open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Malkomponado (informadiko)

**Malkomponado** en informadiko estas rompado de kompleksa problemo aŭ sistemo al partoj, kiuj estas pli facila koncepti, kompreni, programi, kaj konservi.

## Resumo 
Estas malsamaj tipoj de malkomponado difinitaj en informadikoj:

* En strukturata programado, *algoritma malkomponado* rompas procezon al bone-difinitaj paŝoj.
* Strukturata analizo rompas programaran sistemon de la sistema kunteksta nivelo al sistemaj funkcioj kaj datumaj entoj kiel priskribita de Tom DeMarco.
* *Objektema malkomponado*, aliflanke, rompas grandan sistemon al progreseme pli malgrandaj klasoj aŭ objektoj, kiuj responsas pri iu parto de la problema havaĵo.
* Laŭ Booch, algoritma malkomponado estas necesa parto de objektema analizo kaj dizajno, sed objektemaj sistemaj komencas kun kaj emfazi malkomponado al klasoj.

Pli ĝenerale, funkcia malkomponado en informadiko estas tekniko por mastri la komplikecon de la funkcio de modelo. Funkcia modelo de sistemo estas tiel anstataŭigita de serio de funkciaj modeloj de subsistemoj.

## Temoj pri malkomponado 
### Paradigmo de malkomponado 
Paradigmo de malkomponado en informadiko estas strategio por organizi programon kiel nombro de partoj, kaj kutime implicas specifan vojon organizi programan tekston. Kutime la celo por uzi paradigmon de malkomponado estas plejbonigi iun mezuron, kiu rilatas al programa komplikeco, ekzemple la moduleco de la programo aŭ sia konservkapablo.

Plej da paradigmoj de malkomponado proponas, ke oni rompu programon al partoj por minimumigi la statikajn dependaĵojn inter tiuj partoj, kaj maksimumigi la koherecon de ĉiu parto. Iuj popularaj paradigmoj de malkomponado estas la procezaj, modulaj, abstraktaj datumaj tipaj, kaj objektemaj.

La koncepto de paradigmo de malkomponado estas tute nedependa kaj malsama de tiu de modelo de komputado, sed oni ofte konfuzas la du, plej ofte en la kazoj, en kiuj oni konfuzas la modelon de funkcio de komputado kun proceza malkomponado, kaj en kiu oni konfuzas la modelon de aganto de komputado kun objektema malkomponado.

### Figuro de malkomponado 
Figuro de malkomponado montras altnivelan funkcion, procezon, organizon, datuman subjektan regionon, aŭ alian tipon de objekton, kiun oni rompas al pli malalta nivelo, pli detalaj komponoj. Ekzemple, figuroj de malkomponado povas reprezenti organizan strukturon aŭ funkcian malkomponadon al procezoj. Figuroj de malkomponado liveras logikan malkomponadon de sistemo.

## Ankaŭ vidu 
* How to solve it

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* **(angle)** Object Oriented Analysis and Design 

Kategorio:Dizajno de programaro
Kategorio:Metodoj de malkomponado
Roĝero

**Roĝero** estas vira persona nomo. La nomo estas derivita de la oldfrancaj personaj nomoj Roger kaj Rogier. La nomo estis enkondukita en Anglio fare de la normandoj. Roger iĝis tre ofta persona nomo dum la mezepoko, nuntempe jam pli malofta.
[eta|Tutmonde konata brita aktoro Roger Moore en la [1960-aj jaroj]]

## Nomtagoj https://hu.wikipedia.org/wiki/Rezs%C5%91 
* 17-a de aprilo
* 12-a de oktobro
* 17-a de oktobro
* **7-a de novembro**

## Nomoj en aliaj lingvoj 
* 
*  [roĝer]
* 
* ĉine 罗杰, 羅傑
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  [reĵO]
* 
* 
* 
* 
* 
* 

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Famaj Roĝeroj 
### Papoj 
* Gregorio la 11-a, origine Pierre Roger de Beaufort

### Esperantistoj 
* Roger Kent Jones, usonano
* Roger Bizet, franco

### Aliaj 
* Roger Auque, franca ĵurnalisto
* Roĝer Borĝes, brazila entreprenisto
* Roĝero Jozefo Boŝkoviĉ, jezuito
* Roĝero de Breteuil (2-a grafo de Hereford), brita grafo
* Roger Federer, tenisisto
* Roger de Flor, itala kondotiero
* Roger Fry, angla pentristo
* Roger Hanin, franca aktoro
* Rezső Manninger, hungara bestkuracisto
* Roger Martin du Gard, franca verkisto

* Rezső Maucha, hungara kemiisto
* Roger Moore, brita aktoro
* Roĝero Mortimer (1-a grafo de March), angla grafo
* Rezső Nyers, hungara politikisto
* Rezső Solymos, hungara inĝeniero
* Rezső Soó, hungara botanikisto
* Roĝero de Wendover, angla kronikisto
* Rogier van der Weyden, flandra pentristo
* Roger Williams, angla teologo

## Vidu ankaŭ 
* Rudigero, Ruggiero, Rüdiger, Rodrigo

## Fontoj 
* WikiTrans
* kompilado el artikoloj

Kategorio:Viraj personaj nomoj
Amomuro

eta|Amomuro en 2010.
La **Amomuro** () estas am-tema 40 m² muro en la skvaro Jehan Rictus en Montmartre, Parizo, Francio. Tiu muro estis kreata en 2000 fare de la kaligrafo Fédéric Baron kaj la murartisto Claire Kito kaj estas komponita de 612 kaheloj el emajla laforoko, sur kiu aperas la frazo "Mi amas vin" 311 fojojn en 250 lingvoj.

La muro estas malfermita al la publiko senpage.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo (angla versio)

Kategorio:Amo
Kategorio:Montmartre
Kategorio:Vizitindaĵoj en Parizo
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 2000
Kategorio:Konstruaĵoj en la 18-a arondismento de Parizo
Storge

**Storge** (στοργή, *storgē*, *store-gae*), nomita ankaŭ **familia amo**, estas la greka vorto por natura kor-inklino, kia la amo de patro al ido kaj reciproke.

En socia psikologio, alia termino por amo inter bonaj geamikoj estas *filia*.

Tiele *storge* povas esti uzata kiel ĝenerala termino por priskribi amon inter esceptaj amikoj, kaj la deziron reciproke zorgi pasie unu de alia.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Lee JA (1973). *The colors of love: an exploration of the ways of loving*.
* Lee JA (1988). "Love styles" in Barnes MH, Sternberg RJ. *The psychology of love*.
* Lewis CS (1960). *The four loves*.
* Wood JT (2009). *Interpersonal communication: everyday encounters*.

Kategorio:Filozofio de amo
Kategorio:Familio
Kategorio:Greklingvaj vortoj
Romantika amo

[eta|300ra|*La ŝtelita kiso* de [Jean-Honoré Fragonard (1786).]]

**Romantika amo** (aŭ amafero) estas populara termino por esprimiva kaj plezura sento el emocia altiro al alia persono ofte asocia kun seksa altiro. Ĝi estas eros pli ol agapo, filia, aŭ storge.

En la kunteksto de rilatoj de romantika amo, tiu esprimo kutime inkludas esprimon de forta amo, aŭ profundan emocian deziron konektitan kun alia persono intime aŭ romantike. Historie la termino *"amafero"* originas el la mezepoka idealo de kavalireco tiel ke ĝi aperas en la kavaliraj libroj, sed ĝia signifo evoluis ekde tia tempo.

Homoj havas naturan klinon formi ligojn unu kun alia pere de socia interagado, ĉu tra parola komunikado ĉu tra neparola gestaro.

Tiu koncepto tamen baziĝas sur popolaj konsideroj, kiuj ne multe kongruas kun la veraj fortaj trajtoj de la epoko de Romantismo en la 19a jarcento. Kvankam ĝi formus parton de ili, la idealisma, pesimisma, tragedia kondistaĵoj mankas en la populara idearo de *romantika amo*.

## Bibliografio 
* Kierkegaard, Søren. ''Stages on Life's Way.* Trad. Walter Lowrie, D.D. Princeton: Princeton University Press, 1940.
* Lévi-Strauss, Claude. *Structural Anthropology.* London: Allen Lane, 1968; New York: Penguin Books, 1994. *Structural Anthropology.* (volume 2) London: Allen Lane, 1977; New York: Peregrine Books 1976.
* Nietzsche, Friedrich. *Human, All Too Human.* Transl. R.J. Hollingdale. Cambridge: Cambridge University, 2nd Edition, 1996.
* Wiseman, Boris. *Introducing Lévi-Strauss.* New York: Totem Books, 1998.
* Denis de Rougemont, *Love in the Western World.* Pantheon Books, 1956.
* Francesco Alberoni, *Falling in love'', New York, Random House, 1983.
* Brad Hayden, "falling in love" Canada, Random place, 2007 Made possible by Cora-lee Reid.
* de Munck, Victor, kaj Andrey Korotayev. Sexual Equality and Romantic Love: A Reanalysis of Rosenblatt's Study on the Function of Romantic Love // Cross-Cultural Research 33 (1999): 265–277.
* Novak, Michael. Shaw, Elizabeth (eldonisto) *The Myth of Romantic Love and Other Essays* Transaction Publishers (January 23, 2013)

## Vidu ankaŭ 
* Amafero
* Deziro
* Emocio
* Gefianĉeco
* Geedzeco
* Intimeco
* Romantismo
* Coral Herrera

## Eksteraj ligiloj 
*
Sulzwiesengraben

**Sulzwiesengraben** estas ĉ. 2,5&nbsp;km longa rojo ĉe al orienta rando de la Palatinata Arbaro en la federacia lando Rejnlando-Palatinato de Germanio kaj maldekstre alfluanto de la Floßbach. Ĝi fluas kun sia kompleta longeco sur la teritorio de la palatinata urbo Neustadt.

## Riveriro 
La rojo fontas sur alteco de 276 m sudoriente de la pinto de la monto Weinbiet (alteco 554 m) je la supra fino de la valo Meisental, kiu situas oriente de la Haardt.

La rojo fluas kun forta dekliveco en sudorienta direkto por du km tra la valo. Ĉe urboparto Haardt ĝi ŝanĝas la direkton kaj fluas la lastan parton suden. Tie la rojo parte estas kanaligita.

## Nomo 
La nomo *Sulzwiesengraben* indikas, ke la rojo ĉe sia meza parto trafluas marĉan herbejojn, kiu ankoraŭ hodiaŭ havas la nomon *Sulzwiesen*.

Kategorio:Neustadt ĉe la Vinvojo
Kategorio:Vorderpfalz
Kategorio:Akvokolekta areo de Speyerbach
Kategorio:Riveroj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Palatinata Arbaro
Floßbach (Speyerbach)

La rojo **Floßbach**estas 1,5&nbsp;km longa rojo en Rejnlando-Palatinato kaj maldekstra flankbrako de la rojo Speyerbach, de kiu ĝi ricevis grandan kvanton de akvo kaj en kiu ĝi refluas. Ĝi fluas en sia tuta longeco sur la teritorio sur la teritorio de Neustadt ĉe la Vinŝoseo.

## Riveriro 
eta|maldekstre|hochkant|rigardo rojosuprenal la iama kluzo de la rojo Speyerbach ĉe la Casimirianum; la Floßbach malaperas dekstren en la murmalfermejo.

La Floßbach ne havas fonton, sed separiĝas en Neustadt sur alteco de 137 m je la rando de la urbocentro de Speyerbach al maldekstro.
()

## Alfluantoj 
* Sulzwiesengraben

## Eksteraj ligiloj 
* Lage des Floßbach-Abzweigs
* Zeitungsartikel zum Thema „Speyerbach in Neustadt“ (auch mit Angaben zum Floßbach)

## Referencoj 
Flossbach
Kategorio:Riveroj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Akvejoj en Neustadt ĉe la Vinŝoseo
Ksenio

[dekstra|eta|upright=1.2|*Jupitero kaj Merkuro ĉe Filemono kaj Baŭciso* (1630–33) laŭ la ateliero de [Petro Paŭlo Rubens|Rubens: Zeuso kaj Hermes, testante la vilaĝan praktikon de gastemo, estas ricevitaj nur de la maljunuloj Filemono kaj Baŭciso, kiu esti premiitaj dum liaj najbaroj estis punitaj.]]
**Ksenio** aŭ ***Ksenia*** (ξενία *xenía*), gastemo, estis tre grava praktiko en antikva Grekio. Ĝi estis preskaŭ rita amikeco formita inter gasto kaj gastiganto, kiuj antaŭ povus esti fremduloj. La gastiganto nutras kaj havigas loĝejon por la gasto, kiu espereble korespondas per nur dankemo. La gravo de tio povas vidiĝi tra epizodoj de la Greka mitologio — partikulare, en la verkoj de Homero nome *Iliado* kaj *Odiseado*.

La greka dio Zeŭso estas foje nomata *Zeŭso Ksenios* en sia rolo kiel protektanto de gastoj. Li tiele enkorpigas la religian devigon esti gastema al veturantoj. **Teoksenio** aŭ ***teoksenia*** estas temo en la Greka mitologio en kiu homaj estaĵoj montras sian virton aŭ piecon etendante la gastemon al malriĉa fremdulo *(ksenos)*, kiu rezultas esti maskita diaĵo *(theos)* kun la kapablo doni premiojn. Tiuj historioj avertas la mortulojn ke ajna gasto estu bone traktata kvazaŭ ĝi estu maskita dio kaj tio helpas establi la ideon de *ksenia* kiel fundamenta greka kutimo. La termino *theoksenia* ankaŭ kovris distron inter dioj mem, nome populara temo en klasika arto, kiu estis revivigita de la Renesanco en verkoj kiuj priskribas Feston de Dioj.

Tute alia la ideo uzatas literature, ekz. en la germanlingva literaturo, kp. *Xenien* de Ŝilero/Goeto.

## Referencoj 
## Fontoj 
* Iom da tiu materialo venas el prelegoj de Dro. Elizabeth Vandiver, registritaj kaj distribuitaj de The Teaching Company.
::Vandiver, Elizabeth, Ph.D. (Lecturer). (1999). *The Iliad of Homer*. [Audio CD]
::Vandiver, Elizabeth, Ph.D. (Lecturer). (1999). *The Odyssey of Homer*. [Audio CD]
::Vandiver, Elizabeth, Ph.D. (Lecturer). (2000). *Greek Tragedy Part I*. [Audio CD]

## Eksteraj ligiloj 
* Xenia Bildliteraturo ĉe Greek Myth Comix

Kategorio:Antikva Grekio
Kategorio:Greklingvaj vortoj
Filia (amo)

***Filia*** (), ofte tradukita al "**amika amo**", estas unu el la kvar antikvgrekaj vortoj por amo: nome *filia*, *storge*, *agapo* kaj *eros*. En la verko de Aristotelo nome *Etiko de Nikomako*, *filia* estas kutime tradukita kiel "amikeco" aŭ korinklino. La kompleta malo estas nomata fobio.

En Esperanto kiel neologismo tiu antikvgreka koncepto estus donanta filio, sed tiu vorto jam ekzistas kun tute alia signifo.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Aristotelo, *Etiko de Nikomako*, traduko de H. Rackham (Harvard University Press, 1934) ISBN 0-674-99081-1
* Aristotelo, *Nicomachean Ethics* trad. Terence Irwin (2a eldono; Hackett, 1999) ISBN 0-87220-464-2
* John M. Cooper, "Friendship and the Good" (*The Philosophical Review* 86, 1977; pp. 290–315
* John M. Cooper, "Aristotle on the Forms of Friendship" (*The Review of Metaphysics* 30, 1976–1977, pp. 619–648
* "Aristotle on Friendship", en Amélie Oksenberg Rorty [ed.], ''Essays on Aristotle's Ethics* (University of California Press, 1980) ISBN 0-520-04041-4
* Gerard J. Hughes, *Aristotle on Ethics* (Routledge, 2001) ISBN 0-415-22187-0
* Richard Kraut, *Aristotle on the Human Good* (Princeton University Press, 1989) ISBN 0-691-02071-X
* Alexander Moseley, "Philosophy of Love", *The Internet Encyclopedia of Philosophy''
* Thomas Jay Oord, Defining Love: A Philosophical, Scientific, and Theological Engagement, Brazos Press, 2010. 1-58743-257-9
* Thomas Jay Oord, The Nature of Love: A Theology Chalice Press, 2010. ISBN 978-0-8272-0828-5

Kategorio:Filozofio de amo
Kategorio:Grekaj vortoj kaj esprimoj
Kategorio:Aristotelo
Filpieco

En konfucea filozofio, **Filpieco** (, *xiào*) estas virto de respekto fare de filoj al la propraj gepatroj kaj prauloj. La konfucea klasikaĵo **Ŝjaŭ Ĝing** aŭ *Klasikaĵo de Ŝjaŭ*, supozeble verkita ĉirkaŭ la periodo Ĉin-Han, estis historie la aŭtoritata fonto de la konfucea doktrino de *xiào* / "filpieco". Tiu libro, nome parolado inter Konfuceo kaj lia studento Zeng Ŝen (曾參, konata ankaŭ kiel Zengzi 曾子), temas pri tio kiel formi bonan socion uzante la principon de *xiào* (filpieco). La termino povas aplikiĝi ankaŭ al ĝenerala obeo, kaj estas uzata en religiaj titoloj en kristanaj eklezioj, kiel "fila pastro" aŭ "fila vikario" por kleriko kies preĝejo estas subulo al pli granda paroĥo. Filpieco estas centra en konfucea familirola etiko.

En pli ĝeneralaj terminoj, fila pieco signifas esti bona kun la propraj gepatroj; zorgi ilin; engaĝiĝi en bona konduto ne nur al la gepatroj sed ankaŭ ekster la hejmo por alporti bonan nomon al la gepatroj kaj prauloj; plenumi devojn en la laboro bone por atingi la materiajn rimedojn por subteni la gepatrojn same kiel fari memoferojn al la prauloj; ne esti ribelema; montri amon, respekton kaj subtenon; montri afablecon; certigi masklajn heredantojn, teni fratecon inter fratoj; saĝe konsili la proprajn gepatrojn, inklude apartigi ilin el la morala maldeco; montri bedaŭron pro iliaj malsanoj kaj morto; kaj fari oferojn post ilia morto.

Filpieco estas konsiderata ŝlosila virto en Ĉina kulturo, kaj ĝi estas la ĉefa temo de granda nombro de historioj. Unu el la plej famaj kolektoj de tiaj historioj estas *La 24 filekzempleroj* (*Ershi-si xiao* 二十四孝). Tiuj historioj priskribas kiel filoj ekzercis sian filpiecon en la pasinteco. Kvankam Ĉinio ĉiam havis diversecon de religiaj kredoj, filpieco estis komuna al preskaŭ ĉiuj el ili; la historiisto Hugh D.R. Baker nomas respekton por la familio la nura elemento komuna al preskaŭ ĉiuj ĉinaj kredantoj.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Xing, Guan (2005). Filial Piety in Early Buddhism, Journal of Buddhist Ethics 12, 82-106

## Eksteraj ligiloj 
* The Filial Piety Sutra  The Deep Kindness of Parents & Difficulty in Repaying It
* *Xiàojing*: The Classic of Filial Piety

Kategorio:Konfuceismo
Kategorio:Ĉina filozofio
Kategorio:Budhisma kulturo
Kategorio:Virtoj
Kategorio:Familioj
Mohismo

**Mohismo**, **Moismo** (oni nepre evitu konfuzon kun Maoismo) aŭ **Moziismo**, ankaŭ **Mohisma Skolo de Logiko** (ĉine 墨家 Mòjiā, Skolo de Mo) estis antikva ĉina filozofio de logiko, racia pensaro kaj scienco disvolvigita de akademiaj fakuloj kiuj studis ĉe la antikva ĉina filozofo Mozio (ĉ. 470 a.K.– ĉ 391 a.K.). 

Ĝi evoluis ĉirkaŭ samtempe kiel Konfuceismo, Taoismo kaj Leĝismo, kaj estis unu el la kvar ĉefaj el la filozofiaj skoloj el ĉirkaŭ 770–221 a.K. (dum la epokoj de la Printempo kaj Aŭtuno kaj de la militantaj regnoj). Dum tiu tempo, Mohismo estis vidata kiel ĉefa rivalo de Konfuceismo. La administracia pensaro de Mohismo estis absorbita de la Ĉina Leĝismo kaj ties libroj estis poste merĝitaj en la taoisma kanono, kaj tiele ili malaperis kiel sendependa skolo de pensaro.

## Notoj kaj referencoj 
### Fontoj 
* Clarke, J (2000). *Tao of the West: Western Transformation of Taoist Thought*. New York: Routledge, ISBN 978-0-415-20620-4.
* Jin Guantao, Fan Hongye, and Liu Qingfeng, *Chinese Studies in the History and Philosophy of Science and Technology*. Dordrecht: Kluwer Academic, 1996.
* Ivanhoe, Philip J., kaj Brian W. Van Norden, eds. *Readings in Classical Chinese Philosophy*.  Indianapolis: Hackett, 2001.
* Ivanhoe, Philip (2001). *Readings in Classical Chinese Philosophy*. New Haven, CT: Seven Bridges Press, ISBN 978-1-889119-09-0.
* 
* 

## Eksteraj ligiloj
* Full text of the Mozi&nbsp;–  Chinese Text Project 
*


Kategorio:Ĉina filozofio
Kategorio:Konsekvencismo
Kategorio:Sociaj teorioj
Kategorio:Utilismo
Schöntal (apartigilo)

**Schöntal** estas la nomo de geografiaj objektoj en germanlingvio:
* Schöntal, komunumo en la distrikto Hohenlohe, Baden-Virtembergo, Germanujo
* Schöntal (Aschaffenburg), parko, pejzaĝa ĝardeno en la urbo Aschaffenburg, Bavario, Germanujo
* Schöntal (Neustadt), urboparto de la sendistrikta urbo  Neustadt ĉe la Vinŝoseo, Rejnlando-Palatinato, Germanujo

## Vidu ankaŭ 
* Schönthal
Tadeusz Żenczykowski

**Tadeusz Żenczykowski** (naskiĝis la 2-an de januaro 1907 en Varsovio, mortis la 30-an de marto 1997 en Londono) – pola juristo, politika aganto kaj publicisto. Kavaliro de la Ordeno de Blanka Aglo.

## Vivo 
De 1922 membro de Pafista Asocio, unu el gvidantoj de la Asocio de Pola Demokratia Junularo. De novembro 1938 parlamentano por Sejmo de la 5-a kadenco laŭ listo de la Tendaro de Nacia Unuiĝo.

Septembre 1939 partoprenis la defendon de Varsovio, post fuĝo de germana mallibero estis organizanto kaj prezidanto de konspira Reskonstru-Asocio de Pola Respubliko (ZOR). De 1940 laboris en la Buroo de Informado kaj Propagando ĉe Ĉefkomandejo de la Asocio de Armita Batalado. Li gvidis Operacon N (Akcja N), kaj de 1943 estis gvidanto de Subfakultato "Antyk" (Operaco Antyk), okupiĝanta pri kontraŭsoveta propagando ("Wolność Robotnicza" kaj "Głos Ludu"), kaj "Rój", preparanta ribelan propagandon.

Partoprenis la ribelon de Varsovio, plenumante funkcion de la ĉefo de Propaganda Fakultato de Pola Enlanda Armeo. Post falo de la ribelo ektroviĝis en germana malliberejo. Post liberigo iĝis redaktoro de konspira kontraŭkomunista revuo "Głos Wolności" (Voĉo de Libereco). Novembre 1945 forlasis Pollandon.

Inter elmigrantaro aktivis politike kaj publiciste. En la jaroj 1954–1975 estis redaktoro, poste anstataŭanto de la direktoro de Pola Sekcio de Radio Libera Eŭropo. Li apartenis al Konfidanto-Konsilio de Pola Kultura Fondaĵo en Londono, dum pluraj jaroj kunlaboris kun "Dziennik Polski" kaj "Dziennik Żołnierza". Aŭtoro de pluraj historiaj verkoj.

## Bibliografio 
* *Generał Grot. U kresu walki* (Generalo Grot. Fine de la batalo), Wydawnictwo Polonia, Londono 1983
* *Polska lubelska 1944* (Lublina Pollando), Editions Spotkania, Parizo 1987, Varsovio 1990
* *Samotny bój Warszawy. Pisma historyczne* (Soleca batalo de Varsovio. Historiaj skribaĵoj), Wydawnictwo LTW, 2005, 
* *Dramatyczny rok 1945* (Drama jaro 1945), samizdate Wydawnictwo Głos, 1981, Wydawnictwo LTW, 2005, 
* Edward Raczyński, Tadeusz Żenczykowski *Od Genewy do Jałty. Rozmowy radiowe* (De Ĝenevo ĝis Jalto), Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, 1991, 
* *Dwa komitety 1920 1944. Polska w planach Lenina i Stalina* (Du komitatoj 1920 1944. Pollando en planoj de Lenin kaj Stalin), Editions Spotkania, Parizo 1983

## Dokumenta filmo 
* Televida Biografia Vortaro – Tadeusz Żenczykowski. Rakontoj, 1992

## Eksteraj ligiloj 
Tadeusz Żenczykowski en: Ribelaj vivoj. Muzeo de la Varsovia Ribelo

Kategorio:Membroj de la Pola Enlanda Armeo
Kategorio:Partoprenantoj de la Varsovia ribelo
Kategorio:Anatemitaj Soldatoj
Schöntal (Neustadt)

**Schöntal** (en esperanto: bela valo) estas urboparto de la palatinata sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinvojo aŭ Neustadt ĉe la Vinŝoseo en Rejnlando-Palatinato.

## Geografia situo 
La urboparto situas sur alteco de 150 ĝis 200 m super marnivelo ĉe la okcidenta eniro de Neustadt en la ankoraŭ mallarĝa valo de la rivereto Speyerbach, kiu tie trarompas la montaran ĉenon de la Haardt kaj enfluas la montetolandon ambaŭflanke de la Germana vinvojo antaŭ ĝi atingas la Malaltebenaĵon de la supra Rejno. La *Schöntal*, de kie la urboparto ricevis sian nomon, etendiĝas de nordokcidento al sudoriento.

Norde, maldekstre de la Speyerbach, troviĝas kiel suda etendaĵo de la 554 m alta Weinbiet la montoj *Wolfsberg* (alteco 490,7 m) kun la naturprotektejo *Am Wolfsberg* kaj la burgruino Wolfsburg. Dekstre de la rojo situas sudokcidente de la Schöntal la monto Königsberg (alteco 427,3 m) kaj sudsudoriente la monto *Nollenkopf* (alteco 490,3 m). Ĉe ties norda deklivo troviĝas la tiel nomata "afrika kvartalo".

Tra la Schöntal iras de Neustadt direkte al Kaiserslautern la B 39, kiu en Neustadt nomiĝas *Talstraße* (vala strato), kaj la fervoja linio Mannheim–Saarbrücken.

## Historio 
La urboparto ekestis en la 19-a jarcento en la ĉirkaŭo de fabrikoj, kiuj tie ĝis 1902 per la helpo de la akvo de la Speyerbach el la ligno de la Palatinata Arbaro fabrikis paperon. Hodiaŭ la industrio pli kaj pli cedas al loĝdomoj.

## Eksteraj ligiloj 
* situo de la loĝloko

Kategorio:Neustadt ĉe la Vinvojo
Königsbach (apartigilo)

**Königsbach** estas geografia nomo kaj parto de nomo

De akvejoj:

* *Königsbach*, dekstra supra parto de la rojo Allbach (Prims) apud Züsch, distrikto Trier-Saarburg, Rejnlando-Palatinato
* Königsbach (Ecker) alfluanto de la rivero Ecker
* Königsbach (Emmer) alfluanto de la rivero  Emmer
* Königsbach (Hengersberger Ohe), dekstra alfluanto de la Hengersberger Ohe antaŭ la Grunmühle (Markt Hengersberg), distrikto Deggendorf, Bavario
* Königsbach (Königssee), alfluanto de la lago Königssee 
* Königsbach (Main), ankaŭ *Luderbach*, maldekstra alfluanto de la Majno en la urboparto Niederrad, Frankfurto, Heslando
* Königsbach (Rejno), alfloranto de la Rejno en Koblenz

de komunumo:

* Königsbach-Stein, komunumo en la distrikto Enz, Baden-Virtembergo.

De komunumpartoj :

* *Königsbach*, komunumparto de Königsbach-Stein, distrikto Enz, Baden-Virtenbergo
* Königsbach ĉe la vinstrato, urboparto de  Neustadt ĉe la Vinŝoseo, Rejnlando-Palatinato
* Königsbach (komunumo Waldhausen),komunumparto de la komunumo Waldhausen, Malsupra Aŭstrio

**Königsbach** staras por:
* Königsbacher Brauerei, bierfarejo en  Koblenz
* Königsbacher SC Koblenz, skermklubo el Koblenz

## Vidu ankaŭ 
* Königgraben
* Königsfließ

Kategorio:Geografio de Germanio
Kamadevo

**Kamadevo** ( aŭ ) aŭ **Madano** () estas la Hindua dio de homa amo[eta|upright|Kamadevo (maldekstre) kun Rati ĉe la templomuro de la [Templo Ĉennakeŝava, Belur.]]En Hinduismo, *kāma* estas plezura, seksa amo, personigita de la dio Kamadevo. Por multaj Hinduismaj skoloj, ĝi estas la tria fino de (*Kama*) la vivo. Kamadevo estas ofte priskribita tenanta arkon de sukerkano kaj sagon de floroj. Li povas rajdi sur granda papago. Li estas kutime akompanata de sia kunulino Rati kaj de sia kompano Vasanta, senjoro de printempo. Ŝtonaj bildoj de Kamadevo kaj Rati povas esti vidataj ĉe la pordo de la Templo Ĉennakeŝava ĉe Belur, en Karnatako, Barato. *Maara* estas alia nomo por *kāma*.

## Referencoj 
Kategorio:Hinduaj dioj
Kategorio:Dioj pri amo kaj sekso
Rati

**Rati** (, ) estas la Hinduisma diino de amo, karna deziro, volupto, pasio kaj seksa plezuro. Kutime priskribita kiel filino de *Prajapati* Dakŝa, Rati estas la partnerino, la ĉefa kunulino kaj helpanto de Kamadevo (Kama), la dio de amo. Konstanta kompano de Kamadevo, ŝi estas ofte priskribita kun li en legendaj kaj templaj skulptaĵoj. Ŝi ankaŭ ĝuas adoradon kun Kamadevo. Rati estas ofte asocia kun la elstariĝo kaj plezuro de seksa aktiveco, kaj multaj seksaj teknikoj kaj sintenoj derivas siajn Sanskritajn nomojn el ŝi.eta|dekstre|Rati sur komponaĵa ĉevalo.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Hopkins, Edward Washburn (1915). Epic mythology. Strassburg K.J. Trübner. ISBN 0-8426-0560-6.
* Mani, Vettam (1975). Puranic Encyclopaedia: A Comprehensive Dictionary With Special Reference to the Epic and Puranic Literature. Delhi: Motilal Banarsidass. ISBN 0-8426-0822-2.
* Benton, Catherine (2006). God of desire: tales of Kamadeva in Sanskrit story literature. State University of New York. ISBN 0-7914-6565-9.
* Kramrisch, Stella (1992) [1898]. The Presence of Siva. Mythos. Princeton University Press. ISBN 0-691-01930-4.
* Monier-Williams, Monier (2008) [1899]. Monier Williams Sanskrit-English Dictionary. Universität zu Köln.

Kategorio:Hinduaj dioj
Kategorio:Dioj pri amo kaj sekso
Viŝnjevo

[eta|Kirko de [Sankta Maria el 1641]]
[eta|Memorŝtono pri la [Holokaŭsto sur la antaŭa juda tombejo]]
**Viŝnjevo** (pole: Wiszniew, beloruse: Ві́шнева); estas vilaĝo en la hodiaŭa Minska regiono en Belorusio.
En 2008 la vilaĝo havis 461 loĝantojn. En 1907 ankoraŭ 2650 el kiuj 1863 Judoj.

Dum la intermilita periodo Viŝnjevo apartenis al la Dua Pola Respubliko. Dum la Dua Mondmilito je la 30-a de aŭgusto 1942 la SS murdis 1100 Judojn. Post la milito la judaj loĝantoj malaperis el la vilaĝo.

## Naskiĝis en Viŝnjevo 
* Mieczysław Karłowicz (1876–1909), Pola komponisto
* Ŝimon Peres (1923-2016), prezidento kaj ĉefministro de Israelo
* Nahum Goldmann (1895–1982), prezidanto de la Monda Juda Kongreso
* Lutseviĉ Vladislav (1891-1960) - belorusa literaturkritikistino, edzino de Janka Kupala

Kategorio:Vilaĝoj de Belorusio
Kategorio:Minska regiono
Malamiko

[dekstra|250px|eta|Usona [soldato gardas grupon de malamikaj militkaptitoj dum la Dua Mondmilito.]]
Oni konsideras **malamiko** personon aŭ grupon de personoj, kiuj kontraŭas al alia grupo de personoj ĉu pro ideoj, pensaroj, aktivecoj aŭ pro politikaj diferencoj kiaj la invado de alia lando ekzemple pro la kapto de ties naturaj rimedoj. Diference de rivalo, la malamiko estas radikala esprimo de diferenco inter personoj, la troa kontraŭstaro aŭ la ekstrema malkonsento, nenegocebla kaj netolerema inter sociaj, politikaj, religiaj entoj. Tia malamikeco povas rezulti en konfliktoj, armitaj konfliktoj, milito ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Malamikeco
* Amikeco

Kategorio:Internaciaj rilatoj
Kategorio:Interpersona rilatado
Nigraj kaj Blankaj Gelfoj

La esprimo **Nigraj kaj Blankaj Gelfoj** aludas al la rivalaj subpartioj kiuj formiĝis en Italio ene de la partio de la Gelfoj fine de la 13a jarcento kaj kiuj estis okazingintaj fortan sangelverŝon en Florenco dum la kvin unuaj jaroj de la 14a jarcento.

La origino de tiu divido estas kverelo de klanoj, nome tiu laŭ kiu kontraŭis la Vieri dei Cerchi (blankoj) kontraŭ la Donati (nigroj). Tiu divido estis same socia, ĉar la Cerchi [ĈERki] estis la partio de la riĉa burĝaro, proksima de la popolo, dum la Donati estis la partio de la nobelaro, proksima de la elito florenca. Tiuj lastaj kontraŭis la justicajn ordonojn eldonitaj de Giano della Bella.

En 1300, sur la Placo de la Sankta Triunuo en Florenco, eksplodis batalo kiu markos definitivan rompon inter ambaŭ partioj. La Nigraj Gelfoj, tre proksimaj al la papo Bonifaco la 8-a, venkis super la Blankaj, nekapablaj defendiĝi konvene, kaj Charles de Valois, venita el Francio helpe al la papo, eniris Florencon sen trafi reziston. Persekutitaj de la «nigruloj», la «blankuloj» alproksimiĝis al la Gibelinoj, kaj ili finkonfuziĝis kun ili. El Januaro 1302, oni komencis ekziligi la *blankulojn* (ĉefe en Ravenon), el kiuj Dante Alighieri, kaj la patro de Petrarko (la verkisto naskiĝis dum tiu ekzilo). Estis la grafo Gabrielli de Gubbio kiu tiam regis sur la urbo.

Kategorio:Historio de Florenco
Kategorio:Gelfoj kaj Gibelinoj
Batalo de Campaldino

La **Batalo de Campaldino** estis batalo inter Gelfoj kaj Gibelinoj okazinta la 11an de junio 1289. Miksitaj bandoj de pro-papaj Gelfaj fortoj de Florenco kaj aliancanoj, nome el Pistoia, Lucca, Siena kaj Prato, ĉiuj izole komandataj de la pagsoldato *condottiero* Amerigo di Narbona kun sia propra profesia sekvantaro, trafis Gibelinan forton el Arezzo inklude la eble malentuziasma episkopo, Guglielmino degli Ubertini, sur la ebenaĵo de Campaldino, kiu estas el Pratovecchio al Poppi, parto de la kamparo de Toskanio laŭlonge de la supra Arno nomita la Casentino. Unu el la luktintoj de la flanko de Gelfoj estis Dante Alighieri, tiam 24-jaraĝa. Oni kalkulis 300 mortojn el la flanko de Gelfoj kaj 1,700 el la flanko de Gibelinoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Castelle e fortezze:Campaldino (itale)

Kategorio:1289
Campaldino
Kategorio:Gelfoj kaj Gibelinoj
Kategorio:Dante Alighieri
Campaldino
Kategorio:13-a jarcento en Italio
Margit Andaházi

**Margit Andaházi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Andaházi Margit** estis hungara aktoro. Ŝia familia nomvarianto estis *Andaházy* [andahAzi].

Margit Andaházi http://mek.oszk.hu/02100/02139/html/sz01/137.html naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto (pluraj fontoj havas malĝustan mortan daton!).
 
## Biografio 
Margit Andaházi komencis sian aktoran karieron en sia naskiĝurbo en 1945. Inter 1949–1951 ŝi apartenis al Teatro Kisfaludy (Győr), inter 1951–1957 al Teatro Csokonai (Debrecen), inter 1957–1958 al Teatro Madách, inter 1958–1970 al Teatro Szigligeti (Szolnok), fine ŝi revenis al Teatro Madách. En la scenejo ŝi havis ankaŭ kantistajn rolojn. Ŝi ricevis premion en 1966. Ŝi sinmortis.
  
## Elektitaj teatraj roloj 
* Ŝekspiro:
** *Romeo kaj Julieta* (1954) - ina titolrolo
** *Somermeznokta sonĝo* - Puck
* Endre Fejes: *Rozsdatemető*, (1965) - Pék Mária (ina ĉefrolo)
* Molière: *Tartuffe*, - Dorina
* Zsigmond Móricz: *Légy jó mindhalálig*, - Nyilas Misi (knaba ĉefrolo)

## Elektitaj filmaj roloj 
* *Gábor diák* (1955) - Leila
* *Ház a sziklák alatt* (1958)
* *A szélhámosnő* (1963) - patrino de Éva
* *Családi dráma* (1974, televizia filmo) - Juliska
 
## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto 
* http://www.imdb.com/name/nm0025877/
* hungarlingva biografio kun foto
 

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Győző Szabó

**Győző Szabó** [djOzO sabO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szabó Győző** estas hungara aktoro, voĉoaktoro, grafikisto pri reklamoj.

Győző Szabó http://port.hu/adatlap/szemely/szabo-gyozo/person-6422 naskiĝis la  en Nyírbátor.

## Biografio 
Győző Szabó akiris diplomon en Hungara Belarta Universitato en 1. Post siaj studoj li faris grafikaĵojn, krome li laboris en drinkejo, kie li partoprenis en fondo de amatora teatra trupo. Baldaŭ li ricevis rolojn ankaŭ en malgrandaj teatrejoj, ekde 1993 en Teatro Katona József. Inter 1995 kaj 2004 li estis membro de la teatro. Ekde 2001 sekvis ankaŭ filmaj kaj voĉoaktoraj roloj. Inter 2008 kaj 2012 li apartenis al Teatro Weöres Sándor, poste al Teatro Thália (Budapeŝto). Li ricevis premiojn en 1997 kaj 2004. Li estas eksedziĝinta kun filino, ekde 2008 li kune vivas kun Judit Rezes, kiu naskis filon en 2010.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Somermeznokta sonĝo
** Makbeto (2005)
** Rikardo la 3-a (2007)
* Victor Hugo: *A nevető ember* (La ridanta homo) (1995)
* Ferenc Molnár: *Liliom* - titolrolo (2010)
* Imre Madách: La tragedio de l' homo (2011)

## Elektitaj filmaj roloj 
* *Kisváros* (1996) - televizia serio
* Nyócker (2004)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Hungaraj grafikistoj
Universitato de Versailles

La **Universitato de Versailles** (Université de Versailles-Saint-Quentin-en-Yvelines) estas Franca publika universitato, kreita en 1991. Ĝi situas ĉefe en Versailles kaj Saint-Quentin-en-Yvelines (ĉiuj urboj en la departemento Yvelines).

Tie ĉirkaŭ 800 instruistoj instruas sciencojn, teĥnikojn, plurmedian komunikadon, juron, ekonomikon, sporton, literaturon kaj lingvojn al proksimume 20 000 studentoj.

Inter 2016 kaj 2017, la prezidanto estis Didier Guillemot. La nuna prezidanto estas Alain Bui.

Ĝi apartenas al la 500 plej bonaj universitatoj de la mondo, laŭ la Jiao Tong Universitato de Ŝanhajo. (Academic Ranking of World Universities).

## Institucioj 
* Observatorio de Versailles

## Fama diplomito 
* Nicolas Tenoux, Pilotaviadilo, aernaŭtika inĝeniero, aŭtoro

Versailles
Kategorio:Versailles
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1991
Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1990-1999
Andrea del Castagno

eta|upright=0.75|Fresko de Niccolò da Tolentino (1456).
eta|350px|maldekstra|La *Lasta Vespermanĝo* de Sant'Apollonia.
**Andrea del Castagno** (aŭ **Andrea di Bartolo di Bargilla**; ĉ. 1421 – 19a de Aŭgusto 1457) estis Itala pentristo el Florenco, influita ĉefe de Tommaso Masaccio kaj Giotto di Bondone. Liaj verkoj inkludas freskojn en Sant'Apollonia en Florenco kaj la pentritan rajdan monumenton de Niccolò da Tolentino (1456) en la Katedralo de Florenco. Li siavice influis super la Skolo de Ferrara de Cosmè Tura, Francesco del Cossa kaj Ercole de' Roberti.

## Vivo 
Oni konas malmulton pri sia formado, kvankam oni hipotezis ke li lernis kun Fra Filippo Lippi kaj Paolo Uccello. En 1440–1441 li faris la freskon de Krucumo kaj Sanktuloj en la *Ospedale di Santa Maria Nuova*, kies perspektiv-orientita konstruo kaj figuroj montras la influon de Masaccio.

## Elektitaj verkoj 

File:DanteFresco.jpg|*Dante *
File:Andrea del Castagno - Famous Persons - The Cumean Sibyl - WGA00343.jpg| *La Kumea Sibilo*
File:Petrarch by Bargilla.jpg|Francesco Petrarca
File:Andrea del Castagno - Pippo Spano, Niccolò Acciaiuoli, Francesco Petrarca - Google Art Project.jpg|*Condottiere Pippo Spano*
File:Andrea del Castagno Giovanni Boccaccio c 1450.jpg|* Giovanni Boccaccio* ĉ. 1450

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Castagno, Andrea. *Andrea del Castagno: complete edition with a critical catalogue*. Oxford: Phaidon Press, 1980.
* Horster, Marita. *Andrea del Castagno: complete edition with a critical catalogue*. Ithaca, N.Y: Cornell University Press, 1980.
* Spencer, John. *Andrea del Castagno and his patrons*. Durham: Duke University Press, 1991.

Kategorio:Italaj renesancaj pentristoj
Kategorio:Florencanoj
Kategorio:Pentristoj de Quattrocento
Kategorio:Freskoj
Ulrich Jung

**Ulriko Jungo** (1478-1539) estis germana kuracisto, humanisto, profesoro pri medicino, hebreisto kaj frato de Ambrosius Jung la 1-a (1471-1548). Li verkis sennombrajn traktaĵojn pri infektaj malsanoj. Li apartenis al tre famaj aŭgsburgaj familioj de kuracistoj, humanistoj, profesoroj kaj patricioj. Lia patro nomiĝis Johann Hans Jung (1425-1505) kaj ankaŭ estis kuracisto kaj lia patrino estis Martha Kärner.

## Vivo 
230ra|eta|maldekstra|Blazono de aŭgsburga familio de patricioj
En 1507 li estis indikita kiel kuracisto de la urbo Aŭgsburgo kaj persona kuracisto kaj imperia konsilisto de Maksimiliano la 1-a. por kies salajro li ricevis 6 mil guldenojn. Li ankaŭ estis privata kuracisto de la patricia familio de Antono Fugger (1493-1560).

En 1538, la imperiestro Karlo la 5-a omaĝis lin per nobela titolo. Poste li enmembriĝis al la "Collegium Medicum" kie li estis profesoro pri medicinaj sciencoj. Li ankaŭ studis la hebrean kaj klarigis pri la neceso de studo pri la bibliaj tekstoj en la Fakultato pri Teologio. Kune kun sia frato, li estis kun-aŭtoro de la verko "Conclusiones et propositiones universam medicinam", traktaĵo pri infektaj malsanoj. Li asertis ke pomadoj surbaze de hidrargo estis neadekvata por la traktado de la variolo.

## Verko 
* Conclusiones et propositiones universam Medicinam, per genera comprehendentes, 1538, eldonita de Konrad Peutinger.

## Literaturo 
* Negotiating the French Pox in Early Modern Germany, Claudia Stein
* Enzyklopädie Medizingeschichte, Werner E. Gerabek, Bernhard D. Haage, Gundolf Keil, Wolfgang Wegner
* Hitz - Kozub, Rudolf Vierhaus
* Augsburger Stadtlexikon
* CERL Thesaurus

## Vidu ankaŭ 
* Ambrosius Jung la 1-a (1471-1534)
* Sigmund Grimm (1480-1532)
* Adolf Occo la 2-a (1494-1572)
* Konrad Peutinger (1465-1547)

Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Germanaj hebreistoj
Kategorio:Germanaj humanistoj
Niccolò Leonico Tomeo

**Nicholas Leonicus Thomaeus** (1456–1531) estis venecia erudiciulo kaj profesoro de filozofio ĉe la Universitato de Padovo. Estis unu el la unuaj profesoroj el greka deveno por instrui la grekan en Padovo.

## Vivo 
110px|eta|maldekstra|Nikolao Tomeo.

Tomaso naskiĝis en Venecio, Italio la 1-an de februaro 1456 al greka familio de Epiro.

Dum en Florenco, li studis greka filozofio kaj literaturo sub la kuratoreco de Demetro Ĥalkokondilo.
* Autokineton e entelechia
* De spontaneo (Pri la spontanea generiĝo)
* Alverotus sive de tribus animorum vehiculis, Venecio, 1524
* Nicolai Leonici Thomaei de varia historia libri tres, 1532
* Bembo sive de immortalitate animae, 1524
* Dialogus de nominum inventione
* Michaelis Ephesii Scholia in Aristotelis libros aliquot, nempe
* De Iuventute, senectute, vita et morte
* De longitudine ac brevitate vitae
* De divinatione per somnum
* E Graeco nunc primum conversa
* Accessit quoq[ue] Nicolai Leonici Thomaei conuersio atq[ue] explanatio primi libri
* Aristotelis De partibus animalium, lucubratio ualde utilis, nunc primum etiam ex autoris archetypo in lucem edita, Bazelo 1541
* Moralia de Platono
* Verkoj de Paŭzanio
* Verkoj de Klaŭdo Galeno
* Clavdii Ptolemæi Omnia quæ extant opera, præter geographiam quam non dissimili forma nuperrimè ædidimus, 1551
* P. Ovidii Nasonis Fastorum libri VI, 1516
* De motu animalium
* De incessu animalium
* Quaestiones mechanicae, 1525
* De partibus animalium, 1520

## Vidu ankaŭ 
* Manuel Chrysoloras (1355-1415)
* George Trapezountios (1395-1473)
* Teodoro Gaza (1398-1475)
* Johano Argiropulo (1415-1487)
* Demetro Ĥalkokondilo (1423-1511)
* Laonikos Chalkokondyles (1430-1470)
* Marsilio Fiĉino (1433-1499)
* Konstantinos Laskaris (1434-1501)
* Bazilo Besariono (1439-1472)
* Giorgio Valla (1447-1500)
* Pietro Pomponazzi (1462-1525)
* Marcus Musurus (1470-1517)
* Pietro Bembo (1470-1547)
* Nikolao Koperniko (1473-1543) estis lia lernanto
* Girolamo Fracastoro (1476-1553) estis lernanto de Leoniko Tomeo
* Franciscus Maurolycus (1494-1575)
* Reginald Pole (1500-1558)
* Joakimo Kameraro la Maljuna (1500-1574)
* Luko Gaŭriko (1475-1558)

## Referencoj 
## Literaturo 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Italaj filozofoj
Kategorio:Italaj humanistoj
Kategorio:Italaj helenistoj
Kategorio:Italaj filologoj
Kategorio:Universitato de Padovo
Györgyi Andai

**Györgyi ANDAI** [djordji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Andai Györgyi** estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia edzo estis Jácint Juhász.

Györgyi Andai http://port.hu/adatlap/szemely/andai-gyorgyi/person-7529 naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Györgyi Andai devenis el juda familio. Ŝi havis filman rolon jam en 1960. Inter 1963 kaj 1966 ŝi estis amatora aktoro en la universitata scenejo. Ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo de Budapeŝto en 1972. Post la diplomo laŭ la kutimoj ŝi havis taskojn jaron en Teatro Szigligeti (Szolnok), poste ŝi revenis al diversaj budapeŝtaj teatroj. Ŝi ricevis 4 premiojn inter 1990-2012. Ŝi frue mortis pro kancero.

## Elektitaj teatraj roloj 
* Karolo Kisfaludy: *A pártütők* - S-ino Kántor, Kisvárda)
* Molière: *George Dandin* - Anĝelo
* Endre Fejes: Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo (teatra versio) - Krisz

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* *Két emelet boldogság* (1960)
* *Fekete gyémántok* (1976)
* *Aranyváros* (2001)
* hungaraj voĉoj de diversaj eksterlandanoj, ekzemple de Karin Dor

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* *Öröklakás* (1963)
* Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo (1971)
* *Linda* (serio, 1984)
* *Angyalbőrben* (serio, 1991)
* *Tűzvonalban* (serio, 2009)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 13-a paĝo) 
* hungarlingva datenpaĝo kun foto
* http://mek.oszk.hu/02100/02139/html/sz01/140.html

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Hungaraj infanaj aktoroj‎
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Beatrice Portinari

[eta|250ra|*Dante kaj Beatrice*, de la antaŭrafaelisma pentristo [Henry Holiday, kiu imagas la renkonton inter Dante kaj Beatrice ĉe la Ponto Sankta Triunuo.]]
alternative=Incipit vita nova, Dante kaj Beatrice en la ĝardeno, 1903, ĉefverko de Cesare Saccaggi.|eta|338x338ra|*Incipit vita nova, Dante kaj Beatrice en la ĝardeno*, 1903, ĉefverko de Cesare Saccaggi.
***Beatrice Portinari*** [beaTRIĉe] (la  - 8a de junio de 1290), konata ankaŭ kiel *Bice* aŭ la damo florenca, estis idealigita de Dante en sia *Vita nuova* kaj ĉefe en la Dia Komedio. Unu versio mencias ke Dante konis ŝin kiam ŝi estis ankoraŭ naŭjara infanino kaj ne revidis ŝin ĝis naŭ jarojn poste. Estas alia versio laŭ kiu la poeto vidis ŝin nur unufoje kaj eĉ ne parolis kun ŝi. Aliaj fontoj de la historio referencas ke li tute inventis ŝin. Tamen, Dante neniam havigas en siaj verkoj precizajn indikojn rilate al la identeco de tiu rolulo, kiu estas ĉefe simbolo. Aliflanke, oni klopodis asigni per laboro de ekzegezo romantika, familinomon por tiu damo, klopodante fari el tiu dia Amo kiu kunigas Dante kun Beatrice amon similan al tiu de junulaj kaj bagatelaj amoj modernaj.

Boccaccio, kiu tuj post la morto de Dante, komentis la *Dian Komedion* en Florencio, fanfaronis ke li trompis sian aŭskultantaron disvastigante la ideon ke Beatrice havis veran civilan ekziston. Tiu problemo estas vere malfacila solvebla, ĉar aliflanke estas tre probable ke la gravo de Beatrice por Dante situis nur je simbola nivelo kaj ke oni ne pensu en la amo de Dante kiel adolta pasio, ĉar oni scias ke la poeto estis edziĝinta kaj havis kelkajn filojn kun alia virino.

Tamen, laŭ asertoj de kelkaj historiistoj, Beatrice povis esti Bice, filino de Folco Portinari de Portico di Romagna, kiu translokiĝinte al Florenco, loĝis en domo proksima al tiu de Dante. La familio Portinari estis tre riĉa kaj grava, kaj Folco havis la meriton fondi la ĉefan hospitalon de la centro de la toskania ĉefurbo, nome la *Ospedale di Santa Maria Nuova*.

La spaco kaj la tempo de la vivo de tiu junulino korespondas kun tiu kiun Dante priskribas en la *Vita nuova,* pro tio, oni supozas ke ŝi naskiĝis en 1266. Bice edziniĝis al bankisto Simone dei Bardi en 1287 kaj oni supozas ke ŝi mortiĝis en 1290, nur 23-jaraĝa. Ŝia tombo troviĝas en la malgranda preĝejo de Sankta Margherita dei Cerchi, ĉe la konstruaĵo kiu estas hejmo de la Muzeo *Casa di Dante*. Post la morto de Bice, Dante nomigis ŝin *Beatrice,* kies nomo signifas la *glora* en latina, konvertante ŝin en simbolo de fido kaj en gvido kaj ĉiela protektanto. Detruita de la novaĵo de la morto de lia amatino, Dante ĵetis sin al seksa ĥaoso kun granda nombro de amatinoj, ĝis post unu jaro li edziĝis al Gemma Donatil.

Kategorio:La Dia Komedio
Kategorio:Mezepoka Italio
Kategorio:Dante Alighieri
Kategorio:Platona amo
Sons of Confederate Veterans

**Sonoj of Confederate Veteranoj** () estas frata organizo sudista kreita la 1896 al Richmond (Virgínia), kaj malfermita al la viraj posteuloj de la veteranoj de milito de la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Usono. Ĝi disiĝis de la *United Confederate Veteranoj*, formita en Nov-Orleano sep jaroj antaŭe. Ĝia sidejo troviĝas nuntempe ĉe Columbia (Tenesio). La asocio havas neniun ligon kun la novaj konfederitoj aŭ kun la blanka supereco.dekstra|eta|200x200ra|Bandera de la Konfederacio (1865).

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo ()

Kategorio:1896
Kategorio:Organizaĵoj en Usono
Kategorio:Fratriaj asocioj
Kalvinana preĝejo (Telkibánya)

La **Kalvinana preĝejo** estas religia monumento historia en Hungario, en vilaĝo Telkibánya.

## Historio 
Laŭ opinio de arkeologoj la unua gotika (tiam katolika) preĝejo kun ĉefnavo kaj du flanknavoj de Telkibánya estis konstruita inter 1318-1340 kiel parto de samtempe konstruita malgranda fortikaĵo. Inter 1442 kaj 1460 la husanoj dominis la regionon, ili trakonstruis la preĝejon al fortikaĵo. La loĝantoj iĝis kalvinanoj en 1579. Tiutempe jam la kirko estis ruina, la kalvinanoj malkonstruis la sanktejon kaj la flanknavojn, la ceteraj partoj estis renovigitaj. En 1829 kampanilo estis konstruita.
   
## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola sur monteto, sed apude estas tombejo. en mezo de la fasado estas la turo, kiu estas preskaŭ tiel larĝa, ol la navo. Interne interesaĵo estas la predikejo, kiu ne kontaktiĝas kun la muro, tio estas escepta en Hungario.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* http://www.abatur.hu/latvanyossag.php?lid=27
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto 
* hungare kun fotoj
eta|maldekstre|Vido al la preĝejo

Telkibanya
Kategorio:Telkibánya
Prozmetro

**Prozmetro** (en la latina *prosimetrum* kaj plurale *prosimetra*) estas poezia komponaĵo kiu uzas kombinon de prozo (*prosa*) kaj verso (*metrum*); partikulare, ĝi estas teksto komponita en alternaj segmentoj de prozo kaj verso. Ĝi troviĝas amplekse en okcidenta kaj orienta literaturoj. Foje oni markas distingon inter tekstoj en kiuj verso estas la dominanta formo kaj tiuj en kiuj prozo dominas; tiam oni aplikas la terminojn *prozmetro* kaj *versprozo* respektive.

## Ekzemploj 
* *Satirikono* (ĉ. 1a jarcento p.K.) de Petronio
* *La kolomba kolumo* (ĉ. 1022) de Ibn Hazm
* *Panteono* (1188) de Godofredo de Viterbo
* *Gesta Danorum* (ĉ. 1208) de Sakso Gramatiko
* *La Vita Nuova* (ĉ. 1295) de Dante Alighieri
* *Pale Fire* (1962) de Vladimir Nabokov

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Prozo
* Verso
* Metriko

## Bibliografio 
* Dronke, Peter. *Verse with Prose from Petronius to Dante*. Cambridge, MA: Harvard University Press, 1994. ISBN 0-674-93475-X
* Green, Roland, et al., ed. *The Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics*. Princeton: Princeton University Press, 2012. ISBN 978-0-691-15491-6
* Harris, Joseph, kaj Karl Reichl, ed. *Prosimetrum: Cross-Cultural Perspectives on Narrative in Prose and Verse*. Cambridge, Eng.: D. S. Brewer, 1997. ISBN 0-85991-475-5
* Jones, Samuel, Aled Jones, kaj Jennifer Dukes Knight, ed. *Proceedings of the Harvard Celtic Colloquium, 24/25, 2004 and 2005*. Cambridge, MA: Harvard University Press, 2009. ISBN 978-0-674-03528-7
* O’Donoghue, Heather. *Skaldic Verse and the Poetics of Saga Narrative*. Oxford: Oxford University Press, 2005. ISBN 978-0-19-926732-3
* Ross, Margaret Clunies. *A History of Old Norse Poetry and Poetics*. Cambridge: D.S. Brewer, 2005. ISBN 978-1843842798

Kategorio:Literaturaj ĝenroj
Kategorio:Metriko
Kategorio:Prozo
Kategorio:Verso
Józef Paszkowski

**Józef Edmund Paszkowski** (naskiĝis la 3-an de januaro 1817 en Varsovio, mortis la 17-an de aprilo 1861 samloke) – pola poeto kaj tradukisto de la angla literaturo, germana literaturo, franca literaturo kaj greka literaturo, famiĝinta per tradukoj de la dramoj de William Shakespeare.

Praktike la tutan vivon pasigi en Varsovio.

Li komence laboris kiel instruisto, en pli posta periodo de la vivo tute sin dediĉis al traduka laboro. En 1875 en Varsovio aperis, sub redakto de Józef Ignacy Kraszewski, eldono de kolektitaj dramoj de Ŝekspiro, titolita *Dzieła dramatyczne Williama Shakespeare* (Dramaj verkoj de William Shakespeare) en tradukoj de Paszkowski, Leon Ulrich kaj Stanisław Egbert Koźmian. La eldonaĵo kaŭzis, ke la tuta trio iĝis vaste konata.
Li ankaŭ tradukis multe da aliaj ĉefverkoj de la monda literaturo, interalie *Faŭston* de Johann Goethe, *Don Carlos* de Friedrich Schiller, *Kain* de George Byron, *Hernani* de Victor Hugo kaj poeziajn rakontojn de Homero.

## Eksteraj ligiloj 
Tradukoj de Józef Paszkowski en la servo Wolne Lektury (Liberaj Legaĵoj):
* William Shakespeare, *Hamlet* Hamleto
* William Shakespeare, *Romeo i Julia* Romeo kaj Julieta

Kategorio:Polaj tradukistoj
Kategorio:Polaj poetoj
Kategorio:Tradukistoj el la franca lingvo
Kategorio:Tradukistoj el la germana lingvo
William Takaku

**William TAKAKU** (naskodato nekonata; mortis la 3-an de januaro 2011 en Port-Moresbo) estis papua filma kaj teatra aktoro. Ankaŭ scenaristo kaj gvidanto de Nacia Teatro en Papuo-Nov-Gvineo.

Kune kun Albert Toro estis kunaŭtoro kaj reĝisoro de eta serio *Warriors in Transit* el 1992. Li ankaŭ ekrolis kune kun Pierce Brosnan en la filmo surbendigita laŭ la romano *Robinsono Kruso* (1997) kiel Vendredulo, kaj ankaŭ en eta serio *Violent Earth* kiel Magnus.

William Takaku mortis pro korinfarkto.

## Eksteraj ligiloj
* A tribute to William Takaku, by Peter Trist

Kategorio:Naskiĝintoj en la 20-a jarcento 
Kategorio:Papuaj aktoroj