open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Újszalonta

**Újszalonta** [Ujsalonta] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Sarkad. Új signifas nova.
eta

## Bazaj informoj 
* Areo: 21&nbsp;km²
* Loĝantaro: 140
* Poŝtkodo: 5727
* Telefonprefikso: 66

## Geografio 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ la rumana-hungara landlimo sen trapasejo, Nagyszalonta estas proksime.

## Historio 
La historio komenciĝis en 1918, kiam la rumana armeo okupis Nagyszalonta. Ekde 1920 la tuta urbo apartenis al Rumanio, sed en 1922 ekstera okcidenta parto redoniĝis al Hungario. El tio naskiĝis vilaĝo havanta la nomon same tiel Nagyszalonta en 1924. En 1940 la origina urbo rehungariĝis dum 4 jaroj, tial la vilaĝo Nagyszalonta prenis la nomon Újszalonta. En 2000 kalvinana preĝejo konstruiĝis. Ne menciitaj vilaĝservoj estas migra poŝto, apoteko, kuracejo.

## Vidindaĵoj 
* Remparo de Ĉorso iomete videbla apud la vilaĝo

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Fleksebla pluredro

**Fleksebla pluredro** estas pluredra surfaco, kiu permesas kontinuan ne-rigidan deformiĝon de si tian, ke ĉiuj edroj estas rigidaj. La koŝia malfleksebleca teoremo montras, ke en 3 dimensioj ĉi tiaj pluredroj ne povas esti konveksaj (ĉi tio estas vera ankaŭ en pli altaj dimensioj).

La unuaj ekzemploj de flekseblaj pluredroj (okedro de Bricard) estis esploritaj de Raoul Bricard en 1897. Ili estas sinsekcantaj surfacoj izometriaj al okedroj. La unuaj ekzemploj de nesinsekcantaj surfacoj (sfero de Connelly) estis esploritaj de Robert Connelly en 1977.

## Ŝalma konjekto 
En la 1970-aj jaroj Connelly kaj aliaj formulis la *ŝalman konjekton* kiu diras, ke la volumeno de fleksebla pluredro ne ŝanĝiĝas dum fleksado. Ĉi-tiu konjekto estis pruvita de I. K. Sabitov en 1996 per uzo de la elimina teorio komence por pluredroj homeomorfaj al sfero, kaj poste por ĝenerale orienteblajn 2-dimensiaj pluredraj surfacoj. Connelly kaj aliaj poste trovis simplan pruvon uzante la *teorion de lokoj*.

## Invarianto de Dehn 
Connelly konjektis, ke la invarianto de Dehn (vidu en tria hilberta problemo) de flekseblaj pluredroj estas invarianta je fleksado. La speciala okazo de meznombra malrekteco estas pruvita de Ralph Alexander.

## Referencoj 
* 
* R. Connelly, "The Rigidity of Polyhedral Surfaces" – "La nefleksebleco de pluredraj surfacoj", *Mathematics Magazine* **52** (1979), 275-283
* R. Connelly, "Rigidity" - "Malfleksebleco", en *Handbook of Convex Geometry* - *Gvidlibro de Konveksa Geometrio*, volumo. A, 223-271, Nordo-Nederlando, Amsterdamo, 1993
* R. Connelly, I. Sabitov, A. Walz, * The Bellows Conjecture* - *La ŝalma konjekto* 38 (1997), 1-10. http://www.mat.ub.es/EMIS/journals/BAG/vol.38/no.1/1.html
* Ralph Alexander, *Lipschitzian Mappings and Total Mean Curvature of Polyhedral Surfaces* - *Bildigoj de Lipschitz kaj entuta Meznombra malrekteco de pluredraj surfacoj*, Transactions of the American Mathematical Society - Transakcioj de la Amerika Matematika Socio, 288 (1985), 661-678

Kategorio:Diskreta geometrio
Kategorio:Pluredroj
Pusztaottlaka

**Pusztaottlaka** [pustaotlaka] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en Distrikto Mezőkovácsháza. La loknomo signifas: pusto-tie-dometo.
eta|Blazono de Pusztaottlaka

## Bazaj informoj 
* Areo: 19&nbsp;km²
* Loĝantaro: 470
* Poŝtkodo: 5665
* Telefonprefikso: 68

## Geografio 
Pusztaottlaka situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, Újkígyós aere estas proksime, ankaŭ Rumanio estas proksime. Mezőkovácsháza kaj Békéscsaba troviĝas po 24, Budapeŝto 214 kilometrojn http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=19594&i2=9566.

## Historio 
Dum la historio estis Ottlaka ĝis 1920, kiam la nova landlimo de Rumanio distranĉis eksteran parton, kiu restis hungara, la cetera vilaĝo iĝis rumana. En 1928 el la restaĵo naskiĝis vilaĝo. Ĝi havas du partojn: Bagófalu kaj Tökfalu.

Ĝemelurbo estas 20ra| Világos, Rumanio.

Vilaĝservoj estas rumana aŭtonomio, kulturdomo, lernejo, kuracejo, migra poŝto, preĝejo.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Geszt

**Geszt** (gest) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Sarkad. La nomo signifas la plej interna parto (pli malhela) de arbotrunko.
250ra|eta|dekstra|Pli malhela interna parto de arbotrunko, pri kio nomiĝis la vilaĝo Geszt

## Bazaj informoj 
* Areo: 51&nbsp;km²
* Loĝantaro: 860
* Poŝtkodo: 5734
* Telefonprefikso: 66

## Geografio 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ la rumana-hungara ŝtatlimo sen trapasejo, Nagyszalonta estas proksime.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1213 pri la vilaĝo. En 1772 baroka kastelo de familio **Tisza** (tisa) (=Tiso) konstruiĝis. La vilaĝo estas nesto de la historia familio, kiu donis al Hungario 2 ĉefministrojn Stefano kaj Kolomano. En 1783 kalvinana preĝejo konstruiĝis. Poeto János Arany en 1851 vizitis la kastelon kaj loĝis ankaŭ apude en domo, kiu nun estas muzeo.

Ne menciitaj vilaĝservoj estas cigana aŭtonomio, poŝto, apoteko, kuracejo, dentokuracejo, lernejo, biblioteko, infanĝardeno.

## Vidindaĵoj 
Ne menciita vidindaĵo estas kripto de familio Tisza.

## Famuloj 
En Geszt naskiĝis Lajos Tisza (ministro).

## Ĝemelurboj 
* 20ra| Bardóc, Rumanio
* 20ra| Cséffa, Rumanio.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Abitibio-Temiskamingio

**Abitibio-Temiskamingio** () estas administra regiono de Kebekio. Lokiĝante en la okcidento de la provinco apud la landlimo kun Ontario, ĝi ampleksas 57 674,26&nbsp;km² kaj havas loĝantaron de 143 872 (2006).

## Historio 
La unuaj loĝantoj estis la algonkinoj antaŭ proksimume 8 000 jaroj. La unuajn eŭropanajn esplorojn faris Pierre-Esprit Radisson kiel parto de la peltokomerco en la regiono de Hudsona Golfo. La fuorton Témiscamingue starigis franca komercisto en algonkenaj landoj ĉe la orienta bordo de la lago Temiskamingo en 1720; ĝi fariĝis grava nodo de la peltokomerco.

Temiskamingio jam apartenis al Malsupra Kanado je Kanada Federaciiĝo en 1867 kaj do daŭris parto de la tiam-kreita provinco Kebekio. Abitibio apartenis al la Korporacio de la Hudsona Golfo ĝis 1868, kiam Kanado aĉetis ĝin kaj ĝi fariĝis parto de la Nordokcidentaj Teritorioj. Federacia dekreto de la registaro de Wilfrid Laurier donis Abitibion al Kebekio la 13an de junio 1898.

La regiono ekdisvolviĝis en la malfrua 19a kaj frua 20a jarcentoj kun la kresko de la agrikultura kaj ligna industrioj. La disvolviĝo unue trafis la sudan parton; la urbo Ville-Marie fondiĝis en 1886 kaj Témiscaming en 1918. Pli vasta setlado okazis inter la Unua kaj Dua Mondmilitoj, kiam la industrio altiris grandan loĝantaron fuĝante la grandan depresion. Unue loĝontoj venis laŭ la National Transcontinental Railway (nacia transkontinenta fervojo), spronante la fondiĝon de urboj kiel La Sarre en 1917, Amos en 1914, kaj aliaj infrastrukturoj kiel la internigejo Spirit Lake por tiel-nomitaj malamikaj fremduloj sub la *War Measures Act* (leĝo pri militmezuroj) dum la Unua Mondmilito.

La industrio de minado de oro kaj kupro ankaŭ spronis la ekonomion; minejoj instigis la estigon de urboj kiel Rouyn-Noranda en 1926 kaj Val d'Or en 1934. Minado daŭras la spino de la regiona ekonomio.

## Geografio 
La regiono Abitibio-Temiskamingio estas la kvare plej granda regiono de la provinco, post Nord-Kebekio, Nord-Bordio kaj Saganio–Sankt-Johan-Lagio. La plej grandaj urboj estas Rouyn-Noranda kaj Val-d'Or.

La habitato konsistas el miksita arbaro en Temiskamingio sude, kaj norda arbaro en la norda regiono. Ĝi havas kontinentan humedan klimon sed spertas gravajn temperaturŝanĝojn pro la proksimeco de la Hudsona Golfo kaj la Arkto.

## Instruado 
La regiono havas unu universitaton: la Universitato de Kebekio en Abitibio-Temiskamingio, parto de la publika reto de la Universitato de Kebekio.

## Subdividoj 
La regiono havas 80 municipojn, dividitajn inter kvar regionaj municipoj krom unu sendependa urbo kaj kvar indianaj rezervejoj.

'*Regionaj municipoj (*municipalités régionales de comté*, MRC)*'
* MRC d'Abitibi
* MRC d'Abitibi-Ouest
* MRC de La Vallée-de-l'Or
* MRC de Témiscamingue

**Sendependa urbo**
* Rouyn-Noranda

**Indianaj rezervejoj**
* Kebaowek
* Lac-Simon
* Pikogan
* Timiskaming

## Gravaj komunumoj 
* Amos
* La Sarre
* Macamic
* Malartic
* Matagami
* Rouyn-Noranda
* Senneterre
* Témiscaming
* Val-d'Or
* Ville-Marie
Kvazaŭregula pluredro

En geometrio, **kvazaŭregula pluredro** estas pluredro kiu havas regulajn plurlaterojn kiel edroj kaj estas latero-transitiva sed estas ne edro-transitiva.

Kvazaŭregula pluredro povas havi edrojn de nur du specoj kaj ĉi tiuj devas situi alterne ĉirkaŭ ĉiu vertico.

Kvazaŭregula pluredro estas priskribataj per vertikala simbolo de Schläfli \begin{Bmatrix} p \\ q \end{Bmatrix} por prezenti ĉi tiun kombinitan formon kiu enhavas la kombinitajn edrojn de la regula *{p,q}* kaj duala regula *{q,p}*. Kvazaŭregula pluredro kun ĉi tiu simbolo havas vertican konfiguron *p.q.p.q* aŭ *p.q.p.q.p.q* (por 4 kaj 6 edroj ĉirkaŭ vertico respektive).

## Konveksaj kvazaŭregulaj pluredroj 
Estas du konveksaj kvazaŭregulaj pluredroj:
* Kubokedro \begin{Bmatrix} 3 \\ 4 \end{Bmatrix}, vertica konfiguro *3.4.3.4*.
* Dudek-dekduedro \begin{Bmatrix} 3 \\ 5 \end{Bmatrix}, vertica konfiguro *3.5.3.5*.

Aldone, la okedro, kiu estas ankaŭ regula pluredro kun vertica konfiguro **3.3.3.3**, povas esti konsiderata kiel kvazaŭregula se alternaj edroj estas malsame kolorigitaj. La ceteraj regulaj pluredroj havas neparan kvanton de edroj je ĉiu vertico kaj do ne povas esti tiel kolorigitaj.

Ĉiu de ĉi tiuj formoj havas la komunan kernon de duala paro de regulaj pluredroj. La nomoj de du de ĉi tiuj kvazaŭregulaj pluredroj estas donitaj laŭ la asociita duala paro, respektive la kubo + okedro kaj la dudekedro + dekduedro. La okedro estas la kerno de duala paro de kvaredroj (en ordigo de stelokangulopluredro), kaj tiamaniere devas estu nomata kiel la *kvar-kvaredro*.

Ĉiu el ĉi tiuj kvazaŭregulaj pluredroj povas esti konstruita per rektiga operacio sur ĉiu el la du regulaj gepatroj.

## Nekonveksaj kvazaŭregulaj pluredroj 
Du estas bazitaj sur la regulaj pluredroj de Keplero-Poinsot, en la sama maniero kiel por la konveksaj aĵoj:
* Granda dudek-dekduedro \begin{Bmatrix} 3 \\ 5/2 \end{Bmatrix} - komponita de la granda dudekedro kaj granda steligita dekduedro.
* Dekdu-dekduedro \begin{Bmatrix} 5 \\ 5/2 \end{Bmatrix} - komponita de la granda dekduedro kaj malgranda steligita dekduedro.

Estas tri *du-tritranĉaj* formoj, kies verticaj figuroj havi tri parojn de edroj de la du specoj:
* Du-tritranĉa dekdu-dekduedro
* Malgranda du-tritranĉa dudek-dekduedro
* Granda du-tritranĉa dudek-dekduedro

## Kvazaŭregulaj kahelaroj 
Kvazaŭregulaj kahelaroj estas difinitaj simile al kvazaŭregulaj pluredroj
Estas unu ĉi tia konveksa kahelaro:
* Tri-seslatera kahelaro \begin{Bmatrix} 3 \\ 6 \end{Bmatrix}, vertica konfiguro *3.6.3.6*.

## Dualaj de kvazaŭregulaj pluredroj 
Iuj aŭtoritatoj argumentas ke pro tio ke la dualaj pluredroj de la kvazaŭregulaj pluredroj havas la samaj simetrioj, ankaŭ ili devas esti konsiderataj kiel kvazaŭregulaj. Sed nOT ĉiu akceptas ĉi tiun opinion.

Dualaj pluredroj de kvazaŭregulaj pluredroj estas latero-transitivaj.

Dualaj pluredroj de la konveksaj kvazaŭregulaj pluredroj estas:
* Kubo - de *kvar-kvaredro*
* Romba dekduedro - de kubokedro
* Romba tridekedro - de dudek-dekduedro
Ĉi tiuj tri havas rombajn edrojn.

## Vidu ankaŭ 
* Rektigo (geometrio)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Kvazaŭregulaj pluredroj de George Hart

Kategorio:Pluredroj
Gustav Heinemann

**Gustav HEINEMANN**  (naskiĝis la 23-an de julio 1899 en Schwelm, mortis la 7-an de julio 1976 en Essen) estis germana juristo kaj politikisto. Dum la jaroj 1949 kaj 1950 li estis ministro pri internaj aferoj en la registaro de okcidenta Germanio (FRG). Proteste kontraŭ la kreo de armeo en la postmilita okcidenta Germanio li demisiis dum 1950, kaj du jarojn pli poste forlasis la Kristandemokratian Union de Germanio (CDU), fondis novan partion kaj dum la jaro 1957 membriĝis en la socialdemokratia partio de Germanio (SPD). Li estis ministro pri justico de 1966 ĝis 1969, kaj poste la prezidento de Germanio de 1969 ĝis 1974. Posteulo en tiu pozicio estis Walter Scheel.

[eta|maldekstra|*vilao Hammerschmidt* en [Bonno]]
Formalan sidejon li (kaj ĉiuj postaj prezidentoj ĝis la jaro 1999) havis en la klasicisma Kastelo Bellevue en (okcidenta) Berlino, sed la fakta sidejo estis la same klasicisma *vilao Hammerschmidt* en Bonno.

Lia edzino *Hilda Heinemann* fondis organizaĵon por helpo al mense handikapitoj, engaĝiĝis por drogodependuloj kaj inaj malliberigitoj, kaj krome iĝis alta protektanto de la germana branĉo de Amnestio Internacia.

Kategorio:Prezidantoj de Germanio
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Ministroj pri internaj aferoj de Germanio
Walter Scheel

**Walter SCHEEL**  (naskiĝis la 8-an de julio 1919 en Solingen, mortinta la  en Bad Krozingen) estas germana politikisto.

Li estis membro de la liberal-demokratia partio de Germanio (FDP), de 1961 ĝis 1969 estis ministro pri ekonomia kunlaboro kaj evoluo en la registaro de Germanio, kaj de 1969 ĝis 1974 ministro pri eksterlandaj aferoj.

Sekve al la demisio de Willy Brandt dum naŭ tagoj li oficis kiel komisia federacia kanceliero de Germanio. Poste li de 1974 ĝis 1979 estis prezidento de Germanio Posteulo en tiu pozicio estis Karl Carstens.

[eta|maldekstra|200ra|*vilao Hammerschmidt* en [Bonno]]
eta|120ra|pentraĵo pri *Walter Scheel* (de *Günter Rittner*, 1996)
Formalan sidejon li (kaj ĉiuj postaj prezidentoj ĝis la jaro 1999) havis en la klasicisma Kastelo Bellevue en (okcidenta) Berlino, sed la fakta sidejo estis la same klasicisma *vilao Hammerschmidt* en Bonno. Lia edzino *Mildred Scheel* fondis nacian organizaĵon de medicina helpo kaj esploro pri kancero.

## Referencoj 
Kategorio:Prezidantoj de Germanio
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Liberaluloj
Kategorio:Karolpremiitoj
Listo de kancelieroj de Germanio

**Kanceliero** (germane: *Kanzler*) estas en **Germanio** la titolo de diversaj altrangaj funkciuloj, kiel ekzemple administranto en universitato. Sed precipe oni celas la estron de la registaro.

Pro historiaj kialoj, en 1867 Otto von Bismarck elektis la titolon Federacia Kanceliero *Bundeskanzler* por la Nordgermana Federacio. En 1871 la titolo fariĝis Regna Kanceliero, kaj kiam en 1949 fondiĝis Federacia Respubliko Germanio, denove Federacia Kanceliero.

Dum la Nordgermana Ferderacio kaj la Germana Imperiestra Regno, la kanceliero estis nomumita de la prezidanto de la Federacia Konsilio, tio estis la prusa reĝo. Ekde 1919 la kancelieron nomumis la Regna Prezidanto, sed la parlamento rajtis malelekti lin. Ekde 1949, nur la parlamento rajtas elekti kaj malelekti la kancelieron.

## Listo de la kancelieroj de la Nordgermana Federacio kaj de la Germana Imperiestra Regno 
### Nordgermana Federacio 
### Germana Imperiestra Regno 
## Vajmara Respubliko 
## Epoko de Nacisocialismo 
## Federacia Respubliko Germanio 
## Vidu ankaŭ 
* Kanceliero de Germanio, ekde 1867
* Federacia Kanceliero (Germanio), ekde 1949

## Referencoj 
!
Kategorio:Historio de Germanio
Germanio
Oberstammheim

## Pri la komunumo 
**Oberstammheim** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1069 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Oberstammheim situas je la piedo de la monto *Stammerberg* kaj formas kun la komunumoj Unterstammheim kaj Waltalingen la valon *Stammertal*. En sudo al la komunumo ankaŭ apartenas parto de la vilaĝo Wilen ĉe Neunforn, kies alia duono apartenas al la turgovia komunumo Neunforn. Oberstammheim en nordo, oriento kaj sudo limas al Kantono Turgovio kaj nur okcidente estas konektita kun la cetera Kantono Zuriko.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Oberstammheim limas en nordo al Wagenhausen (TG), en sudoriento al Hüttwilen (TG), en sudo al Neunforn (TG), en sudokcidento al Waltalingen, kaj en nordokcidento al Unterstammheim.

## Trafiko 
Oberstammheim situas for de la gravaj trafikvojoj, tamen ĝi estas bone atingebla per publika kaj privata trafiko. Tra la komunumo kondukas la poŝtaŭtobuslinio de Fraŭenfeld al Andelfingen, per kiu la komunumo estas ligita kun la Zurika Trafik-Unio kaj ankaŭ la svisa aŭtovojo A4 estas facile atingebla en distanco de proksimume kvin kilometroj okcidente.

## Historio 
Unua dokumenta mencio de *Stammhaim* okazis en donacletero de la jaro 761, per kiu la Monaĥejo Sankt-Galo ricevas la posedaĵojn de Isanhard en Stammheim. Pri *Oberstammheim* mem la unua mencio datiĝas el la jaro 879, kiam la posta imperiestro Karolo la 3-a donacis el sia krona havaĵo ĉe Oberstammheim grandan bienon ankaŭ la la Monaĥejo Sankt-Galo. La sankt-gala abato sur tiu bieno konstruis preĝejeton por siaj kamparanoj. En la jaro 1464 Oberstammheim estis akirita de la urbo Zuriko.

## Vidindaĵoj 
* Reformita kapelo de la Sankta Gallus kun mezepokaj freskoj
* Gastejo Hirschen
* Malnova kancilerio
* Malnova vinpremilo kaj forĝejo
* Historiaj faktrabdomoj en la malnova vilaĝokerno

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Oberstammheim 

## Bildoj 

Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 312.JPG|La vilaĝo vidita de la monteto supre de la kapelo
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 344.JPG|Vilaĝa strato den Oberstammheim
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 320.JPG|Gallus-Kapelo
Dosiero:Oberstammheim - Reformierte Galluskapelle, Chilenbückli - Innenansicht 2011-09-16 13-40-10.jpg|Mezepokaj freskoj interne de la kapelo
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 345.JPG|Gastejo Hirschen
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 362.JPG|Komunuma domo
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 367.JPG|Forĝejo, malnova vinpremilo
Marovarma centralo

La **marovarma centralo** aŭ mara termoenergia centralo produktas elektron per temperatura diferenco inter la malvarmaj kaj varmaj akvomasoj en diversaj profundoj de la maro. Oni uzas por tiu tipo de la renoviĝanta energio la anglan mallongigon **OTEC** (angla *Ocean Thermal Energy Conversion*).

La teoriajn bazojn pri la metodo skizis Jacques-Arsène d'Arsonval jam en 1881.

## Ĝenerale 
La surfaco de la oceano havas pli altan temperaturon ol tiu de la profundaj akvoj. Se la temperatura diferenco inter la supraj (0–50 m) kaj subaj maraj tavoloj (ekde 800–1000 m) superas la , povas eki cirkulado de la marakvo, kiu povas funkciigi eĉ generatoron.

Oni kalkulas je 3% (teorie eĉ ĝis 6,7 %) - de efikeco ĉe tiu energioprodukta centralo kaj povumo de 100 megavattoj (MW) por fermita (200 kubiknmetroj po sekundo tra tubo kun diametro de 11 m) kaj ĉ. 2,5 MW ĉe malfermita cirkulado.

la efektivigon de tiutipa centralo malebligis la troaj kostoj de la investado (tuboj donas 75 % de la kostoj) kaj la tiel kalkulita neprofita funkciado.

## Historiaj eksperimentoj 
eta|ĉe Keahole Point, Havajo
* 1930, norda marbordoj de Kubo, estis ĉesigita post kelkaj semajnoj. Ĝi uzis malferman sistemon, sed oni pli energion aldonis por la pumpoj (22&nbsp;kW) ol ili gajnis per la instalaĵo.
* 1970-aj jaroj: usona registaro apogis la esplorojn 260 milionojn da USD. Post la elektoj de 1980, la ŝtata apogo estis minimumigita.
* 1979, antaŭ bordoj de Havajo. La eksperimento "*Mini-OTEC*" daŭris tri monatojn, havis fermitan cirkuladon, la generatoro donis povumon de 50&nbsp;kW, dum oni uzis 40&nbsp;kW por funkciigo de la pumpiloj. La malvarma akvo () estis transportita el profundo de 670 m per rapido de 10,2&nbsp;kubikmetroj po minuto. La polietilena tubo havis diametron de 61&nbsp;cm, la surfaca akvo varmis .
* 1993-1998 ĉe Keahole Point, Havajo okazis eksperimento per malfermita cirkulado. La generatora povumo estis 210&nbsp;kW, ĉe surfaca temperaturo de  kaj profunda temperaturo de . En malfrua somero la tre alta temperaturo helpis eĉ ĝis 250&nbsp;kW, el kiu oni foruzis 200&nbsp;kW la pumpiloj. La akvo fluis tra tubo kun diametro de unu metro el profundo de 825 m

Kategorio:Energio
André Franquin

**André ** estis belga franclingva aŭtoro de bildrakontoj, naskiĝinta la 3-an de januaro 1924 en Etterbeek, kaj mortinta la 5-an de januaro 1997 en Saint-Laurent-du-Var. Li estis unu el la ĉefaj aŭtoroj de belga bildrakonto. Li estas fama pro, interalie, Gastono Lafuŝ', Spirou, *Idées noires* (“Nigraj ideoj”), kaj fantazia besto *marsupilami*.

Kategorio:Belgaj verkistoj
Kategorio:Belgaj bildliteraturistoj
Heinrich Lübke

**Heinrich LÜBKE** (naskiĝis la 14-an de oktobro 1894 en Sundern (Nordrejn-Vestfalio), mortis la 6-an de aprilo 1972 en Bonno) estis germana politikisto. Li estis membro de la germana *Zentrumspartei* ("Partio de la Centro")), kaj ekde la jaro 1945 de la Kristandemokratia Unio de Germanio (CDU). Inter la jaroj 1953 kaj 1959 li estis ministro pri nutrado, agrikulturo kaj forstado en la registaro de okcidenta Germanio (FRG), kaj poste estis la prezidento de Germanio de 1959 ĝis 1969. Posteulo en tiu pozicio estis Gustav Heinemann.

[eta|maldekstra|*vilao Hammerschmidt* en [Bonno]]
Formalan sidejon li (kiel ĉiuj antaŭaj kaj postaj prezidentoj ĝis la jaro 1999) havis en la klasicisma Kastelo Bellevue en (okcidenta) Berlino, sed la fakta sidejo estis la same klasicisma *Vilao Hammerschmidt* en Bonno.

Lia edzino *Wilhelmine Lübke* estis protektantino de asocio pri la medicina prizorgo de patrinoj, kaj krome engaĝiĝis en organizoj pri maljunuloj, handikapitoj kaj en la germana komitato por Unicef. Kontraŭe al sia edzo mallerta pri fremdaj lingvoj, la instruistino flue parolis la anglan, francan, hispanan, italan kaj rusan lingvon, kaj dum la prezidenteco de sia edzo kaj la sekvaj kvin jaroj de la registaro de Willy Brandt aparte sukcese utiligis sian konon de la rusa lingvo en diplomatiaj servoj cele al la plibonigo de la rilatoj de okcidenta Germanio al Sovetunio kaj la aliaj ŝtatoj ligitaj per la Varsovia kontrakto.

Kategorio:Prezidantoj de Germanio
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Historio de Germanio
Ossingen

**Ossingen** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1314 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007. Krom la vilaĝo Ossingen mem al ĝi apartenas ankaŭ la setlejoj *Burghof*, *Gisenhard* kaj *Langenhof*.

## Geografio 
Ossingen situas en la Zurika Vinlando norde de la rivero Turo. Nordokcidente sur la teritorio de la komunumo troviĝas la Lago de Hausen (germane *Hausersee*) kiu troviĝas en bela naturrezervejo. En la vilaĝo troviĝas multnombraj por la Zurika Vinlando tipaj faktrabdomoj. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Ossingen la vilaĝetoj Langenmoos, Gisenhard kaj Burghof.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Ossingen limas en nordokcidento al Trüllikon, en nordo al Truttikon, en nordordiento al Waltalingen, en okcidento al Neunforn (Kantono Turgovio), en sudoriento al Thalheim an der Thur, en sudo al Adlikon, en sudokcidento al Andelfingen, kaj en okcidento al Kleinandelfingen.

## Trafiko 
Ossingen situas sur la trajnlinio de Vinterturo al Stein ĉe Rejno de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj estas per trajno kaj poŝtaŭtobuslinioj al Marthalen kaj Andelfingen bone konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio. La komunumo ankaŭ havas aliron al la nacia aŭtoŝoseo A4.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Ossingen datiĝas el la jaro 1230 kiel *Ozzingin*.

Ĉe la Hauser-Lago estis trovitaj restaĵoj de novŝtonepokaj setlejoj, ankaŭ troviĝas sur la teritorio de la komunumo tombmontetoj de la Hallstatt-kulturo, kaj estis trovitaj kalkbrulforno kaj brultombo el la romia epoko. En la vilaĝo troviĝis en la mezepoko administra centro de la Monaĥejo Reichenau kaj poste kiburga kaj ek de 1264 habsburga feŭdo de Reichenau. 1377 ĝi estis kiel parto de la tiama habsburga distrikto Andelfingen pandigita al la Hohenlandenberganoj kaj kun tiu posedaĵo Ossingen en la jaro 1434 fariĝis posedaĵo de la urbo Zuriko kaj estis integrita en la voktdistrikton Grafejo Kiburgo.

## Vidu ankaŭ 
* Ossingen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Ossingen
* Ossingen en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Ossingen faktrabdomo 020.jpg|Tipaj faktrabdomoj en la vilaĝocentro
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 160.JPG|Faktrabdomo en la vilaĝocentro
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 176.JPG|la vilaĝo Gisenhard, komunumo Ossingen
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 168.JPG|Restoracio Sonne en Giesenhard
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 144.JPG|La vilaĝocentro de Ossingen
Dosiero:2010-04-17 15 11 38 Switzerland Ossingen Tüfenau.jpg|Fervojponto trans Turo inter Ossingen kaj Adlikon
Thalheim ĉe Turo

**Thalheim ĉe Turo** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 799 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
eta|maldekstra|150ra|Lernejo de Gütighausen
Thalheim ĉe Turo situas en la Zurika Vinlando ĉe la norda bordo de la rivero Turo. Al la komunumo apartenas ankaŭ la municipo Gütighausen, kiu situas ĉe la bordo de la rivero Turo. En la jaro 1862 tie estis konstruita la fervojponto trans la rivero Turo.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Thalheim ĉe Turo limas en nordokcidento al Ossingen, en nordoriento al Neunforn (Kantono Turgovio), en oriento al Altikon, en suro al Dinhard, en sudokcidento al Dägerlen, kaj en okcidento al Adlikon.

## Trafiko 
Thalheim ĉe Turo estas per la trajnlino de Vinterturo al Stein ĉe Rejno de la Svisaj Federaciaj Fervojoj kaj per poŝtaŭtobuslinio al Andelfingen bone konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
La origina nomo de la vilaĝo Thalheim ĉe Turo estis **Dorlikon**. Oni supozas, ke tio estis nomo de alemano, kiu en la 7-a jarcento post Kristo fondis la setlejon. La unua dokumenta mencio de Thalheim ĉe Turo datiĝas el la jaro 1166 kiel *Torlinchovin*. Ĉar en la alemana lingvo *Tor* signifas *idioto* oni ofte mokis pri la dorlikonanoj, kaj tial la registara konsilantaro de la Kantono Zuriko permesis en la jaro 1878 la ŝanĝon de la nomo al Thalheim ĉe Turo.

En la jaro 2004 cetere grupo da loĝantoj deponis petskribon al la komunuma konsilantaro renomi la komunumon laŭ la malnova nomo **Dorlikon**. Estiĝis tiam komitato, kiu ekzamenas tiun-ĉi peton. Ĉar tamen laŭ la kantona konstitucio nomŝanĝoj estas permesataj nur laŭ tre restriktivaj kriterioj, oni ne devas atendi baldaŭan renomiĝon.

## Vidu ankaŭ 
* Thalheim-Altikon (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Thalheim ĉe Turo
* Thalheim ĉe Turo en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 121.JPG|Turponto apud Gütighausen
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 097.JPG|Turponto apud Gütighausen
Dosiero:2011-09-10-Vinlando (Foto Dietrich Michael Weidmann) 093.JPG|Faktrabdomo en Gütighausen
Gaspegio - Magdalena Insularo

**Gaspegio–Magdalena Insularo** () estas administra regiono de la provinco Kebekio, Kanado, ĉe la golfo Sankt-Laŭrenco. Ĝi konsistas el du partoj, la duoninsulo Gaspegio, kaj la Magdalen-Insuloj fore en la golfo apud la Insulo de Princo Eduardo.

Gaspegio ampleksas  kaj la Magdalen-Insuloj ampleksas , por tuto de . La tuta loĝantaro estas  (2006). La ĉefloko kaj plej granda komunumo estas la urbo Gaspé, ĉe la pinto de la duoninsulo.

## Geografio 
La peninsulo Gaspegio, inter la estuaro de la Sankt-Laŭrenco kaj la golfo Chaleurs, estas tre malebena, la montaro Ĉik-Ĉok pasante laŭ la peninsulo. La duoninsulo estas kovrita je 80 % de koniferarbaro: tajgo en la montoj kaj mezklimata en la bordo.

La Magdalen-Insuloj, kvankam varispecaj, estas tre dunaj; antaŭe arbaro-kovritaj, ili hodiaŭ revenintas al arbaro-kovro de 25% post rearbarigado. La insuloj grandparte konsistas el salaj kaj sablaj sedimentoj.

## Ekonomio 
La regiona ekonomio koncentriĝas je ligno, fiŝado, kaj turismo, kaj emas esti fraĝila pro la manko de duaranga industrio, malkresko de rimedoj, kaj la sezoneco de la postenoj. La Magdalen-Insuloj estas aparte aprezataj de kebekianoj kiel turismejo, samkiel la gaspegia parko de l'Île-Bonaventure-et-du-Rocher-Percé. En Gaspegio oni ankaŭ ekspluatas minadon; ankaŭ, en lastaj jaroj, la regiono fariĝis mondskala centro de serĉo pri kaj generado de ventenergio.

## Municipa organizo 
### Gaspegio 
Gaspegio dividiĝas en kvin regionajn municipojn, plus du indianaj rezervejoj, por tuto de 52 municipoj.

#### Regionaj municipoj (*municipalités régionales de comté*, MRC) 
* MRC d'Avignon
* MRC de Bonaventure
* MRC de la Côte-de-Gaspé
* MRC de la Haute-Gaspésie
* MRC du Rocher-Percé

#### Indianaj rezervejoj 
* Gesgapegiag (mikmakoj)
* Listuguj (mikmakoj)

### Magdalen-Insuloj 
La Magdalen-Insuloj konsistigas unu urban aglomeraĵon egalan al MRC, Les Îles-de-la-Madeleine, kiu enhavas du municipojn, Les Îles-de-la-Madeleine kaj Grosse-Île.

### Gravaj komunumoj 
* Bonaventure
* Cap-Chat
* Carleton-sur-Mer
* Chandler
* Gaspé
* Grande-Rivière
* Les Îles-de-la-Madeleine
* New Richmond
* Paspébiac
* Percé
* Sainte-Anne-des-Monts
Truttikon

**Truttikon** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 471 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
La komunumo Truttikon situas en la Zurika Vinlando en monteta kamparo. Ĝi troviĝas inter Ŝafhaŭzo kaj Vinterturo kaj limas norde al la Kantono Turgovio. De la 4,42&nbsp;km² de la komunuma teritorio 64,5% servas por agrikulturo, precipe vitoj, 28.5% estas kovritaj de arbaro, 1,8% estas trafika surfaco kaj 4,8% superkonstruita.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Truttikon limas en nordo al Basadingen-Schlattingen kaj Schlatt (ambaŭ en Kantono Turgovio), en oriento al Waltalingen, en sudo al Ossingen, kaj en okcidento al Trüllikon.

## Trafiko 
Truttikon ne posedas propran fervojstacidomon, sed ĝi estas per poŝtaŭto konektita al la Zurika Trafik-Unio, kaj per la buso la stacidomoj de Ossingen facile atingeblas. Estas ankaŭ aliro al la nacia aŭtoŝoseo A4.

## Historio 
Unua mencio de Truttikon datiĝas el la jaro 858 sub la nomo *Truttaninchova*, kiam ĝi estis donacita al la Monaĥejo Rejnaŭo.

La komunumo estis parto de la Grafejo Kiburgo kaj per heredado fariĝis en la jaro 1452 posedaĵo de la urbo Zuriko. En la jaro 1556 estis vendita la regado super Truttikon al la aŭgustena Monaĥejo Kreuzlingen, al kiu ĝi apartenis ĝis la jaro 1798. Per decido de la kantona parlamento fariĝis Truttiko, kiu ĝis tiam estis municipo de la komunumo Trüllikon, la 1-an de januaro 1879 aŭtonoma politika komunumo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Truttikon
Trüllikon

**Trüllikon** estas komunumo en la distrikto Andelfingen, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 1007 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
eta|maldekstra|150ra|Hotelo Hirschen en Trüllikon
Trüllikon situas en la Zurika Vinlando inter Ŝafhaŭzo kaj Vinterturo. Al la komunumo Tüllikon apartenas krom la ĉefvilaĝo Trüllikon mem ankaŭ la vilaĝoj Rudolfingen kaj Wildensbuch.

## Najbaraj komunumoj 
Norde la komunumo limas al la komunumo Schlatt en la Kantono Turgovio, oriente al Ossingen kaj Truttikon, sude al Kleinandelfingen kaj okcidente al Marthalen kaj Benken.

## Trafiko 
Trüllikon ne posedas propran fervojstacidomon, sed per poŝtaŭto la stacidomoj de Marthalen kaj Ossingen facile atingeblas, kaj ekde la 12-a de decembro 2004 ĝi estas ankaŭ konektita al la nokta busreto de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
Arkeologiaj trovaĵoj pruvis, ke unuaj setlejoj sur la teritorio de la komunumo ekzistis jam en la bronzepoko. Unua dokumenta mencio de Trüllikon datiĝas de la jaro 858, kiam la Monaĥejo Rejnaŭo ricevis de la alemana nobelo Wolvene terposedaĵon en *Trullinchiva*, *Ruadolvinga* kaj *Willigisbuoh*.

Ĝis 1878 ankaŭ la hodiaŭ aŭtonoma komunumo Truttikon, kiu tiam per popola voĉdono sendependiĝis, apartenis al la politika komunumo Trüllikon.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Trüllikon
Joruboj

eta|Joruboj kun tre bazaj tradiciaj vestaroj.
La **joruboj** estas granda etna grupo en Afriko. La plej multaj el ili parolas la joruban lingvon (èdèe Yorùbá; èdè = lingvo). La joruboj konstituas proksimume 21 % de la tuta loĝantaro de Niĝerio, kaj proksimume 30 milionojn da homoj en la regiono de okcidentafriko. Ili limas al la borguoj (foje nomataj Bariba kaj Borgawa) en la nordo, la esanoj, afemajoj kaj edoj en la sudoriento, la igaloj kaj aliaj parencaj grupoj en la nordoriento, kaj la egunoj, fonoj kaj aliaj la gbean parolantaj etnoj en la sudokcidento. Dum la plejmulto de la joruboj vivas en okcidenta Niĝerio, ekzistas ankaŭ konsiderindaj jorubaj komunumoj en Benino, Ganao, kaj en Togolando. La joruboj estas la ĉefa etna grupo en la ŝtatoj Ekiti, Lagos, Ogun, Ondo, Osun, kaj Ojo, kiuj estas subdividoj de  Niĝerio; ili ankaŭ konstituas konsiderindan  parton de la ŝtatoj Kwara kaj Kogi kiel ankaŭ de la beninoj.

Konsiderinda procentaĵo de la afrikanoj sklavigitaj dum la transatlantika sklavkomerco al Norda kaj ĉefe al Suda Ameriko sukcesis konservi la spiritan religion de la joruboj konatan kiel *aboriŝa* aŭ ŝangoo.

## Vidu ankaŭ
* Religio de la Joruboj

## Notoj
Kategorio:Joruboj
Kategorio:Etnoj en Niĝerio
Kategorio:Etnoj en Benino
Kategorio:Etnoj en Ganao
Kategorio:Etnoj en Togolando
Fruta de Leite

''''* (oficiale ) estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono *Norte de Minas* (do "Nordo de Minas-Ĝerajso") kaj en la mikroregiono *Salinas''. Laŭ la stato de  en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Minas-Ĝerajso	

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Municipoj de Minas-Ĝerajso
Zurika Vinlando

[eta|300ra|rhigt|Vitoj antaŭ la preĝejo de [Unterstammheim]]
La **Zurika Vinlando** (alemane: **Zürcher Wiiland**; germane: **Zürcher Weinland**), estas regiono en nordokcidento de la svisa Kantono Zuriko, kiu apartenas al la Svisa Mezlando. La regiono portas la nomon, ĉar jam ekde la epoko de la romianoj oni kultivas en la regiono vinon.

## Geografio 
La Zurika Vinlando estas limigita norde per la rivero Rejno. Ĝin trafluas la rivero Turo kaj en ĝia sudo situas la urbo Vinterturo.
Ĝi estas pli-malpli identa kun la zurika distrikto Andelfingen plus la nordaj kaj orientaj komunumoj de la distrikto Vinterturo. La Vinlando estas tre kampareca kaj la plej maldense loĝata regiono de Zuriko. Ĝi havas mildan klimaton kaj precipe la sudaj deklivoj de la du ĵurasaj montĉenoj Kohlfirst kaj Irchel tial bone taŭgas por vinkultivado.

## Ekonomio 
Kiel la nomo jam indikas, la regiono estas kampara kaj vivas de vinkultivado, sed ankaŭ de frukltokultivado ĝenerale kaj de bov- kaj porkobredado.

## Historio 
En la regiono estis trovitaj restaĵoj de la ŝtonepoko kaj de la Hallstatt-kulturo. La vinkultivadon enkondukis la romianoj, kies norda limfortikaĵo Limes pasis super la montoĉeno Irchel. Dum mezepoko la regiono estis plej parte posedaĵo de la monaĥejoj en la regiono, nome Rejnaŭo kaj Sankt-Galo. En la 15-a jarcento iom post iom la urbo Zuriko akiris la vilaĝojn de la Vinlando kaj post la tempo de la Helveta Respubliko, kiu dauris de 1798 ĝis 1803 ili estis integritaj en la distrikton Andelfingen de la Kantono Zuriko.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la vinkultivada asocio de la Zurika Vinlando

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Andelfingen

Kategorio:Kantono Zuriko
Kategorio:Svisa Mezlando
Mezőgyán

**Mezőgyán** (mezOdjAn) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Sarkad. Mező signifas: kampo.
eta|150px|Blazono de Mezőgyán

## Bazaj informoj 
* Areo: 60&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1290
* Poŝtkodo: 5732
* Telefonprefikso: 66

## Situo 
La vilaĝo situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ la hungara-rumana landlimo.

## historio 
La unua mencio devenis el la 13-a jarcento pri la vilaĝo. La turkoj senhomigis la komunumon. En 1919 la rumanoj okupis ankaŭ Mezőgyán.

Vilaĝservoj estas kalvinana preĝejo el 1794, poŝto, apoteko, kuracejo, lernejo, kulturdomo, biblioteko, infanĝardeno, familihelpa servo, sportejo.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kötegyán

**Kötegyán** (kotedjAn) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Sarkad.

* Areo: 
* Loĝantaro: 1463
* Poŝtkodo: 5725
* Telefonprefikso: 66

Kötegyán situas sur ebenaĵo, fine de sakovojo, laŭ fervojoj Nagyszalonta-Gyula kaj Szeghalom-Sarkad. La lasta estas proksime. La vilaĝo funkcias limpasejo al Rumanio voje kaj fervoje.

## Historio 
La komunumo estis loĝata dum la bronzepoko, poste keltoj alvenis. La unua mencio devenis el 1213 pri la vilaĝo. En 1849 tie kaŝvivis revoluciulo Mihály Táncsics. En 1919 la rumanoj okupis la regionon. Ekde 1920 la nova ŝtatlimo etendiĝas preter la vilaĝo.

Vilaĝservoj estas katolika kaj kavinana preĝejoj, poŝto, policejo, apoteko, kuracejo, dentokuracejo, lernejo, artlernejo, kulturdomo, biblioteko, infanĝardeno, familihelpa servo.

## Famuloj 
En Kötegyán naskiĝis fizikisto Imre Fényes.

## Ĝemelkomunumo 
*  Veľké Ludince, Slovakio

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Sándor Mohy

**MOHY Sándor**, *Mohi*, familinomo *Muhy* estis rumanuja hungara pentristo. Li naskiĝis en Dercen la 23-a de marto 1902 kaj mortis en Kluĵo la 11-an de aŭgusto 2001.

## Biografio 
La mezlernejon Sándor Mohy finis en Satu Mare (1919). En la mezaj jaroj de 20-aj li pentris en la Artistkolonio de Baia Mare. Li akiris diplomon de desegninstruisto en belarta lernejo de Kluĵo (1929). Li instruis en Dej (1937-48) kaj dumtempe li transprenis kaj reorganizis la tiean pentristskolon. Ekde 1949 ĝis 1970 li estis profesoro de *Arta Altlernejo Ion Andreescu* de Kluĵo ekde 1967 vicrektoro.

## Verko 
* *Műhelynapló*, 1981.

## Filmo 
* Xántus G. dokumentumfilmje az RTV magyar adásában, 1992.

## Fonto 
* Artportal.hu 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Tarhos

**Tarhos** [tarhoŝ] estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en Distrikto Békés. Tarhos estis unu el filoj de Arpado.
300ra|eta|dekstra|Kastelo de Tarhos

## Bazaj informoj 
* Areo: 58&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1100
* Poŝtkodo: 5641
* Telefonprefikso: 66

## Geografio 
Tarhos situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Urbo Békés troviĝas proksime.

## Historio 
Antaŭ la hungaroj sarmatoj kaj avaroj loĝis tie. La hungaroj fondis monaĥejon, kiun la tataroj detruis. Poste la kampoj apartenis al urbo Békés. En la 19-a jarcento kastelo de Wenckheim konstruiĝis, apude baldaŭe farmoj, bienocentroj formiĝis. En 1945 oni disdonis parcelojn al la malriĉaj kamparanoj el la grandbieno, sed poste ŝtata bieno kaj kolĥozo ekfunkciis. La vilaĝo naskiĝis en 1954. En 1978 tertremo, en 1980 inundo okazis, kiu forviŝis la farmojn. En la kastelo longe speciala lernejo funkciis.

Ne menciitaj vilaĝservoj estas poŝto, kuracejo, lernejo, biblioteko, apoteko, klubo de maljunuloj, sportejo.

## Vidindaĵoj 
* Kastelo Wenckheim (Tarhos)

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
La Homa Komedio

***La Homa Komedio*** (franclingve ***La Comédie Humaine***) estas la titolo de la plurvoluma, vasta romanaro verkita de Honoré de Balzac (1799-1850) dum la periodoj de la Dua Burbona Resurtronigo kaj de la Julia monarkio (1815-1848).[eta|dekstra|250px|[1901-eldono de la *Verkoj de Honoré de Balzac*, inkluzive de la tuta *Homa Komedio*.]]La *Homa Komedio* konsistas el 95 kompletaj verkoj (rakontoj, romanoj aŭ analizaj eseoj) kaj el 48 nefinitaj verkoj (por kelkaj el ili ekzistas nur titolo). Ĝi inkludas nek la kvin teatraĵojn fare de Balzac, nek lian kolekton da humuraj fabeloj, la *Contes drolatiques* (1832-1837). La esprimo *La Homa Komedio* estas aludo al *La Divina Commedia* de Dante Alighieri.

La intrigoj de la verkoj situas en tre variaj, plejofte realiste priskribitaj lokoj. Multaj personoj reaperas en pluraj romanoj, kaj tiel formas vastan kunligitan familion da protagonistoj.

## Resumo 
Jen resumo de ĝiaj ĉefaj aspektoj:

1. Amplekso: Ĝi konsistas el pli ol 90 finitaj verkoj (romanoj, noveloj, kaj rakontoj) kaj 50 nefinitaj pecoj.

2. Periodo: Balzac laboris pri ĝi de 1829 ĝis sia morto en 1850.

3. Celo: Prezenti kompletan bildon de la franca socio post la Franca Revolucio kaj dum la Restaŭrado.

4. Strukturo: La verkoj estas dividitaj en tri ĉefajn kategoriojn:

   - Études de Mœurs (Studoj pri Moroj)

   - Études Philosophiques (Filozofiaj Studoj)

   - Études Analytiques (Analizaj Studoj)

5. Reaperantaj roluloj: Multaj roluloj aperas en pluraj verkoj, kreante kompleksan interrilatan mondon.

6. Sociaj klasoj: Balzac priskribas ĉiujn nivelojn de la franca socio, de malriĉuloj ĝis aristokratoj.

7. Realismo: La verkoj estas konataj pro sia detala kaj realisma priskribo de la socio kaj individuoj.

8. Temoj: Inkluzivas ambicion, mono, potenco, amo, familio, kaj sociaj ŝanĝoj.

9. Historiaj eventoj: La rakontoj ofte integritas kun veraj historiaj okazaĵoj.

10. Geografio: Okazas en diversaj lokoj en Francio, precipe en Parizo kaj provincoj.

11. Influo: Havis grandan efikon sur la evoluon de la realisma romano.

12. Famaj verkoj: Inkluzivas "Le Père Goriot", "Eugénie Grandet", "La Cousine Bette", kaj multajn aliajn.

13. Scienca aliro: Balzac provis apliki sciencan rigoron al la studo de la socio tra literaturo.

14. Psikologia profundeco: La verkoj estas konataj pro sia detala esploro de la homa psikologio.

"La Comédie Humaine" estas konsiderata unu el la plej ambiciaj literaturaj projektoj iam entreprenitaj, provante kapti la tutan panoramon de la franca socio de sia tempo. Ĝi restas grava influo en la monda literaturo kaj valora fonto por kompreni la 19-an jarcenton en Francio.

## Vidu ankaŭ 
* Honoré de Balzac


Kategorio:Sociaj romanoj
Kategorio:Honoré de Balzac
Méhkerék

**Méhkerék** [mEkerEk] (rumane **Micherechi**) estas vilaĝo en Hungario, en la regiono Suda Ebenaĵo, en la departemento Békés, en la subregiono de Sarkad. La loknomo signifas: abelo-rado. En Méhkerék vivas la plej granda rumana minoritato de Hungario.
eta|Blazono de Méhkerék

## Bazaj informoj 
* Areo: 26&nbsp;km²
* Loĝantaro: 2320
* Poŝtkodo: 5726
* Telefonprefikso: 66

## Geografio 
Méhkerék situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Vésztő-Sarkad, laŭ hungara-rumana landlimo kun limpasejo. Sarkad troviĝas proksime.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1359 pri la vilaĝo. Laŭ la vilaĝnomo vivis tie abelistoj. La turkoj senhomigis la komunumon. Rumanoj refondis la vilaĝon en la 18-a j.c. En la pastrejo ekde 1798 lernejo ekfunkciis. Ortodoksa nova preĝejo konstruiĝis en 1849. En 1919 la rumanoj okupis la regionon. Ekde 1920 la nova ŝtatlimo etendiĝas preter la vilaĝo.

## Ĝemelurboj 
* 20px| Nagyszalonta, Rumanio
* 20px| Oradea, Rumanio.

Ne menciitaj vilaĝservoj estas poŝto, kuracejo, lernejo, rumanlingva infanĝardeno, familihelpa servo.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Manuel Uribe

**Manuel URIBE Garza** (11-an de junio, 1965 — 26-an de majo, 2014) estis viro en Monterrey, Meksiko, kiu havis duan el la plej grandaj pezoj en la medicina historio post Jon Brower Minnoch. Li havis la pezon de ĉ. 597&nbsp;kg kaj li ne kapablis forlasi sian liton post 2001. Uribe perdis gravan pezon per helpo de kuracistoj, konvenaj nutraĵoj kaj zona dieto ekde 2006 kaj en februaro de 2008 li pezis nur 240&nbsp;kg.
* hungare, foto pri la "svelta viro"

Kategorio:Meksikanoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1965
Nagybánhegyes

**Nagybánhegyes** [nadjbAnhedjeŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Ebenaĵo, en departemento Békés, en Distrikto Mezőkovácsháza. La nomo signifas granda-banuso-pinta. Ŝajnas, tiutempe pinta signifis ankaŭ kampon.
eta|dekstra|Preĝejo de Nagybánhegyes

## Bazaj informoj 
* Areo: 42&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1500
* Poŝtkodo: 5668
* Telefonprefikso: 68

## Geografio 
Nagybánhegyes etendiĝas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Aere Mezőkovácsháza estas proksime, Békéscsaba troviĝas 37 km.

## Historio 
La unua mencio devenis el la 15-a jarcento, la komunumo nomiĝis pri banuso. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. La refondiĝo okazis en 1832, precipe slovakoj alvenis (tial la loknomo estis tiam Tótbánhegyes. Luterana preĝejo en 1895 konstruiĝis, kies turo estas 47 metrojn longa. La vilaĝo prenis epiteton *nagy* en 1910. Okazis loĝantaroŝanĝo inter slovakoj kaj hungaroj en 1947. Ekde 1971 kuracbanejo ekfunkciis.

Ne menciitaj vilaĝservoj estas romkatolika preĝejo, poŝto, kuracejo, lernejo, infanĝardeno, kulturdomo, biblioteko, apoteko.

## Famuloj 
* En (tiam nomata) Tótbánhegyes naskiĝis:
** kemiisto Mihály Korbuly
** ministeria oficisto Lajos Thaisz.
* En Nagybánhegyes naskiĝis:
** Lajos Hanzó (historiisto)
** luktisto Ferenc Toma.

## Ĝemelurboj 
* 20px| Vlčany, Slovakio
* 20px| Pankota, Rumanio.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Magyarbánhegyes

**Magyarbánhegyes** (madjarbAnhedjeŝ) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en Distrikto Mezőkovácsháza. La loknomo signifas: hungara-banuso-pinta. Ŝajnas, tiutempe pinta signifis ankaŭ kampon. La vilaĝo ricevis la nomon pri banuso Johano Maróti.

## Bazaj informoj 
* Areo: 37&nbsp;km²
* Loĝantaro: 2690
* Poŝtkodo: 5667
* Telefonprefikso: 68

## Geografio 
Magyarbánhegyes situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Gyula-Makó. Mezőkovácsháza estas proksime.

## Historio 
La vilaĝo estis loĝata dum la ferepoko, poste sarmatoj kaj hunoj alvenis. La unua mencio devenis el 1506. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1566. Farmoj fondiĝis en la 18-a jarcento, en 1865 la vilaĝo renaskiĝis. En 1880 sinagogo, en 1882 fervojo, en 1884 pastrejo, en 1896 katolika preĝejo omaĝe al Virga Maria konstruiĝis. La rumanoj okupis la vilaĝon en 1919, la judoj deportiĝis en 1944. La Ruĝa Armeo okupis la vilaĝon fine de 1944.

Vilaĝservoj estas poŝto, kuracejo, lernejo, apoteko.

## Famuloj 
En la vilaĝo naskiĝis:
* István Angyal en 1928, kiu martiriĝis depost la hungara revolucio de 1956
* Mihály Balázs (redaktoro)

## Ĝemelurboj 
* 20px| Gernyeszeg, Rumanio. 

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Elektromagneta kanono

eta|Sukcesa eksperimento de la usona mararmeo en komenco de 2008
La **elektromagneta kanono** (angle *Electromagnetic Railgun/EMRG* aŭ *Railgun*) estas armilo, ĉe kiu la pafaĵon oni akceligas per magneta kampo kaj reloj (simile al maglevo). Depende de la relvojo, oni povas atingi eĉ enorman rapidon (pli ol 1000 m/s).

La usona mararmeo anoncis fine de januaro 2008 sukcesajn pafojn per elektromagneta kanono. La instalaĵo havis 32 megaĵulojn kaj akcelis je 2520 m/s aluminian pafaĵon, kiu atingis energion de 10,68 megaĵuloj.

Kategorio:Armiloj
Mezuro (muzikinstrumento)

En la muziko la nocio **mezuro** rilatas sur certajn formatojn de muzikiloj aŭ partoj de ili:

* je kordinstrumentoj:
** malvastasence la libere oscilanta longo de kordoj, mezuritaj inter ponto kaj selo de instrumento;
** plivastasence bazaj formatoj kiel kollongeco, kadralteco, korpolarĝo ktp.
* je blovinstrumentoj la proporcio de la larĝeco al la longeco de la tubo
eta|200px|Diferencaj mezurtipoj je blovinstrumentoj: 1-larĝe mezurita; 2-mallarĝe mezurita
* je la orgenkonstruo:
** en ĝenerale la fiksado de ĉiuj mezuroj de fajfilo kaj la sinsekvo de tiuj ĉi mezuroj laŭlonge de fajfilvico. La mezuroj decide stampas la sonkarakteron de la fajfiloj. Mezurojn oni esprimas plejparte per relativaj longecoproporcioj (*relativa mezuro*)
** Plimalvastasence *mezuro* signifas larĝecomezuron, do la proporcion de la diametro al la longeco de la fajfilo. Ĝi estas la plej grava mezuro en la orgenkonstruo, el kiu naskiĝis la subdivido en „mallarĝe“, „mezlarĝe“ kaj „larĝe“ mezuritaj registroj.

En la mezuro realiĝas instrumentkonstrue la fundamenta decido por certa sonkaraktero. En akompantekstoj pri la historiema koncertado de malnova muziko oni ofte legas pri violonoj, trombonoj ktp de „malnova mezuro“ kio signifas, ke estas kopikonstruaĵoj de historiaj modeloj kun iliaj apartaj mezuroj.

## Eksteraj ligiloj 
* Grandectabelo por violonoj / instrumentograndecoj 

Kategorio:Muzikaj instrumentoj
Kategorio:Orgeno
Medgyesbodzás

**Medgyesbodzás** (medjeŝbodzAŝ) estas vilaĝo en Hungario, en departemento Békés, en subregiono de Mezőkovácsháza. La nomo signifas griota-sambukejo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 32&nbsp;km²
* Loĝantaro: 1230
* Poŝtkodo: 5663
* Telefonprefikso: 68

## Situo 
Medgyesbodzás situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, Újkígyós estas proksime.

La vilaĝo havas eksteran parton Gábortelep. Dum jardeko domoj de la vilaĝo fendiĝadas, la kaŭzo ankoraŭ ne estas pruvita.

Vilaĝservoj estas poŝto, preĝejo, kuracejo, sportejo.

== Komunumoj pri *meggy* (= acida ĉerizo) en Hungara reĝlando ==
(Kelkloke tio estas laŭ malnova ortografio *medgy*!)

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario