open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nerafinita dolĉigaĵo

[eta|Sekigitaj kaj pulvorigitaj folioj de *[Stevia*]]
**Nerafinita dolĉigaĵo** aŭ **nerafinita dolĉigilo** estas natura, tute ne rafinita aŭ preskaŭ nemodifiita substanco por dolĉigi manĝaĵojn.

Dolĉigaĵoj estas kutime farita el frukto aŭ sevo de plantoj, sed povas esti faritaj ankaŭ el iu ajn alia parto de la planto. Iuj dolĉaĵoj estas faritaj el amelo uzante enzimojn. Aliaj dolĉaĵoj estas faritaj de bestoj, aparte insektoj.

## El sevo 
[eta|dekstra|Bloko de hinda *[jaggery*, tipo de natura sukero]]
[eta|Tri kukoj de komerce produktita [palmosukero]]
La sevo de kelkaj specioj estas koncentrata por fabriki dolĉigaĵojn, kutime per sekigado aŭ boligado.

* Kansuko, kansiropo, kanmelaso kaj kruda sukero, kiu havas multajn regionajn kaj komercajn nomojn inkluzive de demerara, jaggery, muscovado, panela, piloncillo, turbinado kaj sucanat estas ĉiuj faritaj el sukerkano.
* Dolĉa sorgosiropo estas farita de la dolĉa suko de la tigoj de sorgo, aparte de dukolora sorgo.
* Meksika aŭ maiza sukero estas farita boligante la sukon de verdaj maizotigoj.
* Agavosirupo estas farita el la sevo de agavoj, interalie de *Agave tequilana*.
* Betula siropo estas farita el la sevo de betuloj (*Betula* spp.).
* Acerosiropo kaj acera sukero estas faritaj el la sevo de aceroj (*Acer* spp.).
* Palmosukero estas farita batante flortigojn de diversaj palmoj por kolekti la sevon. La plej grava specio estas la hinda daktilujo (*Phoenix sylvestris*), sed aliaj specioj kiel *Borassus flabelliformis*), kokoso (*Cocos nucifera*), *Caryota urens*, *Arenga saccharifera*) kaj *Nypa fruticans* ankaŭ utilas.
* La dolĉa rezino de la pinio *Pinus lambertiana* estis taksata de John Muir pli bona ol acera sukero.

## El radikoj 
La suko tirita el tuberoj de iuj plantoj estas, simile kiel sevo, koncentrata por produkti dolĉigaĵojn, kutime per sekigado aŭ boligado.

## El nektaro kaj floroj 
Bruna sukero povas esti farita per boligado de la roso de floroj de la komuna silkofloro (*Asclepias syriaca*).

## El semoj 
Amelriĉaj semoj de iuj plantoj povas esti transformataj al dolĉigaĵoj uzante enzimojn formiĝintajn dum ĝermiĝo aŭ de bakteriaj kulturoj. Kelkaj dolĉigaĵoj el amelo estas tute rafinitaj kiel maiza siropo.

## El fruktoj 
Multaj freŝaj fruktoj, sekigitaj fruktoj kaj fruktosukoj estas uzataj kiel dolĉigaĵoj.

Ankaŭ melasoj estas faritaj el fruktoj.

## El folioj 
En kelkaj plantospecioj folioj estas dolĉaj kaj povas esti uzataj kiel dolĉigaĵoj.

## De bestoj 
* Vera mielo, farita de abeloj (*Apis* spp.) el kolektita nektaro.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Sukero
* Mielo
* Melaso

Kategorio:Nutraĵo
Kategorio:Dolĉaĵoj
Psikologia Altlernejo Berlino

La **Psikologia Altlernejo Berlino** () estas neŝtata faka altlernejo en Berlino. Ĝi komence de la jaro 2010 estis fondita fare de la psikologia asocio *Berufsverband Deutscher Psychologinnen und Psychologen* ("Profesia Asocio de Germanaj Gepsikologoj") kaj havas sian sidejon en la konstruaĵo *Haus der Psychologie* ("domo de psikologio") en la centra distrikto de Berlino. La 5-an de majo 2010 la urba senata administrejo pri eduko, scienco kaj esploro agnoskis ĝin neŝtata altlernejo je nivelo de universitato, kaj la unua studa semestro komenciĝis en oktobro 2010.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Berlino, Psikologia Altlernejo
Kategorio:Edukado en Berlino
Tsuneo Niijima

**Tsuneo NIIJIMA** (japane 新島恒男, *NIIJIMA Tsuneo*) estas japana amatora astronomo naskiĝinte en 1955.

Inter 1986 kaj 1995 li malkovris aŭ kunmalkovris 32 asteroidojn, plejparte kun Takeŝi Urata.

Ankaŭ kun Takeŝi Urata li kunmalkovris la periodan kometon 112P/Urata-Niijima.

La asteroido 5507 Niijima estis tiel nomita en lia honoro.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Tsuneo Niijima

Kategorio:Japanaj astronomoj
Kategorio:Malkovrintoj de asteroidoj
Kategorio:Malkovrintoj de kometoj
Gimnoto

**Gimnotoj** aŭ **Gimnotedoj** aŭ familio de **Gymnotidae** estas fiŝoj kiu troviĝas nur en nesala akvo de Centrameriko kaj de Sudameriko. Ĉiuj posedas organojn adaptatajn al uzado de bioelektro. Ili nomiĝas ankaŭ **tranĉilfiŝoj** aŭ **elektraj angiloj**.

La familio havas 33 akceptatajn speciojn en 2 genroj.

Estas noktulaj fiŝoj de trankvilaj akvoj de profundaj riveroj. En netrankvilaj akvoj ili povas vundiĝi unu la alian.

Iam oni pensis ke tiu adapto kaj kutimo estis armilo por forpeli eventualajn predantojn aŭ predi mem, sed postaj studoj pruvis, ke tio utilas ankaŭ por navigokontrolo, ĉar la elektraj organoj povas sendi signalojn kiun alia kapa organo ricevas por kontroli ne nur predojn kaj predantojn, sed ankaŭ barojn aŭ ion ajn survoje.

## Referencoj 
Kategorio:Fiŝoj
Bovrano

La **Bovrano** estas la plej giganta inter la ranoj, ĉar pezas ĝis 1,5&nbsp;kg. Ĝi vivas en Mezameriko kaj Karibio. Ĝi grandkvante reproduktiĝas, nome ĉiu paro de bovranoj povas produkti 90,000 ovojn ĉiujare, pro kio tiu specio interesas por bredado.

Ĝi estas manĝebla, bongusta kaj nutra.

Ĝi multe saltas, ĝis alton de 1 m.

## Vidu ankaŭ
* Goljata rano

## Referencoj
Ĉen Ŝjaŭji, *Aventuro de Ĉasisteto dum Ekspediciado*, Ĉina Esperanto-Eldonejo, Pekino, 1988. Esperantigis Hŭang Fengĝu; ilustris Hu Hŭanĵan. paĝo 28 al 29. Temas ne pri scienca verko, sed pri populariga, ĉiukaze uzebla kaj citebla.
Géza Bordy

**BORDY Géza** (Bordi Géza 1937. O3. 08 - 2023. 10. 03.) rumania hungara pentristo naskita en Idrifaia la 8-an de marto 1937. Li estas la filo de pentristo András Bordi.

## Kariero
Bordy Géza finis en 1959 en Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo kaj poste li instruis en arta lernejo en Târgu Mureș. Lia disĉiplo estis Péter Tuzson-Berczeli.

## Fonto
*Kieselbach.hu

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj instruistoj
Estelle Cruijff

**Estelle Cruijff** [Krojf] (Amsterdamo, 29-an de junio 1978) estas nederlanda aktorino, prezentistino, fasonistino kaj fotomodelo.

Ŝi estas la nevino de la eks-futbalisto Johan Cruijff. Je la 3-a de junio 2000, kiam ŝi estis 21-jaraĝa, ŝi edziniĝis al futbalisto Ruud Gullit.

En 2003 ŝi gajnis la stilpremion Beau Monde Style Award.

Ŝi ludis rolojn en filmoj kiel *Vet Hard* kaj *Ellis in Glamourland*. Ankaŭ ŝi kunlaboris al televidprogramoj *Wat Vindt Nederland?*, *Life4You*, *RTL Boulevard* kaj *De Jongens Tegen De Meisjes*.

En junio 2012 Ruud Gullit anoncis ke li, post geedziĝo de dekdu jaroj, petis divorcon. Ekde la adulto Estelle havis mallongdaŭran amriraton kun piedbatboksisto Badr Hari.

## Eksteraj ligiloj 
* imdb 

Kategorio:Nederlandaj aktoroj
Kategorio:Nederlandaj fotomodeloj
Kategorio:Naskiĝintoj en Nederlando
Ferenc Ferch

**FERCH Ferenc** estas rumanihungara/germana pentristo naskita en Bogáros en 1908.
## Kariero
Ferch Ferenc studis en Dresden, Stuttgart kaj Munkeno. Li laboris de la 1970-aj jaroj en FRD.

## Fonto
*Kieselbach.hu

Ferch, F.
Ferch, F.
Jandaia (Gojaso)

**Jandaia** estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 6.164 loĝantojn en 2010 .

eta|dekstra|350px|Subŝtate

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Gojaso

## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Gojaso
Levente Fodor

**FODOR Levente** estas rumanihungara/kanadana pentristo naskita en Szilágysomlyó ĉ. en 1940. 
## Kariero
Fodor Levente finis siajn studojn en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo kaj li loksidiĝis en la 70-aj jaroj en Kanado.

## Fonto
*kieselbach.hu

Fodor, L.
Fodor, L.
Imre Földes

**FÖLDES Imre** [foeldeŝ], estis rumani-hungara pentristo, grafikisto, afiŝisto naskita en Budapeŝto la  kaj mortinta en 1948 en Budapeŝto. Lia origina familia nomo estis *Feld*.
eta|Afiŝo de Földes

## Kariero 
Imre Földes devenis el juda familio. Li studis en Tutlanda Reĝa Industriarta Lernejo kaj ankaŭ en Reĝa Modela Desegna Lernejo ĉe majstroj László Hegedűs, Tivadar Zemplényi kaj poste kvalifikis sin en Vieno, Munkeno kaj Berlino. Li studvojaĝis en Italio, en 1910 li ekspoziciis en Budapeŝto. Komence li kreis litografiaĵojn, dum la 1-a mondmilito kaj Hungara Sovetrespubliko li kreis plurajn afiŝojn. De 1918 li havis en Budapeŝto komunan grafikan atelieron kun Lipót Sátori. Ilia komuna subskribo estis *földeSSátori*, ili kreis kinejajn kaj politikajn afiŝojn.

De 1921 li estis artgvidinto de *Helikon* de Temeŝvaro. En 1935 li translokiĝis Bukareŝton. Li vivis ankaŭ en Oradea, en 1945 li revenis Budapeŝton.

Li ricevis premiojn ekde 1908. Cirkonstancoj de lia morto restis nebula.

## Elektitaj pentraĵoj 
* Külváros
* Lóversenyen

## Fontoj 
* anglalingva biografio 

## Referencoj 
Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Hungaraj litografoj
Kategorio:Hungaraj afiŝistoj
Miklós Fleischer

**FLEISCHER Miklós** (flajŝer) estis rumania hungara pentristo, grafikisto naskita en Berekböszörmény la 20-an de februaro 1894 kaj mortinta en 1958. 
## Kariero
Fleischer Miklós studis en Belarta Altlernejo de Budapeŝto, Munkeno kaj Berlino. Li revenis en 1924 kaj en 1926 ekspoziciis en Oradea. 
## Fonto
*kieselbach.hu

Fleischer, M.
Szidónia Fuchs

**FUCHS Szidónia** (fuks) estis rumanihungara grafikistino naskita en Koloĵvaro.
## Kariero
Fuchs Szidónia studis en la Belarta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo kaj en la 60-aj jaroj ŝi elmigris.
## Fonto
*kieselbach.hu

Fuchs, Sz.
Béla Mándoky

**MÁNDOKY Béla** (ma:ndoki) estis hungara aktoro, teatrestro naskita en Pankota la 17-an de septembro 1839 kaj mortinta en Debrecen la 2-an de aprilo 1918.

## Kariero 
Mándoky Béla debutis en 1859 en la provinca trupo de Ádám Takács. Li ludis inter 1861 – 63 en Győr ĉe Gusztáv Hubai, de 1864 en Koloĵvaro ĉe János Follinus, de 1865 en Debrecen, en 1875 – 76-en Arado, inter 1877 – 79 en Debreceno, de 1881 en Győr, de 1884 li estis teatrestro en Szabadka, de 1885 li denove ludis en Debrecen.

## Verkoj 
* *Emléklapok a magyar vidéki színészet életéből* (Debrecen, 1891);
* *Színész-Világ* (Debrecen, 1892).

## Elektitaj trupanoj 
* Margit Hunyady
* János Komjáthy
* Adolf Tollagi

## Fonto 
* Debrecen.hu 

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Lohn-Ammannsegg

**Lohn-Ammannsegg** estas komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Lohn-Ammansegg situas en la Svisa Mezlando proksimume 4 kilometrojn sude de la kantonĉefurbo Soloturno. Tra la komunumo fluas la rivereto Bibern, okcidenta alfluanto de Emme. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Lohn kun la kvartalo Neuhüsli kaj Ammannsegg kun Heinibühl. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,46 km², de kiuj 29% estas kovritaj de arbaro, 51% servas por agrikulturo, kaj 20% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Lohn-Ammannsegg limas en nordo kaj oriento al Biberist, en sudo al Wiler ĉe Utzenstorf (BE), en okcidento al Lüterkofen-Ichertswil, kaj en nordokcidento al Lüsslingen-Nennigkofen.

## Trafiko 
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 12 de Soloturno al Berno. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 6 kilometrojn sude apud Kriegstetten. Per la stacidomo Lohn-Lüterkofen ĉe la mallarĝspura trama fervojo de Berno al Soloturno kaj buslinio de Berno al Bätterkinden la komunumo estas bone konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La hodiaŭa komunumo estis fondita la 1-a de januaro 1993 per kunigo de la ĝis tiam sendependaj komunumoj Lohn kaj Ammansegg.

La unua dokumenta mencio de Ammannsegg datiĝas el la jaro 1261 kiel *Amalzeich*. En la jaro 1261 la Grafoj de Kiburgo fariĝis la senjoroj pri Ammansegg. Iliaj rajtoj transiris en la jaro 1406 al Berno, kiu ilin vendis en la jaro 1516 al la urbo Soloturno.

La unua dokumenta mencio de Lohn datiĝas el la jaro 1260 kiel *Lon*. Samkiel Ammannsegg ankaŭ Lohn dum mezepoko apartenis al la Grafoj de Kiburgo kaj post ties formorto transiris al Berno kaj fine en la jaro 1516 estis cedita al Soloturno. Ĝis la reformacio la malalta jurisdikcio kaj la ekleziaj interezorajtoj apartenis al la Abatejo Sankt-Urseren.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Lohn
* Lohn-Lüterkofen (stacidomo)

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Lohn-Ammannsegg

## Bildoj 

Dosiero:2011-04-17 Balonveturo (Foto Dietrich Michael Weidmann) 114.JPG|Biberist vidita el balono, malantaŭe (supre en la bildo) malaperante en la nebulo videblas Lohn-Ammannsegg 
Dosiero:2011-11-11-Mezlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 348.JPG|Stacidomo Lohn-Lüterkofen
Dosiero:2011-11-11-Mezlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 378.JPG|Trafikcirklo en Lohn-Ammansegg
Dosiero:2011-11-11-Mezlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 340.JPG|Industria zono apud la stacidomo Lohn-Lüterkofen
Ferenc Taar

**TAAR Ferenc** (tar) estas hungara teatrestro, dramatisto naskita en Valea lui Mihai la 21-an de novembro 1924.
## Kariero
Ferenc Taar post akiro de instruistdiplomo fariĝis dramaturgiisto de Teatro Csokonai de Debreceno en 1958, inter 1961 kaj 1973 direktoro.
## Verkoj
**Aranygyűrű* (1954);
**Örök harag* (1967);
**Nap a város felett* (1969);
**Sírkő pántlikával* (1971).
**A kacér múzsát szolgáltam* (Debrecen, 1992).

## Fonto
*Magyar Színházművészeti Lexikon 

Taar, F.
Taar, F.
Giganta testudo

[eta|Aldabra giganta testudo (*Geochelone gigantea*) de [Aldabro, insuletaro en la Sejŝeloj.]]

**Giganta testudo** aŭ **Elefanta testudo** estas besto apartenanta al unu el pluraj specioj de testuduloj karakteraj por kelkaj tropikaj insuloj. Ili ofte atingas enorman grandon — povas havi mason ĝis 300&nbsp;kg kaj povas kreski ĝis 1.3 m longaj — ili vivas, aŭ vivis (ĉar kelkaj specioj estis ĵus formortintaj), en Sejŝeloj, Maskarenoj kaj Galapagoj. Nune la plej granda populacio tutmonde loĝas en Aldabra en Sejŝeloj, kie estas proksimume 150,000 individuoj. Kvankam ili laŭaspekte estas similaj, tiuj testudoj reprezentas apartajn branĉojn de evoluo, do "Giganta testudo" ne estas taksono. La testudoj de Sejŝeloj kaj Maskarenoj devenas el proksima Madagaskaro, dum la Galapaga testudo devenas el relative proksima Ekvadoro. En la Kanariaj Insuloj estis du specioj nun formortinta giganta testudo. Estis granda testudoj, similaj al tiuj aktuale troviĝas en la Galapagoj.

Kategorio:Testudoj
3490 Šolc

'*3490 *Šolc''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en omaĝo al la ĉeĥa fizikisto Ivan Šolc, kiu inventis polarizan filtrilon por la observado de Suno.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita en observatorio Kleť
Kategorio:Malkovrita de Antonín Mrkos
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1984
Tamanduo

alternative=דוב נמלים מקסיקני|eta
eta
**Tamanduo** (*Tamandua*) estas genro de formikomanĝuloj. Ĝi havas du membrojn: nome la Suda tamanduo (*Tamandua tetradactyla*) kaj la Norda tamanduo (*Tamandua mexicana*).

La Norda tamanduo havas teritoriojn el sudorienta Meksiko suden tra Centrameriko, kaj en Sudameriko okcidenten de Andoj el norda Venezuelo al norda Peruo. Sudaj tamanduoj troviĝas el Venezuelo kaj Trinidado al norda Argentino, suda Brazilo kaj Urugvajo.

Kategorio:Mamuloj de Centrameriko
Kategorio:Mamuloj de Sudameriko
3491 Fridolin

'*3491 *Fridolin''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la svisa astronomo Paul Wild elde la Observatorio Zimmerwald apud Berno.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras Fridolin de Säckingen, irlandan kristanan misiiston de la 6-a jarcento, patronon de la svisa kantono Glaruso, sur kies blazono li estas bildigita.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Paul Wild
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1984
Montividiu

**Montividiu** estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu taksis 10.572 enloĝantojn en 2010 .

eta|dekstra|350px|*Tri Akvofaloj*
eta|dekstra|350px|Subŝtate

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Gojaso

## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Gojaso
Suda tamanduo

alternative=T tetradactyla 1.jpg|eta|*T tetradactyla*
eta|Arealo
La **Suda tamanduo**, **Malgranda tamanduo** aŭ **Kvarfingra tamanduo** (*Tamandua tetradactyla*) estas specio de formikomanĝuloj el Sudameriko.

Ĝi estas soleca animalo, troviĝanta en multaj vivejoj el maturaj al tre tuŝitaj sekundaraj arbaroj kaj aridaj savanoj. Ĝi manĝas formikojn, termitojn kaj abelojn. Ĝi havas tre fortajn ungojn kiujn ili uzas por rompi insektonestojn au por defendiĝi. Ĝi estas 60 cm longa kaj havas longan kaj fortan voston 45 cm longa, kiu utilas por pendiĝi el branĉoj, kiel faras simioj. La haroj estas mallongaj kaj la oreloj grandaj.

## Subspecioj 
* *Tamandua tetradactyla nigra* Geoffroy, 1803
* *Tamandua tetradactyla quichua* Thomas, 1927
* *Tamandua tetradactyla straminea* Cope, 1889

## Geografiaj teritorioj 
*Tamandua tetradactyla* troviĝas en Sudameriko el Venezuelo kaj Trinidado al norda Argentino, suda Brazilo, kaj Urugvajo je altoj de 2000 m.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Humida Ĉako

Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Mamuloj de Sudameriko
Ormonero

[dekstra|eta|[Orsuvereno de 1842.]]
**Ormonero** estas monero farita preskaŭ entute aŭ entute el oro.
Oro estis uzata por fabrikado de moneroj de la komenco de la invento de moneroj, komence pro la valoro de la metalo. En moderna epoko la plej multaj ormoneroj estas aŭ vendotaj al kolektantoj aŭ kiel investaĵo.

Oro estis uzata kiel mono pro multaj kialoj. Ĝi estas facile interŝanĝebla kun malalta diferenco inter aĉeto- kaj vendoprezoj. Oro estas ankaŭ facile transportebla, ĉar ĝi havas altan rilaton inter valoro kaj pezo kompare al aliaj komercaĵoj kiel ekzemple arĝento. Oro povas esti dividita en pli malgrandajn unuojn sen detruo de valoro; ĝi povas esti fandita al ingotoj kaj represitaj al moneroj. La denso de oro estas pli alta ol tiuj de la plej multaj aliaj metaloj, kaj tiel ĝi estas ne facile falsebla. Oro estas tre malreagema. La malabundo de oro ekvilibrigas ĝian valoron.

## Kelkaj ormoneroj 
[eta|230px|Monero de kvin [gineoj, Jakobo la 2-a, Granda Britio, 1688.]]
* Darkemono
* Dukato
* Floreno
* Gineo
* Kanada Acerfolio Ora (Monero)
* Kruger-rando
* Maravedo
* Orsuvereno
* Usona dudekdolara ormonero de 1933, plej valora ormonero
* Usona Oraglo

## Bibliografio 
* Robert Friedberg, *Gold Coins of the World: From Ancient Times to the Present - An Illustrated Standard Catalogue with Valuations* (Coin and Currency Institute, 2003) ISBN 978-0871843074

## Vidu ankaŭ 
* Arĝentmonero
* Dolara monero (Usono)
* Eŭro-moneroj
* Etalona monero

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Oro
Kategorio:Moneroj
3492 Petra-Pepi

'*3492 *Petra-Pepi'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la ĉeĥa astronomino Marie Mahrová elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice.

## Nomo 
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "*Petra-Pepi''" en omaĝo al la filino de la malkovrintino por ŝia 18-a naskiĝtago.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita en observatorio Kleť
Kategorio:Malkovrita de Marie Mahrová
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1985
Walki

**Walki** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:

* **Walki (Rohrbach)** estas setlejo de la komunumo Rohrbach de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno en Svislando.
* **Walki (Wiedlisbach)** estas setlejo de la komunumo Wiedlisbach de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno en Svislando.
Preĝejo Naskiĝo de Maria (Turda)

**Preĝejo de Naskiĝo de Maria** estas romkatolika preĝejo en Rumanio, en urbo Turda.

## Historio 
La unua mencio pri la pastro okazis en 1274. Posteulo de tiu preĝejo konstruiĝis en la 15-a jarcento, kiel gotika preĝejo omaĝe al Sankta Marteno kune kun defenda muro. Dum la konstruado oni profitis ŝtonojn el dominado de romianoj. Tiu muro malaperis en la 18-a jarcento. Parlamento okazis en la preĝejo en 1568, kie oni manifestis la liberecon de ĉiuj religioj. Tiu manifesto estas la unua en Eŭropo. Tiam oni deklaris la unitaran eklezion. Baldaŭe ankaŭ kalvinanoj kaj luteranoj uzis la preĝejon. Post 1721 la preĝejo parte barokiĝis. Pro fulmo la turo malkonstruiĝis kaj en la 19-a jarcento ankaŭ incendio okazis.

## Konstruaĵo 
La murpentraĵoj en 1830 pretiĝis. La fenestrobildoj detruiĝis dum la 2-a mondmilito.

Kermeso okazas en la 8-an de septembro.

## Fontoj 
* Rumana Vikipedio
* hungare

Image:Torda felirat.jpg|Memortabulo pri la parlamento
Image:Statuia Sf.Florian din Bis.Romano-Catolica.jpg|Skulptaĵo pri Sankta Floriano
Image:2010-IMG 0153.jpg|Latina teksto super la enirejo
Image:2010-IMG 6127.jpg|Suda parto de la preĝejo el 1504
Image:2010-IMG 6134.jpg|Suda parto de la preĝejo el 1498
Image:2010-IMG 6383.jpg|Alia parto de la suda parto el 1478
Image:2010-IMG 6120.jpg|Alia parto de la suda parto
Image:2010-IMG 6111.jpg|Alia parto de la suda parto
Image:2010-IMG 6109.jpg|Alia parto de la suda parto
Image:2010-IMG 6159.jpg|Norda parto de la preĝejo
Image:2010-IMG 6155.jpg|Alia parto de la norda parto
Image:2010-IMG 5826.jpg|Iama enirejo
Image:2010-IMG 5834.jpg|Iama enirejo
Image:2011-IMG 9573.jpg|Arkeologiaj trovaĵoj

Turda
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Rumanio
Wiedlisbach

**Wiedlisbach** estas historia urbeto kaj estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Wangen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 2167 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Wiedlisbach situas en la Svisa Mezlando ĉe la suda deklivo de la Soloturna Ĵuraso, sur ebenaĵo norde de la rivero Aro. La komunumo konsistas el la historia urbeto Wiedlisbach, la vilaĝeto Dettenbühl kaj la setlejoj Rütihof, Wehribach, Walki, Niederfeld kaj Einisfeld.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 7,50&nbsp;km², de kiuj 28,5% estas kovritaj de arbaro, 48,4% servas por agrikulturo kaj 21,0% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Wiedlisbach limas en nordo al Rumisberg, en nordoriento al Oberbipp, en sudoriento al Walliswil ĉe Niederbipp, en sudo al Wangen ĉe Aro, kaj en okcidento al Attiswil.

## Trafiko 
Tra Wiedlisbach pasas la kantona ĉefvojo 5 respektive 12 de Olten respektive Bazelo al Soloturno. En sudo tra la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, al kiu la komunumo disponas pri propra alvetureblo. Krome de Wiedlisbach kondukas konekta vojo tra Wangen al kantona ĉefvojo n-ro 1. Tra la komunumo pasas tramlinio de Niederbipp al Soloturno kun stacidomo sur la komunuma teritorio kaj buslinio de Farnen al Wangen.

## Historio 
La unua mencio de Wiedlisbach kiel urbo datiĝas el la jaro 1275. En la jaro 1396 la urbeto ricevis la rajton organizi semajnan merkaton.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Wiedlisbach (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Wiedlisbach

## Bildoj 

Dosiero:Wiedlisbach-Kornhaus.jpg|Malnova urbocentro de Wiedlisbach
Dosiero:Wiedlisbach.jpg|Domoj de la malnova urbo kun restaĵo de la urbomuro
Dosiero:Bahnhof Wiedlisbach 009.jpg|Stacidomo
Dosiero:2011-04-17 Balonveturo (Foto Dietrich Michael Weidmann) 070.JPG|Alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 apud Wiedlisbach

Kategorio:Urboj de Svislando
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Belváros)

**Preĝejo de Ĉieliro de Maria** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros preskaŭ ĉe la Danubo. La preĝejo apartenas al Monda Heredaĵo.

## Historio 
En loko de la preĝejo komence fortikaĵo konstruiĝis dum la romianoj. Supozeble en la 11-a jarcento kapelo konstruiĝis, poste romanika preĝejo. Dum regado de Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) la preĝejo pligrandiĝis kaj gotikiĝis. Dum regado de Matiaso la 1-a la preĝejo ricevis 2 flanknavojn. Dum dominado de turkoj ĝi estis la unusola kristana preĝejo, tamen, ne tro longe ĝi estis moskeo. En 1723 incendio okazis, poste la preĝejo barokiĝis. En 1964 pro konstruado de Erzsébet-ponto la kirko situis en malbona loko, sed enirejo de la nova ponto iomete kliniĝis, do la preĝejo restis netuŝebla.

La konstruaĵo estas Monumento historia. Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto. En la kripto estas entombigita Pál Kray, militestro.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* hungare

Dosiero:Gellért-hegyi csillagvizsgáló.jpg|Malnova bildo pri la preĝejo
Dosiero:Belvárosi plébániatemplom budapest 1.jpg|Gotika kaj baroka partoj de la preĝejo
Dosiero:Belvárosi plébániatemplom budapest 3.jpg|Ĉefenirejo

Dosiero:Belvarosi plebaniatemplom P8050103.jpg|La 2 turoj
Dosiero:Belvárosi plébániatemplom budapest északi kapu.jpg|La gotika enirejo
Dosiero:Belvárosi plébániatemplom déli bejárat.jpg|Suda enirejo
Dosiero:Márc15tér légifotó.jpg|Aerfoto pri la preĝejo

Budapest
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Budapeŝto
Preĝejo Vizito de Maria (Adony)

**Preĝejo Vizito de Maria** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Adony, en la urbocentro.

## Historio 
En 1332 laŭ dokumento estis jam preĝejo en Adony, kiu detruiĝis dum dominado de la turkoj. En la 1720-aj jaroj precipe germanoj konstruis novan preĝejon. 2 eksteraj kapeloj de la komunumo apartenas al la preĝejo: Kapelo de Sankta Urbano la 1-a konstruita en 1811 kaj tombeja kapelo de 1884.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola inter arboj. La preĝejo havas unusolan turon, ĉefnavon kaj ankaŭ kruconavon. En la korto skulptaĵo pri Francisco Xavier troviĝas de 1742.

La preĝejo estas Monumento historia. Kermeso okazas en la 2-an de julio.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* hungare
* hungare

Adony
Adony
Donja Zasavica

**Donja Zasavica,** serbe **Засавица II** aŭ **Доња Засавица** estas vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Sremska Mitrovica. Donja (Доња) signifas: malsupra. Kontraste estas Gornja Zasavica.
eta|dekstra|Donja Zasavica situas en la mapo en la verda municipo
eta|280px|Mapo pri municipo de Sremska Mitrovica
eta|260px|Mapo pri la ĉirkaŭaĵo
eta|260px|Monumento en Gornja Zasavica

## Bazaj informoj 
* Areo: 26 &nbsp;km²
* Koordinatoj: 44°58′09″N 19°31'40″E
* Supermara alteco: 78 m
* Loĝantaro: 707
* Poŝtkodo: 22201
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: SM

## Situo 
Donja Zasavica situas laŭ dekstra bordo de Savo, laŭ traira flankovojo. Sremska Mitrovica troviĝas 10 km.

## Historio 
Post disfalo de Serbio la vilaĝo longe apartenis al la Turka Imperio. En 2002 loĝis en Donja Zasavica 583 serboj (83 %), 41 ciganoj (6 %), 5 jugoslavianoj kaj ankaŭ aliaj).

## Vidindaĵoj 
* monumento

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* mapo pri Donja Zasavica

Kategorio:Vilaĝoj de Serbio
São Miguel do Araguaia

**São Miguel do Araguaia**, esperante **Sankta Mikaelo de Aragvajo**, estas municipo de la brazila subŝtato Gojaso, kiu enhavis  loĝantojn en 2010 .

## Historio 
La regiono de Sankta Mikaelo ekis kreski en 1952, kun la alveno de José Pereira do Nascimento, Lonzorick Belém kaj Ovídio Martins de Souza, kiuj celis disvolvi agrikulturajn projektojn. Tiutempe la vilaĝo estis nomita de vojaĝantoj *Povoado da Ponta da Linha*, ĉar ĝi estis tie la fino de la vojo ankoraŭ.

La valoro de la fondo de la urbo estis donita al José Pereira do Nascimento, kiu fariĝis konata pro la praktiko de ŝamanismo kaj de spiritismo. La unuaj mizeraj trabfakaj domoj estis konstruitaj de homoj, kiuj ŝercis la sanigon por malsanoj de korpo aŭ de spirito sur la bordoj de la Sankta Mikaelo golfeto.

La fekundaj teroj apud la Aragvajo allogis koloniantoj el diversaj partoj de la lando, ĉefe de Minas-Ĝerajso, ankaŭ la stato distribuis la landojn sen bienuloj. Tiu rezultis en kresko de agrikultura produktado kaj la akcelita disvolviĝo de la regiono. Nur la 14-an de novembro, 1958, per ŝtata leĝo numero 2137, la vilaĝo estis rekonita de la ŝtato kiel urbo kaj oficiale nomiĝis São Mikaelo do Araguaia. La nomo estis elektita omaĝe de Sankta Mikaelo, la ĉefanĝelo, kaj asimilado de la nomo de la Aragvajo por ĝia proksimeco. La komunumo kreskis forte inter 1960 kaj 1963, kiam miloj da koloniantoj el diversaj regionoj venis al la urbo, kultivebligis arbarojn, formante vastajn kulturkampojn kaj paŝtejoj, kaj dum mallonga periodo la urbo estis konata kiel la rizo ĉefurbo de la ŝtato.

## Geografio 
Sankta Mikaelo de Aragvajo situas 483 km de Goiânia, la ŝtata ĉefurbo. Tri aŭtovojoj trairas tra la komunumo : BR 080, GO-164 kaj GO-244.
BR 080, antaŭe GO 244 en la sekcio kiu konektas Sanktan Mikaelon al la vilaĝo de Luiz Alves, iĝis parto de la BR 080. En 2009, por ĉi tiu nova sekcio oni faris tavolon de asfalto.

## Ekonomio 
Ĝi situas sur la bordoj de la Aragvajo, tra la haveno de Luiz Alves, kun belaj kaj sola naturaj pejzaĝoj kaj superba rivero strandoj, San Mikaelo fari Araguaia estas la aliro punkto Bananal Insulo, la plej granda rivera insulo en la mondo. San Mikaelo fari Araguaia domo de la agrikulturo, brutobredado, turismo kaj komerco.

## Muzika 
[maldekstra|eta|140ra|[Vilson Ferreira: kantisto Rotta 66]]

Muzike en São Miguel do Araguaia superreganta muzika ĝenro forró kaj Sertanejo Universitário, sed estas progresema muziko produktadon en ĝenroj roko kaj repo. Al bando el San Mikaelo fari Araguaia estas la bando Rotta 66 kiu miksas rokenrolo kun repo kaj aliaj varoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Gojaso

## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Gojaso
Preĝejo Sankta Triunuo (Aszód)

**Preĝejo de Sankta Triunuo** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Aszód, en la okcidenta parto de la urbo.

## Historio 
Antaŭ dominado de la turkoj estis preĝejo en Aszód, kiu neniiĝis. Poste la plej proksima preĝejo estis en Bag. La nova ununava preĝejo ekfunkciis en 1750, sed la turo nur en 1773 konstruiĝis.

## Konstruaĵo 
La preĝejo havas unusolan turon kaj ĉefnavon.

La preĝejo estas Monumento historia. Kermeso okazas en la tago de Sankta Triunuo.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* hungare

Aszod
Aszód
Neil deGrasse Tyson

**Neil deGrasse TYSON** (naskiĝis en 5 de oktobro, 1958) estas usona astrofizikisto, sciencopopularigisto, Ano de Reserĉo je Astrofiziko-Fako je Usona Muzeo de Natura Historio.

Dua de tri infanoj, Tyson naskiĝis en la New York City. Lia patro Cyril deGrasse Tyson estis sociosciencisto kaj lia patrino Sunchita Feliciano Tyson estis maljunecosciencisto. 

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Ret-paĝo de deGrasse Tyson

Kategorio:Astrofizikistoj
Ŝaoguan

eta|centre|555ra|Larĝa panoramo de Ŝaoguan

**Ŝaoguan,** ĉine **韶关** estas prefektujnivela milionurbo en Ĉinio, kies municipo administras ankaŭ la ĉirkaŭaĵon.

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
eta|maldekstre|Vido en Ŝaoguan

## Geografio 
Ŝaoguan etendiĝas laŭ rivero en suda parto de la lando. Kantono troviĝas 221 km.

## Historio 
En 1589 jezuitoj alvenis. Dum la 2-a mondmilito tiu urbo nomiĝis **Kukong** kaj estis provinca ĉefurbo.

## Klimato 
Ŝaoguan havas subtropikan klimaton. La someroj inter junio-septembro estas longaj, varmaj, kaj humidaj kun temperaturo 30 °C. La vintroj estas mallongaj kaj mildaj kun temperaturo 11 °C, tamen kelkfoje frostas. Jare pluvas po 1580 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed plej ofte inter aprilo-junio.

## Trafiko 
La fervojo inter Pekino-Kantono trairas la urbon. Aŭtovojo estas proksime.

## Vidindaĵoj 
* turo Fengcai
* monaĥejo fondita en 660
* en la proksima urbeto muzeo

## Fontoj 
* Angla Vikipedio
eta|260ra|maldekstra|Templo en Ŝaoguan

Kategorio:Prefektujnivelaj urboj de Ĉinio
Kastelo de Halton

eta|dekstra|240px|Kastelo de Halton
**Kastelo de Halton** estas la nomo de iama vilaĝo ĉe Halton (Cheshire, Britujo), kiu estas nun parto de la urbo Runcorn.
La kastelo situas sur la pinto de la monteto Halton (*Halton Hill*), sabloŝtona monteto, kiu superrigardas la vilaĝon. Ĝi estis listita de English Heritage kiel unuagrada konstruaĵo, kaj *nacie grava monumento*.

Kastelo Halton estis la sidejo de la baronoj de Halton de la 11-a ĝis la 14-a jarcento, kiam ĝi transiris al la dukejo de Lancaster.
Ĝi estis sieĝita dufoje dum la angla enlanda milito, post kiam ĝia strukturo damaĝis. En la 18-a jarcento nova kortodomo estis konstruita sur la loko de la antaŭa pordegejo. La kastelaj ruinoj troviĝas aparte de la kortodomo, kiu estis konvertita al drinkejo (*pub*).

## Referencoj 
## Bibliografio 
* 
* 
* 
* 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Halton Castle - la oficiala TTT-ejo ĉe *Norton Priory Museum*

Kategorio:Britio
Kategorio:Kasteloj en Britio
Água Branca (Alagoaso)

**Água Branca** estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 19.377 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Alagoaso

## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala paĝo

## Referencoj 
Agua
István Tóth

**István Tóth**

* István Tóth (kemiisto)
* István Tóth (kuracisto)
* István Tóth (luktisto)
* István Tóth (pentristo)
* István Tóth (poeto)
* István Tóth (1861)
Erzsébet Lőrinczi

**LŐRINCZI Erzsébet** (loe:rinci), (Nagy Erzsébet) estis rumanihungara pentristino naskita en Székelykeresztúr la 4-an de aprilo 1908 kaj mortinta post 1990.

## Kariero 
Lőrinczi Erzsébet komencis pentradstudi en 1925 ĉe Gerő Daday, Sándor Szopos. Inter 1952-1954 ŝi laboris kiel bibliotekistino en Cristuru Secuiesc, poste ŝi fariĝis ekstera kunlaborantino de Popolarta Kooperativo de Târgu Mureș. Inter 1961-1968 ŝi estis tekstilpentristino, gravuristino. Ŝi pentris miniaturojn. La grandparton de siaj kreaĵoj ŝi donacis al la loka muzeo.

## Ekspozicioj 
* 1928 - Sibio;
* 1931, 1948, 1969, 1984 - Cristuru Secuiesc;
* 1932, 1938, 1946, 1976, 1987 - Târgu Mureș;
* 1936, 1940 - Koloĵvaro;
* 1940 - Torda;
* 1969, 1972 - Odorheiu Secuiesc;
* 1970 - Miercurea Ciuc;
* 1977 - Târgu Secuiesc;
* 1977 - Sfântu Gheorghe

## Fonto 
* *Ki kicsoda Aradtól Csíkszeredáig*, Pallas-Akadémia Könyvkiadó, Csíkszereda, 1997.
* Artistoj 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
István Tóth (pentristo)

**TÓTH István** (to:t) estis rumanihungara pentristo naskita en Marosvásárhely la 29-an de majo 1892 kaj mortinta en Kluĵo la 24-an de majo 1964.

## Kariero
Tóth István finis en 1914 en la Pordesegninstruista Instituto de Belarta Altlernejo de Budapeŝto ĉe majstroj Imre Révész (pentristo), Aladár Edvi Illés (pentristo) kaj en la lasta studjaro ĉe István Réti. En 1919 ŝi loksidiĝis en Kluĵo, kie li estis desegninstruisto. De 1924 dum sep jaroj li pasigis ĉiujn somerojn en Baia Mare. Inter la du mondmilitoj en Koloĵvaro gvidis kun Sándor Szopos pentristlernejon.

## Fontoj
*Artistoj 
*Zoltán Banner: *Erdélyi magyar művészet a XX. században*, Kézőművészeti Kiadó, Budapest, 1990.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Matthias Bernhard Braun

**Matthias Bernard Braun** (, naskiĝis la 24-an de februaro 1684 en Sautens proksime al Innsbruck – mortis la 15-an de februaro 1738 en Prago) estis aŭstra skulptisto kaj lignogravuristo aginta precipe en Bohemio. Li estas konsiderata kiel unu el la plej elstaraj reprezentantoj de la ĉeĥa kulminbaroka skulptarto.

## Vivo 
Matthias Bernard Braun naskiĝis kiel la kvina infano de Jacob Braun kaj Magdalene fraŭlinnome Neureuter. Li studis en Aŭstrio (Salzburg) kaj Italio ( Venecio, Bologna, Romo). En sia verkaro li estis inspirita precipe de Michelangelo Buonarroti, Gian Lorenzo Bernini kaj la venecia skulptoskolo de la 17-a jarcento.

Iom antaŭ 1710, Braun venis al Prago kaj fondis tie sian atelieron. La pragan skulptistan gildon li eniris per majstroverko de statuaro de sonĝo de blinda cistercianino Sankta Luitgarda sur la Ponto de Karolo el 1710. Precipe dank al tiu ĉi verko li akiris en Bohemio grandan popularecon kaj grandan nombron da mendoj. Ene de dek kvin jaroj lia ateliero iĝis la plej granda enurbe. Li kunlaboris kun pluaj gravaj artistoj, precipe kun arkitektoj František Maxmilián Kaňka kaj Johann Bernhard Fischer von Erlach). Lia elstara mecenato estis grafo František Antonín Špork.

Ĉar Braun malsaniĝis pro tuberkulozo, penan skulptistan laboron anstataŭ li sekve faris liaj dungitoj, dum li koncentriĝis plejparte pri kreado de modeloj kaj projektoj. Li iĝis civitano de la Nova Urbo Praga, trovis tie geamikojn kaj edzinon, kun kiu li havis kvin infanojn, sed el ili neniu daŭrigis lian profesion.
Li mortis en Prago en 1738.

## Verkaro 
* statuoj sur la Ponto de Karolo en Prago - Sankta Luitgarda, Sankta Ivo kaj Sankta Ludmila kun Venceslao
* ornamo de pragaj palacoj de Clam-Gallas, Thun-Hohenstein, Černín, Ĉefpriora kaj de la ĝardeno de la palaco de Vrba
* Kvar jarsezonoj en ĝardeno de la Vilao Amerika en Prago (nuntempe Muzeo de Antonín Dvořák)
* statuoj de 12 virtoj kaj 12 malvirtoj en la rezideja kaj banloka komplekso Kuks kaj statuoj en Betlém - nacia kultura memorindaĵo
* ornamo de kasteloj en Konopiště, Duchcov, Veltrusy kaj de kastelaj parkoj en Citoliby kaj Lysá nad Labem
* ornamo de preĝejo en Litomyšl, pestokolono en Teplice kaj lignogravuraĵoj por monaĥejo Plasy

Sv Luitgarda.jpg|Sonĝo de Sankta Luitgarda sur Ponto de Karolo
Vrtbovská zahrada, socha Jupitera.JPG|Jupitero en la praga ĝardeno de Vrtba
Braunovy sochy Ctností a Neřestí na Kuksu (32).jpg|Manĝegemo el ciklo de 12 malvirtoj en Kuks
Betlém u Kuksu - Poustevník Onufrius.jpg|Ermito Onufrius en Betlém

## Literaturo 
*Matyáš Bernard Braun : 1684-1738* : Sborník z věd. konf. Nár. galerie v Praze 26. a 27. listopadu 1984.
Národní galerie: Praha, 1988. (artikolaro el scienca konferenco, ĉeĥlingve)

POCHE, Eduard: *Matyáš Bernard Braun - sochař českého baroka a jeho dílna*. Odeon: Praha, 1986. 

POCHE, Emanuel: *Matthias Bernhard Braun – Der Meister des Böhmischen Barock und seine Werkstatt*. StudienVerlag 2003, ISBN 3-7065-1856-2 

## Eksteraj ligiloj 
* Fotogalerio de 12 virtoj kaj 12 malvirtoj en Kuks

Kategorio:Barokaj skulptistoj
Kategorio:Aŭstraj skulptistoj
Kategorio:Tirolanoj
Pentele-ponto

eta
eta|dekstra|180px|Flosigo de la ponto.
La **Pentele-ponto** estas ponto en meza Hungario trans la Danubo, interligante la urbon Dunaújváros al Dunavecse. Ĝi estis konstruita de 2005 ĝis 2007.

La aŭtostrado havas 6 trakojn (kun la paneaj trakoj), plie biciklovojon kaj trotuaron. La ponto kostis 43 miliardojn da hungara forinto, kun la alkondukaj vojoj eĉ 54 miliardojn da HUF, kalkulante je 2007-a preznivelo. Ĝi estos parto de la planata aŭtostrado M8.

La nomo Pentele-ponto aludas je vilaĝo Dunapentele, kiu situis sur loko de Dunaújváros, antaŭ komenco de la stalinisma urbokonstruado.

## Teknikaj informoj 
La tuta vojo de la ponto estas 1682 metroj, el kiu 1067 metroj etendiĝas super la rivera inundejo en la dekstra flanko de la Danubo (en parto al Dunaújváros), la pontoparto sur la maldekstra parto estas 300 metroj, dum la meza parto longas 308 metrojn. La ponto larĝas 41 metrojn, la riveruja pontoparto altas 50 metroj kaj pezas ĉ. 8600 tunojn, sen vojkovraĵo. La dekstra parto havas 14 pilierojn, la maldekstra 5 pilierojn, la meza du ferbetonajn pilierojn. La konstruaĵo laŭ ties strukturo estas pendoponto.

Ĝia larĝo estas 40,94 m, kiu entenas 2×2 lenojn (3,75 m) 2×1 paneaj lenoj (3,5 m), 3,6 m larĝa divida leno kaj ambaŭflanke trotuaro en larĝo de 2,4 m, unuflanke bicikla vojo. La arkoj superas la vojojn 47,6 m kaj havas angulon al la vertikalo 16,5°. La pendokabloj situas paralele unu al la alia, en ebeno de la arkoj.

Kategorio:Pontoj en Hungario
Kategorio:Pontoj trans Danubo
Kategorio:Dunaújváros
Kategorio:Bács-Kiskun
Meuilley

**Meuilley** estas franca komunumo situanta en departemento Côte-d'Or kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

## Geografio 
La rivero Meuzin trafluas tra la komunumo. Oni trovas tie lageton, arbaron, vitojn, kafejo-restoracion, nutraĵvendejon, flegistinon, plumbiston, elektriston kaj murfariston.

### Demografio 
## Historio 
maldekstra|eta|sankta Léger en la preĝejo
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 920.
La preĝejo Sankta Léger datiĝas el la jaro 1849.

## Kuriozaĵoj 
Oni nomas la loĝantojn ranojn ĉar tie estas multe ranoj. Pado estas ankaŭ nomata pado de ranoj. Ĝi trairas tra la vitoj kaj kaj tra la arbaro. En la pado *Fagus sylvatica* kaj *Pinus sylvestris* estas priskribataj.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Vidu ankaŭ 
* Nuits-Saint-Georges

### Eksteraj ligiloj 
* Turisma oficejo  

Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
Illarion Ivanoviĉ Voroncov-Daŝkov

eta|200px|Grafo Illarion Voroncov-Daŝkov.
**Grafo Illarion Ivanoviĉ Voroncov-Daŝkov** (n. en Sankt-Peterburgo, la 27-an de majo 1837 - m. la 15-an de januaro 1916 en sia Palaco Alupko) estis la lasta fama reprezentanto de la familio Voroncov, kiu funkciis kiel ministro en 1881-1897 kaj Ĝenerala Guberniestro de Kaŭkazio en 1905-1915. Li partoprenis en la konkero de Centrazio en la 1860-aj jaroj kaj estis nomumita Generalo en 1866.

Kategorio:Rusiaj militistoj de la Unua Mondmilito
Kategorio:Rusiaj generaloj
Kategorio:Rusiaj ministroj
Kategorio:Rusiaj monarkiistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Sankt-Peterburgo
Tovmas Nazarbekjan

**Tovmas Nazarbekian** (konata kiel Generalo Nazarbekov), (n. 1855 en Tbiliso - m. en 1931, samloke), estis armena generalo de la Rusa Kaŭkazia Armeo, nomumita guberniestro de la Administracio por Okcidenta Armenio kaj poste ĉefkomandanto de la Armena Demokratia Respubliko. Dum sovetigo de la respubliko, li estis arestita kune kun aliaj armenaj oficiroj en januaro 1921, sed liberigita kvar monatojn poste. Li ekloĝis en Tbiliso, kie li restis ĝis sia morto en 1931.

Kategorio:Armenaj generaloj
Roteiro

**Roteiro** estas municipo de la brazila subŝtato Alagoaso, kiu taksis 6.656 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Alagoaso

## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala paĝo
*  WikiAlagoas 

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Alagoaso
Mehmet Talat

**Mehmed Talat** (Kırcaali, Edirne, Turkio, 1 septembro 1874 - Berlino, 15 marto 1921) estis membro de la movado de la Junaj Turkoj, statistikisto, granda veziro (1917) kaj unu el la ĉefaj gvidantoj de la Otomana Imperio inter 1913 kaj 1918.

Li naskiĝis en Edirne, en orienta Trakio. Mehmed ne estis turka sed el pomaka deveno. Lia kariero en otomana politiko komenciĝis kiel deputito por Edirne en 1908, tiam ministro de la interno, kaj finfine ĉefveziro en 1917. Li fuĝis de la imperio kun Enver Paŝao kaj Cemal Paŝao en 1918, kaj estis murdita en Berlino en 1921 fare de Soghomon Tehlirjan, postvivanto de la Armena genocido.

Mehmed Talat, kiel Ministro por internaj aferoj, ordonis la 24-an de aprilo 1915 la arestadon de armenaj gvidantoj en Konstantinopolo, kaj pledis por la Leĝo pri Deportado, en majo 1915, kiu ekigis la genocidon kontraŭ la armena popolo de la Otomana Imperio.

Kategorio:Pomakoj
Kategorio:Armena Genocido
Obergerlafingen

**Obergerlafingen** estas komunumo en la distrikto Wasseramt en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Obergerlafingen situas en la Svisa Mezlando sur la flotebenaĵo de la rivero Emme, ses kilometrojn sudsudoriente de la kantonĉefurbo Soloturno. Al la komunumo apartenas kroma la vilaĝo Obergerlafingen la setlejoj Gerkmatten, kaj Obere Säge. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,52&nbsp;km², de kiuj 19% estas kovritaj de arbaro, 50% servas por agrikulturo kaj 20% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Obergerlafingen limas en nordo al Gerlafingen, en nordoriento al Kriegstetten, en oriento al Recherswil, en sudo al Koppigen (BE), kaj en okcidento al Zielebach (BE).

## Trafiko 
Tra la komunumo pasas kantona vojo de Biberist al Koppigen, kiu konektas la kantonajn ĉefvojojn 12 en nordo kun la kantona ĉefvojo 1 en sudo. Ĉe la orienta limo de la komunumo pasas la svisa aŭtovojo A1, al kiu la plej proksima alveturejo situas nordoriente apud Kriegstetten. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la soloturna buslinio n-ro 2 de Zielebach al Bellach.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Obergerlafingen datiĝas el la jaro 1278 kiel *Oburgeroluingen*. La duono de la suvereneco pri Obergerlafingen apartenis al la Senjorujo Halten, kiu en la jaro 1466 estis vendita al la urbo Soloturno. La alia duono apartenis al la Monaĥejo Thorberg, kiu poste la reformacio estis akirita de la urbo Berno kaj en la jaro 1665 kune kun la supera jurisdikcio transiris al Soloturno.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Obergerlafingen

## Bildoj 

Dosiero:2011-11-30-Mezlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 375.JPG|Domo en la vilaĝocentro
Dosiero:2011-11-30-Mezlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 377.JPG|Pseŭdotrafikcirklo en la vilaĝocentro
Dosiero:2011-11-30-Mezlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 393.JPG|Bovinoj en Obergerlafingen
Dosiero:2011-11-30-Mezlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 384.JPG|Lernejo
Movses Silikjan

**Movses Silikjan** (armene: Մովսես Սիլիկյան, ruse: Мовсес Силиков, Movses Silikov) (1862-1937) estis fama armena generalo kaj popola heroo de la Unua Mondmilito, Generalmajoro en la rusa armeo kaj poste en la armena armeo. Li estis arestita, atakita kaj mortigita dum la Granda Purigo de Josif Stalin de 1937 kontraŭ armeaj oficiroj kaj sennombraj aliaj ŝajnaj malamikoj.

Silikjan studis en la Moskva Armea Gimnazio, Alexandrople Militista Lernejo kaj en la oficira fusilolernejo. De 1884 li deĵoris en la rusa armeo kaj ascendis ĝis diviziestro. Sojle de la Unua Mondmilito, li estis la vickomandanto de la fortoj postenigitaj en Erevano kaj parto de la Kaŭkaza Fronto.

Kategorio:Armenaj generaloj
Armena Kongreso de Orientaj Armenoj

La **Armena Kongreso de Orientaj Armenoj** estis establita en oktobro 1917. Ĝi unuigis la Armenajn Naciajn Konsiliojn ĉirkaŭ la Rusa Armenio.
La Konsilio laboris kiel provizora registaro, kun ministerioj de militistaro, rifuĝintoj, sano kaj eduko. Ĝi baziĝis en Erevano. Ĝiaj decidoj estis akceptitaj kiel armenaj decidoj; konsiderante la kondiĉojn ĝi estis la plej bona "plenrajta" reprezenta parlamenta sistemo de la orientaj armenoj. Ĝi estis membro de la Speciala Transkauzkaza Komisiono.

Ĝi havis la potencon negoci kun la Otomana Imperio kaj la Centraj Potencoj kaj poste la permanenta ĉefo elektita de la Kongreso deklaris la estiĝon de la Armena Demokratia Respubliko en 1918.

Kategorio:Historio de Armenio
Maspero

Personoj kun nomo **Maspero**:

*Gaston Maspero (1846-1916), franca egiptologo, patro de Henri
*Henri Maspero (1882-1945), franca ĉinologo, filo de Gaston, patro de François
*Jean Maspero (1885–1915), franca papirologo, filo de Gaston Maspero
*François Maspero (n. 1932), franca aŭtoro kaj ĵurnalisto, filo de Henri
*Riccardo Maspero (n. 1970), itala futbalisto

lokoj kun nomo **Maspero** aŭ **Maspiro**

* ''televida konstruaĵo Maspero, en Egipto, Kairo, ĉe la Nilo