open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Romže

**Romže** estas malgranda rivero en meza Moravio, deakviganta grandan parton de Prostějovio. En sia malsupra fluo de kunfluejo kun rivero Hloučela sub Prostějov ĝi estas ankaŭ markita de nomo **Valová**. Longeco de la fluo faras 53&nbsp;km. Areo de akvokolektejo mezuras 456,0&nbsp;km².

## Paso de fluo 
Romže fontas en municipo Dzbel ven supermara alteco 492&nbsp;m, ĝi fluas proksimume tra sudorienta direkto kaj enfluas de dekstre en Moravon ĉe Uhřičice en supermara alteco 192&nbsp;metroj. Antaŭe en sia supra fluo ĝi estis indikata kiel *Jasenka* kaj ekde la enfluejo de sia plej signifa alfluanto Hloučela en Vrahovice (hodiaŭ loka parto de Prostějov) kiel *Valová*. Proksime de ĝia enfluejo troviĝas **sifono**, teknika memorindaĵo el la jaro 1911.

## Akva reĝimo 
Mezproksima paso de la akva fluo ĉe enfluejo faras 1,40&nbsp;m³/s.

**Anonciga profilo:**

## Pluaj fotoj 

File:Romže, Smržice, okres Prostějov (02).jpg|Romže ĉe Smržice
File:Romže, Smržice, okres Prostějov (03).jpg|Malpurigo turniĝanta en vortico sur la surfaco
File:Romže, Smržice, okres Prostějov (04).jpg|La fluo fluas dekstren, maldekstre silentejo
File:Biokoridor Romže, Smržice, okres Prostějov (02).jpg |Biokoridoro de la rivereto
File:Romže ve Vrahovicích 2.jpg|Romže en Vrahovice
File:Valová mezi obcemi Bedihošť a Hrubčice, okres Prostějov.jpg|Valová inter municipoj Bedihošť kaj Hrubčice
File:Valová u Ivaně.jpg|Valová ĉe Ivaň

Kategorio:Riveroj en Drahana montetaro
Kategorio:Riveroj en distrikto Prostějov
Kategorio:Riveroj en distrikto Přerov
Kategorio:Alfluantoj de Moravo

*Valová
Jean-Jacques Barthélemy

**Jean-Jacques BARTHELEMY** (naskiĝinta la  en Cassis, mortinta la  en Parizo) estis franca antikvecfakulo. Nevo lia estis la ministro François Barthélemy.

## Vivo 
Post studoj de teologio en Marseille li baldaŭ okupiĝis pri antikvaĵaj, konkrete numismatikaj studoj. En 1745 li dungiĝis ĉe la Reĝa monerkabineto en Parizo iĝonte en 1753 ties estro. Danke al akiroj multaj, speciale post kiam li vojaĝis tra Italujo inter 1754 kaj 1757, li aranĝis la tuton je unu el la plej riĉaj kaj bonordigitaj kolektoj siaspecaj en Eŭropo. Gloron internacian li gajnis per la verko »Voyage du jeune Anacharsis en Grèce« (Parizo 1788, 7 volumoj, kun atlaso), kie li trafe kaj bilde rakontis la sociajn cirkonstancojn dum la florotempo de la antikva Grekujo.

Romanverkiste li ankaŭ agadis per la laŭdire el la helena lingvo tradukita verko »Amours de Carite et de Polydore« (Parizo 1760). Antologion de liaj skribitaĵoj »Œuvres diverses« kolektis Sainte-Croix (1798), dume la verkaron kompletan »Œuvres complètes« eldonis en 1821 Villenave (kun biografio).

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 2. Leipzig 1905, p. 404-405 (tie ĉi interrete)

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Francaj numismatikistoj
Kategorio:Arkivistoj
Kategorio:Francaj filologoj
Kategorio:Membroj de la Franca Akademio
Kategorio:Membroj de la franca Akademio de Surskriboj kaj Beletro
Neussargues (stacidomo)

**Neussargues** estas franca stacidomo sur linioj  - Neussargues,  -  kaj Bort-les-Orgues - Neussargues, situanta en  Neussargues-Moissac, en departemento Cantal, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj  Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.

* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Béziers - Neussargues (722000).
* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Figeac - Arvant (720000).
* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Bort-les-Orgues - Neussargues (721000).

## Vidu ankaŭ 
* Neussargues-Moissac
* Neussargues en Pinatelle

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fret SNCF
Kategorio:Fervojaj stacioj en Cantal
Kategorio:Neussargues en Pinatelle
Raffaella Lebboroni

**Raffaella Lebboroni** (naskiĝis la  en Bolonjo) estas itala aktorino.

## Biografio 
Naskita en Bolonjo, Lebboroni ĉeestis al la ''Accademia dell'Antoniano*, kaj diplomiĝis en 1988. En 1992 ŝi geedziĝis kun la scenaristo kaj reĝisoro Francesco Bruni, kaj la paro havis du infanojn.

Multflanka kaj karisma aktorino eĉ en siaj subtenaj roloj, Lebboroni ankaŭ estas memorita en *The Rubber Wall* (1991) de Marco Risi kaj *Life Is Beautiful* de Roberto Benigni (1997). Ŝi ankaŭ ĉefrolis en *August Vacation* de Paolo Virzì (1996) kaj en *La somero de mia unua kiso* de Carlo Virzì (2006). 

Lebboroni ankaŭ ĉefrolis en aliaj filmoj, kiel *The Early Bird Catches the Worm* de Francesco Patierno, same kiel *Easy!* (2011), *Noi 4* (2014), kaj *All That You Want* (2017), ĉio reĝisorita de ŝia edzo Bruni.

En 2019 ŝi estis parto de la rolantaro de *La perfidulo* de Marco Bellocchio, kaj en 2020 ŝi partoprenis en la filmo *What Will Be'' de Bruni.

Kategorio:Italaj aktoroj
Teresa Saponangelo

**Teresa Saponangelo** (naskiĝis la  en Taranto) estas itala kina, televida kaj teatra aktorino.

## Biografio 
Naskita en Taranto, filino de laboristo kaj dommastrino, Saponangelo perdis sian patron kiam ŝi estis nur dujara, kaj en 1976 ŝi translokiĝis al Napolo kun sia patrino kaj ŝia frato. Post partoprenado de pluraj dramecaj socioj, ŝi debutis sur scenejo en *Ce penza mammà* de Giacomo Rizzo. Ne allasita al aktoraj lernejoj de Piccolo Teatro kaj Accademia Nazionale, laŭ propono de Giorgio Albertazzi Saponangelo studis ĉe lernejo en Reggio di Calabria. En 1994 ŝi debutis en filmo *Il Verificatore* de Stefano Incerti, poste ŝi aperis en filmoj reĝisoritaj de Paolo kaj Vittorio Taviani, Sergio Rubini, Paolo Virzì kaj Silvio Soldini kaj sur la scenejo kun reĝisoroj Toni Servillo, Antonio Capuano kaj Mario Martone, inter aliaj. En 2000 ŝi estis nomumita al Nastro d'Argento kiel plej bona aktorino danke al sia agado en *In principio erano le mutande* de Anna Negri; la saman jaron ŝi gajnis la Premion Ubu pro sia agado kiel Dorina en la teatraĵo *Tartufo*.

Kategorio:Italaj aktoroj
Komenta voĉo

eta|Ashley Eckstein registranta eksterscenan voĉon.|330x330ra
**Komenta voĉo** (angle: ***voice-over***), malpli ofte **ekstersceneja voĉo**, estas voĉo, kiu prikomentas surekranajn okazaĵojn aŭ kiu simultane tradukas diraĵojn. Traduki vidbendojn, filmojn kaj dokumentajn filmojn per voĉaj komentoj estas teknike malpli komplike ol dublado, ĉar ne necesas kongruigi la voĉon kun la buŝmovoj aŭ aliaj gestoj kaj sondetaloj. Temas pri tekniko uzata en kino, televido, teatro kaj multaj aliaj tipoj de prezento.  

La ĉefa diferenco kun dublado estas, ke la voĉo ne devas esti sinkronigita kun la originala voĉo kaj eblas uzi unusolan komentan voĉon por traduki ĉiujn originalajn voĉojn. 

Kiam komenta voĉo estas uzata, la sono de la voĉo estas uzata super aliaj bildoj. La persono faranta la komentan voĉon ne videblas ĉar ekstersceneja. 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Filmproduktado
* Dublado
* Subtekstigo
* Supratekstigo
* Voĉaktorado

Kategorio:Televido
Kategorio:Filmado
Kudirkos Naumiestis

**Kudirkos Naumiestis** estas urbo en la sudokcidento de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Marijampolė, kaj daŭre estas parto de la komunumo Šakiai, situanta 24 kilometrojn sudokcidente de la administra centro Šakiai, rekte ĉe la okcidenta landlimo. Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de 11,48 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝloko, fondita en 1640, ricevis sian nunan nomon en 1934 honore al Vincas Kudirka, la komponisto kaj tekstinto de la nacia himno de Litovio. 

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la komunumo 

Kudirkos paminklas.jpg|monumento al Vincas Kudirka
|
|

Kategorio:Komunumo Šakiai
Kategorio:Distrikto Marijampolė
Kategorio:Urboj de Litovio
Urĝofortoj de Unuiĝintaj Nacioj

[eta|dekstra|UUN-soldatoj de la [Jugoslava Popola Armeo en Sinajo, Januaro 1957.]]
La unua **Urĝoforto de Unuiĝintaj Nacioj** ( mallongigita **UNEF**) estis establita de la Ĝenerala Asembleo de Unuiĝintaj Nacioj por sekurigi kaj finigi la Suezan Krizon per la rezolucio 1001 (ES-I) de 7a de Novembro 1956. Tiu forto estis disvolvigita grandmezure kiel rezulto de klopodoj fare de la tiama Ĝenerala Sekretario de la Unuiĝintaj Nacioj nome Dag Hammarskjöld kaj proponon kaj klopodon fare de la tiam kanada Ministro de Eksteraj Aferoj Lester B. Pearson, kiu poste ricevos la Nobel-premion pri paco pro tio. La Ĝenerala Asembleo estis aprobinta planon proponita de la Ĝenerala Sekretario kiu intencis la deplojadon de UNEF ambaŭflanke de la batalĉesa linio. La dua **Urĝoforto de Unuiĝintaj Nacioj** (UNEF II) deplojiĝis el Oktobro 1973 ĝis Julio 1979.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Finkelstein, Norman G. (2003). Image and Reality of the Israel-Palestine Conflict, 2nd ed., New York: Verso. ISBN 1-85984-442-1.
* Oren, Michael B. (2002). Six Days of War: June 1967 and the Making of the Modern Middle East, New York: Ballantine Books. ISBN 0-345-46192-4.
* Rikhye, Indar Jit (1980). The Sinai Blunder, London: Frank Cass. ISBN 0-7146-3136-1.
* Thant, U (1978). View from the UN, New York: Doubleday & Company, Inc. ISBN 0-385-11541-5.

Kategorio:Misioj de la Unuiĝintaj Nacioj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1956
Kategorio:Araba-israela konflikto
Kategorio:Sinajo
Kategorio:Unuiĝintaj Nacioj
Andy Palacio

**Andy Palacio** (n. en 1960 - m. la 19-an de januaro 2008 en Belizurbo) estis beliza kantverkisto kaj muzikisto. Li apartenis al la garifuna popolo kaj grave kontribuis al la revivigo de ĝia muzika tradicio. Palacio laboris por la konservado de la garifuna lingvo. Li interalie publikigis albumon kun la *Garifuna Collective* en 2007. Tiu albumo sukcesis en furorlistoj tra la mondo. Li estis akceptita en la Ordeno de Multmerita Servo en 2007 kaj samjare li estis nomumita de UNESKO Artisto por Paco.

## Vidu ankaŭ 
UNESKO Artisto por Paco

Belizo

## Referencoj 
Kategorio:Belizo
Kategorio:Kantverkistoj
Kategorio:Muzikistoj
Jieznas

**Jieznas** estas urbo en la sudo de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Kaŭno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Prienai. Jieznas situas 18 kilometrojn oriente de la administra centro Prienai. En  en la urbo vivis  sur areo de 2,50 kvadrataj kilometroj, kio en  rezultigis loĝdenson de  loĝantoj/km². 

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la komunumo ()

Jieznas, akmuo su Kvedlinburgo analų įrašu.JPG|
Jiezno ezerass.jpg|

Kategorio:Komunumo Prienai
Kategorio:Distrikto Kaunas
Kategorio:Urboj de Litovio
Simnas

**Simnas** estas urbo en la sudo de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Alytus, kaj daŭre estas parto de la komunumo Alytus. Simnas situas 15 kilometrojn norde de la administra centro Alytus. Laŭ la stato de  en la loĝloko vivis  sur areo de 11,48 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio apartenas al la historia regiono Dzukio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la komunumo 

|
|

Kategorio:Distrikto Alytus
Kategorio:Urboj de Litovio
Vincas Kudirka

**Vincas KUDIRKA** (naskiĝis la 31-an de decembro 1858, mortis la 16-an de novembro 1899) estis litova poeto kaj kuracisto, kaj la aŭtoro de kaj la muziko kaj kantoteksto de la nacia himno de Litovio, *Tautiška giesmė*. Li estas rigardata en Litovio kiel Popola Heroo. Kudirka uzis plumnomojn V. Kapsas, Paežerių Vincas, Vincas Kapsas, P.Vincas, Varpas kaj Perkūnas.

Kudirka naskiĝis en *Paežeriai* ("apud lagoj"), malgranda vilaĝo en la nuna komunumo Vilkaviškis. Li komencis studi historion kaj filozofion en Varsovio en 1881, sed ŝanĝis sian fakon kaj komencis studi medicinon la sekvan jaron. Dum liaj studoj, li estis arestita kiel subfosa ĉar li havis kopion de *Das Kapital* en sia posedo, kaj estis forpelita de la Universitato de Varsovio, sed poste reakceptita. Li diplomiĝis en 1889, kaj laboris kiel kampara kuracisto en Šakiai kaj Naumiestis.

Kudirka komencis verki poezion en 1888. Samtempe li pli aktivis en la litova nacia renaskiĝa movado. Kune kun aliaj litovaj studentoj en Varsovio, li fondis la sekretan societon *Lietuva* ("Litovio"). La sekvan jaron la societo komencis eldoni la kaŝan ĵurnalon Varpas ("La Sonorilo"), kiun Kudirka redaktis kaj kontribuis dum la venontaj dek jaroj. En numero 6 de Varpas, en septembro 1898, li publikigis la tekston de *Tautiška Giesmė*, kiu oficiale iĝus en 1918, la nacia himno de Litovio, muzikigita de Kudirka mem.

Kudirka donis multon al litova kulturo, kaj ankaŭ publikigis kolekton de litovaj popularaj kantoj. Li ankaŭ estis konata verkisto de satiro.

Li mortis pro tuberkulozo ĉe Naumiestis ("novurbo", kiu poste honore al li renomiĝis *Kudirkos Naumiestis*, "novurbo de Kudirka"), la 16-an de novembro 1899, en la aĝo de nur 40 jaroj. La dua duono de *Tautiška Giesmė* estis gravurita sur lia tomboŝtono.

La 5-an de julio 2009, statuo de Vincas Kudirka estis rivelita apud la Avenuo Gediminas, la ĉefa strato de la ĉefurbo Vilno. La inaŭguro de eminentuloj, inkluzive de la litova prezidanto Valdas Adamkus, koincidis kun festoj markantaj la 1000-jariĝon de la unua fojo, ke Litovio estis menciita en oficialaj kronikoj.

## Eksteraj ligiloj 
* la juna esperantistino Jogailė Čojūtė kantas la himnon en impresa soloo televide antaŭ futbalmatĉo *Žalgiris Vilnius* kontraŭ *FK Trakai* la 29-an de februaro 2016 (filmeto en la retejo *YouTube*)

Kudirkos paminklas.jpg|monumento al li en Naumiestis
Statuo pri Vincas Kudirka en Šakiai b.jpg|kaj statuo pri li en Šakiai
Vincas Kudirka Reversum.jpg|bildigo de li sur monero de 50 litovaj lidoj el 1999

Kategorio:Litovaj verkistoj
Kategorio:Litovaj ĵurnalistoj
Kategorio:Litovaj kuracistoj
Kategorio:19-a jarcento en Litovio
Artisto por Paco de Unesko

dekstra|250x250ra
**Artisto por Paco de UNESKO** estas honora titolo, kiun la Unuiĝintaj Nacioj por Eduka, Scienca kaj Kultura Organizo (Unesko) donas al homoj kun kreivaj profesioj (artistoj, aktoroj, muzikistoj, ktp.) kies profesia agado grave kontribuas al la plifortigo de kulturaj kaj kreaj ligoj inter popoloj kaj ŝtatoj en la mondo. La oficiala dokumento diras, ke la titolo "Artisto por Paco" estas donita "*pro ies kontribuo atentigi la publikon pri la problemoj de paco, justeco, toleremo, pri la situacio de infanoj en malfacilaj situacioj, pri la batalo kontraŭ analfabeteco kaj konservado de la medio*." La titolo estis kreita en 1995 kaj samjare la unuaj artistoj ricevis la titolon de Artisto por Paco.

Ĉi tiu titolo povas esti donita kaj al individuoj kaj al ĉiuj kreivaj teamoj kiel ekzemple la orkestro de handikapitoj el Germanio Brenz Band (de) (dum 2005-2006) pro ties engaĝiĝo kreskigi publikan konscion pri muziko kiel forto por dialogo inter popoloj, kulturoj kaj komunumoj. 

## Premiitoj (elekto) 
Inter tiuj premiitaj de ĉi tiu titolo estis: 

* (1999) Georges Moustaki, franca kantisto
*(1999) Gilberto Gil, brazila etnomuzika interpretisto
*(1999) Céline Dion, kanada kantistino
*(2000) Gong Li, ĉina aktorino
*(2000) Shirley Bassey, kimra kantistino
*(2003) Patricia Velásquez, venzuela aktorino kaj modelino
*(2003) Valerij Gergiev, rusa dirigento
*(2004) Manu Dibango, kameruna muzikisto kaj kantoverkisto
*(2008) Franghiz Ali-Zadeh, azerbajĝana muzikisto kaj komponistino
*(2009) Paul Ahyi, benino-toglanda pentristo, skulptisto, arkitekto, dezajnisto kaj verkisto.
*(2010) Márta Sebestyén, hungara kantistino de popolkantoj
*(2010) Zoha Hadid, irako-brita arkitekto
* (2011) Alsou Abramova, rusa aktorino kaj popmuzika kantistino 
*(2012) Sarah Brightman, angla sopranistino, aktorino kaj dancistino 
*(2012) Danilo Pérez, panama ĵazpianisto kaj komponisto. 
* (2016) Allem Mosteghanemi, alĝeria verkistino 
*(2017) Magaly Solier Romero, perua kantistino kaj aktorino 

## Referencoj 
* Tiu ĉi artikolo aŭ pli frua versio estas (parta) traduko de la artikolo *Артист ЮНЕСКО во имя мира* en la rusa vikipedio, kiu dependas de la permesilo Krea Komunaĵo Nommencio/Samkondiĉe. Vidu la prilaboran historion.

## Eksteraj ligiloj 
* La nuna listo 

Kategorio:Aperis en 1995
Kategorio:Unesko
Nacia Kinkomisiono de Kanado

[eta|La Konstruaĵo Norman McLaren en Saint-Laurent, [Montrealo, Kebekio, kiu iam servis kiel sidejo de la NKK el 1956 ĝis 2019.]]
La **Nacia Kinkomisiono de Kanado** (NKK, en angla: *National Film Board of Canada* (NFB); en franca: *Office national du film du Canada* (ONF)) estas kanada publika produktoro kaj distribuisto de filmoj kaj ciferecaj rimedoj. Agentejo de la Registaro de Kanado, la NKK produktas kaj distribuas dokumentajn filmojn, animacion, retajn dokumentariojn, kaj alternativajn dramojn. Totale, la NKK produktis ĉirkaŭ 3000 produktaĵojn ekde sia komenco, kiuj ricevis ĉirkaŭ 5000 premiojn. La NKK informas al la Parlamento de Kanado pere de la Ministro de Kanada Heredo. Ĝi havas angla-lingvan kaj franc-lingvan produktobranĉojn.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* National Film Board of Canada  en Big Cartoon DataBase

Kategorio:Kanadaj filmoj
Kategorio:Filmado
Kategorio:Kulturo de Kanado
Kategorio:Kinindustrio
Kanada Radi-Televida kaj Telekomunika Komisiono

[eta|dekstre|250px|Sidejo de la Kanada Radi-Televida kaj Telekomunika Komisiono en Les Terrasses de la Chaudière en [Gatineau, Kebekio.]]
La **Kanada Radi-Televida kaj Telekomunika Komisiono** (en angla: *Canadian Radio-television and Telecommunications Commission* (CRTC); en franca: *Conseil de la radiodiffusion et des télécommunications canadiennes*) estas publika organizaĵo en Kanado kun respondeco kiel regula agentejo por elsendado kaj telekomunikado. Ĝi estis kreita en 1976 kiam ĝi ekvavis respondecon pri la regulado de la telekomunikaj karieroj. Antaŭ 1976, ĝi estis konata kiel *Canadian Radio and Television Commission*, kiu estis establita en 1968 fare de la Parlamento de Kanado por anstataŭigi la *Board of Broadcast Governors*. Ties sidejo estas en la Centra Konstruaĵo (*Central Building*, *Édifice central*) de Les Terrasses de la Chaudière en Gatineau, Kebekio.

## Notoj 
Kategorio:Kanada juro
Kategorio:Amaskomunikiloj en Kanado
Kategorio:Telekomunikado
Kategorio:Registaro de Kanado
Octave Hamelin

**Octave HAMELIN** (22a de Julio, 1856, en Montpellier – 11a de Septembro, 1907, en Prado de Kunflent') estis franca filozofo. Li instruis kiel profesoro en la Universitato de Bordozo (1884-) kaj en la Universitato de Parizo (1905-). Hamelin estis amiko de la sociologo Émile Durkheim, kun kiu li kunhavis intereson en la franca filozofo Charles Renouvier. Li estas konata ankaŭ kiel tradukisto de klasikaj grekaj filozofoj.

## Literaturaj verkoj
* *Essai sur le éléments principaux de la représentation*, 1907
* *Le système de Descartes*, 1911
* ''Le système d'Aristote*, 1920 (eldonita de Léon Robin)
* *Le Système de Renouvier'', 1927 (publikigita de Paul Mouy)

Kategorio:Francaj filozofoj
Charles Renouvier

**Charles Bernard RENOUVIER** (franca prononco: [ʁənuvje]; n. la 1-an de januaro 1815, m. la 1-an de septembro 1903) estis franca filozofo. Li konsideris sin mem "la Swedenborg de historio" kiu serĉis ĝisdatigi la filozofion de la Kantisma liberalismo kaj individuismo por la soci-ekonomiajn realaĵoj de la fino de la 19-a jarcento, kaj influis la sociologian metodon de Émile Durkheim.

Renouvier naskiĝis en Montpellier kaj edukiĝis en Parizo en la *École Polytechnique*. Li frue interesiĝis en politiko, sed neniam tenis publikan postenon, kaj pasigis sian tempon verkante, for el la publika atento.

## Verkoj 
* Essais de critique générale (1854–64)
* *Science de la morale* (1869)
* *Uchronie* (1876)
* *Comment je suis arrivé à cette conclusion* (1885)
* ''Esquisse d'une classification systématique des doctrines philosophiques* (1885–86)
* *Philosophie analytique de l'histoire* (1896–97)
* *La Nouvelle Monadologie* (1899)
* *Histoire et solution des problèmes métaphysiques* (1901)
* *Victor Hugo: Le Poète* (1893)
* *Victor Hugo: Le Philosophe* (1900)
* *Les Dilemmes de la métaphysique pure* (1901)
* *Le Personnalisme* (1903)
* *Critique de la doctrine de Kant'' (1906)

## Notoj 
## Bibliografio 
* Emmanuel Carrère: Le Détroit de Behring. P.O.L., Paris 1986.
* Paul K. Alkon: Origins of Futuristic Fiction. University of Georgia Press, 1987.
* Bernard J. Looks: How I Arrived At This Conclusion: A Philosophical Memoir. Translation to English of Renouvier's Comment je suis arrivé à cette conclusion. YBK Publishers, 2011.

Kategorio:Francaj filozofoj
Kategorio:Epistemologoj
Kategorio:Kritikaj teoriistoj
Kategorio:Metafizikistoj
Kategorio:Mistikuloj
Kategorio:Ontologoj
Kategorio:Homoj de Montpellier
Kategorio:Fenomenologoj
Kategorio:Filozofoj de historio
Kategorio:Ideistoj
A priori kaj a posteriori

La esprimoj "a priori" (en latina: 'antaŭa') kaj "a posteriori"​ ('malantaŭa') estas uzataj por distingi inter du tipoj de sciaro: nome la sciaro "a priori" estas tiu kiu, je grava senco, estas sendependa de la sperto; dum la sciaro "a posteriori" estas tiu kiu, je grava senco, estas dependa de la sperto.

Por ekzemplo, la scio ke «ne ĉiuj cignoj estas blankaj» estas afero de sciaro "a posteriori", ĉar necesis la observado de nigraj cignoj por povi aserti tion. La juĝoj "a posteriori" estas pravigeblaj pere de la sperto, estas empiriaj juĝoj, referencas al faktoj. Ili havas partikularan kaj kontingencan validecon. Ekzemploj: «la lernantoj de filozofio estas studemaj» aŭ «maljunuloj estas trankvilaj».

## Vidu ankaŭ 
* Listo de latinaj eldiroj
* Transcendentalo

## Notoj 
Kategorio:Kritika pensado
Kategorio:Latinaj logikaj esprimoj
Kategorio:Latinaj filozofiaj esprimoj
Kategorio:Raciismo
Kategorio:Realo
Kategorio:Filozofia terminologio
Kategorio:Konceptoj de sciteorio
Kategorio:Empiriismo
Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Kategorio:Filozofia logiko
Kategorio:Filozofiaj teorioj
Limoges-Montjovis (stacidomo)

**Limoges-Montjovis** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Limoĝo, en departemento Haute-Vienne, regiono Nova Akvitanio.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Nova Akvitanio.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  /  de la linio Limoges-Bénédictins - Angoulême (610000).

## Vidu ankaŭ 
* Limoĝo
* Limoges-Bénédictins (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Stacidomoj en Nova Akvitanio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Haute-Vienne
Kategorio:Transporto en Limoges
Mi (filozofio)

En filozofio la koncepto **mi​** (ankaŭ **mio** aŭ **memo**, kun sia latinlingva ekvivalento **ego**)​ estas termino malfacile difinebla pro siaj diferencaj sencoj. Laŭlonge de la historio ties difino estis rilatigita kun aliaj terminoj kiel psiko, esto, animo, konscienco. La akademia alproksimigo faras precizaĵojn laŭ la fako el kiu oni rigardas. La studo de la mio enhavas fakojn de biologia sciaro (psikobiologio, neŭrobiologio, neŭropsikologio ktp.), aŭ de filozofia kaj humanisma kompreno. La termino "mio" estus rilata al la konceptoj de konscienco kaj kogno.

La demando pri la mio estas eble unu de la fundamentaj demandaroj de la homaro, pro kio ne nur ĝi estis formulita en la kunteksto de la scienco, sed ankaŭ en diversaj religiaj kaj spiritaj sistemoj laŭlonge de la homa historio.

## Vidu ankaŭ 
**Anatta*
* Malvera Mio
* Mio, Supermio, kaj Ĝio

Kategorio:Egoo
Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Gottlob Benjamin Jäsche

**Gottlob Benjamin JÄSCHE** (3a de Julio 1762 en Wartenberg; 25a de Aŭgusto 1842 en Dorpat), literumita ankaŭ kiel Jaesche kaj Jähsche, estis germana filozofo, sekvanto de Kant. Li estis la kompilisto de la materialo por la "Manlibro pri Logiko" de Kant (nomita "Jäsche-Logik", publikigita en 1800). Post studoj en Halle kaj gradigo en Königsberg, Kurland kaj Danzig, li studis el 1802 ĝis 1839 en la *Kaiserliche Universität zu Dorpat*.

## Verkoj 
eta|maldekstre|Gottlob Benjamin Jäsche (1837).
* (anonime) *Ueber reinen Naturalismus und positive insonderheit christliche Religion und deren Verhältniß zur Volksaufklärung.* Berlin: Königlich-Preußische Akademische Kunst- und Buchhandlung, 1790.
* (Eld.), *Immanuel Kants Logik. Ein Handbuch zu Vorlesungen.* Königsberg: F. Nicolovius, 1800.
* (Eld., kun Friedrich Theodor Rink), *Mancherley zur Geschichte der metacritischen Invasion, nebst einem Fragment einer ältern Metacritik von Johann George Hamann, genannt der Magus in Norden, und einigen Aufsätzen, die Kantische Philosophie betreffend.* Königsberg: F. Nicolovius, 1800.
* *Die Philosophie des vernünftelnden Verstandes im Gegensatze gegen die Philosophie des Verstandes und der Vernunft* en: K. Morgenstern’s Dörptischen Beyträgen (1813).
* *Der Pantheismus nach seinen verschiedenen Hauptformen, seinem Ursprung und Fortgange, seinem speculativen und praktischen Werth und Gehalt: Ein Beitrag zur Geschichte und Kritik dieser Lehre in alter und neuer Philosophie.* 3 Bde., Berlin: Reimer, 1826, 1828, 1832.
* *De arctissimo disciplinarum inter se nexu.* Königsberg: Hartung, 1799.
* *Idee zu einer neuen systematischen Encyclopädie aller Wissenschaften.* In: *Niethhammers philosophisches Journal.* Bd. 1, S. 327–72 (1795).
* (kun F. G. Maczewski), *Versuch eines faßlichen Grundrisses der Rechts- und Pflichtenlehre beym Unterricht der reifern und gebildetern Jugend in Schulen und bey der häuslichen Erziehung.* Königsberg: F. Nicolovius, 1796.
* *Stimme eines Arktikers über Fichte und sein Verfahren gegen die Kantianer.* (1799).
* *Geschichte und Beschreibung der Feyerlichkeiten bey Gelegenheit der am 21sten und 22sten April 1802 geschehenen Eröffnung der neu angelegten Kayserlichen Universität zu Dorpat in Lievland.* Dorpat: Grenzius, 1802.
* *Grundlinien der Moralphilosophie* (1804).
* *Grundlinien zu einer Architektonik und systematischen Universal-Encyklopädie der Wissenschaften.* Band 1 (M.n.e. [„Mehr nicht erschienen“]). Dorpat/Leipzig 1818.
* *Grundlinien der Ethik oder philosophische Sittenlehre.* Dorpat 1824.
* *Kurze Darstellung der philosophische Religionslehre.* Dorpat 1825.

## Notoj 
Kategorio:Germanaj filozofoj
Bourgoin-Jallieu (stacidomo)

**Bourgoin-Jallieu** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Bourgoin-Jallieu, en departemento Isère, regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Aŭvernjo-Rodano-Alpoj.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Lyon-Perrache P1 - Marseille-St-Charles (tra Grenoble) (905000).

## Vidu ankaŭ 
* Bourgoin-Jallieu

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Isère
Kategorio:Bourgoin-Jallieu
François Barthélemy

**François markizo de BARTHELEMY** (naskiĝinta la  en Aubagne, mortinta la  en Parizo) estis franca diplomato. Lia onklo estis la filologo kaj arĥeologo Jean-Jacques Barthélemy.

## Vivo 
Barthélemy eniris sub la reĝo Ludoviko la 14-a la servadon diplomatan iĝonte en 1791 plenkomisiita ministro en Svislando. Tie ĉi li gvidis kontentige la respublikon kiu longe de li sola povis resti en regulaj kontaktoj kun la fremduj-aro; en 1795 li peris la Pacon de Bazelo kun Prusio kaj Hispanujo.

En 1797 li revenis al Franclando kaj elektitis membro de la Direktoraro. Sed li devis demisii post la puĉo en la 4.9.1797 kaj deportitis en Francan Gujanon. De tie li baldaŭ kun kvino da kamaradoj fuĝi sukcesis al Anglujo. Revokite fare de la Unua konsulo post la 9.11.1799 Barthélemy iĝis en la 10.2.1800 simpla ano, poste vicprezidanto de la senato kaj li samtempe nomumitis grafo regna. En aprilo 1814 li prezidantis la senaton en la momento kiam la deputitoj voĉdonis por la abdiko imperiestra. Post la Dua restaŭrado li iĝis ministro pri eksteraj aferoj kaj markizo.

Lia ĝenerale treege konservativisma sinteno iĝis lin tiom malŝatinda, ke li retiriĝis el la politika vivo en 1819.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 2. Leipzig 1905, p. 405 (tie ĉi interrete)

Kategorio:Francaj diplomatoj
Kategorio:Francaj ministroj
Kategorio:Grandaj krucoj de la Honora Legio
Kategorio:Homoj de la Franca revolucio
Saint-Chély-d'Apcher

'''Saint-Chély-d'Apcher'* estas franca  situanta en departemento Lozère, regiono .

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Barrabans''.

eta|maldekstra|300ra|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Lozère
* Saint-Chély-d'Apcher (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Lozère
Langres (stacidomo)

**Langres** estas franca stacidomo sur linioj Paris-Est -  kaj Langres - Andilly-en-Bassigny, situanta en  Langres, en departemento Haute-Marne, regiono Grand Est.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Grand Est.

* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Paris-Est - Mulhouse-Ville (001000).
* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Langres - Andilly-en-Bassigny (033000).

## Vidu ankaŭ 
* Langres

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fret SNCF
Kategorio:Fervojaj stacioj en Haute-Marne
Kategorio:Langres
Auguste-Marseille Barthélemy

**Auguste-Marseille BARTHELEMY** (naskiĝinta en 1796 en Marsejlo, mortinta samloke la ) estis franca poeto.

## Vivo 
Edukite en la jezuita kolegio de Juilly li atingis en 1822 kun la amiko Joseph Méry Parizon verkonte kun li plurajn satiraĵojn kontraŭ la dinastio de la Burbonoj. Ili furoris pro moko akrega kaj versaraj facileco kaj viveco. La kulto pri la eksa tirano napoleono Bonaparto kvazaŭ nature al tio asociiĝis kaj Barthélemy verkis la historian epopeon »Napoléon en Egypte« (1828), en kiu li malkaŝis la poetikajn aspektojn de tiu mira kampanjo egiptia. Por enmanigi la verkon persone al la duko de Reichstadt li iris al Vieno kie oni malpermesis al li renkonton personan. Barthélemy venĝante verkis tuj la poemon »Le fils de l'homme, ou souvenirs de Vienne« (1829), pro kio li punitis per tri monatoj da aresto.

Post la Julia Revolucio li ankoraŭ dum du jaroj kontinuigis la opozicion; li publikigis kun Méry la triumfokanton »L'Insurrection« (1830), verkon tre altkvalitan, kaj »La Dupinade, ou la révolution dupée« (1831). Post la foriro de Méry iĝi bibliotekisto en Marsejlo, aperis la barthélemy-a libro »Douze journées de la Révolution« (1832) por glorigi du gravajn tagojn de la Franca Revolucio. Sekve li fondis la semajngazeton satiran »Némésis« (de 1831: kolektoj libraj aperis en 1834 kaj 1878) kiu dum unu jaron atakaadis la registaron kaj iĝis tre populara. Sekve la ministraro decidis subaĉeti Barthélemy por ne plu esti kritikata. Tiun ĉi laboron do kontinuigis la samlandano Louis Bastide ĉe »Tisiphone«. La legantaro neniam forgesis tiun malkuraĝan retiriĝon kaj senfike li provis ekskuzon per la verko »Ma justification« (1832). La verkaron unue eldonis oni en 1833 en ses volumoj en Parizo kun la poemoj de Méry.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 2. Leipzig 1905, p. 405 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* Tekstoj ĉe Vikifontaro

Kategorio:Francaj verkistoj
István Vitányi

**István Vitányi** [iŝtvAn vitAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Vitányi István** estas hungara advokato, parlamenta deputito.

István Vitányi naskiĝis la  en Berettyóújfalu.
 
## Biografio 
István Vitányi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1971, poste li estis soldato, pli poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1980, post 3 jaroj advokatan diplomon. Post la unua diplomo li estis juristo en Berettyóújfalu, ekde 1984 jam advokato. Ekde 1986 li helpis jure la kalvinanan eklezion. En 1991 li malfermis propran advokatan atelieron. En 1994 li komencis politikadi en municipa kunsido de Berettyóújfalu. Ekde 1998 li estas parlamentano en frakcio de Fidesz, sed nur ekde 1999 li estas membro de partio Fidesz. Li edziĝis en 1975, lia edzino naskis 2 filinojn en 1976 kaj 1980.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Gabriella Völgyesi

**Gabriella Völgyesi** [voldjeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Völgyesi Gabriella** estis hungara ŝlagrokantisto, juristo.

Gabriella Völgyesi naskiĝis la  en Budapeŝto (laŭ alia informo en Debrecen).
 
## Biografio 
Gabriella Völgyesi maturiĝis en gimnazio, sed ŝi ankaŭ lernis pianludon 6 jarojn. Ekde 1992 ŝi ofte estas videbla kiel kantisto. En 1997 ŝi aliĝis al orkestro :hu:Unique. Ŝi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2006. Ŝi naskis dufoje en 2012, respektive en 2014.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografieto
* https://web.archive.org/web/20091001040134/http://www.storyonline.hu/sztarlexikon/volgyesi_gabriella/
* http://www.magyarvagyok.hu/videok/listak/zene/24021-Volgyesi-Gabi/

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj ŝlagrokantistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Cornelis Geurts

**Cornelis GEURTS** (naskiĝis la 1-an de aŭgusto 1907 en Den Helder, mortis en 1978 en Harlemo) estas nederlanda esperantisto. De 1949 ĝis 1951 li estis prezidanto de Tutmonda Junular-Organizo kaj poste honora membro. Li organizis la 7-an IJK-on en 1951.

Profesie li estis estro de elementa lernejo en Edam. En tiu urbo li ankaŭ loĝis.

Li estis membro de la socialdemokrata Partio de la Laboro.

## Referencoj 
Kategorio:Nederlandaj esperantistoj
Kategorio:Prezidantoj de TEJO
(119147) 2001 PF47

**(119147) 2001 PF47** estas  marsrenkonta asteroido malkovrita la  de la germana amatora astronomo Wolf Bickel elde sia Observatorio de Bergisch Gladbach (Germanio).

## Orbito 
Ĝi estas en orbita resonanco 5:9 kun Marso.

Ĝia discentra, klinita orbito proksimiĝas la marsan orbiton ĉe sia malsuprenira nodo : ĝia marsa MOID estas 0,1273 astronomia unuo, tie estas 19,045 milionoj da km.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Marsrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Wolf Bickel
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Saincaize (stacidomo)

**Saincaize**, plennome **Saincaize-Meauce**, estas franca stacidomo sur linioj  -  kaj Vierzon - Saincaize, situanta en  Saincaize-Meauce, en departemento Nièvre, regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Burgonjo-Franĉkonteo.

* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Moret-Veneux-les-Sablons - Lyon-Perrache (750000).
* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  /  de la linio Vierzon - Saincaize (690000).

## Vidu ankaŭ 
* Saincaize-Meauce

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Nièvre
Kategorio:Saincaize-Meauce
Varpas

eta|210ra|Kovrilpaĝo de la unua numero de Varpas, eldonita en 1889
**Varpas** (laŭvorte: "La Sonorilo") estis ĉiumonata litovlingva gazeto aperinta dum la litova gazetara malpermeso de januaro 1889 ĝis decembro 1905 por litovlingvaj legantoj en la Rusia Imperio. Ĉar ĝia publikigo estis kontraŭleĝa en la Rusia Imperio, ĝi estis presita en Tilsit (nun nomata *Sovetsk*) kaj Ragnit (nun nomata *Neman*) en Germana Orienta Prusio kaj kontrabandita en Litovion de la *knygnešiai* (librokontrabandistoj). *Varpas*, kun eldonkvanto de ĉirkaŭ 500 ĝis 1000 ekzempleroj, ludis pivotan rolon en la Nacia Litova Reviviĝo.

[eta|180ra|maldekstra|portreto de [Vincas Kudirka sur monbileto de 500 litovaj lidoj eldonata dum 2000]]
En liaj artikoloj, la redaktoro Vincas Kudirka, medicina studento en la universitato de Varsovio, kuraĝigis la litovojn fieri pri sia kultura heredaĵo, diskutis la problemojn la Rusia Imperia regado kaŭzis por la litova loĝantaro, kaj kontraŭagis la provojn kulture rusigi la socion. Dum sia ĵurnalista laboro, li notis siajn pensojn kio estas Litovio kaj kio ĝi estu, kaj la rezulta esenco iĝis la kvindek-vorta poemo *Lietuva, Tėvynė mūsų* (Litovio, patrujo nia). Tiu poemo, *Tautiška giesmė*, unu el poemoj de fondinto kaj redaktoro verkitaj por memorfesti la 10-jariĝon de *Varpas*, fariĝis la litova nacia himno.

La redakcio de Varpas poste komencis du pliajn fakajn eldonaĵojn: pli praktikan gazeton *Ūkininkas* ("La Kamparano", 1890–1905) por malpli kleraj kamparanoj kaj senpolitikam publikaĵon *Naujienos* (Novaĵoj, 1901–1903) por ĝenerala publiko.

## Referencoj 
[eta|centra|250ra|Daŭre la sonorilo, aludanta ankaŭ al la nuna katolikeco de plej multaj litovoj, restas ŝatata kulturidentiga simbolo en Litovio: jen ekzemple la memorejo 'silenta sonorilo' en [Alytus]]

Kategorio:Litoviaj gazetoj
Soma Visontai

**Soma Visontai** [ŝoma viŝontai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Visontai Soma** estis hungara advokato, parlamenta deputito, ĵurnalisto. Lia origina nomo estis *Weinberger Salamon*.

Soma Visontai naskiĝis la  en Gyöngyös, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Soma Visontai devenis el juda familio. Li akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1882. Pli frue (1881) li prenis la nomon Visontai Soma anstataŭ Weinberger Salamon. Post la diplomo li malfermis advokatan atelieron en Budapeŝto, sed li estis ankaŭ ĵurnalisto kaj redaktis gazeton. Li estis elektita parlamentano en 1892, 1897, 1901, 1905. Li ricevis la titolon kortega konsilisto en 1908. Li havis edzinon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az országos törvények külön kiadása. Szerk. I. Az uzsoráról.* (1883)
* *Védbeszéd az újvidéki királyi törvényszék előtt. Tomics Jósa önvédelmi beszéde.* (1891)
* *A meghatalmazott által elkövetett csalás* (1895)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* anglalingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo V, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Marmande (stacidomo)

**Marmande** estas franca stacidomo sur linioj  - Sète-Ville kaj Marmande - , situanta en  Marmande, en departemento Lot-et-Garonne, regiono Nova Akvitanio.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj Intercités kaj  Nova Akvitanio.

* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Bordeaux-St-Jean - Sète-Ville (640000).
* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Marmande - Mont-de-Marsan (642000).

## Vidu ankaŭ 
* Marmande

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fret SNCF
Kategorio:Stacidomoj en Nova Akvitanio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Lot-et-Garonne
Kategorio:Marmande
Reĝa Komisiono pri Dulingvismo kaj Dukulturismo (Kanado)

La **Reĝa Komisiono pri Dulingvismo kaj Dukulturismo** (en angla: *Royal Commission on Bilingualism and Biculturalism*, en franca: *Commission royale d’enquête sur le bilinguisme et le biculturalisme*, konata ankaŭ kiel *Bi-Bi Komisiono* kaj la *Laurendeau-Dunton Komisiono*) estis kanada Reĝa Komisiono establita la 19an de Julio 1963, fare de la registaro de la ĉefministro Lester B. Pearson por "esplori kaj informi pri la stato de dulingveco kaj dukultureco en Kanado kaj por rekomendi kiujn ŝtupojn oni entreprenu por disvolvigi la Kanadan Konfederacion sur la bazo de egala partnereco inter la du fondintaj rasoj, enkalkulante la kontribuon faritan de la aliaj etnaj grupoj al la kultura riĉigo de Kanado kaj la mezurojn kiuj estu plenumataj por konservi tiun kontribuon".

La Komisiono estis kunparolita de André Laurendeau, publikigisto de *Le Devoir*, kaj de Davidson Dunton, prezidanto de la Carleton Universitato. Kiel rezulto, ĝi estis foje konata kiel Laurendeau-Dunton Komisiono.

Dek komisionanoj reprezentantaj ĉiujn el la provincoj estis inkluditaj en la komisiono ĉar areoj kiel edukado estis provincaj respondecoj.

## Vidu ankaŭ 
* Dulingvismo en Kanado

## Notoj 
Kategorio:Lingvoj de Kanado
Kategorio:Kanada juro
Kategorio:Dulingveco
Kategorio:Politiko de Kanado
Marinus van der Horst

**Marinus VAN DER HORST** (naskita la  en Roterdamo) estis nederlanda panliveranto kaj esperantisto. En la 1940-aj jaroj li estis sekretario-kasisto de Tutmonda Junular-Organizo. Lia edzino estis Dirkje Wilhelmina DE BRONS (naskita la 25-an de marto 1914 en Roterdamo).

## Referencoj 
Kategorio:Nederlandaj esperantistoj
Kategorio:Mortojaro nekonata
(119070) 2001 KP77

**(119070) 2001 KP77** estas granda transneptuna objekto malkovrita la  de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Inter-Amerika observatorio de Cerro Tololo en Ĉilio.

Ĝi estas proksima de la  4:7 kun Neptuno kaj 2:7 kun Urano.

Michael E. Brown listigis ĝin kiel verŝajne ne nanplanedon kun taksata diametro de 113 km.

Ĝi pasis ĉe sia perihelio la .

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 
*  Listo de la Konataj Transneptunaj Objektoj ; el la paĝaroj de Wm. Robert Johnston

Kategorio:Transneptunaj objektoj
Kategorio:Malkovrita de Marc W. Buie
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Eišiškės

''''* (jen litove, , historie ankaŭ ) estas urbo en la sudo de Litovio, rekte ĉe la limo al Belorusio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Šalčininkai. Eišiškės situas 32 kilometrojn sudokcidente de la administra centro Šalčininkai. En  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio en  rezultigis loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio apartenas al la historia regiono Dzukio.

En la komunumo Šalčininkai vivas pluretna loĝantaro el litovoj, poloj, belorusoj, rusoj kaj romaoj. Ene de Litovio, la komunumo havas unu el la plej grandaj polaj komunumoj. Laŭ la censoj de 2011 kaj 2001, en la urbo Eišiškės vivis pli ol 83 procentaĵoj da pollingvanoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo (,  kaj )
* Oficiala paĝo de la komunumo en la retejo *Facebook''

Eišiškės, centras.JPG|
Eišiškės, muzikos mokykla.JPG|

Kategorio:Distrikto Vilnius
Kategorio:Urboj de Litovio
Preĝejo Vizito de Maria (Kővágószőlős)

La **preĝejo Vizito de Maria** estas romkatolika Monumento historia en vilaĝo Kővágószőlős (Hungario).

## Historio 
En 1290 la vilaĝo iĝis apartenaĵo de Katedralo de Pécs, oni supozas, ke la gotika kirko tiutempe konstruiĝis. En 1332 ĝi havis la titolon paroĥo. En 1512 la kirko estis trakonstruita. Post jardekoj la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio, sed la vilaĝo ne senhomiĝis, la preĝejo ne estis detruita. Post la turka erao inter 1763–1772 la kirko (escepte la turon) estis malkonstruita kaj pli nova baroka preĝejo konstruiĝis. Ankaŭ la turo estis plialtigita. La orgeno estis farita en 1835, trakonstruita en 1941. La turo restaŭriĝis inter 1974-1979.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en mezo de la vilaĝo, sed dum la mezepoko la tombejo etendiĝis tie. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. Ekde 2003 el la turo estas aŭdebla muziko honore al la ministoj. La predikejo venis depost 1780 el kapelo de Katedralo de Pécs, same aliaj mebloj kaj objektoj. Bildo de la ĉefaltaro estis pentrita de Karl Bachmann en la 18-a jarcento.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare
* hungare
eta|maldekstre|Interno
eta|Altaro

Kovagoszolos
Kovagoszolos
Jenneke van Veenendaal

**Jenneke Christina VAN VEENENDAAL** (naskita la  en Graft; mortinta la  en Amsterdamo) estis nederlanda esperantistino. Ŝi estis filino de la esperantistaj geedzoj Elisabeth Bouwes kaj Cornelis Josinus van Veenendaal, kiuj organizis la 1-an IJK-on en 1938. Ŝia edzo estis Floris Meijdam (naskita la 29-an de decembro 1919), same esperantisto.

## Fontoj 
* Dosiero de Binnenlandse Veiligheidsdienst pri Tutmonda Junular-Organizo
* *Forpasoj.* En: *Esperanto* marto 2012, paĝo 70.

Kategorio:Nederlandaj esperantistoj
Lentvaris

**Lentvaris** (jen litove, pole *Landwarów*) estas urbo en la sudo de Litovio. De la jaro 1995 ĝis la 1-a de julio 2010 ĝi apartenis al la distrikto Vilno, kaj daŭre estas parto de la komunumo Trakai. Lentvaris situas 7 kilometrojn oriente de la administra centro Trakai. Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de 11,48 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².  La teritorio apartenas al la historia regiono Dzukio.

En la urbo krom litovoj ankaŭ tradicie loĝas multaj poloj. Laŭ la censo de 2011, en la urbo Lentvaris vivis pli ol 54 procentaĵoj da litov- kaj pli ol 25 procentaĵoj da pollingvanoj.

## Vidu ankaŭ 
* Lentvaris (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la urbo ()
* Oficialaj paĝoj de la komunumo  ()

Lentvaris church 2.jpg|
Lentvaris. Račkūnų koplyčia.2.JPG|


Kategorio:Distrikto Vilnius
Kategorio:Urboj de Litovio
Angélique Kidjo

**Angélique Kpasseloko Hinto Hounsinou Kandjo Manta Zogbin Kidjo**, naskita en 1960 en Ouidah Benino, nomita **Angélique Kidjo**, estas benina kantistino kaj aktivulino; ŝi ricevis la premion Grammy Awards kaj premion de Akademio Charles Cros. Ŝi estas konata pro la diverseco de siaj muzikaj influoj, la originaleco de siaj kanzonoj kaj sia homama engaĝiĝo kiel ambasadorino de UNICEF. Ŝi kreis la fondumon Batonga kaj aktivas por subteni la instruadon de knabinoj.

Inter ŝiaj plej konataj kantoj estas *Agolo*, *We We*, *Adouma*, *Wombo Lombo*, *Afirika* kaj *Batonga*.

Kategorio:Afrikaj artistoj
Floris Meydam

**Floris "Floor" MEYDAM** (naskita la  en Leerdam; mortinta la  en Leerdam) estis nederlanda dezajnisto kaj esperantisto.

Profesie li dezajnis ĉefe vitraĵojn kaj ceramikaĵojn. Li loĝis en Leerdam.

Lia edzino estis Jenneke van Veenendaal, filino de la georganizintoj de la 1-a IJK en 1938, Elisabeth Bouwes kaj Cornelis Josinus van Veenendaal. Dum tiu kongreso estis fondita Tutmonda Junular-Organizo, kies unua sekretario estis Floor Meydam. Jenneke van Veenendaal kaj Floris Meydam ekhavis tri gefilojn, Floris Cornelis Meydam, Flora Meydam kaj Willem Joost Meydam. La geedzoj divorciĝis en 1955, Floris Meydam en 1957 edzinigis alian virinon.

## Referencoj 
Kategorio:Nederlandaj esperantistoj
Kategorio:Estraranoj de TEJO
Kategorio:Vitroartistoj
Kategorio:Ceramikistoj
119248 Corbally

'*119248 *Corbally'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, proksima de la orbita resonanco 1:2 kun Marso.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la 10-an de septembro 2001 de la usona astronomo Roy A. Tucker elde la Observatorio Goodricke-Pigott, proksime de Tucson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la brita astronomo kaj jezuito *Christopher J. Corbally S.J.'', kiu daŭrigis longan karieron en astronomio. Liaj kontribuoj inkludis la kampojn de la kelkopaj stelaj sistemoj, la klasigo de steloj, la galaksia strukturo, la stela formiĝo kaj la teknologio de la teleskopoj.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Roy A. Tucker
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Kritiko de la juĝo

eta|dekstre|250px|*Kritik der Urteilskraft*.
La **Kritiko de la juĝo** (*Kritik der Urteilskraft*), tradukebla ankaŭ kiel *Kritiko de la juĝopovo*, estas verko de 1790 de la germana filozofo Immanuel Kant. Foje referencata kiel la "tris kritiko," la Kritiko de la juĝo sekvas post la Kritiko de pura racio (1781) kaj la Kritiko de praktika racio (1788).

La unua parto de la libro studas la kvar eblajn estetikajn reflektajn juĝojn: nome akceptebla, bela, la sublima, kaj la bono. Kant klarigas, ke estas la nuraj eblaj reflektaj juĝoj, ĉar li rilatigas ilin al la Tabelo de Juĝoj el la "Kritiko de pura racio". La dua duono de la "Kritiko" studas teleologian juĝon. Tiu maniero juĝi aferojn laŭ ties propraj celoj (greke "telos") estas logike konektita al la unua studado almenaŭ rilate al belo kaj sugestas tipon de (mem-) celeco (tio estas, signifeco konata kiel memo).

## Bibliografio 
* Otfried Höffe (Eld.): Immanuel Kant. Kritik der Urteilskraft. Berlino: Akademie-Verlag 2008, ISBN 978-3-05-004342-5
* Jens Kulenkampff: Kants Logik des ästhetischen Urteils. Frankfurt am Main: eldonejo Klostermann 1994 (2), ISBN 978-3-465-02646-4
* Birgit Recki: Ästhetik der Sitten. Die Affinität von ästhetischem Gefühl und praktischer Vernunft. Frankfurt am Main: eldonejo Klostermann 2001, ISBN 978-3-465-03150-5
* Jean-François Lyotard: Analytik des Erhabenen. Kant-Lektionen. Munkeno: eldonejo Fink 1994, ISBN 3-7705-2885-9
* Dieter Teichert: Immanuel Kant: 'Kritik der Urteilskraft' – Ein einführender Kommentar. Paderborn: eldonejo Ferdinand Schöningh 1992, ISBN 3-8252-1716-7

## Eksteraj ligiloj 
* *Critique of Judgment* en *Encyclopædia Britannica*
* *Critique of Judgement* , Traduko de J. H. Bernard (1914)

Kategorio:Libroj aperintaj en 1790
Kategorio:Libroj de Immanuel Kant
Kategorio:Estetiko
Kategorio:Germanaj libroj
Hendrik Schut

**Hendrik J. SCHUT** estis nederlanda instruisto kaj esperantisto. Kiam fondiĝis Tutmonda Junular-Organizo dum la 1-a IJK en 1938, li fariĝis estrarano de Tutmonda Junular-Organizo kaj okupiĝis pri *filmservo,* do pri filmoj pri la kongresoj.

Li estis instruisto en Heerhugowaard kaj ekde 1947 en Donkerbroek. Ekde 1951 li estis ĉefinstruisto de nove fondita elementa lernejo en Heerenveen, kiun neoficiale oni kutimis nomi *School Schut* (Schut-lernejo). Lin oni ofte nomis *Rooie Henkie* (rufhara Henĉjo).

Kategorio:Nederlandaj esperantistoj