open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Rosoboroneksport

**AK Rosoboronexport** () estas la nura ŝtata pera agentejo por eksport/importo de milit-rilataj kaj duobl-uzaj (kaj porpacaj kaj pormilitaj) produktoj, teknologioj kaj servoj de Rusio. Tiu korporacio estis kreita per dekreto de la Prezidento de Rusio kaj estas respondeca pri la plibonigo de la politiko de la ŝtato en la areo de milit-teknika kunlaborado inter Rusio kaj aliaj landoj.[dekstra|eta|300 px|Sidejo de Rosoboroneksport ĉe 27, Strominka, [Moskvo.]]La oficiala statuso de Rosoboroneksport garantias la subtenon de la Registaro de Rusio en ĉiuj eksportaj operacioj. La *Rosoboronexport State Corporation* estas rajtigita kiel nura instanco por negoci en la internacia merkato en la gamo de rusiaj armiloj kaj por oficiale tion eksporti.

Rosoboroneksport estas rangita inter ĉefaj funkciantoj en la internacia merkato por armiloj. La statuso de ŝtata peranta agentejo havigas al la korporacio unikajn oportunojn por etendi kaj plifortigi longdaŭrajn profitajn kunlaboradojn kun eksterlandaj partneroj. Rosoboroneksport nune kunlaboras kun Selex ES el Italio, Navantia el Hispanio, Thales Optronics el Francio, kaj aliaj.

## Referencoj 
* David R. Stone, "Rosvooruzhenie and Russia's Return to the Global Arms Market ," in *Perspectives on Political and Economic Transformations after Communism* (New York, 1997), pp.&nbsp;77–90.

## Eksteraj ligiloj 
* Rosoboroneksport, oficiala retejo 

Kategorio:Armiloj
Kategorio:Ŝtataj agentejoj
Kategorio:Internacia komerco
Kategorio:Rusiaj firmaoj
Mzab

eta|Mzab Gardaia.
La '''M'zab** aŭ **Mzab'*, (en Mozabita *Aghlan*, ), estas naturregiono de norda Sahara Dezerto en la Provinco Ghardaia, Alĝerio. Ĝi situas je 600&nbsp;km sude de Alĝero kaj estas proksimume 360,000 loĝantoj (ĉirkaŭkalkulo de 2005).

La Mzab estas kalkoŝtona altebenaĵo, centre sur la valo de la Uedo Mzab (*Ued Mzab*). Tiu loko enhavas grandan urbigitan oazon.

La Mzaba valo en la Provinco Ghardaia (*vilaja'') estis enskribita kiel Monda Heredaĵo en 1982, kiel kultura propraĵo taksita laŭ la kriterioj II (pro ties setlejoj kaj urba planado eĉ ĝis la nuna jarcento), III (pro kulturaj valoroj de Ibadioj), kaj V (setleja kulturo kiu pluis ĝis la nuna jarcento).

## Demografio 
La Mzabioj estas Ibadioj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* UNESCO Advisory Body Evaluation
* The changing world of Mzab
* Mzab Net The Mozabit Network 

Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Alĝerio
Kategorio:Provinco Ghardaia
Trans-Sahara Aŭtoŝoseo

La **Trans-Sahara Aŭtoŝoseo** estas transnacia projekto por aŭtoŝoseo por pavimado, plibonigo kaj faciligo de limoj kaj formalaĵoj sur ekzistanta komercvojo tra la Sahara Dezerto. Ĝi iras inter rando de Nordafriko ĉe la Mediteranea Maro norde kaj rando de Okcidenta Afriko ĉe la Atlantika Oceano sude, el Alĝero en Alĝerio al Lagoso en Niĝerio, kio okazigas la alternativajn nomojn Aŭtoŝoseo Alĝero-Lagoso aŭ Aŭtoŝoseo Lagoso-Alĝero.

La Trans-Sahara Aŭtoŝoseo estas unu el la plej malnova translanda rapidvojo en Afriko kaj unu el la plej kompleta, proponita en 1962, kaj konstrupartoj en Saharo startis en la 1970-aj jaroj. Ties centra sekcio estas ankoraŭ malmulte uzita, kaj ankoraŭ postulas specialajn vehiklojn kaj sinzorgadon por survivi la akrajn mediojn kaj klimatojn de la centro de la dezerto.

Kategorio:Ŝoseoj en Afriko
Kategorio:Saharo
Kemenĉeo

dekstra|eta|Turka aŭ greka kemenĉeo.
**Kemenĉeo** aŭ **Kemantŝeo** estas multaj muzikiloj, kiuj estas ludataj per arĉo,  do iel similaj al violono, ene de la grupo de kordinstrumentoj.

## En Turkio 
maldekstra|eta|Turka kemenĉeo kun longa korpo.
La turka kemenĉeo havas tri kordojn kaj longan aŭ mallongan korpon.

## En Grekio 
La greka kemenĉeo estas sama kiel turka specoj, sed ĉiam havas malgrandan korpon, tiel kiel la greka liro.

## En Irano kaj aliaj landoj 
eta|Irana kemenĉeo.
dekstra|eta|Irana kemenĉeo en Azerbajĝano.
La irana kemenĉeo havas malgrandan rondan korpon kaj kvar kordojn. 

## Referencoj 
Kategorio:Kordinstrumentoj
Oscar Alin

**Oscar ALIN** (naskiĝinta la  en Falun, mortinta la  en Stockholm) estis sveda historiisto, politikscienculo kaj politikisto.

## Vivo 
En la Universitato de Upsalo li ekdeĵoris en 1872 kiel docento (fine li estis eĉ rektoro), kaj ekde 1882 kiel ordinara profesoro pri historio kaj politikscienco. Ekde 1881 li docentis en Karlsruhe antaŭ la posta edzino de reĝo Gustavo la 5-a, princino Viktoria von Baden pri svedaj literaturo kaj historio. En 1883 la upsala-aj juristoj nomumis lin doktoro honora.

En la provinca parlamento de Upsala (ekde 1884) kaj en la Unua ĉambro de la parlamento de Svedio (1888–99) Alin baldaŭ iĝis influa. Li apartenis ekde 1890 al komisiono pri konstituciaĵoj, en 1895 al la *Sekreta komisiono* kunvokita pro urghantaj priuniaj demandoj kaj inter 1895–98 al sveda-norvegio komitato por revizio de la unia konstitucio. Li gvidis la konservativulojn favorajn je protekta doganado.

## Graveco 
Ankaŭ science Alin faris multajn gravajn aferojn. Ekster multajn studojn (publikigitajn ofte ĉe »Historisk Tidskrift«) li eldonis jenajn historiajn verkojn: »Bidrag till svenska rådets historia under medeltiden« (premiite, Upsala 1872); »Om svenska rådets sammansättning under medeltiden« (1877); »Sveriges historia från äldsta tid till våra dagar«, vol. 3 (kovrante la tempon inter 1520–1611; Stockholm 1877–1878); »Öfversikt at 30 åriga krigets historia« (1878); »Minnen ur Sveriges nyare historia«, vol. 12 (kovrante la tempon inter 1828–44; Upsala 1881 kaj Stockholm 1893); »Svenska riksdagsakter 1521–1544« (kune kun E. Hildebrand, Stockholm 1887); »Carl Johan och Sveriges yttre politik 1810–1815« (vol. 1, 1899); »Tronföljarevalet 1810« (1899); »Förhandlingarne om allianstraktaten mellan Sverige och Ryssland 1812« (Upsala 1900); »Svenska statsrådets protokoll i frågan om förbundet med Ryssland 1812« (1900); »Sveriges och Norges traktater med främmande makter« vol. 3 (kovras la tempon inter 1868–77, Stockholm 1900).

El liaj politiksciencaĵoj menciindas - krom la furora verko »Den svensk-norska unionen« (Stockholm 1889–91) - la jenaj: »Sveriges grundlagar etc.« (1891); »Zur aŭswärtigen Ministerfrage in Schweden-Norwegen« (anonime, Leipzig 1895); »Unionskomiténs resultat« (Stockh. 1898); »Fjerde artikeln af fredstraktaten i Kiel 1814« (1899).

Liaj uniigfavoraj sintenoj memkompreneble tre atakitis en Norvegio sed ŝatatis eksterlande kaj ĉe pli junaj politikscienculoj kiel Kjellén kaj Varenius. Ĉar li admiris germanajn spiritajn atingojn li tradukis la unuan volumon de la verko »Gustav Adolf« de G. Droysen kaj la libro »Wallenstein« de Leopold von Ranke.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, Band 1. Leipzig 1905, p. 331 (tie ĉi interrete)

Kategorio:Svedaj historiistoj
Kategorio:Svedaj politikistoj
Kategorio:Profesoroj
Kategorio:Svedaj tradukistoj
Kategorio:Konservativistoj
Alessandro Poerio

**Alessandro POERIO** (naskiĝinta la  en Napolo, mortinta la  en Venecio) estis itala poeto kaj akra naciemulo.

## Vivo 
La filo de advokato fama, la barono Giuseppe Poerio batalis en 1820 kuraĝe en revoluciaj taĉmentoj kaj arestitis. Poste li vivis, kiel la patro, en ekzilo. Li vizitis kune kun li Germanion, okupiĝis pri filozofio kaj filologio en Göttingen kaj vidis ankaŭ Berlinon, Heidelberg kaj Vajmaron kie lin amike akceptis Goeto. En 1823 Poerio setlis en Florenco kaj okupiĝis pri la historio de Toskanio. Samtempe li zorgis pri la eldono de »Antologia«. Kiam al li konceditis en 1835 la revenorajto al Napolo li ekstudis jursciencon.

La anonima eldono de libreto kun poemoj (Parizo 1843) kaŭzis novan persekuton. Dum la sekvintaj jaroj li verkis plurajn naciemajn kantojn de granda efiko. Liaj ardaj poeziaĵoj ne plu anonime eldonitis en Romo, Pisa kaj Florenco. En 1848, batalante por Venecio, li vunditis kaj mortis.

## Graveco 
Liaj poemoj (nova eldono en Napolo 1860) daŭrigas lian famon.

## Literaturo 
* Fr. Marx: *Alessandro Poerio, ein Lebensbild mit lyrischem Anhang*, Graz 1868
* Vannucci, *I martiri della libertà italiana*, vol. 3 Milano 1880
* Imbriani, A.: *Poerio a Venezia. Lettere e documenti*, Napolo 1884
* Del Giudice, *I fratelli Poerio, liriĉe e lettere inedite*, Torino 1899

## Fonto 
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 16. Leipzig 1908, p.&nbsp;61-62, kio legeblas tie ĉi interrete

Kategorio:Italaj poetoj
Kategorio:Italaj juristoj
István Reök

**István REÖK** [iŝtvAn reok], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Reök István** estis hungara advokato, bienulo. Li estis onklo de Mihály Munkácsy kaj patro de Iván Reök. 

István Reök http://wikivisually.com/lang-hu/wiki/Re%C3%B6k_Istv%C3%A1n  naskiĝis la  en Mándok, li mortis la  en Békéscsaba.

## Biografio 
István Reök frekventis kolegion en Eperjes en la 1830-aj jaroj. Li vivis en Pest (urbo) ekde 1839 jam kiel advokato. En 1845 li edziĝis, tiutempe li apartenis al politika kaj literatura rondoj. Dum la Hungara revolucio de 1848 li havis postenon en la jam sendependa ministerio pri komerco. En 1850 li alvenis al Békéscsaba, kie pro la ministeria rolo jam ne povis labori kiel juristo. Li luis bienon kaj li faris la necesajn agrikulturajn laborojn. En 1851 Mihály Munkácsy vivis ĉe li kelkajn jarojn. En 1860 la politika subpremo mildiĝis, tial li havis postenojn en Gyula en la municipa kaj departementa administrado. Tamen poste denove venis la Habsburga subpremo, tial li denove okupiĝis pri bienaj laboroj. En 1874 kaj post 2 jaroj li vizitis Munkácsy-n en Parizo. En 1876 li denove vivis en Békéscsaba, sed pro frua morto de sia filo li sinmortis. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *A dohány okszerű kezelése* (Gyula, 1867)
* *Társadalmi életképek, tekintettel a székhelykérdésre Békésmegyében* (Békéscsaba, 1873)
* *Eszmék a megyei múzeum körül* (1874) 

## Memorigiloj 
* strato (1910), memortabulo (2012) en Békéscsaba http://www.bekescsaba.hu/index.fcgi&menuparam5=34&type=5&menuparam_11=9523 

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 75-a paĝo)

Kategorio:Hungaraj advokatoj
Lajos Rell

**Lajos RELL** [lajoŝ rel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Rell Lajos** estis hungara instruisto, gimnaziestro, muzeestro.

Lajos Rell http://bekeswiki.bmk.hu/index.php/Rell_Lajos_(1874-1952)  naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Zobor (nuntempa Zombor en Slovakio), li mortis la  en Szekszárd.

## Biografio 
Lajos Rell frekventis gimnaziojn en Lučenec kaj Szarvas, poste li akiris 2 diplomojn en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1898 kaj 1901. Jam pli frue en 1897 li ekinstruis en kalvinana kolegio de Kolozsvár. Ekde la sekva jaro li instruis en luterana gimnazio de Békéscsaba, kie li estis gimnaziestro inter 1916 kaj 1935. Li estis ankaŭ muzeestro inter 1914-1932, li kolektis etnografiajn objektojn en la regiono. Jam kiel pensiulo li translokiĝis al sia filo al Szekszárd en 1944.
 
## Elektitaj kontribuoj 
* *Latin szók a magyar népnyelvben* (Kolozsvár, 1898)
* *A békéscsabai múzeum. Története, épületének és gyűjteményeinek leírása.* (Békéscsaba, 1914)
* *Benka Gyula életrajza* (Budapeŝto, 1928)
* *Békéscsaba népe* (Békéscsaba, 1930)

## Memorigiloj 
* memortabulo kaj strato en Békéscsaba (1992)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 73-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj muzeestroj
Vaporbanejo

**Vaporbanejo** estas ĉambro plenigita per varma vaporo cele al malstreĉiĝo kaj purigado. Vaporbanejoj havas longan historion, kaj popularis interalie en grekaj kaj romiaj tempoj.
 
## Historio 
La originoj de vaporbanejoj venas de la kulturo de romiaj termobanejoj, kiu komenciĝis kulmine de la Romia Imperio. La antikvaj romaj banejoj servis multajn komunumajn kaj sociajn funkciojn en la romia socio. Ĉiu en la Romia imperio uzis publikajn banejojn, sen graveco de la sociekonomia statuso. Multaj romiaj banejoj estis provizitaj per naturaj termofontoj el la tero, nur en kelkaj kazoj la varma vaporo estis produktita per hejtado de akvokaldronoj per sklavo - la vaporo kondukiĝis al la ŝvitejo per hipokaŭsta instalaĵo. Atentindas ke simile al modernaj varmbanejoj, jam en la romiaj banejoj uzatis diversaj specoj de banĉambroj, el kiuj iuj havis sekan varman aeron kompareble al moderna saŭno, nur parto estis vaporbanejoj, do havis pli humidan varman aeron, kaj la kromaj diferencoj estis ĉefe la aera temperaturo. La plej kutimaj romiaj vaporbanejoj havis la nomon *sudatorium* ("ŝvitejo", de la latina vorto *sudare*, ŝviti) kaj la pli varma *caldarium* ("varmejo", de la latina vorto *caldus, calidus*, varma respektive varmega), kiu atingis aeran temperaturon de maksimume 50 celsiusaj gradoj kaj aeran humidecon de preskaŭ 100 procentaĵoj. 

## Variaĵoj en diversaj kulturoj 
* hamamo (turke *Hamam*, arabe حمّام, latinigo laŭ DMG *ḥammām*), turka respektive otomana, araba kaj persa  vaporbanejo
* *banja* (cirile баня), rusa vaporbanejo en ofte simpla ligna kabano
* sentō (japane 銭湯), tradicia japana vaporbanejo
* *temazcal*, mezamerika respektive meksika vaporbanejo 
* *inipi*, nordamerika indiana ŝvita kabano

Kategorio:Banejoj
Listo de montoj kaj altaĵoj de la Vestervaldo

La **listo de montoj kaj altaĵoj de la Vestervaldo** enhavas selekton de montoj, altaĵoj kaj ties etendaĵoj de la mezmontaro Vestervaldo, situanta en la germanaj federaciaj landoj Heslando, Nordrejn-Vestfalio kaj Rejnlando-Palatinato. La mezmontaro estas parto de la Rejnlanda Ardeza montaro. Jenaj naturparkoj apartenas al la Vestervaldo:  Bergisches Land, Nassau, Rhein-Westerwald kaj  Siebengebirge.

Vidu ankaŭ jenajn listojn:
* Listo de montoj en la Rejnlanda Ardeza montaro
* listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

Rigardu la klarigon de la mallongigoj sub la tabelo.

## Mallongigoj 
Jen la mallongigoj uzitaj en la tabelo (en alfabeta sinsekvo):

distrikto (Listo de germanaj aŭtokodoj):
* AK = distrikto Altenkirchen
* EMS = distrikto Rhein-Lahn
* LDK = distrikto Lahn-Dill
* LM = distrikto Limburg-Weilburg
* NR = distrikto Neuwied
* SI = Distrikto Siegen-Wittgenstein
* SU = distrikto Rhein-Sieg
* WW = distrikto Westerwald

federaciaj landoj :
* HE = Heslando
* NW = Nordrejn-Vestfalio
* RP = Rejnlando-Palatinato

Ceteraj mallongigoj:
* ET = elrigardoturo
* Ex = iama
* km² = kvadrata metro
* NM = naturmonumento
* NP = Naturparko
* NP = naturprotektejo (ĉie tie: indiko de la surfaca areo kaj jaro de la starigo) 
* F = Fonto
* truEkz = trupa ekzercejo

## Referencoj 



Kategorio:Geografio de Nordrejn-Vestfalio
Masti Venkatesha Iyengar

**Masti Venkatesha Iyengar** [maasti venkateŝa ajengaar; kanare: ಮಾಸ್ತಿ ವೆಂಕಟೇಶ ಅಯ್ಯಂಗಾರ್] (1891-1986) estis barata verkisto de la gubernio Karnatako. Li verkis en la kanara lingvo novelarojn, romanojn, kaj dramojn. Dum sia kariero de pli ol 70 jaroj, li verkis pli ol 123 librojn en la kanara kaj 17 librojn en la angla.

Li gajnis la prestiĝan premion Gjanpith en 1983.

Kategorio:Gjanpith-laŭreatoj
Kategorio:Barataj verkistoj
Fontohorizonto

**Fontohorizonto** estas grunda tavolo kiu enhavas akvon kaj kiu atingas la tersurfacon. De tie ekestas  pluraj fontoj. 

Ofte la tavoloj kiuj kondukas akvon kaj la tavoloj kiu baras grundakvon  estas unu super la alia ekestas najbaraj tavolfontoj ofte en la sama alteco  — tiu horizonto nomiĝas fontohorizonto.

Kategorio:Hidrologio
Kategorio:Fontoj
Béla Erdőssy

**Béla Erdőssy** [erdOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Erdőssy Béla** estis hungara pentristo, grafikisto, altlerneja instruisto.
eta|Pentraĵo de Béla Erdőssy: Neĝa vojo
Béla Erdőssy http://budapestaukcio.hu/erdossy-bela/festo naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Ekel (nuntempa Okoličná na Ostrove en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Béla Erdőssy akiris diplomon en Reĝa Desegnista Edukejo en 1894. Li lernis precipe de Bertalan Székely. Post la diplomo li plulernis jaron en privata lernejo de Károly Lotz, poste li estis asistanto en Reĝa Teknikuniversitato palatino József. Inter 1897 kaj 1925 li instruis en la menciita Desegnista Edukejo, poste li pensiuliĝis. Ekde 1894 li ofte ekspoziciis en Arthalo Budapeŝto aŭ en similaj ekspoziciejoj. Liaj pluraj pentraĵoj estas videblaj en Hungara Nacia Galerio. Li ŝatis pentri pejzaĝojn, ĝenropentraĵojn, krome menciindas liaj akvafortoj kaj grafikaĵoj.

## Elektitaj pentraĵoj 
* *Piaci jelenet*
* *Folyóparton*
* *Enteriőr*
* *Vásárban*
* *Havas út* (vidu la foton!)

## Elektitaj disĉiploj 
* György Haller (pentristo)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Hungaraj grafikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Erlenbach (Speyerbach)

La rojo **Erlenbach** en la Palatinata Arbaro (Palatinato, Rejnlando-Palatinato) estas la ĉefa fonto kaj la plej forta alfluanto de la rojo Speyerbach.

La Erlenbach fontas oriente de la Palatinata ĉefa akvodislimo ĉe la Eschkopf-masivo (alteco 609 n) en alteco de 460 m super marnivelo- La fonto estas masonita kaj nomiĝas *Husarenbrunnen* (husaro-puto).

Jam post 5&nbsp;km la rojo enfluas en komunumparto Speyerbrunn de la komunumo Elmstein.

De la huzara puto ĝis la enbuŝiĝo en la Rejnon en Speyer la sistemo Erlenbach/Speyerbach longas 60&nbsp;km. Ĝi havas akvokolektan areon de 596&nbsp;km².

## Eksteraj ligiloj 
* Großes Onlineprojekt „Speyerbach“ (seit 2005)
* Elmsteiner Tal

Kategorio:Vorderpfalz
Kategorio:Akvokolekta areo de Speyerbach
Kategorio:Palatinata Arbaro
Kategorio:Riveroj en Rejnlando-Palatinato
Longecourt-lès-Culêtre

**Longecourt-lès-Culêtre** estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

## Geografio 
eta|maldekstra|Limoj de la komunumo
Longecourt-lès-Culêtre etendiĝas sur  kaj havis &#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de , tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj kilometre alt du.

### Najbaraj komunumoj 
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas .

## Diversaĵoj 
Ne estas preĝejo.

Nova vilaĝeto 《la Mazière》 estas konstruanta. Ĝi estos tute ekologia.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Côte-d'Or

## Eksteraj ligiloj 
* Paĝaro de Echo des communes

Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
Anis Amri

**Anis Amri** (arabe: أنيس العامري / Anīs al-ʿĀmirī; naskiĝinta la  en Tataouine/Tunizio, mortinta la  en Sesto San Giovanni) estis azilpetanto en Germanio kun tunizia ŝtataneco. En sia patrujo li estis kondamnita jam en 2010 fare de tribunalo en Kajruano.

Amri estas la supozata atencinto de ĉe berlina kristnaska bazaro proksime de la Imperiestro-Vilhelmo-Memor-Preĝejo. Tio okazis per ŝtelita kamiono en la 19.12.2016. Temis pri la unua granda islamisma teroratenco en Germanlando. Inter la 21.12. ĝis la morto li estis tuteŭrope serĉata. Du italaj policistoj mortpafis lin dum kontrolo.

## Notoj 
Kategorio:Terorismo en Germanio
Kategorio:Teroristoj
Kategorio:Tunizianoj
Kategorio:Islamismo
Koko krias jam!

***Koko Krias Jam!***   estas 232-paĝa novelaro, originale esperantalingve verkita de Ferenc Szilágyi. Ĝi aperis en la jaro 1955 ĉe Eldonejo Stafeto en La Laguna.  La titolo de tiu libro estas menciita en la "baza legolisto" laŭ William Auld.

La titolo de la libro estas prenita el unu el la noveloj, pri la iniciatinto de la Ruĝa Kruco, Henriko Dunant, kaj rilatas al evangelia sceno pri la neado de Petro kiam la koko kantas.

## Recenzoj
## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Katalogo de CDELI
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing* 
* Katalogo de Universitato de Amsterdamo

Kategorio:Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Kategorio:Eldonaĵoj de Eldonejo Stafeto
Kategorio:Esperanto-novelaroj
Kategorio:Antverpena Fikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de CDELI
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Kategorio:Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Kategorio:Katalogo de Universitato de Amsterdamo
Ĉefo

**Ĉefo** estas tiu kiu estas ĉe supera, unua rango, precipe pro honoro, havante ordinare ankaŭ ordonpovon. (NPIV) 
* Ĝi ankaŭ estas uzata kiel prefikso en interaliaj: ĉefurbo, ĉefpaĝo, ĉefministro, ĉefredaktoro, ĉefkuiristo, ĉefinĝeniero, ĉefmaristo, ĉefepiskopo k.t.p. 
* Soldataj rangoj plejofte havas la prefiksojn ĉef- kaj sub- por distingi inter la rangoj de ekzemple serĝento.
* Tribestro de indianoj kelkfoje ankaŭ nomiĝas *ĉefo*.

Kategorio:Titoloj
Okcidentsaharanoj

240px|eta|dekstra|Okcidentsaharano.
eta|maldekstre|Mapo de la triboj de Okcidenta Saharo.
La **Okcidentsaharanoj**, **Saharanoj** aŭ **Saharaŭoj** ( '**; Berbere:  **'; Maroka araba:  ; ) estas la popolo kiu loĝas kaj loĝis en la okcidenta parto de Saharo kio inkludas teritoriojn de Okcidenta Saharo (postulita de la Polisario kaj ĉefe kontrolita de Maroko), aliaj partoj de suda Maroko ne postulitaj de Polisario, plej el Maŭritanio, kaj plej sudokcidento de Alĝerio.

Ĉar plej Saharanoj loĝas en Saharo, la Sahara kulturo estas miksita. Ĝi montras ĉefe Berber-Tuaregajn karakterojn, kiel la privilegia situacio de virinoj identa al tiu de najbaraj Berber-parolantaj Tuaregoj — kaj kelkajn karakterojn aldonajn el Beduinoj kaj el Afrikaj Nigruloj. Saharanoj estas komponitaj el multaj triboj kaj estas ĉefe parolantoj de la Hasanija dialekto de Araba, kaj kelkaj el ili ankoraŭ parolas Berbere kaj en teritorioj postulitaj de Maroko kaj en ne-disputitaj teritorioj.

## Vidu ankaŭ 
* Araba Demokratia Sahara Respubliko
* Okcidentsahara Milito
* Saharaj Rifuĝejoj

## Bibliografio 
* Hodges, Tony (1983), *Western Sahara: The Roots of a Desert War*, Lawrence Hill Books (ISBN 0-88208-152-7)
* Jensen, Erik (2005), *Western Sahara: Anatomy of a Stalemate*, International Peace Studies (ISBN 1-58826-305-3)
* Mercer, John (1976), *Spanish Sahara*, George Allen & Unwid Ltd (ISBN 0-04-966013-6)
* Norris, H.T. (1986), The Arab Conquest of the Western Sahara, Longman Publishing Group (ISBN 0-582-75643-X)
* Pazzanita, Anthony G. and Hodge, Tony (1994), *Historical Dictionary of Western Sahara*, Scarecrow Press (ISBN 0-8108-2661-5)
* Shelley, Toby (2004), ''Endgame in the Western Sahara: What Future for Africa's Last Colony?*, Zed Books (ISBN 1-84277-341-0)
* Thobhani, Akbarali (2002), *Western Sahara Since 1975 Under Moroccan Administration: Social, Economic, and Political Transformation*, Edwin Mellen Press (ISBN 0-7734-7173-1)
* Thompson, Virginia kaj Adloff, Richard (1980), *The Western Saharans. Background to Conflict'', Barnes & Noble Books (ISBN 0-389-20148-0)
* 

## Referencoj 
Kategorio:Okcidenta Saharo

Kategorio:Araboj
Kategorio:Etnoj en Afriko
Kategorio:Etnoj en Alĝerio
Kategorio:Etnoj en Maŭritanio
Kategorio:Etnoj en Maroko
Kategorio:Etnoj en Okcidenta Saharo
Kategorio:Historio de Nordafriko
Kategorio:Nomadoj
Kategorio:Triboj de Arabio
Kategorio:Afrikaj islamanoj
Béla Réthy

**Béla Réthy** [rEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Réthy Béla** estis hungara apotekisto, entreprenisto.
eta|Inventaĵo de Béla Réthy en 1907
Béla Réthy http://mypin.hu/index.php?option=com_content&view=article&id=132%3Aherrn-pemetef-cukor-egy-csalad-toertenete&catid=3&Itemid=7 naskiĝis la  en Szarvas, li mortis la  en Békéscsaba.
  
## Biografio 
Béla Réthy frekventis gimnazion, poste li praktikadis en apoteko en Békéscsaba, poste en Arad. Li akiris diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, li multe lernis de Károly Than. Ekde 1884 li laboris en diversaj apotekoj, en 1911 li aĉetis apotekon de Béla Varságh, poste establis laboratorion, kie li inventis medicinan bombonon kontraŭ tusadoj. Baldaŭ li kreis kuracilon kontraŭ reŭmatismoj. Tiuj portis financajn sukcesojn, tial li produktis jam diversajn varojn. En 1922 li transdonis la uzinon (la iaman laboratorion) al siaj filoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Néhány szó a magyar gyógyszerkönyvhöz* (1881) 
* *Cacaovajjal készített kenőcsök* (1892) 
* *Néhány szó a szakiskolákról* (1905)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Békéscsaba

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 77-a paĝo)
* [hungarlingva biografio](http://bekeswiki.bmk.hu/index.php/R%C3%A9thy_B%C3%A9la_(1862-1935)) 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj apotekistoj
Kategorio:Hungaraj entreprenistoj
Artistkolonio (Kecskemét)

eta|500px|center|Strato en Kecskemét en 1914 fare de Béla Iványi-Grünwald
La **Artistkolonio en Kecskemét** situas en randa parto de urbo Kecskemét.
eta|Neĝa bazaro en Kecskemét fare de Béla Iványi-Grünwald
eta|Ĝardeno en Kecskemét fare de Béla Iványi-Grünwald
## Historio 
En la malfruaj 1900-aj jaroj estiĝis pli moderna stilo en Artistkolonio (Nagybánya), tial parto de pentristoj fondis pli novan artistan kolonion en Kecskemét. Inter 1909-1912 Elek Kada konstruis la necesajn 8 loĝejojn. La fondinta koloniestro estis Béla Iványi-Grünwald. Ofte alvenis ankaŭ aliaj artistoj, verkistoj. En 1911 la kolonio travivis tertremon. En la sama jaro mecenato fondis galerion en Kecskemét kun kondiĉo, ke ĉiujare la galerio aĉetas pentraĵon de la artista kolonio. Dum la 1-a mondmilito anstataŭ pentristoj rifuĝintoj loĝis en la kolonio. En 1920 Belarta Altlernejo ricevis 2 loĝejojn por siaj studentoj. Post morto de Iványi Grünwald la nova estro estis Imre Révész (pentristo). En fino de la 2-a mondmilito la ĉambroj parte ruiniĝis. En 1982 la loĝejoj plene renoviĝis.

## Elektitaj fondintaj membroj 
* Géza Bornemisza (pentristo)
* Elek Falus
* Géza Faragó
* Lipót Herman 
* Vilmos Perlrott-Csaba

## Baldaŭaj membroj (aŭ gastoj) 
* Júlia Albrecht
* Huba Bálványos
* István Barta (pentristo)
* István Boldizsár
* Sándor Bródy
* Lajos Csákvári Nagy
* Ferenc Doór
* Béla Erdélyi
* Andor Erős
* Margit Gráber
* Gyula Hincz
* Lajos Kassák
* Zsigmond Kisfaludi Strobl
* János Kmetty
* Béla Kondor
* György Konecsni
* József Koszta
* Margit Gy. Nagy
* Ferenc Olgyay
* Tibor Pólya
* János Pető
* János Rozs
* Lajos Sváby
* Béla Uitz
* Miklós Varga (skulptisto) 
* Imre Zsögödi Nagy

## Fontoj 
* http://kecskemet.varosom.hu/latnivalok/muveszeti-emlekeink/Kecskemeti-Muvesztelep.html 
* http://artportal.hu/lexikon/klasszikusok/kecskemeti-muvesztelep 
* http://www.hung-art.hu/vezetes/kecske_h.html
* http://www.forrasfolyoirat.hu/1209/nemeth.pdf 

Kategorio:Kecskemét
Kecskemét
Saharaj Rifuĝejoj

eta|300ra|Rifuĝejo de Lajun.
La **Saharaj Rifuĝejoj** en Tinduf, Alĝerio, estas aro de rifuĝejoj organizitaj en la Provinco Tinduf, Alĝerio, en 1975-76 por Okcidentsaharaj rifuĝintoj kiuj fuĝis el la Marokaj fortoj, kiuj antaŭeniris tra Okcidenta Saharo dum la Okcidentsahara Milito. Ĉar plej el la originaj rifuĝintoj ankoraŭ vivas en la kampadejoj, la situacio estas inter plej longdaŭraj en la mondo.

La limigitaj oportunoj por mem-zorgado en la akra medio de la dezerto devigis la rifuĝintoj dependi el la internacia humanitara helpo por ties survivado. Tamen, la rifuĝejoj de Tinduf diferencas el majoritato de rifuĝejoj en la nivelo de mem-organizado. Plej aferoj kaj la vivorganizado de la tendumejoj estas regata de la rifuĝintoj mem, kun malmulta ekstera interveno. Tiu sistemo survivis dum la lasta kvarono de la 20a jarcento danke al permeso de Alĝerio kaj al la helpo de eŭropaj ŝtatoj aŭ organizoj, inter ili Hispanio.

La kampadejoj estas dividataj en kvin *vilajat* (distriktoj) nomitaj laŭ la urboj de Okcidenta Saharo; nome Lajun, Aŭserd, Smara, Daĥla kaj pli ĵuse Kabo Bojador (aŭ Daira de Bojador). Aldone estas la plej malgranda satelita kampadejo "27a de Februaro", ĉirkaŭ la internulejo por virinoj, kaj la administra kampadejo Rabuni. La kampadejoj estas disigitaj tra tre granda areo. Dum Lajun, Smara, Aŭserd, 27a de Februaro kaj Rabuni kuŝas je unu horo el la Alĝeria urbo de Tinduf, la kampadejo Daĥla kuŝas je 170&nbsp;km sudoriente. La kampadejoj estas ankaŭ la sidejo de la 6a militregiono de la Araba Demokratia Sahara Respubliko. La ADSR estas agnoskata de 82 ŝtatoj kaj de la Afrika Unio.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Photos from the Sahrawi refugee camps in Tindouf and from the "liberated territories" in Western Sahara, by Nacho Hernandez.
* Photo gallery: Life in the Tindouf refugee camps, by Danielle Van Brunt Smith. 
* Eye witness report from Tindouf By ECHO, the EU:s foreign aid branch.
* Article about the 35th anniversary of the proclamation of SADR, held in the Tindouf camps and Tifariti
* Map of the region (anonymous).
* The United States on Algeria (dead link).
* Opinion Editorial by Paul de Bendern, February 2004. 
* 

Kategorio:Rifuĝejoj
Kategorio:Okcidenta Saharo
Kategorio:Provinco Tinduf
Pál Réthy

**Pál Réthy** [rEti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Réthy Pál** estis hungara kuracisto. Lia familia nomo estis *Schlotterbeck* [ŝloterbek] ĝis 1844.
eta|Hospitalo de Békéscsaba portas la nomon Réthy Pál
Pál Réthy http://bekeswiki.bmk.hu/index.php/R%C3%A9thy_P%C3%A1l_(1809-1896)  naskiĝis la  en Szarvas, li mortis la  en Békéscsaba.

## Biografio 
Pál Réthy frekventis gimnaziojn en sia naskiĝurbo kaj Mezőberény, poste li akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Pest en 1836. Post siaj studoj li estis asistanto 2 jarojn, poste kuracisto en Békéscsaba. En 1854 li fondis la urban hospitalon. Post jardeko li fondis jam pli modernan hospitalon en nova konstruaĵo. En 1869 li establis domegon por gemalriĉuloj. Ili estis konstruitaj laŭ planoj de Ernő Sztraka. En 1873 li multe strebis kontraŭ la epidemio de ĥolero, tial li estis altrangigita ĉefkuracisto, en 1882 li ricevis reĝan premion. En 1891 li pensiuliĝis. Post la morto li estis entombigita en ĝardeno de la hospitalo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Szegényeket ápoló és kórintézet felállításáról Békéscsabán* (Szarvas. 1847)
* *Az önnemzés. A növények, állatok és emberek őseredeti keletkezése.* (Pest. 1869)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Békéscsaba
* hospitalo de Békéscsaba (1989)
* strato en Békéscsaba (1910-1949)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 78-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Elek Kada

**Elek Kada,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kada Elek** estis hungara urbestro, advokato, politikisto, parlamentano, ĵurnalisto.
eta|Busto pri Elek Kada en Kecskemét
eta|Memortabulo pri Elek Kada
Elek Kada http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/k/k09981.htm naskiĝis la  en Kecskemét, li mortis la  en Kecskemét.

## Biografio 
Elek Kada frekventis piaristan gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis juron en Kalvinana Jura Akademio (Kecskemét) kaj Reĝa Jura Akademio (Pozsony). Post la diplomo li laboris en la ŝtata administrado en Pest (urbo). En 1875 li advokatiĝis kaj hejmenvenis, kie li estis privata advokato. En la sekva jaro li edziĝis. En 1878 li estis elektita parlamenta deputito, poste denove en 1881. Inter 1884 kaj 1891 li laboris en Hungaraj Ŝtatfervojoj, poste li estis ĵurnalisto en Budapeŝto. Ekde 1897 ĝis sia morto li estis urbestro de Kecskemét. Tiu periodo estis ora epoko de la urbo, stabiliĝis la urba buĝeto, la urbo prenis modernan aspekton, li fondis la urban muzeon, bibliotekon, muzikan kaj komercan lernejojn, kinejon, frenezulejon, li konstruis Artistkolonion, novan kolegion, Palacon Luther, Palacon Cifra, stacidomon, novan kvartalon, li plantis apud la urbo vitojn persikojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A vasutak keletkezése, fejlődés és üzeme* (1891)
* *Darázs mérge* (1893) - romano
* *Magyar Történelmi album a nép számára* (1895)
* *Tárogató* (1909) - teatraĵo

## Memorigiloj 
* strato, memortabulo kaj mezlernejo en Kecskemét
* busto en Kecskemét https://www.kozterkep.hu/~/1565/kada_elek_szobra_kecskemet_toth_sandor_1968.html
* premio Kada Elek

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj urbestroj
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Cussy-le-Châtel

**Cussy-le-Châtel** estas franca komunumo lokita en la departemento de Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

## Geografio 
eta|maldekstra|Limoj de la komunumo
Cussy-le-Châtel etendiĝas sur  kaj havis &#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala nombro de , tiel ke la loka loĝdenso estas po  homoj kilometre alt du.

### Najbaraj komunumoj 
Ĝiaj najbaraj komunumoj estas .

## Famulo 
* Eugène Lechenault , skulptisto, abelbredisto, loka politikulo kaj inventisto.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Côte-d'Or

## Eksteraj ligiloj 
* Paĝaro de Echo des communes

Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
Ignaz Döllinger

**Ignaz DÖLLINGER** (naskiĝis la  en Bamberg, mortis la  en Munkeno) estis germana anatomo. Lia filo estis la fama teologo Ignaz von Döllinger (1799-1890).

## Vivo 
Li studis en Munkeno, Vieno kaj Pavio kaj iĝis en 1794 profesoro universitata en Bamberg, en 1803 en Würzburg, en 1823 en Landshut kaj en 1826 en Munkeno.

En Würzburg li havis intimajn kontaktojn kun Friedrich Schelling, kies influo bone videblas ĉe »Grundriß der Naturlehre des menschlichen Organismus« (Bamberg 1805). Apogite sur laboroj komparantaj-anatomiaj kaj fiziologiaj de siaj disĉiploj Karl Ernst von Baer, Christian Heinrich von Pander kaj Joseph Eduard d'Alton li metis la fundamenton por vere scienca evoluhistorio de organaj ekzistaĵoj.

Jen aliaj gravaj verkoj de li: »Wert und Bedeutung der vergleichenden Anatomie« (Würzburg 1814); »Beiträge zur Entwickelungsgeschichte des Gehirns« (Frankfurt 1814); »Grundzüge der Physiologie« (Regensburg 1835, 2 kajeroj); »Grundzüge der Entwickelung des Zell-, Knochen- und Blutsystems« (1842).

## Literaturo 
* J. Walter, *Rede zum Andenken an Ignaz Döllinger*, München 1841

## Fonto 
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 5. Leipzig 1906, p. 91-92, kio legeblas interrete tie ĉi.

Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Akademianoj
Kategorio:Evoluistoj
Schindhübelturm

eta| Schindhübelturm 2015
Sur la monto Schindhübel staras la 17 m alta ligna **Schindhübel-turo**, kiu estis konstruata en 1975 de Bundeswehr-pioniroj el Speyer. En la jaro 2004 la turo estis resanigita ŝanĝante ne plu taŭgajn lignojn partojn per novaj. De la subtegmenta elrigardplatformo oni povas rigardi trans la orienta Palatinata Arbaro,. Krome oni povas vidi de tie norden al la monto Donnersberg (alteco 689) en la Nordpalatinata montolando kaj en sudsudoriento dum bona vetero la 83 km fora monto Hornisgrinde (alteco 1163) en la norda Nigra Arbaro.

## Referencoj 
Kategorio:Belvederoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Konstruaĵoj en distrikto Bad Dürkheim
Kategorio:Konstruaĵoj en la Palatinata Arbaro
Kategorio:Lignoturoj
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1975
Pioniro (militaro)

de la germana armeo]]
**Pioniroj** estas trupa genro de armeo. La pioniroj havas la taskon malhelpi la avancon de la kontraŭaj trupoj kaj helpi la proprajn trupojn per konstruteknikaj kaj infrastrukturaj helpoj. Ili havis specialan trejnadon. Interalie la pioniroj konstruas flospontojn kaj ŝoseojn por la propraj trupoj.

]]

## Literaturo 
* Christin-Désirée Rudolph: *Anker Wirf - Die Pioniere und Spezialpioniere der Bundeswehr*. Motorbuch Verlag, Stuttgart 2010, ISBN 978-3-613-03155-5.

## Eksteraj ligiloj 
* Porträt auf der Seite des Heeres
* Pionierlied
* Geschichte der FUB

Kategorio:Armeoj laŭ tipoj
Kategorio:Militistoj
Kategorio:Inĝenierarto
Elrigardplatformo

[eta|elrigardoplatformo sur monto [Oaraŝi (Japanujo)]]
**Elrigardoplatformo** estas plej ofte supera platformo, de kiu oni havas bonan elrigardon. Platformoj povas esti parto de konstruaĵo, ekzemple de turo, aŭ povas esti starigita en la natura topografio, ekzemple sur montokupolo aŭ rande de gorĝo, tiu ankaŭ nomiĝas ĉiela vojo.

## Gvatturoj 
[eta|gvatturo de la [Berlina Muro]]
Gvatturoj havas elrigardoplatformon por observi la ĉirkaŭon. Specialaĵo estas la rekonstruitaj gvatturoj de la romia limeso kaj aliaj historiaj fortikaĵoj.

## Sendoturoj 
[eta|maldekstre|rigardo de la liberaera platformo de la [CN-Turo|CN-turo sur la urbocentro de Toronto]]

## Vidu ankaŭ 
* listo de elrigardoturoj

## Referencoj
Imre Révész (pentristo)

**Imre Révész** [rEvEs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Révész Imre** estis hungara pentristo, grafikisto. Lia familia nomo estis *Csebrai* [ĉebrai] ĝis 1883.
eta|Busto pri Imre Révész
eta|Pentraĵo pri Béla Cziráky fare de Imre Révész
Imre Révész http://budapestaukcio.hu/revesz-imre/festo naskiĝis la  en Sátoraljaújhely, li mortis la  en Sovetunio en Vinogradov (nuntempa Vinohradiv en Ukrainio).

## Biografio 
Imre Révész frekventis gimnazion en Debrecen, poste inter 1873-1875 en arta akademio en Vieno. En la studjaro 1878 li lernis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto de Bertalan Székely, poste li denove lernis en Vieno en la akademio 3 jarojn. Lia debuta ekspozicio okazis en la fruaj 1880-aj jaroj en Budapeŝto. Inter 1882 kaj 1885 li lernis rekte de Mihály Munkácsy en Parizo. En 1884 li edziĝis, baldaŭ li havis 2 filinojn. Ekde 1904 li instruis en la Belarta Altlernejo, en 1918 en Artistkolonio (Nagybánya), inter 1920-1931 en Artistkolonio (Kecskemét). En la sekvaj jaroj li retiriĝis pro malbona stato de siaj okuloj.

Li pentris multajn ĝenropentraĵojn, ofte li ilustris poemojn de Sándor Petőfi.

## Elektitaj pentraĵoj 
* *Cziráky Béla gróf, a főispán* (vidu la bildon!)
* *Csárdai jelent* - premiita en 1882
* *Panem!* (1899) - lia ĉefa pentraĵo, premiita en 1901 (vidu la bildon!)
* *Menekülők* premiita en 1889 en Parizo
* *Önarckép* (Memportreto)

## Elektitaj disĉiploj 
* Dezső József Firtosi
* György Haller (pentristo)
* Jenő Haranghy
* István Huber
* Ferenc Krieg
* Gyula Metykó
* József Soproni Horváth
* Nándor Lajos Varga

## Memorigiloj 
* strato kaj busto en Kecskemét

## Fontoj 
* [hungarlingva biografio](http://galeriasavaria.hu/termekek/reszletek/festmeny/932196/Revesz-Imre-(1859-1945)-festo/) 
* hungarlingva biografio
eta|maldekstre|Panem! pentrita de Imre Révész

Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Hungaraj grafikistoj
Diogo de Gouveia

**Diogo de Goŭveja la Maljuna** (1471-1557) estis portugala humanisto, pedagogo, teologo, bibliotekisto kaj diplomato. Li studis en la Universitato de Parizo kie li estis majstro pri artoj, rektoro kaj biblkiotekisto. Li same fariĝis direktoro de la Kolegio Sankta Barbara en Parizo, tre vizitata de portugalaj studentoj. La portugala reĝo Johano la 3-a kreis 50 stipendiojn por la studoj de portugalaj humanistoj kaj teologoj al tiu kolegio. La reĝaj stipendiistoj baldaŭ plenumis gravan rolon rilate al renovigo de la homsciencoj en Portugalio.

## Vivo 
Diogo de Goŭveja estis filo de Antão Gouveia, Kavaliro de la Ordino de Kristo, kiu fiksiĝis en Beja kaj oficis kiel skribisto de la Granda Hospitalo de Nia Sinjorino de la Pieco, tradicie konata kiel Malnova Hospitalo aŭ Hospitalo de la Favorkoreco. Manuel de Gouveia, frato de Diogo de Goŭveja, estis prioro en la Preĝejo de Sankta Nikolao, en Lisbono; alia frato, Gonçalo de Gouveia, estis desembargador en la Domo de la Petego kaj patro de Diogo de Goŭveja la Juna, tiele alnomita por distingi el la onklo ĉar ambaŭ vivis en Francio, ambaŭ estis renomaj homoj iliaepoke kaj diferencigi ilin ĉe la studemuloj.

Diogo de Goŭveja ordiniĝis sacerdoto en 1507 kaj fariĝis doktoro per la Fakultato de Teologio, en Parizo, en la 29-a de aprilo 1510. Diogo de Goŭveja plenumis plurajn misiojn serve de Portugalio. Inter 1512 kaj 1537 li plenumis diplomatajn misiojn en Francio serve de la reĝoj Emanuelo la 1-a kaj Johano la 3-a. Kiel konsilisto de Johano la 3-a, li sugestis la enkondukon de heredaj provincoj en Brazilo. Li ankaŭ estis ambasadoro de Johano la 3-a ĉe la Koncilio de Trento.

## Literaturo 
* Hospital Grande, Capela Nossa Senhora da Piedade, Beja
* Escola Secundária Diogo de Gouveia 
* Wordpress
* América portuguesa vista pelos primeiros ..., Paulo de Assunção
* Damião de Gois: The Life and Thought of a Portuguese Humanist, 1502–1574, Elisabeth Feist Hirsch
* The Making of an Enterprise: The Society of Jesus in Portugal, Its Empire ..., Dauril Alden
* Aristóteles em Coimbra: O Cursus Conimbricensis e a educação no Collegium Artium, Cristiano Casalini
* Orações de sapiência: 1548-1555, Sebastião Tavares de Pinho

## Vidu ankaŭ 
* André de Gouveia (1497-1548)
* Damião de Góis (1502-1574)
* Pedro da Fonseca (1528-1599)
* Diego Andrada de Payva (1528-1575)
* Estêvão Rodrigues de Castro (1560-1638)
* Amato Lusitano (1511-1568)
* Simão Rodrigues de Azevedo (1510-1579)

## Referencoj 
Kategorio:Portugalaj humanistoj
Kategorio:Portugalaj bibliotekistoj
Kategorio:Portugalaj ambasadoroj
Kategorio:Portugalaj diplomatoj
Kategorio:Studentaro de la Universitato de Parizo
Kategorio:Universitato de Koimbro
Gajĉako

dekstra|eta|Gajĉako.
dekstra|eta|Gajĉako.
**Gajĉako** aŭ **Ĥiĉako** estas muzikilo, nome kordinstrumento, el Centra Azio. Ĝi estas ludata en Uzbekio, Taĝikio kaj Turkmenio.

Ĝi havas tri aŭ kvar kordojn kaj estas ludata per arĉo kiel violono.

## Referencoj 
Kategorio:Kordinstrumentoj
Kategorio:Ĉinaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Iranaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Kazaĥaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Kirgizaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Afganaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Uzbekaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Taĝikaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Turkmenaj muzikinstrumentoj
Heinrich Eberhard Gottlob Paulus

**Heinrich Eberhard Gottlob PAULUS** (naskiĝinta la  en Leonberg, mortinta la  en Heidelberg) estis germana teologo kaj orientalisto kaj ĉefreprezentanto de teologia raciismo.

## Vivo 
Dumstudvojaghe li dediĉis sin al la studo de orientalaj lingvoj kaj iĝis pri tiuj lingvoj profesoro en 1789 en Jena kaj en 1793 ordinara profesoro pri teologio samloke. En 1803 li iris al Würzburg. En 1807 li iĝis instruadkonsiliisto en Bamberg, en 1808 li estis en Nürnberg, en 1810 en Ansbach. En 1811 li sekvis vokon je profesoreco al Heidelberg, kie li pensiuliĝis en 1844.

## Graveco 
Lia teologio orientiĝo estis tre racia kaj la tuta scienca aliro je teologiaĵoj ŝajnis pli jura ol religia! El liaj multaj skribaĵoj ĝis nun konatas jenaj: »Neues Repertorium für biblische und morgenländische Literatur« (Jena 1790–91); »Clavis über die Psalmen« (2-a eldono, Heidelberg 1815); »Philologisch-kritischer und historischer Kommentar über das Neue Testament« (2-a eldono, Leipzig 1804–08);. »Sophronizon, oder unparteiische, freimütige Beiträge zur neuern Geschichte, Gesetzgebung und Statistik der Staaten und Kirchen« (Heidelberg 1819–31); »Der Denkgläubige, theologische Jahresschrift« (1825–29); »Das Leben Jesu« (1828); »Exegetisches Handbuch über die drei ersten Evangelien« (1830–33); »Neuer Sophronizon« (Darmstadt 1841–42); »Die endlich offenbar gewordene positive Philosophie der Offenbarung« (1843). Vgl. P.' »Skizzen aus meiner Bildungs- und Lebensgeschichte« (Heidelberg 1839); v. Reichlin-Meldegg, P. und seine Zeit (Stuttgart 1853).

## Edzino verkistinanta 
La edzino Karoline Paulus famiĝis kiel verkistino sub la pseŭdonimo *Eleutheria Holberg*. Ŝi verkis i.a. romanojn: »Wilhelm Dümond« (Lübeck 1808), »Adolf und Virginie« (Nürnberg 1811), »Erzählungen« (Heidelberg 1823).

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 15. Leipzig 1908, p. 518 (tie ĉi interrete)

Kategorio:Germanaj teologoj
Kategorio:Germanaj orientalistoj
Kategorio:Akademianoj
Steinkopf (Bad Dürkheim)

La monto **Steinkopf** estas 527 m alta monto en la Palatinata Arbaro. Situas ĉ. 7 km sudokcidente de Bad Dürkheim. Tuj sude troviĝas la ruino de la kastelo Schaudichnichtum; 1 km pli norde situas la hodiaŭ kiel forstdomo uzata kastelo Kehrdichannichts. Sube de la suda deklivo de la monto fluas la rivereto Schwabenbach tra la valo Hammelstal. La monto troviĝas komplete sur la teritorio de la urbo Bad Dürkheim.

Kategorio:Montoj kun alteco inter 0 kaj 999 m
Kategorio:Montoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Bad Dürkheim
Kategorio:Montoj en Palatinata Arbaro
Sisophon

**Sisophon** () estas provinca ĉefurbo de Banteajo Meanĉejo en nordokcidenta parto de Kamboĝo. La administra nomo estas **Serei Sophon**.
eta|190ra|maldekstre|Mapo pri Kamboĝo, kie situas urbo Sisophon
eta|Proksima lago ĉe Sisophon

## Bazaj informoj 
eta|Vojo en Sisophon
* Areo: &nbsp;km²
* Supermara alteco: 15 m
* Loĝantaro: 190,349 en 2012
* Horzono: UTC +7
* Telefonkodo: 855 (054)
* 

## Geografio 
Sisophon situas sur ebenaĵo inter montetoj, kiuj donas okulfrapan aspekton. La montetoj estas sendependaj sistemoj kaj ili staras en mezo de la ebenaĵo. Battambang troviĝas 59, Pnom-Peno 309. Kratie 351 kilometrojn.
eta|maldekstre|Parko en Sisophon
eta|maldekstre|Stacidomo de Sisophon

## Historio 
Sisophon longe apartenis al Tajlando, poste al franca Hindoĉinio. Escepto okazis inter 1941 kaj 1946, tiam ĝi revenis al Tajlando kun forta helpo de Japanio. Fine la urbego estas parto de la sendependa Kamboĝo.

## Ekonomio 
Sisophon apartenas al la malriĉaj urboj de la lando. Mankas kompleta infrastrukturo. La urbego estas trairpunkto de turistoj irantaj de Bankoko al Angkor.

## Klimato 
Sisophon situas en la tropika klimato kun influo de musono. La averaĝa temperaturo estas 26.7 °C.

## Trafiko 
Sisophon havas 2 naciajn ŝoseon kaj stacidomon.

## Vidindaĵoj 
eta|Altlernejo en Sisophon
Proksimume kvardek minutojn de Sisophon troviĝas templo-ruino.

## Fontoj 
* https://en.wikivoyage.org/wiki/Sisophon#Q855717
* mapo, distancoj 

Kategorio:Urboj de Kamboĝo
Mohammed Dib

**Mohammed Dib** (; naskiĝis la , mortis la ) estis verkisto de Alĝerio. Li verkis ĉirkaŭ 30 romanojn, same kiel nombrajn novelojn, poemojn, kaj porinfanan literaturon en la franca lingvo. Li estis probable la plej fekunda kaj plej multe konata verkisto el Alĝerio. Lia verkaro kovras la longon de la historio de la 20-a jarcento en Alĝerio, fokuse al la luktado de Alĝerio por la sendependeco.

## Verkaro 
* *La grande maison* (1952) (premio Fénéon)
* ''L'incendie* (1954)
* *Au café* (1957)
* *Le métier à tisser* (1957)
* *Baba Fekrane* (1959)
* *Un Éte africain* (1959)
* *Ombre gardienne* (1961)
* *Qui se souvient de la mer* (1962)
* *Cours sur la rive sauvage* (1964)
* *Le talisman* (1966)
* *La danse du roi* (1968)
* *Formulaires* (1970)
* *Dieu en barbarie* (1970)
* *Le Maitre de chasse* (1973)
* *L'histoire du chat qui boude* (1974)
* *Omneros* (1975)
* *Habel* (1977)
* *Feu beau feu* (1979)
* *Mille hourras pour une gueuse* (1980)
* *Les terrasses d'Orsol* (1985)
* *O vive- poèmes* (1987)
* *Le sommeil d'Eve* (1989)
* *Neiges de Marbre* (1990)
* *Le Désert sans détour* (1992)
* *L'infante Maure* (1994)
* *L'arbre à dires* (1998)
* *L'Enfant-Jazz* (1998)
* *Le Cœur insulaire* (2000)
* *The Savage Night* (2001) (trad. de C. Dickson)
* *Comme un bruit d'abeilles* (2001)
* *L.A. Trip* (2003)
* *Simorgh* (2003)
* *Laezza'' (2006)

## Eksteraj ligiloj 
* Arabesques Editions 
* Guardian nekrologo

Kategorio:Alĝeriaj verkistoj
Kategorio:Alĝeriaj poetoj
Kategorio:Franclingvaj verkistoj
Kategorio:Tlemcen
Kategorio:Alĝeriaj romanistoj
Kategorio:Universitato de Alĝero
Kategorio:Universitato de Kalifornio
Kategorio:Universitato de Parizo
Lavto

dekstra|eta|100pxdekstra|eta|100px
[dekstra|eta|100px|Malnova Lavto en Muzeo en [Ateno.]]

**Lavto** aŭ **Lavtao** estas muzikilo el Grekio kaj Turkio. Ĝi rilatas al Udo kaj Buzuko, do temas pri kordinstrumento.

Ĝi havas sep nilonajn kordojn en kvar kordoĥoroj. Ĝi agordantas A2, D3 D3, G3 G3, C4 C4 aŭ A2, D3 D3, A3 A3, D4 D4 aŭ G2, C3 C3, G3 G3, C4 C4.

## Referencoj 
Kategorio:Kordinstrumentoj
Kategorio:Grekaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Armenaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Turkaj muzikinstrumentoj