open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kuangĉuŭano

eta|Poŝta kaj Telegrafa konstruaĵo ĉe Po Teou, Kuangĉuŭano.

eta|Kolonia militistaro kun francaj oficiroj.
**Kuangĉuŭano**, literumita ankaŭ kiel *Guangzhouwan*, *Kouang-Tchéou-Wan*, *Kwangchowan* aŭ *Kwang-Chou-Wan*, signife "Kantona Golfeto", estis malgranda enklavo ĉe la suda marbordo de Ĉinio cedita de la ĉina Dinastio Qing al Francio kiel cedita teritorio kaj administrita kiel pliaĵo de la Franca Hindoĉinio. Tiu teritorio ne espertis la rapidan kreskon en loĝantaro kiu okazis en aliaj partoj de marborda Ĉinio, kaj iris el 189,000 en 1911 al ĝuste nur 209,000 en 1935. Industrioj estis ĉefe ŝipado kaj karbominado.

Japanio okupis la teritorion februare de 1943. Franccio por mallonge rekuperis ĝin en 1945 antaŭ ties reveno al Ĉinio en 1946, kiam ĝi rericevis sian originan nomon Ĝanczjan. La ĉefurbo de la teritorio estis Fort-Bayard, konata en kantona kiel Camkong. Ĝi estis poste latinigita en pinjino kiel Ĝanczjan de la ĉina registaro en 1958.

## Notoj 
## Fontoj 
* 
* 
* 
* A. Choveaux, "Situation économique du territoire de Kouang-Tchéou-Wan en 1923". *Annales de Géographie*, Volume 34, Nr. 187, pp.&nbsp;74–77, 1925.
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  Includes images of letters sent to and from the territory.
* 

## Eksteraj ligiloj 
* WorldStatesmen - China
* Mapo de Franca Kuangĉuŭano  
* Mapo de Franca Hindoĉinio kaj Kuangĉuŭano 
* Ali mapo pri Kuangĉuŭano kaj Hindoĉinio 
* Mapo de Kuangĉuŭano
* "French Colonial Zhanjiang"

Kategorio:Historio de Ĉinio
Kategorio:Francaj kolonioj
10716 Olivermorton

'*10716 *Olivermorton''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la britan sciencan verkiston Oliver Morton, kiu verkis pri la kresko de la scienca kono kaj pri ties sekvoj, kun precipa intereso por la planedoscienco kaj la interdisciplineca perspektivo, kiun tio promesas.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Edward L. G. Bowell
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1983
Franca protektorato de Tunizio

eta|dekstre|250px|Franca protektorato de Tunizio en 1913, malhelblue, dum la aliaj francaj afrikaj kolonioj estas helbluaj
eta|dekstra|Muhammad la 3-a as-Sadik
La **Franca protektorato de Tunizio** (en franca Protectorat français de Tunisie; en araba الحماية الفرنسية في تونس *Al-Ḥimāyah Al-Fransiyyah fī Tūnis*) estis establita en 1881, dum la epoko de la Franca kolonia imperio kaj daŭris ĝis la Tunizia sendependiĝo en 1956.

Tunizio formis provincon de la dekadenca Otomana Imperio sed ĝuis ampleksan aŭtonomecon sub la regado de la bejo Muhammad la 3-a as-Sadik.

En 1877, Rusio deklaris militon kontraŭ la Otomana Imperio. Rusia venko permesis la disigon de la otomana imperio, inkludante sendependon por kelkaj landoj el Balkanio kaj internacian diskutadon pri la futuro de la nordafrikaj provincoj.

La Kongreso de Berlino de 1878 interkonsentis por solvi la otomanan aferon. Britio, kvankam malema al totala dismuntado de la Otomana Imperio, proponis al Francio kontrolon de Tunizio, repage por Kipro. Germanio, vidinte la francan postulon kiel vojo por eviti la franccan atenton por revenĝa agado en Eŭropo (kie Francio setis suferinta malvenkon antaŭ Prusio en 1870–1) kaj neinteresata pri la suda Mediteraneo, akceptis permesi al Francio regadi en Tunizio. Italio, kiu havis ekonomiajn interesojn en Tunizio, arde kontraŭis la planon sed malkapablis akceptigi sian volon.

La franca estado en Tunizio venis post kvin jardekoj post la franca okupado de la najbara Alĝerio. Ambaŭ landoj estis estintaj iamaj posedoj de la Otomana Imperio dum tri jarcentoj, kvankam ambaŭ ricevis delonge politikan aŭtonomecon el la Sultano de Konstantinopolo. Antaŭ la alveno de la francoj, Tunizio startis procezon de modernaj reformoj. Post ties okupado fare de la franca registaro, tiu iniciatis plibonigojn ĉe kelkaj areoj, kiaj transporto kaj infrastrukturo, industrio, financoj, publika sansistemo, kaj administrado. Ĉar ĉefe francaj negocoj kaj civitanoj estis favoritaj, tio ne plaĉis al tunizianoj. Tiu kontraŭstaro dekomence esprimiĝis kaj parole kaj prese; sekvis politika organizado. La sendependiga movado estis jam aktiva antaŭ la Unua Mondmilito, kaj pluakiris forton poste. La ĉefa celo estis atingita en 1956.

## Notoj kaj referencoj 
;Notoj

;Referencoj

;Bibliografio
* 
* 
* 
* 
* 

## Plia legado 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Nuntempa historio de Francio
Kategorio:Historio de Tunizio
Tunizio
Kategorio:Geografio de Nord-Afriko
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1881
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1956
Ŝanhaja Franca Koncesio

eta|altdekstre=2|Mapo de Ŝanhajo en 1935, montranta la Francan Koncesion en ruĝa.
La **Ŝanhaja Franca Koncesio** (en franca *Concession française de Changhaï*; en ĉina 上海法租界 *Shànghǎi Fǎ Zūjiè*) estis eksterlanda koncesio en Ŝanhajo, Ĉinio el 1849 ĝis 1946, kaj ĝi etendiĝis pli kaj pli fine de la 19a kaj komence de la 20a jarcentoj. La koncesio finis praktike en 1943 kiam la registaro de la Reĝimo de Vichy rezignis pri ĝi al la pro-japana puporegistaro de Nankino. La areo kovrita de la iama Franca Koncesio estis, dum multe de la 20a jarcento, unua rezideja kaj merkata distrikto de Ŝanhajo, kaj iĝis ankaŭ la centro de Katolikismo en Ŝanhajo. Spite la enorma disvolviĝo dum la lastaj jardekoj, la areo pluhavas distingan karakteron, kaj estas populara turisma destino.

## Referencoj 
* Le Paris de l'Orient - Présence française à Shanghai, 1849-1946, ministère des Affaires étrangères français

## Bibliografio 
* Maybon, Ch. B (1929) *Histoire de la Concession Française de Changhai*, Paris: Librairie Plon
* Cady, J. F. (1942) "The Beginnings of French Imperialism in the Pacific Orient", *The Journal of Modern History*, Vol. 14, No. 1 (Mar., 1942), pp.&nbsp;71–87
* Willens, L (2010) "STATELESS IN SHANGHAI", Paperback: 328 pages, Publisher: China Economic Review Publishing Ltd

## Eksteraj ligiloj 
* Xuhui Distrikta registara portalo 

Kategorio:Ŝanhajo
Kategorio:Geografio de Ĉinio
Kategorio:Historio de Ĉinio
Kategorio:Historio de Francio
10717 Dickwalker

'*10717 *Dickwalker'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la usona astronomo *Richard L. ("Dick") Walker'' (1938–2005) de la Mararmea Observatorio de Usono, unue en Vaŝingtono, poste en Flagstaff (Arizono). Fakulo pri la duopaj steloj, Walker ankaŭ partoprenis al la serĉo de novaj satelitoj de Saturno dum la paso en la ebeno de la ringoj en 1966.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Edward L. G. Bowell
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1983
Gilbertoj

La **Gilbertaj Insuloj** (en kiribata lingvo **Tungaru**; iam *Kingsmill Islands*) estas ĉeno de dekses atoloj kaj koralaj insuloj en la Pacifika Oceano. Ili estas la ĉefa parto de la Respubliko Kiribato ("Kiribati" estas la kiribatlingva adaptaĵo de "Gilberts" 

### Atoloj 
* Bairikio
* Butaritari
* Kuria
* Maiana

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *The Battle for Tarawa*, Appendix G

Kategorio:Kiribato
Gilbertoj
10724 Carolraymond

'*10724 *Carolraymond'''* estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la  de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, apud Flagstaff (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Carol A. Raymond*, de la *Jet Propulsion Laboratory*, sciencistino de projekto kaj vic-ĉefa sciencistino por la misio *Dawn'' al 4 Vesta. Ŝi estris la terfizikan laborgrupon, kiu studis la internan strukturon de 4 Vesta.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Edward L. G. Bowell
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1986
10730 White

'*10730 *White'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Nathaniel Miller White*, astronomon ĉe la Observatorio Lowell de 1969 ĝis 2007. Li studis la striktajn duopajn stelojn kaj mezuris la angulajn diametrojn de steloj per alt-rapida fotometrio dum kaŝadoj far de Luno. De 1992 ĝis sia emeritiĝo, li estis la gvida sciencisto por la projekto *Navy Prototype Optical Interferometer''.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Edward L. G. Bowell
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1987
Dead letter circus

**Dead Letter Circus** estas alternativa roka bando el Brisbano, Aŭstralio. Ties unua albumo, nomiĝas "This is the Warning," kaj debutis ĉe la dua pozicio en la Aŭstralia ARIA tabulo kaj frajis multe da solajn kantojn kiu muzikitis multe en Aŭstralia radio. Ĝin poste atestitis "Gold" kaj voĉdonitis per aŭskultuloj en numero 86 en ''Triple J's Hottest 100 Albums of All Time''. La dua albumo de la bando, nomiĝas "The Catalyst Fire," ĵetitis en 9a Aŭgusto, 2013, kaj ankaŭ antigis la duan pozicion en la Aŭstraliaj ARIA tabuloj.

Kategorio:Aŭstraliaj muzikistoj
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 2005
Ošupis

**Ošupis**, nomata ankaŭ **Vanagupė** (nomo de la supra parto de la fluo ĝis kunfluejo kun dekstra sennoma enfluanto), estas rivereto en la okcidenta parto de Litovio, situanta en la urba distrikto Palanga en distrikto Klaipėda. Temas pri unu el malmultaj mallongaj rektaj enfluantoj de la Balta maro. La rivereto ne estas navigebla.

## Daŭro de fluo 
Ĝi fontas ĉe la norda rando de la urbo Palanga, en la kvartalo Kontininkai. Komence ĝi fluas en norda direkto, sed poste apud la vilaĝo Užkanavė turniĝas okcidenten kaj 0,44&nbsp;km post kunfluo kun la rivereto Kaniavosis ĝi enfluas en la Baltan maron sur tereno de la vilaĝo Užkanavė. La rivereto trafluas tre platan, preskaŭ ebenan, marĉan apudriveran herbejon, kies larĝo tre varias ekde dekoj da metroj ĝis pli ol 1&nbsp;km kaj kiu aliĝas al la ankoraŭ pli larĝa plata valo de Kaniavosis.

Larĝo de la fluejo ŝanĝiĝas ekde kelkaj dekoj da centimetroj (la parto nomata Vanagupė) ĝis 2–3,5 metroj. La profundeco situas inter 0,2 kaj 0,8 metroj, sed foje superas eĉ 1 metron. La fundo estas kelkloke sabla (tre milda sablo), kelkloke argila, kun almiksiĝo de sapropelo kaj torfo, kota. Granda plimulto de la fluo estas regulita, ŝanĝe de la jaroj 2011 kaj 2012 oni la fluejon purigis. Sur la dekstra bordo superregas marĉaj (torfaj) herbejoj kun riĉa surkreskaĵo de kano kaj alia malsekema flaŭro. Plejparton de la maldekstra bordo formas limo de la tre oblonga vilaĝo Užkanavė. Post uragano en 1999 la enfluejo de Ošupis en la maron surŝutiĝis per sablo. Dum la nekutima periodo de malsekeco meze de julio 2006, kian memoris neniu loĝanto de Klaipedȧ kaj ties ĉirkaŭaĵo, la rivereto Ošupis sekiĝis kaj en ĝia fluejo restis nur kelkloke kotaj flakoj.

## Turismo 
Vilaĝo Užkanavė, kiu limas plejparton de la maldekstra bordo de la rivereto, estas tre influata per turismo kaj provizado de plej diversaj loĝigaj servoj. Ĉe la enfluejo de la rivereto troviĝas ripozejo n-ro 6 de la biciklovojo *Kuršių kelias* ("Kur-a vojo"),, kie eblas ĉe la plaĝo sin bani. La itinero tie ligiĝas al la ĉemara laŭborda biciklovojo Šventoji–Palanga.

En la rivereto tre abundas la molusko latine nomata *Unio*. En la ĉirkaŭaĵo nestas diversaj specoj de akva birdaro, precipe cignoj kaj platbeka anaso, kaj temas pri loko grava por migrantaj kaj travintrumantaj birdoj.

## Enfluantoj 
* Kaniavosis (dekstra, longeco: 2,1&nbsp;km, enfluas je 0,44&nbsp;km for de la mara enfluejo) kaj pliaj 4 maldekstraj kaj 4 dekstraj malgravaj enfluantoj, kelkaj el kiuj estas disbranĉitaj.

## Ligiloj 
### Notoj 
### Referencoj 
### Literaturo 
* Lietuvos autokelių atlasas 1:200&nbsp;000 : Jāņa Sēta Map publishers Ltd. : Rīga, Latvio, 2008 - 222 p. ISBN 978-9984-07-475-7
* Informoj pri orientiĝa kuro okazinta je la 28-a kaj la 29-a de majo 2011, kie oni uzis ankaŭ mapon de Ošupis (1:10 000), eldonitan en la jaro 2002
* Foto de Ošupis vintre ĉe Panoramio.com 

Kategorio:Riveroj en Litovio
Kategorio:Alfluantoj de la Balta maro
Kategorio:Palanga
Ernő Winter

**Ernő Winter** [ernO vinter], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Winter Ernő** estis hungara kemiisto, inventisto, membro (korespondanta en 1951, ordinara en 1956) de Hungara Scienca Akademio.

Ernő Winter http://mek.oszk.hu/02000/02060/html/winter.htm naskiĝis la  1897 en Győr. Li mortis la  1971 en Budapeŝto.

## Biografio 
Ernő Winter frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li batalis dum la 1-a mondmilito.Hejmenveninta li trovis laborlokon en uzino pri sapoj, krome li plulernis en teknikuniversitato en Budapeŝto. Inter 1925-1950 li laboris en fabriko pri lampoj "Tungsram" kune kun Imre Bródy, Pál Selényi, Zoltán Bay, Károly Simonyi, Tivadar Millner, sed li laboris intertempe 2 jarojn en Nederlando. Depost 1950 li laboris en esplora instituto. Li ricevis premiojn Kossuth en 1950, 1953.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Vákuumtechnika* (1954)
* *Válogatott fejezetek a ferromágnesség témaköréből* (1955)
* *Single Electron Generated Current Pulse in a Vacuum Diode* (1964)

## Memorigiloj 
* strato en Győr

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero W kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
 

Kategorio:Hungaraj kemiistoj
Kategorio:Hungaraj inventistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj elektroinĝenieroj
Gábor Pál (politikisto)

**Gábor PÁL** [pAl], bethlenfalvi rumania hungara publicisto, politikisto. Li naskiĝis en Csíkvárdotfalva la 7-an de februaro 1883 kaj mortis en Miercurea Ciuc,  (Şumuleu) la 21-an de oktobro 1968.
## Kariero
Gábor Páli akiris diplomon pri juro en Universitato Ferenc József de Koloĵvaro (1905), poste advokatdiplomon en Marosvásárhely (1908). En 1928 oni elektis lin en prezidanta konsilio de OrMaP en Odorheiu Secuiesc, kaj al lia propono la plendoj de la hungaroj de Transilvanio oni prezentis al Ligo de Nacioj. Kiel senatano de la rumana parlamento li luktis kontraŭ la memvola la eksproprietigo de Csíki Magánjavak kaj la limito de hungarlingva edukado. Post la viena arbitracio de 1940 li estis invitita deputito de la hungara parlamento. Post aŭtuno de 1944 li retiriĝis gravmalsane al Csíksomlyó. Kiel politika publicisto li prezentis sin en dimanĉa suplimento de *Ellenzék* kun artikolserio *A magyar kisebbségi politika eredményességének akadályai* (1922), en *Magyar Kisebbség* kun studaĵoj: *A székelyföldi közbirtok és az agrárreform* (1923/2, 3); *Készülődés a közbirtokosságok és úrbéri birtokosságok reformjára* (1928/4, 5, 6); *A kisebbségi egyezmény és a magyar kisebbség* (1928/17); *A konkordátum és a katolikus magyarság* (1928/18).

## Fonto
*Románia magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj publikigistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj politikistoj
Franca Alĝerio

eta|Mapo de 1877 montranta la tri francajn departementojn Alĝero, Orano kaj Konstantino
**Franca Alĝerio** (en franca Alger ĝis 1839, poste *Algérie*; neoficiale *Algérie française*, ) daŭris el 1830 al 1962, laŭ vario de regosistemoj. El 1848 ĝis sendependo, la tuta mediteranea regiono de Alĝerio estis administrata kiel integra parto de Francio, multe kiel Korsiko kaj Reunio estas nune. La ampleksa arida interno de Alĝerio, kiel la cetero de norda Afriko en la Franca kolonia imperio, estis neniam konsiderata parto de Francio. Unu el plej longdaŭra transmara teritorio de Francio, Alĝerio iĝis destino por centoj da miloj da eŭropaj enmigrantoj ĉefe francoj, konataj kiel *colons* (kolonoj) kaj poste, kiel *pieds-noirs* (nigrapieduloj). Tamen, indiĝenaj islamanoj restis majoritato de la loĝantaro de la teritorio tra la historio. Laŭgrade, malkontento inter la islama loĝantaro kaj manko de politika kaj ekonomia statuso akcelis alvokojn por pli granda politika aŭtonomeco, kaj eventuale sendependeco, el Francio. Konfliktoj inter la du grupoj de loĝantaro pliiĝis en 1954, kiam ekis la unuaj perfortaj okazoj el kio poste estos nomita la Alĝeria Milito de Sendependeco. Tiu milito finis en 1962, kiam la nuna respubliko Alĝerio akiris kompletan sendependecon sekve de la traktato de Evian de marto 1962 kaj la pormemregada referendumo de julio 1962.

## Notoj 
## Referencoj 
## Fontoj kaj bibliografio 
* Original text: * Library of Congress Country Study of Algeria*
* france Patrick Weil, Le statut des musulmans en Algérie coloniale, Une nationalité française dénaturée , European University Institute, Florenco
* france Olivier LeCour Grandmaison, ''Coloniser, Exterminer – Sur la guerre et l'Etat colonial*, Fayard, 2005, ISBN 2-213-62316-3 ( Table of contents )
* france Charles-Robert Ageron, *Histoire de l'Algérie contemporaine, 1871–1954*, 1979
* Alistair Horne, *A Savage War of Peace: Algeria 1954–1962*, (Viking Adult, 1978)
* General Paul Aussaresses, *The Battle of the Casbah: Terrorism and Counter-Terrorism in Algeria, 1955–1957*. (New York: Enigma Books, 2010) ISBN 978-1-929631-30-8.

## Eksteraj ligiloj 
* 1940~1962 Newsreel arkivoj pri Franca Alĝerio  (el French National Audiovisiual Institute INA)
* Benjamin Stora on French Colonialism and Algeria Today!   (el la gazeto de la Franca Komunista Partio *L'Humanité'')

Kategorio:Historio de Alĝerio
Kategorio:Historio de Francio
Kategorio:Koloniismo
Kategorio:Franca Alĝerio
Ferenc Wittmann

**Ferenc Wittmann** [vitman], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Wittmann Ferenc** estis hungara fizikisto, profesoro, membro (korespondanta en 1908) de Hungara Scienca Akademio.

Ferenc Wittmann http://tudosnaptar.kfki.hu/historia/egyen.php?namenev=wittmann naskiĝis la  1860 en Hódmezővásárhely. Li mortis la  1932 en Budapeŝto.

## Biografio 
Ferenc Wittmann frekventis ambaŭ universitatojn en Budapeŝto. En 1878 li iĝis vicprofesoro en la teknikuniversitato. Li atingis la instruan rangon eksterordinara profesoro en 1892. Li estis viclernejestro en 1919. Li okupiĝis precipe pri radiotekniko. Li inventis pli novan osciloskopon, kiu portas lian nomon.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *A kanon alakokról* (1881)
* *Periodikus elektromos áramok optikai vizsgálata* (1891)
* *Csillapodás nélküli és csillapított rezgésjelenségek kísérleti vizsgálata* (1911)
* *Technikai fizika* (Teknika fiziko), (1919)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero W kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero W kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj fizikistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Karnivool

**Karnivool** estas aŭstralia progresa rokbando kiu estis formita en Perth ĉirkaŭ 1997. Nuntempe, la bando konsistas el kantisto Ian Kenny, du gitaristoj, Andrew "Drew" Goddard kaj Mark "Hoss" Hosking, basgitaristo Jon Stockman, kaj drumisto Steve Judd. Karnivool estis kreita de bando kiun Kenny kaj Goddard formis dum ili estis studentoj de duagrada lernejo. Iliaj du etenditaj teatraĵoj, "Karnivool" de 1999, kaj "Persona" de 2001, kaj ilia unua albumo, "Themata" havis alternativan metalan kaj nu-metalan sonon. En 2009 ili lanĉis sian duan albumon kiu disvolvis pli progresan sonon. Ilia tria albumo, "Asymmetry" estis lanĉita la 19an el Julio 2013.

Kategorio:Aŭstraliaj muzikistoj
Kategorio:Rok-muziko
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1997
Róza Fodor

**Gusztávné OLÁH** [olA], edzino de Oláh (Róza FODOR) hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Csíksomlyó en 1872 kaj mortis en Budapeŝto la 9-an de marto 1961.
## Kariero
Gusztávné Oláh (Róza Fodor) studis en Ŝtata Virina Pentristlernejo de Budapeŝto ĉe Lajos Deák Ébner. Ŝi ekspoziciis en ekspoziciejoj de Nemzeti Szalon kaj Műcsarnok.

## Fontoj
*kieselbach.hu
*Pentraĵo
Italaj Egeaj Insuloj

La **Itala Dodekaneso**, formale konata kiel **Italaj Egeaj Insuloj** aŭ **Italaj Insuloj de la Egeo** (en itala ''Isole italiane dell'Egeo*, en greka Ιταλικά νησιά του Αιγαίου), estis grupo de dekdu ĉefaj insuloj en sudorienta Egea Maro, kiu apartenis al la Itala reĝlando el 1912 al 1947.

## Kunteksto 
La Dodekanesoj estis okupitaj de Italio dum Itala-Turka Milito de 1912 escepte Kastelorizo. Italio estis akceptinta revenigi la insulojn al la Otomana Imperio laŭ la Traktato de Ouchy en 1912; tamen la malprecizeco de la teksto permesis provizoran italan administradon de la insuloj, kaj Turkio eventuale rezignis pri postuloj de Dodekanesoj laŭ la Artikolo 15 de la Traktato de Laŭzano en 1923. Kastelorizo estis provizore okupita de Francio en la Unua Mondmilito kaj estis aneksita de Italio el la Otomana Imperio en 1919. Dodekaneso estis formale aneksita de la Fascisma Italio, kiel *Possedimenti Italiani dell'Egeo''.

Italaj interesoj en la Dodekanesoj baziĝis sur strategiaj celoj, kaj la insuloj kongruis kun la intencoj por la imperia politiko. La insuloj de Leros kaj Patmos estis uzitaj kiel bazo por la Reĝa Itala Ŝiparmeo.

## Notoj 
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Historio de Grekio
Kategorio:Geografio de Grekio
Kategorio:Koloniismo
Kategorio:Historio de Turkio
Kategorio:Egea maro
Itala Koncesio de Tiancin

La **Itala koncesio de Tiencin** aŭ **Tiancin** () estis malgranda teritorio (koncesio) en Tjanĝino, Ĉinio, oficiale kontrolita de la Reĝlando de Italio inter 1901 kaj 1947. La 7an de Septembro 1901, Italio ricevis koncesion en Tiencin el la ĉina registaro. La 7an de Junio 1902, la italoj ekkontrolis la koncesion, kiu estis administrata de itala konsulo. Post la Unua Mondmilito la iama Aŭstra-Hungara koncesio estis aldonita al la itala koncesio, duoblante ties grandon. Ĝi iĝis la sidejo de la itala legio *Redenta* kiu luktis en 1919 kontraŭ la sovetaj trupoj en Siberio kaj Manĉurio. En 1935, la itala koncesio de Tiencin havis loĝantaron de ĉirkaŭ 6,261, inklude ĉirkaŭ 536 eksterlandanojn. La itala reĝa ŝiparmeo staciis kelkajn ŝipojn ĉe Tiencin.eta|dekstra|250px|Itala monumento pri la Unua Mondmilito kaj la Placo Reĝino Elena en la itala koncesio de Tiencin ĉ. 1935

## Notoj 
## Bibliografio 
* Cucchi, G. *Una bandiera italiana in Cina* in «Rivista Militare», n. 6/1986
* De Courten, L. - Sargeri, G. *Le Regie truppe in Estremo Oriente, 1900-1901*. Roma, 2005
* Dikötter, Frank *The Age of Openness China before Mao* University of Chicago Press https://web.archive.org/web/20100911045644/http://web.mac.com/dikotter/Dikotter/Openness.html. Berkeley, 2008 ISBN 9780520258815
* Mautone, Antonio. ''Trentini ed Italiani contro l'Armata Rossa. La storia del corpo di spedizione in Estremo Oriente e dei Battaglioni Neri''. Temi editrice. Trento, 2003

Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:20-a jarcento en Ĉinio
Kategorio:Koloniismo
Kategorio:Tjanĝino
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1901
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1947
Portugala Angolo

300px|eta|Topografia mapo de Angolo.

**Angolo** (ankaŭ **Portugala Angolo**; iam **Portugala Okcidenta Afriko**, ekde 1951 **Transmara Provinco de Angolo**, kaj finfine **Ŝtato de Angolo** el 1972 al sendependeco) estas la komuna nomo per kiu la portugala kolonio en sudokcidenta Afriko estis konata tra diferencaj periodoj de tempo. La iama kolonio iĝis sendependa lando en 1975 kaj nune formas la Respublikon Angolo.

## Historio 
La historio de la portugala estado en la teritorio de nuntempa Angolo daŭris el la fondado de portugala setlejo en la teritorio kie nune estas Sojo, en la 16a jarcento, ĝis la malkoloniigo de la teritorio en 1975. Dum tiuj kvar jarcentoj, okazis kelkaj tute diferencaj situacioj.

## Regado 
## Geografio 
## Ekonomio 
## Edukado 
Kategorio:Historio de Afriko
Kategorio:Historio de Angolo
Kategorio:Historio de Portugalio
Kategorio:Koloniismo
Portugala Kaboverdo

**Kaboverdo** estis kolonio de la Portugala Imperio el la komenca setlejo de la Kaboverdaj Insuloj en 1462 ĝis la sendependeco de Kaboverdo en 1975.

Antaŭ la setlado fare de la portugaloj, Kaboverdo estis neloĝata.

Dum la Portugala Kolonia Milito, la luktado por la sendependeco de Portugala Gvineo ofte ligis la celon de liberigon de Gvineo Bisaŭa al la celo de liberigo en Kaboverdo. Ekzemple, en 1956, Amílcar kaj Luís Cabral fondis la partion Afrika Partio por la Sendependeco de Gvineo kaj Kaboverdo. Tamen, ne estis armita konflikto en Kaboverdo kaj laste la sendependeco por Kaboverdo rezultis el la negocado kun Portugalio.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Historio de Kaboverdo
* Kaboverdo

Kategorio:Historio de Portugalio
Kategorio:Kabo-Verdo
Kategorio:Koloniismo
Persa reĝa vojo

:*Vidu ankaŭ: Sahara reĝa vojo, okcident-afrika komerca vojo.*

[eta|La persa reĝa vojo en la [Malnovpersa imperio]]

La **Persa reĝa vojo** estis antikva ĉef-vojo, kiun konstruigis en la 5. jarcento a.K. la persa grand-reĝo Granda Dario por ebligi la rapidan komunikadon inter Suzo kaj Sardeso ene de la grandega imperio. La kurieroj povis dum sep tagoj plenumi la distancon de 2699 kilometroj. La antikva greka historiisto Herodoto notis jene: "Ekzistas neniu alia sur la mondo, kiu povus pli rapide pasi, ol la persaj kurieroj." La laŭdo de Herodoto – "Nek neĝo, nek pluvo, nek varmego, nek nokta malhelo ne haltas ilin por plej rapide plenumi la taskon." – inspiras la neoficialan moton de la poŝtaj transportistoj.

## La itinero de la Reĝa vojo 
La itinero de la vojo estas rekonstruebla laŭ verkoj de Herodoto, arĥeologiaj esploroj kaj aliaj historiaj fontoj. Ĝi komenciĝis okcidente ĉe Sardeso, ĉe la malnova ĉefurbo de la Lida imperio (ĉ. 100 km oriente de İzmir, en la hodiaŭa Turkio), trapasis sur la nuna norda parto de Turkio ĝis Ninivo, ĉefurbo de la malnova Asira imperio (hodiaŭa Mosulo en Irako), poste iris al sudo al Babilono (apud la hodiaŭ Bagdado en Irako). Oni pensas, ke en proksimo de Babilono, ĝi disbranĉiĝis, unu vojo iris nordokcidente al hamadan, ĉefurbo de la medoj apud la silka vojo, la alia vojo iris oriente al Suzo, ĉefurbo de la estonta persa imperio (hodiaŭ Irano), poste sudokcidente al Persepolis.

## Historio de la Reĝa vojo 
Ĉar la vojo sekvas nek la plej mallongan, nek la plej facilan itineron inter la urboj de la Persa imperio, la arĥeologoj supozas, ke la okcidentan parton de la vojo konstruigis la asiraj reĝoj, ĉar la vojo trairas centron de ilia malnova imperio. La orienta parto parte kongruas kun la plej grava komerca vojo, la silka vojo.

Ĉar Dario la 1-a interligis la diversajn vojpartojn, oni rigardas lin kreinto de la vojsistemo. Li plibonigis la grundon de la vojo kaj kreis servosistemon de la reĝaj kurieroj *(pirradaziš)*.

La vojo estis tiel bonkvalita, ke oni uzis ĝin dum la romiaj tempoj.

## Kulturaj aludoj 
Eŭklido tiel respondis al demando de Ptolemeo, kiu volis pli facilan vojon al kompreno de la matematiko, "al la geometrio ne kondukas reĝa vojo".

## Eksteraj ligiloj 
* Livius: Articles on Ancient History 
* The History of Iran

Kategorio:Antikva trafiko
Kategorio:Historio de Irano
Gyula Wlassics

**Barono Gyula Wlassics** [djula vlaŝiĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Wlassics Gyula** estis hungara juristo, politikisto, profesoro, ministro, membro (korespondanta en 1886, ordinara en 1892, direktora en 1901) de Hungara Scienca Akademio. Lia nobela antaŭnomo estis *zalánkeméni*.
eta|Gyula Wlassics
Gyula Wlassics http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC16920/17122.htm naskiĝis la  1852 en Zalaegerszeg. Li mortis la  1937 en Budapeŝto.

## Biografio 
Gyula Wlassics frekventis gimnaziojn en Nagykanizsa kaj Pest (urbo), universitatojn en Budapeŝto kaj Vieno. Post la jura diplomo en 1875 li eklaboris en juĝejo, baldaŭe en la ministerio, fine li estis prokuroro. Inter 1890-1895 li instruis en Universitato de Budapeŝto, sed tiutempe (kaj poste) li estis ankaŭ parlamenta deputito. Inter 1895-1903 li estis ministro pri religio kaj edukado. En 1895 li deklaris permesojn por inaj studentoj viziti universitatojn. Li strebis por la libera religio (ankaŭ akcepto de la judismo), krome li instalis 600 bazlernejojn kaj 3 fakultatojn. En 1916 li ricevis la rangon barono. Ekde 1918 li iĝis membro en la supera ĉambro, eĉ li estis ties prezidanto. Li ricevis premiojn en 1897, 1926, 1930.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj ministroj pri edukado
Kategorio:Hungaraj baronoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj senatestroj
Márta Murvai

**Márta MURVAI** rumania hungara violonistino. Ŝi naskiĝis en Bukareŝto en 1980. Ŝi estas la filino de Olga Murvai kaj László Murvai. Ŝi vivas nuntempe en Berlino.

## Kariero
Márta Murvai akiris diplomon en Muzikarta Universitato de Bukareŝto, poste ŝi studis en Conservatory of Music at Lynn University (Usono), majstriĝis en Rostock (Germanujo).

## Premioj kaj distingoj
*1-a premio "Jeunesses Musicales" Bukareŝto, 
*2-a premio EMCY-München.
*apartpremio "Jaroslav Kocian" Ĉeĥio,
*1-a premio "Concerto Competition" Florido,
*apartpremio en konkurso Mizner,
*Distingo Robert Campton, Usono,
*1-a premio kaj apartpremio "Königin Sophie-Charlotte",
*Distingo Sándor Végh de Societo Mozart de Kluĵo.

## Fonto
*Rersona retejo hungarehttp://www.martamurvai.com/biography.html angle
*Erdélyi magyar ki kicsoda, 2010.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj komponistoj kaj muzikistoj
Kategorio:Rumanaj violonistoj
10686 Kaluna

'*10686 *Kaluna'''* estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Heather Kaluna'', esploristino en la Universitato de Havajo, kiu studas la evoluon de la akvo en karbonecaj asteroidoj kaj la procezojn de kosma veterdisfalo.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1980
10691 Sans

'*10691 *Sans'''* estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la urugvaja profesoro kaj popularigisto de astronomio *Juan Diego Sans* (1922–2005) de la Universitato de la Respubliko. Li estis kunfondinto de la *Asociación de Aficionados a la Astronomía'' (Asocio de Amatoroj de Astronomio) kaj prezidento de la Societo Urugvaya de Astronomio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
10692 Opeil

'*10692 *Opeil'''* estas tre malgranda, mere hela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Cyril P. Opeil S.J.*, profesoro ĉe la *Boston College'', kiu studas la termikajn ecojn de la meteorŝtonoj kaj plibonigas la komprenon pri la orbitaj kaj rotaciaj ŝanĝoj ŝuldataj al re-elsendo de la suna radiadoflukso.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
10689 Pinillaalonso

'*10689 *Pinillaalonso'''* estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Noemi Pinilla-Alonso*, planedsciencistino ĉe la Kosma Instituto de Florido (*Florida Space Institute'') kaj spertulino en la studo pri la surfaca komponiĝo de la malgrandaj korpoj de la sunsistemo, uzante observajn teknikojn kaj modelojn.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
10688 Haghighipour

**10688 Haghighipour** estas malgrand malhela asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).
Discovered 1981 Feb. 28 by S. J. Bus at Siding Spring.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Nader Haghighipour*, profesoro ĉe la Universitato de Havajo, fakulo pri la dinamiko de la sunsistemo
kaj de la . Lia servo inkludas Prezidenton de la Divido F de IAU (Planedoscienco kaj Astrobiologio) dum la periodo 2015 - 2018.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
Preĝejo Sankta Mikaelo (Belváros-Lipótváros)

**Kirko Sankta Mikaelo** estas romkatolika historia monumento (ekde 1997) en Hungario, en la ĉefurbo Budapeŝto, en distrikto Belváros-Lipótváros.

## Historio 
En la proksimeco la dominikanoj fondis kirkon kun abatejo en la 1230-aj jaroj. En 1541 la turkoj okupis la urbon kaj detruis la preĝejon. La nun videbla kirko konstruiĝis inter 1700-1765, dume en 1716 la preskaŭ preta konstruaĵo bruldetruiĝis. En 1787 ordeno Congregatio Jesu ricevis la konstruaĵon, kiuj profitis ankaŭ la najbaran konstruaĵon por instrui fraŭlinojn. En 1799 kaj 1809 inundoj atingis la preĝejon, sed dum inundo de la Danubo (1838) interne estis 2 metrojn alta akvo. La kirko estis renovigita interne en 1892 kaj 1945, ekstere en la 1960-aj jaroj, poste en 1998.

Inter 1950–1998 la ordeno ne povis funkcii, en la abateja lernejo medicina lernejo funkciis. En 2007 la abatinoj komencis instrui denove. Ekde 1993 oni aranĝas kroatajn mesojn (krom la hungara), kelkfoje okazas ekspozicioj. En 2004 oni fondis koruson havanta la nomon Franz Liszt.

Laŭ la katolika kredo en la didomo martiriĝis beatulo Buzád Hahót.

## Konstruaĵo 
La kirko situas en stratoangulo laŭ la trotuaro kaj ĝi kontaktiĝas kun la najbara domo. En mezo de la fasado la enirejo funkcias, plej supre la turo altiĝas. En la ornamriĉa fasado estas videblaj 3 niĉoj kun skulptaĵoj Sankta Dominiko, Sankta Tomaso el Akvino kaj Madono. La navo kaj la absido havas saman larĝon. Interne menciindas la originaj lignaj skulptaĵoj de la dominikanoj. La meblo devenas el 1760.

Kermeso okazas en la 29-an de septembro (aŭ en la sekva dimanĉo).

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hompaĝo kun fotoj
* hungare kun fotoj
eta|maldekstre|Enirejo de la kirko
eta|La ĉefaltaro

Budapeŝto
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Budapeŝto
Kategorio:Jesukongregaciaj preĝejoj
10690 Massera

'*10690 *Massera''''' estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la urugvaja matematikisto José Luis Massera (1915 –2002), kiu studis la stabilecon de . La Lemo de Massera solvas la problemon pri la stabila ekvilibro de ne-linearaj diferencialaj ekvacioj en terminoj de la funkcio de Ljapunov.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
10696 Giuliattiwinter

'*10696 *Giuliattiwinter'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la brazilan astronominon *Silvia Maria Giuliatti Winter'' de la Universitato de San-Paŭlio, kiu laboras pri la dinamikoj de la ringoj kaj de la plutona sistemo

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
Madenburg

eta|antaŭ la disfalo de la ĉefa konstruaĵo, plumdesegno el la 19a jarcento
La burgruino **Madenburg** estis unu el la plej granda kaj plej aĝa burgo de Palatinato.

## Geografio 
La Madenburg estis konstruita kiel montburgo sur monto Rothenberg. La monto situas ĉe la orienta rando de la Palatinata Arbaro. La de arbaroĉirkaŭanta ruino troviĝas ĉirkaŭ 250 m supre de la vilaĝo Eschbach kaj sur alteco de 458 m s.m. en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

## Nomo 
[eta|maldekstre|300px|la burgruino rigardata de [Heidenschuh en la okcidento]]
eta|maldekstre|300px|rigardo de Madenburg en la malaltebenaĵo de la supra rejno
La nomo „Madenburg“ verŝajne evoluiĝis el „Maidenburg“. „Maid estas malnova nomo por la virgulino Maria. Supozeble la nomo estas traduko de Parthenopolis (greka „virgulinurbo“). La unua mencio de la burgo kiel „Maddenberg“ okazis 1176. Tiam iu Hermann von Madenburg ricevis kompencon de la abato de la monaĥejo Limburg.

## Historio 
eta| rekonstrudesegno (laŭ Arndt Hartung)

## Burgo 
### Protektinstalaĵo 
eta| horizontala projekcio: ruĝa= romanika kernburgo; bruna= gotika pligrandigo (14a jarcento); violkolora= pligrandigo de la 15a kaj 16a jarcento

## Referencoj 
## Literaturo 
* 
* Alexander Thon (Hrsg.): *„... wie eine gebannte, unnahbare Zauberburg“*. Burgen in der Südpfalz. 2., verbesserte Aufl. Regensburg 2005, S. 100–105. ISBN 3-7954-1570-5
* Alexander Thon, Ulrich Burkhart, Walter Appel, Dieter Barz und Hans Klose: *Madenburg*. In: Jürgen Keddigkeit, Alexander Thon u. a. (Hrsg.): *Pfälzisches Burgenlexikon, Bd. 3* (Beiträge zur pfälzischen Geschichte, Bd. 12). Kaiserslautern 2005, S. 494–514
* Wolfgang Hartmann: *Vom Main zur Burg Trifels – vom Kloster Hirsau zum Naumburger Dom. Auf hochmittelalterlichen Spuren des fränkischen Adelsgeschlechts der Reginbodonen*, Veröffentlichungen des Geschichts- und Kunstvereins Aschaffenburg Bd. 52, Aschaffenburg 2004, 

## Eksteraj ligiloj 
* Madenburg: Geschichte, Luftaufnahme und Grundriss 
* Madenburg: Burganlage 
* Madenburg: Panorama
* Madenburg: Bilder 
* Rekonstruktionszeichnung im mittelalterlichen Zustand 

Kategorio:Kasteloj en Rejnlando-Palatinato
Burgo Meistersel

[eta|250px|dekstre|murrestaĵoj de la [palas en la supra burgo]]
La **burgo Meistersel** estas la ruino de rokburgo apud Ramberg en la distrikto Südliche Weinstraße, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato. Ĝi troviĝis sur 492 m alta montkupolo supre de la valo de la rivero Modenbach proksime al la montpasejo „Drei Buchen“ apud la strato de Ramberg al Edenkoben.

La nomo venas de la germanaj vortoj „Meister“ (t.e. majstro) kaj „Saal“ ( t.e. salono), do la „majstro de la salono“. Oni kredas, ke sur ĉi-tiu burgo loĝis la regna ĉefoficistoj de la regna burgo Trifels.

eta|hochkant|maldekstre|rokŝtuparo al la supra burgo Oberburg

## Referencoj 
## Literaturo 
* Rüdiger Bernges: *Felsenburgen im Wasgau*. 6. Auflage. BINSY, Wuppertal 2005, ISBN 3-930376-25-3, S. 237–240.
* Marco Bollheimer: *Felsenburgen im Burgenparadies Wasgau. Nordvogesen*. 3. Auflage. Selbstverlag, Karlsruhe 2011, ISBN 978-3-9814506-0-6, S. 32–35.
* Alexander Thon (Hrsg.): *„... wie eine gebannte, unnahbare Zauberburg“. Burgen in der Südpfalz*. 2. Auflage. Schnell & Steiner, Regensburg 2005, ISBN 3-7954-1570-5, S. 106–111.
* Alexander Thon, Jürgen Keddigkeit: *Burg Meistersel. Eine Einzelstudie aus dem „Pfälzischen Burgenlexikon“*. In: *Burgen und Schlösser*. Nr. 42, 2001. Europäisches Burgeninstitut, , S. 40–47.
* Alexander Thon, Rolf Übel, Dieter Barz: *Meistersel*. In: Jürgen Keddigkeit (Hrsg.): *Pfälzisches Burgenlexikon*. Beiträge zur pfälzischen Geschichte, Band 12/3. Institut für Pfälzische Geschichte und Volkskunde, Kaiserslautern 2005, ISBN 3-927754-54-4, S. 533–548.
* Rolf Übel: *Ramburg, Meistersel, Frankenburg, bei Ramburg Kreis Südliche Weinstraße.* Verlag für Burgenkunde und Pfalzforschung, Landau 1999, ISBN 3-929893-07-X (= Burgen der Südpfalz, Band 3).

## Eksteraj ligiloj 
* Website der Burg Meistersel
* Eintrag zur Burg in der wissenschaftlichen Burgendatenbank des Europäischen Burgeninstituts (EBIDAT)
* Fotogalerie auf historische-orte.de

Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Portugala Gvineo

eta|240px|dekstre|Flago de la Kompanio de Gvineo, nome portugala entrepreno kiu komercis diversajn varojn kaj sklavojn ĉe la marbordo de Gvineo el la 15a jarcento

**Portugala Gvineo** (ankaŭ simple *Gvineo* aŭ oficiale *Transmara Provinco Gvineo*) estis la nomo de iama portugala kolonio, kiu disvolviĝis sur la teritorio, kie nun estas Gvineo Bisaŭa, de 1446 ĝis 10a de Septembro 1974.

## La epoko de la Sklava Komerco 
La Portugala Krono mendis siajn navigistojn esplori la atlantikan marbordon de Okcidenta Afriko por trovi la fontojn de oro. Komeroc el oro estis kontrolita de Maroko, kaj islamanaj karavanvojoj tra Saharo transportis ankaŭ salon, kolaon, teksaĵojn, fiŝojn, grenojn, kaj sklavojn. Navigistoj unue pasis la barilon de Kabo Bojador en 1437 kaj povis esplori la okcidentafrikan marbordon tiom for kiom ĝis Sieraleono ĉirkaŭ 1460 kaj koloniigis la Kaboverdajn insulojn el 1456. Finfine oni trovis, ke oro venas el supraj partoj de la riveroj Niĝero kaj Volta kaj la portugala krono celis alproksimigi la oran komercon al la marbordo. Por kontroli tiun komercon, la portugala reĝo ordonis konstrui kastelon, nome São Jorge da Mina (nuna Elmina Kastelo) ĉe la Portugala Ora Marbordo en 1482 kaj aliaj komercejoj. La portugala registaro instituciis la entreprenon nome Kompanio de Gvineo por kontroli la komercon kaj fiksi prezojn de varoj. Krom oro, okazis komerco pri eburo, paradizgrajno kaj sklavoj. Oni ĉirkaŭkalkulis, ke la Atlantika Sklavokomerco transportis ĉirkaŭ 11 milionoj da homoj el Afriko inter 1440 kaj 1870, inklude 2 milionojn el Senegambio aŭ Supra Gvineo. Tiu areo estis la fonto de ĉirkaŭkalkulite 150,000 afrikaj sklavoj transportitaj de portugaloj, ĉefe el Supra Gvineo antaŭ 1500, kelkaj por plantejoj el kotono kaj indigujo en la tiam neloĝataj Kaboverdaj insuloj. Portugalaj komercistoj kaj ekzilitaj krimuloj penetris la riverojn kaj rojojn de Supra Gvineo formante mulatan loĝantaron uzanre portugal-bazitan kreolan lingvon kiel lingvafrankao. Tamen, post 1500 la ĉefa areo de portugala intereso, kaj por oro kaj por sklavoj, estis pli sude ĉe la Ora Marbordo.

## Posta kolonia epoko 
## La lukto por sendependeco 
## Ekonomio 
## Notoj 
Kategorio:Historio de Portugalio
Kategorio:Gvineo
Kategorio:Koloniismo
Kategorio:Sklaveco
10699 Calabrese

'*10699 *Calabrese'''* estas malgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la itala ĵurnalisto Pietro Calabrese (1944–2010), eldonisto de la italaj gazetoj
*Il Messaggero* kaj *La Gazzetta dello Sport''. Kiel notinda ĵurnalisto, li estis fascinata de la ideo pri komuniko kun ekstertera intelekto.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
10694 Lacerda

'*10694 *Lacerda'''* estas malgranda malhelha asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Schelte J. Bus elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

Kun granda duonakso de 3,2091711 , (je la epoko de la ) ĝi orbitas je ĉ. 1,372 miliono da km trans la konvencia limo de 3,2 AU inter la meza kaj la ekstera asteroida zono.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Pedro Lacerda'', lektoron ĉe la Reĝina Universitato de Belfast, kies laboro inkludas la analizon de rotaciaj  por dedukti fizikajn ecojn de  kaj aliaj malgrandaj korpoj de la sunsistemo.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Schelte J. Bus
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
Bösenberg-fontano (Erfurto)

eta|La fontano en la Neuendorf-strato.
La **Bösenberg-fontano** estas unu el la multnombraj akvaj konstruaĵoj en Erfurto. Ĝi troviĝas en la Jacobsen-kvartalo proksime al la norda stacidomo kaj honoras Bösenberg, pioniro de moderna konstruado en la 1920-aj jaroj.

## Bauhaus-fono 
En Weimar naskiĝis Bauhaus kaj implicite la moderno de la arkitekturo. Kvankam la movado - ne laste pro protestoj de etspiritaj vajmaranoj - devis translokiĝi al Dessau, la goeta urbo ĝis hodiaŭ fanfaronis pri Bauhaus. La domo de ĉe Horn kaj la Van-de-Velde-konstruaĵo respeguligu ĝis nun la iaman gloron de avangardisma agado en Weimar. Tamen - krom tiuj du konstruaĵoj kvazaŭ nenie en Weimar troviĝas pluaj konstruaĵoj laŭ la Bauhaus-stilo. Kontraŭe en Erfurto, kie  la moderna arkitekturstilo sukcesis prezenti sin ĉie ajn en la urbo. La reforma arkitekturo ĉefe videblas ĉe multaj vendejoj kaj loĝdomblokoj de la antaŭurboj.

## Ekzemploj en Erfurto 
Kiel ekzemplo nomatas ofte la kvartaloj en la Hanse-urboparto en la eosta periferio. Sed ankaŭ en la nordo tiaĵoj ĉeestas! Inter 1926 kaj 1928 la asocio *Wohngemeinschaft Erfurt* konstruigis tiajn domojn en tipa loĝdomkvartalo enkadrita kaj trakondukita per la stratoj Hohenwinden-, Salinen-, Gruben- kaj Barkhausenstraße. La fare de la hamburga komercisto kaj entreprenisto Hermann H. Bösenberg fondita societo k.l.r. kreis - laŭ la planoj de la arkitekto Otto Jacobsen - la plej grandan neinterrompitan kaj unuecan doman komplekson de la tuta Vajmara Respubliko.  Ĝi donis spacon al ĉ. 300 loĝejoj.

Antaŭ ne multaj jaroj la societo KOWO sanigis - kun la helpo de engaĝiĝintaj homoj - la kvartalon, kies malkonstruo jam estis de ne malmultaj planita.

## Monumento 
En unu de la kvar internaj kortoj faritis en 1926 - omaĝe al Bösenberg - puto el ŝtono. Ties severa kuboforma superkonstruo kun meza fusto kun akvodoniloj, krono kaj du konoformaj pelvoj povas esti interpretata kiel rezulto de strikta sekvo de la klara formdonado de la movado *Neues Bauen* de la 1920-aj jaroj.

Antaŭ instali sin en Erfurt en 1926 Jacobsen estis kunlaboranto de la hamburga urboplandaddirektoro Fritz Schumacher. Kune kun Bösenberg li realigis - laŭ la modeloj de hamburgaj konstrukooperativoj - ankoraŭ aliajn loĝejojn (ekz. en la Hanse-urboparto). Fono ideologia estis ankaŭ sociala reformemo. Post la mizeroj de la Unua mondmilito kaj la inflacio la blokoj ebligu ankaŭ al neriĉaj familioj bone kaj digne loĝadi. Same por tio en Erfurto elstaras la nomoj Bösenberg kaj Jacobsen. 
Hodiaŭ la puto estas seka kaj jam ne donas akvon.

## Fonto 
Pri la monumento ĉe *erfurt-web*.

Kategorio:Fontanoj en Erfurto