open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Instituto Caro kaj Cuervo

[eta|281x281ra|Naskiĝloko de Rufino José Cuervo kaj hodiaŭ la ĉefsidejo de la Instituto Caro y Cuervo en [Bogoto]]
eta|278x278ra|Interno de la instituto en novembro 2017.
La **Instituto Caro kaj Cuervo** () estas kolombia esplorinstituto pri literaturo, filologio kaj lingvistiko bazita en la *localidad* La Candelaria de Bogoto. Ĝi respondecas pri la lingva (kaj kultura) esplorado de la hispana en Kolombio . Ĝia misio estas disvastigi literaturan kulturon en Kolombio . 

La instituto publikigas kritikajn eldonojn, precipe de kolumbiaj verkistoj. Ĝi estas nomita laŭ la iama kolumbia prezidanto, sciencisto kaj filozofo Miguel Antonio Caro (1843-1909) kaj la kolombia verkisto Rufino José Cuervo (1844-1911). La emfazo estas sur esplorado kaj promocio de legado en Kolombio. La Instituto produktas eldonojn de kolombiaj aŭtoroj kaj promocias la konservadon de la nacia literatura heredaĵo.

La instituto estis fondita en 1942 per leĝo kiu antaŭenigas la daŭrigon de filologiaj studoj. Interalie estis eldonitaj la *Diccionario de Construcción y Régimen de la Lengua Castellana* (Vortaro de la Strukturo kaj Ordo de la Kastilia Lingvo) kaj Rufino José Cuervo *Disquisiciones Filológicas* (Filologiaj Esploroj) *.* 

En 1999, la Instituto ricevis la Premion Princo de Asturio pri Komunikado kaj Homaj Sciencoj pro la *Diccionario de Construcción y Régimen de la Lengua Castellana*, la ĉefa verko de Rufino José Cuervo. 

## Publikaĵoj 
* Gioconda Marún: *El Modernismo Argentino Incógnito en "La Ondina des Plata" y "Revista Literaria" (1875 - 1880)* , Publicaciones del Institute Caro y Cuervo XC, Santafé de Bogotá 1993.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 
* Fundació Príncep d'Astúries, Príncep d'Astúries de Comunicació y Humanitats 1999 

Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1942
Kategorio:Kulturo de Kolombio
Kategorio:Ekstera politiko de Kolombio
Kategorio:Kultura diplomatio
Grand-Camp

**Grand-Camp** - prononco laŭ sistemo IFA [] - povas rilati al la jenaj du komunumoj en Francio:

* Grand-Camp (Eure), evidente en la departemento Eure, kaj
* Grand-Camp (Seine-Maritime), evidente en la departemento Seine-Maritime.
Bernard Barton

** Bernard BARTON** (naskiĝinta la  en Carlisle, mortinta la  en Woodbridge) estis angla poeto, komercisto kaj instruisto. Li kromnomiĝis *The Quaker Poet*.

## Vivo 
Same kiel la patro li estis komercisto, poste privata instruisto en Liverpool. en 1810 li ekis bankisti.

Jam la unuaj poeziaĵoj de 1812 titolite »Metrical effusions« plaĉis la legantaron. Liaj »Poems by an amateur« (1818) gajnigis amikecon kun al londona librovendisto Baldwin; laŭdis »Poems« (1820) gravuloj kiel Southey, Charles Lamb kaj Byron. Kuraĝigite li publikigis ankoraŭ plurajn aliajn kolektojn kiuj ĉiuj enhavas ideojn kvakerismajn, havis elegantan stilon kaj facile legeblas; jen: »Napoleon, and other poems«, »Verses on the death of Shelley« (1822), »Minor poems«, »Poetic vigils« (1824), »Devotional verses« (1826), »A widow's tale, and other poems« (1827), »A new-year's eve, and other poems« (1828), »Fisher's juvenile scrap book« (1836), »The reliquary« (1836) und »Household verses« (1845).

Lia fillino plue eldonis liajn skribaĵojn el junulaj jaroj, »Selections from the poems and letters of Bernard B.« (1849).

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 2. Leipzig 1905, p. 409 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* sonlibroj elŝuteblaj

Kategorio:Pedagogoj
Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Britaj komercistoj
Kategorio:Bankistoj
Kategorio:Kvakerismo
Vyšehořovice

**Vyšehořovice** (antaŭe *Vyšerovice*, ) estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 25 kilometrojn oriente de Prago kaj 5 kilometrojn sude de urbo Čelákovice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1178. 

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Vyšehořovice** (inkluzive de baza setlejunuo Župava)
* Kozovazy

## Memorindaĵoj
Tri ruinoj:
* Ruino de burgejo
* Gotika-renesanca prisma atika sonorilejo – siaspece en Bohemio unika (ruino)
* Ruino de preĝejo de sankta Marteno

Pluaj memorindaĵoj:
* Baroka preĝejo de sankta Marteno
* Paroĥestrejo

## Pluaj fotoj 

Vysehorovice urad.JPG| Konstruaĵo de municipa ofico
Vysehorovice tvrz.JPG| Burgejo
Vyšehořovice, restaurant.jpg| Restoracio
Vysehorovice vez.JPG| Ruino de sonorilejo
Vysehorovice zricenina kostela.JPG|Ruino de romanika preĝejo de sankta Marteno


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Korea Kultura Centro

[eta|282x282px| Landoj kun almenaŭ unu Sudkorea Kultura Centro [Sud-Koreio]]
eta|Logoo
eta|KKC-Centro en Turkio
[eta|KKC-Centro en [Berlino]]
[eta|La Korea Kultura Centro en [Parizo.]]
La **Koreaj Kulturaj Centroj** (**KKC**, , Hanja: 韓國文化院) estas neprofitcela organizaĵo aligita kun la sudkorea registaro kiu planas antaŭenigi korean kulturon kaj faciligi kulturan interŝanĝon. Kiel multaj aliaj naciaj organizaĵoj, ĝi estas parto de la kultura diplomatio de la lando antaŭenigi la mildan povon de la ŝtato.

Ekde 2009, la korea Kulturo kaj Informa Servo komencis establi koreajn Kulturajn Centrojn tra la mondo.

## Agado 
La agadoj de la Korea Kultura Centro en Parizo estas kiel sekvas:

* organizas, en sia loko aŭ ekstere, kunlabore kun francaj partneroj, multajn kulturajn aranĝojn: ekspoziciojn, koncertojn, filmprojekciojn, konferencojn ktp.
* ofertas korealingvajn kursojn al iu ajn, kiu volas komenci.
* gastigas artlaborrenkontiĝojn - koreaj nodoj, korea pentraĵo, korea paperkorbo, korea kaligrafio, korea ceramiko kaj ceramikaĵo, korea kuirarto, tradicia danco - permesante al publiko malkovri kaj praktiki disciplinojn kaj teknikojn.
* havas plurmedian spacon kaj bibliotekon kie vi povas konsulti aŭ prunti verkojn rilatajn al Koreio - preskaŭ 20 000 libroj kaj publikaĵoj haveblaj, en la korea, la angla kaj la franca.
* dufoje jare eldonas la revuon *Korea Kulturo* , en kiu regule estas eldonataj profundaj artikoloj, aŭ pli rilataj al aktualaĵoj, pri diversaj kulturaj fakoj: literaturo, arto, tradicioj ktp.

## Listo 
Aktuale de 2023, estas 35 koreaj Kulturaj Centroj en 30 landoj.

### Azio-Pacifiko 
*  – Sidnejo
* 
** Pekino
** Ŝanhajo
*  
*  – Nov-Delhio
*  – Ĝakarto
* 
** Tokio
** Osako
*  – Astano
*  – Tagigo
*  – Bangkoko
*  – Hanojo

### Eŭropo 
*  – Vieno
*  – Bruselo
*  – Parizo
*  – Berlino
*  – Budapeŝto
*  – Romo
*  – Varsovio
* 
** Moskvo
** Ussurijsk
** Saĥalino
*  – Madrido
*  – Stokholmo
*  – Londono

### Amerikoj 
*  – Bonaero
*  – San-Paŭlo
*  – Otavo
*  – Meksikurbo
* 
** Vaŝingtono
** Los-Anĝeleso
** Novjorko

### Meza Oriento kaj Afriko 
*  – Kairo
*  – Abuĝo
*  – Pretorio
*  – Ankaro
*  – Abudabio

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kulturo de Koreio
* Korea Fondaĵo
* Instituto Reĝo Sejong

## Eksteraj ligiloj 
* Koreaj kulturaj centroj

Kategorio:Korea lingvo
Kategorio:Kulturo de Koreio
Kategorio:Ekstera politiko de Sud-Koreio
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2009
Kategorio:Internaciaj kulturaj organizaĵoj
Petiville

**Petiville** estas la nomo de la sekvaj du komunumoj en :

* Petiville (Calvados), evidente en la departemento Calvados kaj
* Petiville (Seine-Maritime), same evidente en la departemento Seine-Maritime.
La Poterie-Cap-d'Antifer

''''*  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Seine-Maritime* - jen france, prononco [] , borde de la Manika Markolo - kaj en la regiono Normandio (france *Normandie* []). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Havre kaj al la kantono *''. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

eta|centra|300ra|

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
Linji

**Linji** (; pinjine : *Línyí*) estas prefektujnivela milionurbo en provinco Ŝandongo en orienta Ĉinio. En decembro 2001, la loĝantaro estas taksita je 10,11 milionoj da loĝantoj .
[eta|maldekstre|La Templo de [Konfuceo en Linji]]
## Historio 
La historio de Linji povas esti spurita reen al 400 a.K. De ĉi tie descendis Zhuge Liang kaj Wang Xizhi. En 1972, La Arto de Milito de Sun Bin estis trovita ĉi tie, kune kun aliaj klasikaĵoj skribitaj sur bambuaj strioj.

En 1938, dum la Dua Ĉin-Japana Milito, estis furioza batalado en la prefektejo.

## Administraj unuoj 
Linji konsistas el tri urbaj distriktoj kaj naŭ distriktoj:

* Urba Distrikto Lanshan (兰山区), 660 km², 870 000 loĝantoj;
* Urba Distrikto Luozhuang (罗庄区), 371 km², 420 000 loĝantoj;
* Urba Distrikto Hedong (河东区), 728 km², 600 000 loĝantoj;
* Distrikto Tancheng (郯城县), 1,307 km², 970,000 loĝantoj;
* Distrikto Cangshan (苍山县), 1,800 km², 1,18 milionoj da loĝantoj;
* Distrikto Junan (莒南县), 1,752 km², 990,000 loĝantoj;
* Distrikto Yishui (沂水县), 2,435 km², 1,11 milionoj da loĝantoj;
* Distrikto Mengyin (蒙阴县), 1 602 km², 530 000 loĝantoj;
* Distrikto Pingyi (平邑县), 1.825 km², 980.000 loĝantoj;
* Distrikto Fei (费县), 1,894 km², 920,000 loĝantoj;
* Distrikto Yinan (沂南县), 1.774 km², 910.000 loĝantoj;
* Distrikto Linshu (临沭县), 1,038 km², 630,000 loĝantoj.

## Transporto 
La Nacia Ŝoseo 205 de Ĉinio pasas tra la areo. Ĝi komenciĝas en Shanhaiguan en Hebejo kaj finiĝas suden en Ŝenĵeno en Guangdong- provinco. Survoje ĝi haltas ĉe Tangŝano, Tjanĝino, Zibo, Hŭajnano, Nankino, Wuhu, Sanming, Heyuan kaj Huizhou, inter aliaj.

La Nacia Ŝoseo 206 de Ĉinio ankaŭ pasas tra Linji. Ĝi kuras de la marborda urbo Jantai al la marborda urbo Shantou en la provinco Guangdong. Ĝi trairas la provincojn Ŝandongo, Ĝjangsuo, Anhujo, Ĝjangŝjio kaj finfine Gŭangdongo.

La Nacia Ŝoseo 327 de Ĉinio kuras tra la areo. Ĝi portas Heze en Ŝandongo al Lianyungang en Ĝjangsuo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Registara retejo de Linji ()

Kategorio:Prefektujnivelaj urboj de Ĉinio
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Slovaka Instituto

La **Slovaka Instituto** () estas la kultura instituto de Slovakio. Ĝi raportas al la Slovaka Ministerio pri Eksteraj Aferoj kaj estas dediĉita al la disvastigo kaj promocio de la slovaka lingvo kaj kulturo.

La unua Slovaka Instituto estis fondita en Vieno en 1994 . Sekvis fondaĵoj en Berlino (1997), Romo (2002) kaj Parizo (2001). Ekzistas ankaŭ institutoj en Budapeŝto, Moskvo, Prago kaj Varsovio . Ĉi tiuj proponas ampleksan gamon de eventoj celantaj intensigi kulturajn kontaktojn inter Slovakio kaj la partneraj landoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Internaciaj kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Ekstera politiko de Slovakio
Kategorio:Kulturo de Slovakio
Kategorio:Slovaka lingvo
Kategorio:Kultura asimilo
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1994
Latva Instituto

La **Instituto de Latvio** () estas latva kultura institucio kies misio estas konigi Latvion eksterlande.

La instituto estis fondita en 1998 kaj ĝia sidejo situas en Rigo. La unua estro de la instituto estis Vaira Vīķe-Freiberga .  

La instituto eldonas diversajn eldonaĵojn ("Faktoj pri Latvio") en diversaj fremdaj lingvoj. La instituto ankaŭ ofertas informojn pri regionaj, kulturaj, ekonomiaj, historiaj, sociaj kaj turismaj temoj.  

En la datrevena jaro 2018, okaze de la 100-a datreveno de la sendependiĝo de Latvio, al la Latva Instituto estas komisiita la internacia programo de la 100-a jubilea festo.  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de la Instituto

Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj en Latvio
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1998
Kategorio:Ekstera politiko de Latvio
Latinaj paroladoj strasburgaj (Capanna/Habsburg)

**Latinlingva riposteto** en la jaro 1979-a fariĝis en la Eŭropa Parlamento en Strasburgo al itala fare de germana deputito; pro la parlamente nekutima uzo de la latina ĝi famiĝis. Ĉi-momente ĉiuj eksilentis. Post 1979 neniam plu estis uzata la latina lingvo.

## Historio 
Mario Capanna, filozofo, verkisto, favoranto de komunismo kaj ekologiismo, iam kun aliaj arestis la milanan jurprofesoron Pietro Trimarchi. En la 1978 Capanna fariĝis deputito en la Eŭropa Parlamento.

En la 14.11.1979 li faris paroladon preparitan latinlingvan en Strasburgo por montri ke ankaŭ la maldekstruloj ja ŝatas la kulturon. Temis iel pri farendaj plibonigoj de la parlamentaj strukturoj kaj pri rajtoj de deputitoj. Baldaŭ post la komenco la francdevena parlamentprezidantino Simone Veil interrompis lin dirante ke ŝi mem ja ŝatas la latinan sed klare diris ke uzendas lingvo oficiale agnoskita. Capanna respondis ke la la 15-a artikolo de la parlamentstatutoj nenie oficiale malpermesas la uzon de la latina lingvo kaj kontinuigis latine babili. 

Tiam alia parlamentano, la konservativo (de CSU) kaj poligloto Otto von Habsburg spontane respondis al la italo en la latina lingvo; sed temis nun pli pri la uzo de la latina lingvo ĝenerale. Jen liaj vortoj:Magno mihi gaudio fuit, quod in sententia tua referenda usus es lingua vere Europaea et matre quodammodo omnium nostrum, qua diutius carere in hoc egregio concilio vix possumus. Ita fit, ut, qui in eis, quae dixisti nullo modo assentiri tibi, quem tamen valde gratulum tibi censeam, quod ausus es loqui Latine, quod quam utile sit, nonnullis nostrae aetatis hominibus non liquet propter egestatem cultus atque humanitatis. Ego contra perstandum esse in isto proposito Latinitatis provehendae censeo, praecipue in scholis nostris, quod humaniores nos reddet et sapientiores magisque conciliabit inter se tot gentes, tot nationes omni respectu diversas, beneficio latinitatis tamen coniunctissimas. Cui proposito invigilare, cui operam nostram impendere non pigebit; quod ad effectum perducere nostri non est, sed, maneat nostros ea cura nepotes.
Tiam mire du politike malsampensantoj danke al la latino tuj interkonsentis: *Mario Capanna fece un memorabile discorso al Parlamento europeo esprimendosi appunto in latino, la più europea delle lingue. E venne complimentato da Otto d’Absburgo: divisi dalla politica, uniti dalla lingua.*

## Literaturo
* Otto von Habsburg: "Strateburgense responsum Latinum", ĉe: *Vox Latina*, 61/1980, p. 312.
## Eksteraj ligiloj
*Eszter Gaálné Barcs: "Was ist die wahre Lingua franca? Otto von Habsburgs Rede vor dem Europäischen Parlament auf Lateinisch."  - Ĉe: Otto-von-Habsburg-Stiftung, 26.9.2023
*la parolado de Capanna (fejsbuke, kun traduko en la italan)

## Notoj
Raúl Gómez Jattin

**Raúl del Cristo GÓMEZ Jattin** (Cartagena de Indias, 31a de majo 1945 - Cartagena de Indias, 22a de majo 1997) estis kolombia poeto.

## Biografio
Li estis filo de kolombiano kaj siri-libanino, pasigis infanaĝon en Cereté kaj aliaj lokoj de Norda Kolombio. Li ekstudis en Bogoto juron, sed li forlasis tion por dediĉi sin al teatro kaj al studo de la greka kulturo.

Post kelkaj jaroj, li revenis al Cereté, kie li ekfaris poezian karieron. Li publikigis sian unuan libron estante 35-jaraĝa kun la titolo "Poemas". "Tríptico Cereteano", "Hijos del tiempo", "El esplendor de la mariposa" kaj "El libro de la locura", estas la cetero de lia verkaro.

La lastajn dek jarojn de sia vivo li pasigis en Cartagena. Li estris atelierojn de teatro kaj poezio en la Muzeo de Moderna Arto kaj en la Universitato de Kartaĥeno. En tiu epoko, li suferis mensajn krizojn krom drogomanion. Malriĉa, li mortis suririta de vehiklo en Kartaĥeno en majo 1997.

## Verkaro
### Poezio 
**Poemas* (1981)
**Tríptico* *cereteano* (1988)
**Poesía* 1980-1989 (1989)
**Retratos* (1992)
**Amanecer en el Valle del Sinú*
**Del amor*
**Hijos del tiempo*
**Esplendor de la mariposa* (1993).
* *Libro de la locura (2000)*
**Los poetas, amor mío...* (2000) -postmorte-.

### Antologioj kaj kompilaĵoj  
* Raúl Gómez Jattin. Amanecer en el Valle del Sinú: antología poética. Colombia: FCE, 2004.
* Raúl Gómez Jattin. *Amanecer en el Valle del Sinú: Antología Poética*. Pre-Textos. Valencia. 2006. ISBN 84-8191-734-6

## Bibliografio
* José Antonio de Ory, *Ángeles clandestinos. Una memoria oral del poeta Raúl Gómez Jattin*. Grupo Editorial Norma, Bogotá, Colombia, 2004 ISBN 958-04-8245-4
* Heriberto Fiorillo,  *Arde Raúl: la terrible y asombrosa historia del poeta Raúl Gómez Jattin*. Ediciones La Cueva, Bogotá, Colombia, 2004 ISBN  958-33-416-2
* Carlos A. Jáuregui."El suicidio publico de artista". Boletín Bibliográfico 34, numero 45 (1997):143.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Recuerdo de Raúl Gómez Jattin (José A. de Ory)
* "Los últimos pasos del poeta Raúl Gómez Jattin", Premio Nacional de Literatura en Testimonio 1997.
* Hoyos Londoño, María Carmenza (2020). Una niñez feliz. *Ciencias Sociales Y Educación*, *9*(18), 175-196. 
* Hoyos Londoño, María Carmenza (2021). De la interminable edad adolescente. Fragmento de la vida del poeta colombiano Raúl Gómez Jattin. El jardín de los poetas. Revista de teoría y crítica de poesía latinoamericana. Universidad Nacional de Rosario. VII, n° 12, 2021. ISSN: 2469-2131. En: https://fh.mdp.edu.ar/revistas/index.php/eljardindelospoetas/article/view/5367

* 

Kategorio:Kolombiaj verkistoj
Kategorio:Kolombiaj aktoroj
Kategorio:Kolombiaj poetoj
Manuel Mejía Vallejo

**Manuel MEJÍA Vallejo** (Jericó, Antjokio, 23a de aprilo 1923 - El Retiro, Antjokio, 23a de julio 1998) estis kolombia verkisto kaj ĵurnalisto, kiu ricevis la premiojn Rómulo Gallegos kaj Nadal.

## Biografio
Estante 22-jaraĝa li jam publikigis sian unuan romanon, nome "La tierra éramos nosotros ". Lia patrino havigis ĝin al la grupo *Los Panidas*, kunordigita de León de Greiff sen scio de Mejía. La legado de la romano impresis la grupon kaj tial ĝi publikiĝis en 1945.

Dum jaroj, Mejía Vallejo estis profesoro de literaturo en la Universidad Nacional de Colombia, en la kampuso de Medellín. Li estis ankaŭ direktoro de la *Imprenta Departamental de Antioquia* kaj ekde 1978 ĝis 1994 estris la atelieron de verkistoj de la *Biblioteca Pública Piloto* de Medellín. En lia verkaro gravas la etoso de la andaj regionoj de Kolombio.

## Verkoj 
;Romanoj
* *La tierra éramos nosotros* (1945)
* *Al pie de la ciudad* Premio Losada (1958)
* *El día señalado* (1964), Premio Nadal en 1963
* *Aire de tango* (1973), Premio Bienal de Novela Colombiana, Vivencias, 1973
* *Las muertes ajenas* (1979), mencio en la Premio Casa de las Américas, 1979
* *Tarde de verano* (1980)
* *Y el mundo sigue andando* (1984)
* *La sombra de tu paso* (1987)
* *La casa de las dos palmas* (1988), Premio Rómulo Gallegos.
* *Los abuelos de la cara blanca* (1991)
* *Los invocados* (1997)

;Noveloj
* *Tiempo de sequía* (1957)
* *Cielo cerrado* (1963)
* *Cuentos de zona tórrida* (1967)
* *Las noches de las vigilia* (1975)
* *Otras historias de Balandú* (1990)
* *Sombras contra el muro* (1993)

;Poezio
* *Prácticas para el olvido: coplas* (1977)
* *El viento lo dijo: décimas* (1981)
* *Memoria del olvido* (1990)
* *Soledumbres* (1990)

;Alitipaj libroj
* *El hombre que parecía un fantasma* (1984)
* *Hojas de papel* (1985)
* *Colombia campesina* (1989)
* *La muerte de Pedro Canales* (1993)
* *El año que viene vuelvo*

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Biblioteca Luis Ángel Arango  
* Asociación de Colombianistas
* Universidad Industrial Santander

* 

Kategorio:Kolombiaj verkistoj
Kategorio:Kolombiaj poetoj
Trolebusa transporto en Romo

**Trolebusa transporto en Romo** () estas loka servo de publika transporto konsistanta el tri trolebuslinioj administrataj fare de la firmao ATAC nome de ĉefurbo Romo.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Romo
* Fervojoj de Latio
* Metroo de Romo
* Tramtransporto en Romo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Transporto en Romo
Romo
Trolebusa transporto en Napolo

**Trolebusa transporto en Napolo** () disponigas parton de la publika transporto en urbo Napolo kaj Metropola urbo Napolo, en regiono Kampanio, suda Italio.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Napolo
* Metroo de Napolo
* Tramtransporto en Napolo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (ANM) ()

Kategorio:Transporto en Napolo
Napolo
Trolebusa transporto en Ĝenovo

**Trolebusa transporto en Ĝenovo** () estas urba trolebusa linio priservanta la italan urbon Ĝenovo. Klasigita kiel linio 20 en la publika transportreto de la urbo, ĝi ligas la kvartalojn Foce (en la urbocentro) kaj Sampierdarena (en la okcidenta parto).

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Ĝenovo
* Metroo de Ĝenovo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Transporto en Ĝenovo
Gxenovo
Trolebusa transporto en Bolonjo

**Trolebusa transporto en Bolonjo** () estas parto de la reto de publika transporto de la urbo kaj distriktokomunumo Bolonjo, en la regiono Emilio-Romanjo, norda Italio. Funkciante ekde 1991, la nuna sistemo konsistas el kvin urbaj itineroj: 13, 14, 15, 32 kaj 33.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Bolonjo
* Marconi Express
* Tramtransporto en Bolonjo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Transporto en Bolonjo
Bolonjo
János Rechnitzer

**János Rechnitzer** [jAnoŝ reĥnicer], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Rechnitzer János** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Hédervár, li mortis .

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Győr en 1970, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Janus Pannonius en 1975, post 3 jaroj li doktoriĝis en la universitato. Inter 1975—1982 li esploris en instituto en Pécs, poste li instruis en altlernejo same en Pécs, inter 1986—1995 li havis altan postenon en la instituto, pli poste li estis institutestro de Győr ĝis 2007. Intertempe li estis ĉefredaktoro de faka revuo (1994—2010), li kandidatiĝis (CSc) en 1985, li doktoriĝis (DSc) en 1995 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 1998 en Pécs. En 2000 li ekinstruis en Universitato István Széchenyi kiel katedrestro, krome inter 2002-2008 li estis dekano, poste vicrektoro ĝis 2014. Lia edzino naskis trifoje. Li ricevis premiojn inter 1994-2022.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Térszerkezeti vizsgálatok az Észak-Dunántúlon* (kunaŭtoro, 1987)
* *Fejezetek a regionális gazdaságtan tanulmányozásához* (redaktoro, 1994)
* *Regional Characteristics of Human Resources in Hungary During the Transition* (kunaŭtoro, 2006)
* *A területi tőke a városfejlődésben: A Győr-kód* (2016)
* *Az önvezető járművek világa. Társadalmi hatások és kihívások* (kunaŭtoro, 2022) 

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Trolebusa transporto en Cagliari

**Trolebusa transporto en Cagliari** () formas parton de la reto de publika transporto de la urbo kaj distriktokomunumo de Cagliari, en la regiono de Sardio, Italio.

En funkciado ekde 1952, la sistemo aktuale konsistas el tri itineroj, priservante la urbon kaj la ĉirkaŭajn komunumojn.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Kaljaro
* Tramtransporto en Cagliari
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Kaljaro
Cagliari
Thérouldeville

''''*  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Seine-Maritime* - jen france, prononco [] , borde de la Manika Markolo - kaj en la regiono Normandio (france *Normandie* []). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Havre kaj al la kantono *''. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
Gábor Rekettye (pli aĝa)

**Gábor Rekettye** [reketje], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Rekettye Gábor** estas hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto. Lia samnoma filo estis *Rekettye Gábor (pli juna)*.

Gábor Rekettye naskiĝis  en Villány.

## Biografio 
Gábor Rekettye maturiĝis en gimnazio en Pécs, poste li akiris an diplomon en Universitato Károly Marx en 1967. Post la diplomo li revenis al Pécs, kie li havis postenon en uzino. Inter 1973–1978 li instruis en Scienca Universitato Janus Pannonius, poste li havis altan postenon en komerca firmao, inter 1984-1989 li laboris en la firmaa oficejo en Tokio. Hejmenveninta li instruis denove en la universitato, kie ekde 1995 li estis katedrestro, inter 1993-1996 dekano. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1984, li doktoriĝis (DSc) en 2003 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis premiojn inter 1977-2018.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Külkereskedelmi ismeretek 2. Külkereskedelemtechnikai és gazdasági ismeretek* (1974)
* *Külpiaci marketing* (kunaŭtoro, 1992)
* *Nemzetközi marketing* (kunaŭtoro, 2009)
* *Értékteremtés 4.0 -Termékek és szolgáltatások vevőorientált tervezése, fejlesztése és menedzselése* (2018)
* *Villányból Tokióba - Egy külkereskedő-diplomata-egyetemi professzor kalandos élete* (2020, angle 2021)

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* video

## Fontoj 
* biografio angle kun foto (legebla pli malsupre)
* biografio hungare (legebla pli malsupre)
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Bildkolono

[eta|150ra|bildkolono en [hollersbach im Pinzgau|Hollersbach (sanktuloj Notburga kaj Johano Nepomuka)]]
**Bildkolono** estas kristanisma etmonumento kiu troviĝas oftege apud vojoj kaj padoj.

La pilaĵo/kapeleto estas el ligno aŭ ŝtono enhavanta aŭ portanta, skulptite aŭ pentrite, votan aŭ edifan artaĵon (ekz. de sanktulo, de sceno el la Biblio, de la Krucumito kpt.). La starigo kaj flegado de tiaj bildkolonoj ankoraŭ en niaj tagoj ekzistas, aparte en la alpaj landoj. Ili estu memorloko pri (bona/malbona) evento, dankesprimilo pri savo aŭ simpla loko invitanta al preĝado.

## Eksteraj ligiloj 
* bildkolonoj en la Rhön-regiono
* K. Gruber: "Marterl und Taferl." - Ĉe: *Zeitschrift des Deutschen Alpenvereins*, 19/1888, p. 129-136
* religiaj etmonumentoj en Valonujo

## Notoj 
Kategorio:Kristana arto
Kategorio:Arkitektura terminologio
Trolebusa transporto en Ankono

**Trolebusa transporto en Ankono** () formas parton de la reto de publika transporto de la urbo kaj distriktokomunumo de Ankono, en la regiono Markio, centra Italio. En funkciado ekde 1949, la sistemo nuntempe konsistas el nur unu urba itinero.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Ankono
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Ankono
Ankono
Sándor Pongrácz

**Sándor Pongrácz** [ŝAndor pongrAc], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pongrácz Sándor** estis aŭstrohungara oficiro. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *szentmiklósi kaj óvári* [sentmiklOŝi].

 naskiĝis  en Felsőtúr (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Horné Turovce en Slovakio), li mortis  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio).

## Biografio 
 frekventis armean lernejon en Olmütz inter 1839-1842, poste li membriĝis en la aŭstra armeo (tiam ne ekzistis hungara armeo). Li estis levita leŭtenanto en 1846. Dum la hungara revolucio de 1848 li servis en la nuntempa Pollando, sed li ne hejmenvenis. Lia rango estis majoro en 1859, kolonelo en 1866. Post 3 jaroj li estis translokita al la hungara armeo, kie li emeritiĝis en 1879 jam kiel generalo kaj kun ordenoj. Li edziĝis en 1871, en la sama jaro li ricevis titolon ĉambelano.

## Fontoj 
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare kun bildo
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj ĉambelanoj
Kategorio:Aŭstraj oficiroj
Franz Duncker

**Franz Gustav DUNCKER** (naskiĝinta la  en Berlino, mortinta samloke la ) estis germana politikisto, socialreformanto kaj librovenda entreprenisto. Li filis al Karl Duncker kaj fratis al Maximilian Duncker.

## Vivo 
Post studo de filozofio kaj historio en Berlino li dediĉis sin al komercado per libroj. Ekde 1848 li interesiĝis pri politiko. En 1853 li aĉetis de Aaron Bernstein la periodaĵon »Urwählerzeitung«, ŝanĝis ĝian titolon je »Volkszeitung« kaj eldonis ĝin kun enhavaro pliampleksigita. Fakte iĝis ĝi organo de liberalismaj opoziciuloj.

En 1859 li partoprenis la t.n. decidojn de Eisenach kaj kunfondis en Frankfurto ĉe Majno la partisimilan societon Deutscher Nationalverein. Li kunfondis la partion »Deutsche Fortschrittspartei« kies fidela ano li restis eĉ en 1866. Oni elektis lin en la preparantan, la ordan nordgermanan kaj poste en la tutgermanan parlamenton (Reichstag). De 1865 estris li la pormetiistan klubon »Berliner Handwerkerverein« kaj en 1869 li naskis kun Hermann Schulze-Delitzsch kaj Max Hirsch la ligon »Hirsch-Dunckersche Gewerkvereine«.

Pro financaj kialoj vendis li en 1877 sian librovendejon kaj retririĝis el parlamentaj laboroj (Reichstag, ĉambro de la deputitoj).

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 5. Leipzig 1906, p. 272 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* parlamentaj paĝoj

Kategorio:Librovendistoj
Kategorio:Germanaj politikistoj
Entrecampos (stacidomo)

**Entrecampos** () estas pasaĝera stacidomo en Lisbono, administrata de Infraestruturas de Portugal, S.A. kaj servata de trajnoj de C.P. kaj Fertagus, kun subtera konekto al la Metroo de Lisbono, ĉe la Flava Linio (Estação Entre Campos), kaj dekduo da linioj de Carris. Alkroĉita al tiu stacio estas la terminalo Entrecampos Poente, kun neniu komerca servo.

## Bildgalerio 

Entrecampos train station 06.jpg|Ekstero
Flickr - nmorao - Estação de Entrecampos, 2009.01.04 (1).jpg|Kajoj
Lidl entrecampos.jpg|Vendejo Lidl

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* Entrecampos-Poente (stacidomo)
* CP Urbanos de Lisboa
* Metroo de Lisbono

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Prenila etila etero

**Prenila etila etero** aŭ **1-etokso-3-metila-2-buteno** estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la prenila aldehido kaj kloroetano. Ĝi estas senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, malmulte solvebla en akvo. Prenila etila etero posedas 7 karbonatomojn, 14 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. Prenila etila etero uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj.

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado de la **prenila etila etero** per traktado de **prenila alkoholo** kaj **kloroetano**:

### Sintezo 2
* Preparado de la **prenila etila etero** per hidratigado de **prenila etila sulfido**:

### Sintezo 3
* Preparado de la **prenila etila etero** per traktado de **bromoetano** kaj **prenolo**:

### Sintezo 4
* Preparado de la **prenila etila etero** per senhidratigado de **etanolo** kaj **prenolo**:

### Sintezo 5
* Preparado de la **prenila etila etero** per traktado de **kloroetano** kaj **prenila klorido** en ĉeesto de natria hidroksido:

## Vidu ankaŭ
* Etero

## Referencoj 
Kategorio:Eteroj
Preĝejo Emeriko de Hungario (Dunaharaszti)

La **preĝejo Sankta Emeriko de Hungario** estas sakrala konstruaĵo en Hungario, en urbo Dunaharaszti, en loĝkvartalo Rákócziliget.

## Historio 
Depost la 1-a mondmilito loĝantaro de Dunaharaszti pligrandiĝis pro la alvenintaj rifuĝintoj. Estis decido fondi plian paroĥan kirkon en 1924. La unua kirko estis konstruita en 1932 kaj konsekrita en la sekva jaro. En 1944 la preĝejo estis eksplodita, poste en 1949 oni kreis el la iama pastra loĝejo kapelon, kie oni aranĝis la diservojn. La preĝejo videbla ankaŭ nun estis konstruita inter 2014-2021, sed ekde 2019 jam okazis diservoj en la konstruata kirko.

## Konstruaĵo 
La nova preĝejo situas sola en granda korto ĉe statangulo. La fasado estas malsimetria, ĉar maldekstre la turo altiĝas. Antaŭ la fasado estas ligna sonorilostablo. Krom la ĉefenirejo ekzistas ankaŭ elirejo flanke al la korto, kie post la meso oni povas babiladi.

Kermeso okazas en la 5-an de novembro.

## Fontoj 
* eklezia paĝo
* datenoj

Dunaharaszti
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Dunaharaszti
Fertagus

**Fertagus** estas portugala transportkompanio, parto de la Grupo Barraqueiro. Ĝi funkciigas antaŭurban pasaĝeran relservon koncesionitan fare de la Portugala Ŝtato, inter stacio  en Lisbono kaj stacio  sur longo de 54&nbsp;km. Tiu servo uzas partojn de Linha de Cintura kaj de Linha do Sul, kaj transiras la Ponton 25-a de aprilo uzante 18 duetaĝajn elektrajn motortrajnojn UQE (serio CP 3500) kun klimatizilo, numeritajn de 3501 ĝis 3518. La firmao ankaŭ funkciigas aron da aŭtobusoj sur itineroj ligantaj kelkajn el ĝiaj stacioj sur la suda bordo de Taĵo kun pli malproksimaj lokoj. Fertagus ankaŭ respondecas pri administrado de la butikumadaj arkadoj ĉe stacioj , , , kaj .

En 2014, Fertagus respondecis pri ĉirkaŭ 80 mil ĉiutagaj vojaĝoj.

centra|450ra|eta|Diagramo de la antaŭurbaj trajnoj de Lisbono (CP kaj Fertagus)

## Fervojaj stacioj 
dekstra|280ra|eta|Fervojaj stacioj Campolide kaj Pragal
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Vidu ankaŭ 
* Infraestruturas de Portugal
* Comboios de Portugal
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojo en Portugalio
Hlavenec

**Hlavenec** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 29 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago kaj 6 kilometrojn nordoriente de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1386.  

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kastelo Hlavenec – devene ĉasista kasteleto el tempo de Rudolfo la 2-a
* Monumento de imperiestro Karolo la 6-a

## Pluaj fotoj 

Hlavenec obecni urad.jpg|Municipa ofico
Kaplička se zvoničkou na návsi v Hlavenci (Q66565070) 02.jpg|Kapeleto kun sonorilejo
Pomnik hlavenec.jpg|Monumento de imperiestro Karolo la 6-a 

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Karl Duncker

**Karl Friedrich Wilhelm DUNCKER** (naskiĝinta la  en Berlino, mortinta la  samloke) estis germana librovendisto.

En 1809 li fondis Berline kune kun Peter Humblot, post akiro de la eldonejo de Heinrich Frölich, la entreprenon "Verlagsbuchhandlung Duncker & Humblot" kiu en 1828 iĝis tute lia. De 1866 posedis Karl Geibel la Maljuna (Lepsike kaj ties filo Karl Geibel la Juna. Kompanianoj estis de 1899 Otto Karl Alexander Geibel kaj de 1901 Friedrich Karl Geibel.

Ĉefa fokuso de la eldonejprogramo estis metata sur historio (verkoj de Leopold von Ranke, »Jahrbücher der deutschen Geschichte«, »Allgemeine deutsche Biographie« ktp.), sur juro kaj politiko kaj sociala politiko (»Schriften des Vereins für Sozialpolitik«). 

La sortimenta vendejo jam en 1837 ekprizorgiĝis fare de la filo Alexander Duncker kiu nomumiĝis en 1841 reĝa korteglibroeldonisto kaj mem verkadis  (»Abseits vom Wege, Gedichte eines Laien«, dua eldono, Berlino 1878; noveloj k.a.). Sekve nova fokuso estis pri beletraĵoj (verkoj de Geibel, Heyse, Gustav Gans zu Putlitz, Theodor Storm) kaj arto (i.a. 28 gravuraĵoj laŭ la vandobildoj de Kaulbach) entfaltete. En 1870 lian eldonejon transprenis plejparte la berlinaj fratoj Paetel, la firmaon en 1898 la berlinano Artur Glaue.

Kelkajn artikolojn apartajn ne venditajn en 1866 havigis Heinrich Kornfeld en Berlino en 1899. 

Dora, filino de Alexander Duncker, iĝis verkistino. Jen kelkaj verkoj de ŝi: »Moderne Meister. Charakterstudien aus Kunst und Leben« (Berlino 1883), la romanoj »Morsch im Korn« (Berlino 1889), »Unheilbar« (Stuttgart 1893), humoraĵoj, pluraj dramoj (»Sphinx«, »Sylvia«, »Ruth«) kaj por-adoleskantaĵoj. 
## Fonto
Meyers Großes Konversations-Lexikon, volumo 5. Leipzig 1906, p. 271 (tie ĉi interrete)
Roma-Areeiro (stacidomo)

**Roma-Areeiro** () estas fervoja stacio situanta en la urbo Lisbono. Ĝi estas servata fare de la Linioj de Sintra kaj Azambuja, kaj ankaŭ de la privata funkciigisto Fertagus. Ĝi estas administrata fare de Infraestruturas de Portugal.

## Bildgalerio 

Día lluvioso en la ciudad. Lisbon (Portugal). (49825144112).jpg|Ekstero
Acesso roma-areeiro 01.jpg|Alirejo
Lisboa - Estação Roma-Areeiro (51411099994).jpg|Norda kajo

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Kafejo Residenz

**Kafejo Residenz** () estas la plej malnova ĝis nun ekzistanta kafebutiko en Vajmaro, Germanujo (Grüner Markt 4).

## Historio 
La kortega sukerbakisto August Emil Theodor Ißleib malfermis la kafejon en la 7.11.1839 ĉe *Grüner Markt*. Johann Wolfgang von Goethe havis la unuan envajmaran loĝejon en najbara ejo ĉe Burgplatz nr 1. Lia tiama loĝĉambro apartenas nuntempe, post vandforigo, al la kafejo kaj nomiĝas *Goethe-Zimmer*.

Ißleib paralele laboris por la grandduka domo. Ankaŭ oni interkonsentis kun la nobeloj ke la soldatoj de la Ĉefa gvardiejo ricevu varman bieron en tagoj de malvarmo malsupre de 10 °C. Post la morto de August Ißleib transprenis la filo Karl Wilhelm Gustav la entreprenon. Kunvenis tie ĉi artistoj kaj la bohemianoj. 

Jen listo de la sekvantaj posedantoj:
* 1886: majstro J. M. Bauer
* 1887–1893: majstro Bertram Oberdörster
* 1894: majstro Brinkmeier
* 1895–1902: majstro Eduart Kämpf
* 1903–1905: majstro Paul Kaiser
* 1906–1945: majstro Alfred Schmidt

En la 8.1.1906 ekĉefis sukerbakisto majstra Alfred Schmidt kiu gvidadis dum ne tute kvar dekoj da jaroj. Tiutempe la kafejo plurfoje estis alikonstruata kaj plibeligata. Fariĝis plietendiĝo kun vintroĝardeno kio rezultigis terason supran. La ĉambroj en la supra etaĝo estis aranĝitaj laŭ stilo de bidermajro. La antaŭenireja teraso estis novigita. Tiam la tuto floregis. 

Post lamorto de Schmidt en somero 1945 venis provizora administranto. En decembro 1948 la sukerbakisto majstra Amse remalfermis la tuton sub la nomo *Haus Resi*. En 1949 ĝi iĝis popolproprieta entrepreno de HO.

HO lasis la nomon *Resi* kaj restaŭris ĝin komence de la 1960-aj jaroj kaj instalis legado-angulojn kun enlandaj kaj eksterlandaj gazetoj, revuoj kaj libroj. Fine de la 1960-aj jaroj la komplekso estis tute nova kaj la iama ekiparo perdiĝis. Ĝis la 1980-aj jaroj ĝi estis kutimlokalo de multaj studentoj de Liszt-muzikaltlernejo kaj de Bauhaus-universitato. Ne malmultaj karnavalspektakloj tiamaj ĝis hodiaŭ plenigas memorojn de partoprenintoj. 

Pro la neniigo de HO en junio 1991 ĉesis ankaŭ la kafejo. Restaŭrado sekvis kaj en oktobro 1992 ĝi regajnis la malnovan nomon *Residenz-Café*. De tiam societo el Würzburg umis tie.

De aŭgusto 2006 ekzistas supre pensiono kun tri steloj nome *Kleine Residenz*.

## Literaturo 
* Ulrike Sebert und Karen Schröder: *Resi – das Residenz-Café – Weimars ältestes Kaffeehaus.* Würzburg 1999, Format A5, 96 Seiten, ISBN 3-925225-00-5

## Eksteraj ligiloj
* hejmpaĝo kafeja
* hejmpaĝo pensiona 
* enhavo de la libro *Resi - das Residenz-Café - Weimars ältestes Kaffeehaus*
* informoj ĉe DNB

## Notoj
Vajmaro
Kategorio:Konstruaĵoj en Vajmaro
Vajmaro
Vajmaro
Struhařov (distrikto Prago-oriento)

**Struhařov** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio proksimume 31 kilometrojn sudoriente de la centro de Prago kaj 9 kilometrojn oriente de Říčany. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1397.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Ĉarpentita grenejo kaj garbejo

## Pluaj fotoj 

Struhařov, elementary school.jpg|Baza lernejo
Struhařov, common pond.jpg|Fiŝlago ĉe vilaĝplaco
Struhařov, road No. 113.jpg|Ŝoseo en la supra parto de Struhařov
Struhařov lípy u zvoničky.jpg|Memorigaj tilioj ĉe sonorilejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Struhařov (distrikto Benešov)

**Struhařov** estas municipo troviĝanta en Ĉeĥio, en Mezbohemia regiono, en distrikto Benešov. Vivas ĉi tie  (). En distanco 5&nbsp;km nordokcidente situas urbo Benešov, 12&nbsp;km sudoriente urbo Vlašim, 26&nbsp;km norde urbo Říčany kaj&nbsp;27&nbsp;km sudokcidente urbo Sedlčany.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1370.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
Ĝis la jaro 1950 konsisto estis ankaŭ domaro Nechyba, poste almembrigita al Benešov (vidu Boušice).

## Memorindaĵoj 
* Kapelo de Virgulino Maria

## Pluaj fotoj 

File:Struhařov, bytovka (2019).jpg|Loĝdomo (2019)
File:Struhařov, památník (2019).jpg|Monumento al viktimoj de la militoj (2019)
File:Struhařov, pohled.jpg|Vido al domoj en la municipo (2019)
File:Struhařov, zastávka (2019).jpg|Aŭtobusa haltejo (2019)
File:Struhařov, rybník (2019).jpg|Fiŝlago (2019)


Kategorio:Municipoj en distrikto Benešov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Do Rzeczy

***Do Rzeczy*** (latine: *ad rem*) – pola konservativa-liberala semajnrevuo de opinio eldonata en Varsovio de 2013. De la komenco ĝia ĉefredaktoro estas Paweł Lisicki, kaj anstataŭantoj Piotr Gabryel kaj Piotr Zychowicz. Eldonisto estas kompanio Orle Pióro (Agla Plumo).

De 2013 la redakcio atribuas premion "Memor-Gardanto" en kategorioj "Institucio", "Mecenaso" kaj "Kreanto".

De januaro 2020 la eldonkvanto de ĝia presata semajna versio estis ĉ. 69 mil ekzempleroj. Marte limigita al ĉ. 59 mil, ĉefe pro la kronviruso. Nombro de vendata revuo estis preskaŭ 29 mil semajne.

## Karaktero de la revuo 
La revuo havas konservativan-liberalan karakteron , apogantan kristanan tradicion kaj ekonomian liberon. Slogano promocianta la revuon estis: *Ne estas konsento por silenti*.

## Aŭtoroj 
Plejparte publikigas ĵurnalistoj, i.a. Paweł Lisicki, Cezary Gmyz, Piotr Semka, Rafał Ziemkiewicz, Piotr Gociek, Piotr Gabryel, Waldemar Łysiak, Piotr Gursztyn, Sławomir Cenckiewicz, Piotr Gontarczyk, Sławomir Koper, Marcin Wolski, Tomasz Wróblewski kaj aliaj. Pli frue publikigis ankaŭ Bronisław Wildstein (foiris marte 2015) kaj Andrzej Nowak (foiris aŭguste 2023).

## Vidu ankaŭ 
* Gazeta Polska

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo
* Do Rzeczy ĉe YouTube

Kategorio:Gazetoj
Kategorio:Pollingvaj gazetoj
Kategorio:Interreta kulturo
Kategorio:Politikaj gazetoj
Kategorio:Aperis en 2013
Amílcar Osorio

**Amílcar OSORIO Gómez** (Santa Rosa de Cabal, 1940 - Jericó, 1985) estis kolombia verkisto, poeto, pentristo, novelisto kaj romanisto.​

## Biografio 
Li loĝis Jericó, Antjokio kaj en 1957 eniris en la tiea seminario de kie li eliris en 1958 al Medeĝino, kie li konis kelkajn junajn poetojn kaj verkistojn, kiel Gonzalo Arango, Alberto Escobar Ángel, Guillermo Trujillo, Humberto Navarro kaj Eduardo Escobar, kun kiuj fondis en 1958 la nadaismon (neniismon), dekomence antjokia movado, kiu per literaturo reagis kontraŭ la skemoj kaj valoroj kulturaj, literaturaj, filozoficaj kaj politikaj tradiciaj. La "nadaísmo" estis grava movado de kontraŭkulturaj. Ĝi havis antaŭaĵojn en dadaismo, franca ekzistadismo kaj superrealismo, inter aliaj tiutempaj movadoj.

Li trairis ĉiujn estetikajn eksperimentojn kaj avangardajn stilojn, kaj establis kontaktojn kun la Beat-generacio. Li estris proteston kontraŭ la plej tradiciaj institucioj kaj kutimoj de la socio, kaj proponis novajn kaj plurajn ideojn, de grava intereso kaj valideco.​

## Verkoj 
* *La ejecución de la estatua*. Medellín: Editorial EAFIT, 2018. Romano.
* *Vana Stanza, diván selecto*. Medellín: *Fundación Simón y Lola Guberek* / Editorial Lealón, 1989. Ampoezio.
* *Plegaría nuclear de un cocacolo*. Poezio.
* *Cuentos. Bogotá: El Espectador*. Rakontoj.
* *El yacente de Mantegna*. Rakonto.
* *Gato o soledad bajo la lluvia*. Rakontoj.
* *Análisis de paraboloides hiperbólicas*. Rakonto.
* *Bombón y chocolate al levantarme*. Rakonto.
* ''Rock and Roll, faire l' amour hasta divertirnos*. Rakonto.
* *A la malísima Brigitte Bardot.* Medellín: Biblioteca Piloto. Poemo.
* *Treno por los poetas muertos*. Elegio.
* *Blusa roja.* Medellín*:* Biblioteca Piloto. Poemo.
* *Veinte años no es nada*. Medellín: Biblioteca Piloto. Artikolo.
* *Acerca de Providencia*. Medellín: Biblioteca Piloto. Poezia prozo.
* *La canción del río*. Medellín: Biblioteca Piloto. Poezia prozo.
* *Poema junto al fuente de Ten-Shin*. Poesía. Medellín: Biblioteca Piloto. Poezio.
* *Carta de la esposa del mercader del río*. Prosa poética. Medellín: Biblioteca Piloto. Poezia prozo.
* *La ostra tiene dos valvas*. Medellín: Biblioteca Piloto. Rakonto.
* *El niño de las seis*. Medellín: Biblioteca Piloto. Rakonto.
* *El patio incendiado.* Medellín: Biblioteca Piloto. Rakonto.
* *Texto para nosotros*. Medellín: Biblioteca Piloto. Prozo.
* *Emita el grito en la tarde*. Medellín: Biblioteca Piloto. Rakonto.
* *El tímido homenaje de un amor*. Medellín: Biblioteca Piloto. Rakonto.

## Referencoj 
## Bibliografía 
* Escobar, Eduardo. *Correspondencia violada*. Bogotá: Instituto colombiano de cultura,1989, pág. 43.
* Escobar, Eduardo. *Un joven librero con nombre de vocal verde*. En: *Nadaísmo crónico y demás epidemias.* Bogotá: Arango Editores, 1991,
* Arango, Gonzalo. *Memorias de un presidiario nadaísta''. Medellín: Editorial Eafit- Corporación Otraparte, 2018.

## Eksteraj ligiloj 
* "Una aproximación a Amílkar U."

* 

Kategorio:Kolombiaj verkistoj
Kategorio:Kolombiaj poetoj
La Remuée

''''*  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Seine-Maritime* - jen france, prononco [] , borde de la Manika Markolo - kaj en la regiono Normandio (france *Normandie* []). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Havre kaj al la kantono *''. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
Pragal (stacidomo)

**Pragal** () estas fervoja stacio de la Suda Linio, kiu priservas la urbon Pragal, en la municipo de Almada, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Tile panel at Pragal Railway Station.jpg|Bonvenon al Pragal
Transporte de Clinquer Takargo 6004 + 24 contentores após passagem no Pragal.jpg|Vartrajno
Metro Transportes do Sul - Pragal stop.jpg|metrostacio

## Vidu ankaŭ 
* Almada
* CP Urbanos de Lisboa
* Metro Sul do Tejo

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

maldekstra|280ra|eta|Pragal sur Linha do Sul

Kategorio:Almada
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Corroios (stacidomo)

**Corroios** () estas fervoja stacio de la Suda Linio, kiu priservas la urbon Corroios, en la municipo Seixal, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Corroios Railway Station.jpg|Fervoja stacio
Takargo vs. Fertagus vs. A2.jpg|Supertera fervojo
Metro Sul do Tejo - Corroios02.jpg|Metrostacio

## Vidu ankaŭ 
* Seixal
* CP Urbanos de Lisboa
* Metro Sul do Tejo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Seixal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Trolebusa transporto en Lecce

**Trolebusa transporto en Lecce** () estas sistemo de publika transporto kiu priservas la urbon Lecce. Ĝi konsistas el kvar linioj.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Lecce
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Lecce
Lecce
Sete Rios (stacidomo)

**Sete Rios** () estas fervoja stacio de Linha de Cintura, situanta en la urbo Lisbono, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Sete Rios Train Station (3784715251).jpg|Ekstero
Lisbon Travel 2011 (5900135928).jpg|Interno
Sete Rios Train Station (3785524548).jpg|Kajoj kaj vojoj

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* CP Urbanos de Lisboa
* Metroo de Lisbono

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Čečelice

**Čečelice** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mělník. Vivas ĉi tie  (). Ĝi etendiĝas proksimume 2,5 kilometrojn nordoriente de Všetaty, 12km sudoriente de urbo Mělník kaj 27 km nord-nordoriente de Prago.

## Historio 
La unua skribmencio pri vilaĝo devenas el la jaro 1252.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Gallus

## Pluaj fotoj 

Čečelice - Konětopská ulice (ve středu obce).jpg|Čečelice
Čečelice - Dlážděná 24 (1).jpg|Čečelice
Čečelice - Hřbitovní ulice.jpg|Čečelice

Kategorio:Municipoj en distrikto Mělník
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Mělník
Kategorio:Setlejoj en Jizera tabulo
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo