open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Noko Rieĉ

'*** (kmere **នគររាជ*' [], tradukita titolo *majesta reĝlando*) estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1941, maloficialiĝis la 9-an de oktobro 1970, readoptiĝis la 17-an de aprilo 1975, remaloficialiĝis la 6-an de januaro 1976 kaj lastfoje readoptiĝis la 21-an de septembro 1993. 

La teksto en la kmera estas verkita de la poeto '**, kamboĝa budhista monaĥo (1883-1969). La muzikon komponis **', reĝo de Kamboĝo (1896-1960). La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Amar Sonar Bangla

**""**  estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  26-a de marto 1972, post kiam ĝi jam ekde la la 10-a de aprilo 1971 provizore funkciis kiel tia. 

La teksto kaj muziko estas verkita de la poeto ''''. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Bahrainona

**""** (, tradukita titolo "nia Barejno") estas la nacia himno de Barejno. Oni oficiale en tri ŝtupok deklaris ĝin nacia himno en 1971 (nur la muziko), 1985 (origina teksto) kaj 2002 (nuna teksto). 

La teksto estas verkita origine de la poeto *Mohamed Sudki Ajaŝ* en 1985. Novaj versoj de *Ĥalid bin Ahmed Al Ĥalifa* oficialiĝis en 2002. La muzikon komponis *Ahmad Al Ĝumairi* en 2002. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

Barejno
Kategorio:Naciaj simboloj de Barejno
Kategorio:Barejno
Allah Peliharakan Sultan

**""** (arabe en javia skribo **الله ڤليهاراكن سلطان**, tradukita titolo "Dio [aŭ Alaho] benu la sultanon") estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 1-an de januaro 1984. 

La teksto estas verkita de la poeto *Pengiran Muhammad Jusuf*, artistnomo ''*. La muzikon komponis *Besar Sagap''. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Lupang Hinirang

**""** (filipine, tradukita titolo " Elektita lando") estas la nacia himno de la Respubliko [[]]. Oni oficiale deklaris la muzikon la nacia himno de  la 12-an de junio 1898. En 1899 sekvis la hispana kantoteksto, la 26-an de majo 1956 tagaloga kantoteksto kaj la 12-an de februaro 1998 normigo de la filipina kantoteksto. 

La teksto estas verkita de la poeto '**. La muzikon komponis **'. 

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Henri de Régnier

**Henri François Joseph de RÉGNIER**, pseŭdonimo **Hugues VIGNIX** (naskiĝis la 28-an de decembro 1864 en Honfleur, departemento Kalvadoso ; mortis la 23-an de majo 1936 en Parizo) estis franca verkisto kaj poeto.

Aŭtoro de poemoj, noveloj kaj romanoj. En poezio, li sekvis mezan linion inter la Parnasanoj kaj Simbolismo, eksperimentante kun libera verso, samtempe ofte turnante sin al la soneta formo kaj daŭrigante la linion de "kantetoj" en la spirito de Nerval kaj Verlaine. En prozo li evoluigis la stilon de la "galanta" 18-a jarcento.

Lia poezio estas dediĉita al antikveco, naturo kaj melankoliaj etosoj. Post simbolisma fazo, Régnier estis sub la influo de la Parnasanoj. Li ankaŭ verkis eseojn kaj romanojn kun kultura pesimismo.

De 1911 ĝis sia morto en 1936 li estis membro de la Franca Akademio (Fotelo 39, posteulo de Eugène-Melchior de Vogüé ). 

De Régnier estis edziĝinta al Marie de Heredia, filino de la poeto José-Maria de Heredia. Marie de Heredia ankaŭ estis verkistino kaj publikigis sub la pseŭdonimo ''Gérard d'Houville*.eta|Henri de Régnier en 1895

## Verkado 
Lia unua libro de poemoj, *Lendemains* ("La Tago Post"), aperis en 1885, kaj inter la multaj libroj de poezio kiuj estis publikigitaj poste estis *Poèmes anciens et romanesques* ("Antikvaj kaj Romantikaj Poemoj"; 1890), *Les Jeux rustiques et divins* ("La Rustikaj kaj Diaj Ludoj", 1890), "*Les Médailles d'argile*"; 1900), *La Cité des eaux* ("La Grandurbo de Akvoj"; 1903) kaj *La sandale ailée* ("La Flugila Sandalo"; 1906).

Li ankaŭ estis la verkinto de realismaj romanoj kaj rakontoj, inkluzive de: *La Canne de jaspe* ("La Jaspro Reed"; dua eldono, 1897), *La Double maîtresse* ("La Duobla Amantino"; kvina eldono 1900), *Les Vacances d'un jeune homme sage* ("La Ferioj de Saĝa Junulo"; *Le mariage de minuit*, "Le mariage de Noktomezo"; 1903), *Les Amants singuliers* ("La Unuopaj Amantoj", 1905), kaj *Le voyage d'amour ou l'initiation vénitienne* ("La Vojaĝo de Amo aŭ la Venecia Inico", 1930). Li famiĝis pro la amuza kaj sensuala romano *La Pécheresse* ("La Pekuinlo", 1920). Régnier kontribuis al la libro *Le Visage de l'Italie'' ("La Vizaĝo de Italio", 1929), libro pri Italio kun antaŭparolo de Benito Mussolini.

## Verkaro (elekto) 
### Poezio 
* Les lendemains (1886)
* Les jeux rustiques et divins (1897)
* Les médailles d’argile (1990)
* La cité des eaux (1902)
* La sandale ailée, 1903–1905 (1906)

### Romanoj 
* La double maîtresse (1900)
* Le mariage de minuit (1903)
* L’escapade (1926)
* Le voyage d’amour ou l’initiation vénitienne (1930)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Francaj poetoj
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Francaj baletaj libretistoj
Kategorio:Membroj de la Franca Akademio
Kategorio:Grand-oficiroj de la Honora Legio
Kategorio:Lernintoj de kolegio Stanislas de Parizo
Kategorio:Entombigitoj en la tombejo Père-Lachaise
Anna Mária Szász

'*** [sAs], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szász Anna Mária*' aŭ *H. Szász Anna Mária* estis hungara altlerneja instruisto, literaturhistoriisto. Ŝia edzo estis Előd Halász, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Halász Elődné*, ŝia persona nomvarianto estis *Annamária Ilona*.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1940, poste ŝi studis en ekonomia fakultato de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József, dum ŝi estis bibliotekisto. Fine ŝi akiris filozofian diplomon en 1945 en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post 3 jaroj ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Szeged, poste ŝi havis plurajn lektorajn postenojn en la universitato aŭ en la proksima altlernejo, dum en 1954 ŝi akiris plian pedagogian diplomon en Instituto Lenin kaj en la lernojaro 1968 ŝi esploris en Edinburgo. En Scienca Universitato Attila József ŝi estis asistanto (1971–1973), lektoro (1973–1977), docento (1977–1980), dum ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1976 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝi edziniĝis en 1944 kaj naskis filinon post 2 jaroj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A dekadens ember.* (disertaĵo, 1945)
* *Német nyelvtani gyakorlatok.* (1959 2-a eldono: 1963)
* *Német társalgási gyakorlatok.* (1962)
* *Társadalmi mozgástendenciák ábrázolása és műfaji sajátosságok a 20. századi családtörténeti regényben.* (disertaĵo, 1976)
* *A modern regény mesterei.* (1981, 3-a eldono: 1987)
* *Aldous Huxley világa.* (1984)
* *Angus Wilson regényei.* (1988)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
As-Salam al-Malaki al-Urduni

**""** (arabe السلام الملكي الأردني, tradukita titolo "Paco estu sur la reĝo de Jordanio") estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 25-an de majo 1946. 

La teksto estas verkita de la poeto '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Unuiĝinta Respubliko

**""** (arabe الجمهورية المتحدة) estas la nacia himno de Jemeno. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno en 1979 (de Suda Jemeno) kaj la 22-an de majo 1990 (de Jemeno). 

La teksto estas verkita de la poeto '** (). La muzikon komponis **' (). La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

Jemeno
Kategorio:Naciaj simboloj de Jemeno
Kategorio:Jemeno
Březinka (Kokořín)

**Březinka** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kokořín, troviĝanta en distrikto Mělník. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordokcidente de Kokořín. Estas ĉi tie registritaj 39 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

Březinka situas en katastra teritorio **Březinka u Kokořína** kun areo 2,07 km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1517.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Domo n-ro 21

## Pluaj fotoj 

Brezinka (kokorin) 01.JPG|Březinka
Stavení čp.6, vesnice Březinka, část obce Kokořín, okres Mělník, Středočeský kraj 01.JPG|Březinka

Kategorio:Kokořín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Mělník
Kategorio:Setlejoj en Doksa montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Kokořínsko – Regiono de Mácha
Šemanovice

**Šemanovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kokořín, troviĝanta en distrikto Mělník. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordokcidente de Kokořín (sur ŝoseo 5,5&nbsp;km). Estas ĉi tie registritaj 47 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie . Ĝi troviĝas sur teritorio de PPR Kokořínsko – Máchův kraj.

**Šemanovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,88 km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1444.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Johano Nepomuka
* Grenejo kun staloj ĉe domo n-ro&nbsp;37
* Bienetoj n-ro&nbsp;4, 5 kaj&nbsp;33
* Rokloĝejoj apud n-ro&nbsp;31

## Pluaj fotoj 

Šemanovice u Kokořína (12).JPG|Šemanovice
Kokořín, Šemanovice, pohled na vesnici II.jpg|Vido al Šemanovice
Semanovice5.jpg|Šemanovice

Kategorio:Kokořín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Mělník
Kategorio:Setlejoj en Doksa montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Kokořínsko – Regiono de Mácha
Březinka

Nomon **Březinka** havas pluraj setlejoj:

* Březinka (Havlíčkův Brod) –&nbsp;parto de urbo Havlíčkův Brod en distrikto Havlíčkův Brod
* Březinka (Hošťalovice) –&nbsp;parto de municipo Hošťalovice en distrikto Chrudim
* Březinka (Kokořín) –&nbsp;parto de municipo Kokořín en distrikto Mělník
* Březinka (Bělá pod Bezdězem) –&nbsp;parto de municipo Bělá pod Bezdězem en distrikto Mladá Boleslav
* Březinka (Slatina) –&nbsp;parto de municipo Slatina en distrikto Svitavy, nuntempe jam pereinta setlejo
* Dolní Březinka –&nbsp;parto de urbo Světlá nad Sázavou en distrikto Havlíčkův Brod
* Horní Březinka –&nbsp;parto de urbo Světlá nad Sázavou en distrikto Havlíčkův Brod

;aliaj signifoj
* N-S 82 Březinka, ĉeĥoslovaka peza fortikaĵo, infanteria fuorto proksime de Dobrošov en distrikto Náchod

## Similaj nomoj 
* Březina
* Březinky
* Březiny
Grek-katolika preĝejo Aŭspicio de Dipatrino (Nyíracsád)

La **grek-katolika preĝejo Aŭspicio de Dipatrino** (origine hungare *Istenszülő oltalma*) estas sakrala historia monumento en vilaĝo Nyíracsád (Hungario).

## Historio 
Oni supozas, ke en tiu loko jam vivis ankaŭ grek-katolikoj en la 12-a jarcento. Ekde fino de la 17-a jarcento ofte alvenis rutenoj, kiuj estis grek-katolikoj. En 1740 pro pesto mortis duono de la loĝantoj, tial poste denove alvenis rutenoj, iomete rumanoj. Ili konstruis lignan kirkon en 1739, ĝi estis renovigita en 1761. Baldaŭ jam brika didomo konstruiĝis, kiu estis renovigita en 1784. La ikonostazo estis farita en 1793, la sonorilturo en 1809, la krucnavo inter 1954-1957. La internaj muroj estis pentritaj en 1999.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto, sed antaŭe ankaŭ sakristio videblas. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La enirejo funkcias tra la turo. La ĉefnavo havas krucnavon.

Kermeso okazas la 1-an de oktobro aŭ en la sekva dimanĉo.

## Fontoj 
* oficiala paĝo kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Nyiracsad
Nyiracsad
Vlas Doroŝeviĉ

**Vlas Doroŝeviĉ** - , *Vlas Miĥajloviĉ Doroŝeviĉ* - estis rusa verkisto, ĵurnalisto kaj literaturkritikisto. Li naskiĝis la 5-an de januaro 1865 en Moskvo, Rusia Imperio kaj mortis en aĝo de 57 jaroj la 22-an de februaro 1922 en Sankt-Peterburgo, Rusia Soveta Federacia Socialisma Respubliko. En la esperanta literaturo li aparte konatas pri lia rakontaro *Orientaj Fabeloj*, kiu en traduko de Jaume Grau Casas en 1926 aperis ĉe Ferdinand Hirt & Sohn el Lepsiko en la jaro 1924 kiel volumo 18 en la serio "Internacia Mondliteraturo". 

1924 Orientaj Fabeloj.jpg|
Пестеля 19, Моховая 24.jpg|
Санкт-Петербург Литераторские мостки, Могила В.М. Дорошевича.jpg|

Kategorio:Rusiaj verkistoj
Kategorio:Rusiaj ĵurnalistoj
Prudenci Bertrana

**Prudenci BERTRANA** estis kataluna verkisto, pentristo kaj ĵurnalisto. Li naskiĝis la 19-an de januaro 1867 en Tordera kaj mortis en aĝo de 74 jaroj la 21-an de novembro 1941 en Barcelono. En la esperanta literaturo li aparte konatas pro lia rakontaro Barbaraj prozaĵoj, kiu en traduko de Nikolao Hohlov aperis ĉe Ferdinand Hirt & Sohn el Lepsiko en la jaro 1924 kiel volumo 15 en la serio "Internacia Mondliteraturo". 

1926 Barbaraj Prozaĵoj.jpeg|
088 Bust de Prudenci Bertrana, de Ricard Guinó, pl. Catalunya (Girona).jpg|

Kategorio:katalunaj verkistoj
Kategorio:katalunaj pentristoj
Kategorio:katalunaj ĵurnalistoj
Stelkantistoj

La **stelkantistoj** (germane: "Sternsinger") estas plejparte infanoj, kiuj alivestiĝas kiel la Tri reĝoj (Gasparo, Melĥioro kaj Baltazaro) irante ĉirkaŭ la 6-a de januaro (do en la festotago de epifanio) de domo al domo. Ili kantas kantojn, diras benajn frazojn kaj skribas per benita kreto la benon "20 * C + M + B + jaro" sur la pordojn, kio signifas latinlingve *Christus mansionem benedicat* (Kristo benu ĉi tiun domon). Dum tio, ili kolektas donacojn por bonfaraj projektoj, precipe por subteni infanojn en bezono tutmonde. Ĉi tiu tradicio estas unu el la plej grandaj infanaj solidarecaj agoj kaj havas sian originon en la biblia rakonto pri la tri reĝoj, kiuj sekvis la stelon de Betleĥemo por viziti la bebon Jesuo.

## Eksteraj ligiloj 
* misia organizo *Die Sternsinger* en Germanujo
* *Dreikönigsaktion* de la Katolika Junularo de Aŭstrujo
* *Sternsingeraktion* en Svisujo
## Notoj
Otto Forst de Battaglia

eta|Blazono de la familio Battaglia de Sopramonte e Ponte Alto
**Otto Forst de BATTAGLIA** (n. la 21-an de marto 1889 en Vieno - m.la 2-an de majo 1965 samloke) estis aŭstra verkisto kaj diplomato, historiisto, literaturkritikisto, tradukisto kaj reklamanto de la pola kulturo.

## Vivo 
Lia patro estis Jacob Frost , pola komercisto de juda origino, devenanta de familio de galicaj industriistoj, kiuj translokiĝis de Przemyśl al Vieno fine de la 1850-aj jaroj . Lia patrino, Rosamarie Charmatz, devenis de hungara familio de judaj financistoj asociitaj kun la kortego de la princoj Esterházy. En Vieno li diplomiĝis ĉe la fama benediktana Skota Gimnazio (Vieno), kie li amikiĝis kun Oskar Halecki . Li studis juron ĉe la Universitato de Vieno. Aŭtoro de biografioj de Johano la 3-a Sobieski kaj Stanislao Aŭgusto Poniatowski .

Komence de 1938, pro la Anschluss de Aŭstrio, li rifuĝis en Svislando. Li metis sin je la dispono de la Pola Ambasadejo en Berno, kie dum pli ol sep jaroj (1940-1947) li funkciis kiel plenrajtigito (Q15217354) de Pollando por kulturaj rilatoj kun la Helveta Respubliko. Post kiam Svislando retiris sian rekonon de la pola registaro en ekzilo, li ne demisiis de sia posteno kaj subtenis la Provizoran Registaron de Nacia Unueco (Q674419) .

Post 1948, kiel en la intermilita periodo, li transprenis la katedron pri pola historio kaj literaturo kaj genealogio ĉe la Universitato de Vieno .

Otto Forst de Battaglia, ofte nomata la "pola Erasmus", dediĉis sian tutan vivon al la antaŭenigo de pola historio kaj literaturo .

## Verkaro 
Otto Forst de Battaglia ĉefe dediĉis sin al genealogia kaj literaturhistoria verkado, inkluzive de *Vom Herrenstande* (2 volumoj, 1915–1916), *Die französische Literatur der Gegenwart* (1925, 2-a eldono 1928), *Stanisgowski und de August Poniat (1928). Polenstaates* (1927), *Karl May* (1930), *Der Kampf mit dem Drachen* (1931), kritiko de certaj signoj de kadukiĝo en germana kulturo, *Das Geheimnis des Blutes* (1932), *Johann Nestroy* (1932), *Die katholische Leistung in der Weltliteratur* (1934). 

## En Esperanto aperis 
* ''La Mistero de l' Sango'' tradukita el la germana fare de Teo Jung, kaj aperis 155-paĝa en Kolonjo ĉe Heroldo de Esperanto en la jaro 1933.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Außenminister Sikorski in Wien
* Wissenschaftliches Zentrum der PAN in Wien
* Das Karl-May-Wiki
* Otto Forst de Battaglia a trent’anni dalla morte

Kategorio:Aŭstroj
Kategorio:Literaturhistoriistoj
Kategorio:Polaj diplomatoj
Kategorio:Viroj
Nicholas Wiseman

**Nicholas Patrick Stephen WISEMAN** (n. la 2-an de aŭgusto 1802 en Sevilo - m. la 15-a de februaro 1865 en Londono) estis la unua kardinalo kaj ĉefepiskopo de la Romkatolika Eklezio en Anglio post la Reformacio.

## Vivo 
[eta|345x345ra|Kardinalo Wiseman, daguerreotype ĉe la studio de [Mathew Brady ]]
Titulara Episkopo de Mylopotamo kaj Kunadjutora Apostola Vikario de la Centra Distrikto kaj Prezidanto de Oscott College de la 22a de majo 1840 ĝis la 2a de septembro 1847. Pro-Apostola Vikario de la Londona Distrikto de la 2a de septembro 1847 ĝis la 28a de julio 1848. Kunadjutoro, kun rajto je sinsekvo, de la Apostola Vikario de Londono de la 28a de julio 1848 ĝis la 18a de februaro 1849. Apostola Vikario de Londono de la 18a de februaro 1849 ĝis la 29a de septembro 1850. Ĉefepiskopo de Westminster de la 29a de septembro 1850 ĝis la 15a de februaro 1865. Apostola Administranto de Southwark de la 29a de septembro 1850 ĝis la 27a de junio 1851. Kardinalo-Pastro de la 30a de septembro 1850, kun la titolo de la Preĝejo de *Santa Pudenziana* de la 3a de oktobro 1850.

Li ankaŭ partoprenis literaturajn agadojn. Lia plej fama verko estis lia historia romano *Fabiola* (1854), ne identa kun Sankta Fabiola (Q163275), pri la vivo de fruaj kristanaj komunumoj en antikva Romo. Tiel farante, la aŭtoro uzas la scion pri romia historio, kiun li akiris en sia junaĝo dum studado en Romo. La verko ligas la sortojn de pluraj konataj viktimoj de la persekutado de kristanoj fare de Diokleciano (inkluzive de Sankta Sebastiano kaj Agnes (Q210096)). 

"Fabiola" estis tradukita en multajn lingvojn, inkluzive en esperanto. Iam, lia korespondado kun Lady Morgan Sidney pri la kanonika demando de la roma episkopa seĝo de Sankta Petro kaŭzis grandan tumulton.

Wiseman ankaŭ havis signifan influon sur la konvertiĝoj de John Henry Newman kaj Henry Edward Manning.

Entombigita en la Katedralo de Westminster.

La portreton de la kardinalo pentris la artisto Eduardo Cano de la Peña.

## Verkaro 
Inter la multaj skribaĵoj de Wiseman oni povas elstarigi:
* *Fabiola* (1850)
* *Recollections of the last four popes* (3 volumoj, 1853)
* *Twelve lectures on the connection between science and revealed religion* (2 volumoj, 1849).

## En Esperanto aperis 
* *Fabiola* - La romanon esperantigis, el la angla, la verkistino Maria Milsom (Rano) en 1911; la dua eldono estis reviziita de Emmanuel Robert, ampleksis 437 paĝojn kaj enhavis 24 bildojn. Ĝi estis Kronita verko de la Akademio. La traduko estis reeldonita en 1928.

## Literaturo 
* Wilfrid Philip Ward: *The life and times of Cardinal Wiseman*. London 1897.(catalog.hathitrust.org)
* 
* *Memoir of His Eminence Cardinal Wiseman, First Archbishop of Westminster.* 2/1865 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Nicholas Patrick Wiseman Kolekto ĉe Pitts Teologia Biblioteko, Candler Lernejo de Teologio
* 
* Verkaro de Nicholas Wiseman en la germana Projekto Gutenberg-DE

Kategorio:Anglaj historiaj romanistoj
Kategorio:Hispanaj ĉefepiskopoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Sevilo
Kategorio:Mortintoj en 1865
Zsigmond Telegdi

**Zsigmond Telegdi** [ĵigmond], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Telegdi Zsigmond** estis hungara orientalisto, altlerneja instruisto. Lia origina familia nomo estis *Weil* [vejl].
eta|

 naskiĝis  en Enying, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 devenis el juda familio. maturiĝis en gimnazio en Székesfehérvár en 1928, poste li studis en Tutlanda Juda Instituto (1928–1933), Universitato de Vroclavo (1929–1930) kaj en Parizo (1930–1931), fine li akiris filozofian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1933. Post la diplomo li havis nur porokazajn laborojn ĝis 1945, dum li estis stipendiulo en Vieno (1937–1938), poste ankaŭ trudlaboristo ekde 1940. Inter 1945-1948 li estis bibliotekisto en Ĉefurba Librejo Ervin Szabó, poste du jarojn li estis estro de centro de bibliotekoj. En 1950 li fondis lingvan instituton, poste li gvidis ĝin aŭ havis altan postenon. En la universitato li estis docento (1952–1958) kaj profesoro (1958–1979), ankaŭ katedrestro (1958–1973), krome li studvojaĝis en Irano (1963) kaj Usono (1965–1966). Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1952, li doktoriĝis en 1979 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeflaboro estis ekzameno de lingvoj en Irano.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A talmudi irodalom iráni kölcsönszavainak hangtana.* (disertaĵo, 1933)
* *A kazárok és a zsidóság.* (1940)
* *Történelem a középiskolák 1. osztálya számára.* Hahn Istvánnal, Harmatta Jánossal, Szabó Árpáddal. (lernolibro, kunaŭtoro, 1949; 7-a eldono: 1956)
* *Nyelvünk új korszakának küszöbén.* (1950)
* *Bemerkungen zu einigen Theorien bezüglich der Wortarten.* (1958)
* *Bevezetés a nyelvtudományba.* (2 volumoj, studenta lernolibro, 1961; 31-a eldono: 2001)
* *Az igei szókincs organikus összetételének átalakulása a perzsában.* (disertaĵo, 1979)
* *Ein Beitrag zur Kenntnis von Humboldts Linguistik.* (1987)
* *A magyar nyelvtanírás kezdetei és a héber grammatika.* (1990)
* *Opera Omnia. T. Zs. művei.* (2 volumoj, 2006–2007)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* Platono: *A lakoma.* (1941, 1961, 1983, 1994, 2001, 2004, 2009)
* *Wilhelm von Humboldt válogatott írásai.* (1985)

## Memorigiloj 
* busto en Piliscsaba (2019) 

## Fontoj 
* biografieto hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj angle

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj orientalistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Enrico Bombieri

**Enrico BOMBIERI** (naskiĝis la  en Milano) estas itala matematikisto, konata pro sia laboro en analiza nombroteorio, algebra geometrio kaj aliaj branĉoj de matematiko.

En 1974, li ricevis la prestiĝan Medalon Fields pro siaj kontribuoj al pluraj areoj de matematiko, inkluzive de la disvolvado de metodoj en la distribuo de primoj kaj kompleksa geometrio.

Li laboris ĉe pluraj gravaj institucioj kaj estis membro de la Universitato Princeton.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Medalo Fields
* Nombroteorio

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo ĉe IAS
* Fields-Medalo ĉe IMU

Kategorio:Italaj matematikistoj
Kategorio:Medalo Fields
Kategorio:Membroj de la franca Akademio de Sciencoj
Kategorio:Membroj de la Usona Nacia Akademio de Sciencoj
Kategorio:Nombroteoriistoj
Kategorio:Lernantaro de Trinity College
Kategorio:Membroj de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj
Fjodor Panfjorov

**Fjodor Ivanoviĉ PANFJOROV** (; la 2-an de oktobro 1896  en Pavlovka, Simbirska gubernio, Rusa Imperio – la 10-an de septembro 1960 en Moskvo) estis sovetia verkisto.

Li estis unu el la gvidantoj de RAPP, ĉefredaktoro de la revuo " Oktobro " (ekde 1931). 

Panfjorov verkis, interalie, romanojn pri la kolektivigo de agrikulturo. Notinda romano lia estas *Brusski*.

En 1948 kaj 1949 li ricevis la Stalin-premion por literaturo. 

## Referencoj 
Kategorio:Sovetiaj komunistoj
Kategorio:Sovetiaj eseistoj
Kategorio:Sovetiaj verkistoj
Preĝejo Sankta Kruco (Nyíracsád)

La **preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** (origine hungare *Szent Kereszt*) estas sakrala historia monumento en vilaĝo Nyíracsád (Hungario).

## Historio 
La iama Achad ekzistis mezepoka kirko, sed ĉirkaŭ 1550 la loĝantoj kalvinaniĝis, ekde tiam ili uzas tiun didomon. La loka bienulo konstruis kapelon por la katolikoj inter 1839 kaj 1841. Tiam estis faritaj plejparte la mebloj, instalaĵoj videblaj ankaŭ nun. Fulmo trafis la kapelon en 1929, tial inter 1932-1933 ĝi estis plene renovigita, eĉ pligrandigita al preĝejo. La paroĥo estis refondita en 1941.  Sakristio estis alkonstruita la absidon en 2000.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en ĉirkaŭita areo en la plej alta loko de la vilaĝo. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, pli supre estas pluvŝirmilo. La plej supre firstotureto altiĝas, ties pinto estas piramideca. La navo ambaŭflanke havas 3 kvarangulajn fenestrojn. La navo finiĝas en kvarlatera absido, tio estis la iama kapelo. La absido estas malpli larĝa kaj alta, ol la navo, sube estas kripto kun 3 malplenaj kriptoj. Duonrondaj fenestroj estas videblaj sur la absido kaj en la maldekstra flanko sakristio aliĝas al la absido. Interne ambaŭflanke estas murpentraĵoj pri Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario).

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare 
* katolika leksikono

Nyiracsád
Nyiracsád
Garaşsyz, Bitarap Türkmenistanyň Döwlet Gimni

**""**  estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la  . 

La teksto estas verkita de la poeto '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Remilitarigo de Rejnlando

[thumb|Okupaj zonoj en [Rejnlando en 1923 : far Belgio (flava), far Britio (ruĝa), far Francio (blua), teritorio de Sarlando (verde).]] 

La **remilitarigo de Rejnlando**, aŭ okupo de **Rejnlando** indikas la instalon de elementoj armitaj de la  la 7an de marto 1936 en la tiel nomata demilitariga Rejnlando ekde la subskribo de la traktato de Versailles en 1919. 

Responde al la konfirmo far la franca Parlamento en la 27a de februaro 1936 de interkonsento por establi franc-sovetianan asistadon, Hitler reokupigis la demilitarigan regionon Rejnlando por starigi la suverenecon de la Nazia Germanio sur ties okcidenta limo kaj daŭre malobservi la dispoziciojn de la Traktato de Versailles. Tia ago sekvata de neniu franca reago kontraŭ nazia Germanio konstituis novan etapon en la programo de Hitler, por igi denove sian landon granda milita potenco.

Konsekvence denove Francio devis suferi la ĉeeston de germanaj armeoj ĉe sia orienta limo. Tio, kion la traktato de Versailles malpermesis.

Kategorio:1936 en Germanio
Kategorio:Milita historio de Germanio
Kategorio:Nazia Germanio
Alice Coltrane

**Alice COLTRANE** (naskita kiel **McLeod** la 27-an de aŭgusto 1937 en Detrojto, Miĉigano ; mortis la 12-an de januaro 2007 en Los-Anĝeleso, Kalifornio) estis usona ĵazmuzikistino, orgenisto, harpisto kaj komponisto; edzino de la legenda ĵazmuzikisto John Coltrane, patrino de saksofonisto Ravi Coltrane, kaj fratino de kontrabasisto Ernie Farrow. Ŝia pianludo, kiel ŝia harpludo, estis karakterizita per arpeĝoj, kaj ŝia orgenludo per pedaltonoj .

Ŝi estis unu el la malmultaj homoj, kiuj uzis la harpon kiel membro de ĵazbandoj same kiel Dorothy Ashby faris antaŭe, kaj Deborah Henson-Conant farus poste.

## Vivo 
Coltrane studis klasikan muzikon. Ŝi ricevis siajn pianolecionojn de Bud Powell . Ŝi komencis sian karieron kiel profesia ĵazmuzikistino en Detrojto, kun sia propra triopo kaj kiel duopo kun vibrafonisto Terry Pollard. De 1962 ĝis 1963 ŝi ludis en la Terry Gibbs Quartet kaj renkontis John Coltrane. De 1965, ŝi ludis pianon en la bando de Coltrane ĝis lia morto en 1967. Ŝi edziniĝis al li en 1966 kaj, krom sia filino el antaŭa geedzeco, havis tri infanojn kun li: tamburiston John Jr. kaj saksofonistojn Oran kaj Ravi Coltrane. John Jr. mortis en trafikakcidento en la fruaj 1980-aj jaroj.

Post la morto de sia edzo, Coltrane daŭre ludis en siaj propraj grupoj. Ŝi moviĝis al pli kaj pli al medita muziko.

En la 1970-aj jaroj ŝi ŝanĝis sian nomon al Swamini Turiyasangitananda pro sia intereso pri orientaj religioj. Ŝi estis sekvanto de la hinda guruo Sai Baba. Tamen, ŝi daŭre prezentis sin sub la nomo Alice Coltrane.

## Diskaro 
* *A Monastic Trio* (1967)
* *Huntington Ashram Monastery* (1969)
* *Ptah, the El Daoud* (1970)
* *Journey in Satchidananda* (1970)
* *Universal Consciousness* (1972)
* *World Galaxy* (1972)
* *Lord of Lords* (1973)
* *John Coltrane: Infinity* (1973)
* *Reflection on Creation and Space (a Five Year View)* (1973)
* *Illuminations* (1974) with Carlos Santana
* *Eternity* (1975)
* *Radha-Krisna Nama Sankirtana* (1976)
* *Transcendence* (1977)
* *Transfiguration* (1978)
* *Turiya Sings* (1982)
* *Divine Songs* (1987)
* *Infinite Chants* (1990)
* *The Music of Alice Coltrane: Astral Meditations* (1999)
* *Translinear Light* (2004)
* *The Impulse Story* (2006)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* La Vedantic Centro
* Sai Anantam
* Ashram

Kategorio:Usonaj hinduistoj
Kategorio:Ĵazpianistoj
Kategorio:Harpistoj
Kategorio:Usonaj ĵazorgenistoj
Pepe la Rano

**Pepe la Rano**  konata en la usona originalo kiel **Pepe** **the Frog**, estas interreta fenomeno. La verda antropomorfa (homsimila) ranfiguro estis kreita en 2005 de komikisto Matt Furie kaj de tiam estis uzata en modifita formo en diversaj sociaj retoj kaj bildtabuloj, ekzemple kiel satira respondo aŭ en bildstrioj .

Kune kun la rilata diraĵo "feels good man" (signifante " *sentas bone* "), la komence sendanĝera komika rolulo fariĝis interreta memeo, kiu estis asociita kun ambivalencaj valoroj , precipe ekde ĝia uzo fare de la Alt-Right movado en la usona prezidant-elekta kampanjo de 2016. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Malofta Pepe Adresaro
* Malofta Pepe Monbiletujo
Kategorio:Fikciaj ranoj
Kategorio:Interretaj memeoj
Kategorio:Politikaj simboloj
Kategorio:Ĝermoj pri kulturo
Ferenc Szilágyi (literaturhistoriisto)

**Ferenc Szilágyi** [silAdji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szilágyi Ferenc** estis hungara literaturhistoriisto. Liaj pseŭdonimoj estis *Szilveszter Ádám* aŭ *Sylvester Ádám*.

Ferenc Szilágyi naskiĝis  en Gyoma, li mortis  en Gyomaendrőd.
  
## Biografio 
Ferenc Szilágyi maturiĝis en kalvinana gimnazio en Mezőtúr en 1947, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1953. Post la diplomo li praktikadis province en gimnazioj 2 jarojn, krome li ankaŭ laboris en lingva instituto, inter 1955–1963 li laboris en ŝtata filma entrepreno, dum inter 1959-1963 li estis akademia aspiranto, krome en 1958 li doktoriĝis en la universitato. Inter 1963–1970 li laboris en lingva instituto, poste 2 jarojn en literatura muzeo. Li longe havis neinstruan postenon en Scienca Universitato Lajos Kossuth (1974–1993), poste li estis fakultatestro en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1966, li doktoriĝis en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeftemo estis la hungara klerismo. Li edziĝis nur en 2000. Li ricevis premiojn inter 1978-1999.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A magyar népi epika hagyományai Fazekas Mihály Lúdas Matyijában.* (1954)
* *A vitorlássport nyelvéről.* (1958)
* *Csokonai költői szókincse.* (disertaĵo, 1958)
* *Az epikus Arany indulása. Arany és a Csokonai-hagyomány.* (1965)
* *Csokonai és a dunántúli nyelvjárások.* (disertaĵo, 1966)
* *A magyar szó regénye.* (1972; 3-a plibonigita eldono: 1993)
* *Így élt Kőrösi Csoma Sándor.* (1977; 3-a plibonigita eldono: 1992; Esperante: 1984)
* *Deákok tüköre. Magyar diákvilág a felvilágosodás korában.* (1986)
* *„Az ész világa mellett…” Hiteles Csokonai képünk időrendi, szöveg- és eszmetörténeti kutatások tükrében.* (monografio kaj disertaĵo, 1992)
* *Hon-vágy.* (poemoj, 2005)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Gyomaendrőd

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* aprezo hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Demilitarigo de Rejnlando

Post la unua mondmilito, la dispozicioj de la artikolo 42 de la traktato de Versailles (1919) malpermesis al Germanio konservi armeajn fortikaĵojn, ne nur ĉe la maldekstra bordo de Rejno, sed ankaŭ en 50-kilometra areo oriente de la rivero. 

La sekvanta artikolo de la traktato precizigis, ke ĉia trupmovado estis malpermesita al Germanio en tiu zono. Se ĝi malobservus tiujn dispoziciojn, ĝi estus konsiderata malamika ago kontraŭ la subskribintaj potencoj kaj atako kontraŭ mondpaco.

La estonto devis elmontri, ke kiam en 1936 Hitler malobservis ambaŭ artikolojn, Ĉefe Francio sed ankaŭ la aliaj subskribintaj landoj ne reagis. Tiu nereago estis la komenco de longa sinsekvo, kiu devis konduki Eŭropon al la dua mondmilito.

Kategorio:1919 en Germanio
Kategorio:1936 en Germanio
Kategorio:Milita historio de Germanio
Kategorio:Nazia Germanio
Častonice (Křivoklát)

**Častonice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Křivoklát en distrikto Rakovník. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Častonice situas en katastra teritorio **Křivoklát** kun areo 6,43&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1513.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj
* Bieneto n-ro 1

## Pluaj fotoj 

Častonice (Křivoklát), dům číslo 16.jpg|Domoj en Častonice

Kategorio:Křivoklát
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Setlejoj en Křivoklata montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Křivoklátsko
Kategorio:Setlejoj sur Berounka
Písky

**Písky** (ankaŭ **Píska**) estas solejo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Křivoklát en distrikto Rakovník. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Tiu ĉi loka parto estas kreata de pure areo de Mezlerneja arbarista lernejo kaj Meza faka metilernejo Křivoklát (SLŠ kaj SOU Křivoklát). La lernejo troviĝas rekte en PPR Křivoklátsko, ĉirkaŭita el ĉiuj falnkoj de profundaj arbaroj de Křivoklát, ĝi proponas do idealajn kondiĉojn por instruado de arbaristaj kaj natursciencaj fakoj.

Písky situas en katastra teritorio **Křivoklát** kun areo 6,43&nbsp;km².

## Historio 
Písky estiĝis al la 1-a de januaro 2000 kiel parto de kampurbo Křívoklát en distrikto Rakovník.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj
* Kapelo de sankta Eŭstaĥo
* Fontejoj Štíhlice, Brdtka

## Pluaj fotoj 

Kaplička svatého Eustacha.jpg|Kapelo de sankta Eŭstaĥo

Kategorio:Křivoklát
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Setlejoj en Křivoklata montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Křivoklátsko
Géza Uray

'*** [urai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Uray Géza*' estis hungara tibetologo, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Katalin Uray-Kőhalmi.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Vieno (laŭ alia informo en Budapeŝto).

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li studis lernojaron en Akademio Ludovika, fine li finis juron en 1944, poste soldatservo kaj militkaptiteco sekvis. Hejmenveninta li akiris juran (1947) kaj filozofian (1948) diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post la diplomoj li povis instrui nur jaron en la universitato pro sia oficira patro, tial li laboris en institutoj (1950–1983), poste en emerita statuso li estis konsilisto ĝis sia morto. Tamen ekde 1977 li estis docento en la universitato kaj same ekde 1977 li ofte instruis en instituto de Universitato de Vieno. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1970, li doktoriĝis en 1988 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeftemo estis Tibeto. Li edziĝis en 1949, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1951 kaj post 2 jaroj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kelet-Tibet nyelvjárásainak osztályozása.* (monografio kaj disertaĵo, 1949)
* *The Suffix -e in Tibetan.* (1953)
* *The Four Horns of Tibet in the Royal Annals.* (1960)
* *Notes on a Chronological Problem in the Old Tibetan Chronicle.* (1968)
* *Tanulmányok a királykori és a kései tibeti történetírás kapcsolatáról.* (disertaĵo, 1970)
* *Évkönyvírás a 7–9. századi Tibetben.* (1975)
* *Tibetológiai kutatások.* (disertaĵo, 1987)
* *The Location of Khar-can and Len-cu of the Old Tibetan Sources.* (1991)

## Memorigiloj 
* vojo en Biatorbágy

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj tibetologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Lodenice

:*Eble vi serĉas Loděnice.*

**Lodenice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mšecké Žehrovice en distrikto Rakovník. Ĝi troviĝas apud sudorienta rando de naturparko Džbán en pentrinda valo de rojo Loděnice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Lodenice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,08&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1224.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Lodenice kaplicka.jpg|Kapeleto kun monumento de viktimoj de la unua mondmilito
Lodenice (Rakovnik) 1.jpg|Fiŝlago Lodenický rybník, malantaŭ ĝi siluetoj de domoj de Lodenice
Lodenice rybnik 2.jpg|Fiŝlago

Kategorio:Mšecké Žehrovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Setlejoj en Džbán
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Jánská

**Jánská** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Loděnice en distrikto Beroun. Ĝi troviĝas proksimume 0,8 km sudokcidente de Loděnice, inter Loděnice kaj Vráž, apud ŝoseo III/1169 al Svatý Jan pod Skalou. Norde de la vilaĝo kondukas aŭtostrado D5 kaj samtempe kun ĝi ŝoseo II/605 kaj fervojlinio 173. Trafluas tra ĉi tie rojo Loděnice. Estas ĉi tie registritaj 97 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Jánská situas en katastra teritorio **Loděnice u Berouna** kun areo 6,01&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1850.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Janska2.jpg|Jánská
Solvayova ulice.jpg|Jánská

Kategorio:Loděnice (distrikto Beroun)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Beroun
Kategorio:Setlejoj en Křivoklata montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Bohemia karsto
Nacia himno de la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj

La **nacia himno de la ** () estis oficiale akceptita kiel la nacia himno post la fondiĝo de la lando en 1971. 

Longe la muziko, kiun komponis ''*, prezentiĝis sen teksto, do sen kantado. Nur en 1986 la teksto uzata hodiaŭ estis elektita en konkurso. La poeto estas Arif ŝejĥo Abdulah al-Hasan. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* voĉa, do kanta prezento en formato mp3 en la retejo *atw.hu''

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Nacia himno de Tajlando

**"Phleng Chat"** (aŭ pli esperantlingve **Phleng Ĉat**, taje เพลงชาติไทย, "la nacia himno") estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1932, sed ĝis 1939 du diversaj tekstoj estis uzataj. Tiam en 1939 oficialiĝis la nuna nomo kaj teksto, en 1946 oni malinstalis kaj en 1949 reinstalis la himnon. 

La teksto estas verkita de la poeto '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Sri Lanka Matha

**""** (sinhale ශ්‍රී ලංකා මාතා, latinliterigite Śrī Laṅkā Mātā aŭ Sri Lanka Matha, tradukita titolo "patrino Srilanko"; tamile ஸ்ரீ லங்கா தாயே, latinliterigite  Srī Laṅkā Tāyē) estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1951. 

La teksto kaj muziko estas verkita de la poeto ''''. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Humat ad-Dijar

**""** (, latinliterigo per sistemo DMG *Ḥumāt ad-Diyār*, tradukita titolo "gardantoj de la hejmlando") estas la nacia himno de Sirio. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de Sirio en 1938, konfirmita en 1961. 

La teksto estas verkita de la poeto, verkisto kaj diplomato *Ĥalil Mardam Bej* (1895-1959). La muzikon komponis *Muhamad Fulajfil* (1899-1986). La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo F-maĵoro.

Sirio
Kategorio:Naciaj simboloj de Sirio
Kategorio:Sirio
Lipót Hirsch

**Lipót Hirsch** [hirŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Hirsch Lipót** estis hungara presisto, eldonisto. Lia nobela antaŭnomo estis *örményesi* [ormEnjeŝi] ekde 1912, lia filino estis Nelly Radóné Hirsch.

 naskiĝis  en Pest (urbo), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 devenis el juda familio. Li akiris presistan licencon, poste li studvojaĝis en Eŭropo. Krom la presado li konatiĝis kun ideoj de la socialismo, precipe de Ferdinando Lasalo. Hejmenveninta li laboris en presejo, dum li partoprenis en la sindikata movado. En presejo li havis postenon inter 1868–1873, poste en eldonejo-presejo li havis tre altajn postenojn ĝis la pensiuliĝo en 1912. Intertempe li establis la plej modernajn presmaŝinojn, kiuj ebligis presadon de altnivelaj libroj.  Lia edzino naskis gefilojn en 1871 kaj en la sekva jaro.

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj presistoj
Kategorio:Hungaraj eldonistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Himno de Ŝtato Palestino

La '''''', ankaŭ konata per sia titolo "Fedajino" (  – 'gerilanoj'), estas la oficiala himno de [[]]. Teksto kaj muziko kreiĝis en 1965. Oni oficiale deklaris ĝin himno de la aŭtonomio en 1996. 

La teksto estas verkita de la poeto '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Palestino
Kaumi Tarana

**""** (, "la nacia himno", ankaŭ konata per la tri unuaj vortoj de la teksto , Pāk Sarzamīn, "la sankta lando") estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 16-an de aŭgusto 1954. 

La teksto estas verkita de la poeto '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Maurice Blondel

**Maurice BLONDEL** /blɒnˈdɛl/ [blɔ̃dɛl] (n. la 2-an de novembro 1861 en Dijon - m. la 4-an de junio 1949 en Aix-en-Provence) estis franca kristana filozofo, kaj unu el la fondintoj de Novtomismo.

Blondel evoluigis *filozofion de agado* per kiu li volis superi la kontraŭstaron inter libereco kaj neceso . Homa aktiveco kaj ekzisto estas komprenataj kiel dinamika -dialektika unuo. Lia pensado ampleksas (eblan) revelacion de Dio en katolika tradicio.

Lia "filozofion de ago" kiu ampleksis novplatonan penson kaj modernan kristanan religian filozofion. Li formulis siajn teoriojn en sia majstraĵo ''L'action* (1893). Blondel kredis, ke la homo, per siaj agoj, strebas al la transfinito, la senfina. Tamen, la sopiro de homo al la senfino povas esti plenumita nur de Dio .

Li instruis en Aix-en-Provence de 1897 ĝis 1927 .

## Verkaro (elekto) 
* *La Pensée Tome 1 – La génèse de la pensée et les paliers de son ascension spontanée* , Félix Alcan (PUF) 1934
* *La Pensée Tome 2 – les respondecoj de la pensado kaj la ebleco de son achèvement* , Félix Alcan (PUF) 1934
* *L'Action – Essai d'une critique de la vie et d'une science de la pratique* , PUF, 1950
* *L'être et les êtres - Essai d'ontologie concrète et intégrale'' , PUF, 1963

## Vidu ankaŭ 
* Modernismo teologia
* Joseph Marechal
* Jacques Maritain
* Etienne Henri Gilson
* Friedrich Vetter
* Martin Grabman
* David Berger
* Désirée Mercier

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Centra arkivo Maurice Blondel

Kategorio:Katolikaj filozofoj
Kategorio:Francaj katolikaj verkistoj
Kategorio:Francaj filozofoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Lernintoj de École Normale Supérieure (strato Ulm, Parizo)
Nacia himno de Omano

**نشيد عمان الوطني** (arabe, latinliterigite *Uman al-vatani*, formale laŭ DMG-latinliterigo *Našīd ʿumān al-waṭanī*) estas la nacia himno de Omano. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1970. 

La teksto estas verkita de la poeto *Raŝid bin Uzajiz Al Ĥusaidi* en 1970. La muzikon origine komponis la brita kapelestro *James Frederick Mills* en 1932, kiu estis petita komponi salutan fanfaron por la tiama sultano - la melodio ankoraŭ iom adaptiĝis en 1996; pro tiu origino la muzikaĵo ankoraŭ ofte nomatas *as-Salaam as-Sultani* (Saluto al la sultano). La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Gaumii salaam

**""** (maldive ޤައުމީ ސަލާމް, koncize "nacia saluto", plena unua frazo en traduko "En nacia unueco ni salutas nian landon") estas la nacia himno de la insulara ŝtato Maldivoj. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1972. 

La teksto estas verkita de la poeto *Mohamed Ĝamil Didi*. La muzikon komponis *Wannakuwattawaduge Don Amaradeva* aŭ pli mallonge *Pandit Amaradeva*. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

Maldivoj
Kategorio:Naciaj simboloj de la Maldivoj
Kategorio:Maldivoj
Nacia himno de Orienta Timoro

**"Pátria"** -  - estas la nacia himno de Orienta Timoro. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 20-an de majo 2002.

La teksto estas verkita de la poeto '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

"Patrio" fariĝis la nacia himno la 28-an de novembro 1975, kiam Orienta Timoro unue proklamis sian sendependecon de Portugalio. Sed nur naŭ tagojn poste, Indonezio okupis la najbaran landon. Costa estis mortigita dum la invado, kaj Araújo estis kaptita kaj ekzekutita de la okupantoj en 1979.

Post 24 jaroj da gerila milito kaj tri jaroj da transira administrdo de Unuiĝintaj Nacioj por Orienta Timoro, la lando finfine akiris sian sendependecon la 20-an de majo 2002. La lando denove adoptis "Patrio" kiel sian himnon. Leĝo 02/2007 pri Naciaj Simboloj kondiĉiĝas, ke la partituro sekvas la reviziitan instrumentadon de Paulo Pereira dos Santos kaj la frato de Afonso, Abílio Araújo. Teksto kaj notoj estas listigitaj en la leĝo.

Komence, ekzistis nur versio de la nacia himno en la portugala, kiu malofte estas uzata kiel gepatra lingvo en Orienta Timoro. Nur en sendependa Orienta Timoro estis publikigita versio en la tetuna, la dua oficiala lingvo.

## Referencoj 
[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Detruo de la ukrainaj kozakoj (1775)

La '*letruo de la ukrainaj kozakoj*, **la detruo de la Zaporojian Sič** (ukraina lingvo - **Ліквідація Запорізької Січі**) - la perforta detruo fare de rusaj trupoj de la epicentro de la ukraina kozaka movado - la Zaporijian Sič - kaj la kozaka aŭtonomio ĝenerale, rezulte de kiu ukrainoj transformiĝis en kamparanojn kaj servutulojn antaŭ 1861. Un arto de la Rusigo-politiko.
eta|dekstre|La pentraĵo "La Lasta Konsilio sur la Sič". Artisto Viktor Kovaljov, mez-19-a jarcento

## Historio 
Jam en la dua kvarono de la 18-a jarcento, estis klare ke la rusaj aŭtoritatoj havis neniujn intencojn konservi ukrainan aŭtonomion, kiel kondiĉite en la martaj Artikoloj de 1654. La ukraina lingvo estis malpermesita, kaj kozakoj kaj kamparanoj estis regule deportitaj al malfacila laboro profunde ene de la imperio. Kio antaŭe kaŭzis ribelon de ukrainoj gviditaj fare de Ivan Mazepa .

Kiam la pozicio de hetmano estis aboliciita en 1764, kaj la regimenta sistemo en orienta Ukrainio jaron poste, la lasta fortikejo de ukraina libereco restis la Zaporijian Sič, kiu estis vidita en regantaj cirkloj kiel minaco al rusa vastiĝo. Post gajnado de la Rus-Turka Milito de 1768-1774, dum la Emeljan Pugaĉov Ribelo, kaj pro konfliktoj kun Nova Serbio .
eta|200px|Ukrainio en 1750-1760. Blua estas la Hetmanato, verda estas la Sloboda Regimentoj, oranĝa estas la Zaporojian Armeo. La lasta estis la unua kaj la plej longa.
El la Fortikaĵo de Sankta Elizabeto eliris 100000 soldatej gvidataj de generalo Petr Tekeli, kiu detruis la Sič. Kelkaj el la kozakoj fuĝis trans Danubon, kelkaj estis mortigitaj, kelkaj estis deportitaj al Kuban (suda Rusio), kaj la lasta gvidanto de la ukrainaj kozakoj, Petro Kalnyshevsky, estis malliberigita por vivo en la Solovetsky Monaĥejo (kie en la 20-a jarcento la plej terura sovetia Gulaga tendaro) .

## Referencoj 
Kategorio:Historio_de_Ukrainio
Lipót Réthy

**Lipót Réthy** [rEti], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Réthy Lipót** estis hungara presisto, kompostisto. Lia familia nomo estis *Schlotterbeck* [ŝloterbek] ĝis 1844, lia frato estis Pál Réthy, lia konata filo estis László Réthy.

 naskiĝis  en Szarvas, li mortis  en Arad (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Rumanio).

## Biografio 
 maturiĝis en luterana gimnazio en Mezőberény, poste li akiris kompostistan licencon en urbo Pest, poste li laboris en presejo en la sama urbo. Inter 1841-1843 en germanaj urboj li kompletigis sian scion, poste li laboris plu hejme. En 1846 li establis propran presejon en sia naskiĝurbo, sed dum la hungara revolucio de 1848 li presis revoluciaĵojn. En la sekva jaro tial li estis en prizono pli, ol jaron. Pro la molestadoj li transmetis la presejon al Gyula en 1856, post 2 jaroj al Arad. Inter 1867–1870 lia presejo kuntiriĝis al alia presejo en Pest, sed en 1870 li funkciigis propran presejon kun sia filo en Arad ĝis 1897. Lia edzino naskis 3 gefilojn, ŝi mortis en 1876.

## Memorigiloj 
* strato en Gyula

## Fontoj 
* [biografio hungare](http://bekeswiki.bmk.hu/index.php/R%C3%A9thy_Lip%C3%B3t_(1817%E2%80%931903))
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj presistoj