open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
1576 Fabiola

'*1576 *Fabiola''''' estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la hispanan nobelinon Fabiola de Mora y Aragón, edzino de la reĝo de la belgoj Baldueno la 1-a.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Sylvain Arend
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1948
La Gossa Sorda

**La Gossa Sorda** estas grupo de muziko (en la Valencilando). Ĉio grupo miksas Skaon, Regeon, Punkon kaj Valencilandan muzikon.

Iliaj vortumadoj kantas pri politiko, maljusteco kaj kontraŭ Hispania ŝtato.

## Diskaro 
* **La gossa està que bossa** - 2000
** *La lluna guerrillera*
** *Què volen aquesta gent?*
** *La font dels quatre xorros*
** *Cassalla contra Espanya*
** *Sóc*
* **Vigila** - 2003
** *Batiste Ceba*
** *Estàs fotut*
** *Senyor pirotècnic*
** *Cada dia*
** *Vigila*
** *Ràdio Bemba*
** *Carnestoltes*
* **Senzill "Brut sangonera"** - 2005
* **Garrotades** - 2006
** *Intro*
** *Mos-kou*
** *Garrotades*
** *Colpeja fort*
** *Putrefactes*
** *Vindran*
** *Borinot*
** *Ball de rojos*
** *Mr Bong*
** *Som de la Marina*
** *La guàrdia*
* **Saó** - 2008
** *Entre canuts*
** *Farem saó*
** *Última volta*
** *De matinada*
** *Camals mullats*
** *Tres de Pego*
** *Respira*
** *Diuen*
** *Quina calitja*
** *Vianants*
** *El dia que tot rebente*
* '''L'últim heretge'* - 2010
** *L'últim heretge*
** *Apocalipsi*
** *Amèrica*
** *Ateu*
** *Cassalla paradise*
** *Dóna'm la mà*
** *Preferiria*
** *L'himne del desencant*
** *Babaloco*
** *Cavallers*
** *Falsos i absurds''

Kategorio:Katalunaj muzikaj grupoj
Kategorio:Skaaj muzikaj grupoj
Templo de Fukuoka

La **Templo de Fukuoka**, Japanio, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 88 konstruita de la Eklezio kaj la dua de Japanio, lokita en la urbo de Fukuoka, konsiderita la loko de naskiĝo de la japana civilizacio kaj la plej proksima haveno al firma tero azia. Al la templo, pro proksimeco al la komunumoj, ĉeestas ankaŭ devenaj membroj de Kyūshū kaj de la prefektujoj de Jamaguĉi, Hiroŝimo kaj Okinavo.

Fukuoka
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Japanio
Kategorio:Gubernio Fukuoka
Templo de Manilo

La **Templo de Manilo** estas unu el la konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 29 konstruita de la Eklezio, la unua de Filipinoj kaj la dua en la azia kontinento, situanta en Kezonurbo, norde de la metropola regiono de Manilo.

Manilo
Kategorio:Manilo
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en la Filipinoj
Templo de Tokio

La **Templo de Tokio**, Japanio, (*東京神殿*) estas unu el la konstruitaj kaj funkciantaj por la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 20 konstruita de la Eklezio kaj la unua en Azio, lokita en la Kvartalo Minato-Ku de la urbo de Tokio. Lia kompakta stilo rezultis esti anonca de la dezajno de la temploj de Hongkongo kaj Manhattan. Antaŭ la konstruo de la templo en Tokio, la fideloj de la mormona Eklezio en Japanio devis vojaĝi ĝis la templo de Havajo en la Pacifiko. Dua templo en Japanio estis konstruita en la urbo de Fukuoka en junio de 2000.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Tokio
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Japanio
Kategorio:Konstruaĵoj en Tokio
Templo de Apio

La **templo de Apio** estas la 24-a templo de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Post detruiĝo pro incendio, nova templo estis konstruita kaj dediĉita de la samaj motivoj.

Apio
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Samoo
Templo de Nukualofo

La **templo de Nukualofo**, konata loke kiel Templo Liahona, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 25 konstruita de ĉi tiu konfesio kaj la sola ekzistanta templo en Tongo. Ĝi situas en la centro de la insulo Tongatapu, proksime de Matangiake, plurajn mejlojn sude de la samnoma urbo, la ĉefurbo Nukualofa. La areo, kie ĝi situas, estas komune konata kiel Liahona, pro la nomo de la malĉefa lernejo lokita en la loko, proprieto de la Eklezio.

Nukualofo
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Tongo
1577 Reiss

'*1577 *Reiss''''' estas asteroido de la ĉefa asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Guy Reiss.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Louis Boyer
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1949
Kolegieto

**Kolegieto** (latine: **bursa** / germane: **Burse**) estis formo de mezepoka studenta hejmo kiu servis ankaŭ kiel prelegejo. Por la studentoj estis deviga la aparteno al iu kolegieto (germane: "Bursenzwang"). Bona ekzemplo por tia kolegieto estas la Georgenburse Erfurt. Tie loĝis i.e. Marteno Lutero, la germana reformanto. 
[eta|Kolegieto de [Melanktono en Tübingen]]

La loĝanto en tia kolegieto nomiĝis latine "bursarius". Tiu novlatina vorto havas la saman radikon kiel la franca "la bourse" kaj la germana "der Bursch", "Burschenschaft" (=asocio de studentoj).

## Vidu ankaŭ 
* Katolikaj studentaj organizoj kolorportantaj ÖCV/CV/StV

Kategorio:Studentoj
Kategorio:Universitatoj
Kategorio:Loĝado
Kategorio:Edukado
Rychnov na Moravě

Municipo **Rychnov na Moravě** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en montetaro Třebovské mezihoří 9&nbsp;km norde de urbo Moravská Třebová. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La vilaĝo estis fondita en la jaro 1365. Ĝis la jaro 1945 en ĝi estis germana loĝantaro, germane la vilaĝo nomiĝis Reichenau. Rychnov na Moravě estas Mariakulta pilgrima loko, la preĝejo estis riparita kun helpo de estintaj loĝantoj, ellandigitaj post la Dua Mondmilito. Krom legendo honore al Sankta Maria estas kun Rychnov ligitaj ankaŭ legendoj pri misterplena barelsonado en monteto de Rychnov, alinomata detonacia fenomeno.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
### Preĝejo 
Preĝejo de Sankta Nikolao estis konstruita en la 18-a jarcento. Ĝi estas baroka, oblonga, ununava, en la anguloj bevelita, kun oblonga presbiterejo, en norda flanko kun sakristio, super kiu estas duetaĝa oratorio. La ĥorejo estas ondoforma. Sur okcidenta fronto estas prisma turo kun bulba tegmento. La fenestroj estas oblongaj, duoncirkle finitaj. La interno estas volbita barele sur alvandaj pilastroj.
La ĉefaltaro estas baroka, kolona kun orumitaj statuoj de Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo kaj bildo de J. Umlauf. Dekstra flanka altaro de la Sankta Triunuo, rokoka kun statuoj de Sankta Floriano kaj Sankta Venceslao. Flanka altaro de Sankta Valenteno estas baroka, kadra kun statuoj de Sankta Aŭgusteno kaj kardinalo. Maldekstre estas altaro de Sankta Familio, rokoka, panela kun bildo kaj statuoj de du apostoloj. Altaro de Sankta Johano Nepomuka estas rokoka, portala kun bildo de J. Umlauf kaj originaj statuoj de sanktulinoj. La predikejo estas rokoka, riĉe skulptiste ornamita kun statuoj de kvar evangeliistoj sur tegmenteto.
Sur eksteraĵo de la preĝejo estas tombaj steleoj kun figuraj scenoj: La Plejsankta Triunuo, Vizito de Sankta Maria, Nemakulita, Kristo sur Monto Olivarba, ĉiuj el la unua duono de 18-a jarcento.

### Tombejo 
Ĉirkaŭ la preĝejo estas tombejo, ĉirkaŭbarita per forta muro kun pafbreĉoj kaj kun baroka ŝtona pordego.

### Paroĥestrejo 
Malfrubaroka paroĥestrejo estas oblonga trietaĝa kun mansarda tegmento. Apud ĝi estas statuo de Sankta Aŭgusteno. Interne estas du bildoj de J. T. Supper: Mene Tekel fares kaj Reĝa nupto el la dua duono de 18-a jarcento kaj reliefo: Adorado de Sankta Maria Cellská, orumita, el la jaro 1750.

### Pluaj memorindaĵoj 
* Vilaĝestrejo
* Mariakulta fontejo
* Krucifiksoj antaŭ la preĝejo, sur tombejo kaj ĉe la ŝoseo.

## Literaturo 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝaro de mikroregiono Moravská Třebová kaj Jevíčko 

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Municipoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Municipoj en dislimejo de Bohemio kaj Moravio
Kategorio:Setlejoj en Suborlica montetaro
Templo de Stokholmo

La **Templo de Stokholmo** estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 34 konstruita de la Eklezio kaj la unua templo konstruita en Skandinavio, lokita sude de la urbo de Stokholmo, la ĉefurbo kaj la plej granda urbo de Svedio. La templo de Stokholmo havas tuton de 1.348 m² de konstruo, ĝi havas kvar salonojn por la mormonaj reglamentoj kaj tri salonojn por geedziĝaj ceremonioj.

Stokholmo
Santa Luzia (Minas-Ĝerajso)

**Santa Luzia** (prononco *santaluzia*, oficiale ) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono *Metropolitana de Belo Horizonte* (Granda Belo-Horizonto) kaj en la mikroregiono *Belo Horizonte*. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

La loĝloko fondiĝis la  kaj estis levita al la rango de municipo la .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Minas-Ĝerajso

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
*  Neoficiala paĝo ()

eta|260ra|maldekstra|
eta|260ra|maldekstra|
eta|260ra|maldekstra|Montagem cidade Santa Luzia MG

Kategorio:Municipoj de Minas-Ĝerajso
LibreOffice

**LibreOffice** estas libera kaj malfermkoda oficeja programaro kreita de  The Document Foundation. Ĝi disponeblas por Vindozo, Mac OS X kaj Linukso. Por Linukso kaj Mac OS X disponeblas versio por 64-bitaj komputiloj.

La celo estas krei sendependan aron da programaroj, kiu subtenas la formaton ODF.

La nomo estas unuiĝo de la franca kaj hispana vorto *Libre*, kiu signifas "Libera" kaj de la angla vorto *Office* ("Oficejo").
Ĝi devenas el forko de OpenOffice.org 3.2.1 okazinta la 28-an de septembro 2010 kiam la komunumo de OpenOffice.org decidis fondi fondaĵon aparte de Oracle kiu posedas la nomon OpenOffice.org. La unua stabila versio, la 3.3.0, estas eldonita la 25-an de januaro 2011.

## La aplikaĵoj en LibreOffice 
LibreOffice estas ofica programaro konsistanta el aplikaĵoj utilaj por prilabori ĉiajn dosierojn.

### LibreLogo 
LibreLogo estas vektora grafika programlingvo, programa medio por Logo - Python, kun interaga testuda vektora grafiko por edukado kaj por perkomputila eldonado. Ĝi estas parto de LibreOffice. En versio 3, LibreLogo estis aldonaĵo[1] al LibreOffice, kaj en versio 4 ĝi fariĝis integra parto de LibreOffice-Verkilo.
### Dosierformatoj subtenataj de LibreOffice 
LibreOffice kapablas importi kaj eksporti dosierojn en diversaj formatoj. Ĝia propra formato estas Open Document Format (ODF). Ĝi ankaŭ povas legi kaj skribi en la dosierformatoj de Microsoft Office, inkluzive de Office Open XML uzata en Microsoft Office 2007 kaj 2010, kun sufiksoj .docx, .pptx kaj .xlsx, kaj la pli malnovaj formatoj uzataj en Microsoft Office 95 kaj 97-2003, kun sufiksoj .doc, .ppt kaj .xls. Ĝi ankaŭ subtenas Rich Text-Formato (.rtf) kaj la formaton de OpenOffice.org XML.

LibreOffice subtenas makroojn en LibreOffice Basic. Ĝi povas importi dosierojn de MS Works kaj Lotus Word Pro. LibreOffice Draw povas malfermi dosierojn de SVG (Streka vari-skala grafikaĵo), dum OpenOffice.org Draw bezonas kromprogramon por tio. Ĝi subtenas desegnadon per EMF kaj importadon de WordPerfect-grafikaĵoj.

LibreOffice povas eksporti al diversaj neredakteblaj formatoj. Ĉiuj dokumentoj estas eksporteblaj al PDF-formato, LibreOffice ankaŭ kapablas importi dokumentojn en nurlega formato en la Uniform Office Format,, Data Interchange Format
LibreOffice havas teamojn por pli ol cent lingvoj.

## Farotaj funkcioj 
En 2011 oni anoncis planojn porti je LibreOffice al kaj Android kaj iOS.

LibreOffice Online (konektita) ebligos uzi je LibreOffice per foliumilo uzante la kanvasan elementon. Programado daŭras kaj ne ankoraŭ publikiĝis en 2011.

La TDF celas al 200 milionoj da uzantoj mondskale ĝis la fino de 2020.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Open Document Format
* LibreLogo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:OpenOffice.org
Kategorio:Vindoza programaro
Kategorio:Programaro de Unikso-similaj sistemoj
Kategorio:Libera programaro
Insel-Bücherei

[250px|eta|dekstra|stando de la eldonejo *Insel Verlag* en la [frankfurta librofoiro 2012]]
**Insel-Bücherei** estas germana libroserio ekzistanta ekde 1912 de malmultkostaj kaj bone ekipitaj libroj kun postulema literaturo same kiel natur- kaj artprezentadoj el la eldonejo *Insel Verlag*, parto de la eldonejo Suhrkamp. Ĝi nun rezidas en Berlino, sed en sia historio antaŭe havis centrajn oficejojn en Lepsiko, Wiesbaden kaj Frankfurto ĉe Majno.

## Literaturo 
* Sen indiko pri aŭtoreco: *75 Jahre Insel-Bücherei. Reden zur Eröffnung der Ausstellung im Klingspor-Museum*. Insel-Verlag Offenbach am Main
* Hans-Eugen Bühler u.&nbsp;a. (ĝis n-ro 9), Jochen Lengemann (ĝis n-ro 20), Insel Verlag (ekde n-ro 21) kiel eldonistoj: Insel-Bücherei. Mitteilungen für Freunde. Insel Verlag Frankfurt am Main kaj Leipzig 1990 kaj sekvaj jaroj, ekde 2010 (n-ro 29): Insel Verlag Berlin, ISSN 0946–3089 (mallongigo: IB.M)
* Helmut Jenne: *Katalog der Sammlung Jenne. Insel-Bücherei – Die Schönste aller Buchreihen*. 2-a ampleksigita eldono, memeldonaĵo de la aŭtoro, Schriesheim 2006 kaj 2008, 2 volumoj.
* Herbert Kästner (eld.): *Insel-Bücherei. Bibliographie 1912–1999*, Frankfurt/Main, Insel Verlag 1999, 264 paĝoj, ISBN 3-458-16986-5
* Karl-Hartmut Kull (eld. Helmut Brade): *Meine Sammlung der Insel-Bücherei*. Halle 2003, ISBN 3-86019-033-4
* Friedrich Michael (eld.): *Die Insel Bücherei 1912–1937*, Leipzig, Insel Verlag 1937, 78 paĝoj
* Helmut K. Musiol: *Variationen der Insel-Bücherei* (porvenda katalogo), memeldonaĵo de la aŭtoro, Murnau 1989
* Gerd Plantener (eld.): *Die Insel-Bücherei 1912–1984. Eine Bibliographie* Frankfurt/Main, memeldonaĵo de la aŭtoro, 1985, 230 paĝoj, ISBN 3-458-14307-6

## Eksteraj ligiloj 
* Novitäten der Insel Bücherei Frühjahr 2010 (Verlagsanzeige)
* Novitäten der Insel Bücherei Herbst 2010 (Verlagsanzeige) 

* Verlagssignets in der Insel-Bücherei
* Deutsche Nationalbibliothek (DNB) 
* Goethe-und-Schiller-Archiv Weimar
* Literaturarchiv Marbach
* Deutsches Buch- und Schriftmuseum Leipzig 
* Klingspor-Museum Offenbach 
* Link zur Bücherverbrennung vom 10. Mai 1933 (Universität Arizona) 

Kategorio:Libroserioj
Kategorio:Kolektado
Kategorio:Kulturo de Germanio
Templo de Baton Rouge

La **Templo de Baton Rouge**, Luiziano, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 94 konstruita de la eklezio kaj la dua en la ŝtato de Luiziano. Lokita je malpli ol 10&nbsp;km de la sudokcidento de la urbo de Baton Rouge, la templo de blanka marmoro konsistas el sola pinaklo kaj ĝardenoj kiuj en la printempo estas ornamitaj per miloj da floroj kiuj, kontraste kun la interno de la templo, estas malfermitaj al la publiko. Nur la templo estas en la tereno de la templo, sur malgranda monteto inter la centro de kongregacioj de la "stako" de la loko kaj la natura marĉa rezervo malmultajn metrojn de la rivero Misisipo.

Baton Rouge
Kategorio:Luiziano
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Usono
1578 Kirkwood

'*1578 *Kirkwood''''' estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono, ano de la Hilda grupo.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  en la kadro de la Indianaa Programo pri la Asteroidoj elde la Observatorio Goethe Link, apud Broklino en Indianao (Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon kaj matematikiston Daniel Kirkwood.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Hilda grupo
Kategorio:Malkovrita de Indiana Asteroid Program
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1951
Lignodomo de Peter Whitmer

dekstra|eta|Kopio de kabano ĉe la Peter Whitmer Bieno, Fayette (Waterloo), NovJorko.

En la **lignodomo de Peter Whitmer**, okazis multaj fundamentaj eventoj de la Movado de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj. Dum la ses monatoj, kiam Joseph Smith Jr. kaj Emma Smith vivis kun la Whitmer-oj, granda parto de la Libro de Mormon estis tradukita tie. Apud tiu loko, al La Tri Atestantoj estis montritaj la platoj fare de anĝelo Moroni. Ankaŭ, estis dirite de iuj, ke la oficiala organizado de la Eklezio de Kristo (poste alinomita al la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj en 1838) okazis tie la .

Peter Whitmer Sr., lia edzino Mary Musselman Whitmer, kaj iliaj ok infanoj, Christian, Jacob, John, David, Catherine, Peter Jr., Nancy kaj Elizabeth Ann loĝis ĉi tie.

## Referencoj 
Kategorio:Gravaj lokoj rilate al mormonismo
Kategorio:Posedoj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj
Kategorio:Nov-Jorkio
Kategorio:Religiaj muzeoj
Kategorio:Muzeoj en Usono
Kategorio:Lignokonstruaĵoj
Mormona Milito

Pri **Mormona Milito**, oni povas kompreni:

* Ilinoja Mormona Milito
* Utaha Mormona Milito konflikto kiu okazis inter mormonoj kolonoj en la Utaha Teritorio kaj la armitaj fortoj de Usono.
* Misuria Mormona Milito konflikto kiu okazis inter mormonoj kaj iliaj najbaroj en la nordokcidenta regiono de Misurio en 1838.

Kategorio:Historio de La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj
Universitato Brigham Young

eta|Panoramio

La **Universitato Brigham Young** () estas privata universitato situanta en Provo, Utaho, Usono. Krome, ekzistas tri branĉoj en Usono (Havajo, Idaho kaj alia branĉo en Utaho), kaj alia centro en Israelo, en la grandurbo de Jerusalemo.

Ĝi estas esplora edukcentro de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj (Mormona Eklezio). Ĝi estas la plej malnova nuna institucio ene de la Eduka Sistemo de la Mormona Eklezio. Ĝi ankaŭ estas la plej granda religia universitato de Usono, kaj havas la trian plej grandan privatan universitatan enskribiĝon en Usono. Proksimume 98% el la 34,000 studentoj ĉe la BYU estas membroj de la Mormona Eklezio. Unu triono de ĝiaj usonaj studentoj venas de la ŝtato Utaho.

La celo de la universitato ne estas disvastigi la mormonan kristanan religion, sed ebligi edukadon, scion kaj studojn je akademia nivelo por ĉiuj, je relative malalta instrukotizo. Tamen, la studantaj entreprenas respekti la striktan kondutkodon kiu karakterizas la mormonan religion, kaj inkluzivas, ekzemple, aliĝon al modestaj vestaĵoj kaj malpermeson de trinkado de alkoholaĵojn.

## Vidu ankaŭ 
* Brigham Young High School
* Polinezia Kultura Centro

Kategorio:Universitatoj en Usono
Kategorio:Utaho
Kategorio:Brigham Young Universitato
Kategorio:Gravaj lokoj rilate al mormonismo
Kategorio:Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj
1579 Herrick

'*1579 *Herrick''''' estas mezgranda malhela asteroido de la ekstera asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la belga astronomo Sylvain Arend elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon kaj matematikiston Samuel Herrick.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Sylvain Arend
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1948
Varmfonta banejo

[eta|CarolusThermen04|[Aachen: Varmfonta banejo, Carolus Varmfonta banejo]]
[eta|*Fett*fonto en [Baden-Baden Detalo, Baden-Baden apud *Friedrichstherme* varmfonto Frederiko) (173,2 m NN, 62,5 Gradoj Celsiaj gradoj, 0,689 Litroj po sekundo, natria klorido varmfonto)]]

**Varmfonta banejo** (ankaŭ **termobanejo** aŭ **termofonta banejo**, germane *Thermalbad* aŭ *Therme*) estas banejo kies mineralakvo kun natura akva temperaturo de minimume 20 celsiaj gradoj fontas el termofonto. La fonta akvo venas el la profundo de kelkaj mil metroj. La varma akvo ofte estas uzata por kuraci reŭmatismon kaj alergiojn.

## Varmfonta akvo 
La varmfonta akvo enhavas ofte diversajn salojn, natrian kloridon, hidrogenan sulfidon, ofte ankaŭ karbonatan acidon kaj radiaktivecojn partojn.

## Baneja terapio 
Ekde jarmiloj oni uzas aperajn naturajn varmfontojn por banaj kaj kuracaj celoj, nome banterapio (ankaŭ **balneoterapio**). Ekde 5 jarcentoj antaŭ kristo oni konas antikvajn varmfontajn banejojn. En la eŭropa antikvo la romianoj havis faktan banan kulturon en la grandaj varmfontaj banejoj, la termoj (latine *thermae*). *Thermae* signifas varmfontajn banejojn.

La varmfontaj banejoj estas ofte en banurboj kun kuracistoj kaj ankaŭ teatroj kaj restoracioj.

Oni havas varmfontajn akvojn en banejo de diversaj celsiaj gradoj, salobanejon kun (ĉirkaŭ 6 % natria klorido de maro en akvo). Oni trovas ankaŭ saŭnojn, vaporajn banejon kaj masaĝajn terapiojn.

La plej granda banurbo de la mondo estas la hungara ĉefurbo Budapest kun pli ol
120 diversaj fontoj kaj pli ol 21 publikaj banejoj. La banejoj estas parte 450 jarojn aĝaj .

Tre kona estas la varmfonta banejo en Hungario en Hajdúszoboszló. 

## Varmfontaj banejoj en Azio 
Ankaŭ en Japanujo la varmfonta akvo havas longan tradicion, vidu en vikipedio: **Onsen**.

## Trinka terapio 
Oni ankaŭ trinkas la "sanigan akvon". Oni ofte parolas de saniga fonta aŭ de "saniga banejo".

## Vidu ankaŭ 
* Termoj (en la Romia Imperio)
* Sentō kaj Onsen (en Japanio)
* Banejo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* [Listo de varmfontaj banejoj de Germanujo(https://eo.wikipedia.org/wiki/Germanujo), Aŭstrio kaj Eŭropo]

Kategorio:Kulturo
Kategorio:Akvokuracado
Kategorio:Banejoj
Templo de Akrao

La **Templo de Akrao** estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 117 konstruita de la eklezio kaj la unua en okcidenta Afriko kaj la dua de tri mormonaj temploj konstruitaj en la kontinento, lokita en la avenuo Independence en la komunumo de North Ridge, en plena centro de la urbo de Akrao.

Akrao
Kategorio:Akrao
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Ganao
Johannes Biereye

**Johannes BIEREYE** (* 10-a de junio 1860 en Brücken (Helme); † 19-a de januaro 1949 en Erfurto) estis germana historiisto kaj pedagogo.

## Vivo 
Post la elementa lernejo en Brücken (Helme) li frekventis la Reĝan Gimnazion en Erfurto. Poste li studis la malnovajn lingvojn kaj historion ĉe la universitato de Halle (Saale) kaj doktoriĝis tie pri temo el la malnova historio.

Iĝinte gimnazia instruisto li ekdeĵoris unue en Niesky en la Supra Luzacio. En 1901 li reiris proksimen de sia naskiĝloko al Roßleben. Tie oni dungis lin kiel instruiston ĉe la Monaĥeja lernejo Roßleben. Mallonge post tio li atingis la Reĝan Gimnazion en Erfurto, kie li kontinuis la fragmente postlasitan "Historion de la urbo Erfurto" de Carl Beyer. En 1908 li nomumiĝis lernejestro de la gimnazio, tiam kiam la Akademie gemeinnütziger Wissenschaften elektis lin prezidanto anstataŭanta.

## Agadoj post 1918 
Post la Unua Mondmilito li tre engaĝiĝis por la fondo de popola altlernejo kaj iĝis prezidanto de la *Societo historia de Erfurto*. En 1925 li ekestris la bibliotekan societon por iĝi en 1930 prezidanto de la jam menciita Akademio, anstataŭonte la mortintan Frederikon Vilhelmon princon de Prusujo; ties oficon li estis plenumanta ĝis 1945. Ĉe lia morto la "Historio de la urbo Erfurto" estis ankoraŭ nefinita. Biereye ankaŭ ege engaĝiĝis por la fondo de la Pedagogia Altlernejo kaj de la Popolaltlernejo de Erfurto.

## Verkoj (elekto) 
* Alfred Kirchhoff. In: Mitteldeutsche Lebensbilder, 1. Band Lebensbilder des 19. Jahrhunderts, Magdeburg 1926, pp. 357–375
* Richard Bärwinkel. En: Historische Kommission für die Provinz Sachsen und für Anhalt (Eld.): Mitteldeutsche Lebensbilder. 3. Band Lebensbilder des 18. und 19. Jahrhunderts. Memeldonejo, Magdeburg 1928, pp. 507–521.
* Wielands Briefwechsel mit der Familie v. Keller in Stedten bei Erfurt, Erfurto 1932
* Erfurter Burgenwelt: Die "Wallburg im Steiger" und das "Schloss Stedten", Vajmaro-Buttstädt 1932
* Der Geheime Kommerzienrat Friedrich Ernst (Fritz) Wolff (1839-1928) und sein Geschlecht, Vajmaro 1933
* Die Einheit Thüringens, Erfurto 1933
* Die Universität Erfurt, Erfurto 1933
* Die Burg Gleichen und ihre Bewohner in Geschichte und Sage, Erfurto 1935
* Heimat und Bildung, Erfurto 1935
* Geschichte der Stadt Erfurt, Vol. 1, Erfurto 1935
* Erfurt in seinem berühmten Persönlichkeiten, Erfurto 1937

## Literaturo (germanlingve) 
* Steffen Raßloff: *Flucht in die nationale Volksgemeinschaft. Das Erfurter Bürgertum zwischen Kaiserreich und NS-Diktatur*, Eldonejo Böhlau, Kolonjo/Vajmaro/Vieno 2003.
* Rudolf Benl: *Johannes Biereye (1860-1949). Ein Lebensbild*, en: Mitteilungen des Vereins für Geschichte und Altertumskunde von Erfurt 60/1999, pp. 121-164.
* Ernst Lehmann (Hrsg.): *Festschrift für Johannes Biereye zum 70. Geburtstag zum 10. Juni 1930*, Eldonejo de la Geschichtsverein, Erfurto 1930.

## Eksteraj ligiloj 
* Akademie gemeinnütziger Wissenschaften Erfurt 
* Verein für die Geschichte und Altertumskunde

Kategorio:Germanaj historiistoj
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Homoj rilataj al Erfurto
Templo de Melburno

La **Templo de Melburno**, Aŭstralio estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 90 konstruita de la Eklezio kaj unu el kvin mormonaj temploj konstruitaj en Aŭstralio, lokita en Wantirna South, antaŭurbo de 17 mil loĝantoj je 24 km de la centro de Melburno. Antaŭe al la konstruo de la templo en Melburno, la fideluloj de la regiono vojaĝis 12 horojn de vojo ĝis la templo de Sidnejo por partopreni al siaj religiaj ceremoniaroj.

Melburno
Kategorio:Melburno
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Aŭstralio
Templo de Johanesburgo

La **Templo de Johanesburgo**, Sud-Afriko estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 36 konstruita de la eklezio kaj la unua de Afriko, lokita en la provinco de Gauteng, malmultajn kilometrojn norde de la centro de Johanesburgo.

Johanesburgo
Kategorio:Johanesburgo
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Sud-Afriko
Templo de Abo

La **Templo de Abo** estas unu el la temploj de la Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 121, konstruita de la Eklezio kaj la tria mormona templo konstruita en la afrika kontinento, situanta en la avenuo Okpu-Umuobo en la antaŭurbo de la urbo de Abo (Niĝerio).

Abo
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Niĝerio
Kategorio:Abo
1580 Betulia

'*1580 *Betulia'''* estas malgranda malhela amora asteroido.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la sud-afrika astronomo Ernest Leonard Johnson elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.

## Nomo 
Ĝi ricevis la antaŭnomon de *Betulia Toro'', edzino de la usona astronomo kaj matematikisto Samuel Herrick.

## Ecoj 
Ĝi estis studita per radaro;
ĝiaj orbito kaj grando estis mezuritaj kun precizo: ĝi havas 6,59 ± 0,66&nbsp;km en sia plej granda longo kaj averaĝan diametron de 5,39 ± 0,54&nbsp;km.

## Orbito 
Ĝi pasis plej proksime de Tero (19,4 milionoj da kilometroj) la .

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Amoraj asteroidoj
Kategorio:Terrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Marsrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Ernest Leonard Johnson
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1950
Templo de Sidnejo

La **Templo de Sidnejo**, Aŭstralio, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 30 konstruita de la eklezio, la unua en Aŭstralio kaj la lasta templo kiun konstruis la mormona Eklezio kun dezajno de sola pinto. La templo estas lokita en Baulkham Hills Shire, antaŭurbo norde de la aŭstralia ĉefurbo. La dezajno de la templo de Sídney estas la sama uzita por la templo de Apio, de Nukualofo kaj la templo de Santiago de Ĉilio.

Sidnejo
Kategorio:Konstruaĵoj en Sidnejo
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Aŭstralio
Templo de Brisbano

La **Templo de Brisbano**, Aŭstralio estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 115 konstruita de la preĝejo kaj la kvina templo konstruita en Aŭstralio, lokita en Kangaroo Point, antaŭurbo de 7 mil loĝantoj al bordoj de la Rivero Brisbano. Antaŭe al la konstruo de la templo de Brisbane, la fideluloj de Kvinslando vojaĝis al la templo de Sidnejo por siaj religiaj ceremoniaroj.

Brisbano
Kategorio:Brisbano
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Aŭstralio
Templo de Perto

La **Templo de Perto**, Aŭstralio, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 106 konstruita de la preĝejo kaj la kvara en operacio en Aŭstralio, lokita en Yokine, antaŭurbo de Perto, estinta de Okcidenta Aŭstralio. La templo de Perto estas la plej malproksima templo de la templo de Sallagurbo, Utaho, la sidejo de la mormona preĝejo.

Perto
Kategorio:Perto
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Aŭstralio
Templo de Seulo

La **Templo de Seulo**, Sud-Koreio, estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 37 konstruita de la Eklezio kaj la unua de Sud-Koreio, lokita en Shinchon, ene de la distrikto (*gu*) Seodaemun-gu, universitata komunumo, 5&nbsp;km-ojn nordokcidente de Seulo.

Seulo
Kategorio:Konstruaĵoj en Seulo
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Sud-Koreio
Templo de Papeeto

La **templo de Papeeto** estas unu el la temploj konstruitaj kaj funkciantaj por La Eklezio de Jesuo Kristo de la Sanktuloj de la Lastaj Tagoj, la numero 27 konstruita de la eklezio kaj la sola templo en Tahitio, lokita en la komunumo de Pirae norde de la insulo de Papeeto. La templo de Papeeto estis konstruita kun ekstera finitaĵo pentrita per stuko de gipso uzante importitan blankan sablon, kun dezajno modifita de la klasika sola pinaklo, la sama strukturo kiun havas aliaj temploj de Pacifiko, kiel la templo de Apio, rekonstruita en 2005 kaj la templo de Nukualofo en unu el la insuloj de Tongo. La templo havas areon de 923 kvadratmetroj de konstruo, ĝi havas du salonojn por la mormonaj reglamentoj kaj du salonojn por geedziĝaj ceremonioj.

Papeeto
Kategorio:Papeeto
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj en Franca Polinezio
Endre Hlatky

**HLATKY Endre** (hlatki) estis hungara radiodirektoro, presestro, redaktoro naskita en Nadjvarado la 4-an de julio 1895 kaj mortinta en Romo la 11-an de julio 1957.

## Biografio 
Endre Hlatky havigis doktoradon pri ŝtatscienco en la Universitato de Budapeŝto (1917); li iĝis presreferanto de la registaro de Segedo (1919). Li laboris en la ministerio pri eksteraj aferoj, poste en la pressekcio de la Konsilantaro de ministroprezidanteco. En jaroj 1928–31 li estis persona sekretario de István Bethlen, en jaroj 1931–32 li estis dum la registaro de grafo Gyula Károlyi gvidanto de la pressekcio, en jaroj 1933–40 li estis programdirektoro de l Hungara Radio. Li anoncis la legadon de la proklamacion de Horthy en radio (la 15-an de oktobro 1944). Je la fino de la 1944 li loksidiĝis en Italio.

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Turbelarioj

La **turbelarioj** akvoturnuloj, vorticvermoj *(Turbellaria)* estas klaso el divizio platvermoj *(Platyhelminthes)*.

## Ĝenerala priskribo 
La turbelarioj vivas en la tuta mondo, ilia nomformo akvoturnuloj venas el tio, ke la cilia epitelio de la ventra flanko efikigas vorticon, akvoturniĝon. La bestoj estas karnomanĝantoj, nur la plej etaj (maks. 3-milimetraj) specioj estas mikrofagaj, kiuj nutras sin per flagelaj algoj kaj silikaj algoj. La grando de la kaptota predo konformas al elformiĝo de la faringo.

Kelkaj sciencistoj klasifikas la ordojn Acoela kaj Nemertodermata al divizio Acoelomorpha.

## Korpokonstruo, vivmaniero 
Ĝia spirado estas difuza, tio estas, ili kapablas akcepti oksigenon tra la tuta korposurfaco. La protoreno sekrecias la superfluan akvon kaj aliajn sekreciaĵojn estiĝintaj dum la ĉela metabolismo. La korpon de la besto traplektas tubeta sistemo, kiu transportas la malkomponaĵojn al la korposurfaco, el la flamĉeloj. La nervosistemo estas centra ganglia nervosistemo, kiun tenas sur la kapa parto unu paro da ganglio. La nervajn faskojn estigas la aksonoj. La akvoturnuloj estas ambaŭseksaj, do iu individuo entenas samtempe spermatozoojn kaj ovoĉelojn.
Sur la kapa parto troviĝas la muskola faringo, la du okulmakuloj (pigmentaj ĉeloj, kiuj sensas la lumfortecon), pli sube la meza intesto, kie sizuas ankaŭ la buŝa aperturo.

## Ordoj 
* *Acoela*
* *Catenulida*
* *Haplopharyngida*
* *Lecithoepitheliata*
* *Macrostomida*
* *Nemertodermata*
* *Polycladida*
* *Prolecithophora*
* *Rhabdocoela*
* *Seriata*
* *Temnocephalida*

Kategorio:Platvermoj
Tatbir

**Tatbir** (Araba: تطبير) estas ŝijaisma rito. Estas ago en funebro de Hussejn bin Ali. Ĝi konsistas je tio, ke fideluloj frapas sin per vipoj aŭ ĉenoj ĝis kiam sango eliras kaj makulas siajn korpojn.

Kategorio:Ŝijaismo
Kategorio:Ritoj
Kategorio:Religiaj ceremonioj
Surava

**Surava** estas komunumo kaj ĉefloko de la komunumaro Belfort en la distrikto Albulo de Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 208 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Surava situas ĉe la bordo de la rivero Albulo. La plej granda parto de la komunuma teritorio troviĝas sude de la rivero, sed la vilaĝocentro situas je ĝia norda bordo.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Surava limas en nordo al Brienz/Brinzauls, en oriento al Alvaneu, kaj en sudo kaj okcidento al Tiefencastel.

## Lingvoj 
Ankoraŭ en la jaro 1900 en Surava pli ol 80% de la loĝantaro parolis la romanĉan lingvon. Dum la 20-a jarcento la nombro de romanĉlingvanoj konstante malkreskis, dum almigris germanlingvanoj. Okaze de la popolnombrado en la jaro 2000 nur ankoraŭ 27 personoj respektvie 10,80% de la loĝantaro en Surava parolis la romanĉan, dum 78,40% parolis la germanan.

## Trafiko 
Tra Surava pasas la kantona ĉefvojo n-ro 417 de Tiefencastel al Davos kaj oriente de la vilaĝo komenciĝas la vojo n-ro 749 tra la Albulopasejo al La Punt en Engadino. La komunumo disponas pri stacidomo de la Retia Fervojo, kiu konektas ĝin al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Surava okazis relative malfrue en la jaro 1580 kiel *Surraguas*. Surava estis ekloĝita de romanĉoj ekde la 10-a jarcento. Dum mezepoko en Surava regis la Senjoroj de Vaz, kies Kastelo Belfort situis rekte norde de la hodiaŭa vilaĝo Surava sur teritorio de Brienz/Brinzaus. La Senjorujo Belfort, al kiu Surava apartenis fariĝis en la jaro 1436 membro de la Dektribunala Federacio kaj fariĝis en la jaro 1477 posedaĵo de Aŭstrio. En la jaro 1652 la civitanoj de la Senjorujo Belfort sin liberaĉetis de la aŭstria servuteco. En la jaro 1851 Surava fariĝis komunumo de la komunumaro Belfort en la distrikto Albulo. En la jaro 1869 Surava aliĝis al la komunumo Brienz/Brinzauls, sed jam 14 jarojn poste la du komunumoj de nove disiĝis, kaj tiel Surava en la jaro 1883 denove fariĝis aŭtonoma komunumo.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Surava (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Surava
Njanekoj-ĥumboj

eta|mapo pri la etnoj de Angolo, la vivregiono de la njanekoj-ĥumboj (laŭ stato de la jaro 1970) estas markita helblue
La vorto **njanekoj-ĥumboj** - portugale *Nhaneca-Humbe*, inter etnologoj ofte *Nyaneka-Khumbi* aŭ *Nyaneka-Nkhumbi* - estas grupiga nomo por pluraj bantuaj etnoj en la sudokcidento de Angolo. En la grupo - kiel jam aludas la vorto - dividiĝas du subgrupoj, la njanekoj (*Nhaneca*, *Nyaneka*, *Haneka*) kaj la ĥumboj (*Humbe*, *Nkhumbi*, *Ngumbi*). La grupo entute reprezentas proksimume 7 procentaĵojn de la angola loĝantaro. En 1996 ekzistis proksimume 150 000 ĥumboj kaj 300 000 njanekoj.

La etnanoj parolas samnomajn lingvojn, la njanekan respektive ĥumban, kiuj ambaŭ apartenas al la R-grupo de la bantua lingvaro kaj forte proksimas al la umbunda lingvo. Kaj la njaneka kaj la ĥumba tamen havas fortajn regionajn, dialektajn malsamaĵojn, kio kaŭzas ke multaj anoj de unuopaj triboj el la grupo konsideras sin anoj nur de sia tribo, ne de komuna grupiga etno. La precipe lingvistika grupigo, kiun en la epoko de portugala koloniigo de Angolo favoris la portugalaj koloniistoj en la strebo kategoriigi la loĝantojn, do (ĝis la nuna stato komence de la 2010-aj jaroj) ne respegulas etnan memkoncepton.

Kiel la najbaraj ovamboj kaj hereroj, la homoj grupigitaj en la etno de njanekoj-ĥumboj precipe vivas el la bredado de bovoj. Kontraŭe al la hereroj ili tamen ne estas puraj paŝtistoj, sed paŝtistoj-kamparanoj, do krom la bovobredado mem produktas siajn plantajn nutraĵojn.

## Notoj 
Kategorio:Etnoj en Angolo
Flago de la Salomonoj

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 111000.svg|20px 1:2]]
La **nacia flago de la Salomonoj** estis adoptita oficiale la 18-an de novembro 1977. La kvin ĉefaj insulgrupoj estas reprezentitaj de la kvin steloj. La bluo laŭsupoze reprezentas la ĉirkaŭan oceanon, dum la verdo reprezentas la teron. La flava strio estas simbolo de la sunbrilo.

Salomonoj
Kategorio:Naciaj simboloj de la Salomonoj
Flago de Papuo-Nov-Gvineo

eta|220px
La **nacia flago de Papuo-Nov-Gvineo** estis adoptita la 1-an de julio 1971. En la hisflanko ĝi prezentas la Sudan Krucon; en alia kontraŭa parto Raĝana paradizbirdo estas siluetita. La dizajnisto de la flago estis 15-jaraĝa lerneja knabino Susan Huhume kiu venkis en tutlanda konkurado por nova flagodizajno en 1971.

Ruĝa kaj nigra estis tradiciaj koloroj de multaj triboj de la lando. Nigra, blanka kaj ruĝa estis la koloroj de la flago de la Germana Imperiestra Regno, kiu koloniis Nov-Gvineon antaŭ 1918; la teritorio Germana Novgvineo estas la norda parto de la nuna ŝtato Papuo-Nov-Gvineo (kun multaj aldonaj insuloj pli norde kaj oriente), dum la antaŭa brita teritorio Papuo estas la suda parto. La paradizbirdo estas ankaŭ trovita sur la nacia blazono.

Hazarde la koloroj kaj distribuo de tiu flago koincidas kun pli malnova flago de anarkosindikatismo, vertikale speguligita.

Papuo-Nov-Gvineo
Kategorio:Naciaj simboloj de Papuo-Nov-Gvineo
Ambundoj

eta|mapo pri la etnoj de Angolo, la vivregiono de la ambundoj (laŭ stato de la jaro 1970) estas markita helbrune
La **ambundoj**, propralingve plurale **Ambundu**, en neformala lingvouzo foje *Akwambundu* („Ni Mbundu“) estas etno de Angolo kaj ampleksas proksimume kvaronon de la angola loĝantaro. Ili loĝas plejparte en larĝa teritoria strio, kiu okcidente tuŝas la marbordon kaj inkluzivas la angolan ĉefurbon Luando, kaj oriente etendiĝas ĝis la norda centro de la lando kaj ĝis la provinco Malanje. La lingvo de la ambundoj estas la kimbunda lingvo. Etnologoj nomas la ambundojn, precipe en la angla lingvo, ofte "nordaj Mbundu", kontraste al la "sudaj Mbundu", do la ovimbundoj parolantaj la umbundan lingvon.

Kategorio:Etnoj en Angolo
Ferenc Hiry

**HIRY Ferenc** (hiri) estis hungara hungara pedagogo, verkisto naskita en Ilosva la 2-an de novembro 1798 kaj mortinta en Zilah la 5-an de decembro 1876.
## Biografio
Ferenc Hiry post la fino de la reformita altlernejo de Koloĵvaro studis en Germanio, Svislando kaj Francio. En 1829 li iĝis la instruisto-direktoro de la reformita altlernejo de Zilah. Li partoprenis en la reformmovadoj de departemento Közép-Szolnok. Li ĉesis la instruadon en latina lingvo kaj prelegis ĉiujn studobjektojn en hungara lingvo. Je la eksplodo de la liberecbatalo en 1848 li sendis siajn lernantojn por esti honvedoj. Li povis instrui denove nur post 1856. Li verkis krom artikoloj poemojn kaj tradukis plurajn teatraĵojn hungaren. Li faris multe por fruktokultivado en Szilágyság.
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon

Hiry, F.
Hiry, F.
Flago de Nauro

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 010100.svg|23px 1:2]]
La **nacia flago de Nauro** estis farita por la unua fojo post ĝia sendependeco. La flago, elektita en loka dizajnokonkurado, estis adoptita en la sendependectago, la 31-an de januaro 1968. Ĝi prezentas la geografian pozicion de Nauro, unu gradon sub la Ekvatoro. Orkolora horizontala strio reprezentanta la Ekvatoron trairas la bluan kampon por la Pacifiko. Nauro mem estas simbolita de blanka 12-pinta stelo. Ĉiu punkto reprezentas unu el la 12 indiĝenaj triboj sur la insulo.

Nauro
Kategorio:Naciaj simboloj de Nauro
Flago de Tuvalo

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 111111.svg|23px 1:2]]
La nuna **Flago de Tuvalo** estis adoptita kiam la lando iĝis sendependa en 1978, post la apartigo de la Ĝilbert-Insuloj (Kiribato) en 1976.

Kiel multaj iamaj kaj nunaj britaj dependaĵoj, la tuvala flago estas blua flago surbaze de la Union Jack, kiu estas montrita en la flago. Tamen, la kampo estas nur helblua ne vidita sur aliaj bluaj flagoj. La antaŭa flago estis ankaŭ bazita sur la Union Jack sed kun la blazono, kreita de sinjoro Arthur Grimble en 1932, la loĝanta komisaro de la brita kolonio.

La steloj reprezentas la naŭ insulojn kiuj konsistigas Tuvalon; la aranĝo estas geografie ĝusta kiam la flago estas rotaciita naŭdek gradojn dekstre.

Tuvalo estas polinezia insulo-nacio situanta en Pacifiko duonvoje inter Havajo kaj Aŭstralio. Ĝiaj plej proksimaj najbaroj estas Kiribato, Samoo kaj Fiĝioj. Ĝi konsistas el kvar rifinsuloj kaj el kvin veraj atoloj. Ĝia loĝantaro de 11,992 personoj igas ĝin la tria malpli loĝata sendependa lando en la mondo, kun nur Vatikanurbo kaj Nauro havanta pli malmultajn loĝantojn. Ĝi ankaŭ estas la dua plej malgranda membro de Unuiĝintaj Nacioj.

La apero de naŭ steloj en la flago iĝis nekongrua kun la realo ĉar nur ok insuloj estis loĝataj en la lando, do oni proponis novan flagon kun nur ok steloj en 1995, sed ĝi ne estis akceptita kaj en 1997 oni revenis al la iama naŭstela flago kun aparta solvo: oni loĝigis la naŭan insulon. Tamen la nomo de la lando Tuvalo signifas la ok kunajn en la tuvala lingvo.

## Notoj 
Tuvalo
Kategorio:Naciaj simboloj de Tuvalo
Flago de Vanuatuo

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 111110.svg|20px| 19:36]]
La **nacia flago de Vanuatuo** estis adoptita la 13-an de februaro 1980. Kiam la Vanua'aku Partio kondukis la landon al sendependeco kiel Vanuatuo en 1980, la koloroj de la partia flago, ruĝa, verda, nigra kaj flava, estis elektitaj por esti la bazo de la nacia flago. Parlamenta komisiono elektis la finan dizajnon bazita sur konkursado de lokaj artistoj.

La verdo reprezentas la riĉecon de la insuloj, la ruĝo estas simbolo de la sango de virporkoj kaj viroj, kaj la nigro de la vanuatuaj homoj. La ĉefministro de Vanuatuo petis la inkludon de flavaj kaj nigraj strietoj por elstarigi la nigron. La flava Y-formo reprezentas la lumon de la Evangelio ekzamenanta la padronon de la insuloj en la Pacifiko (Vanuatuo estas ĉirkaŭ 90% kristanoj).

La emblemo en la nigro estas aprodento, la simbolo de prospero uzita kiel juvelo en la insuloj, kune kun du folioj de la loka filiko. La folioj laŭsupoze estas signo de paco, kaj iliaj 39 frondoj reprezentas la 39 membrojn de la leĝdona povo de Vanuatuo.

Vanuatuo
Kategorio:Naciaj simboloj de Vanuatuo
Flago de Tongo

[eta|250px|dekstra|[Dosiero:FIAV 110110.svg|20px 1:2]]
La **nacia flago de Tongo** estis adoptita la 4-an de novembro 1875. Ĝi similas al la flago de la Ruĝa Kruco. La flago estis originale identa al tiu flago, sed por eviti konfuzon, ĝi estis ŝanĝita tiel ke la ruĝa kruco prezentiĝis kiel kantono de brita komercflago, igante ĝin simila al la brita komercflago de la 17-a jarcento. La flago estis en uzo ekde 1864 sed estis oficiale adoptita en 1875. Paragrafo 47 de la Konstitucio de Tongo diras: "La Flago de Tongo neniam devas esti ŝanĝita sed devas ĉiam esti la flago de la regno". La ruĝa koloro simbolas sangon de Jesuo.

La ruĝa kruco indikas kuristanismon, la religio de 97% de la loĝantaro de la lando. La blanka koloro indikas purecon

## Historiaj flagoj 
maldekstra|eta|Flago de Tongatapu (1858-1862)
maldekstra|eta|Flago de Tongo (1862-1866)
maldekstra|eta|Reĝa flago de Tongo (1862-1875)

## Referencoj 
Tongo
Kategorio:Naciaj simboloj de Tongo
Flago de la Federacio de Mikronezio

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 110110.svg|23px 10:19]]
La **nacia flago de la Federacio de Mikronezio** estis adoptita la 10-an de novembro 1979. La blua kampo reprezentas la Pacifikon, dum la kvar steloj reprezentas la kvar insularojn en la federacio: Ĉuuk, Ponape, Kosrae kaj Yap.

Simila dizajno kun ses steloj estis en uzo de 1965 por la flago de la Kuratora Teritorio Pacifikaj Insuloj, la eksteraj steloj reprezentas Palaŭon, la Marŝalan Insularon kaj Nordio-Marianojn, kiuj ne elektis partopreni la federacion. (Kosrae tiam estis parto de Ponape tiel ambaŭ estis reprezentitaj de unu stelo). La flago, adoptita en 1978, estas en la koloroj de la UN flago. La malhela bluo ankaŭ reprezentas la Pacifikon.

Federacio de Mikronezio
Kategorio:Naciaj simboloj de la Federacio de Mikronezio
Flago de la Fiĝioj

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 111000.svg|20px 1:2]]
La nuna **nacia flago de la Fiĝioj** estis adoptita la 10-an de oktobro 1970. La ŝtatobrakoj estis iomete modifitaj sed la flago restis la sama kiel dum la kolonia periodo. Ĝi estas blua flago. Ĝi restis senŝanĝa ĉar Fiĝioj estis deklarita sin respubliko en 1987, malgraŭ vokoj de kelkaj politikistoj (kiel ekzemple opozicia senatano Atu Emberson-Bain) favore al ŝanĝoj. La flago estis adoptita en 1970, kiam Fiĝioj atingis sendependecon. Ĝia helblua fono simbolas la Pacifikon, kiu ludas gravan rolon en la vivo de la insulanoj, kaj en esprimoj de la fiŝa industrio, kaj la turisma profesio. La Unia flago reflektas la ligojn de la lando kun Britio. La blazono estas derivita de la oficiala blazono de la lando, kiu estis originale koncedita de Royal Warrant en 1908. Ĝi estas blanka blazono kun ruĝa kruco kaj ruĝa supra triono. La bildoj prezentitaj sur la blazono reprezentas agrikulturajn agadojn sur la insuloj, kaj la historiaj rilatoj kun Britio. Ĉe la pinto, brita leono tenas kakaobalgon inter ĝiaj piedoj. La supra maldekstro estas sukerkano, supra estas kokosopalmo, la pli malalta forlasita al kolombo de paco, kaj la pli malalta estas bananaro.

Fiĝioj
Kategorio:Naciaj simboloj de la Fiĝioj
Flago de Samoo

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 111111.svg|23px 1:2]]
La **nacia flago de Samoo** estis adoptita la 24-an de februaro 1949. Ĝi konsistas el ruĝa kampo kun blua rektangulo en la kantono. La blua rektangulo havas la konstelacion de la Suda Kruco: kvar grandaj blankaj steloj kaj unu pli malgranda.

Samoo
Kategorio:Naciaj simboloj de Samoo
Flago de Kiribato

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 111111.svg|20px 1:2]]
La **Flago de Kiribato** estas flago kies duono estas ruĝa kun ora fregato fluganta super ora altiĝanta suno, kaj la pli malalta duono estas blua kun tri horizontalaj krispaj blankaj strioj reprezentante la oceanon kaj la 3 grupojn de insuloj (Gilbert-Insuloj, Feniksaj Insuloj kaj Liniaj Insuloj). La 17 sunradioj reprezentas la 16 ĝilbertajn insulojn kaj Banabon (iama Oceana Insulo). La insigno estis desegnita de sinjoro Arthur Grimble, kiu estis la Rezidanta Komisaro, en 1932 por la brita kolonio. La flago de Kiribato estas unu el nur 3 naciaj flagoj kiuj estas blazonaj standardoflagoj havante dezajnon proporcian al la nacia blazono.

La birdo estas fregato kiu reprezentas potencon, liberecon kaj kiribatajn kulturajn dancojn. La altiĝanta suno estas la tropika suno kiam Kiribato ĉirkaŭas la ekvatoron. La maro estas la Pacifiko kiu ĉirkaŭas Kiribaton.

La ﬂago de Kiribato (iam konata kiel “Insuloj Gilbert”) estis adoptita la 12-an de julio 1979, kiam la teritorio atingis plenan sendependecon de Britio. En kelkaj versioj de la flago la radioj estas 21, t.e. la nombro da atoloj nuntempe loĝataj. Birdo fregato (*Fregata minor*) ŝvebanta sur ruĝa fono reprezentas la popolon.

## Notoj 
Kiribato
Kategorio:Naciaj simboloj de Kiribato
Flago de la Marŝala Insularo

[eta|250px|[Dosiero:FIAV 110110.svg|23px 10:19]]
La **flago de la Marŝala Insularo**, insulo-nacio en la Pacifiko, estis adoptita komence de mem-administrado, la 1-an de majo 1979.

La Marŝala Insularo estis parto de la Kuratora Teritorio Pacifikaj Insuloj, administrita de Usono, de kiu la Marŝala Insularo kaj Mikronezio disiĝis. En komuneco kun aliaj insulonacioj en la regiono, tiu flago havas la simbolan reprezentadon de la loko de la insuloj ene de la oceano. La altiĝanta diagonala grupo reprezentas la ekvatoron, la stelo super reprezentado de tiu Norda duongloba insularo. La blankaj kaj oranĝaj partoj de la grupo reprezentas, respektive, la sunleviĝon kaj la sunsubiron, same kiel simbolanta pacon kaj kuraĝon. La 24 punktoj de la stelo reprezentas la nombron de distriktoj, dum la kvar longformaj pintoj reprezentas la ĉefajn kulturajn centrojn de Majuro, Jaluit, Wotje kaj Ebeye.

Marŝaloj
Kategorio:Naciaj simboloj de la Marŝala Insularo