Cotton Tail

**Cotton Tail** estas ĵaz-komponaĵo de Duke Ellington el la jaro 1940, kiu fariĝis ĵaza normkanto. Ĝi apartenis al serio da pecoj, kiujn la pianisto kun sia orkestro surbendigis marton kaj oktobron de 1940 por diskeldonejo Victor, kiel *Concerto for Cootie*, *Ko-Ko, Bojangles, Harlem Air Shaft, Warm Valley* kaj *In a Mellow Tone*, la klasikaĵoj de la *„Blanton-Webster-Band“*, kiun ege stampis la novaj membroj Jimmy Blanton, Ben Webster kaj Billy Strayhorn. Duke Ellington verkis *Cotton Tail* en 1940 post sia vojaĝo tra Eŭropo. kaj kiel prezentaĵo por sia nova saksofonisto Ben Webster.

## Muzika analizo 
eta|180px|Ben Webster 1943
*Cotton Tail* estas streĉe svinga ripetfraza peco baziĝanta sur la 32-takta kantoformo AABA;

Kontraste al la melodio de Gershwin, kiu baziĝas sur diatona gamo, la peco de Ellington estas pli komplika kaj fariĝas „jam preskaŭ biboptemo“. La orkestro interpretis la komponaĵon *Cotton Tail* per rapidega tempo. Fragmentoj de la melodio de Gershwin aperas en la originala versio aparte en la solaĵo de Webster.
Esencan parton je tio ankaŭ prenis kontrabasisto Jimmy Blanton, „kies solida basfundamento donis al la bando kiel al la solisto la necesan apogon kaj pelon.“

La publiko sentis la solaĵon de Webster tiel sensacia, ke ĝi volis reaŭdi ĝim en koncertoj „noton post noton ĉiam denove.“

## Aliaj sonregistraĵoj 
[eta|180px|Cootie Williams. Foto de [William P. Gottlieb.]]
Januaron de 1943 la Duke Ellington Orchestra muzikis la pecon dum sia koncerto en Carnegie Hall. Februaron de 1956 ekestis nova sonregistrado por Bethlehem Records. De Ellington kaj Billy Strayhorn ekzistas ankaŭ versio kun du pianoj kaj kontrabaso (Wendell Marshall) el 1950 por la mallongviva diskeldonejo *Mercer*, pli malfrue aperonta sur la albumo *Great Times*. En 1961 Ellington muzikis ĝin denove dum registradkunsido kun Louis Armstrong por eldonejo *Roulette*.aliajn versiojn surbendigis i.a. Buddy Featherstonhaugh, Wynton Marsalis/Illinois Jacquet, Marian McPartland, Wes Montgomery, Oscar Peterson, Rufus Reid, la bandego de radio RIAS, Clark Terry kaj Warren Vaché. Pli malfruaj registraĵoj devenas de Wycliffe Gordon (2001), Harry Allen (2005), Martin Taylor kaj Howard Alden (2005). Multaj versioj simpligis la temon, rektigante ĝin „laŭnorma sur 32 taktoj“, ekzemple tiu de Benny Carter (*Further Definitions*), James Newton aŭ Ray Brown/Ulf Wakenius. Herbie Hancock (en kvaropo kun Wayne Shorter, 1995) simpligis la pecon per nova parto B, supozeble ĉar li „konas ĝin nur laŭ memoro kaj ne ĝuste konas la ponton.“

## Literaturo 
* James Lincoln Collier: *Duke Ellington*. Berlino: Ullstein 1999
* Hans Ruland: *Duke Ellington*. Oreos.
* John Edward Hasse: *Beyond Category: The Life and Genius of Duke Ellington*. Novjorko: Simon & Schuster, 1993.
* Gunther Schuller: *The Swing Era*. New York: Oxford University Press, 1989.
* Hans-Jürgen Schaal (eld.) *Jazz-Standards. Das Lexikon*; Bärenreiter, Kassel, 2004 (33-a eldono); ISBN 978-3-7618-1414-7

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Priskribo de la kanto ĉe jazzstandards.com
* Priskribo de la kanto ĉe jazz.com 
* Priskribo de la kanto ĉe allaboutjazz.com

Kategorio:Ĵazaj normkantoj
Kategorio:Duke Ellington