open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Edwin Müller

**Edwin MÜLLER**, pli poste **Edwin Mueller**, (naskiĝinta la  en Vieno, mortinta la  en Novjorko) nombriĝis inter la plej gravaj filatelistoj de Aŭstrio. Liaj verkoj koncerne poŝtmarkojn de Aŭstrio-Hungario eĉ hodiaŭ gravas. Senŝanĝite aperas liaj stampokatalogoj ĝis hodiaŭ en novaj eldonoj.

## Vivo 
Edwin Müller jam dum junulaj tagoj interesiĝis pri poŝtmarkoj. Post la Unua mondmilito, komence de la 1920-aj jaroj, li ekeldonis propran fakgazeton "Die Postmarke", kiu baldaŭ poste estis unu el la plej gravaj filatelaj fakgazetoj sur monda skalo. Tiutempe Müller dediĉis sin aparte al la esploro de la poŝtmarkoj de la Danuba monarĥio kaj estiĝis diversaj renomitaj verkoj el lia plumo. Tiam li vere eniris la parnason de la filatelistaro.

Fare de la registaro de la Republiko Aŭstrio li komisiitis pri la organizo de la Internacia filatela ekspozicio en Vieno *WIPA 1933*: temis pri unu el la plej grandaj filatelaj eventoj antaŭ eksplodo de la Dua mondmilito. Pro la sukcesego de WIPA la politikistoj premiis lin. Samjare li iĝis prezidanto de la ligo *Fédération Internationale de la Presse Philatélique*.

Post Anschluss li devis fuĝi kaj ŝanĝis la familian nomon je Mueller. La sekvantajn jarojn li daŭre okupiĝis pri filatelo kaj premierulis kiel vendisto per aŭkcio. En Novjorko li estis komercisto per poŝtmarkoj kaj fakeseisto ĝismorte.

## Honoroj 
1927, 1932 Sieger-premio

## Verkoj (elekto) 
* Großes Handbuch der Abstempelungen von Altösterreich und Lombardei-Venetien, Wien 1925
* Die Postmarken von Österreich, Wien 1927
* Die Poststempel auf der Freimarkenausgabe 1867 von Österreich und Ungarn, Wien 1930
* Österreich Spezial-Katalog 1850-1918, New York 1952 (dulingve)
* Handbuch der vorphilatelistischen Poststempel Österreichs; Handbook of the Pre-Stamps Postmarks of Austria, New York 1960
* Handbuch der Entwertungen von Österreich und Lombardei-Venetien, New York 1961 (dulingve)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Biografio kun bildo 
* Etbiografio ilustrita 

Kategorio:Aŭstraj filatelistoj
Kategorio:Aŭstraj kolektistoj
Kategorio:Aŭstraj elmigrintoj
Kategorio:Usonaj entreprenistoj
Kategorio:Vienanoj
WIPA

[eta|300ra|Poŝtmarkbloko okaze de la 150-a datreveno de poŝtmarkendkonduko en Aŭstrio kaj WIPA-ekspozicio, 2000. Temas pri tri poŝtmarkoj kun specifa temo: [poŝtmarko ene de poŝtmarko.]]
**WIPA** (mallongigo por *Wiener Internationale Postwertzeichen-Ausstellung*; angle: *International Philatelic Exhibition in Vienna*, Esperante: *Viena Internacia Poŝtmarkfoiro*) estas filatela grandevento en Vieno, Aŭstrio, kiu estis okazinta ĝis nun kvinfoje.

## Historio 
La unuan ekspozicion organizis en 1933 Edwin Müller, unu el la plej gravaj aŭstraj filatelistoj. Poste ĝi viziteblis en 1965, 1981, 2000 kaj 2008 veranstaltet. *WIPA 2000* estis kun speciala fokuso pri Friedensreich Hundertwasser, kiu tiujare mortis estinte kreinta mem multajn poŝtmarkojn. La lastpasinta okazis inter 18.-21.9.2008 en Vieno.

## Eksteraj ligiloj 
* WIPA 2008 
* WIPA 2000 en memoro je Hundertwasser 

Kategorio:Aŭstraj filatelistoj
Kategorio:Ekspozicioj
Kategorio:Vieno
Kategorio:Aperis en 1933
Kategorio:Filatelo
Belver de los Montes

**Belver de los Montes** [belBER delosMONtes] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Belver de los Montes* estas etimologie tradukebla al *Belvidejo de la Montoj*.

[170px|eta|maldekstre|Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco [Provinco Zamoro|Zamora.]]
eta|maldekstre|Preĝejo.
eta|maldekstre|Iama preĝejo, nuna urbodomo.
eta|maldekstre|Ruinoj de murego kaj kastelo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 68,55 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 263 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 100 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 40 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 940. Ĝi apartenis al la Provinco de Toro.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
(140288) 2001 SN289

**(140288) 2001 SN289** estas tre malgranda, hela terrenkonta apolona asteroido malkovrita la 29-a de septembro 2001 en la kadro de la kampanjo *Near Earth Asteroid Tracking* elde la Observatorio de la Monto Palomar (80&nbsp;km norde de San-Diego, Kalifornio, Usono).

## Orbito 
Ĝi estas en orbita resonanco 5:1 kun Jupitero

Ĝia tre klinita orbito krucas tiun de la Tero tre proksime de sia malsuprenira nodo, ĝi pro tio estas potence danĝera objekto: ĝia tera MOID estas 0,01696 astronomia unuo (2,537 milionoj da km). Ĝia granda orbita klineco tenas ĝin malproksima de la orbitoj de Venuso kaj de Marso.

### Proksimaj pasoj 
* La , ĝi pasis al 0,01914 astronomia unuo (2,863 milionoj da km) de la Tero.
* La , ĝi pasos al 0,04786 astronomia unuo (7,160 milionoj da km) de nia planedo.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Apolonaj asteroidoj
Kategorio:Terrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Potence danĝeraj objektoj
Kategorio:Malkovrita de NEAT
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2001
Kantono Union

'*Kantono *Union'''* - angle *Union County''  - la nomo de diversaj administraj unuoj en Usono:  

* Kantono Union (Arkansaso) en la subŝtato Arkansaso,
* Kantono Union (Florido) en la subŝtato Florido,
* Kantono Union (Georgio) en la subŝtato Georgio,
* Kantono Union (Ilinojso) en la subŝtato Ilinojso,
* Kantono Union (Indianao) en la subŝtato Indianao,
* Kantono Union (Iovao) en la subŝtato Iovao,
* Kantono Union (Kentukio) en la subŝtato Kentukio,
* Kantono Union (Misisipio) en la subŝtato Misisipio,
* Kantono Union (Nov-Ĵerzejo) en la subŝtato Nov-Ĵerzejo,
* Kantono Union (Nov-Meksiko) en la subŝtato Nov-Meksiko,
* Kantono Union (Norda Karolino) en la subŝtato Norda Karolino,
* Kantono Union (Ohio) en la subŝtato Ohio,
* Kantono Union (Oregono) en la subŝtato Oregono,
* Kantono Union (Pensilvanio) en la subŝtato Pensilvanio,
* Kantono Union (Suda Dakoto) en la subŝtato Suda Dakoto.
* Kantono Union (Tenesio) en la subŝtato Tenesio.

Kategorio:Kantonoj de Usono
Kantono Union (Pensilvanio)

La **kantono Union** - angle *Union County*  - estas kantono de Usono en la subŝtato Pensilvanio. La administra centro estas la urbo ''''. La kantono estis fondita la .

Laŭ la stato de la jaro  en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
 
## Lingva diverseco 
La areo estas inter tiuj usonaj kantonoj kie la pensilvanigermana estas parolata.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Kantonoj de Pensilvanio
Bálint Majorfalvi

**Bálint Majorfalvi,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Majorfalvi Bálint** estas hungara aktoro.

Bálint Majorfalvi naskiĝis la  en Mór (urbo).

## Biografio 
Bálint Majorfalvi estis edukita en Budapeŝto, kie li maturiĝis en gimnazio, poste li lernis jaron en arta lernejo. Inter 2002–2005 li studis en aktorakademio de Teatro Magyar, pli poste li akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2009. Liaj plej gravaj instruistoj estis László Marton (reĝisoro) kaj Géza Hegedűs D. Li apartenis al hungarlingva Teatro Jókai en Komárno inter 2009-2020, poste li fondis teatran trupeton en Budapeŝto. Li ricevis premiojn inter 2011-2019.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Romeo kaj Julieta - Péter
** Rikardo la 3-a - markizo Dorset
** La Venecia Komercisto - Lanzelo Gobbo
** *Dekdua Nokto aŭ Epifanio : aŭ kiel vi volas* - Valentin; Fábián
* Nikolaj Gogol: La Revizoro - Ivan Hlestakov
* Anton Ĉeĥov:
** Tri fratinoj - Fedotik
** Ĉeriza ĝardeno - Jaŝa
* Sofoklo: Antigona - Haimon
* Jenő Huszka: *Lili bárónő* - Frédi
* József Katona: *Bánk bán* - banuso Mikhál
* Gábor Presser-Dusán Sztevanovity]: *A padlás* - Lámpás

## Liaj filmaj roloj (elekto) 
* *A mi kis falunk* (televida serio, 2020) - gardisto
* *Doktor Balaton* (televida serio, 2021) - ŝoforo
* en eksterlandaj filmoj kelkfoje hungaraj voĉoj

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kaj intervjuo
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Santibáñez de Vidriales

**Santibáñez de Vidriales** [santiBAnjez deviDRJAles] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Santibáñez* estas etimologie tradukebla al *Sankta Johano*.

eta|maldekstre|Malnova preĝejo.
eta|maldekstre|Nova preĝejo.

## Geografio 
Ĝia municipa teritorio estas formata de la loĝlokoj Bercianos de Vidriales, Moratones, Pozuelo de Vidriales, Rosinos de Vidriales, San Pedro de la Viña, Santibáñez de Vidriales, Tardemézar kaj Villaobispo, okupas totalan areon de 75,88 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 918 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 85 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Nun ĝi estas centro por najbaraj loĝlokoj.

## Historio 
Estas atestaĵoj de romia loĝado en la kampadeja urbo *Petavonium* de Rosinos de Vidriales: tie oni trovis brako de imperia bronza statuo, kio aperas en la blazono. En Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

## Bildaro 

Petavonium, brazo de bronce.jpg|Brako de imperia bronza statuo el *Petavonium* de Rosinos de Vidriales
Petavonium (1).jpg|Ruinoj de la romia kampadejo *Petavonium*
Santibáñez de Vidriales, parque.jpg|Parko
Alcoholera de Santibáñez de Vidriales.jpg|Iama alkoholfabriko
Granero de Santibáñez de Vidriales 02.jpg|Iama grenstokejo
Santibáñez de Vidriales, centro de salud.jpg|Sancentro

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Preĝejo Johano Baptisto (Jánosháza)

La **preĝejo Johano Baptisto** estas romkatolika historia monumento en urbo Jánosháza (Hungario).

## Historio 
La unua ligna kirko funkciis jam en 1581. Supozeble en 1734 pli nova estis konstruita, kiu estis pligrandigita en 1779 laŭ klasikismo. La orgeno estis farita en 1870 kaj estis trakonstruita en 1991. La kirko estis renovigita en 2018.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola, sed antaŭ la konstruaĵo kruco videblas. La fasado estas simetria, meze la tre malalta kvadrata turo altiĝas. Kelkaj ŝtupoj kuras al la ĉefenirejo.  La absido estas rektangula kaj pli mallarĝa, ol la navo, ankaŭ malgranda sakristio aliĝas al la navofino. Interne 2 pilieroj tenas la galerion. La ĉefaltara bildo prezentas Kriston kaj Johanon Baptiston. La flanka altaro estas dediĉita al Sankta Francisko el Asizo.

Kermeso okazas en la 24-an de junio.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare
* hungare kun fotoj
* http://lexikon.katolikus.hu/J/J%C3%A1nosh%C3%A1za.html

Janoshaza
Janoshaza
Tabulpentrado

eta|Fajuma mumia portreto.
La **pentrado sur tabulo**, nomata foje simple tabulo estas pentrarto kiu uzas lignon kiel pentrobazo, sen distingo al la uzata tekniko (oleopentrado aŭ tempero, ĉefe). La tabulo povas prezentiĝi sur enkadrigitaj tabuloj, atingante aspekton similan al pentraĵo sur tolo, aŭ sur lignopecoj kiuj formu parton el diversaj tipoj de mebloj, nome kofroj, sarkofagoj aŭ altaroj, ĝis ampleksa gamo de objektoj de ĉiutaga uzo. Jam en la jaroj 2000 a.K. estis tiaj pentraĵoj foje per enkaŭstiko. De la epoko de la romia Egipto elstaras la famaj portretoj de Al Fajum, de funebra karaktero, kiu datas de la 2-a al la 4-a jarcentoj. Ĉefe en la Mezepoko disvolviĝis tiu tekniko, ekzemple por religia pentrarto de Romanika stilo ĉe altaroj, ĉu ornama pentrarto por la plej diversaj objektoj.

## Bibliografio 
* «Pintura», en *Gran Enciclopedia de las Ciencias. Arte*, pp. 58-60, Club Internacional del Libro, 1990. ISBN 84-7758-304-8
* Laneyrie-Dagen, N., «Los soportes», en *Leer la pintura*, pp. 8-13, Reconocer el arte, Larousse, Barcelona, 2005 Spes Editorial, S.L. ISBN 84-8332-598-5
* Sidaway, I., «Soportes», en *Enciclopedia de materiales y técnicas de arte*, pp. 106-119, Editorial Acanto, 2002. ISBN 84-95376-30-X
* KK. AA., «La estructura del cuadro: Soportes» y «Fondos» en *Enciclopedia Universal de la Pintura y la Escultura*, Vol. I, SARPE, 1982. ISBN 84-7291-377-5
* KK. AA., «Soporte pictórico», en *Historia del Arte*, p. 990, Ed. Anaya, 1986. ISBN 84-207-1408-9

Kategorio:Pentristaj teknikoj
Kategorio:Artaj materialoj
Gerard David

**Gerard DAVID** (Oudewater, ĉ. 1460 - Bruĝo, 13-a de Aŭgusto 1523) estis pentristo de la flandra stilo, ene de la epoko de la gotika pentrarto, konata pro sia brila uzado de koloro.

[eta|maldekstre|300px|*Ripozo survoje al Egipto* (Gerard David), ĉ. 1510, oleo surtola, 45 × 44,5 cm, [Nacia Galerio de Arto de Vaŝingtono.]]

## Kariero 
Dekomence, David sekvis artistojn de Haarlem kiel Dirk Bouts, Ouwater kaj Geertgen tot Sint Jans, kvankam li jam estis evidentiginta sian kapablon kiel koloristo. Al tiu unua epoko apartenas la Sankta Johano de la kolekto Kaufmann en Berlino kaj la Sankta Hieronimo de Saltings. En Bruĝo li studis kaj kopiis majstroverkojn de la fratoj Hubert kaj Jan van Eyck, Rogier van der Weyden kaj Hugo van der Goes. Poste li venis rekte sub la influo de Hans Memling, el kiu li akiris solenecon, realismon por la homa formo kaj ordigitan aranĝon de la figuroj.

Li pentris kelkajn retablojn. Poste li vizitis Antverpenon kie de Quinten Matsijs li lernis viglecon kaj intimecon en la konceptigo de religiaj temoj.

## Bibliografio 
* Ainsworth, Maryan Wynn. *Gerard David: Purity of Vision in an Age of Transition*. NY: Metropolitan Museum of Art, 1998. 
* Ainsworth, Maryan Wynn; Christiansen, Keith. *From Van Eyck to Bruegel: Early Netherlandish Paintings in the Metropolitan Museum of Art*. NY: Metropolitan Museum of Art, 2009. 
* Campbell, Lorne. *The Fifteenth-Century Netherlandish Paintings*. London: National Gallery, 1998. 
* Harbison, Craig. "The Art of the Northern Renaissance". London: Laurence King Publishing, 1995. 
* Nash, Susie. *Northern Renaissance art*. Oxford: Oxford University Press, 2008. 
* Ridderbos, Bernhard; Van Buren, Anne; Van Veen, Henk. *Early Netherlandish Paintings: Rediscovery, Reception and Research*. Amsterdam: Amsterdam University Press, 2005. 

Kategorio:Flandraj pentristoj
Kategorio:Gotikaj pentristoj
John Caldwell Calhoun

**John Caldwell CALHOUN** (la 18-an de marto 1782 - la 31-an de marto 1850) - unu el la plej influaj politikistoj en usona historio, la ĉefa ideologo de la sklavposedpolitiko de la sudaj ŝtatoj kaj lobiisto por iliaj interesoj en la federacia registaro. 

Li estis la unua vicprezidanto de Usono naskita post sendependeco. La dua el du vicprezidantoj kiuj deĵoris sub du prezidantoj (la unua estas George Clinton) kaj unu el du (la dua estas Spiro Agnew) kiuj retiriĝis. Liaj ideoj estis utiligitaj por pravigi la secesion de la sudaj ŝtatoj kaj la kreadon de la Konfederaciitaj Ŝtatoj de Usono.

## Vidu ankaŭ 
* la apartigan paĝon kantono Calhoun pri usonaj kantonoj nomitaj laŭ li

Kategorio:Vicprezidantoj de Usono
Jules Breton

**Jules Adolphe Aimé Louis BRETON** (1a de Majo 1827 – 5a de Julio 1906) estis franca pentristo de la 19-a jarcento en la skolo de realisma pentrarto. Liaj pentraĵoj estas tre forte influitaj de la franca kamparo kaj lia uzo de tradiciaj pentrometodoj helpis fari Jules Breton unu el ĉefaj montrantoj de la beleco kaj idilieco de rura ekzistado.

eta|maldekstra|225px|*Bretona kamparanino* de Jules Breton, ĉ. 1869.
Li studis en Gento kun Félix De Vigne kaj kun Hendrik Van der Haert. En 1846, Breton translokiĝis al Antverpeno kie li studis kun Egide Charles Gustave Wappers. En 1847, li venis al Parizo, kie li esperis perfektigi sian artotrejnadon en la *École des Beaux-Arts*.

## Eksteraj ligiloj 
* Jules Breton, leteroj kaj ekspozicia katalogo
* Art Institute of Chicago, *Song of the Lark*

Kategorio:Francaj pentristoj
La ateliero de la pentristo

***La ateliero de la pentristo*** estas granda pentraĵo de Gustave Courbet de 1855, kiu estas konsiderata manifesto de la stilo de realisma pentrarto, kaj provokis skandalon en la artaj etosoj pro sia kontraŭ-akademiismo kaj malmildeco. Ties kompleta titolo en franca estas jena: *L’Atelier du peintre. Allégorie Réelle déterminant une phase de sept années de ma vie artistique (et morale)*, tio estas, La ateliero de la pentristo, reala alegorio, determinanta de fazo de sep jaroj de mia arta (kaj morala) vivo.

La pentraĵo montras helan centron en grizbruna etoso de la ĉeestantoj de la ateliero. La pli hela centro siavice ​kunigas tri tre diversan materialon kiu formas la malverŝajnan tuton. Plej grave el la enhava vidpunkto estas prezento de la artisto pentranta, nome pentrado en pentraĵo, temo simila al teatro ene de teatro. Dekstre estas nuda virina modelo, tute malverŝajna, ĉar la pentraĵo temas pri pejzaĝo. Kaj maldekstre estas infano kun kato, ankaŭ elementoj tute ne tre kongruaj kun ateliero de pentristo.

Inter la malhela areo de ĉeestantoj, precize dekstre estas amikoj kaj konatuloj de Courbet, inter kiuj identigeblas verkistoj George Sand kaj Charles Baudelaire, kritikisto Champfleury kaj anarkiisto Pierre-Joseph Proudhon.

## Bibliografio 
* Rewald, John (1994). *Historia del impresionismo*. Barcelona: Editorial Seix Barral. ISBN 84-322-0706-3.

Kategorio:Pentraĵoj
Kategorio:Realismo
Kategorio:Alegorio
Kategorio:Pentraĵoj de Gustave Courbet
Kategorio:Nudaĵoj en arto
François Pompon

**François Pompon** (naskiĝis  en Saulieu, mortis  en Parizo) estis franca skulptisto. 

Li naskiĝis en Saulieu, urbo apud Dijon. Li translokiĝis al Parizo kie li laboris kiel asistanto de Auguste Rodin. Li estas konata pro siaj skulptaĵoj de bestoj, pluraj el ili estas ekspoziciitaj en Musée d'Orsay. Lia stilo estas karakterizita per la simpleco de liaj verkoj.

## Verkoj 
* Cosette portanta sitelon, Domo de Victor Hugo
* Malgranda bruna urso (1918), Musée d'Orsay
* Blanka urso, Musée d'Orsay
* La Ondo, Muzeo Rodin (kun Camille Claudel)
* La skulptisto kaj ties Muzo, Muzeo Rodin (kun Auguste Rodin)
* Nana kokino

Ekzistas ankaŭ muzeo François Pompon en Saulieu kun la sekvaj verkoj:
* Kapo de urso
* Cosette
* Paroĥestro de Saulieu
* Apro el bronzo (1925)
* Kolombo ĉe  nesto (1926)
* Pantero (1926)
* Pelikano el gipso (1924)
* Fazano el gipso (1933)
* Pantero el gipso
* Talpo

## Bildgalerio 

Pompon LOursBlanc1.jpg|*Blanka urso*
Saulieu - Taureau de Pompon 2.jpg|*Virbovo*
Pompon 1773.jpg|*Apro*

## Eksteraj ligiloj 
* Musée François Pompon 

Kategorio:Francaj skulptistoj
Zalán Makranczi

**Zalán Makranczi** [makranci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Makranczi Zalán** estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia dua edzino estis Dóra Szinetár.

Zalán Makranczi naskiĝis la  en Miskolc.

## Biografio 
Zalán Makranczi akiris aktoran diplomon en aktorakademio de Nacia Teatro (Budapeŝto) en 2000. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Magyar, post unu teatra jaro li estis membro de Teatro de Kecskemét. Inter 2008-2013 li apartenis al la Nacia Teatro, poste al Teatro Vörösmarty (Székesfehérvár). Ekde 2015 li estis sendependa aktoro. Li edziĝis dufoje, ambaŭ edzinoj naskis unufoje (2010, 2017). Li ricevis premiojn inter 2005-2009.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Romeo kaj Julieta - vira titolrolo
** Reĝo Lear - Edgar
** Hamleto - Claudius; Laertes
** *Multa Bruo pri Nenio* - grafo Johano
** La Venecia Komercisto - Gratiano
** La gajaj edzinoj de Windsor - Fenton
* Albert Szirmai–Andor Gábor: *Mágnás Miska* - Tasziló Eleméry
* Molière:
** L' Avarulo - Cléante
** La Mizantropo - Alceste
* József Katona: *Bánk bán* – banuso Petúr
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* (tralaborita) - titolrolo
* Endre Fejes–Gábor Presser: Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo - viro vestita en nigra vesto

## Liaj kinaj filmaj roloj (elekto) 
* *A baxun invázió* (2005, ankaŭ scenaristo) – Harry Lomac
* *Van valami furcsa és megmagyarázhatatlan* (2014) – Balázs Szentesi
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Arthur Darvill, Ebon Moss-Bachrach, Kıvanç Tatlıtuğ

## Liaj televidaj filmaj roloj (elekto) 
* *Matula kalandpark* (2011) - Zsolt
* *Mintaapák* (serio, 2021) – D-ro Szabolcs Bartha

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
János Makróczy

**János Makróczy** [jAnoŝ makrOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Makróczy János** estis hungara aktoro. Laŭ alia informo lia naskiĝvilaĝo estis Rihnó.

János Makróczy naskiĝis la  en Kluknó (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Kluknava en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
János Makróczy maturiĝis en premonstrata gimnazio en Kassa, poste li aktoriĝis en Torna en 1874. En la jaroj 1880 kaj 1881 li kantis en koruso de Népszínház, poste li estis membroj ekzemple de migraj teatraj kompanioj de Vince Nagy, respektive Gerő Aradi. Lia piedo rompiĝis en 1887, tial poste li estis teatra kasisto. Ekde 1896 li apartenis al Gaja Teatro, kie post du jaroj estis ĉefkasisto. Li verkis teatraĵojn. Lia edzino naskis filon en 1880.

## Liaj teatraĵoj (elekto) 
* *A becsület szegénye* (premiita muzika teatraĵo en 1879)
* *A komámasszony* (muzika teatraĵo en 1883)
* *A Forgács lányok* (dramo, 1891)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Zbečno

**Zbečno** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono en valo de rivero Berounka proksimume 15&nbsp;km sudoriente de Rakovník, 14&nbsp;km nordokcidente de Beroun kaj 18&nbsp;km sudokcidente de Kladno. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1003 (do nelonge post la unua mencio pri burgo de la mezepoka dinastio Premislidoj sur Křivoklát). En kroniko de Kosmas la vilaĝo estas menciita en mito pri kníže Krok.

En decembro de la jaro 1100 ĉi tie estis krimita atenco kontraŭ ĉeĥa kníže Břetislav la 2-a, kies preparintoj estis verŝajne membroj de familio *Vršovce*.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
Municipo Zbečno konsistas el du partoj sur du samnomataj katastraj teritorioj:
* **Zbečno** (la maldekstra bordo de Berounka, inkluzive de valo de la rojoj Štíhlice kaj Klíčava, solejo Novina, belvidejo Pěnčina ktp.)
* Újezd nad Zbečnem (la dekstra bordo de Berounka, inkluzive de fervoja stacio Zbečno kaj haltejo Újezd nad Zbečnem, domaro Pohořelec kaj kabanaj domaroj interne de la kurbiĝo de Berounka)


Kategorio:Municipoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Setlejoj en Křivoklata montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Berounka
Kategorio:Setlejoj en PPR Křivoklátsko
Sofi Oksanen

**Sofi-Elina OKSANEN** (naskiĝinta 7-a de januaro 1977 en Jyväskylä) estas finna verkisto. Ŝi verkis inter alie ses romanojn kaj kvar teatraĵojn. Ŝia unua romano aperis en 2003. Ŝi estas konata speciale pro sia romano *Puhdistus*, pro kiu ŝi ricevis Premion Finlandian, literaturan premion de Nordia Konsilantaro kaj aliajn premiojn. Ŝi verkis ankaŭ eseojn inter alie en *Helsingin Sanomat* kaj *Aamulehti*. Ŝiaj verkoj estas tradukitaj al pli ol 40 lingvoj. Ŝi ankaŭ faris 3 operojn. Ŝi kreskis en Jyväskylä en Halssila. Ŝia patrino estas estona. Sofi Oksanen estas ambaŭseksema. Oksanen rakontis, ke ŝi estas volonte seninfana. Ekde 2011 ŝia edzo estas Juha Korhonen. Oksanen estas feministo. Oksanen fondis propran eldonejon en 2011. Antaŭe granda finna eldonejo WSOY eldonis librojn de Oksanen, sed fariĝis disputo inter WSOY kaj ŝi, kaj do WSOY anoncis, ke ĝi ne plu eldonos ŝiajn librojn. Sofi Oksanen loĝas nuntempe en Helsinko.

Kategorio:Finnaj verkistoj
Kategorio:Naskiĝintoj la 7-an de januaro
Poŝtmuzeo de Vaduzo

[eta|Poŝtmuzeo en [Vaduzo en la domo *Engländerbau*]]
eta|Salonego kun ekspozicio 
**Poŝtmuzeo de la Princlando Liĥtenŝtejno** () elmontras dokumentojn pri filatelo kaj poŝta historio de la Princlando Liĥtenŝtejno. La muzeo partas de Liĥtensthejna Landa Muzeo. Ĝi troviĝas en la kerno de Vaduzo en la t.n. *Engländerbau*, la unua konstruaĵo en Liĥtenŝtejno laŭ ŝtalframskeleta konstrumaniero.

## Historio kaj ekspozicio
La muzeo fonditis en la 1930-a jaro por kolekti la poŝtmarkeldonojn kaj aliajn gravajn dokumentojn filatelajn-poŝthistoriajn kaj montri la tuton al la publiko. Inaŭguro estis en la jaro 1936-a. Post gastado diversloke ĝi estas ekde 2002 en la nuna loko. Fokuso estas pri ekde 1912 eldonitaj liĥtenŝtejnaj poŝtmarkoj, iliaj skizoj, provpresitaĵoj kaj gravurplatoj, pri poŝtdokumentoj kaj historiaj iloj de poŝtistoj. Krom daŭraj elmontradoj spekteblas ĉiam denove specialaj aranĝoj. Engaĝiĝis pri la muzearanĝo Hermann E. Sieger.

### Poŝtmarkoj en la piedira zono 
Ekde majo 2022 montratas ĉe *Städtle* (la piedirzono vaduza) elekto de poŝtmarkoj de super natura grandeco. La 25 reproduktitaĵoj servas kiel pavimeroj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* Hejmpaĝo

Kategorio:Vaduzo
Kategorio:Muzeoj
Vaduzo
Vaduzo
Vaduzo
Kategorio:Aperis en 1930
Kategorio:Filatelo
Santibáñez de Tera

**Santibáñez de Tera** [santiBAnjez deTEra] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Benavente y Los Valles, en la nordo de la provinco, sude de la Provinco Leono. *Santibáñez de Tera* estas etimologie tradukebla al *Sankta Johano de Tera*, nome aludo al proksima rivero kaj al sanktulo kies simbola ŝafido aperas en la blazono.

Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 18,98 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 369 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 300 loĝantojn el la 1990-aj jaroj pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 76 km de Zamoro, provinca ĉefurbo, kaj 24 km de Benavente. Ĝi limas kun Camarzana de Tera, Granucillo, Brime de Urz, Quiruelas de Vidriales, Santa Croya de Tera, Santa María de Valverde kaj Micereces de Tera.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Ĝi apartenis al la Regno Leono kaj poste al la Graflando de Benavente.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (vitejoj, pri kio aperas grapolo en la blazono) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (banloko en la rivero Tera).

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Přílepy (distrikto Rakovník)

**Přílepy** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono proksimume 7&nbsp;km nordokcidente de Rakovník. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1399.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Přílepy 2015-09-28 6 Náves 2.jpg|Konstruaĵoj en la vilaĝplaco
Přílepy 2015-09-28 Hospoda.jpg|Gastejo ĉe la municipa ofico
Přílepy 2015-09-28 Náves 1.jpg|Ŝoseo
Přílepy 2015-09-28 Náves 3.jpg|Domoj ĉe ŝoseo al Nouzov

Kategorio:Municipoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Setlejoj en Rakovnika montetaro
Fenacila izoftalato

**Fenacila izoftalato** aŭ C24H18O6 estas kemia komponaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la izoftalata acido kaj **2-Hidrokso-acetofenono**. Fenacila izoftalato estas kemia reakciaĵo, uzata en la fabrikado de izoftalata acido derivaĵoj kaj fenacilaj derivaĵoj. Fenacila izoftalato estas malmulte solvebla en akvo, sed tute solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj. Fenacila izoftalato reakcias kun fortaj oksidigagentoj kaj fortaj bazoj kaj posedas antifungajn kaj antibakteriajn proprecojn.

## Sintezoj 
### Reakcio 1 
* Preparado de **fenacila izoftalato** per interagado de **izoftalata acido** kun **2-hidrokso-acetophenono**:

### Reakcio 2 
* Preparado de **fenacila izoftalato** per interagado de **izoftaloila klorido** kun **2-hidrokso-acetofenono**:

### Reakcio 3 
* Preparado de **fenacila izoftalato** per interagado de **2-kloro-acetofenono** kun **izoftalata acido**:

### Reakcio 4 
* Preparado de **fenacila izoftalato** per interagado de **fenacila klorido** kun **natria izoftalato**:

## Vidu ankaŭ 
* Tereftalatoj
* Ftalatoj
* Izoftalatoj

## Referencoj
Mšecké Žehrovice

**Mšecké Žehrovice** (antaŭe *Kornhauské Žehrovice*, *Zehrowicz* aŭ ) estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Rakovník, en Mezbohemia regiono surrande de vasta malprofunda valo de rojo Loděnice proksimume 3&nbsp;km nordoriente de Nové Strašecí kaj 13&nbsp;km okcidente de Kladno. La municipo apartenas en lupolejan regionon. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
### Praepoko 
eta|maldekstra|Ŝtona kapo el Mšecké Žehrovice
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1045, tamen arkeologiaj trovaĵoj atestas pri loĝigo de Žehrovice jam en ŝtonepoko. Sur altaĵo Libeň estis trovitaj ŝtonaj gratilojn kaj pluajn ilarojn el pli juna ŝtonepoko kaj kuproepoko. Pluaj trovaĵoj poste devenas el riverfluo de Kaštance sude de fiŝlago Červený rybník.

### Bronzepoko 
En la loko nomata "Pod vsí" en apudriveraj ebenaĵoj sude de Mšecké Žehrovice kaj "Na vrchu" okcidente de Lodenice estis malkovrita loĝigitaj lokoj de Knoviza kulturo.

### Ferepoko 
En La-Tène-kulturo (pli juna ferepoko) sude de la hodiaŭa municipo troviĝis kelta setlejo. Hodiaŭ plimulton de la teritorio de la setlejo kovras ĉasrezervejo Libeň, la tuta areo estas kovrita de arbaro. La areo estis dum la kelta loĝigo ĉirkaŭita de remparo kun dimensioj 194 × 93,5 × 187,5 × 90 m.

La setlejo estis fondita en la 3-a jarcento a.K.. De komence temis pri vilaĝo kun kvin duonfos-domoj kaj unu pli granda surtera domo kun ligna barilo. Proksimume en duono de tiu ĉi jarcento estis produktita ŝtona kapo el Mšecké Žehrovice, kiu verŝajne servis al religiaj celoj.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
Municipo Mšecké Žehrovice konsistas el du partoj sur du samnomataj katastraj teritorioj:
* **Mšecké Žehrovice**
* Lodenice

## Pluaj fotoj

Mšecké Žehrovice, u rybníka.JPG|Ĉe fiŝlago
Mšecké Žehrovice, rybník.JPG|Fiŝlago
Mšecké Žehrovice, pohled na obec.JPG|Vido al la municipo


Kategorio:Municipoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Setlejoj en Džbán
Castronuevo de los Arcos

**Castronuevo de los Arcos** [kastroNŬEbo deloSARkos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Castronuevo de los Arcos* estas etimologie tradukebla al *Nova Loĝfortikaĵo de la Arkoj*.

[170px|eta|maldekstre|Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco [Provinco Zamoro|Zamora.]]
eta|maldekstre|Preĝejo.
eta|maldekstre|Rivero Valderaduey ĉe Castronuevo.
eta|maldekstre|Kolombarejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 47,89 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 220 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 800 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 32 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝin trairas la rivero Valderaduey [balderaDUEJ], alfluante de la ĉefrivero Doŭro.

Estas tri liniigitaj dolmenoj, kiel atestaĵoj de prahistoria loĝado, krom postaj el romia epoko; en Mezepoko okazis reloĝado. En 1391, oni kreis la Senjorlando de Castronuevo, kun Pedro Gómez de Porres kiel unua senjoro de Castronuevo. En 1624, tiu senjorlando estis plialtigita al kategorio de graflando fare de la reĝo Filipo la 2-a, kaj dum la 17-a jarcento okazis konfliktoj inter la Grafo de Castronuevo, kaj la migraj brutobredistoj kiuj perdis rajtojn.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (tritiko, luzerno, beto) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Dezső Malonyai (teatrestro)

**Dezső Malonyai** [deĵO malonjai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Malonyay Dezső** estis hungara teatrestro, aktoro, altlerneja instruisto.

Dezső Malonyai naskiĝis la  en Baja (laŭ WikiData la naskiĝurbo estas Budapeŝto?!), li mortis la .
 
## Biografio 
Dezső Malonyai maturiĝis en gimnazio en Szekszárd en 1939, poste li studis en militakademio. Tamen li debutis kiel aktoro en Nacia Teatro (Pécs) en 1945, samtempe li estis sekretario de la teatro. Post 2 jaroj li estis ekonomia estro de Teatro Madách, poste simila estro de Teatro de Kecskemét, inter 1952-1962 ekonomia estro de Gaja Teatro. Li estis victeatrestro de Nacia Teatro (Budapeŝto) inter 1962-1965, poste li havis postenon en la koncerna ministerio (1965-1976). Ekde 1976 li denove estis teatrestro en ĉefurbaj teatroj, ekde 1982 en la Nacia Teatro ĝis la emeritiĝo en 1988. Pli frue li ankaŭ instruis en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo.

## Lia studenta lernolibro 
* *Általános színházgazdasági alapismeretek. – Általános színházi üzemgazdasági alapismeretek* (1954)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Ŝtona kapo el Mšecké Žehrovice

eta|Ŝtona kapo el Mšecké Žehrovice
**Ŝtona plasikaĵo de kapo el Mšecké Žehrovice** estis trovita en senpera proksimeco de signifa kelta arkeologia loko (la tn.. Viereckschanze) 0,5 km sude de Mšecké Žehrovice. Ĝi estas datita en la 3-an jarcenton a.K. Sur la ĉeĥa teritorio temas pri ununura senduba pruvo de la kelta monumenta plastikaĵo kaj ankaŭ en tuteŭropaj koneksoj temas pri escepta trovaĵo de la kelta arto.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Vzpomínky Josefa Šlajchrta na nález v roce 1943 
* Fotografie z výstavy Příběh keltské hlavy
* VIDEO: Top předměty - Hlava Kelta - Muzeum 3000
* Keltská hlava z Mšeckých Žehrovic - Archeologie na dosah

Kategorio:Kelta arto
Kategorio:Praepoko kaj malnovepoko sur teritorio de Ĉeĥio
Kategorio:Arto de la Antikva Epoko
Kategorio:Arkeologiaj trovaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:Mšecké Žehrovice
Castroverde de Campos

**Castroverde de Campos** [kastroBERde deKAMpos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Castroverde de Campos* estas etimologie tradukebla al *Verda Loĝejfortikaĵo de Kampoj*.

[170px|eta|maldekstre|Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco [Provinco Zamoro|Zamora.]]
eta|maldekstre|Preĝejo de Sankta Nikolao.
eta|maldekstre|Urbodomo.
eta|maldekstre|Ruinoj de iama preĝejo.
eta|maldekstre|Kruco kaj ermitejo.
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 64,4 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 270 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 400 loĝantojn el la mezo de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 68 km de Zamoro, provinca ĉefurbo.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado; en Mezepoko okazis reloĝado. Plej frua mencio estas de la jaro 916 kaj en 1129 jam havis propran foruon (leĝaron). En la 13-a jarcento estis konfliktoj kun la Ordeno de Sankta Johano.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis (preĝejoj, ruinaj restaĵoj, kolombejoj, popola arkitekturo).

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
Alivaltiosihteeri

eta|250px|Alivaltiosihteeri (2008). El maldekstre dekstren Pasi Heikura, Jyrki Liikka kaj Simo Frangén.

***Alivaltiosihteeri*** ("Subŝtatsekretario") estas finna muzika kaj humura grupo. Ĝi estas fondita en 1985. La grupo komencis sian karieron kiel rokbando, sed nuntempe ĝi estas konata pli pri radia humuro ol pri muziko. Ĝiaj membroj estas Simo Frangén, Pasi Heikura, Jyrki Liikka kaj Matti Toivonen. La originaj membroj estis Frangén, Heikura, Liikka kaj Satu Kurvinen, kiun anstataŭigis Toivonen en 1990. Ĝia hejmloko estas Tampere. En 1990–2017 Frangén, Heikura kaj Liikka faris por la finna radio humurprogramon *Alivaltiosihteeri – Suomen virallinen ohjelma* (Subŝtatsekretario – La oficiala radioprogramo de Finnlando), pri kiu oni speciale bone memoras Alivaltiosihteerin. Ĝi estis vere populara. Ĝia lasta elsendo estis en la 29-a de aprilo 2017. Ĝi estas unu el la plej longtempaj radiaj programoj en Finnlando. La membroj de la grupo publikigis ankaŭ multajn librojn. Ili interesiĝas pri palindromoj, ekzemple *syy hylätä: lyhyys* ("la kialo por ke malakcepti: la mallongeco"). En la finna televido programoj de Alivaltiosihteeri estis ekzemple *Alivaltiosihteeri: Suomi 75, Alivaltiosihteeri muistelee* (rememoras) kaj *Alivaltiosihteeri valvoo* (kontrolas). Ĝeneralaj temoj de ĝia humuro estas ekzemple la finna lingvo, armeo kaj kuracistaj servoj. En 1996–2017 la grupo publikigis ĉiujare libron, kie estas kiel teksto radia humuro de Alivaltiosihteeri. Frangén kaj Heikura publikigis du palindromkolektojn, kies aperjaroj estas la palindromjaroj 1991 kaj 2002. Frangén estas la plej konata membro de la grupo. Alivaltiosihteeri ricevis premion pro siaj atingoj en la uzo de la finna lingvo. Alivaltiosihteeri faras humurajn prezentaĵojn en festoj. Ĝi estas en Finnlando vere konata grupo. Alivaltiosihteeri publikigis ankaŭ lumdiskegon (DVD).

## Keletapit 
*Keletapit* estas provoka parodio pri la infana programo *Teletubbies*, finne *Teletapit*, kiun la grupo faris en finna televido kaj radio en fino de 1990-aj jaroj kaj kiu rakontas pri *keletappi*-oj "Kele" (el la sakra vorto *perkele*, "diablo"), "Tana" (el la sakra vorto *saatana*, "satano"), "Tu" (el la vorto *vittu*, "damnita") kaj "Sviddunääs" ("adiaŭ", "-nääs" montras lingvaĵon de homo el Tampere). Keletappi-oj drinkas kaj tabakas, provoke parolaĉas kaj ĝenerale miskondutas, tute malsame ol *Teletubbies*. La figuron "Kele" aktoris televide Liikka, la figuron "Tana" Heikura kaj la figuron "Sviddunääs" Frangén. En la suno estas anstataŭ la bebo la plej longatempa prezidanto de Finnlando Urho Kekkonen. Unue, kiam la grupo planis parodion pri *Teletubbies*, ili planis parodion *telepapit*, "telepastroj", sed *Keletapit* venkis tiun planon.

## Eksteraj ligiloj 
*prezento de la kanto "Tampereelle" ("al Tampereo") de 2006, variaĵo de rokmuzikaĵo de la aŭstralia grupo AC/DC, en Jutubo
*Keletapit kaj pli vasta versio, en Jutubo

Kategorio:Finnaj muzikaj grupoj
Kategorio:Finnaj humuristoj
Hermann E. Sieger

**Hermann Ernst SIEGER** (naskiĝinta  en Cannstatt, mortinta la  en Göppingen) estis germana komercisto per poŝtmarkoj kaj eldonisto.

## Vivo 
[eta|De Sieger sendita [aerpostho|aerppoŝtletero de la 6.2.1919]]
Jam en 1919 Sieger ekspedis aĵojn transportotajn de zepelino LZ 120 *Bodensee*. En la aĝo de 20 jaroj li fondis en la 16.12.1922 firmaon en Lorch (Virtembergo). Ankoraŭ la saman jarojn li kreis Sieger-premion. En 1930 li eldonis zepelin-poŝtkatalogon titolita *Sieger-Katalog*. Kiam li aĝis 35 jarojn Paragvajo nomumis honora konsulo. Li estis kuratoro de la kolektoj de Poŝtmuzeo de Vaduzo kaj filatela konsilisto por Zeppelin A.K

En 1954 transprenis lia filo Hermann Walter Sieger la entreprenon. en 1971 li troviĝis inter la iniciantoj de filatela reklamad-ago kiu poste konatiĝis sub la nomo *Poŝtmarka skandalo pri Apollo 15*. En 1975 ekposteulis la nepo Günter Hermann Sieger.

Sieger estis 1932 fondomembro de la loka filio de NSDAP en Lorch kiun li estris. En la 6.6.2005 aperisi okaze de la datreveno 75-a de la poŝtmuzefondiĝo en Liĥtenŝtejno poŝtmarko (Mchel-katalogo nr. 1380) kun portreto de li por honori lian rolon en la aranĝo de la poŝtmuzekolektoj.

## Verkoj 
* *Sieger-Post* (alinome: *Sieger-Berichte*), komence kun la subtitolo *Philatelistische Zeitschrift*, kun pluraj aneksitaĵoj ekz. *Sieger-Neuheiten-Dienst*, Lorch (Württ.): Sieger, 1930–1937
** kontinuigo fare de redaktistoj de *Deutsche Briefmarken- und Flugpostzeitung*
* *Siegerpost. Hauszeitschrift der Firma Hermann E. Sieger GmbH*, Siegerpost, 1952 ss. (fakgazeto kun fokuso entreprena)

## Referencoj 
## Literaturo 
* Carlrichard Brühl: *Geschichte der Philatelie*, Band 1, Hildesheim u. a., Olms 1985. ISBN 3-487-07619-5, p.&nbsp;333–341
* Horst Hille: *Pioniere der Philatelie.* Verlag Phil Creativ, Schwalmtal 1995, ISBN 3-928277-17-0, p.&nbsp;163–167
* Wolfgang Maassen (Hrsg.): *Wer ist wer in der Philatelie? Ein Lexikon namhafter Philatelisten des 19./20. Jahrhunderts.* Verlag Phil Creativ, Schwalmtal 1999, ISBN 3-932198-32-8, p.&nbsp;195-196
* Wolfram Grallert: *Lexikon der Philatelie.* 2. Auflage. Phil Creativ, Schwalmtal 2007, ISBN 978-3-932198-38-0, p.&nbsp;367

Kategorio:Germanaj filatelistoj
Kategorio:Germanaj kolektistoj
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Kategorio:Germanaj entreprenistoj
Kategorio:Membroj de NSDAP
Kategorio:Honoraj konsuloj
Cerecinos de Campos

**Cerecinos de Campos** [zereZInos deKAMpos] estas municipo de la provinco Zamoro, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al komarko Tierra de Campos, en plej nordoriento de la provinco, angule kun la Provincoj Leono kaj Valadolido. *Cerecinos de Campos* estas tradukebla al *Ĉerizarbetoj de Kampoj*, sed etimologie eble devenas el radiko de cerealoj.

[170px|eta|maldekstre|Municipoj de la komarko de *Tierra de Campos* en la provinco [Provinco Zamoro|Zamora.]]
Ĝia municipa teritorio estas formata de unusola loĝloko, okupas totalan areon de 28,58 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 247 loĝantojn. Ĝi perdis ĉirkaŭ 1 300 loĝantojn el la komenco de la 20-a jarcento pro la migrado el ruraj zonoj al urboj. Ĝi distas 73 km de Zamoro, provinca ĉefurbo. Ĝi limas kun San Esteban del Molar, Villalobos, Prado, Revellinos, Quintanilla del Olmo, Tapioles kaj Villalpando.

Estas atestaĵoj de prahistoria loĝado (krome oni trovis fosiliojn de Deinoterio); en Mezepoko okazis reloĝado en la 11-a jarcento kiel du apartaj loĝlokoj kiuj unuiĝis admistracie nur en la 19-a jarcento.

Tradiciaj enspezofontoj estas agrikulturo (farunfabriko) kaj brutobredado. Lastatempe kultura kaj rura turismo plie ekgravis.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Provinco Zamoro

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de la provinco Zamoro
L'Amerzone (apartigilo)

'''''L'Amerzone'''* estas la titolo de pluraj verkoj:

* *L'Amerzone*, albumo de la belga serio *Canardo* (1985)
* *L'Amerzone: La Testamento de la esploristo'', videoludo (1999)
Seda (rivero)

**Seda** estas ebenaĵa rivero en norda Latvio, kiu longas 62 kilometrojn. Ĝi komenciĝas ĉe la norda rando de Žuldiņu marĉo proksime de urbo Valka, Estonia limo kaj P23 aŭtovojo. Fluas tra distriktoj Valka kaj Valmiera, enfluas la lagon Burtnieks. Riverdeklivo estas 17 m (0,35 m/km), ĉiujara drenaĵo 0,15 km³.

Historiistoj supozas ke en la Mezepoko Seda kaj ĝia marĉa ĉirkaŭaĵo estis la limo inter latvaj kaj estonaj teroj.

## Vojo 
La tuta rivera vojo fluas laŭ la Norda Vidzeme malaltebenaĵo ().

La bordoj estas superkreskitaj de arbustoj, multloke marĉaj. En la baseno estas multaj arbaroj, marĉaj herbejoj kaj marĉoj. La plej granda el tiuj estas la Seda erikejo, sur la kontraŭa flanko de kiu estas la urbo Seda. La plej granda parto de la riverfluo estas reguligita. Pro la relative malgranda falo, grandaj areoj de marĉoj kaj torf-ekstraktaj kampoj estas inunditaj printempe.

La plej granda setlejo sur la bordoj de la rivero estas Daksti (43 loĝantoj en 2021). La aŭtovojoj A3, P17, P23, P24 kaj la fervojo Riga-Valga transiras la riveron. La fluo pasas tra pluraj naturrezervejoj - Burga herbejoj, Seda marĉo, Meza Burtnieks.

La meza kurso de la rivero, de Daksti ĝis la aŭtovojo P17, kie parto de la sekcio estas artefarite larĝigita kaj fluas tra krutan valon ĝis alteco de 12 metroj, estas rekomendita por boatado. La malsupraj atingoj estas marĉaj, superkreskitaj kaj kun kastoraj digoj.

En la rivero troviĝas ezokoj, perkoj, plotoj, bramoj.

## Alfluantoj 
* Maldekstra: Baložupe (14 km), Buļļupe (18 km).
* Dekstra: Rikanda (24 km).

## Bildoj 

Seda no P24.jpg|La suprafluo de la rivero proksime de Valka
Säde jõgi.JPG|Meza fluo
Sild üle Säde jõe Valmiera ja Ruhja vahelisel maanteel.JPG|Aŭtovojo P17 ponto super Seda

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Riveroj en Latvio
Georges de Feure

**Georges de Feure**, pseŭdonimo de *Georges Joseph van Sluijters* (Parizo, 6a de Septembro 1868 - samloke, 26a de Novembro 1943) estis franca pentristo, afiŝisto, desegnisto, scenejisto kaj artokomercisto, inter simbolismo kaj modernismo.

Li studis en la *Rijksakademie van beeldende kunsten* de Amsterdamo. En 1889 li revenis al Parizo, kie li eniris en la etoso de simbolistoj kaj laboris kiel ilustristo de *Le Courrier français* kaj *Le Figaro Illustré*. Li estis amiko de la komponistoj Claude Debussy, Maurice Ravel kaj Erik Satie. Li ricevis ankaŭ influon de la literaturo de Charles Baudelaire kaj Georges Rodenbach.

eta|maldekstre|250px|*La Femme sur le Pont* (1900).
Lia stilo estis tre ornamema kaj li prefere prilaboris teatrajn afiŝojn. Li disvolvigis tipon de figuro de virino laŭmoda kiu ege sukcesis dum la *Belle Époque*. Li verkis ankaŭ akvarelojn, meblojn kaj ornamajn objektojn. En la 1920-aj jaroj lia stilo evoluis al la artdekora stilo.

## Bibliografio 
* Gibson, Michael (2006). *El simbolismo*. Kolonjo: Taschen. ISBN 978-3-8228-5030-5.

Kategorio:Francaj pentristoj
Puduĉeri

**Puduĉeri** aŭ **Pondiĉeri**, ( ) estas marhavena urbego, katolika diocezo kaj ĉefsidejo de la unia teritorio Pondiĉero (ekster iu ajn subŝtato) en sudorienta Barato.
eta|maldekstre|

## Geografio 
Puduĉeri situas sur la Koromandela Marbordo 8 metrojn super la marnivelo. Kaddalor troviĝas 21, Neyveli 51, Velor 131, Ĉenajo 133, Tiruĉirapali 152, Salem (Barato) 183, Mumbajo 1082, Kolkato 1490, tutlanda ĉefurbo Delhio 1875 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.
eta|

## Demografio 
En 2011 Puduĉeri havis . La averaĝa legopovo de la grandurbo estis 76%.

## Historio 
Foirejo nomita Poduke estas registrita kiel romia komerca celloko jam en la 1-a jarcento. La areo estis parto de Regno Kanĉipuram en la 4-a jarcento, poste sekvis La ĉola dinastio, baldaŭ aliaj imperioj, reĝlandoj, sultanlandoj. La Franca Orienthinda Kompanio establis urbon kiel ilian ĉefsidejon en 1674. Dum la francaj-anglaj militoj (1742-1763), Puduĉeri ŝanĝis manojn ofte. Fine plejparton de Hindio la britoj akiris, tial ili permesis al la francoj havi 4 areojn en la kolonio. En Puduĉeri dominado de francoj okazis ĝis 1954, poste ĝi aldoniĝis al Barato.

## Ekonomio 
Terkultivado ĉirkaŭ Puduĉeri inkludas kultivaĵojn kiel rizoj, sukerkanoj, kokosoj, kotonoj. En la urbego menciindas la turismo kaj komerco.

## Eduko 
En Puduĉeri universitato funkcias, sed ekzistas ankaŭ franca instituto (Alliance française).

## Religioj 
En 2011 hinduoj konsistigas la plimulton en Puduĉeri kun 83 procentoj. Kiel rezulto de la franca kolonia epoko, ekzistas pli granda malplimulto de kristanoj, plejparte katolikaj (11 procentoj). Islamanoj (plejparte sunaistoj) estas malmulte (5 procentoj).

## Lingvoj 
La plimulto parolas la tamilan en Puduĉeri, sed oftas ankaŭ la franca kaj angla lingvoj.
eta|

## Trafiko 
Puduĉeri estas ligita al Ĉenajo per la marborda ĉefvojo al nordo, al Kaddalor al suda direkto. Ekzistas vojoj nature al interno de la lando. En la urbo aŭtobusoj kaj busetoj liveras la pasaĝerojn. La loka stacidomo havas fervojajn ligojn tutlande. Marhaveno kaj flughaveno funkcias loke.

## Klimato 
Puduĉeri situas en savanoklimato (As) kun musono laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 1354 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter aŭgusto-decembro pli ofte. La temperaturo varias averaĝe inter 24-32 °C.
eta|

## Vidindaĵoj 
* Aŭrorurbo nur 8 km
* koloniaj konstruaĵoj
* statuoj
* marborda strando, ofte digoj defendas la strandojn de la erozio
* katedralo kaj pluraj aliaj preĝejoj (temploj, moskeoj, kirkoj)
* muzeo
* botanika ĝardeno

## Fontoj 
* WikiTrans

Puducherry Sacred Heart Cathedral 1.JPG|Katedralo
Karaikal-Grand Masjid.jpg|Moskeo
Manakula vinayagar temple north entrance.JPG|Templo

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Pondiĉero