open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Verdorela barbulo

La **Verdorela barbulo**, *Megalaima faiostricta*, estas birdospecio de la familio de Aziaj barbuloj aŭ Megalaimedoj. La barbuloj estas grupo de preskaŭpaserinaj birdoj kun tutmonda tropika distribuado. Ili ricevas tiun familian nomon pro la bridoj aŭ harecplumoj kiuj ĉirkaŭas siajn fortikajn bekojn.
## Disvastiĝo 
La Verdorela barbulo estas loĝanta reprodukta specio en suda Ĉinio, Kamboĝo, Laoso, Tajlando kaj Vjetnamo. Ĝi estas specio de ĉiamverdaj kaj miksita aŭ malfermaj arbaroj ĝis 900 m de altitudo. Ili nestumas en arbotruo.
## Aspekto 
Tiu barbulo estas 24.5-27&nbsp;cm longa. Ĝi estas diketa birdo, kun mallonga kolo, granda kapo kaj mallonga vosto. Ĝi estas tre simila al la Brunkapa barbulo, al la Verda barbulo kaj al la Stribarbulo, ĉiuj samgenraj, sed krom la ĝeneralaj karakteroj de tiuj tri specioj (grizbrunaj kapo, kolo kaj brusto blankestriitaj, kaj resto verda) tiu ĉi havas ege distingajn **verdajn brovon kaj strimakulon** el sub la okulo al la nuko (vango aŭ orelo, de kie venas la nomo), tio estas same kiel la Verda barbulo, sed verde anstataŭ blanke. Krome tiu ĉi specio ne havas la oranĝan okulringon de la aliaj specioj, sed anstataŭe malhelan mallarĝan okulringon. Ambaŭ seksoj kaj nematuruloj estas similaj. Tiu ĉi specio estas pli malgranda ol la aliaj.

La teritoria alvoko de la masklo estas laŭta *tuuk-a-prrak*. Alia alvoko estas milda *puuuak*.
## Listo de subspecioj 
* *Megalaima faiostricta faiostricta* (Temminck, 1832)
* *Megalaima faiostricta praetermissa* (Kloss, 1918)
## Referencoj 
* **Birdlife International** 
* **Robson**, Craig *A Field Guide to the Birds of Thailand* ISBN 1-84330-921-1

Kategorio:Pegoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio
Verda barbulo

La **Verda barbulo** aŭ **Blankvanga barbulo** *Megalaima viridis*, estas birdospecio de la familio de Aziaj barbuloj aŭ Megalaimedoj. La barbuloj estas grupo de preskaŭpaserinaj birdoj kun tutmonda tropika distribuado. Ili ricevas tiun familian nomon pro la bridoj aŭ harecplumoj kiuj ĉirkaŭas siajn fortikajn bekojn. El la du nomoj *Blankvanga* spegulas distingan karakteron kaj *Verda* ripetas la latinan specifan nomon, per karaktero komuna al kelkaj samgenranoj.

eta|maldekstra|Detala foto montranta la distingajn blankajn brovon kaj vangon por la specio kaj la harecbridoj por la genro.
Ĝi estas konata en Barato ankaŭ kiel la **Malgranda verda barbulo**. Ĝi estas tre simila al la Brunkapa barbulo kaj al la Stribarbulo, sed tiu ĉi specio estas endemismo de la arbaraj areoj de suda Barato kaj krom la ĝeneralaj karakteroj de tiuj du specioj (grizbrunaj kapo, kolo kaj brusto kaj resto verda) tiu ĉi havas ege distingajn **blankajn brovon kaj strimakulon** el sub la okulo al la nuko (blanka vango kiu nomigas la specion). Krome tiu ĉi specio ne havas la oranĝan okulringon de la aliaj du specioj, sed anstataŭe malhelan mallarĝan okulringon.

La voĉo, monotona 'Kot-ruu ... Kotruu...' estas tre simila al tiu de la Brunkapa barbulo. Dum la varmaj posttagmezoj, ili ankaŭ alvokas per sola noto 'vut' ne tre malsimile de la voĉo de la Koluma orelstrigo.

Tiuj birdoj estas ĉefe fruktomanĝantaj, sed manĝas ankaŭ termitojn kaj aliajn insektojn. Ili manĝas fruktojn de diversaj specioj *Ficus* inkludante la speciojn *Ficus benjamina* kaj *Ficus mysorensis*, kaj aliajn enmetitajn fruktarbojn kiel la *Muntingia calabura*. Dum manĝado ili estas iom agresemaj kaj klopodos forpeli aliajn barbulojn, aziajn koelojn kaj aliajn fruktomanĝantoj.

Ili nestumas kaj ripozas en arbotruoj kiuj elfosas per siaj fortikaj bekoj. Ili kutime uzas grandajn vertikalajn trunkopartojn de arboj. Preferataj nestarboj en urbaj areoj inkludas la speciojn de Royal Poinciana *Delonix regia* kaj Afrika tulipo *Spathodea campanulata*. eta|Voĉo

## Referencoj 
*  Malpli zorgiga

## Bildaro 

Image:White_cheeked_barbet_10x7.jpg|Ĉe IISc, Bangalore, Barato
Image:Brown headed Barbet, infosys bangalore.JPG|‎Ĉe Infosys, Bangalore, Barato

Kategorio:Pegoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio
Robajo

[eta|dekstra|Kaligrafia prezento de robajo atribuita al [Omar Ĥajam (el Manuskripto Ouseley 140 en Biblioteko Bodleian); vidu artikolon por traduko. La kvar versoj de robajo estas aranĝitaj kruce, po unu verso en branĉo.]]
**Robajo** aŭ **robaio** (, plurale: ) estas persa kvarlinia fiksforma poemo.

## Priskribo 
La persa metriko estas kalkulata per longo de silaboj (alie ol Esperanto, kies metriko estas kalkulata per akcentoj). Silabo povas esti mallonga, longa, aŭ trolonga.
* Mallonga silabo havas mallongan vokalon (a, e, o) sen fina konsonanto (krom fina *n*).
* Longa silabo havas longan vokalon (ā, ī, ū) sen fina konsonanto, aŭ mallongan vokalon kun unu fina konsonanto.
* Trolonga silabo havas longan vokalon (ā, ī, ū) kun fina konsonanto, aŭ mallongan vokalon kun pluraj finaj konsonantoj.

La robajo estas poemo de kvar versoj, kiuj estas rimitaj laŭ la skemo AABA aŭ AAAA. La metro plej ofte uzata en robajo estas jene:
:−/−⏑⏑−/⏑−⏑−/−⏑⏑−
en kiu “−” signifas longan silabon kaj ⏑ mallongan. Alivorte, krom la unua longa silabo, la verso konsistas el kvar piedoj, po du longaj kaj du mallongaj silaboj en piedo.

Trolonga silabo povas anstataŭigi paron de longa silabo kaj mallonga silabo, en piedo. Ĉe la fino de la verso, ĉiu silabo, ĉu teorie mallonga, longa, aŭ trolonga, estas kalkulata kiel longa.

## Ekzemplo 
Jen ekzemplo de robajo, el la poemaro *Poemaro de Ŝams de Tabrizo* () far Ĝalal-ed-din Mohammad Rumi:

Alia ekzemplo, atribuita al Omar Ĥajam (el Manuskripto Ouseley 140 en Biblioteko Bodleian):

ٰEn la metroj, la longa streko “—” signifas longegan silabon (kun kaj longa vokalo kaj fina konsonanto), kiu povas anstataŭigi “−⏑” (paron de longa silabo kaj mallonga silabo). Ĉe la fino de la verso, trolonga silabo povas anstataŭigi simplan longan silabon.

## Famaj robajistoj 
La plej konata verkisto de tiu genro estas Omar Kajam. Liaj poemoj fariĝis konataj en Eŭropo per la traduko respektive transkonduko de la angla klerulo kaj poeto Edward Fitzgerald nome Robajoj de Omar Ĥajam. En Esperanton enkondukis ilin Gaston Waringhien.

La formo de robajo estis uzata ankaŭ de aliaj klasikaj persaj poetoj.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Bean, C. M. *La rubajtoj de Omar Kajjam laŭ Edward Fitzgerald*, 1952
* Belverdi, Mohammad Poorgholi *La robaioj de Omar Kajjam*, 1997
* Schulz, Richard *La robajoj de Omar’ Kajam’ kaj iliaj tradukintoj*, 1981
* ʿUmar Ḫaiyām *Poemi*, 1951
* ʿUmar Ḫaiyām *Poemoj de Omar Kajam *, 1953 kaj reeldono 1994
* Umar Ḫaiyām *La robaioj*, 1984 kaj reeldono 1980 kaj 1997

## Eksteraj ligiloj 
* La robajoj de Fitzgerald rete  

Kategorio:Ĝenroj de poezio
Kategorio:Mezepoka literaturo
Kategorio:Perslingva literaturo
Tzintzuntzan

**Tzintzuntzan** estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Tzintzuntzan*. 
La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 100.

## Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12259  loĝantojn. El tiuj estas 5679 viroj kaj 6580 virinoj. La komunumo havas surfacon de 156.49 kvadratkilometroj. 

## Sociogeografio
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 10845 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 1935 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 17.84 % de la loĝantoj. 

Entute 7 531 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 6 287 estis alfabetoj kaj 1 234 analfabetoj. Tio signifas ke 16.39 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
Tzintzuntzan en la enciklopedio de la komunumoj en Meksiko 

Kategorio: Komunumoj de Meksiko
Kategorio: Komunumoj de Michoacán
Blazono de Turkio

**Turkio** ne havas oficiale agnoskitan, ŝtatan blazonon. Anstataŭ ĝi pluraj ŝtataj instancoj uzas neoficialan emblemon, turke nomatan *Türkiye arması*. Ĝi estas ruĝa elipso kun blankaj islama lunarko kaj stelo (aŭ la simbolo de lunarko kaj stelo) de turka flago kaj kun oficiala nomo de Turkio en la nacia lingvo.

Kategorio:Turkio
Turkio
Kategorio:Naciaj simboloj de Turkio
Szajla

**Szajla** (sajla) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Heves, en subregiono de Pétervására.

## Bazaj informoj 
* Areo: 9 &nbsp;km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.961/20.143
* Loĝantaro: 670
* Poŝtkodo: 3334
* Telefonprefikso: 36

## Geografio 
La vilaĝo situas sur malebenaĵo inter montaroj Mátra kaj Bükk, laŭ traira flankovojo. Pétervására troviĝas 9, Parád 12, Eger 23 km-ojn. Szajla kontaktiĝas kun Terpes.

## Historio 
La vilaĝo estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1332 en formo *Zayla*. Szajla dum la turkoj kelkfoje senhomiĝis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, poŝto, sportejo, 5 vendejoj.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco
* lago

## Famuloj 
En Szajla naskiĝis poeto Imre Oravecz

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Mangyŏngdae

250px|eta|dekstra|Man'gyŏngdae

'''Man'gyŏngdae''' (Koree: 만경대) estas en Nord-Koreio kaj estas malgranda antaŭurbo 12 kilometrojn sudokcidente de Pjongjango en la kvartalo Man'gyŏngdae-guyŏk . Lia nomo signifas: Verda Monteto ( Dae ) ,dek mil ( Man ) kaj Pejzaĝoj ( Gyong ).

Inter 1910 kaj 1945, havis oficialan japanan nomon Mankeidai ( Kyūjitai - Japane: 萬景臺 ), ke la ĉina-japana prononco de la origina ĉina-korea prononco, Mangyŏngdae.

## Konstruaĵoj 
250px|eta|dekstra|Hejmo de Kim Il-sung
Loko de naskiĝo de Kim Il-sung
Man'gyŏngdae estas konata kiel la naskiĝloko de Kim Il-sung , kiu pasigis sian infanaĝon.
sur 100 Nordkoreia ŭono desegnas la lokon. En 1970 Naskiĝtago de Kim Il-sung malfermis Mangyŏngdae Revolucio Muzeo.

Kategorio:Geografio de Pjongjango
Erdőkövesd

**Erdőkövesd** (erdOkoveŝd) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Heves, en subregiono de Pétervására. Erdő signifas: arbaro.

## Bazaj informoj 
* Areo: 17 &nbsp;km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.0417/20.1028
* Loĝantaro: 650
* Poŝtkodo: 3252
* Telefonprefikso: 36

## Situo 
Erdőkövesd situas sur malebenaĵo, en valo de rojo nomata Tarna, laŭ traira flankovojo. La vilaĝo kontaktiĝas kun Pétervására, kies centro troviĝas 3, Slovakio 12, Borsodnádasd 17, Eger 34 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis loĝata dum la ferepoko. La unua mencio devenis el 1311 en formo *possesio Kövesd*.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo omaĝe al Stefano la 1-a (Hungario) de 1743
* vinkelo de 1840
* monumento de falintoj dum la mondomilitoj

== Komunumoj pri *erdő* (=arbaro) en Hungara reĝlando ==

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Istenmezeje

550px|eta|center|Vasta panoramo de Istenmezeje
300px|eta|dekstra|Preĝejo de Istenmezeje
300px|eta|dekstra|Panoramo de Istenmezeje
300px|eta|dekstra|Roko nomata vinbero de Noah en Istenmezeje

**Istenmezeje** (iŝtenmezeje) estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Heves, en subregiono de Pétervására. La vilaĝonomo signifas: kampo de Dio. Setlejo Szederkénypuszta (sederkEnjpusta) apartenas al la municipo kun vendejo kaj kulturdomo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 33 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 1830
* Poŝtkodo: 3253
* Telefonprefikso: 36

## Situo 
Istenmezeje situas sur malebenaĵo, en valo de rojo nomata Tarna, laŭ traira flankovojo. Pétervására troviĝas 11 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1311 en formo *Istenmezey*.

Vilaĝservoj estas lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, kuracejo, sportejo, vendejoj, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* klasikisma katolika preĝejo de 1854
* grotokapelo, en 1774 pligrandiĝis
* roko nomata vinbero de Noah
260px|eta|maldekstra|Grotokapelo de Istenmezeje

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Szűcsi

**Szűcsi** (sUĉi) estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Gyöngyös. En la loknomo "szűcs" signifas: peltisto.
eta|200ra|maldekstre|Katolika preĝejo de Szűcsi
eta|250ra|Vinkeloj de Szűcsi
eta|240ra|Kampadejo de Szűcsi
eta|240ra|Aerfoto pri Szűcsi
eta|240ra|Aerfoto pri Szűcsi

## Bazaj informoj 
* Areo: 17 &nbsp;km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.8019/19.7658
* Loĝantaro: 1720
* Poŝtkodo: 3034
* Telefonprefikso: 37

## Situo 
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Gyöngyös troviĝas 14, Pásztó 17, Hatvan 20 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis loĝata dum la bronzepoko. La unua mencio devenis el 1267 en formo *Swch*. Dum la 2-a mondmilito la Ruĝa Armeo povis okupi la vilaĝon dum 2 semajnoj. Inter 1955-1968 oni minis ligniton. En 1959 okazis katastrofo en la minejo. La vinvilaĝo apartenas al vinregiono de Gyöngyös.

## Vidindaĵoj 
* klasikisma katolika preĝejo omaĝe al Sankta Kruco de 1828
* nobeldomo de Bajza kun muzeo
* statuo de Johano Nepomuka, en 1872 renoviĝis
* monumento de falintoj dum la mondomilitoj
* serio da vinkeloj 
* 3 fiŝkaptistaj lagoj

## Famuloj 
* en 1804 naskiĝis József Bajza (poeto)

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vinvilaĝoj
Váraszó

**Váraszó** (vArasO) estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására. En la loknomo Vár signifas: fortikaĵo.

## Bazaj informoj 
eta|Preĝejo de Váraszó
* Areo: 27 &nbsp;km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.0582/20.1183
* Loĝantaro: 590
* Poŝtkodo: 3254
* Telefonprefikso: 36

## Situo 
Váraszó situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Pétervására troviĝas 6, Borsodnádasd 15, Parád 20 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el la 1280-aj jaroj en formo *Varaszo*. En 1552 la turkoj faris senhoma la vilaĝon. La refondiĝo okazis jam en 1556.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo Patrono de Hungaroj (Váraszó) el la 13-a jarcento, en 1963 kaj en 1998 renovigita
* sonorilostablo
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj
* malnova loĝdomo, nun muzeeto
* 3 lagoj

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Paul-Maurice Echemann

**Paul-Maurice Echemann** (n. en 1877 en Angers - m. en 1912 en Étampes) estis franca aviadisto.

Iam politeknika lernejano, li enkazerniĝis en Vannes en 1889. En 1903, li fariĝis oficiro de instruado en la lernejo de kavalerio en Saumur. Li daŭrigis sian karieron en Lunéville en 1905 kaj Tarbes en 1909. En 1911, li fariĝis kapitano de artilerio en la 25a bataliono de aerostatoj de Versailles kaj garnizonestro de la aviada flugejo  de Avrillé (Maine-et-Loire). Li mortis okaze de aviadila akcidento en proksimeco de Étampes. Li kaj la pionirino de aviado Marie Marvingt estis geamikoj. Memore al li, ŝi atribuis la nomon “Capitaine Echemann“ al la unua ambulanca aviadilo konstruita danke al ŝiaj persistaj klopodoj. Lia nomo (erare skribita Echeman) aperas sur poŝtmarko de la jaro 2006 dediĉita al Marie Marvingt.
La urbo Angers atribuis la nomon "rue du Capitaine Echeman" al unu el siaj stratoj.

Bazaj informoj de tiu ĉi artikolo fontas el "Dictionnaire des rues" de la urbo Angers.
http://www.angers.fr/index.php?id=51429&id_rue=421&no_cache=1

Kategorio:Francaj aviadistoj
Nicolas Flobert

**Louis Nicolas Flobert** (n. en 1818 en Parizo -  m. en 1894 en Parizo, estis franca armil-fabrikisto kaj -vendisto.

Nicolas Flobert havis la ideon aldoni kapsulon de fulminato kaj plumberojn en metala kartoĉo. Tio estis la prototipo de la moderna kartoĉo. Li ne imagis la postan gravecon de tiu eltrovaĵo. Karabenoj  Flobert de kalibro 5,5mm estis konataj en la foiraj pafstandoj.

Interna ligilo (franclingva) : http://fr.wikipedia.org/wiki/.22_Long_Rifle

Kategorio:Francaj inventistoj
Ivád

**Ivád** [ivAd] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12 &nbsp;km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.0238/20.0608
* Loĝantaro: 430
* Poŝtkodo: 3248
* Telefonprefikso: 36

## Situo 
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Ózd-Bátonyterenye. Pétervására troviĝas 4, Bátonyterenye kaj Borsodnádasd po 22, Salgótarján 26 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1311 en latina formo *possessio Ivand*. La kampoj longe apartenis al familio Ivády (ivAdi). Nuntempe 75% de la vilaĝanoj havas la nomon Ivády. En 1873 ĥolero, en 1903 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomioj de rutenoj kaj ciganoj, infanĝardeno, sportejo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo de 1803
* kastelo de Ivády

## Famaj nomportantoj 
* Béla Ivády
* Sándor Ivády

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kerekharaszt

**Kerekharaszt** (kerekharast) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Heves, en subregiono de Hatvan. La vilaĝonomo signifas: ronda-filiko.
eta|dekstra|300px|Filiko, pri kiu nomiĝis Kerekharaszt

## Bazaj informoj 
* Areo: 14 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 780
* Poŝtkodo: 3000
* Telefonprefikso: 37

## Geografio 
Kerekharaszt situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Miskolc, aŭtoŝoseo en la sama direkto preteriras. Rando de Hatvan troviĝas 0.5 km-ojn.

## Historio 
La loko estis longe ekstera parto de Verseg. La unua mencio devenis el 1690. Inter la mondomilitoj precipe iamaj bravaj soldatoj komencis fondi setlejon. En 1947 Kerekharaszt memstariĝis. Inter 1969-2006 la vilaĝo apartenis al Hatvan, poste denove akiris la memstarecon.

Vilaĝservo estas infanĝardeno.

## Vidindaĵoj 
* preĝejo

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Bodony

**Bodony** [bodonj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Heves, en Distrikto Pétervására.
eta|maldekstre|Poŝtejo de Bodony

## Bazaj informoj 
* Areo: 29 &nbsp;km²
* koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 47.9426/20.025
* Loĝantaro: 860
* Poŝtkodo: 3243
* Telefonprefikso: 36

## Situo 
La vilaĝo situas sur montetoj sub nordaj piedoj de Mátra, en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Parád troviĝas 3, Pétervására 13, Bátonyterenye 19, Gyöngyös 23&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1275. La turkoj detruis la vilaĝon en 1575 kaj en 1683. En 1904 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, biblioteko, poŝto, gastejo.

## Vidindaĵoj 
* gotika katolika preĝejo Sankta Mikaelo la Ĉefanĝelo (Bodony) kun mezepoka deveno, en 1776 barokiĝis
* klasikisma paroĥo el la 19-a jarcento, koordinatoj: 47.9444/20.0237
* akvorezervujo, samtempe fiŝkaptista lago

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kiĉo

[eta|La esenco de germana kiĉo: la [Ĝardena nano]]
[eta|Japana kiĉo: la mansvinga kato ([Maneki Neko)]]
**Kiĉo** (germane: *Kitsch*) estas malestima termino por - el vidpunkto de la spektanto - kategorii artverkon malaltkvalita, sengusta kopio de iu ekzistanta stilo aŭ troplena de (malsinceraj) emocioj. Kontraste al artista emo, esprimi verecon aŭ belecon, kiĉo estas konsiderata sentimentala, triviala, banala, kliŝa.

La etimologio de la vorto *kiĉo* estas malcerta. Certas tamen ke ĝi devenas el la germana aŭ el la jida kaj originis ĉirkaŭ 1870 en la artsceno en Munkeno. Eblaj devenoj:
* kunbalaita koto (germana dialekto: *„kitschen“*)
* rapide kaj malzorge skizo por anglaj/usonaj turistoj (adaptiĝo el angla: *„sketch“*)
* vendaĵo nenecesa (jida: *„verkitschen“* - vendaĉi) 

Kiĉo troveblas en ĉiuj kampoj: varbado, arkitekturo, pentrado, muziko, teatro, televido kaj kino, literaturo

## Literaturo 

* Adorno, Theodor (2001): *The Culture Industry*. Routledge. ISBN 0-415-25380-2
* Braungart, Wolfgang (2002): ”Kitsch. Faszination und Herausforderung des Banalen und Trivialen”. Max Niemeyer Verlag. ISBN 3-484-32112-1/0083-4564.
* Broch, Hermann (1933): Das Böse im Wertsystem der Kunst. * (2003). *Geist and Zeitgeist: The Spirit in an Unspiritual Age*. Counterpoint Press. ISBN 1-58243-168-X
* Dorfles, Gillo (1969, tradukita el la itala versio de 1968 *Il Kitsch*): *Kitsch: The world of Bad Taste*, Universe Books. LCCN 78-93950
* Elias, Norbert (1998[1935]): Kitschstil und Kitschzeitalter. / “The Kitsch Style and the Age of Kitsch,” in J. Goudsblom and S. Mennell (eds) *The Norbert Elias Reader*. Oxford: Blackwell .
* Friedländer, Saul (dt.1984): Kitsch und Tod. Der Widerschein des Nazismus
* Giesz, Ludwig (1971): ”Die Phänomenologie des Kitsches” (An English version also exists).
* Greenberg, Clement: *Kitsch and Avant-Garde*. In: *Partisan Review* 6:5. New York 1939. rete legebla 
* Karpfen, Fritz (1925): ”Kitsch. Eine Studie über die Entartung der Kunst”. Weltbund Verlag.
* Moles, Abraham (1972): Psychologie des Kitsches. (nova eldono 1977). *Psychologie du Kitsch: L’art du Bonheur*, Denoël-Gonthier
* Reimann, Hans (1936): ”Das Buch vom Kitsch”. R.Piper&Co / Verlag, München.
* Richter, Gerd (1972): *Kitsch-Lexicon*, Bertelsmann Lexicon-Verlag. ISBN 3-570-03148-9
* Ute Dettmar, Thomas Küpper (eld.) (2007): "Kitsch. Texte und Theorien" Reclam, Stuttgart. ISBN 978-3-15-018476-9. (Enhavas la klasikajn tekstojn kritikantaj kiĉon, de aŭtoroj kiel Theodor Adorno, Ferdinand Avenarius, Edward Koelwel, Walter Benjamin, Ernst Bloch, Hermann Broch, Richard Egenter, ktp).

## Notoj, fontoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Avant-Garde and Kitsch  – eseo de Clement Greenberg 
* On Kitsch – elektitaj tekstoj el la manifesto de Odd Nerdrum 
* Kitsch and the Modern Predicament  – eseo de Roger Scruton 
* *Museum of Bad Art* (muzeo de malbona arto)
* World wide kitsch  – kiĉaj pentristoj kaj verkistoj 
* Kitsch Magazine – tema publikigaĵo 
* Kult und Kitsch – Die heimlichen Lieben der Europäer  

Kategorio:Arto
Norval Morrisseau

**Norval MORRISSEAU** (naskiĝis la 14-an de marto 1932; mortis la 4-an de decembro 2007), ankaŭ konata kiel **Copper Thunderbird** (kupra tondrobirdo), estis indiana artisto el Kanado.

Nomumita *"Picasso de la nordo"*, Morriseau kres verkojn, kiuj reprezentis la legendojn de lia popolo, la kulturajn kaj politikajn streĉojn inter kanadaj indiĝenaj kaj eŭropaj tradicioj, liajn ekzistencluktojn kaj lian profundan spiritecon kaj mistikismon.

Lian stilon karakterizas nigraj ĉirkaŭlinioj kaj brilaj koloroj.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Aniŝinaboj

## Bibliografio 
* Greg Hill, *Norval Morrisseau: Shaman Artist*, Douglas & McIntyre, Canada, 2006, ISBN 1-55365-176-6.
* Norval Morrisseau, Donald C. Robinson, *Return to the House of Invention*, Key Porter Books Ltd, Canada, 2005, ISBN 1-55263-726-3.
* Basil H. Johnston, *The Art of Norval Morrisseau, The Writings of Basil H. Johnston*, The Glenbow Museum, Calgary, 1999.
* Norval Morrisseau, Donald C. Robinson, *Travels to the House of Invention*, Key Porter Books Ltd, Canada, 1997, ISBN 1-55013-880-4.
* Norval Morrisseau, *Legends of my people, the great Ojibway*, Ryerson Press, Toronto, 1965.

## Eksteraj ligiloj 
* Morrisseau's principal dealer: Kinsman Robinson Galleries 
* Morrisseau's authorized biography 
* Norval Morrisseau: Shaman Artist at the McMichael Canadian Art Collection 
* Globe & Mail: Norval Morrisseau, 76
* Boston Globe: Norval Morrisseau, was native artist of Canada
* Norval Morrisseau biography, originals and reproductions
* Morrisseau video shot at Kinsman Robinson Galleries 
* Norval Morrisseau and the Nobel Peace Prize 

Kategorio:Indianaj artistoj
Kategorio:Kanadaj pentristoj
Kategorio:Membroj de la Ordeno Kanada
Aniŝinaboj

[eta|dekstra|240px|Disvastiĝo de Aniŝinaboj kaj Aniŝininoj ĉ. [1800]]
La **Aniŝinaboj** (propralingve : **Anishnaabe** aŭ **Anish Nah Bé** aŭ pli ĝuste plurale **Anishnabek** aŭ **Anishnabeg**) estas indiana popolo en suda Kanado kaj norda Usono. La vorto signifas *"popolo de la origino"*, kaj estas ofte uzata kiel mempriskribo de Algonkinoj, la Otavoj, la Oĝibvoj kaj la Potavatomoj.
Alia signifo de la vorto povas esti la *"bonaj homoj"* aŭ *"bona popolo"*, t.e. tiuj, kiuj sekvas la padon donitan de Giĉe Manitu, la kreinto (aniŝinaba vorto por dio).

## Bibliografio 
* Bento-Banai, Edward (2004). Creation - From the Ojibwa. The Mishomis Book.
* Warren, William W. *History of the Ojibway People*. Borealis Books (St. Paul, MN: 1984).
* White, Richard (July 31, 2000). Chippewas of the Sault. The Sault Tribe News.
* Bernard Assiniwi et Isabelle Myre, *"Sagana : contes fantastiques du pays algonkin"*, Montréal, Leméac, coll. «Ni-T’Chawama / Mon ami mon frère» 1972

## Vidu ankaŭ 
* Louise Erdrich
* Indianoj
* Mokotakan
* Norval Morrisseau, aniŝinaba pentristo

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Anishinabek Nation - Union of Ontario Indians 
* Sault Ste. Marie Tribe of Chippewa Indians History

Kategorio:Indianaj etnoj en Kanado
Caparezza

**Caparezza**, artistnomo de **Michele Salvemini** (Molfetta, 9-a de oktobro 1973), estas itala repisto.

## Biografio 
Li estas la filo de instruistino kaj laboristo kiu muzikis en muzika grupo. Michele ekmuzikis ankoraŭ infanaĝe. Li studis kontadon, kvankam li estus dezirinta iĝi bildliteraturisto. Poste li eklaboris ĉe reklamo kaj ricevis stipendion por la Akademio de Milano, sed li forlasis la reklamadan mondon por dediĉi sin entute al la muziko.

La 13 junio 2017 Caparezza anoncis sian sepan albumon "*Prisoner 709"* kaj estis publikigita la 15 septembro. La albumo tenas dek ses pecojn, en la albumo partoprenas repistojn kiel "*DMC", "Max Gazzè"* kaj "*John De Leo".*

## Diskaro 
* 2000 - *Caparezza ?!*
* 2003 - *Verità supposte*
* 2006 - *Habemus Capa*
* 2008 - *Le dimensioni del mio caos*
* 2011 - *Il sogno eretico*
* 2014 - *Museica*
* 2017 - *Prisoner 709*
* 2021 – *Exuvia*
* 2025 – *Orbit Orbit*

## Libraro 
* 2008 - *Saghe mentali*
* 2025 - *Orbit Orbit*

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Telecaparezza, oficiala kanalo en YouTube
* CapaRezza en MySpace


Kategorio:Italaj repkantistoj
El Portal

**El Portal** estas vilaĝo de la municipo Jerez de la Frontera, en Andaluzio, Hispanio. Ĝi estis la ununura haveneto tra kiu la urbo povis eksporti sian vinproduktadon ekde la Mezepoko ĝis la 19a jarcento. En tiu jarcento oni setligis tiame modernan sukerfabrikon, sed kiu tute malsukcesis jam en 1906; de tiam ĝi estis abandonita.

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Andaluzio
Kategorio:Geografio de Hispanio
Limigo

Matematike, **limigo** estas kondiĉo deviganta ian solvon al optimumiga problemo.

## Ekzemplo 
Jen simpla optimumiga problemo:

:\min f(\mathbf x) = x_1^2+x_2^4 

limigite tiel ke

: x_1 \ge 1 

kaj

: x_2 = 1, \, 

kie \mathbf x signifas la vektoron (*x*1, *x*2).

La unua linio priskribas la minimumigendan funkcion. La dua kaj tria linioj priskribas du limigojn; la unua estas neegaleca limigo kaj la dua estas egaleca limigo. Ĉi tiuj difinas la aron de eblaj solvoj.

Sen limigoj, la solvo estus tio ke  \mathbf x = (0,0)\,. Konforma de la du limigoj, la solvo estas tio ke  \mathbf x = (1,1), ĉar ĝi havas la plej malgrandan valoron de f(\mathbf x) konforman de la du limigoj.

Kategorio:Matematiko
Punish Yourself

**Punish Yourself** (Mempunu vin) estas anglalingve kantanta, franca muzikgrupo bazita en Tuluzo.

## Universo 
Punish Yourself estas antaŭ ĉio koncertema grupo (pli ol 300 en kelkaj jaroj) kiu esprimas sian tutan proprecon sur la scenejo. Ili ĉiam antaŭprovas la pecojn koncerte (kelkfoje dum jaroj, kiel por *See yeah later aligator*) antaŭ disponigi ĝin kiel kompakta disko.

Distingaĵo pri ili estas ilia kutimo ŝmiri al si la korpojn per fluoreska, okulfrapa, vivaj koloroj kaj elmontri eksteraĵon eme punka (krestoj, ktp) kaj influita de teatraj grupoj kiel Alien Sex Fiend. Kiel tiu ĉi, Punish Yourself, per siaj paroloj kaj universo, reliefigas allogon al pornografio kaj funebro, sed sen montriĝi tre seriozega.

La muziko estis ofte taksita «industria metalroka» eĉ se la grupo ne akceptas ĝin, dirante ke la grupo enradikiĝas en Batcave, gotika muziko kaj punko. La paroloj estas ĝenerale agresivaj kaj «sen vera senco», laŭ la grupo mem. Iliaj klamitaj ĉefinfluoj estas The Cramps, Ministry, Alien Sex Fiend, White Zombie aŭ malmola tekno.

## Nuntempaj Membroj 
* **vx 69 / vx / vx cheerleader** (Vincent Villalon) : voĉo
* **Miss Z** (Sandrine Caracci) : gitaro, voĉo, drumoj
* **P.RLOX** (Pierre-Laurent Clément) : gitaro
* **X.av** (Xavier Guionie) : drumoj
* **Klodia** : danco, pirotekniko
* **Fafa/MCC** (born Jean-François Clément) : : danco, pirotekniko

## Diskografio 
### Albumoj 
* 1998 : *Feuer Tanz System*
* 2001 : *Disco Flesh : Warp 99*
* 2004 : *Sexplosive Locomotive*
* 2006 : *Gore Baby Gore*
* 2007 : *Cult Movie*
* 2008 : *Pink Panther Party*

### Koncertaj albumoj 
* 2003 : *Behind The City Lights*

### Kompilaĵoj 
* 2005 : *Crypt 1996-2002*

### Demooj 
* 1994 : *First demo tape*
* 1995 : *Second demo tape*

## Bibliografio 
* *Deep Inside Punish Yourself* (2004, ISBN 2-915551-02-2 eldonejo K-ïnite) : Temas pri komikso skribita de Coralie Trinh Thi, kaj desegnita de Aleski, Isha, ΠRO, Denis Grrr, kaj Daniel Ballin, kun la partopreno de Wytlyt.

## Piednotoj 
Kategorio:Francaj muzikaj grupoj
Kategorio:Punkaj muzikaj grupoj
Kategorio:Industrimetalrokaj muzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj grupoj en 1990-1999
Kategorio:Muzikaj grupoj en 2000-2009
Kategorio:Muzikaj grupoj en 2010-2019
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1994
Neruda

La vorto **Neruda** havas plurajn signifojn:
*Jan NERUDA, kiu estis unu el la plej grandaj poetoj ĉeĥaj.
*Johann Baptist Georg NERUDA, kiu estis bohemuja komponisto.
*Ludwig Norman NERUDA, kiu estis angla montgrimpanto, kaj pentristo.
*Pablo NERUDA, kiu estis ĉilia poeto.
*Wilma NERUDA, kiu estis ĉeĥa violonisto.
Kingsley

**Kingsley** havas plurajn signifojn:

## Lokoj 
* Kingsley (lago)
* Kingsley, Okcidenta Aŭstralio
* Kingsley (cheshire), Cheshire
* Kingsley (hampshire), Hampshire
* Kingsley (staffordshire), Staffordshire
* Kingsley (yorkshire), Yorkshire
* Kingsley (iovao), Iovao
* Kingsley (kentukio), Kentukio
* Kingsley (miĉigano), Miĉigano
* Kingsley Municipo, Pensilvanio

## Nomoj 
* Adam Kingsley
* Ben Kingsley
* Bob Kingsley
* Bob Kingsley
* Calvin Kingsley
* Charles Kingsley
* Dorothy Kingsley
* Emily Kingsley
* Gershon Kingsley
* Henry Kingsley
* Jean-Pierre Kingsley
* Mary Kingsley
* Matt Kingsley
* Peter Kingsley
* Sidney Kingsley
* Kingsley Amis
Alfredo Sánchez Monteseirín

Alfredo Sánchez Monteseirín, naskita la 25-a de septembro 1957, estas hispana politikisto, urbestro de andaluza ĉefurbo Sevilo ekde 1999 ĝis nun.

Li naskiĝis en La Rinconada, malgranda urbo apud Sevilo.

## Ligiloj 
* Blogo de Alfredo Sánchez Monteseirín
* Biografio en retpaĝaro de Ayuntamiento de Sevilla

Kategorio:Urbestroj de Andaluzio
Kategorio:Andaluzaj politikistoj
Zinapécuaro

**Zinapécuaro** estas komunumo en la meksika subŝtato Michoacán. La ĉefurbo de la komunumo estas Zinapécuaro de Figueroa.
La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 16 110.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 44122 loĝantojn. El tiuj estas 20711 viroj kaj 23411 virinoj. La komunumo havas surfacon de 519.89 kvadratkilometroj.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 42780 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 69 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.16 % de la loĝantoj.

Entute 30 127 personoj (en 2000) aĝis pli ol 15 jaroj. El tiuj personoj 25 510 estis alfabetoj kaj 4 597 analfabetoj. Tio signifas ke 15.26 % de la loĝantaro de la jaro 2000 estis analfabetoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/michoacan/mpios/16110a.htm 

Kategorio:Komunumoj de Meksiko
Kategorio:Komunumoj de Michoacán
Acajete (Veracruz)

**Acajete** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Acajete. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 001.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 7558 loĝantojn. El tiuj estis 3931 viroj kaj 3627 virinoj. La komunumo havas surfacon de 90.5 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 19 gradoj kaj 35 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 1 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 2020 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 7161 personoj. En la jaro 2000 temis pri 7514, do temis pri kresko je 0.97 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 6485 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 18 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.28 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
* Acajete  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Veracruz
Élise Deroche

**Élise DEROCHE** (naskiĝis la 22-an de aŭgusto 1882 en Parizo, mortis la 18-an de julio 1919 en Le Crotoy, departemento Somme) estis franca aktorino kaj la unua diplomita aviadistino en la mondo.

Avida je gloro, ŝi elektis la scenejan nomon "baronne (baronino) Raymonde de Laroche", kiun ŝi opiniis pli brila kaj prestiĝa por teatro. Kiam aperis la unuaj aviadiloj, ŝi decidis flugi kaj obstinis en la afero. Ŝi komencis sub la gvidado de la franca pioniro de aviado :en:Charles Voisin. La 22-an de oktobro 1909, ŝi sukcesis 300-metran flugon en Châlons-sur-Marne (nun Châlons-en-Champagne) kaj 7-kilometran la sekvantan tagon.

De tiam ŝi forlasis la teatron por aviado. La 17-an de marto 1910, ŝi fariĝis la unua virino ricevinta diplomon de pilotado (Diplomo n° 36 de la Aero-Klubo de Francio (Aéro-Club de France). La 8-an de julio 1910 ŝi partoprenis en Reims en la "Premio de Damoj" (Prix des Dames), kie ŝia aviadilo kraŝis sur la flugterenon. Post konvalesko, pro gravaj vundoj, ŝi partoprenis en multaj aeraj festoj, i.a. en Heliopolis, Budapeŝto, Rouen, Sankt-Peterburgo. La 26-an de septembro 1912, ŝi estis vundita en Belleville-sur-Saône, pro akcidento en kiu mortis Charles Voisin. En 1913 ŝi ricevis la Pokalon Femina por longdistancaj virinaj flugoj. En 1918 ŝi atingis virinajn rekordojn de distanco (323&nbsp;km) kaj alteco (4800 m). La "birdo-virino" akcidente mortis okaze de provflugo sur nova aeroplano la 18-an de julio 1919 sur la flugtereno de Crotoy.

## Bibliografio 
* *Les Français du Ciel, dictionnaire historique* (La francoj de la ĉielo), sub direktado de Lucien Robineau, ''Académie Nationale de l'Air et de l'Espace* (Akademio de la Aero kaj Spaco). Parizo: eld. Cherche Midi. 2005. ISBN 2-74910-415-7
* *Elisa Deroche alias Raymonde de Laroche,* Enrico Grassani, *Editoriale Delfino, Milano 2015,'' ISBN 978-88-97323-46-4.

## Omaĝe al Raymonde de Laroche 
Publikaj vojoj kaj konstruaĵoj de Francio ricevis ŝian nomon, i.a.:
* sub ŝia pilota nomo Raymonde de Laroche
** aleo (Allée) Raymonde de Laroche en Meyzieu) (departemento Rhône (departemento)
* sub ŝia aktora nomo Élise Deroche
** sakstrato (Impasse) Élise Deroche :fr:Crolles (departemento Isère)
** avenuo (Avenue) Élise Deroche La Baule-Escoublac (departemento Loire-Atlantique)
** avenuo (Avenue) Élise Deroche, :fr:Mondorf-les-Bains, :fr:Remich, :fr:Grevenmacher, Luksemburgo

## Eksteraj ligiloj 
*  Filmeto

Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Alvarado

**Alvarado** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Alvarado. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 011. Kaj la komunumo kaj la ĉefurbo ricevas nomon omaĝe al Pedro de Alvarado, hispana konkeranto kiu estis unuaranga estro de la armeo de Hernán Cortés dum la konkero de la lando kaj al kiu oni atribuas kruelajn farojn dum tiu.[200px|eta|maldekstra|Ponto de Alvarado super la rivero [Papaloapano.]]

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 48178 loĝantojn. El tiuj estis 24065 viroj kaj 24113 virinoj. La komunumo havas surfacon de 840.6 kvadratkilometroj kaj al ĝi apartenas 265 diversaj lokoj, el kiuj 2 estas urbecaj. La komunumo situas je 18°46' norda latitudo kaj 95°46′ minutoj okcidenta longitudo en la regiono de Papaloapan. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo. [eta|dekstra|300px|[Papaloapan|Regiono de Papaloapan, Alvarado estas la n-ro 3.]]

Sude ĝi havas limojn kun Acula, Tlacotalpan kaj Lerdo de Tejada, en la oriento kun la Meksika Golfo kaj en la okcidento kun la komunumo Ignacio de la Llave.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 48490 personoj. En la jaro 2000 temis pri 49499, do temis pri kresko / malkresko je 0.41 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 44573 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 371 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.83 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30011a.htm 

Kategorio:Komunumoj de Meksiko
Kategorio:Komunumoj de Veracruz
Potavatomoj

[dekstra|eta|400px|[Pluvodanco, Kansaso, ĉ. 1920]]
La **potavatomoj** (ankaŭ **potawatomi**, **pottawatomie** aŭ **pottawatomi**) estas indiana etno de Kanado el la regiono de la alta Misisipo.

Ili parolas la potavataman lingvon, kiu estas branĉo de la algonkina lingvaro. La potavatomoj nomas sin mem **bodéwadmi**, kies signifo estas *"tiuj, kiuj gardas la fajron"*.

La potavatomoj partoprenis la aliancon de la Oĝibvoj kaj Otavoj, nomitan Koncilio de la tri fajroj. Tie la potavatomoj estis konsiderataj *la plej junaj fratoj*.

## Komunumoj 
Ekzistas pluraj aktivaj potavatomaj komunumoj:
* Citizen Potawatomi nation, Oklahoma
* Forest County Potawatomi Community, Wisconsin
* Match-E-Be-Nash-She-Wish Band de Pottawatomi (antaŭe konata kiel tribo *Gun Lake*), Miĉigano
* Hannahville Indian Community, Miĉigano
* Moose Deer Point First Nation, Ontario, Kanado
* Nottawaseppi Huron Band of Potawatomi, Miĉigano
* Pokagon Band, Miĉigano kaj Indiana
* Prairie Band Potawatomi, Kansaso
* Stoney Point et Kettle Point bands, Ontario, Kanado
* Walpole Island band; insulo inter Usono kaj Kanado

## Vidu ankaŭ 
* Leopold Pokagon

## Eksteraj ligiloj 
* Histoire des Potawatomi 
* Citizen Potawatomi Nation
* Nottawaseppi Huron Band of Potawatomi
* Forest County Potawatomi
* Match-E-Be-Nash-She-Wish Band of Pottawatomi 
* Moose Deer Point First Nation 
* Pokagon Band of Potawatomi Indians
* The Potawatomi in historical perspective 
* Potawatomi Author Larry Mitchell
* Kettle & Stony Point First Nation

Kategorio:Indianaj etnoj en Kanado
Ángel R. Cabada

**Ángel R. Cabada** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Ángel R. Cabada*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto, estas 30 015.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 32960 loĝantojn. El tiuj estis 15995 viroj kaj 16965 virinoj. La komunumo havas surfacon de 497.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 36 minutoj norda latitudo kaj 95 gradoj kaj 27 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 10 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 34312 personoj. En la jaro 2000 temis pri 32119, do temis pri kresko / malkresko je -1.31 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 28719 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 181 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 0.63 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30015a.htm 

Kategorio:Komunumoj de Meksiko
Kategorio:Komunumoj de Veracruz
Pálosvörösmart

**Pálosvörösmart** (pAloŝvoroŝmart) estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Heves, en subregiono de Gyöngyös.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 670
* Poŝtkodo: 3261
* Telefonprefikso: 37

## Geografio 
Pálosvörösmart situas sur mildaj deklivoj, sub sudaj piedoj de Mátra, en valo de rojo, ĉe norda flanko de Abasár. Gyöngyös troviĝas je 9, Eger je 40, Budapeŝto je 87 km-oj.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1304 en formo *"Weresmart"*, tiam oni komencis konstrui abatejon kaj preĝejon. Vilaĝo *Pálosveresmart* ekzistis inter 1749-1950. En 1901 la vilaĝonomo ŝanĝiĝis al la nuna formo. Poste la komunumo iĝis parto de Abasár. Pálosvörösmart rericevis la sendependecon en 2006.

## Vidindaĵoj 
* bronza statuo de reĝo Samuel Aba

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Krásnohorské Podhradie

250px|eta|maldekstra|Burgo en Krásnohorské Podhradie
250px|eta|maldekstra|Panoramo de burgo en Krásnohorské Podhradie
eta|maldekstra|250px|Krásnohorské Podhradie
eta|maldekstra|250px|Cigana kolonio en Krásnohorské Podhradie
**Krásnohorské Podhradie,** hungare **Krasznahorkaváralja** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Rožňava.

## Situo 
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Turňa nad Bodvou-Rožňava. La lasta troviĝas 5 km.

## Historio 
### Burgo 
La burgon oni konstruis en la 13-a jarcento, kiun en la 1440-aj jaroj la husanoj okupis. Poste Matiaso la 1-a reokupis ĝin. En 1556 Ferdinando la 1-a vane sieĝis la fortikaĵon, sed post 10 jaroj la aŭstroj (Habsburgoj) okupis ĝin. La kampoj kaj la fortikaĵo apartenis al familio Andrássy (andrAŝi) 1575. En 1678 armeo de Emeriko Thököly sukcese sieĝis la imponan burgon. La sekva okupinto estis Francisko Rákóczi la 2-a, kiu havis ĝin ĝis 1710. La burgo estis loĝata ĝis 1812, poste okazis fulmo detruo post 5 jaroj.

### Vilaĝo 
La vilaĝo estis menciita en 1322 en formo *"Karaznahurka"*. La turkoj bruldetruis la domojn en 1569 kaj en 1570. En 1757 la vilaĝo ricevis la rangon kampurbo. En Krasznahorkaváralja loĝis en 1910 1037 da homoj, plejparte hungaroj. Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rožňava, poste al Ĉeĥoslovakio. . Inter 1938-1944 Krasznahorkaváralja rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Krásnohorské Podhradie 2359 da homoj, (1113 hungaroj, 662 ciganoj, 551 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* burgo
* pilgrimloka kapelo en la burgo
* maŭzoleo de familio Andrássy de 1903
* gotika katolika preĝejo omaĝe al Ĉiuj Sanktuloj el la 1430-aj jaroj, en 1787 klasikismiĝis

## Famuloj 
Tie naskiĝis hungara grafo, mecenato Dénes Andrássy.

## Ĝemelkomunumo 
*  Domoszló, Hungario

Kategorio:Municipoj en distrikto Rožňava
Tende

**Tende** (ĝis 1947 itale ***Tenda***, okcitane daŭre tiel) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Marbordaj Alpoj (france *Alpes-Maritimes*, okcitane *Aups Maritims*), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura ( ), ĉirkaŭ 30 km norde de Ventimiglia. Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Nico* kaj al la kantono ''*. La urbeto situas je ĉirkaŭ 820 m super marnivelo ĉe la rivero *Roya* (itale *Roia*).

En 1947 la tiama itala *Tenda* voĉdonis en referendumo por aliĝo al Francio sub la nuna nomo *Tende*.

En 1918 la brita Esperanto-pioniro Clarence Bicknell mortis en la vilaĝo *Casterino* de Tenda.

## Vidu ankaŭ 
* Clarence Bicknell
* Komunumoj de Alpes-Maritimes
* Tende (stacidomo)
* Viévola (stacidomo)
* Saint-Dalmas-de-Tende (stacidomo)

### Eksteraj ligiloj 
*  () 
* La Sonorilaroj de la Graflando de Nico : *tirignoun'' (sonorilaro) de Tende. (en la franca, angla, nica) 

eta|maldekstra|300ra|

eta|maldekstra|400ra|.


Kategorio:Komunumoj de Alpes-Maritimes
Veľké Trakany

eta|dekstra|330ra|Veľké Trakany situas en la plej griza regiono

**Veľké Trakany,** hungare **Nagytárkány** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. Veľké kaj nagy signifas: granda.

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 km²
* Supermara alteco: 101 m
* Loĝantaro: 1430
* Poŝtkodo: 076 42
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Veľké Trakany situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Tiso, laŭ la hungara landlimo (kontraŭe Zemplénagárd troviĝas), laŭ traira flankovojo, kontaktiĝanta kun Malé Trakany. Kráľovský Chlmec troviĝas 13 km-ojn.

## Historio 
La komunumo estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis el la 13-a jarcento. Tiam la kampoj apartenis al familio Tárkányi (tArkAnji). Post jarcento jam formiĝis 2 apudaj vilaĝoj Granda kaj Malgranda *"Tharkan"*. En la 15-a jarcento la vilaĝo akiris rajton pri bazaro. La vilaĝo estis haltejo de saloliverado. En 1910 loĝis tie 1120 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis 1920 la vilaĝo apartenis al Zemplén, al distrikto de Királyhelmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Veľké Trakany 1344 da homoj, (1115 hungaroj, 213 slovakoj). Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas senĝene trapasebla. Al Hungario konstruiĝis nova asfaltita vojo.

## Vidindaĵoj 
* salooficejo, nun muzeo ekde 2005
* preĝejo, en la muroj troviĝas restaĵoj de iama burgo
* monumento de Trianon de 2005
* statuo de poeto Balassi Bálint, kiu iome vivis tie

## Famuloj 
En la iama Nagytárkány naskiĝis jezuito László Sennyey.

## Ĝemelkomunumo 
*  Felsőtárkány, Hungario

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Edmondo De Amicis

**Edmondo DE AMICIS** ([ed**mon**do dea**mi**ĉis] ; naskiĝis la 21-an de oktobro 1846 en Imperia, mortis la 11-an de marto 1908 en Bordighera) estis itala verkisto

Kreskis en la urbo Torino en norda Italio kaj post bazlernejo translokiĝis al armea internejo. La ideo de pozitiva efiko de milita vivo kiel maniero de edukado, kiu formas homon morale laŭ valoroj kaj memkontrolo, estas evidenta en liaj skribaĵoj.

Lia unua literatura verkaĵo estis "Armea Vivo" skribita en 1868 kiun li verkis post partopreno en la batalo de Custoza. Li tiam daŭriĝis por vivteni kiel ĵurnalisto, tamen lia plej konata verko estas la porjunulara romano *Cuore* (Koro, 1886, Esperanto-traduko de Ettore Fasce de 1936, 1987).

Li havis longan ĵurnalistan karieron, kiu inkludis raportojn pri siaj vojaĝoj en Hispanio, Nederlando, Maroko kaj Konstantinopolo.

La romano *Cuore* estis bazo por 52-parta japana televida serio de desegnita filmo produktita fine de la 1970-aj jaroj sub la titolo *Haha wo tazunete sanzenri*.

## Verkoj de Edmondo De Amicis tradukitaj al Esperanto 
La jenaj verkoj aperis en Esperanto-traduko (ordigite laŭ aperjaro de la traduko, la tradukisto en krampoj)

* *La Floro de l’ Pasinto* (Rosa Junck, 1906)
* *Kverko kaj Floro* (Rosa Junck, 1906)
* *La Urbo kiu Dormas* (Achille Tellini, 1912)
* *Mia Patrino* (tradukinto nekonata, 1921)
* *Italaj Rakontoj* (Pier Carlo Monti, 1922/1957)
* *De Apeninoj ĝis Andoj* (Rodolfo Castagnino, 1924)
* *Manuel Menendez* (A. Toman, 1931)
* *La Monkolekto* (tr. Anna Tarantíková, Ligilo 1935, p. 55-56)
* *Koro* (Ettore Fasce, 1936/1987)
* *La Hajlo* (tradukinto nekonata, 1981)
### Recenzoj
Pri *Koro*

## Eksteraj ligiloj 
* Libroj  de kaj pri Edmondo De Amicis en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo
Ettore Fasce

**Ettore FASCE** (mortis en 1966) estis pioniro de Esperanto en Ĝenovo, Italio, kie li kunlaboris kun Alfredo Stromboli.

Fasce i.a. tradukis lernolibron de Carlo Bourlet de la franca al la itala (1911) kaj adaptis la lernolibron de Michael Becker kaj Émile Grosjean-Maupin por italaj lernantoj (*Manuale pratico di Esperanto*, 1912). Plej konata estas lia traduko de la porjunulara romano *Cuore* (Koro) de Edmondo De Amicis al Esperanto (1936). Malgranda eltiraĵo eniris "Italan Antologion" (1987).

## Literaturo 
* **1982**: Migliorini, Elio. Pionieri dell’Esperanto in Italia [Esperanto-Pioniroj en Italio]. Roma 1982 (en la itala)

## Eksteraj ligiloj 
* Libroj de kaj pri Ettore Fasce en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo

Kategorio:Italaj esperantistoj