open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Blankgorĝa lateralo

La **Blankgorĝa lateralo** (laŭ la scienca nomo *Laterallus albigularis*) estas akvobirdo de la rala familio, *Rallidae* kaj ties genro Lateralo *Laterallus*. Ĝi troviĝas en Kolombio, Kostariko, Ekvadoro, Honduro, Nikaragvo, Panamo, kaj Venezuelo. Ĝi estas ĝuste teritorio sude de tiu de la samgenra kaj proksime parenca Ruĝa lateralo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Blankgorĝa lateralo estis iam traktita kiel subspecio de la Nigrabrila lateralo (*L. melanophaius*). Kiel specio per si mem, ĝi havas tri subspeciojn, la nomiga *L. a. albigularis*, *L. a. cinereiceps*, kaj *L. a. cerdaleus*.

## Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio troviĝas laŭlonge de la Pacifika flanko de sudokcidenta Kostariko kaj Panamo kaj tra norda kaj okcidenta Kolombio ĝis okcidenta Ekvadoro tiom suden kiom ĝis Provinco El Oro. *L. a. cerdaleus* troviĝas en norda Kolombio kaj ekstrema nordokcidenta Venezuelo. *L. a. cinereiceps* troviĝas el sudorienta Honduro laŭlonge de la karibia deklivaro de Nikaragvo kaj Kostariko al Panamo tiom for kiom ĝis Veragŭo.

La Blankgorĝa lateralo loĝas en vario de kaj sekaj kaj malsekaj teritorioj kiel marĉoj, malsekaj herbejoj kaj paŝtejoj, arbustaroj, arbaraj maldensejoj kaj bordoj de akvofluejoj kaj lagetoj. Laŭ alteco ili havas teritoriojn el marnivelo ĝis 1600 m.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Faŭno de Centra Ameriko
Kategorio:Faŭno de Sudameriko
Naháč

Nomon **Naháč** havas setlejoj:

* Naháč (distrikto Trnava) – municipo en distrikto Trnava en Slovakio
* Naháč (Vranov) – parto de municipo Vranov en distrikto Benešov en Ĉeĥio
Bento Teixeira

**Bento Teixeira Pinto** estis luzitana brazila poeto, kies sola verko, la epika poemo "Prozopopeo", estas referencita kiel la komenca marko de la baroka literaturo en la brazila literaturo. Kun nebula biografio, malmultaj faktoj povas esti atestitaj pri lia vivo kaj verko. Du aliaj verkoj estas atribuitaj al li, post reviziita aŭtoreco. Konsiderata la plej antikva brazila poeto, lia verko aperas kiel poeta dokumento kun loka brazila referenco, kun speciala emfazo pri la priskribo de Recife.

Bento Teixeira Pinto estis naskita en Porto, Portugalio, en 1561. Filo de Manuel Álvares de Barros kaj Leonor Rodrigues, novaj kristanoj, li moviĝis kun sia familio al la kolonia Brazilo en 1567, ekloĝante en la kapitanejo Espírito Santo.

Bento Teixeira ricevis judan edukon de sia patrino, tamen li studis en jezuita lernejo. Li provis okupiĝi pri eklezia kariero, sed rezignis. Post la morto de siaj gepatroj, li translokiĝis al Ilhéus en Bahio. En 1584, li edziĝis kun la kristana Filipa Raposo.

Bento Teixeira tiam translokiĝis al la kapitanlando de Pernambuko, kie en 1590 li establis lernejon en Olinda kaj dediĉis sin al instruado kaj ankaŭ al komerco.

Akuzite fare de sia edzino ke li estis juda kaj malaprobis la kristanajn praktikojn, Bento Teixeira komencis esti persekutita fare de la inkvizicio. En 1589, Bento Teixeira estis juĝita kaj malkondamnita fare de la inkvizitoro de la Eklezia Tribunalo.

## Malliberigo
En novembro 1594, Bento Teixeira mortigis sian edzinon kaj prenis rifuĝon en la Monaĥejo de São Bento, en Olinda. Dum fuĝprovo, Bento estis arestita kaj sendita al Lisbono en 1595.

En la portugala ĉefurbo, Bento Teixeira komence neis, sed poste decidis konfesi siajn judajn kredojn kaj praktikojn. La 31-an de januaro 1599, en aŭtodafeo, li estis devigita solene rezigni la judan religion.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1561
Kategorio:Mortintoj en 1618
Kategorio:Naskiĝintoj en la 16-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 17-a jarcento

Kategorio:Brazilaj verkistoj
Kategorio:Brazilaj poetoj
Kategorio:Historio de Brazilo
Magra lateralo

La **Magra lateralo** (laŭ la scienca nomo *Laterallus exilis*, aŭ *Grizbrusta lateralo*) estas akvobirdo de la rala familio, *Rallidae* kaj ties genro Lateralo *Laterallus*. Ĝi troviĝas en Belizo, Kostariko, Gvatemalo, Honduro, Nikaragvo, Panamo, Trinidado kaj Tobago, kaj en ĉiu kontinenta sudamerika lando escepte Ĉilio kaj Urugvajo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Grizbrusta lateralo estas monotipa, kvankam la populacio laŭlonge de la limo Honduro-Nikaragvo estis iam proponita kiel subspecio.

## Aspekto
La Grizbrusta lateralo estas 14 ĝis 15.5 cm longa. Maskloj pezas 26.5 ĝis 39 g kaj inoj 29 ĝis 43 g. Ambaŭ seksoj estas similaj. Plenkreskuloj havas palgrizajn kapon kaj bruston, blankan gorĝon, kaj tre rimarkindan brunan nukon. La cetero de iliaj supraj partoj estas olivecbrunaj kaj iliaj flankoj estas tre striece blankanigraj.

La Grizbrusta lateralo loĝas en vario de pejzaĝoj. Plimulto estas neprofunda nefluanta akvo, kiel bordoj de marĉoj, riveroj kaj lagoj kaj ankaŭ malsekaj herbejoj kaj rizkampoj. Ili loĝas ankaŭ en sekaj lokoj kiel paŝtejoj kaj aerodromoj.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Faŭno de Sudameriko
Kategorio:Faŭno de Centra Ameriko
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Kategorio:Birdoj de Paragvajo
Naháč (Vranov)

**Naháč** estas solejo en Ĉeĥio, parto de municipo Vranov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1,5 km nordoriente de Vranov. Kondukas tra ĉi tie aŭtostrado D1. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Naháč situas en katastra teritorio **Vranov u Čerčan** kun areo 6,12&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1788. 

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Komorní Hrádek
* Hvězdonice

## Pluaj fotoj 

 Vranov, Naháč, gas station.jpg | Benzinejo Naháč
 Vranov, Naháč, gas station II.jpg| Ŝargilo de elektromobiloj
 Vranov, Naháč, playground by roadhouse.jpg| Infana ludejo ĉe la motoresto

Kategorio:Vranov (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Komorní Hrádek

**Komorní Hrádek** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chocerady en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1 km sude de Chocerady. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Komorní Hrádek situas en katastra teritorio **Chocerady** kun areo 6,69&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1401. 

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Komorní Hrádek – renesanca kastelo el duono de la 16-a jarcento alkonstruita komence de la 17-a jarcento 
* Čejchanov – restaĵoj de burgo

## Ĉirkaŭaĵo
* Naháč
* Hvězdonice

## Pluaj fotoj 

Komorní Hrádek.jpg|Komorní Hrádek
Komorní Hrádek castle (cropped).jpg|Kastelo Komorní Hrádek el alteco
Komorní Hrádek castle with Sázava.jpg|Komorní Hrádek

Kategorio:Chocerady
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Nacisocialisma Virinaro

**Nacisocialisma Virinaro** (germane: *NS-Frauenschaft*, mallongigo *NSF*) fondiĝis en oktobro 1931 kiel kunfandiĝo de diversaj naciemaj kaj naziaj povirinaj organizaĵoj. Baldaŭ post NSDAP deklaris ĝin unusola partie agnoskita unuiĝo siaspece. Post potencakiro de la nazioj en 1933, ĝi pli kaj pli iĝis kerna trupo de konvikitaj reĝim-adeptinoj. La ŝirmorganizaĵo, gvidate de februaro 1934 ĝis la fino de la Dua mondmilito fare de Gertrud Scholtz-Klink, nomiĝis *Deutsches Frauenwerk* (DFW). 

En marto 1935 ĝi fariĝis laŭjure partia sekcio de NSDAP; strukturoj ĝiaj orientiĝis pri la politikaj (laŭ govio, distrikto, urbo, ĉelo, bloko ktp.). Pro troa allogo, oni devis en 1936 limi la nombron de la aliĝemuloj, ekzamenotaj laŭ ideologia firmeco kaj nepre kun antaŭa membriĝo je BDM aŭ similaj organizoj. De ĉ. kvar milionoj da organizitaj virinoj apartenis 2,3 uloj al NSF. Minimume po unu devontiga plukleriĝo por monato okazis. Ĉefa ensocia tasko estis la preparo de virinoj je ties tipaj taskoj dommastrumade kaj patrinece. Tiusence ekzistis rekta kaj fruktodona kunlaboro kun la en 1934 fondita Regna Porpatrina Servo. 

Pro la specifa ensocia taskaro de ĉi organizo, rekta politika influo estis relative malgranda. 
## Literaturo 
* Christiane Berger: *Die Reichsfrauenführerin Gertrud Scholtz-Klink. Zur Wirkung einer nationalsozialistischen Karriere in Verlauf, Retrospektive und Gegenwart.* disertacio, Universität Hamburg 2005 (interrete)
* Massimiliano Livi: *Gertrud Scholtz-Klink. Die Reichsfrauenführerin.* Lit-Verlag, Münster 2005, ISBN 3-8258-8376-0.
* Helmut Lensing: "Hüterinnen der Familie, Erzieherinnen der Jugend und Betreuerinnen der Armen und Kranken – Die NS-Frauenschaft und das Deutsche Frauenwerk in der Grafschaft Bentheim 1929 - 1945", ĉe: *Emsländische Geschichte* 30/2023, p. 231–323
* Kathrin Meyer: *Entnazifizierung von Frauen: die Internierungslager der US-Zone Deutschlands 1945–1952.* Metropol, Berlin 2004 
* Leonie Wagner: *Nationalsozialistische Frauenansichten. Vorstellungen von Weiblichkeit und Politik führender Frauen im Nationalsozialismus,* dua eldono, Mensch & Buch Verlag, Berlin 2010, ISBN 978-3-86664-765-7
Kotesar Multfaka Kolegio

**Kotesar Multfaka Kolegio** (nepale कोटेश्वर बहुमुखी क्याम्पस, angle *Koteshwor Multiple Campus*) estas privata komunuma kolegio situanta en Jadibuti, Kotesar, Katmanduo, Nepalo. Ĝi estis fondita en 1990 kaj estas filia kolegio de Universitato Tribhuvan.

## Historio
Kotesar Multfaka Kolegio fondiĝis en 1990. Ĝia domo damaĝiĝis de la tertremoj de 2015. En 2016 ĝi komencis konstrui la aktualan domon por doni pli da spaco al kreskanta nombro da lernantoj. La registaro de Barato donacis financan helpon de 45.10 milionoj da nepalaj rupioj por la konstruo. La nova domo inaŭguriĝis en 2019. La kolegio estis uzata kiel rifuĝejo dum la inundo de la rivero Manohara en 2022.

## Programoj
La kolegio ofertas bakalaŭrecon de artoj kun sep specialiĝoj, bakalaŭrecon de negocaj studoj kun du specialiĝoj, bakalaŭrecon de edukado kun ses specialiĝoj, kaj magistrecon de negocaj studoj. En 2019 ĝi havis pli ol 3700 studentojn, el kiuj pli ol 60% estis virinoj.

La kolegio havas fakultatojn de
*Nepala lingvo
*Edukado
*Angla lingvo
*Kampara disvolviĝo, sociologio, kaj amaskomunikado
*Mastrumado
*Ekonomiko

Bharat Kumar Ghimire estas asista profesoro ĉe Kotesar Multfaka Kolegio. En 2024 la fakultato de kampara disvolviĝo, sociologio, kaj amaskomunikado okazigis 20-horan kurson de Esperanto por 50 partoprenantoj, kie Ghimire estis la instruisto.

## Programoj
Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1990-1999
Kategorio:Universitatoj en Azio
Kategorio:Nepalo
Acassuso (stacidomo)

**Acassuso** estas fervoja stacio situanta en la urbo Acassuso, en la distrikto San Isidro, Provinco Bonaero, Argentino.

Acassuso Estación.jpg|Mapo
Estacion Acassuso.jpg|Nomŝildo

## Vidu ankaŭ 
* Acassuso (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Acassuso (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Acassuso (Bonaero)

**Acassuso** estas urbo situanta en la distrikto San Isidro, kiu situas en la metropola areo de Bonaero, Argentino. Ĉi tiu urbo situas &nbsp;km de sia plej proksima aliro al la Aŭtonoma Urbo Bonaero kaj 20&nbsp;km norde de la centro de la argentina ĉefurbo.

Kun &nbsp;km², ĝi estas la plej malgranda urbo el la ses kiuj konsistigas la distrikton San Isidro, provinco Bonaero Argentino. Ĝi origine devenas de "suertes" n-roj 52, 53 kaj 54 aljuĝitaj fare de Juan de Garay al Ambrosio Acosta, Rodrigo Gómez de Saravia kaj Pablo Simbrón, kvankam de la leŭgo origine koncedita, Acassuso etendiĝas nur duone.

Ĝiaj limoj estas Plata-Rivero (nordoriente), Strato Gral Pueyrredón (sudoriente), Avenuo Santa Fe (sudokcidente) kaj strato Roque Sáenz Peña (direkte al la nordokcidento).

Ĝi limas la urbojn Martínez en la sudokcidento kaj San Isidro en la nordokcidento.

La historia punkto de la kvartalo estas la "Ombú de la Espero", sub kies ombro parolis generalo José de San Martín kaj Juan Martín de Pueyrredón, ĉirkaŭ 1816, planante la sendependecon de Argentino.

La stacidomo  de la Linio Mitre, elektra branĉo Retiro-Tigre, estis mafermita en 1933, komence ĝi estis meza haltejo inter la stacidomoj  kaj .

Acassuso ankaŭ havas stacion sur la linio Tren de la Costa, , en la malsupro de Acassuso.

## Vidu ankaŭ 
* Acassuso (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (distrikto San Isidro)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Kantotekstisto

**Kantotekstisto** aŭ **lirikisto** estas verkisto kiu skribas tekstojn (la parolatajn vortojn) de kanto (inkluzive de subspecioj kiel kanzono, balado, historie ankaŭ lido ktp), kontraste al komponisto, kiu skribas la muzikon de la kanto, kio povas inkluzivi sed ne estas limigitaj al la melodio, harmonio, muzika aranĝo kaj elekto de akompanaj instrumentoj. En vasta senco kantotekstisto do estas poeto, ĉiukaze estas verkisto. Ofte muzikistoj respektive kantistoj ne nur publike aŭdigas kantojn sed ankaŭ mem verkas ilin, do estas samtempe sia kantotekstisto kaj komponisto - se homo unuigas ĉiujn tri respektve kvar agojn, temas pri kantaŭtoro, do artisto, kiu verkas siajn proprajn tekstojn, komponas kaj kantas ilin kaj kutime mem akompanas sin per gitaro aŭ aliaj instrumentoj.

En produkto de kanto kantotekstisto do kunlaboras kun komponisto. Kiu gvidas tiun procezon, dependas: se komponisto muzikigas jam antaŭe pretan poemon, kompreneble la poemo diktas la ritmon kaj intonacion, sed se ekzemple kantotekstisto arte tradukas jam pretan kanton al alia lingvo, la muziko diktas la ritmon kaj intonacion kaj la vorto devas adaptiĝi al la jam preta melodio.

En kantoverka partnereco de ekzemple du gvidaj membroj de la sama muzikgrupo eĉ povas foje interŝanĝiĝi la rolo de komponisto kaj kantotekstisto. La kunlaboro de John Lennon kaj Paul McCartney estas vaste konsiderata la plej sukcesa kantoverka partnereco en la historio de populara muziko - iliaj kantoj konsistigas la plejmulton de la kantaro de la komuna grupo *The Beatles*. Alia fama kunlaboro estas Mick Jagger, ĉefkantisto de la grupo *Rolling Stones*, kun Keith Richards.

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Muzikprofesioj
Kategorio:Muzikaj ĝenroj
Kategorio:Poetoj
Tren de la Costa

dekstra|eta|Antaŭa logoo
La **Tren de la Costa** ("Marborda Trajno") situanta en la argentina provinco Bonaero, estas malpeza turisma trajno, malfermita en 1995, kiu trairas &nbsp;km tra elegantaj loĝkvartaloj paralelaj al Plata-Rivero, inter la stacidomoj , situanta en la urbo de Olivos kaj Delta, en Tigre. Sur ĝia 11-stacia itinero, ĝi pasas tra la distriktoj Vicente López, San Isidro, San Fernando kaj Tigre.

Origine ĝia itinero egalrilatis al la branĉo Retiro-Delta (iama Tigre R) de la Fervojo General Mitre, konstruita inter 1891 kaj 1896, kiu poste estis malaktivigita inter la stacioj  kaj Delta en 1961. Tiu ĉi itinero restis forlasita ĝis la komenco de la 1990-aj jaroj kiam ĝi estis koncedita de la antaŭa firmao Ferrocarriles Argentinos al Sociedad Comercial del Plata, kiu reaktivigis ĝin kaj administris ĝin ĝis junio ​​2013. Ekde tiam, ĝi estas funkciigata de la ŝtata kompanio Trenes Argentinos Operaciones.

centra|400ra|eta|Metropola fervoja reto de Granda Bonaero  -   -   -    -   -   -

centra|740ra|eta|Tren de la Costa

## Vidu ankaŭ 
* Argentinaj Fervojoj
* Malpeza trajno
* Trenes Argentinos Operaciones

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (Tren de la Costa)

Kategorio:Fervojo en Argentino
Kategorio:Ŝpuro 1435 mm
Teófilo Ottoni

**Theófilo Benedicto OTTONI** estis brazila ĵurnalisto, komercisto, politikisto kaj entreprenisto. Ottoni estis fervora defendanto de la Respublikismo kaj Liberalismo. Lia frato :pt:Cristiano Benedito Ottoni estis subkapitano de la Mararmeo, inĝeniero, profesoro pri Matematiko, direktoro de la Fervojo Dom Petro la 2-a, senatano de la Imperio kaj, post la proklamo de la Respubliko, li estis investita kun la mandato de senatano de la Respubliko.

## Biografio
Ĝis kiam li estis 15-jara, li okupiĝis pri komerco kaj akompanis sian patron dum ekskursetoj kun la soldatoj, sen ricevado de ajna instrukcio. En tiu aĝo, li kaj tri aliaj fratoj komencis vivi kun sia onklo :pt:José Eloy Ottoni, kiam ili komencis siajn studojn kaj servis en la Mararmeo. Post petado de liberigo el la Mararmeo en 1830, Teófilo Ottoni revenis al sia naskiĝurbo Serro por dediĉi sin al sia politika kariero kaj fondis la periodaĵon "Sentinela do Serro" en kiu li defendis siajn liberalajn kaj demokratajn ideojn. En 1842, li partoprenis la Liberalan Revolucion de 1842, kiu finiĝis kun la malvenko de la ribelantoj en Santa Luzia kaj, kiel sekvo, lia aresto. Pli malfrue, li estis favorigita je la amnestio dekretita de imperiestro D. Petro la 2-a.

Post funkciado kiel Federacia Deputito, li retiriĝis el la politiko pro la malvenko de la liberaluloj fare de la konservativuloj kaj fondis, en 1848, la "Companhia de Comércio e Navegação do Rio Mucuri". Kun la celo de antaŭenigado de la evoluo de la regiono, Teófilo Ottoni serĉis ligi la internajn regionojn de Minas-Ĝerajso al la havenurbo, kaj instigis la setlejon de eŭropaj enmigrintoj en la regiono kaj evoluigis urban nukleon kiu estis nomita Filadelfio. En 1860, pro politikaj kialoj, Kompanio Mucuri estis transprenita fare de la registaro.
[eta|maldekstre|500px|Bildo de [:pt:Lagoa Santa (Minas-Ĝerajso)|Arraial da Lagoa Santa dum la Liberala Revolucio de 1842.] Teófilo Ottoni estis unu el la estroj de la Liberala Revolucio de 1842.]]
Tiel, Teófilo Ottoni revenis al politiko kaj estis elektita Federacia Deputito kaj, baldaŭ poste, Senatano. Li elstariĝis en la fama "La demando Christie", grava diplomatia blokiĝo dum la registaro de D. Petro la 2-a, kiu kulminis kun la rompo de la rilatoj inter Brazilo kaj Anglio, ĉar li gvidis gravan movadon kontraŭ la imperiismaj pretendoj de la angloj.

La Mucuri-kampanio tre malfortigis lian sanon kaj, en 1869, Teófilo Ottoni mortis. Tiel, malgraŭ esti unu el la plej grandaj defendantoj de la respublikismo en Brazilo, li fine ne subskribis, en la 3-a de decembro 1870-a, la Republikanan Manifeston de Itu, fundamentan dokumenton por la brazila respublika movado.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1807
Kategorio:Mortintoj en 1869
Kategorio:Naskiĝintoj en la 19-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Naskiĝintoj la 27-an de januaro
Kategorio:Mortintoj la 17-an de oktobro
Kategorio:Brazilaj politikistoj
Kategorio:Brazilaj ĵurnalistoj
Kategorio:Historio de Brazilo
Ernő Bocz

**Ernő Bocz** [boc], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bocz Ernő,** estis hungara agronomo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Căpeni, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Li maturiĝis en kolegio en Aiud en 1940, poste li estis soldato 2 jarojn kaj estis bazlerneja instruisto. En la jaroj 1943 kaj 1944 li studis en tiutempe hungara Universitato de Kluĵo, sed pro la mondomilito li akiris agronomian diplomon en Agrikultura Fakultato en Keszthely en 1948. Post la diplomo li estis asistanto lernojaron, poste lektoro en la kuntirita Agronomia Universitato en Budapeŝto (1949–1951), eĉ docento (1952–1958), dum vespere li studis inter 1950–1954 en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Inter 1958–1964 li estis docento jam en Ekonomia Akademio (Debrecen), poste profesoro (1964–1990), ankaŭ katedrestro (1964–1975) kaj institutestro (1975–1990), pli poste esplora profesoro. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1958, li doktoriĝis en 1968 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li havis edzinon kaj li ricevis premiojn inter 1977-2005.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Adatok a gyep talajvédő és talajjavító hatásához Magyarországon.* (1950)
* *Új vetőburgonya termesztési módszerek.* (disertaĵo, 1958; koncize: 1961)
* *A burgonya tenyészterülete.* (1958)
* *Magyarország terméseinek 2–3-szorosára növelésének feltételei 1980-ig terjedően.* (studo, 1963)
* *A nagyobb, biztonságosabb termések alapvető feltételei és a nagyadagú trágyák hatékonyságának növelhetősége a tiszántúli löszhátak csernozjom talajain.* (disertaĵo, 1967)
* *Az idények kívüli öntözés.* (studenta lernolibro, 1976)
* *Az őszibúzafajták trágyareakciójának vizsgálata csernozjom talajon.* (kunaŭtoro, 1985)
* *Szántóföldi növénytermesztés.* (studenta lernolibro, redaktoro, 1992; pliaj eldonoj ĝis 2003)
* *A búza evolúciója okozta mikroelem-csökkenés.* (2005)

## Elektitaj patentoj 
* *Elsötétítés nélküli, nappali fényben vetítő készülék.* (1950)
* *Idényen kívüli öntözés mesterséges tápközegek perlit fölhasználásával.* (1972)
* *Fajspecifikus több mikroelemből álló komplex permettrágya.* (1978)
* *Mészhumátos trágya a talajok savanyodásának gátlására.* (1986)

## Memorigiloj 
* strato en Debrecen: "Bocz Ernő utca"

## Fontoj 
* aprezo kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Juda Enciklopedio de Brockhaus kaj Efron

La **Juda Enciklopedio de Brockhaus kaj Efron** (; akronimo *EĖBE*​​) estas la unua enciklopedio publikigita en la Rusa Imperio, dediĉita, laŭ la difino de la enciklopedio mem, al " *Judismo kaj ĝia kulturo en la pasinteco kaj nuntempo* ". La unua rusa juda enciklopedio, la unua enciklopedio pri judaj studoj en la rusa .

La enciklopedio estis publikigita fare de la Brockhaus-Efron eldonejo sub la direkto de Ilja Jefron en 16 volumoj en la jaroj 1908–1913. Ĝi estas bazita sur la *Juda Enciklopedio*, publikigita en Novjorko inter 1901 kaj 1906. Barono David Günzburg kaj Lev Katzenelson disponigis aktivan helpon en financado kaj redaktado de la enciklopedio .

Abraham Harkavy, Juli Gessen, Ilja Tscherikower, Simon Dubnow, Pjotr ​​​​Marek, Sergei Zinberg, Samuel Lozinski kaj Paul Ginzburg . 

Dum la sovetia epoko, la *Juda Enciklopedio* ne estis represita. En 1991, *Terra Publishing* represis la enciklopedion.

La Brockhaus-Efron Juda Enciklopedio iĝis la nura firmigita fonto kaj enciklopedieca publikigo pri judaj studoj en la rusa, la ĉeffonto de scio pri judismo en la rusa por periodo de 67 jaroj, ĝis la publikigo de la Rus-lingva Mallonga Juda Enciklopedio, publikigita en Jerusalemo. en 1976-2005.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Enciklopedia vortaro Brockhaus-Jefron

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Libroj aperintaj en la 20-a jarcento
Kategorio:Enciklopedioj
Kategorio:Judismo
Kategorio:Rusia imperio en verkoj
Kategorio:Rusiaj judoj
Flavbrusta lateralo

La **Flavbrusta lateralo** (laŭ la scienca nomo *Laterallus flaviventer*, aŭ *Flavbrusta ralo*) estas akvobirdo de la rala familio, *Rallidae* kaj ties genro Lateralo *Laterallus*. Ĝi troviĝas en kelkaj Karibiaj insuloj kaj en plimulto de Centrameriko kaj Sudameriko.
 
## Taksonomio kaj sistematiko
La Flavbrusta lateralo estis priskribita de la franca polimato Georges-Louis Leclerc de Buffon en sia verko de 1781 nome *Histoire Naturelle des Oiseaux*. La birdo estis ankaŭ bildigita en man-kolora plato gravurita de François-Nicolas Martinet en ''Planches Enluminées D'Histoire Naturelle* kiu estis produktita sub superkontrolo fare de Edme-Louis Daubenton por akompani la tekston de Buffon. Nek la plato nek la priskribo de Buffon inkludis sciencan nomon sed en 1783 la nederlanda natursciencisto Pieter Boddaert stampis la dunoman nomon *Rallus flaviventer* en sia katalogo de *Planches Enluminées*. La Flavbrusta lateralo estis sekve metita en la genron *Porzana*, kiu estis kreita de la franca ornitologo Louis Pierre Vieillot en 1816.

Tamen, la taksonomio de la flavbrusta ralo ne estas definitive solvita. Ĝi estis iam foje metita en la nevalidan genron *Poliolimnas* aŭ kunigita kun la mikropigio en la genron *Micropygia*. Filogenetikaj analizoj de mitokondria DNA malkaŝis, ke ĝi ne estas parto de *Porzana* propre, kaj anstakataŭe ĝi apartenas al la klado de *Coturnicops*–*Laterallus*. 

Je fino de 2022 la Internacia Ornitologia Komitato kaj la *Handbook of the Birds of the World* de BirdLife International metis la specion en genron *Laterallus*. La Nordamerika Klasigkomitato de la *American Ornithological Society* (AOS) kaj la Klementa taksonomio metas ĝin en la monotipan genron *Hapalocrex*. La Sudamerika Klasigkomitato de AOS retenas ĝin en la genron *Porzana* post malakcepto de *Laterallus*, sed serĉas proponon por movi ĝin al *Hapalocrex''.

Ĉiuj taksonomiaj sistemoj interkonsentas, ke la flavbrusta ralo havas tiujn kvin subspeciojn:

## Distribuado kaj habitato
La kvin subspecio de tiu ĉi specio troviĝas en tiuj lokoj:

Nedokumentitaj vidregistroj en Ekvadoro kondukis la Sudamerikan Klasigkomitaton (SACC) de AOS konsideri la specion hipoteza en la lando. La SACC notas ĝin ankaŭ kiel vaganta anstataŭ loĝanta en Urugvajo.

La flavbrusta ralo estas ĉefe birdo de nesalakvaj sistemoj, sed ankaŭ malofte troviĝas en sala akvo. Ĝi loĝas en marĉoj, herbaj randoj de lagetoj kaj lagoj, rizkampoj, kaj inunditaj herbaj kampoj. En alteco ĝi varias de marnivelo ĝis 2,500 m.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Faŭno de Sudameriko
Kategorio:Faŭno de Centra Ameriko
Lajos Borbás

**Lajos Borbás** [lajoŝ borbAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Borbás Lajos,** estis hungara ĝardenisto, agronomo.

 naskiĝis  en Székesfehérvár, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 lernis en ĝardenista lernejo en Budapeŝto, poste en ĝardenista instituto, kie li akiris ĝardenistan licencon en 1936. Inter 1937-1944 li laboris en bienoj en Kékcse kaj Nyírbátor, fine post kelkaj ekzamenoj li estis akceptita kiel maturiĝinta en 1945. Inter 1945–1948 li estis ĉefinspektoro de la ŝtataj bienoj, dum en 1946 li akiris agronomian diplomon en ĝardenista altlernejo, kiun la Agrikultura Universitato akceptis inĝeniera diplomo en 1957. Inter 1950–1954 kaj 1957–1961 li laboris en la agrikultura ministerio, intertempe en ŝtataj bienoj, poste li laboris en instituto, eĉ li estis institutestro (1962–1978). Intertempe li doktoriĝis en 1965 en la ĝardenista altlernejo. Lia ĉeftemo estis la vitkulturo. Li havis edzinon kaj li ricevis premion en 1978.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A nyárialma termesztése.* (1961)
* *A szőlőtermelés legfontosabb üzemszervezési kérdései.* (disertaĵo, 1965)
* *A szőlőtermesztés biztonságának fokozása a telepítési rendszer és a tőkeművelésmód megválasztásával.* (1970)
* *A tokajhegyaljai szőlőtermesztés területi és technológiai fejlesztése.* (1972)
* *Intézeti tudományos napok a Szőlészeti és Borászati Kutatóintézet 75 éves fennállásának alkalmából.* (redaktado de prelegoj, 1974)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj ĝardenistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Enciklopedia Vortaro Brockhaus-Jefron

La **Enciklopedia vortaro Brockhaus-Efron** , mallonge?  aŭ en la inicialoj **ЕСБЕ** - **EVBJ**) estas multvoluma kaj ampleksa enciklopedia verko en la rusa lingvo (inter 35 kaj 86 volumoj, laŭ eldonoj). Ĝi enhavas  artikolojn,  bildojn kaj  mapojn. Ĝi estis eldonita en Imperia Rusio en la jaroj 1890-1907, kiel komuna entrepreno de eldonejoj de Leipzig kaj Sankt-Peterburgo. 

Konataj rusaj fakuloj kiel Dmitrij Mendelejev, Vladimir Solovjov, Semjon Wengerov (1855–1920), Nikolaj Knipowitsch kaj Andrej Beketov (1825–1920) kontribuis al la verkado de la konversacia leksikono kaj vortaroj. La *Enciklopedia Slovaro* estis dezajnita, por tiel diri, kiel la ŝtata enciklopedio de la Rusa Imperio kaj la rusa ekvivalento al la *Brockhaus Enzyklopädie* kaj la *Encyclopaedia Britannica*.

Aparte grandan lokon en la Vortaro okupas artikoloj pri la historio de Rusio, ties scienco, edukado, industrio kaj kulturo; ekzemple la artikolo “Rusio” okupas du kaj duonon da volumoj.

Represaĵoj aperis post la dissolvo de Sovetunio. Ĉio el la materialo estas en la publika domajno.

## Galerio 

Dosiero:Brockhaus_and_Efron_Encyclopedic_Dictionary_b40_660-5.jpg| Insektomanĝuloj ("Insectivora")
Dosiero:A_section_of_hydatoda_in_the_leaf_of_Primula_Sinensis.png|Sekcio de Hidatodo en folio de *Primula sinensis*
Dosiero:Brockhaus_and_Efron_Encyclopedic_Dictionary_b11_310-0.jpg|*Aponogeton madagascariensis*
Dosiero:Brockhaus_and_Efron_Encyclopedic_Dictionary_b15_462-1.jpg|Blazonoj
Dosiero:Brockhaus_and_Efron_Encyclopedic_Dictionary_b1_298-0.jpg|Akropolo
Dosiero:Machinegun_Maxim_drawingB86_483-1.jpg|Ilustraĵoj de la Mitralo Maksim 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Juda Enciklopedio de Brockhaus kaj Efron

## Eksteraj ligiloj 
* 
* cifereca kopio (Plena eldono en la rusa) – DjVu formato ĉe Runivers.Ru

Kategorio:Ruslingvaj enciklopedioj
Kategorio:Referencaj verkoj
Kategorio:Libroj aperintaj en la 19-a jarcento
Kategorio:Libroj aperintaj en la 20-a jarcento
Kategorio:Libroj aperintaj en la 21-a jarcento
Avenida Maipú (stacidomo)

**Avenida Maipú** estas fervoja stacio situanta en la kvartalo Olivos, en la distrikto Vicente López, Provinco Bonaero, Argentino.

## Interkonektoj 
*  '''' (Mitre)

## Bildgalerio 

Estacion maipu tren costa ramseyer.jpg|Flanka vido
Estacion maipu nomenclador interno.jpg|Kradvorto
J30 629 Bf Avenida Maipú, ET 8.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Vicente López (Bonaero)
* Olivos

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Vicente López (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Vlkovec

**Vlkovec** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chocerady en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1,5 km sudoriente de Chocerady. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Čerčany – Světlá nad Sázavou. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Vlkovec** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,74&nbsp;km². En la katastra teritorio Vlkovec situas ankaŭ Růženín.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382. 

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Nádraží Vlkovec.jpg|Stacidomo Vlkovec
Nádražní budova Vlkovec.jpg|Stacidomo Vlkovec

Kategorio:Chocerady
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Vestec (Chocerady)

**Vestec** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chocerady en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2,5 km sudoriente de Chocerady. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Vestec situas en katastra teritorio **Vestec u Chocerad** kun areo 4,27&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1356. 

En la jaroj 1850–1921 apartenis al la vilaĝo Bělčice.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Vestec, cesta II.jpg|Vestec
Vestec, domy IV.jpg|Vestec
Vestec, pohled z rozhledny.jpg|Vido el belvedero al Vestec

Kategorio:Chocerady
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Růženín

**Růženín** estas domaro en Ĉeĥio, parto en la loka parto Vlkovec, parto de municipo Chocerady en distrikto Benešov.  

Růženín situas en katastra teritorio **Vlkovec** kun areo 2,74&nbsp;km².

## Situo
Ĝi troviĝas sur la maldekstra bordo de rivero Sázava sur la maldekstra flanko enfluiĝas rojo Vodslivský potok. Sur la dekstra flanko de rojo Vodslivský potok ligas al ĝi baza setlejunuo **Samechov-u nádraží** apartenanta al la loka parto Samechov. Růženín estas kreata de vitrofarejo Kavalierglass kaj vico de pli novaj domoj. Sur la bordo de Sázava kondukas tra la domaro fervojlinio Čerčany - Světlá nad Sázavou, kiu havas sur la kontraŭa flanko stacion Samechov. En Růženín havas haltejon "Chocerady, Růženín, sídliště" ankaŭ aŭtobusa linio de PID 465 Chocerady – Samechov. (PID laŭ *Pražská integrovaná doprava*)

## Historio 
Růženín estiĝis komence de la 20-a jarcento, kiam ĉi tie okazis post incendio konstruo de nova vitrofarejo. Tiu estis nomita *Rosahütte* laŭ la edzino de tiama posedanto Arnošt Pryl (Růžena Prylová). Antaŭ tio la vitrofarejo ekzistis sub diversaj posedantoj sub la nomo *Samechovská sklárna.* Prylidoj prosperis kaj tiel estiĝis la propra domaro, kie ili havis siajn domojn la okupitoj de la vitrofarejo. En la 1950-aj jaroj la vitrofarejo estis ŝtatigita kaj transgvidita sub vitrofarejoj Kavalier en kies manoj ĝi estas ĝis nun. Nun la fabriko estas uzata jam kiel deponeja spaco.

## Pluaj fotoj 

Továrna Kavalier v Růženíně (001).JPG|Fabriko Kavalier en Růženín
Továrna Kavalier v Růženíně (003).JPG|Fabriko Kavalier en Růženín

Kategorio:Chocerady
Kategorio:Domaroj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Bartolomé Mitre (stacidomo)

**Bartolomé Mitre** estas fervoja stacio situanta en la urbo Olivos, distrikto Vicente López, provinco Bonaero, Argentino.

## Interkonektoj 
*  '''' (Tren de la Costa)

## Bildgalerio 

Estación Mitre.jpg|Ekstero
Estación tren Bartolome Mitre BsAs.jpg|Nomŝildo
B.mitre train arriving.jpg|Ponteto

## Vidu ankaŭ 
* Olivos

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Olivos
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Cetrángolo (stacidomo)

**Cetrángolo** estas fervoja stacio situanta en la urbo Florida, en la distrikto Vicente López, norda areo de Granda Bonaero, provinco Bonaero. Ĝi estas meza stacio sur la Branĉo Retiro-Mitre de la linio Mitre.

## Bildgalerio 

Estación Cetrángolo.jpg|Kajoj kaj trakoj
Cetrangolo.jpg|Trajno
Estacion parada km15 en florida.jpg|Stacio Km.&nbsp;15

## Vidu ankaŭ 
* Florida (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Florida (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Sándor Bozó

**Sándor Bozó** [ŝAndor], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bozó Sándor,** estis hungara agronomo.

 naskiĝis  en Bratislavo (Ĉeĥoslovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio. Li maturiĝis en gimnazio en Szombathely en 1952, poste li akiris an diplomon en Agronomia Universitato en 1957. Tamen almane li ne ricevis la diplomon, ĉar li apogis la hungaran revolucion en 1956. Li praktikadis jaron en ŝtata bieno en Herceghalom, poste li estis faklaboristo 3 jarojn, pli poste li havis statuson ĝis 1980. Li havis postenon en instituto (1980–1991), poste li estis subinstitutestro ĝis 1997, pli poste li estis konsilisto. Intertempe li doktoriĝis en 1969, li kandidatiĝis (CSc) en 1993 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeftemo estis la bovinoj. Li edziĝis en 1960, poste filino naskiĝis, en 1984 li vidviĝis. Li ricevis premiojn inter 1976-2004.

## Elektitaj kontribuoj 
* Magyartarka x jersey F-1 tehenek perzisztenciájának, tőgyarányosságának és fejhetőségének vizsgálata. (kunaŭtoro, 1959)
* *Testtömeg és tejtermelés közötti összefüggés vizsgálata kifejlett teheneken.*  (kunaŭtoro, 1966)
* *A tejkoncentráció és a testnagyság hatása a tejelő marha típusára és a termék-előállításra.* (kunaŭtoro, 1976)
* *Egyszerű módszer a növendékbikák hasított féltesteinek minősítésére.* (kunaŭtoro, 1983)
* *A húsmarhákkal kapcsolatos néhány újabb hazai kutatási eredmény.* (kunaŭtoro, 1998)
* *Tejelő tehenek lineáris küllemi bírálatának összehasonlítása testméretadataikkal.* (kunaŭtoro, 2000)

## Memorigiloj 
* fondaĵo "Bozó Sándor" ekde 2006

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Ĉeĥoslovakiaj hungaroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Samechov

**Samechov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chocerady en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 3 km oriente de Chocerady. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Samechov troviĝas en monteto super rivero Sázava sur la maldekstra bordo.

**Samechov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,14&nbsp;km².

La vilaĝon mem kreas kelke da bienoj, domoj kaj kabanoj. Sude kaj okcidente Samechov estas limigita de rojo Vodslivský potok, norde de rivero Sázava, el la orienta parto estas enkojnigita en ĝin la najbara katastra teritorio Dojetřice de urbo Sázava.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1436. 

## Loĝantaro
## Transporto 
Tra la malsupra parto de la katastra teritorio kondukas sur la maldekstra bordo de rivero Sázava fervojlinio Čerčany – Světlá nad Sázavou kaj sur teritorio de Samechov ĝi havas stacion Samechov kaj haltejon Stříbrná Skalice.

## Pluaj fotoj 

Chocerady, Samechov, west view.jpg|Samechov
Samechov, od zastávky Stříbrná Skalice ke kamenolomu.jpg|Samechov de haltejo Stříbrná Skalice al ŝtonminejo
Samechov (004).JPG|Samechov

Kategorio:Chocerady
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Noda

**Noda** (japane: 野田市) estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en Regiono Kanto, en Gubernio Ĉiba. La urbego estas fama pro sia produktado de sojsaŭco. 
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 Noda havis populacion de . En la 1970-aj jaroj la urbo atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol cent mil). 

## Geografio 
Noda estas la plej norda urbo en la gubernio kaj estas ĉirkaŭita de riveroj sur tri flankoj. Koŝigaja troviĝas 9, Nagarejama kaj Kasukabe po 10, Kaŝiva kaj Soka po 14, Macudo 18, Iĉikaŭa 25, Funabaŝi kaj Urajasu po 30, gubernia sidejo Ĉiba kaj ĉefurbo Tokio po 44 kilometrojn laŭ https://www.thedistancenow.com/noda_japan/tokyo_japan.

## Historio 
La areo ĉirkaŭ Noda estis loĝita ekde la antaŭhistorio. Dum la Edo-epoko Noda estis rivera haveno kun poŝta stacio. Oficiale Noda kaj la proksima Sekijado estis kreitaj laŭ la moderna municipa sistemo en 1889. Noda urbiĝis en 1950 kaj en 2003 Sekijado aliĝis al Noda.

## Ekonomio 
Noda estas regiona komerca centro kaj navedurbo pro proksimeco de Tokio kaj Ĉiba. 13% de la populacio navedas ĉiutage al Tokio. Nature loke estas miksita ekonomio kun industriaj parkoj, kie la plej signifa estas produktado de la sojsaŭcoj. Menciindas ankaŭ la agrikulturo.

## Eduko 
En Noda komerca universitato kaj kampuso pri sciencoj funkcias.

## Trafiko 
Noda ligiĝas fervoje kaj aŭtovoje al la landa reto.

## Klimato 
Noda situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1351 milimetrojn.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* muzeoj
* kastelo en Sekijado

## Ĝemelurboj 
*  Whakatane, Nov-Zelando ekde 1997

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
EO (filmo)

**EO**, ankaŭ *EO la Azeno* (, provizora titolo: *Baltazar*) estas plenlonga filmo de Jerzy Skolimowski el 2022. La ŝosefilmo estas reinterpreto de la filmo *For Example Balthasar* de Robert Bresson (1966). Ĝi temigas la titularan azenon, kiu estas pasita de posedanto al posedanto kaj travivas ĝojon kaj doloron el la manoj de homoj .

La pola - itala kunproduktado premieris la 19-an de majo 2022 en konkurso ĉe la Festivalo de Cannes. 

## Resuma intrigo 
La filmo enkadriĝas en la nuntempo  kaj sekvas azenon de nealta staturo nomita "EO", por kiu la mondo estas mistera loko kiam oni rigardas ĝin tra la okuloj de besto. 

Eo, griza azeno kun melankoliaj okuloj, renkontas bonajn kaj malbonajn homojn sur sia vivovojaĝo, travivas ĝojon kaj doloron, pasas tra la rado de la sorto, kiu hazarde igas bonŝancon en katastrofo, kaj malespero en neatendita feliĉo, sed ne por momento li perdas sian senkulpecon.

Eo finiĝas en ĉevala stalo de pola cirko. De tie la besto estas pludonita al azenstalo, urbetodrinkejo kaj vulpbieno. Finfine, la azeno estas transportita trans la Alpoj al itala palaco. 

Eo ŝajnas elteni siajn aventurojn kun stoikismo. Fakte, la menso de la besto estas kaptita de emocioj. En siaj sonĝoj, la azeno revenas al la plej bela persono, kiun la besto renkontis en la cirko: la bela Kasandra. La vivo de Eo finfine finiĝas en itala buĉejo.

## Ricevo 
*EO* estis nomumita por pli ol 60 internaciaj filmaj kaj festivalaj premioj en la filmo-premia sezono 2022/23, el kiuj la verko gajnis pli ol duon dekduon. La reĝisora laboro de Skolimowski estis honorita kun, interalie, la Ĵurio-Premio ĉe la Festivalo de Cannes, la Eŭropa Filmo-Premio por la plej bona filmmuziko kaj de la American Film Critics' Associations de Novjorko kaj Los-Anĝeleso.  Kiel la oficiala kandidato de Pollando, *EO* ricevis nomumon por Plej bona Internacia Filmo ĉe la 2023-datita Akademia Premio . 

## Rolantaro 
* Sandra Drzymalska - *Kasandra*
* Lorenzo Zurzolo - *Vito*
* Mateusz Kościukiewicz  - *Matteo*
* Isabelle Huppert  - *Grafino*
* Ettore, Hola, Marietta, Mela, Rocco kaj Taco - *EO*
* Saverio Fabbri - Komercisto de bestoj
* Lolita Shamma - *Dora*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Polaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2022
Kategorio:Ŝosefilmoj
Kategorio:Pollando en filmoj
Kategorio:Italio en filmoj
Kategorio:Filmoj pri bestoj
Kategorio:Fikciaj azenoj
Klimata inĝenierio

**Klimata inĝenierio** aŭ **Geoinĝenierado** estas aro da mezuroj kaj influoj celantaj aktive ŝanĝi klimatkondiĉojn en loka regiono de la Tero aŭ tra la tuta planedo por kontraŭstari nedezirindajn klimatajn ŝanĝojn (tutmonda varmiĝo, forceja efiko ktp.) kaj akiri la plej komfortajn vivkondiĉojn kaj ekonomia aktiveco en la plej granda parto de la planedo .

En 2013, la Interregistara Spertularo pri Klimata Ŝanĝiĝo (IPCC), oficiala organo de UN, konsideros la eblecon uzi geoinĝenierajn metodojn por solvi la problemon de mondvarmiĝo.

En la 2020-aj jaroj neantoj de klimatŝanĝigo komencas laŭdi geoinĝenieristikon kiel "pli bonan alternativon" al limigado de la forbruligo de fosiliaj brulaĵoj, pensante ke geoinĝenierado solvos la problemon de varmiĝo, permesas al ni kredi, ke nenio devas esti ŝanĝita: ni povas daŭre bruligi fosiliajn brulaĵojn kaj bazi sur ili ekonomian kreskon kaj kompaniajn profitojn; Danke al teknologio, ne estos bezono adapti nian konduton al la planedo - la Tero estos adaptita por konveni al homoj. La Unio de Koncernaj Sciencistoj avertas ke suna radiada modifaĵo povus fariĝi senkulpigo malrapidigi reduktojn en fosiliaj karburaĵaj emisioj kaj malhelpi progreson al malalta-karbona ekonomio, ĉar tiu ĉi teknologio ne traktas ĉi tiujn radikajn aferojn de klimata ŝanĝo .

## Koncepto 
La ĉefa motivo por la formado de la koncepto de geoinĝenierado estis la bezono, esprimita de kelkaj sciencistoj ekde la 1970-aj jaroj, aktive kontraŭagi gravajn klimatajn ŝanĝojn asociitajn kun mondvarmiĝo kaj grandskalaj emisioj de forcej-efikaj gasoj. La ĉefa argumento de subtenantoj de la koncepto estas la rapide akcela klimata ŝanĝo en la lastaj jaroj. Ĝi jam kaŭzas grandegan ekonomian damaĝon kaj povas poste konduki al la morto de la homaro. Tamen, multaj sciencistoj, kiuj subtenas la ideon de geoinĝenierado, argumentas, ke eĉ serioza redukto de ellasoj de malutilaj substancoj en la atmosferon kaj transiro al nefosiliaj energifontoj ne havos rimarkindan efikon sur ekzistantaj klimataj ŝanĝoj. 

Geoinĝenierado estas kompleksa studo kiu kombinas scion de diversaj disciplinoj, kiel ekzemple:

* scienca (atmosfera kemio, ekologio, meteologio, botaniko, ktp.)
* inĝenieristiko (aerspaca inĝenierado, ŝipkonstruado, balistiko, ktp.)
* administrado (riskadministrado, operacia esploro).

## Ŝanĝoj en alvenanta suna radiado 
Kontrolo de envenanta suna radiado baziĝas sur la reflektado aŭ sorbado de lumo. Aldone al la proponitaj metodoj, nombraj simulaĵoj ankaŭ estas faritaj kun klimatmodeloj por taksi la efikon al temperaturŝanĝoj inter tago kaj nokto kaj sur ŝanĝoj en aerfluo en la atmosfero.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Terformado

Kategorio:Planeda inĝenierarto
Kategorio:Studfakoj de inĝenierarto
Kategorio:Klimata ŝanĝo
Kategorio:Paĝoj kun nereviziitaj tradukoj
Vráž (Ostředek)

**Vráž** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Ostředek en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 3 km nordokcidente de Ostředek. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Vráž situas en katastra teritorio **Bělčice u Ostředka** kun areo 5,01&nbsp;km² en arbaroj okcidente ĉe aŭtostrado D1. Norde ĝi najbaras kun municipo Komorní Hrádek.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1406.

## Loĝantaro
Kategorio:Ostředek
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Gertrud Scholtz-Klink

**Gertrud SCHOLTZ-KLINK** (naskiĝinta la  en Adelsheim, mortinta la  en Tübingen-Bebenhausen) estis gemana nacisocialisma aktivulino kaj publicistino. Edzinigis ŝin en 1921 la poŝtisto Eugen Klink, en 1932 la kuracisto Günther Scholtz (divorco en 1938) kaj en 1940 la politikisto kaj SS-ano August Heißmeyer († 1979). Ŝi naskis kvin infanojn.
## Vivo
Estante filino de oficiala distrikta ĉefgeodeziisto Treusch, ŝi frekventis la gimnazion je Moosbach ĝis antaŭabiturientan ekzameniĝon. Sian edzon ŝi akompanis dum politikaj kampanjoj kaj membriĝis al NSDAP en la 1930-a jaro. Danke al goviestro Robert Wagner ŝi rajtis vidvinigite esti parolfarantino dum naziaj eventoj; ŝi ankaŭ komisiiĝis pri organizo de porvirina klubo-vivo en Badeno. Sekve ŝi moderigis la virinan sekcion de Regna Laborservo en Suduesta Germanujo. En januaro/februaro 1934 ŝi karieris en Berlino danke al nomumiĝo je estrino de Nacisocialisma Virinaro kaj de *Deutsches Frauenwerk* (DFW). Adolf Hitler mem honortitolis ŝin *regnan gvidantinon de virinoj*. En junio 1934 ŝi ekgvidis la virinan sekcion de *Deutsche Arbeitsfront* (DAF); dummilite ŝi memkompreneble ankaŭ responedecis pri similaj aferoj en teritorioj okupitaj fare de Wehrmacht. Kun sia edzo ŝi eĉ partoprenis batalojn Berline dum la lastaj monatoj antaŭ kapitulaco en majo 1945. Ĝis arestiĝo en 1948 ŝi vivis kun la edzo je Bebenhausen preninte la falsan nomon *Maria Stuckenbrock*. En 1949 respektive 1950 oni kondamnis ŝin je du kaj duona jaroj da malliberiĝo; tion plikurtigis sukcesa peto pri amnestio. Tamen perdis ŝi por ĉiam la aktivan kaj pasivan elektorajton kaj jardeko malpermeso deĵori instruistece kaj ĵurnalistece.

Klaras ke ŝi, danke al retorika talento, ja influegis multajn kunlaborantinojn. Ŝi eĉ partoprenis la elekton de taŭgaj observantinoj en koncentrejoj. Post 1953 ŝi tute retiriĝis publike. Sed en 1978 ŝi publikigis la dokumentadon *Die Frau im Dritten Reich* kie ankaŭ troviĝas aŭtobiografiaj trajtoj kaj pozitiva takso de porvirina politiko de la nazioj.

## Honoroj
*1936: *Goldenes Ehrenzeichen* (fare de NSDAP) 
*1937: *Goldenes HJ-Parteiabzeichen* (fare de Hitlera Junularo) 
*1944: *Goldenes Mutterkreuz*

## Aliaj verkoj
* Aufbau des deutschen Frauenarbeitsdienstes, 1934
*Reden an die deutsche Frau, 1934 (kune kun Hitler)
*Den deutschen Frauen, 1935 (kune kun Hitler)
*Verpflichtung und Aufgabe der Frau im nationalsozialistischen Staat, 1936
*Frauen helfen siegen. Bilddokumente vom Kriegseinsatz unserer Frauen und Mütter, 1941 (antaŭparolo)

## Fonto
Kramer, Nicole: "Scholtz-Klink, Gertrud" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 23 (2007), p. 449-451 
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
*biografio ĉe *Germana Historia Muzeo*

## Notoj
Městečko (Nespeky)

**Městečko** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Nespeky en distrikto Benešov. La vilaĝo situas laŭlonge laŭ kondukanta ŝoseo inter municipoj Nespeky kaj Poříčí nad Sázavou. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Městečko situas en katastra teritorio **Nespeky** kun areo 4,97&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmnecio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1497.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Zvonička2.jpg|Sonorilejo en vilaĝplaco
Silnicez.JPG|Ŝoseo vintre

Kategorio:Nespeky
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Florida (Bonaero)

**Florida** aŭ **Florida Este** estas argentina urbo en la distrikto Vicente López, en la norda areo de Granda Bonaero, provinco Bonaero. Ĝi limas la urbon Vicente López en la oriento, Olivos en la nordo, la Tutamerikan Ŝoseon en la okcidento kaj la urbon Bonaero en la sudo.

Florida havas areon de &nbsp;km² kaj populacion de  loĝantoj, kio igas ĝin la dua plej loĝata urbo en Vicente López post Olivos. Ĝi estas mezklasa loĝkvartalo. Administre la distrikto Vicente López estis deklarita urbo en 1939, do Florida konsistigas kvartalon por katastraj celoj.

## Vidu ankaŭ 
* Florida (Mitre) (stacidomo)
* Aristóbulo del Valle (stacidomo)
* Cetrángolo (stacidomo)
* Juan B. Justo (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Mžižovice

**Mžižovice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Ostředek en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas sudokcidente de Ostředek. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Mžižovice situas en katastra teritorio **Ostředek** kun areo 4,04&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1427.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 File:Ostředek, Mžižovice, house No 12.jpg | Domo en la vilaĝplaco
 File:Ostředek, Mžižovice, chapel.jpg| Kapeleto
 File:Ostředek, Mžižovice, pond.jpg| Fiŝlago sub la vilaĝo

Kategorio:Ostředek
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro