Portugalaj verkistoj
Natércia Freire

**Natércia Freire** estis portugala verkisto kaj poeto. Li naskiĝis la 28-an de oktobro 1919 en Benavente kaj mortis 85-jaraĝa la 17-an de decembro 2004 en Lisbono. En la esperantlingva *Antologio de Portugalaj Rakontoj*, eldonita en 1959, li reprezentiĝas per sia rakonto *"Animo de antikva domo"*, kiun tradukis al Esperanto Adolfo Augusto Nunes.

Kategorio:Portugalaj verkistoj
Universitato Annamalai

**Universitato Annamalai** (, , akronime **AU**) estas publika ŝtata universitato en Chidambaram, Tamilnado, Barato. 

La instruejo disponigas trejnadon en la kampoj de arto, scienco, inĝenieristiko, medicino, administrado, homscienco, agrikulturo, sporteduko, ktp. 

Kun pli ol 30000 studentoj loĝantaj en la universitatejo, ĝi estas unu el la plej grande loĝadaj universitatoj en Azio. 

## Organizo 
La universitato konsistas el la jenaj fakultatoj:

* Homecstudoj
* naturaj sciencoj
* maraj sciencoj
* Hindaj lingvoj
* inĝenierado
* edukado
* artoj
* agrikulturaj sciencoj
* medikamento
* dentokuracado.

Ĝi havas vastan kampuson disvastigitan trans 4 km², situantan ĉirkaŭ tri kilometrojn oriente de la urbocentro de Chidambaram.

La universitato estis rangigita 18-a inter la plej influaj edukaj institucioj en Barato kaj ankaŭ estas listigita inter la plej popularaj universitatoj en Barato fare de Google. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Barato
Tokyo Yakult Swallows

La ***Tokyo Yakult Swallows*** (, ) antaŭe konata kiel *Kokutetsu Swallows*, *Sankei Atoms*, *Yakult Atoms* kaj *Yakult Swallows*, estas japana profesia basbala teamo. Ĝi apartenas al la Centra Ligo de NPB.

Ĝi gajnis la ĉampionecon de Japanio sesfoje: 1978, 1993, 1995, 1997, 2001 kaj 2021.

Kategorio:Basbalaj teamoj
László Szilvásy (piaristo)

**László Szilvásy** [lAslO silvAŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szilvásy László** estas hungara piarista monaĥo, instruisto.

László Szilvásy naskiĝis  en Békéscsaba.

## Biografio 
László Szilvásy maturiĝis en piarista gimnazio en Kecskemét, poste en 1990 li aliĝis al la piaristoj. Ekde 1991 li studis teologion en Teologia Monaĥa Altlernejo Sapientia, ekde 1993 en Katolika Universitato Péter Pázmány, ekde 1996 en Pontifika Laterana Universitato. Li ekinstruis en piarista gimnazio de Szeged en 1998, kie li estis levita gimnaziestro en 2003. Post 4 jaroj li translokiĝis al Budapeŝto kaj havis tie plurajn monaĥajn postenojn, inter 2011-2019 li estis monaĥejestro. En la jaroj 2019 kaj 2020 li estis estro de ĉiuj hungaraj piaristoj, poste li gvidis la piaristan edukejon en Sátoraljaújhely.

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Elizabeta Gimnazio (Eisenach)

**Elizabeta Gimnazio** (germane: *Elisabeth-Gymnasium*) estas ŝtata lernejo en Eisenach, Germanujo. La inter 1936-1938 starigita ejo estas unu el malmultaj atestoj de arkitekturo de dum Nazia Germanio en tiu urbo. Temas pri monumentprotektotaĵo. Nomdonanto estas sankta Elizabeto de Hungario. Lernejestro de tiu ĉi institucio (ĉ. 500 lernantoj kaj 50 instruistoj) estas Matthias Bückert. 

Kiam en la 1930-a jaroj kreskegis demando je lernejoj, la municipo akiris en 1936 grundon de iama hortikulturejo en la norduesta parto de al urbo je la strato *Nebestraße*. Ingaŭguro solena eblis en aŭgusto 1939 sub la nomo *Hans-Schemm-Schule*, nomite laŭ Hans Schemm, en 1935 forpasinta goviestro de Bayreuth. Dum la Dua Mondmilito ĝi servis ankaŭ kiel lazareto kaj oficira kazino. Per bombadoj de la Aliancanoj la domo estis tre damaĝita. Dum GDR-tempo ĝi iĝis politeknika supera lernejo *POS Theodor Neubaŭer*. Ĝis 1960 parton de la komplekso utiligis ankaŭ la Porinstruista seminario ĝis transloko al la Lutergimnazio ĉe la Dominikana Placo. 

Post transpreno de la uestgermana publika edukastistemo la tuto fariĝis en aŭtuno 1991 gimnazio. De junio 1992 ĉi alinomiĝis *Elisabethgymasium*. En 1992 ekestis partnereco kun Elizabeta Lernejo je Marburg Samjare kolektiĝis amikoj lernejaj je la societo *Verein der Freunde und Förderer des Elisabeth-Gymnasiums*. De 1996 ekzistis - ne nur lerneja - partnereco kun institucioj je Gusev. La premion *Schülerfriedenspreis* ricevis en 1996 lernejana projekto serĉanta spuroj de juda vivo en Eisenach *Leben unter dem Hakenkreuz – Spurensuche jüdischen Lebens in Eisenach*. 

De aŭtuno 2012 la Elizabeta Gimnazio estas praktikada loko por studentoj de la universitato de Jena kaj krome seminaria lernejo en kunlaborado kun Ernst-Abbe-gimnazio (Eisenach) kaj Albert-Schweitzer-gimnazio (Ruhla): en 2022 ekpretis aliĝi al tiu ĉi instruista trejnado ankaŭ gimnazioj en Bad Salzungen kaj Gerstungen.  

Konataj lernintoj estas i.a. Christoph Jauernik (manpilkisto),  André Kaczmarczyk (aktoro), Donata Vogtschmidt (politikistino) kaj Valentina Busik (kuracistino; venkis je tutgermanuja beleco-konkurso en 2025).

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo
* oficiala prezento - ĉe: ThILLM 

## Notoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Eisenach
Kategorio:Aperis en 1991
Eisenach
Avesnes-le-Comte

**Avesnes-le-Comte** () estas franca komunumo en la departemento Pas-de-Calais kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi havis  laŭ censo plenumita en [[]].

## Geografio 
Avesnes-le-Comte etendiĝas sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La teritorio havas komunan limon kun . Avesnes-le-Comte cetere situas en la influareo de Arras, de kiu ĝi estas ĉirkaŭkomunumo.

Avesnes-le-Comte situas en kampara areo : ĝi apartenas al la kategorio de « maldensaj aŭ tre maldensaj » komunumoj laŭ la difino de la denseca komunuma tabelo de la nacia instituto de statistiko kaj ekonomiaj studoj (Insee). Ĝi havas minimuman altecon de 99 metroj kaj maksimuman altecon de 154 metroj : malaltaj reliefoj kaj ebenaĵoj plejparte karakterizas la departementon Pas-de-Calais. 

## Historio 
Antoine de Beauffort, sinjoro de la nuna komunumo Avesnes-le-Comte, mortis en la batalo de Azincourt en 1415
 
## Administrado 
Administre la komunumo apartenas al la arondismento Arras kaj al la kantono Avesnes-le-Comte. Ĝi cetere estas membro de la komunuma komunumaro Campagnes de l'Artois.

La municipa konsilio de Avesnes-le-Comte konsistas el 19 membroj. Ĝi administras lokajn aferojn kaj elektas la urbestron de la komunumo post ĉiu municipa baloto.

## Demografio 
|| 
|| Eblas koni la historian evoluon de la loka loĝantaro de Avesnes-le-Comte pro oftaj oficialaj censoj plenumitaj ekde la jaro 1793. Koncerne malgrandajn francajn komunumojn kun malpli ol 10 000 loĝantoj, censaj enketoj pri la tuta loĝantaro daŭre okazas je ĉiu kvinjara periodo. La loĝantaron de la intercensaj jaroj oni sekve kalkulas per interpolo aŭ eksterpolo. Tiu nova popolnombrada sistemo estis uzita en Avesnes-le-Comte por la unua fojo en la jaro 2008. En , la komunumo havis .
|}

## Vidindaĵoj 
La preĝejo Saint-Nicolas estis dediĉita al Nikolao de Mira. Tiu ĉi fortikigita preĝejo staras en la malsupra parto de la urba areo, meze de ĝardeno kiu anstataŭis la tombejon. Escepte de malgranda ĥorejo el la 12-a jarcento, ĝi devenas de rekonstruado farita ĉirkaŭ 1574 fare de Adrien Morel, kavaliro de la Konsilio de Artezo. Ĝi estas klasifikita kiel historia monumento ekde la 18-a de oktobro 1910.

La turo-portiko de la preĝejo, kun masiva aspekto, estas ĉirkaŭita de gardoturetoj lokitaj sur la anguloj. Tiuj devis esti plifortigitaj en la 17-a jarcento, dum la konstruado de ŝtona pintturo kiu kolapsis en 1736. La portiko, kiu enhavas nur la komencojn de sia volbo, estas ĉirkaŭita de malplenaj niĉoj subtenataj de kuriozaj spiralaj kolonoj ornamitaj per floroj.

La malnova tombejo ĉirkaŭ la preĝejo estas klasifikita kiel historia monumento ekde la 2-a de septembro 1937.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kantono Avesnes-le-Comte
* Komunumoj de Pas-de-Calais

## Eksteraj ligiloj 
* ()  
* () [Publikaj statistikoj pri Avesnes-le-Comte (Insee(https://eo.wikipedia.org/wiki/INSEE_%28Francio%29))

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
Barata Instituto de Teknologio de Mumbajo

La Barata Instituto de Teknologio Mumbajo (), ankaŭ nomita **IIT Mumbajo** aŭ **IITB** (मुईुं), estas publika teknologia universitato en Powai, norda distrikto de Mumbajo.

Ĝi estis establita en 1958. Ĉi tiu institucio estas konsiderata la tria plej bona teknologia universitato de Barato en 2007. 

La Barataj Institutoj de Teknologio estas grupo de universitatoj rekte administrataj de la barata registaro. Ili estas konsiderataj la plej bonaj universitatoj en la lando.  IIT Mumbajo estas la dua plej granda IIT kaj estis rangigita kiel la plej bona universitato de Barato en internacia rangolisto en 2014. 

## Organizo 
La universitato havas teknikan kaj sciencan fokuson, ofertante ĉefe inĝenierajn programojn. La individuaj fakoj estas organizitaj kiel departementoj aŭ centroj kaj tipe ĉiu havas konstruaĵon sur la kampuso, kiu gastigas ĉiujn fakultatajn oficejojn kaj aŭditoriojn.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Barato
Kategorio:Mumbajo
Biviers

''''*  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Isère, en la regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france *Auvergne-Rhône-Alpes*). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Grenoble kaj al la kantono *''. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Isère

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|centre|300ra|

Kategorio:Komunumoj de Isère
Ernő Szolcsányi

**Ernő Szolcsányi** [ernO solĉAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szolcsányi Ernő** estis hungara piarista monaĥo, instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Szoltsányi* (sama prononco).

 naskiĝis  en Privigye (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Prievidza en Slovakio), li mortis  en Korpona (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Krupina en Slovakio).

## Biografio 
 aliĝis al la piaristoj en 1772, post 3 jaroj li solene monaĥiĝis. Inter 1782-1783 li studis teologion en Nitro kaj en 1783 li pastriĝis. Li instruis en Korpona (1784), Privigye (1785-1787 kaj 1794-1795), Szeged (1788-1790, 1796-1798 kaj 1806), Debrecen (1791–1793 kaj 1800-1801), Kecskemét (1799), Beszterce (1802–1803), Temeŝvaro (1804–1805), Nagykanizsa (1807). Li estis monaĥejestro en Veszprém (urbo) en 1808, poste ĝis sia morto edukejestro en Korpona.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ode ad Illustr. ac. Rev. Dnum Nicolaum Konde episcopum Magno-Varadinensem cum ...* (odo, 1801)

## Fontoj 
* katolika leksikono
* biografieto hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Barata Instituto de Teknologio de Ĥargopur

La **Barata Instituto de Teknologio de Ĥargopur** (ankaŭ **IIT-Ĥargopur** aŭ **IITKGP**; ) estas teknika universitato en Ĥargopur en la barata subŝtato Okcidenta Bengalio, 120 km okcidente de Kolkato. 

Ĝi estis establita en 1950 kiel *Orienta Supera Teknika Instituto*, kaj ricevis la statuson *IIT* en 1951. Ĝi estas la plej malnova el la Barataj Institutoj de Teknologio kaj unu el la plej gravaj teknikaj universitatoj en Barato. 

Ĉi tiu institucio estas konsiderata la plej bona teknologia universitato de Barato en 2007. 

En akademiaj rangotabeloj de barataj universitatoj, IIT Kharagpur estas inter la plej bonaj.  Nuntempe, ĉirkaŭ 2 700 studentoj studas ĉi tie.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Barato
Barata Instituto de Teknologio de Madraso

La **Barata Instituto de Teknologio Madraso** (ankaŭ konata kiel **IIT-Madraso** aŭ **IITM**; , ) estas teknika universitato en Ĉenajo (antaŭe Madraso) en la subŝtato de Tamilnado, Barato. La universitato estas rekte aligita al la barata registaro.

Kiel unu el la Barataj Institutoj de Teknologio (IIT-oj), ĝi estas agnoskita kiel Instituto de Nacia Graveco.  Establita en 1959 kun teknika kaj financa subteno de la iama registaro de Okcidenta Germanio, ĝi estis la tria IIT establita. 

IIT Madraso estas la plej bona inĝenieristika instituto en Barato laŭ la Nacia Institucia Rangotabelo de la Edukministerio ekde sia komenco en 2016.

## Organizo 
Ekzistas 11 inĝenieristikaj institutoj ĉe IIT Madraso:

* Aerospaca inĝenierarto
* Teknika Mekaniko
* bioteknologio
* Kemia Inĝenierarto
* Civila Inĝenierarto
* Komputado
* Elektrotekniko
* Konstruinĝenierado
* Mekanika inĝenierado
* Materialscienco
* Ŝipkonstruado

Ekzistas ankaŭ la jenaj ne-inĝenieraj departementoj:

* Kemio
* matematiko
* fiziko
* Homstudoj kaj Sociaj Sciencoj
* administrado

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Barato
Celine

***Celine***​ estas franca moddomo fondita en 1945 en Parizo de Céline Vipiana. La kompanio produktas luksajn pret-al-porti vestaĵojn kaj ledaĵojn, kaj estas posedata de LVMH ekde 1996. Ĝia ĉefsidejo situas ĉe 16 rue Vivienne, en la 2-a arondismento de Parizo, en la Hôtel Colbert de Torcy. Séverine Merle estas ĝia ĉefoficisto ekde aprilo 2017.

La 21-an de januaro 2018, LVMH anoncis, ke Hedi Slimane transprenos la rolon de kreiva direktoro de Celine.

La marko havas preskaŭ 150 butikojn tutmonde kaj estas distribuita per reto de ekskluzivaj grandmagazenoj kiel Barneys New York (Novjorko), Bergdorf Goodman (Novjorko), Harrods (Londono) kaj Galeries Lafayette (Parizo).

## Notoj 
Kategorio:Luksaj varomarkoj
Kategorio:Ekonomio de Parizo
Kategorio:Organizaĵoj kun sidejo en Parizo
Kategorio:Francaj firmaoj
PEN Usono

**PEN Usono** () estas usona verkista organizaĵo.  Ĝi fondiĝis la 19-an de aprilo 1922, sub la nomo "PEN American Center" en Novjorko.  Ekde la 1-a de marto 2018, post la kunfandiĝo kun "PEN Center USA" en Los-Anĝeleso, ĝi funkciis sub la nomo "PEN America".  Aldone al sia ĉefsidejo en Novjorko, la organizaĵo havas oficejojn en Vaŝingtono kaj Los-Anĝeleso, same kiel dek aliajn regionajn branĉojn. 

Kun 7 500 membroj (en 2023), PEN Usono estas unu el la plej grandaj asocioj ene de PEN Internacia.  PEN Usono pledas ne nur por verkistoj, sed ankaŭ por la rajto je libereco de esprimo ĝenerale per siaj "Programoj pri Libera Esprimo".  Aliaj agadkampoj inkluzivas diversajn literaturajn programojn kiel ekzemple serioj de eventoj en Novjorko, Los-Anĝeleso aŭ interrete kaj la promocion de verkado kaj legado en malliberejoj.  La asocio ankaŭ premias kelkajn literaturajn premiojn, kiuj estas premiitaj ĉiujare en diversaj kategorioj kaj estas dotitaj per entute preskaŭ 350 000 usonaj dolaroj.

Inter la plej famaj membroj de la asocio estas (inkluzive de mortintaj verkistoj) Edward Albee, Paul Auster, James Baldwin, Saul Bellow, Norman Mailer, Thomas Mann, Arthur Miller, Toni Morrison, Philip Roth, Salman Rushdie, Susan Sontag kaj John Steinbeck.

En aprilo 2022, la asocio produktis sian unuan raporton kun listoj kaj statistikoj pri librocenzuro en Usono.  La listo inkluzivis 1 145 titolojn.  Ĉi tiuj venis de 874 malsamaj aŭtoroj, 198 ilustristoj kaj 9 tradukistoj. La raportitaj malpermesoj estis aŭ planitaj, anoncitaj aŭ truditaj en 86 lernejaj distriktoj en 26 ŝtatoj, influante entute pli ol 2 milionojn da studentoj. Inter la cenzuritaj libroj estas 819 fikciaj verkoj (72%), 537 titoloj de junulara literaturo (47%), kaj 209 (18%) infanaj bildlibroj. Grafikaj romanoj kaj versromanoj ankaŭ estas en la listo. La ĉefaj temoj de la malpermesitaj verkoj estas "raso kaj rasismo en usona historio, GLAT+ identecoj kaj seksa edukado." La PEN-raporto notis, ke alia raporto  de la Usona Biblioteka Asocio por la sama periodo atingis similajn konkludojn. Entute, libromalpermesoj estis registritaj en proksimume duono de ĉiuj usonaj subŝtatoj, kun kvin el ili respondecaj pri pli ol 100 malpermesoj ĉiu: Teksaso, Florido, Misurio, Utaho kaj Suda Karolino. Antaŭ la fino de 2022, la nombro da titoloj forigitaj el lernejoj kaj bibliotekoj altiĝis al 1 477. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* PEN Ameriko
* PEN eventoj aŭdia arkivo
* PEN podkastoj
* PEN Internacio
* Arkivoj de la PEN amerika Centro ĉe Princeton Universitataj Specialaj Kolektoj | Princeton Universitata Biblioteko
* La Chris Hedges Raporto

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1922
Kategorio:Kulturo de Novjorko
István Szűcs (piaristo)

**István Szűcs** [iŝtvAn sUĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szűcs István** estis hungara piarista monaĥo, instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Szücs*.

 naskiĝis  en Kecskemét, li mortis  en Kecskemét.

## Biografio 
 aliĝis al la piaristoj en 1885 en Vác. Post la novicado li finis la gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis teologion en Nitro, kie li monaĥiĝis en 1890, post 3 jaroj li pastriĝis. Li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1897, post 3 jaroj li doktoriĝis. Jam ekde 1892 li instruis en piaristaj gimnazioj de Kecskemét, Budapeŝto (1893–1895), Máramarossziget (1896–1898), Nitro (1899-1902), fine preskaŭ ĝis sia morto en Debrecen.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vergilius hatása idyll-költészetünkre.* (1900)
* *Vergilius hatása idyll-költészetünkre. (Zrínyi, Faludi, Szabó, Rajnis).* (1902)
* *A nyitravidéki palócz-nyelvjárás.* (1905)

## Fontoj 
* katolika leksikono
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Usona Akademio de Artoj kaj Beletro

La **Usona Akademio de Artoj kaj Beletro** () estas usona societo kun 250 membroj el la kampoj de verkado, bildartoj kaj komponado. Ĝi situas en Washington Heights, Manhatano. 

Ĝia celo estas antaŭenigi kaj subteni popularan intereson pri la artoj honorante elstarajn artistojn per serio de premioj kaj honorigoj, kaj ankaŭ per aranĝado de ekspozicioj de iliaj verkoj. 

## Historio 
La akademio estis fondita en 1904 fare de membroj de *la Nacia Instituto de Artoj kaj Literaturo,* laŭ la modelo de la Franca Akademio kaj kun la sama nomo. La unuaj sep elektitaj akademianoj estis Mark Twain, John Hay, William Howells, Augustus Saint-Gaudens, John La Farge, Edward MacDowell, kaj Edmund Clarence Stedman.  En 1908, Julia Ward Howe estis elektita al la akademio, iĝante la unua ina akademiano.  En 1976, la akademio fariĝis konata kiel *la Usona Akademio kaj Instituto de Artoj kaj Literaturo*, kaj havas sian nunan nomon ekde 1992.

## Premioj 
La Akademio aljuĝas 70 premiojn de kuraĝigo, medalojn de plejboneco, kaj stipendiojn al siaj membroj kaj aliaj kreintoj. La unuaj premioj donitaj (ekde 1909) estis la oraj medaloj de la Akademio. Inter la premioj estas:

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Erudiciulaj asocioj en Usono
Kategorio:Organizaĵoj en Usono
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1904
Kategorio:Kulturo de Usono
Kategorio:Konstruaĵoj en Manhatano
Bavara Akademio de Belartoj

La **Bavara Akademio de Belartoj en Munkeno** () estas asocio de famaj personecoj el la arta mondo. Ĝi servas kiel la "supera nutranta institucio de arto".

## Historio 
La Akademio estis fondita de la Liberŝtato Bavario kiel korporacio laŭ publika juro en 1948, konstruante sur la tradicio de la Reĝa Akademio de Artoj en Munkeno, establita en 1808.

La tasko de la Akademio estas "konstante observi la evoluon de la artoj, antaŭenigi ilin laŭ iu ajn maniero, kiun ĝi opinias konvena, aŭ fari sugestojn por ilia antaŭenigo", kaj krome, "kontribui al la intelekta debato inter la artoj kaj inter arto kaj socio, kaj pledi por la digno de arto".

La Akademio aranĝas paneldiskutojn, ekspoziciojn, legadojn, prelegojn kaj koncertojn. Regulaj kaj korespondaj membroj estas elektitaj ĉiujare al la kvin fakoj Belartoj, Literaturo, Muziko, Prezentartoj, kaj Filmo kaj Amaskomunikilaj Artoj. Honoraj membroj ankaŭ estas nomumitaj.

Ĝis 1968, la Akademio havis sian sidejon en la Prinz-Carl-Palais ; poste, ĝi ricevis provizoran loĝejon ĉe Karolinenplatz. Ekde 1972, ĝi troviĝas en la Königsbau de la Munkena Rezidejo.

## Premioj 
La Bavara Akademio de Belartoj aljuĝas la jenajn premiojn kaj laborstipendiojn:

* Granda Literatura Premio de la Bavara Akademio de Belartoj (en 1950-1985 la Literatura Premio, en 1986-2007 la Granda Literatura Premio, ekde 2008 la Literatura Premio Thomas Mann)
* Honora Literatura Premio (1952–1985; anstataŭigita per la Honora Premio Wilhelm Hausenstein)
* Ringo de Honoro nomita laŭ Friedrich Ludwig von Schell (ekde 1967; en la kampo de pejzaĝarkitekturo)
* Muzikpremio Ernst von Siemens (ekde 1974; komune kun la Muzikfonduso Ernst von Siemens)
* Premio Adalbert von Chamisso (1985–2005; komune kun la Fondaĵo Robert Bosch; literatura premio)
* Premio Wilhelm Hausenstein por Kultura Mediacio (ekde 1986)
* Vojaĝstipendio Karl Rösling (ekde 1986)
* Premio Friedrich Baur (ekde 1990; komune kun la Fondaĵo Friedrich Baur; aljuĝita al artistoj el Frankonio, Supra Palatinato kaj Malsupra Bavario)
* Komponaĵo mendita de la Akademio (ekde 1990)
* Premio de Poezio Horst Bieneke (ekde 1991)
* Premio Gerda kaj Günter Bialas (ekde 1998; komune kun la GEMA- Fonduso ; muzikpremio)
* Premio Rainer Malkowski (ekde 2006; komune kun la Fondaĵo Rainer Malkowski; literatura premio)
* Premio por Nova Aŭdado (ekde 2006; komune kun la Fondaĵo por Nova Muziko en Dialogo, Kolonjo ; por mediacio en la kampo de nuntempa muziko)
* Stipendio en la kampo de arto

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* La Bavarian Akademio de Bonaj Artoj (germane kaj angle)

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1948
Kategorio:Organizaĵoj en Germanio
Kategorio:Artaj organizaĵoj
Kategorio:Germana arto
Kategorio:Kulturo de Bavario
Usona Biblioteka Asocio

La **Usona Biblioteka Asocio** (, akronime **ALA**) estas profesia neprofitcela organizaĵo, kiu antaŭenigas bibliotekojn internacie.

Kun proksimume 64 600 membroj, ĝi estas la plej malnova kaj plej granda biblioteka asocio en la mondo.  Fondita en 1876 en Filadelfio, ĝia nuna ĉefsidejo estas en Ĉikago.

Ĝia misio estas "provizi gvidadon por la disvolviĝo, antaŭenigo kaj plibonigo de bibliotekaj kaj informaj servoj kaj la profesio de bibliotekistado por plibonigi lernadon kaj certigi aliron al informoj por ĉiuj."

ALA eldonas la ĵurnalojn *American Libraries Magazine*, *Booklist*, kaj plurajn aliajn periodaĵojn. La organizaĵo ankaŭ aljuĝas multajn premiojn, inkluzive de la Caldecott-Medalo (bildlibroj), la Newbery-Medalo (infanlibroj), la Stonewall-Libro-Premio, la Michael L. Printz-Premio (junulara literaturo), la Children's Literature Legacy Award, la W.Y. Boyd Literature Award for Excellence in Military Fiction, la ALA Best Books for Young Adults Award, la Margaret A. Edwards Award for Outstanding Young Adult Authors, kaj la ĉiujara Outstanding Academic Title Award .

La ALA estas kuneldonanto de la plej vaste uzataj bibliotekaj reguloj de la mondo, la *Anglo-American Cataloguing Rules*.

La organizaĵo forte kontraŭas bibliotekan cenzuron. Ĝi publikigas ĉiujaran liston de sukcesaj kaj provitaj forigoj de libroj el bibliotekoj kaj estas la ĉefa sponsoro de la ĉiujara Semajno de Malpermesitaj Libroj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* Arkivoj de la Usona Biblioteka Asocio ĉe Universitato de Ilinojso en Urbana-Champaign

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1876
Kategorio:Organizaĵoj en Usono
Kategorio:Bibliotekoj en Usono
Kategorio:Bibliotekscienco
Bloquons tout

***Bloquons tout*** (esperante: "Bloku ĉion" aŭ "Ni bloku ĉion") estas protesta movado en Francio, kiu aperis en sociaj retoj meze de 2025. La movado alvokis ĝeneralan strikon kaj tutlandan ĉesigon la 10-an de septembro 2025, por kontraŭstari la ŝparajn decidojn proponitajn de la registaro de ĉefministro François Bayrou. Daŭraj agoj post la 10-a de septembro 2025 estis organizitaj, dum la movado prepariĝis por la striko anoncita de ĉefaj francaj sindikatoj por la 18-a de septembro 2025. Rilate al metodoj kaj organizado, la movado estis komparita kun la movado de la Flavaj Veŝtoj de 2018, dum rilate al politika subteno, la protestoj "Bloquons tout" estas maldekstremaj, malsame ol la plejparte senpolitikaj mobilizadoj de la Flavaj Veŝtoj. Laŭ la franca politika sciencisto Antoine Bristielle, movadoj organizitaj de sociaj retoj (kiel la Flavaj Veŝtoj aŭ "bloquons tout") ne estas kompareblaj al tiuj subtenataj de la ĉefaj francaj sindikatoj, kiuj kutime mobilizas pli grandajn nombrojn.

La rezultoj de la mobilizado estas diskuteblaj. Ekzistas forta ebleco, ke la movado daŭros, almenaŭ ĝis la striko anoncita de francaj sindikatoj la 18-an de septembro 2025. Agoj daŭris kaj grupoj ne ĉesis kunveni, certigante, ke la movado daŭros.

## Reagoj
La movado *Bloquons tout* ricevis subtenon de diversaj maldekstraj politikaj figuroj, inkluzive de Jean-Luc Mélenchon de La France Insoumise. Tamen, gravaj sindikatoj komence hezitis oficiale aprobi la agon de la 10a de septembro, kvankam ili kunhavis multajn el la zorgoj de la movado pri la proponita buĝeto.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ
* Movado de la Flavveŝtuloj

## Bibliografio 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Politiko de Francio
Kategorio:Protestoj en Francio
Kategorio:2025
Kategorio:Sociaj movadoj
Kategorio:Ĝeneralaj strikoj
Sujnin

**Sujnin,** per simpligita ĉina skribo **遂宁,** per tradicia ĉina skribo **遂寧** per pinjino *Sùiníng*  estas prefektujnivela milionurbo en provinco Siĉuano en sudokcidenta Ĉina Popola Respubliko. La loknomo signifas: "atingita paco".
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 la prefektura loĝantaro estis  homoj.

## Geografio 
La milionurbo situas en montaro en centro de baseno laŭ rivero sur areo 5 324 km² je alteco inter 215 kaj 674 m. Sujnin administras 5 dividojn. Ĉongĉingo troviĝas 141, provinca sidejo Ĉengduo 146,  Ŝanhajo 1520, ĉefurbo Pekino 1433 km laŭ https://www.thedistancenow.com/hu/.

## Historio 
La loknomo "Sujnin" aperis jam antaŭ pli ol mil kaj duono jaroj kaj ĝi ricevis la statuson de prefekteja urbo ekde 1985. 2 dividoj estis kreitaj en 2003, la tria divido estis transformita de gubernio al gubernia urbo en 2019.

## Ekonomio 
La prefektujo estas parto de la Ĉengduo-Ĉongĉinga Ekonomia Zono kaj formas transportcentron inter Ĉengduo kaj Ĉongĉingo. La areo havas deponejojn de naftoj, tergasoj, saloj kaj kalkoŝtonoj. Ĉefaj agrikulturaj kultivaĵoj inkluzivas grenojn, oleojn, fruktojn, porkaĵojn kaj herbojn por tradicia ĉina medicino. Estas ankaŭ morusaj kaj sukerkanaj plantejoj, ankaŭ krizantemoj por teo. 39% de la areo estas kovrita de arbaro.
eta|maldekstre|

## Trafiko 
La prefektujo estas ligita per fervojaj kaj ĉefvojaj linioj, sed flughaveno nur nun estas konstruata.

## Klimato 
La klimato estas humida subtropika klimato kun kvar apartaj sezonoj laŭ klimata klasifiko de Köppen: Cwa kun musonaj influoj. Vintre neĝo estas malofta. La jara averaĝa temperaturo estas  kaj varias inter . Jare averaĝe pluvas 944 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed 75% okazas de majo ĝis septembro. 

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* muzeo
* amuzparko
* insulo, kie estas hejmo de la Monda Lotusa Parko

## Ĝemelurboj 
*  Phuket (urbo), Tajlando

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Prefektujnivelaj urboj de Ĉinio
Barata Instituto de Teknologio de Delhio

La **Barata Instituto de Teknologio, Delhio** (ankaŭ konata kiel **IIT-Delhio** aŭ **IITD**; ) estas unu el la plej gravaj inĝenieristikaj altlernejoj de Barato. 

Fondita en 1961, ĝi estas unu el la 23 Barataj Institutoj de Teknologio: Barata Instituto de Teknologio Mumbajo, Guwahati, Kanpur , Kharagpur , Madras , Roorkee , Bhubaneswar, Gandhinagar, Hajderabado, Indore, Jodhpur, Mandi, Patna, kaj Ropar.

En la rangolisto de la *Times Higher Education Supplement* (THES) de 2006 , la Hindaj Institutoj de Teknologio vicis trie inter ĉiuj mondaj sciencaj universitatoj. 

## Organizo 
* Centro por Aplikata Esploro en Elektroniko (Prizorgado)
* Centro por Media Scienco (CS)
* Centro por Biomedicina Inĝenierarto (CBME)
* Komputila Servocentro
* Centro por Energiaj Studoj (CES)
* Centro por Edukaj Teknologiaj Servoj
* Industria Trilogio, Maŝindinamiko kaj Prizorgada Inĝenierarto
* Sensila Eniro kaj Ciber-Fizikaj Sistemoj (CNSE)
* Centro por Polimera Scienco kaj Inĝenierarto (CPSE)
* Centro por Naturaj Rimedoj kaj Medio
* Centro por Kampara Disvolviĝo kaj Teknologio (CRDT)
* Nacia Rimeda Centro por Valora Edukado en Inĝenierarto (NRCVEE)
* Programo pri Transportado kaj Vundopreventado

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Barato
Spalatina Gimnazio (Altenburg)

**Spalatina Gimnazio** (germane: *Christliches Spalatin-Gymnasium*) estas neŝtata lernejo en Altenburg, Germanujo (Schulstraße 7). Ŝirmanta organizo estas la Evangelia lernejfondaĵo de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo. Nomdonanto estas la reformanto Georg Spalatin. Direktorino estas Birgit Kriesche: ŝi responsas pri ne tute 400 lernantoj kaj iom pli ol 30 instruistoj.

Gastas oni en ejo kiu estis starigita en 1912 por la lernejo *Ernst-Adelheid-Schule* en proksimeco de la ĉefa stacidomo, en la kvartalo Kauerndorf. Stile temas pri reformarkitekturo; la tuto estas monumentprotektotaĵo. La nazioj alinomis lin laŭ la goviestro de Bayreuth, Hans Schemm, la komunistoj de GDR laŭ Ernst Thälmann. En 2001 fondiĝis la nova Spalatin-lernejo kun ununura klaso, malgraŭ tiam ankoraŭ paralela instruado de lernantoj de baza kaj reala lernejoj *Nordschule*. Nur de 2006 la spalatin-anoj sole ene estas. De 2004 ekzistas kunlaboro kun la Muzeo Lindenau (Altenburg). En 2005 ekfunkciis restaŭritaj gimnastikejo kaj aŭlo. Kafejo malfermiĝis en 2008 kaj inaŭguro de moderna sporttereno eblis en 2010 sur la grundo de la iama ŝufabriko *Bella*. 

Po du numeroj de la de lernantoj produktita gazeto *Prediger* aĉeteblas por jaro. Jam multaj elstaruloj (ekz. urbestro André Neumann aŭ la muzikala stelulino Angelika Milster pretis je intervjuoj.  

## Eksteraj ligiloj
* hejmpaĝo
*oficiala prezento - ĉe ThILLM

## Notoj
Altenburg
Kategorio:Aperis en 2001
Kategorio:Evangeliaj lernejoj
Brit Ŝalom (organizaĵo)

**Brit** **Ŝalom** (, ; esperantigita kiel **Pakto de Paco**) estis pacifista asocio en la Jiŝuvo en Mandata Palestino. 

Ĝin fondis grupo de centreŭropaj kaj okcidenteŭropaj cionistaj intelektuloj, kiuj, de 1925 ĝis 1933, taskis antaŭenigi jud-araban kompreniĝon en planita dunacia ŝtato. La grupo publikigis la revuon ''Ŝe'ifotejnu''. 

Inter la fondintoj kaj subtenantoj estis ekonomikiston kaj sociologon Arthur Ruppin, filozofo Martin Buber, Hugo Bergmann, historiisto Hans Kohn, Gershom Scholem, Henrietta Szold kaj Israel Jakobo Kligler. Albert Einstein ankaŭ eldiris subtenon. Judah Leon Magnes, unu el la aŭtoroj de la programo, neniam aliĝis al la organizaĵo.

Membroj de Brit Ŝalom vidis grandan nacian gravecon en la reviviĝo de kaj hebrea kaj araba kulturoj, por krei komprenojn bazitajn sur la historia komuna denominatoro inter la kulturoj.

Ilia celo estis trovi politikan modelon, kiu ebligus justan kunekziston inter judoj kaj araboj. Ĉiuj judaj institucioj, kiel lernejoj, libertempaj kluboj, bankoj kaj hospitaloj, ankaŭ devus esti malfermitaj al la araba loĝantaro.  La araba lingvo ankaŭ devus esti instruata sur egala bazo kun la hebrea en judaj lernejoj. Ŝtatoficistoj devus esti trilingvaj (angla, hebrea, araba). Devus ekzisti komunaj jud-arabaj partioj, komunaj komercaj ĉambroj en Jafo kaj Ĥajfo, miksitaj sindikatoj kaj fabrikantaj asocioj. Produktoj el Palestino devus esti surmerkatigitaj sub la ombrelo de komuna reklama organizo. Devus ankaŭ ekzisti miksitaj agrikulturaj kooperativoj kun komuna kreditsistemo. La rezultoj de agrikultura esplorado ĉe la Hebrea Universitato de Jerusalemo devus esti tradukitaj en la araban. La publikigo de arablingva gazeto devus ebligi al la Juda Agentejo rekte alparoli araban legantaron. La celo de Cionismo, la kreado de libera, kulture aŭtonoma juda komunumo evoluiganta sian propran vivmanieron, ne devus esti forlasita.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Dunacia solvo

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de Brit Ŝalom / Tahalof Essalam
Kategorio:Organizaĵoj malfonditaj en 1930-1939
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1925
Kategorio:Cionismaj organizaĵoj
Kategorio:Pacaj organizaĵoj
Jennifer Clement

**Jennifer CLEMENT** (naskita en 1960 en Greenwich, Konektikuto) estas usona verkistino. Ŝi vivas kaj laboras en Meksiko.

Ŝi estis prezidanto de la meksika branĉo de PEN de 2009 ĝis 2012 kaj fariĝis prezidanto de la gepatra organizaĵo PEN Internacia en 2015. Ŝiaj libroj estis tradukitaj en 24 lingvojn. 

## Vivo 
La gepatroj de Jennifer Clements translokiĝis al Meksikurbo en 1961, kie ŝi kreskis. Ŝi studis literaturon kaj antropologion ĉe la Universitato de Novjorko kaj francan literaturon en Parizo, kaj ricevis magistron pri artoj de la Universitato de Suda Majno. Ŝi havas du infanojn.

Clement famiĝis per la literatura portreto *Vidvino Basquiat*, kiu baziĝas sur konversacioj kun Suzanne Mallouk kaj ŝiaj tekstoj.  Mallouk estis la amatino de la artisto Jean-Michel Basquiat, kiu mortis pro sia droga dependeco en 1988. 

Aldone al la romanoj *A True Story Based on Lies*  kaj *The Poison that Fascinates,* ŝi publikigis plurajn volumojn de poezio: *The Next Stranger* (kun enkonduko de W.S. Merwin), ''Newton's Sailor*, *Sinjorino de la Balailo*, kaj elektitan volumon. La verkaĵoj de Clement aperis en *The Times*, *Poetry London*, *The Nation*, *The American Poetry Review*, kaj *National Geographic*, kaj estis inkluditaj en antologioj. 

Por sia romano *Preĝoj por la Ŝtelitaj,* pri homa trafiko organizita de drogkarteloj, ŝi esploris la meksikan ŝtaton Guerrero.  

Clement estis membro de la Meksika Nacia Arta Societo ekde 2000. De 2009 ĝis 2012, ŝi estis elektita prezidanto de la Meksika PEN.  

Kiel prezidanto de PEN Meksiko ŝi parolis amplekse pri la sekureco de ĵurnalistoj en Meksiko kaj estis instrumenta en levante la aferon kaj ŝanĝiĝante la leĝaron por ke la mortigo de ĵurnalisto fariĝis federala krimo.

La 15-an de oktobro 2015, ŝi fariĝis la unua virino prezidanto de la internacia PEN-Klubo. 

En 2021 ŝi estis unu el la aŭtoroj kiu produktis *Pen International: An Illustrated History: Literature Knows No Frontiers.*

## Verkaro (elekto) 
* *Widow Basquiat*. Edinburgh: Payback Press, 2000. Revidierte Ausgabe 2014.
* *A True Story Based on Lies*. Edinburgh: Canongate, 2001
* *Lady of the Broom - la dama de la escoba*. Mexico, D.F.: Editorial Aldus, 2002
* *The Poison that Fascinates*. Edinburgh: Canongate, 2008
* *New and Selected Poems*. Bristol: Shearsman, 2008
* *Prayers for the Stolen : a novel*. New York: Hogarth Press, 2014
* *Gun Love'', New York/London: Hogarth, 2018

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Meksikaj verkistoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Investobanko

**Investbanko** () estas korporacio de tipo financa institucio, kiu organizas kapitalkolektadon en tutmondaj financaj merkatoj por grandaj kompanioj kaj registaroj, kaj ankaŭ provizas konsultajn servojn pri la aĉeto kaj vendo de entreprenoj, kurtaĝajn  servojn, estante ĉefa peranto en komercado de akcioj kaj obligacioj, derivaĵaj financaj instrumentoj, valutoj kaj krudvaroj, kaj ankaŭ eldonas analizajn raportojn pri ĉiuj merkatoj, en kiuj ĝi funkcias. Investbankoj ankaŭ povas enkonduki grandajn kaj malgrandajn kompaniojn en borson (IPO), kaj ankaŭ organizi fuziojn kaj akirojn.

Investbanko ne akceptas deponaĵojn kaj ne eldonas privatajn pruntojn por loĝado, aŭtoj, konsumvaroj kaj similaj, male al ordinaraj komercaj kaj ŝparbankoj.

**Investbankistoj** provizas servojn al kaj la "vendoflanko" kaj la "aĉetoflanko", okupiĝas pri monkolektado per monasekurado, kaj reprezentas siajn klientojn en la emisio de valorpaperoj (IPO).

Usonaj bankoj estis dividitaj en komercajn kaj investajn bankojn en la 1930-aj jaroj pro la Granda Depresio. Tamen, en 1999, la Glass-Steagall-Leĝo estis nuligita kaj komercaj bankoj denove rajtis okupiĝi pri investa bankado.

La situacio komencis ŝanĝiĝi rilate al la krizo de 2007-2008 : multaj landoj, inkluzive de Britio kaj Usono, diskutas la temon de apartigo de investa bankado de komerca bankado. Ĉe multaj aliaj landoj tiu divido ne estas komuna.

Dum 2008, ĉiuj kvin plej grandaj usonaj investbankoj estis aŭ akiritaj, deklaritaj bankrotaj aŭ havis sian komercan statuson ŝanĝitan al komerca bankado.

Tipoj de unuoj operaciantaj ĉe la aĉetflanko, al kiuj investbankoj konsilas, estas privataj akcifondusoj, investfondusoj, asekuraj kompanioj kaj heĝfondusoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Heĝfonduso

Kategorio:Listo de arkivitaj paĝoj de Retarkivo
Kategorio:Financa merkato