open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tiocianatoj

[eta|200ra|Tiocianata [anjono]]
**Tiocianatoj** (antaŭe ankaŭ nomataj **rodanidoj**) estas la saloj kaj esteroj de la nekonstanta Tiociana acido HSCN. La nomo „rodanido“ devenas de la greka vorto Ρόδος (rodos) por "ruĝa" respektive "rozo", ĉar fero-III-tiocianato havas malhelruĝan koloron. La saloj plej facile havigeblas per fando de la koncernaj cianidoj pere de sulfuro.

Kalia tiocianato estas la plej konata salo, kiu uzatas interalie cele al la pruvo de fero3+-jonoj, en kio ekestiĝas la supre jam menciata malhelruĝa fero-III-tiocianato Fe(SCN)3.

La tiocianida jono (SCN−) en ĥemiaj kompleksoj povas ligiĝi al la centra atomo kaj pere de la nitrogena kaj pere de la sulfura atomo. Tial ĝi en la *spektroĥemia serio* aperas dufoje. Laŭ sia ĥemiaj ecoj ĝi similas al la halogenidoj kaj tial foje nomatas en la grupo de "pseŭdohalogenidoj".

La homa hepato produktas tiocianatojn dum la digesto de cianidoj pere de specifa enzimo (nomata "rodanido-sintetazo"). Ankaŭ el iuj nutraĵoj kiel ekzemple brasikoj tiocianatoj povas esti enzime havigataj. Ĉar la tiocianata jono malfaciligas la absorbon de jodo en la tiroidon, la manĝado de troaj kvantoj de brasiko (laŭ specoj necesas 500 gramoj ĝis pluraj kilogramoj potage) povas subteni malsanan troŝveliĝon de la tiroido. Krome en la homa korpo tiocianatoj ankaŭ ekzistas en la metabolo de tabakaj produktaĵoj.

## Vidu ankaŭ 
* Cianidoj
* Cianatoj
* Izocianatoj
* Tiocianatoj
* Izotiocianatoj
* Natria tiocianato
* Tiocianata acido
* Metila tiocianato
* Etila tiocianato
* Propila tiocianato
* Izopropila tiocianato
* Fenila tiocianato
* Benzila tiocianato

Kategorio:Nitrogenaj kombinaĵoj
Kategorio:Organika kemio
Kategorio:Tiocianatoj
Kategorio:Esteroj
Preĝejo Sankta Mikaelo (Cuéllar)

200ra|eta|Preĝejo Sankta Mikaelo, en la ĉefplaco de Cuéllar
La **Preĝejo Sankta Mikaelo** estas katolika kirko de la vilaĝo Cuéllar (Segovia), el romanika stilo kaj venas de la 11-a jarcento, kvankam nuntempe ĝi havas plurajn arkitekturajn stilojn pro la reformoj laŭlonge de la jarcentoj. Ĝi estas dediĉata al la Ĉefanĝelo Mikaelo, patrono de la vilaĝo. Ĝi estas la sola preĝejo el ĉiuj ekzistantaj en Cuéllar, kiu funkcias kiel paroĥejo, ĉar la ceteraj estas ĝiaj filioj. Ĝi situas en la urbocentro, en la ĉefplaco.

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Hispanio
Cuellar
Kategorio:Konstruaĵoj en Segovio
Sakramenta Beno

eta|altdekstre= 2|Sakramenta Beno
La **Sakramenta Beno**, ankaŭ nomata eŭkaristia beno, estas katolika rito: La benanto faras la krucosignon super la benataj ne per la mano, sed per la monstranco aŭ, malpli solene, per la ciborio.

Antaŭ ĉi beno kutime la komunumo aŭ la ĥoro kantas unu el la eŭkaristiaj himnoj de Tomaso el Akvino, plej ofte *Tantum ergo* aŭ *O salutaris hostia* (ADORU 392). Povas sekvi la versiklo *Panem de cælo* kaj la preĝo *Domine Iesu Christe, qui nobis sub sacramento mirabili* (ADORU 378-379). La benonto surmetas vualtukon, t. e. tuko, metita ĉirkaŭ la ŝultroj, por vuali la manojn, kiuj tenas la monstrancon aŭ la ciborion. La beno mem ne estas akompanata de vortoj. Dum ĝi kutime la ministrantoj sonorigas la sonoriletojn, kaj la sub la signo de l' pano ĉeestanta Kristo estas honorata per incenso. Ĉiu benato faras per sia mano super si la krucosignon. Poste la ciborio, respektive la hostio el la monstranco, estas remetata en la tabernaklon.

Speciala tradicio ekzistas en la germana diocezo Treviro. Anstataŭ tomasa himno, versiklo kaj preĝo ili konas manplenon da kantoj, kiuj entenas (trifojan) sankta-vokon. Dum la homoj tre esprimplene kantas tiujn "sankta", la celebranto benas ilin per la monstranco.

De la frua 13-a jarcento ĝis la Dua Vatikana Koncilio oni multajn edifajn Diservojn, sendepende de iliaj temoj, eĉ mesojn, celebris antaŭ la elmetita Plejsanktaĵo kaj finis ilin per la sakramenta beno. Hodiaŭ tiaj mesoj estas malpermesitaj. Same malpermesita estas elmeti nur por doni la eŭkaristian benon. Elmetado kaj sakramenta beno havas sian lokon nur kadre de eŭkaristia adorado.

Kategorio:Religio
Kategorio:Katolikismo
Imre Dobos

**DOBOS Imre** [doboŝ] estas rumanuja hungara aktoro naskita en Marosvásárhely la 22-an de marto 1941.
## Kariero
Ekde 1966 li ludis ĝis 1988 en la Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház kaj poste en la Nagyváradi Állami Színház Szigligeti Társulat. 
## El ŝiaj roloj
*Duka (Tamási Á.: Csalóka szivárvány); 
*Tiborc (Katona J.: Bánk bán); 
*Brînzovenescu (Caragiale: Az elveszett levél);
*Pompás Gedeon (Sütő A.); 
*Torzsa (Tamási Á.: Boldog nyárfalevél).
*Mary Tyrone (O’Neill: Utazás az éjszakába).
## Eksteraj ligiloj
*Retejohttp://www.szigligeti.ro/index.php?nyelv=hu&oldal=szemely&id=9 kaj spektakloj pluajhttp://theater.hu/index.php?mode=portre&szemely_id=3220
## Fonto
*Magyar Színházművészeti Lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Defenda Junto de Madrido

La **Defenda Junto de Madrido** aŭ en la hispana origine **Junta de Defensa de Madrid** estis politika organismo kreata la 6an de novembro 1936 fare de la registaro de la  respublika prezidita de la socialista Francisco Largo Caballero. Ĝi respondecis pri la defendo de la urbo de Madrido antaŭ la eblo ke la frankista armeo konkerus ĝin dum la Hispana Enlanda Milito. Ties konsisto kaj prezido estis fiditaj al generalo Miaja, kaj ĝi memsolviĝis la 23an de aprilo de 1937.

## Antaŭaĵoj
La Ministraro estrata de Largo Caballero estis kreinta per dekreto de 28a de septembro de 1936 samnoman organismon, estre de la registarestro kaj konsista je reprezentantoj de la diversaj tendencoj kiuj apogis la registaron de la Frente Popular, kvankam temis nur pri konsultaj celoj. Tamen el tiuj reprezentantoj nur du -nome Francisco Caminero Rodríguez (*Partido Sindicalista*) kaj José Carreño España (Izquierda Republicana)- estos parto de la nova organismo tutpova.

## Konsisto
La letero ricevita de la generalo José Miaja el la registaro ordonis ke la *Junta* enhavus «*reprezentantojn de ĉiuj la politikaj partioj kiuj formas parton de la Registaro kaj laŭ la sama proporcio kiun en tiu havas tiuj partioj*», sen klarigi tamen la sistemon por nomumi tiujn reprezentantojn. Fine oni interkonsentis ke ĉiu partio estu reprezentata de titulara kaj anstataŭanto, kaj oni formis ĝin tiele:

**Prezidento:* José Miaja Menant.
*Sekretario: Fernando Frade (Partido Socialista Obrero Español).
*Anstataŭanto: Máximo de Dios (Partido Socialista Obrero Español).
**Milito*: Antonio Mije García (Partido Comunista de España).
*Anstataŭanto: Isidoro Diéguez Dueñas (Partido Comunista de España).
**Publika ordo*: Santiago Carrillo Solares (Juventudes Socialistas Unificadas).
*Anstataŭanto: José Cazorla Maure (Juventudes Socialistas Unificadas).
**Militindustrioj*: Amor Nuño Pérez (Confederación Nacional del Trabajo).
*Anstataŭanto: Enrique García Pérez (Confederación Nacional del Trabajo).
**Liverado*: Pablo Yagüe Estevará (*Casa del Pueblo*, socialistoj).
*Anstataŭanto: Luis Nieto de la Fuente (*Casa del Pueblo*).
**Komunikado*: José Carreño España (Izquierda Republicana).
*Anstataŭanto: Gerardo Saura Mery (Izquierda Republicana).
**Financoj*: Enrique Jiménez González (Unión Republicana).
*Anstataŭanto: Luis Ruiz Huidobro (Unión Republicana).
**Informado kaj ligoj:* Mariano García Cascales (Juventudes Libertarias).
*Anstataŭanto: Antonio Oñate (Juventudes Libertarias).
**Evakuado*: Francisco Caminero Rodríguez (Partido Sindicalista)
*Anstataŭanto: Antonio Prexés Costa (Partido Sindicalista).

## Bibliografio
*Gibson, Ian. *Paracuellos: cómo fue*. Madrid: Temas de Hoy, 2005. 296 p. ISBN 978-84-8460-458-7.
*Jackson, Gabriel. *La República Española y la Guerra Civil (1931-1939)*. Barcelona: Crítica, 1999. 496 p. ISBN 978-84-7423-948-5.
Murego de Cuéllar

250px|eta|dekstra|Murego
La **Murego de Cuéllar** estas romanika militista palisaro kiu ĉirkaŭas la historian urboparton de la vilaĝo Cuéllar. Ĝi reprezentas unu el la muregaj kompleksoj plej gravaj kaj plej bone konservataj de la aŭtonoma regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio).
La murego estis konstruita ekde la 11-a jarcento kaj plifortigitaj en la 15-a jarcento fare de Francisco Fernández de la Cueva, dua duko de Alburkerko kaj senjoro de la vilaĝo. Komence ĝi havis longecon de pli ol 2.000 metroj (2 km), el kiuj konserviĝis proksimume 1.400. Ĝi havas metron kaj duonon da larĝo kaj meza alto de kvin metroj. Ankoraŭ konserviĝas sep el la dek unu alirpordoj.

Ekde la 17-a jarcento la murego ne plu estis utila por la defendado de la urbo kaj la intereso por ĝia konservado perdiĝis, pro tio en la 19-a jarcento, oni malkonstruis la plej damaĝitajn sekciojn. Tio kaj la fendoj kaj truoj okazigitaj de la eluzo kaj la abandono, perdigis la kvaronon de la murego. En la 1970-aj jaroj ekbremsiĝis tiu malboniĝo, restaŭrante diversajn sekciojn.

Kategorio:Konstruaĵoj en Segovio
Kategorio:Muregoj en Hispanio
Vicgrafo

eta|dekstra|200ra|Krono de la Vicgrafo.
**Vicgrafo** estas unu el la nobelaj titoloj de Eŭropo, per kiu la gereĝoj montris sian dankemon al kelkaj personoj. Ĝi estas malsupera al la grafo kaj, en la Mezepoko, la vicgrafo funkciis kiel la anstataŭanto de la reĝo en sia teritorio. Ekde la 19-a jarcento, tiu nobela titolo estas nura honoraĵo.

## Eksteraj ligiloj 
* Nobelaj titoloj (hispane) 
* PIV: "**vicgrafo.** Persono havanta nobelan titolon, kiu rangas inter grafo k barono."

Kategorio:Nobelaj titoloj
*
Atlaso (luno)

**Atlaso** estas unu el la naturaj satelitoj de Saturno, kiu orbitas apud la rando de la ringo A.

## Malkovro 
Malkovris ĝin Richard J. Terrile, sur fotoj de Voyager 1 faritaj la 

## Orbito 
Laŭ nuna kono, Atlaso orbitas plej proksime ekstere de la rando de la ringo A, kaj ĝi estis tempe rigardita kiel paŝtist-satelito de tiu ringo.
Oni nun opinias, ke la ringo estas "gardita" de orbita resonanco 7:6 de lunoj Jano kaj Epimeteo.

En 2004, maldensa ringo portempa nomata R/2004 S1 estis malkovrata en la orbito de Atlaso.

La orbiton de Atlaso perturbas Prometeo kaj, je malpli granda grado, Pandoro; tio, kio estigas devion de 600 km de la teoria orbito, kaj precesion de ĉirkaŭ tri jaroj. Ĝia orbito estas verŝajne ĥaosa, kiel tiuj de Prometeo kaj Pandoro.
eta|maldekstra|Suda poluso de Atlaso, Foto far de Cassini la

## Formo 
Grand-precizeca fotoj far de sondilo Cassini en julion 2005 montras ekvatoran kreston, kiu faras la lunon diskoforma. Tiu kresto aspektas pli glata ol la "polusaj" regionoj. Plej verŝajne estas amaso da polvo (aŭ "neĝo") altirata el la ringo. Oni trovas similan strukturon ĉe Pajno kaj Japeto. La alto de la kresto estas komparebla kun la grando de la lobo de Roche de la luno, tio signifas, ke kroma kumulo da polvo estus forbalaita de tajda forto.

## Nomo 
Ĝia maldaŭra nomo estis **S/1980 S 28**. La , IAU aprobis nomi ĝin laŭ la titano Atlaso, ĉar oni tiam opiniis, ke ĝi "subtenis" la saturnajn ringojn, kiel Atlaso subtenis la ĉielon.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  "Flugantaj subtasoj" en la saturnaj ringoj (el *Space.com*)
*  Atlaso, saturna luno (el *Views of the Solar System*)
*  Komiketa atlaso, el *"The Planetary Society"* 
*  Atlaso, el la paĝaro de Jean-Michel
*  La malgrandaj Saturnaj satelitoj (el *"Planète Astronomie*") 
*  Atlaso (el *"Projekto Luno"*)

Kategorio:Lunoj de Saturno
Ruĝeca megaluro

La **Ruĝeca megaluro** (***Megalurus timoriensis***) estas kantobirdo de la familio de Megaluredoj kaj genro de Megaluroj aŭ herbobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la grupo de la Silviedoj. Ĝi estas la plej disvastigata specio de la genro, ĉar teritorias el Filipinoj suden al Novsudkimrio,

Ĝi estas specio bruneca supre kaj sablokolora sube kun pli **ruĝecbruna nuanco en krono kaj flugiloj** (kio nomigas la specion en Esperanto, dum en la latina scienca nomo oni aludas al ties loĝado en insulo Timoro). En la dorso estas nigrecaj strioj kutimaj en la genro. La vosto estas longa kaj larĝa, kio nomigas la genron per du radikoj el la antikva greka kiuj signifas “granda vosto”. La gorĝo kaj ventro estas pli blankecaj dum la brusto kaj flankoj estas pli sablokoloraj. En la vizaĝo helbruneca videblas hela superokula strio.

Ĝi troviĝas en Aŭstralio, Nov-Gvineo kaj Filipinoj. Ĝi loĝas ĉe altaj herbejoj en norda kaj orienta Aŭstralio, kaj el Filipinoj kaj Orienta Timoro orienten al Nov-Gvineo; en Okcidenta Aŭstralio ĉe marbordo kaj insuloj de nordokcidenta Kimberley. 

## Referencoj
* BirdLife International 2004.  Megalurus timoriensis.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio 2007.

Kategorio:Megaluredoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Blanka brasiko

**Blanka brasiko** (*Brassica oleracea* var. *capitata* f. *alba*) estas unu el la plej gravaj brasikoj kaj speco de kapobrasiko. Ĝi estas unu el la plej malnovaj brasikospecioj. Ĝia sezono en la norda tera hemisfero estas aparte aŭtuno kaj vintro. El blanka brasiko bone kuireblas supoj, brasikokukoj, brasikaj rulaĵoj kaj salatoj. Ĝi nutroscience karakteriziĝas per granda kvanto de vitamino&nbsp;C (46&nbsp;mg/100&nbsp;g) kaj antibiotike efikantaj tiocianatoj.

## Priskribo 
Multaj variaĵoj de blanka brasiko havas kapojn signife pli grandajn ol tiuj de ruĝa brasiko. Variaĵoj maturiĝantaj frue en la brasika sezono kutime vendiĝas kiel freŝa legomo. Pli poste maturiĝantaj kaj aparte grandkapaj variaĵoj plejparte en apartaj produktejoj iĝas acida brasiko.

## Enhavaĵoj 
*fonto 1: Souci.Fachmann.Kraut 1994* 
*fonto 2: *USDA National Nutrient Database for Standard Reference'' (serĉovorto "cabbage, raw", tie ankaŭ haveblas pliaj datumoj 

## Flanka informo 
En Britio kaj Usono, aparte dum la Unua kaj Dua Mondmilitoj la vorto "Krauts" - "blankaj brasikoj" - estis malapreza moknomo por la germanoj.

## Bildoj 

Dosiero:CabbageBG.JPG|bulgaria blanka brasiko
Dosiero:Spitskool.jpg|pinta variaĵo de blanka brasiko (nederlande Spitskool, germane Spitzkohl)
Dosiero:Collard Leaves.jpg|naturaj variaĵoj de brasikaj folioj
Dosiero:Fritzlar Hengstenberg.jpg|liverado de blanka brasiko al produktejo de acida brasiko en Fritzlar, centra Germanio

Kategorio:Brasikoj
Kategorio:Legomoj
Dafno (mitologio)

En la helena kaj , ĉefe en la romia mitologioj, **Dafno** estis sicilia paŝtisto, al kiu oni atribuas la kreon de la bukolika poezio. Li estis filo de Hermeso kaj de nimfo, kiu, post la nasko, forlasis lin en bosko da laŭro apud la urbeto Assoro, en la Provinco de Enna.[eta|[Pajno instruas Dafnon (Romia kopio de greka skulptaĵo de Heliodoro de Rodiso)]]

## Mito 
Li lernis kanton kaj muzikon de Pajno, kiu estis ĉu lia amanto, ĉu lia duona frato. Protektis lin la Muzoj, kiuj inspiris al li la amon por la poezio. Li kultis Dionizon, kaj disvastigis, per la poezio, tiun kulton ĉe la paŝtistojn.

Najado (ĉu Ekvenaja, ĉu Kzena, ĉu Nomia, ĉu Lica...) iĝis lia amantino, kaj faris lin ĵuri, ke li neniam amoru kun aliulo, sub minaco iĝi blinda se li perfidus. Li portempe restis fidela sed, drinkinte kun princino, li cedis al ŝia ĉarmo. Li tiam perdis la vidon (aŭ, laŭ aliaj fontoj, ŝanĝiĝis al ŝtono).

Li poste provis konsoli sin kantante kaj muzikante fluton, sed fine falis (aŭ ĵetis sin) de klifo.

Post lia morto, li estis akceptita en Olimpon inter la gedioj. Li estis kultita en la kamparo samrange kiel Dionizo, Demetra kaj Apolono.

Vergilio dediĉis al li la kvinan eklogon de Bukolikoj.

## Eksteraj ligiloj 
*   Dafno de Vergilio, kun franca traduko 
*  helena kaj romia mitologioj, surrete legebla
*  La morto de Dafno, de Teokrito (3a jarcento a. K.)
*  Pajno kaj Dafno

Kategorio:Dioj de la helena mitologio
Kategorio:Romia mitologio
Cepelinoj

eta|250px|
**Cepelinoj** (litove *cepelinai* por „zepelinoj“, singularo *cepelinas*) aŭ **didžkukuliai** („grandaj knedlikoj“) estas terpomaj knedlikoj de la litova kuirarto, farĉitaj per viandhaketaĵo aŭ per kazeo. En Litovio ili apartenas al la nacie tipaj pladoj. Tradicie ili manĝiĝas je festotagoj kaj dum la sezono de la terpomrikolto, sed krome ĉiusezone ili haveblas en multaj restoracioj kaj ankaŭ stratorande en apartaj "zepelinaj" rapidmanĝejoj.

## Preparo 
eta|maldekstra|
En la preparo unue terpomoj estas raspitaj kaj malpliakvigitaj en kruda stato. Poste aliaj terpomoj estas kuiritaj kaj kaĉigitaj. La kruda terpomlikvaĵo staras en ujo ĝis la amelo kolektiĝis funde. Por la farĉo aŭ miksiĝas kruda porka viandhaketaĵo kun rostitaj ceperoj, salo, pipro kaj majorano (laŭguste ankaŭ kun kuirita rizo), aŭ miksiĝas kazeo, ovaĵo kaj butero, spicite kun salo kaj ajlo aŭ mento. Fine el la kruda kaj kuirita terpomaĵoj kun la amelo de la terpomlikvaĵo miksiĝas pasto. Tiu pasto estas porciigita kaj formigita je malalta rondaĵo. En la mezo de tiu porcio doniĝas iom da farĉo kaj kreiĝas longecaj knedlikoj (laŭforme similaj al zepelino) kun vianda farĉo respektive globaj knedlikoj kun kazea farĉo. En bolanta salakvo la knedlikoj kuiriĝas plimalpli 30 minutojn.

Cepelinoj tradicie serviĝas kun saŭco el rostita larderoj, ceperoj kaj acida kremo (en moderna, vegetara variaĵo simple forfalas la larderoj).

## Pliaj variaĵoj 
Krom la tipaj viandhaketaĵaj kaj kazeaj cepelinoj ankaŭ ekzistas variaĵoj plenigitaj per fungoj, blanka brasiko, ŝinko aŭ per fiŝaĵo.

## Eksteraj ligiloj 
* ampleksaj informoj pri cepelinoj (en, iom amuza, germana lingvo)
* Cepelinoj: Litova bongustaĵo - recepto publikigita en La Balta Ondo en aŭgusto 2019
* recepto litovlingva (arkivigita)

Kategorio:Terpomaĵoj
Kategorio:Litova kuirarto
Stria megaluro

La **Stria megaluro** (***Megalurus palustris***) estas kantobirdo de la familio de Megaluredoj kaj genro de Megaluroj aŭ herbobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la grupo de la Silviedoj.

## Disvastiĝo 
Kompare kun aliaj specioj de la genro, tiu ĝuas multe pli etendan teritorion. Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Pakistano, Filipinoj, Tajlando kaj Vjetnamio.

## Aspekto 
Tiu tipa herbobirdo estas mezgranda birdo kun mallongaj rondoformaj flugiloj kaj longaj graditaj vostoj, kiuj estas ofte eluzitaj. La plumaro estas tre bruna supre (iom ruĝecbruna ĉe krono kaj nuko), pli hela en ventro kaj gorĝo, kun **tre markataj nigraj strioj en la tuta dorso**, pli rimarkindaj ol tiuj de la aliaj specioj de la genro, kio nomigas la specion en Esperanto, dum la latina scienca nomo aludas al la marĉa habitato. La vosto estas longa kaj larĝa, kio nomigas la genron per du radikoj el la antikva greka kiuj signifas “granda vosto”. Tiu specio havas blankecan strion superokulan. Tiu genro estas unika inter tiu familio kaj inter la iamaj silviedoj pro posedo de restanta flugilungo.

## Referencoj
* BirdLife International 2004.  Megalurus palustris.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio 2007.

## Bildaro 

Image:Striated Grassbird (Megalurus palustris) in Kolkata W IMG 3399.jpg|Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird (Megalurus palustris) in Kolkata W2 IMG 3394.jpg|Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird (Megalurus palustris) at Kolkata I IMG 2758.jpg|Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird (Megalurus palustris) at Kolkata I IMG 2707.jpg| Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird- Song flight pattern I20.jpg|Modelo de flugokanto (komponita el diferencaj eroj) ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird I IMG 7184.jpg| Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird I IMG 7173.jpg| Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird I IMG 6683.jpg| Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Striated Grassbird (Megalurus palustris) at Kolkata I IMG 2767.jpg| Ĉe  Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.

Kategorio:Megaluredoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Monstranco

eta|Tradicia "suna" Monstranco
**Monstranco** (alia vorto laŭ PIV estas *hostimontrilo*) estas ilo por montri la konsekritan hostion, la korpon de Kristo, en la katolika liturgio. En la monstranco oni ekspozicias la Plejsanktaĵon por adorado. Oni portas la monstrancon dum eŭkaristiaj procesioj, prefere je la festo de la Korpo kaj Sango de Kristo, kaj oni utiligas ĝin por doni la sakramentan benon.

Teknike monstranco estas malgranda, plej ofte ronda, vitra montrofenestro kun trunko kaj piedo. La hostio estas tenata per eta lunarkforma tenilo, la hostiingo aŭ luneto (latine: *lunula*), kiun oni povas enŝovi de malantaŭe en la fenestron de la monstranco. Kiam la hostio ne estas ekspoziciita, ĝi estas enŝovita pere de la hostiingo en hostiujon (greke: *pyxis*), kiun oni gardas en la tabernaklo.

Ekde la 13-a jarcento ĝis hodiaŭ oraĵistoj kaj arĝentaĵistoj verkis artajn monstrancojn, ekzemple:
* en la gotiko kiel turo, lanterno aŭ altarretablo
* en la renesanco kiel disko
* en la baroko kiel radianta suno
* en la nuntempo en modernaj, ofte pripensindaj formoj

Oni bildigis sur monstrancoj ekzemple
* la genealogion de Jesuo
* la Virgulinon, kiu portas la hostion en sia utero
* la diocezajn sanktulojn
* la vivoarbon
* eĉ la marbatalon de Lepanto

Monstrancsimilaj estas foje ankaŭ relikvujoj.

Dosiero:Barockmonstranz von Waldsassen 1.jpg
Dosiero:Barockmonstranz von Waldsassen 2.jpg
Dosiero:Barockmonstranz von Waldsassen 3.jpg
Dosiero:Barockmonstranz von Waldsassen 4.jpg

Kategorio:Religio
Kategorio:Katolikismo
Konsekrado

**Konsekrado** estas la ago de iu, kiu konsekras. Konsekri signifas ĝenerale: apartigi de la komuna uzado, destinante por religia servado. (PIV)

Objektoj:
Oni konsekras ekzemple templon al Zeŭso aŭ brutojn kiel oferon al Dio. (laŭ PIV)

Personoj:
Konsekrataj estas ekzemple reĝoj. Homoj sin mem konsekras al Dio por vivi en stato de konsekriteco. (laŭ PIV)
eta|upright=2|Konsekrado

## En la meso kristana 
Per la Eŭkaristia Preĝo la hostioj kaj la vino estas konsekrataj. Konsekrado signifas, ĉefe laŭ la kredo de katolikaj kristanoj, efiki, ke la pano fariĝas vere la korpo de Kristo kaj la vino vere la sango de Kristo. Kun la skolastika filozofio oni tradicie nomas tiun okazantaĵon transsubstanciĝo.

Substanco en la filozofio havas ne la saman signifon kiel en la kemio. Kemie nenio ŝanĝiĝas dum la konsekrado. Ĉio videbla, mezurebla, analizebla restas la samo. Aliformiĝas la (nevidebla) esenco de pano kaj vino. Substanco, esenco, formo (en la filozofia senco) estas ĝuste tio, per kio io estas tio, kio ĝi estas. La videblaĵoj estas nuraj akcidencoj.

Tiuj filozofiaj pensoj volas nur montri, kie ekzakte estas la kerno de la problemo, kaj diri, ke la miraklo de la konsekrado ne estas kontraŭ la racio. Sed ili ne povas klarigi, kiel kaj kial tia miraklo eblas. Ĝi restas, kiel diras la romkatolika liturgio mem, "mistero de la kredo".

Kategorio:Religio
Kategorio:Katolikismo
Kugelis

**Kugelis** estas terpomaĵa kaserolaĵo, kiu en Litovio kalkuliĝas inter la nacie tipaj pladoj.

La ĉefaj enhavaĵoj estas terpomoj, lardo, bova lakto, ceperoj kaj ovoj. Spice kutime aldoniĝas nigra pipro, laŭro kaj majorano. Ĉiuj enhavaĵoj miksiĝas, metiĝas en kaserolon kaj bakiĝas en forno.

La nomo de la plado estas pruntaĵo el la jida lingvo (קוגל, "kugl"; komparu al la germana vorto "Kugel", ambaŭ havas la signifon "globo", pro la kutime rondeca formo de la kaseroloj): Tre simila plado ankaŭ estas ŝatata en la juda kuirarto de orienta Eŭropo, kaj dum la multjarcenta paca kunvivado de litovoj kaj judoj en la mezepoka Grandduklando Litovio la plado iĝis kvazaŭ nacia manĝaĵo por ambaŭ etnoj.

Kategorio:Terpomaĵoj
Kategorio:Litova kuirarto
S/2009 S 1

**S/2009 S 1** estas la maldaŭra nomo de objekto, kiu orbitas ĉirkaŭ Saturno, ene de la ringo B. Laŭ nuna scio, ĝi estas la satelito de Saturno plej proksima de la planedo.

Oni ankoraŭ malmulte scias pri ĝi.

## Malkovro 
Carolyn Porco anoncis, la , la malkovron de objekto sur foto farita de la kosmosondilo Cassini la , 16 tagojn antaŭ la ekvinokso de Saturno (): en tiu momento, Suno estis preskaŭ en la ebeno de la ringoj de Saturno, tiamaniere, ke malgranda elstaraĵo faris grandan ombron.
La 36&nbsp;km longa ombro de la objekto permesis taksi ties grandon je proksimume 300 m.

## Orbito 
Kvankam orbitanta en la ringo B, ĝi lasas tie nek malplenon nek ondojn. Tio klariĝas per la fakto, ke la ringo estus sufiĉe densa por rapide ŝtopi la malplenon, kiun la satelito kreus.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Saturno havas novan sateliton
*  el Xmouse.org, portalo de Astronomio
*  Malkovriĝis nova luno de Saturno
*  El "Cassini-misio ekvinoksa" (de "Jet Propulsion Laboratory") 
*  Sunsistemaj esploroj: paĝaro de NASA 

Kategorio:Lunoj de Saturno
Provinco Ruyigi

eta|situo de la provinco Ruyigi en Burundo
**Ruyigi** aŭ **Rujigio** estas unu de la dek-ok provincoj de Burundo. Ĝi situas en la plej orienta parto de la lando. Oriente la provinco havas limon kun Tanzanio. Ruyigi havas areon de 2 339 kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de 2007 en ĝi vivis proksimume 387 000 loĝantoj. La provinca ĉefurbo estas Ruyigi.

Ruyigi
Listo de komunumoj en Durango

La meksika federacia subŝtato **Durango** estas en la norda parto de Meksiko. En ĝi troviĝas 39 komunumoj.


Durango
Katedralo de Granado

eta
La **Sankta Metropolita Katedralo de la Enkarniĝo de Granado** estas katolika kirko de la urbo Granado, (Hispanio). La katedralo estas unu el la pintaj verkaĵoj de la hispana renesanco. Dum la renesanco, la Regno de Granado, same kiel Galegio, kreos propran artan centron sendependa de la reganta stilo en la cetero de la iberia duoninsulo, la hererianismo. Ĝia konstruado komenciĝis en 1518 en la centro de la antikva muzulmana medino.

Kategorio:Konstruaĵoj en Granado
Kategorio:Katedraloj en Hispanio
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1560-1569
Kategorio:Aperis en 1561
Brasika rulaĵo

eta|brasikaj rulaĵoj antaŭ la bolado
eta|brasikaj rulaĵoj kun terpomkaĉo
**Brasikaj rulaĵoj** estas simpla plado el folioj de blanka brasiko rulitaj ĉirkaŭ viandhaketaĵo aŭ muelita viandaĵo kutime uzata por kolbasoj. La brasikaj rulaĵoj kuiriĝas per bolado en malmulte da buljono.

Por la preparado folioj de blanka brasiko estas mallongtempe metataj en bolantan akvon, pluraj folioj estas metitaj unu super la alian, tiu tavolo estas rulita ĉirkaŭ forte spicitan viandomason de viandhaketaĵo aŭ muelita viandaĵo kun lardo, ceperoj, salo, pipro kaj laŭguste iom da majorano, la tuto estas fiksita per fadeno aŭ per ligna bastoneto. En malmulte da buljono la rulaĵoj en meza temperaturo estas boligitaj, ĝis la saŭco estas aroma kaj videble malplilikviĝis. Laŭ iuj receptoj la vianda farĉo povas enhavi ankaŭ rizon kaj la saŭco tomatopaston aŭ lardon. Ofte oni surtabligas terpomaĵon kun la rulaĵoj, aŭ senŝeligitajn terpomojn boligitajn en salakvo aŭ terpomkaĉon. En tiu formo la plado estas tipa por la mezeŭropa kaj orienteŭropaj kuirartoj aparte de Germanio kaj Pollando.

Image:Golubzi.jpg
Image:Colubzi2.jpg
Image:Colubzi3.jpg

En la balkana duoninsulo kaj en Turkio brasikaj rulaĵoj estas farataj el acide marinitaj folioj de blanka brasiko, krispa brasiko aŭ vinfolioj kaj tie nomatas **sarma** (turke "rulaĵo").

En Germanio la plado nomatas "**Kohlrouladen**" (en Aŭstrio "*Krautrouladen*"), en Hungario "**töltött káposzta**", en Finnlando "**kaalikääryle**", en Pollando "**gołąbki**", en Ĉeĥio "**holubky**", en Litovio "**balandėliai**" kaj en Rusio "**голубцы**" (*golubci*) - La slavaj vortformoj kiel la litova havas la signifon "kolombetoj". La orienteŭropa variaĵo kutime ne boliĝas en buljono, sed en tomatosaŭca akvo.

## Vidu ankaŭ 
* Farĉo
* Farĉitaj rumeksfolioj
* Farĉita dolĉa kapsiko

Kategorio:Brasikaĵoj
Kategorio:Germana kuirarto
Kategorio:Pola kuirarto
Kategorio:Hungara kuirarto
Kategorio:Litova kuirarto
Kategorio:Rusa kuirarto
Kategorio:Balkana kuirarto
Kategorio:Turka kuirarto
Turo de la Oro

250ra|eta|Turo de la Oro kaj la Toreejo, vidataj ekde la Ponto Sankta Telmo
La **Turo de la Oro** () de Sevilo estas flanka turo kiu troviĝas en la maldekstra bordo de la rivero Gvadalkiviro, en la urbo Sevilo, kune al la toreejo de la Nobela Rajdsocieto. Ĝi estas 36 metrojn alta. Probable ĝia nomo en la araba estis *Bury al-dahab*, *Borg al Azahar*, aŭ *Borg-al-Azajal* reference al ĝia orumita brilo kiu reflektiĝis sur la rivero. Dum la restaŭrado en 2005, oni demonstris ke tiu brilo, atribuita al tegado de azuleĥoj, estis la miksaĵo de kalko kaj pajlo premita.

Ĝi estas turo formata el tri korpoj, la unua korpo, dekduangula, estis konstruita inter 1220 kaj 1221 sub ordono de la almohada reganto de Sevilo, Abù l-Ulà. La dua korpo, ankaŭ dekduangula, estis konstruigita de Petro la 1-a la Kruela en la 14-a jarcento. La supra korpo, cilindra kaj finiĝanta per kupolo, estis konstruita en 1760 de la militista inĝeniero Sebastian Van der Borcht.

Ĝi estis deklarita kiel art-historia monumento en 1931 kaj estis restaŭrita plurfoje. En la Nuntempa Epoko ĝi estis restaŭrita en 1900, inter 1991 kaj 1992, en 1995 kaj en 2005. Ĝi bone konserviĝas kaj nuntempe ĝi estas hejmo de la Navigmuzeo Orturo.

## Eksteraj ligiloj 
* Urbodomo de Sevilo 
* Historio 
* Alia historio 

Kategorio:Al-Andalus
Kategorio:Konstruaĵoj en Sevilo
Kategorio:Turoj en Hispanio
Blankaventra megaluro

La **Blankaventra megaluro** (***Megalurus albolimbatus***) estas kantobirdo de la familio de Megaluredoj kaj genro de Megaluroj aŭ herbobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la grupo de la Silviedoj.

Ĝi troviĝas kiel endemismo en sudcentra Nov-Gvineo. Ties natura habitato estas freŝakvaj lagoj kaj marĉoj, kiuj estas atingeblaj de homoj nur dum la seka sezono kaj nur per boatoj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo, tiele ke la totala populacio estas de 2 500 al 10 000 individuoj kaj malpliiĝas, en malgranda teritorio de ĉirkaŭ 2 400 km².

Tiu tipa herbobirdo estas mezgranda birdo kun mallongaj rondoformaj flugiloj kaj longaj graditaj vostoj, kiuj estas ofte eluzitaj. La plumaro estas bruna supre kun tre ruĝorangaj krono kaj pugo, pli hele sablokolora (preskaŭ blankeca, kio nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo) en brusto, ventro kaj gorĝo, kun nigraj strioj en dorso kaj flugiloj. Ĉiuj specioj de la genro havas blankecan strion superokulan. Tiu specio estas 15 cm longa. La vosto estas estas longa kaj larĝa, krom iom rondopinta, kio nomigas la genron per du radikoj el la antikva greka kiuj signifas “granda vosto”. La voĉo estas serio de akraj alvokoj, notinde ripeta trankvila fajfo *ziii* kaj dolĉa pepado. Tiu genro estas unika inter tiu familio kaj inter la iamaj silviedoj pro posedo de restanta flugilungo.

La simila Ruĝeca megaluro, *M. timoriensis*, havas pli longan, pintoforman voston kaj pli senkolorajn subajn partojn kaj superokulan strion.

## Fonto 
* Detale 
* BirdLife International 2004.  Megalurus albolimbatus.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio 2007.

Kategorio:Megaluredoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Papua megaluro

La **Papua megaluro** (***Megalurus macrurus***) estas kantobirdo de la familio de Megaluredoj kaj genro de Megaluroj aŭ herbobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la grupo de la Silviedoj. Tiu specio estis iam traktata kiel kelkaj subspecioj de la Ruĝeca megaluro, kun kiu ĝi formas superspecion, sed ambaŭ ne interreproduktiĝas kie koincidas iliaj teritorioj. La kvar filipinaj rasoj de *M. timoriensis* povas fakte esti pli proksimaj al ĉi specio, aŭ ili povas reprezenti separatan specion per si mem. Krome kelkaj fakuloj sugestis, ke la granda alpa formo *alpinus* de tiu ĉi specio povus ankaŭ esti traktata kiel separata specio, distinga el la aliaj.

La specio estas endemia de Nov-Gvineo kaj ties satelitaj insuloj. Estas sep **subspecioj** kiuj teritorias tra montarareoj de Nov-Gvineo, Novbritio kaj Novirlando inter kiuj estas la jenaj: *stresemanni* E. J. O. Hartert, 1930 – Montoj Arfakoj, en Nordokcidenta Nov-Gvineo, *mayri* E. J. O. Hartert, 1930 – malaltaj teroj de Norda Nov-Gvineo (el Golfeto Humboldt orienten al Golfeto Astrolabo) kaj *harterti* Mayr, 1931 – Duoninsulo Huon, en Nordorienta Nov-Gvineo. 

Ĝi estas tre granda tipa herbobirdo, 20-23 cm longa kaj peza 40 g. Tiu megaluro estas birdo kun mallongaj rondoformaj flugiloj kaj longaj graditaj vostoj, kiuj estas ofte eluzitaj. La plumaro estas bruna supre, pli hela en ventro kaj gorĝo, kun nigraj strioj en suba dorso. Ili havas blankecan strion superokulan. Tiu genro estas unika inter tiu familio kaj inter la iamaj silviedoj pro posedo de restanta flugilungo.

## Referencoj 
* **Del Hoyo**, J.; Elliot, A. & Christie D. (editors). (2006). *Handbook of the Birds of the World*. Volume 11: Old World Flycatchers to Old World Warblers. Lynx Edicions. ISBN 84-96553-06-X.

Kategorio:Megaluredoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Katedralo de Sevilo

eta|250px|dekstra|Katedralo de Sevilo

La **Katedralo Sankta Maria de la Seĝo de Sevilo** estas la katedralo el gotika arĥitekturo plej granda en la mondo. En 1987 estis deklarita kiel Monda heredaĵo de UNESKO. La metropolita urbodomo estas ĝia administranto dum la 7 jarcentoj da historio de la katedralo.

Por la ekleziaj celoj okazas ĉiutaga meso, la celebrado de la festoj de la Korpo de Kristo kaj de la Senmakula Koncipiĝo kaj oni ankaŭ zorgas pri la kultado al la Virgulino de la Reĝoj. En tiu ĉi templo ankaŭ troviĝas la restaĵoj de Sankta Fernando Reĝo, patrono de la urbo.

Reĝa Kapelo de la Katedralo de Sevilo estas kapelo situanta en la ĉefa parto de la Katedralo de Sevilo apartenanta al la Katolika Eklezio. En ĝi estas enterigitaj Fernando la 3a, Alfonso la 10a kaj Petro la 1-a de Kastilio, inter aliaj membroj de la leon-kastilia nobelaro. En la kapelo ankaŭ troviĝas la bildo de la Virgulino de la Reĝoj, patronino de la urbo Sevilo.

Kategorio:Konstruaĵoj en Sevilo
Kategorio:Gotikaj katedraloj en Hispanio
Kategorio:Historiaj monumentoj en Hispanio
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1520-1529
Kategorio:Aperis en 1528
Katedralo de Donostio

etab|dekstra|180px|Katedralo de Donostio
La **Katedralo de la Bona Paŝtisto de Donostio** (, ) (Eŭskio, Hispanio) estas la sidejo de la  Diocezo de Donostio, kiu apartenas al la Ĉefdiocezo de Pamplono. Ĝi estas la plej fama religia konstruaĵo de Donostio, kaj la plej granda en tuta Gipusko. Ĝia konstruado ekiĝis en la lastaj jaroj de la 19-a jarcento en novgotika stilo. Ekde 1953 ĝi havas la rangon de katedralo.

Kategorio:Donostio
Kategorio:Katedraloj en Eŭskio
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1897
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1890-1899
Éva Benkő Szilágyi

**BENKŐ SZILÁGYI Éva** [benkoe' sila:dji] estis rumanuja hungara instruistino, pentristino, grafikistino naskita en Ozun la 3-an de majo 1952 kaj mortinta en Miercurea Ciuc la 15-an de januaro 1999. 

## Kariero
Benkő Szilágyi finis la fakojn pri vitroatro kaj ceramiko en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo en 1976 kaj ŝi iĝis dizajnistino de *Artkoopertivo Harghita* ĝis 1990 kaj poste por du jaroj ŝi estis estrino de Kreantdomo de Kulturinspektorado. Ekde 1992 ŝi instruis desegnon kaj pentradon en la Artliceo Nagy István de Miercurea Ciuc.

## Individuaj kaj grupaj ekspozicioj
*1978 - Bukareŝto;
*1979 - Kluĵo;
*1980 - Covasna, Sfântu Gheorghe, Târgu Secuiesc;
*19865, 1988 - Sibio;
*1988 - Baia Mare, Galaţi;
*1990, 1991, 1992 - Budapeŝto;
*1992, 1993 - Gyula;
*1994, 1996 - Székesfehérvár;
*1995 -Parizo;
*1996 - Szeged, Győr.

## Fonto
*Erdélyi magyar ki kicsoda, 2010.

## Eksteraj ligiloj
*Kreaĵojhttp://www.muvelodes.ro/index.php/Cikk?id=20

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Katedralo de Vitoria-Gasteiz

250px|eta|dekstra|Katedralo de Vitorio
La **Katedralo Senmakula Maria** de Vitorio (Eŭskio, Hispanio) estas katolika katedralo kiu troviĝas en la urbocentra kvartalo Lovaina de la alava ĉefurbo. Ĝi estis konstruita el novgotika stilo en la unua duono de la 20-a jarcento, ĝia preciza alvoknomo estas *Senmakula Maria, Patrino de la Eklezio*, kvankam populare konata kiel la *Nova Katedralo*, por distingi ĝin de la pli antikva katedralo el la 13-a jarcento kaj samtempe konata kiel la *Malnova Katedralo*. La regula diservado celebriĝas en la katedrala kripto, sub la absida koridoro, funkcianta ties spaco kiel samnoma paroĥejo.

La kirko, inter la plej ampleksaj de Hispanio, estas ankaŭ la lasta katedralo starigita en la lando. Ĝia ĉefa graveco troviĝas en la skulpta riĉeco. Krome okazas kultura agado ĉirkaŭ la katedralo per kongresoj, seminarioj, ktp.

## Vidu ankaŭ
* Malnova katedralo de Vitorio

Kategorio:Katedraloj en Eŭskio
Kategorio:Katedraloj en Hispanio
Kategorio:Vitorio
Vitorio
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1914
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1969
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1910-1919
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1960-1969
Canatlán

**Canatlán** estas unu el la 39 komunumoj de la meksika subŝtato Durango, kiu situas en norda Meksiko (sed sen limo al Usono. La ĉefurbo de la komunumo estas Ciudad Canatlán. Al Canatlán apartenas entute 164 tiel nomataj loĝlokoj (statistike por urboj, vilaĝoj kaj domaroj). La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 10001.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 29354 loĝantojn. El tiuj estis 14467 viroj kaj 14887 virinoj. La komunumo havas surfacon de 4686,1&nbsp;km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 1960 metroj super la marnivelo.

## Klimato 
En la komunumo jare falas averaĝe 550,0&nbsp;mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas .

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 en la komunumo vivis 30908 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 36 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 0,12 % de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon.

22005 de la loĝantoj de Canatlán en la jaro 1995 aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj 1161 estis analfabetoj, do ne sciis legi kaj skribi. Tio signifas ke 5,28 % de la tuta loĝantaro (pli aĝa ol 15) ne sciis legi kaj skribi. Ĉe la virinoj estis 4,9 % (535 el 10929 virinoj), kiuj ne sciis legi kaj skribi kaj ĉe la viroj 5,65 % (626 el 11076 viroj).

El la 30369 loĝantoj (pli aĝaj ol 5 jaroj en la jaro 1990), 29349 personoj apartenis al la katolika religio, 352 personoj al la protestantisma religio kaj 6 personoj al la juda religio. 190 personoj apartenis al aliaj religioj kaj 283 personoj statistike apartenis al neniu religio.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Canatlán  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Durango
Katedralo de Avilo

eta|200px|dekstra|Katedralo de Avilo
 
La **Katedralo de Avilo** estas katolika kirko kaj antaŭe fortikaĵo de Avilo, Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝia absido estas unu el la kuboj de la murego.

Ĝi estas ĉirkaŭata de domoj aŭ senjoraj palacoj, inter la plej gravaj estas: Palaco de la Velada, la Palacio de la Reĝo Infano kaj la Palaco de Valderrábanos, kiuj okupiĝis pri la defendado de La Pordo kaj la Pezo de la Faruno.

Oni precize ne scias kiam ekiĝis la konstruado de la katedralo, ekzistante du teorioj, unu defendas ke Alvar García ekkonstruis ĝin en la jaro 1091 sur la restaĵoj de la Preĝejo Sankta Savinto, en ruinoj pro la sinsekvaj muzulmanaj atakoj, kaj la aliaj diras ke Alfonso la 6-a kolektis la necesan monon por konstrui ĝin. Aliaj historiistoj pensas ke estis la majstro Fruchel la aŭtoro de la katedralo kaj datigas ĝin en la 12-a jarcento.

Kategorio:Avilo
Kategorio:Katedraloj en Kastilio kaj Leono
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en la 12-a jarcento
Kategorio:Gotikaj katedraloj en Hispanio
Folia legomo

eta|
eta|
eta|
eta|

**Foliaj legomoj**, ankaŭ nomataj "verdaj legomoj" estas plantaj folioj manĝataj kiel legomoj, foje akompanate de delikataj petioloj kaj burĝonoj. Kvankam ili venas de larĝa vario de plantoj, la plej multaj foliaj legomoj tre similas laŭ nutraj detaloj kaj preparmanieroj por manĝado.

Konatas preskaŭ mil specioj de foliaj legomoj. La plej multaj venas de mallongvivaj herbaj plantoj kiel laktuko aŭ spinaco. Lignaj plantoj kies folioj manĝeblas estas interalie specioj de baobabo, aralio, moringo kaj moruso.

Ankaŭ la folioj de multaj specioj de furaĝo estas home manĝeblaj, sed kutime manĝatas nur okaze de granda malsato. Tiuj plantoj ofte pli facile kreskas kaj disvastiĝas ol tradiciaj foliaj legomoj, sed la ekspluatado de ilia nutra valoro pli malfacilas unuavide pro granda kvanto de plantaj fibroj.

## Nutra valoro 
Foliaj legomoj tipe havas malmultajn kaloriojn, malmultan grason, multe de proteino, multe da plantaj fibroj, da fero kaj kalcio, kaj tre grandajn kvantojn da plantaj ĥemiaĵoj kiel vitamino C, karotenoidoj, luteino, foliata acido kaj vitamino K.

## Preparo 
Plej multaj foliaj legomoj manĝeblas krude, ekzemple en sandviĉoj aŭ salatoj. Ili uzeblas por ĉirkaŭvolvi aliajn manĝeblajn enhavaĵojn kompareble al tortiljo. Same eblas ilin boligi, friti aŭ aŭ kuiri per vaporo. Foliaj legomoj farĉitaj per porkaĵo estas tipaj pladoj en la kuirarto ekzemple de suda Usono. Ankaŭ en la kuirarto de suda kaj sudorienta Azio, foliaj legomoj (precipe vaporkuiritaj) havas tre grandan rolon.

Folia aŭ folilegomo estas:
* petroselo
* folibeto
* spinaco
* blanka brasiko
* ruĝa brasiko
* savoja brasiko
* sabeliko aŭ krispa brasiko
* laktuko
* laktukofolio
* valerianelo
* endivio kaj skarolo
* cikorio
* ĉina brokolo
* eruko
* akvokreso
* ampeloprazo
* cerefolio
* ĉina brasiko
* kardono
* portulako
* mirido
* tetragonio aŭ nov-zelanda spicaco
* kaj multaj aliaj, speciale el tropikaj aŭ subtropikaj landoj

150px|*Eruko* kreskanta en legombedo|eta|maldekstra

Aliaj legomgupoj estas
* brasika legomo
* florlegomo
* cepa legomo
* fruktlegomo
* tiglegomo
* radiklegomo.

## Eksteraj ligiloj 
* Eintrag bei lebensmittellexikon.de

Kategorio:Folilegomoj
Árpád Barabás

**BARABÁS Árpád** [baraba'ŝ] estas rumanuja hungara aktoro, reĝisoro naskita en Gheorgheni la 19-an de septembro 1978. 
## Kariero
Árpád Barabás diplomitiĝis en 2001 en UBB de Kluĵo, li estas ekde 2000 aktoro de Figura Stúdió Színház en Gheorgheni.
## Eksteraj ligiloj
*Spektaklojhttp://theater.hu/index.php?mode=portre&szemely_id=3637&sub=F0
## Fontoj
*Erdélyi Magyar ki kicsoda 2010.
*Szinhaz.ro

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Kategorio:Naskiĝintoj en Rumanio
Katedralo de Bilbao

eta|dekstra|150px|Bazilika Katedralo de Bilbao
La **Bazilika Katedralo de Jakobo** en Bilbao (Biskajo, Eŭskio, Hispanio) estas la katolika kirko kiu ekde 1949 ankaŭ funkcias kiel la Diocezo de Bilbao. Ĝi estis konstruita inter la lasta kvarono de la 14-a jarcento kaj komencoj de la 16-a laŭ gotika stilo, tamen ĝia turo kaj fasado estas la rezulto de ĝenerala rekonstruado okazinta en la 19-a jarcento en novgotika stilo. La Katedralo prenas sian nomon de la patrono de Bilbao, la Apostolo Jakobo la Pli Aĝa, rilate kun la trairo de marborda branĉa vojo de la Jakoba vojo. Ĝi temas pri la gotikstila preĝejo plej monumenta de Biskajo kaj samtempe ĝi funkcias kiel paroĥejo.

Kategorio:Bilbao
Kategorio:Katedraloj en Eŭskio
Kategorio:Gotikaj katedraloj en Hispanio
Bilbao
Kategorio:Romanikaj katedraloj en Hispanio
Kunkatedralo de Sorio

La **Kunkatedralo Sankta Petro** au **Kolegiato Sankta Petro**, estas vera juvelo de la kastilia romaniko kiu troviĝas en la urbo Sorio (Hispanio). Ĝi estas kunkatedralo ekde 1959, kiam ĝi kundividis la katedralan sidejon kun Burgo de Osma.

eta|maldekstre|Pordego de Sankta Petro.
eta|190px|Kunkatedralo Sankta Petro de Sorio

Ĝi estas ege impresa per sia alta kaj fortika sonorilturo, siaj enormaj navoj subtenitaj de fortikegaj kolonoj kaj romanika klostro kun multaj interesaj bildoj.

Kategorio:Sorio
Kategorio:Katedraloj en Kastilio kaj Leono
Kategorio:Kunkatedraloj en Hispanio
Boróka Bartha

**BARTHA Boróka ** [barta] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Târgu Mureş la 7-an de novembro 1974. Ŝi estas la edzino de reĝisoro, sociologo László Béres.
## Kariero
Boróka Bartha akiris diplomon en Târgu Mureş en Teatroarta Universitato Sekcio Szentgyörgyi István en 1997, kaj ŝi estis ekde 1997 2007 aktorino de la Sepsiszentgyörgyi Tamási Áron Színház kaj poste de la Figura Stúdió Színház de Gheorgheni.
## Eksteraj ligiloj
*Spektaklojhttp://theater.hu/index.php?mode=portre&szemely_id=1212
## Fonto
*Erdélyi Magyar Ki Kicsoda 2010.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Enikő Bencző

**BENCZŐ Enikő** [bencoe'] estas rumanuja hungara aktorino naskita en Lugoj la 13-an de aprilo 1962.
 
## Kariero
Ŝi estis ekde 1987 aktorino de la Germana Ŝtata Teatro de Temeŝvaro kaj ekde 1997 Asistantino de la Okcidenta Universitato de Temeŝvaro.
 
## Fonto
*Erdélyi Magyar Ki Kicsoda 2010.

Benczo, E.
Benczo, E.
Benczo, E.
Botond Benedek

**BENEDEK Botond** Farkas estas rumanuja hungara aktoro naskita en Braŝovo la 30-an de marto 1981. 

## Kariero
Botond Benedek estas ekde 2007 aktoro de la Tomcsa Sándor Színház de Odorheiu Secuiesc. Li estas posedanto de pluraj premioj.

## Eksteraj ligiloj
*Spektaklojhttp://theater.hu/index.php?mode=portre&szemely_id=7702

## Fonto
*Erdélyi Magyar Ki Kicsoda 2010.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Kategorio:Naskiĝintoj en Rumanio
László Béres

**BÉRES László** [be:reŝ] estas rumanuja hungara reĝisoro, teatrestro naskita en Kluĵo la 6-an de aŭgusto 1972. Li estas la edzo de aktorino Boróka Bartha.
## Kariero
László Béres pristudis sociologion en UBB de Kluĵo. En 2002 li diplomitiĝis pri reĝisorado en Universitato de Teatro kaj Filmarto I. L. Caragile de Bukareŝto. Li estis ekde 1992 ĝis 1996 estro kaj reĝisoro de la teatro *Maszkura* de Kluĵo, inter 1993 kaj 1997 pupaktoro de Pupteatro Puck de Kluĵo, inter 2001 kaj 2005 reĝisoro de la Figura Stúdió Színház de Gheorgheni. Li estas ekde 2005 estro kaj reĝisoro de la sama teatro. Li posedas plurajn premiojn.
## Fonto
*Erdélyi Magyar Ki Kicsoda 2010.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj reĝisoroj
István Bessenyei

**BESSENYEI István** [besenjei iŝtvAn] estis rumanuja hungara aktoro, reĝisoro naskita en Ariniș la 18-an de marto 1955, mortinta la 29-an de oktobro 2018.
eta|dekstra|150px|István Bessenyei

## Kariero 
István Bessenyei estis ekde 1981 aktoro de la teatro Szatmárnémeti Északi Színház Harag György Társulat. Ekde la 1990-aj jaroj li ankaŭ reĝisoradis. En 2017 li estis nomumita eterna membro de la teatro. Li havis edzinon, kiu naskis filon.

## Elektitaj roloj 
* Sándor Rideg: *Indul a bakterház* - Patás
* Mór Jókai: *A kőszívű ember fiai* - Rideghváry Bence
* Zsigmond Móricz: *Rokonok* - Kopjáss István
* Ŝekspiro: La ventego - Adrian

## Eksteraj ligiloj 
* Spektakloj: theater.hu

## Fonto 
* Erdélyi Magyar Ki Kicsoda 2010.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj reĝisoroj
Malgranda megaluro

La **Malgranda megaluro** (*Megalurus gramineus*) estas kantobirdo de la familio de Megaluredoj kaj genro de Megaluroj aŭ herbobirdoj. Ili estis iam lokitaj en la grupo de la Silviedoj. Ĝi troviĝas en Aŭstralio kaj en la de Indonezio okupita duono de Nov-Gvineo, pli precize tra orienta Aŭstralio kaj Tasmanio, internen al centra Aŭstralio kaj en sudokcidenta Aŭstralio. Ties habitato estas marĉoj, prefere densaj kanejoj, kaj loĝas en humidaj teroj postpluve.

Tiu tipa herbobirdo estas kaŝema kaj malgranda birdo (14 cm longa kaj 12 g peza), kio nomigas la specion en Esperanto, dum la latina scienca nomo aludas al la herbeja habitato, kun mallongaj rondoformaj flugiloj kaj longaj graditaj vostoj, kiuj estas ofte eluzitaj. La plumaro estas tre malhelbrungriza supre kun grizbruna kapo, pli hela en brusto (iom striecaj), ventro, kaj ĉefe mentono kaj gorĝo, kun tre markataj nigraj larĝaj strioj en la tuta dorso kaj en flugiloj, kie ili estas borditaj je blanko. Krono kaj vangoj estas striecaj malhelgrizaj. La vosto estas estas longa kaj larĝa, kio nomigas la genron per du radikoj el la antikva greka kiuj signifas “granda vosto”. Tiu specio havas blankecan strion superokulan. Tiu genro estas unika inter tiu familio kaj inter la iamaj silviedoj pro posedo de restanta flugilungo. La proksima parenco Ruĝeca megaluro, *M. timoriensis*, estas simila, sed la Malgranda megaluro estas pli malgranda, ne tiom ruĝeca, kun pli malhelstrieca krono kaj striecaj subaj partoj. 

La alvoko estas plendema trinota: 'tu-piii-piii'; ankaŭ vario de rapidaj babilecaj notoj. 

Junuloj estas pli uniforme grizaj kun pli fajna striado. 

La reprodukta sezono estas el aŭgusto al januaro kaj la ovodemetado estas de 3 al 5 ovoj. Ili manĝas insektojn kaj aliajn malgrandajn artropodojn, kutime restante en la densa herbeja kaj marĉa vegetaĵaro. Ili konstruas  profundan tasforman neston el kareksoj kaj verdaj herboj, kovrita per plumoj kaj kaŝita en densa kaneja vegetaĵaro. 

## Referencoj 
* BirdLife International 2004.  Megalurus gramineus.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio 2007.
* Serventy, V.N. (ed) 1982. The Wrens and Warblers of Australia. Angus and Robertson and the Australian Photographic Index of Australian Wildlife, Sydney.
* Simpson, K and Day, N. 1999. Field guide to the birds of Australia, 6th Edition. Penguin Books, Australia.
## Eksteraj ligiloj 
*Aŭstralia retejo 
*Bildo ĉe ADW 

Kategorio:Megaluredoj
Kategorio:Birdoj de Azio