Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino

**Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino** estas la miraklofara ikono de Dipatrino, farita en la unua duono de la 17-a jarcento en Tobolsko kiel kopio de la miraklofara Abalaka ikono de Dipatrino. La originalo troviĝis en la Resurekta katedralo (Semej, Kazaĥio), sed malaperis en la 1930-aj jaroj kaj estis rekreita en 2018.

## Kreado kaj mirakloj 
La miraklofara Abalaka ikono de Dipatrino estis tre populara en Siberio kaj ofte gastis en apudaj vilaĝoj kaj urboj, do ofte multnombraj pilgrimantoj, venintaj al la Oranta Abalaka monaĥejo ne trovis ĝin kaj pro tio malĝojis. Pro tio al ĝia kreinto, ĉefdiakono de la Sofia katedralo Matfej Martinov () estis ordonite fari identan kopion, nur malpli grandan, kion li plenumis. Tiu ĉi kopio ekvojaĝis dum la originalo plejparte restis en la monaĥejo.

La  general-majoro Ivan Liĥarev ekvojaĝis kun sia taĉmento el 440 militistoj sur 34 boatoj kaj ŝipoj laŭ Irtiŝo de Tobolsko al lago Zajsan kaj plu por establi la Ust-Kamenogorskan fortikaĵon en la Kirgiza stepo. Laŭvoje li haltis apud vilaĝo Abalako por diservi antaŭ la Abalaka ikono de Dipatrino, kies kopio estis alportita surŝipen por akompani lin.

Laŭ legendo, dum la adiaŭa diservo okazinta jam sur la ŝipoj, kiam oni ekkantis pri Dipatrino, la ŝipoj mem malankriĝis kaj eknavigaciis, kion oni konsideris la unua miraklo fare de tiu ĉi ikono. Post atingi la Semipalatinskan fortikaĵon, konstruitan antaŭ du jaroj, la ŝipo sur kiu troviĝis la ikono, subite haltis kaj ne eblis ekmovi ĝin. Konsiderante tion la dua miraklo, Liĥarev ordonis forporti la ikonon al la preĝejo de Antonio kaj Teodozio de Kievo en la fortikaĵo. Post tio la ŝipo eknavigaciis senprobleme.

Poste loka pastraro rifuzis redoni la ikonon al la Abalaka Oranta monaĥejo, pro kio estiĝis konflikto. Finfine ĝin solvis la siberia metropolito Filofeo (Leszczyński), permesinta lasi la ikonon en Semipalatinsko, sed ordoninta en 1720 al ties pastraro fari precizan kopion redonotan al la Abalaka monaĥejo. Ĝi aperas en registro de la preĝejaj posedaĵoj en 1751.

Laŭ legendo, registrita de la pastro Dimitrij Aleksinskij, la ikonon trovis tataro, ekvojaĝinta al arbaro por kolekti brullignon, sed perdinta la vojon kaj jam malvarmiĝanta. Li petis la dion savi lin kaj subite ekvidis fajreton, direktiĝis al ĝi kaj tiel li trovis la ikonon, kiu staris apud poplo, de sub kies radikoj fluis la fonto kaj apude brulis kandelo. Rekoninte la lokon, la tataro revenis al la urbo, trovis pastron kaj rakontis ĉion. La pastro revenis akompane de kelkaj kozakoj kaj la tataro, sed nek li, nek la kozakoj sukcesis forpreni ĝin de sur la poplo, ĉar flamo de la kandelo estis brulvundanta iliajn manojn. Nur la tataro, laŭ peto de la sacerdoto, post preĝi kaj lavi la manojn en la fonto, sukcesis fari tion. La ikono revenis al la preĝejo kaj la fonto ricevis statuson de la sankta.

Multaj pilgrimantoj venis al tiu ĉi ikono. En la alkonstruaĵo de Antonio kaj Teodozio de Kievo troviĝis plia kopio, de la sama tipo kaj grandeco. Foje tiu aŭ alia ikono estis portataj tra apudaj vilaĝoj kaj kampoj aŭ paŝtejoj, foje tre for. Aleksandr Sulockij skribis ke origine Semipalatinsko apartenis al la Tobolska eparĥio, do oni portis la ikonkopion plejparte malsupren laŭ fluo de Irtiŝo — al Jamiŝeva fortikaĵo, Pavlodaro kaj fortikaĵo Pesĉanij, do preskaŭ ĝis Omsko. Post establo de la Tomska eparĥio oni portis la ikonon plejparte supren laŭ fluo de Irtiŝo — al Ust-Kamenogorsko, Buĥtarma kaj fabrikoj de Tomska gubernio. Kutime oni portis la ikonon al setlejoj, kies loĝantoj tion petis aŭ speciale bezonis ĝian helpon — pro pluvegoj, sekegoj ks.

Ĉiujare la jul. (greg., antaŭ la tago de la Kazana ikono de Dipatrino, okazis krucomarŝo el la Oranta katedralo, kiun partoprenis ankaŭ tiu ĉi ikono.

## Malapero 
Dum konfiskado de valoraĵoj en la preĝejoj pretekste de helpo al la viktimoj de la Rusia malsatego de 1921, la paroĥanoj savis la ornaton oferinte la saman nombron de la valoraĵoj.

En februaro 1929 grupo da ortodoksuloj postulis redonon de la Oranta katedralo, aparte postulinte revenigon de ĉiuj posedaĵoj, inkluzive de la miraklofara ikono. La  oni ordonis fermi la Orantan preĝejon, ĝiaj posedaĵoj, inkluzive la ikonkopion, estis transdonitaj al la Resurekta katedralo en Semipalatinsko. En 1933 (aŭ 1932).

## Rekreo 
eta|maldekstre|La Resurekta katedralo en Semej.

En 2018, okaze de la 300-a datreveno de Semipalatinsko, ikonfaristo Konstantin Goretoncev faris en la ikonfarejo de la Tobolska Spirita Seminario precizan kopion de la Semipalatinska-Abalaka ikono de Dipatrino. Ĝi estis sanktigita en la Oranta Abalaka monaĥejo fare de monaĥejestro-igumeno Serafim (Krasnov), ornamita je ornato, farita en juvelfarejo MDG (Vladimir) subestre de Kirill Kozin, kaj transdonita al Semipalatinsko.

## Vidu ankaŭ 
* Abalaka ikono de Dipatrino
* Oranta monaĥejo de Sankta Fonto

## Referencoj 
Kategorio:Oranta Abalaka monaĥejo
Kategorio:Pentraĵoj de la 17-a jarcento
Kategorio:17-a jarcento en Rusio
Kategorio:Semej
Kategorio:Kristanismo en Kazaĥio
Kategorio:Ortodoksaj ikonoj de Dipatrino