open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ferenc Gimpl

**Ferenc Gimpl,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Gimpl Ferenc Ervin,** estis hungara bakteriologo, imunologo.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis en oktobro de 1993 en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1947, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Budapeŝto en 1958. Post la diplomo li laboris 5 jarojn en mikrobiologia instituto, poste en klinika laboratorio li estis lektoro (1963–1972), poste docento. Escepte en 1963 li esploris en Romo. Intertempe li akiris laboratorian licencon en 1963, li kandidatiĝis (CSc) en 1971 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉefa esplortereno estis la tuberkulozo. Li ricevis solan premion en 1972.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A mycobaktériumok antigénszerkezetének vizsgálata géldiffúziós módszerrel.* (kunaŭtoro, 1962; ankaŭ angle)
* *Antigenstructur der Mycobacterium kansasii und die Möglichkeit ihrer Klassifizierung mit immunochemischen Methoden.* (kunaŭtoro, 1967)
* *Az ellenanyaghiányos állapotok, mint a gyulladásos tüdőbetegségek lehetséges előidéző tényezői.* (1975)
* *A mycobacterium kansasii által okozott bronchopulmonalis mycobacteriosisok.* (kunaŭtoro, 1977).

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bakteriologoj
Kategorio:Hungaraj imunologoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Estanislao S. Zeballos (stacidomo)

**Estanislao S. Zeballos**, aŭ nur **Zeballos**, estas stacio situanta en la samnoma urbo, en la distrikto Florencio Varela, Provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Estación Zeballos 02.jpg|Ekstero
Zeballos2.jpg|Nomŝildo

## Vidu ankaŭ 
* Zeballos (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Zeballos (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Zeballos (Bonaero)

**Zeballos** (plennome **Estanislao Severo Zeballos**) estas argentina urbo en la distrikto Florencio Varela, provinco Bonaero. Ĝi estas parto de la aglomeraĵo de Granda Bonaero.

Ĝi havas  loĝantojn (2001), estante la 7-a plej loĝata loko en la distrikto.

## Vidu ankaŭ 
* Estanislao S. Zeballos (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Albert Belhomme de Franqueville

**Albert BELHOMME DE FRANQUEVILLE**, n. la 16-an de oktobro 1814 en Pinterville (Eure) kaj m. la 5-an de aŭgusto 1891 en Bizanos (Pyrénées-Atlantiques), estis franca pireneisto kaj botanikisto.

## Biografio 
Naskita en Normandio, la grafo Albert Belhomme de Franqueville estis filo de Ambroise Belhomme de Franqueville (1773-1851) kaj de Marie Aglaé Le Pesant de Boisguilbert (1792-1868). Li devenis de nobela familio, kiu mem devenis de reĝa sekretario en la 18-a jarcento. Li estis rentulo kaj edziĝis kun Cécile-Blanche Guiot de La Cour, kiu mortis la 20-an de februaro 1851 en Pau je la juna aĝo de 26 jaroj. Ili havis filon, Charles-Gaston. Poste li edziĝis dufoje plu. Li estis urbestro de Bizanos de 1871 ĝis 1891, kie li mortis samjare.

La grafo Albert de Franqueville enloĝiĝis en la kastelon de Bizanos la 6-an de februaro 1854. La parko de la kastelo enhavas ekzotajn plantojn de la fino de la 19-a jarcento, alportitajn de la grafo kaj de ties botanikistaj amikoj.

### Fama botanikisto 
Fama botanikisto, li posedis sekplantaron internacie konatan, kiu enhavis preskaŭ ĉiujn *exsiccata* distribuitajn dum dudek jaroj. La sekplantaro, tre riĉa je francaj plantoj, multe kreskis danke al la akiro de la kolektoj de Achille Richard kaj Steudel. La graveco de tiuj kolektoj estis des pli granda, ĉar S-ro de Franqueville ne okupis sin pri ĝeneralaj monografioj kaj diligente interŝanĝis siajn plantojn kun diversaj francaj aŭ eksterlandaj botanikistoj.

Li posedis tial valorajn kaj aŭtentikajn tipojn, kiel tiujn el la insulo Javo kolektitajn de Heinrich Zollinger aŭ Carl Ludwig Blume, el Ameriko, aŭ kompletan serion de plantoj kolektitaj de Quartin-Dillon kaj Petit en Abisenio.

Li precipe kolektadis en la sudo de Francio kaj en Sicilio, por diversaj kolektantoj, inkluzive la kolektojn de Constant Billot kaj Louis Companyo. Parto de liaj kolektoj troviĝas en la kolektoj de Strasburgo aŭ ĉe la Nacia Natura Historio-Muzeo de Parizo, inter aliaj.

Li partoprenis variajn internaciajn kongresojn pri botaniko (1867 en Parizo.

Albert de Franqueville estas, en sia raporto, la « inventinto » de la mita loko nomata « Ponto de Mahometo ». La lasta pasejo de la tre mallarĝa kresto, nur kelkaj dekoj da metroj el la pinto, kaŭzas al ili enormajn malfacilaĵojn, tiom ke li nomas tiun pasejon « Ponto de Mahomet », aludante al islama buŝa tradicio, kiu rakontas ke la eniro al la paradizo estas mallarĝa kiel haro kaj akra kiel glavklingo, sur kiu nur la justuloj povas pasi.

Tamen, la teksto de Franqueville estus nur malbona kopio de tiu de Ĉikaĉov, escepte pri la dua ascendo, ĉar Franqueville ne partoprenis ĝin.

## Postmorta influo 
Sur la kresto de Llosas, en la masivo Maladeta, la pintoj Argarot (3 035 metroj), Tchihatcheff (3 052 metroj), kaj Franqueville (3 065 metroj) portas la nomojn de la konkerintoj kaj de unu el iliaj gvidistoj, Jean Sors.

La kastelo de Bizanos, kie li loĝis, nun portas la nomon *kastelo de Franqueville*.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj botanikistoj
Kategorio:Francaj montogrimpistoj
Kategorio:Pireneistoj
Judit Czeglédy

'*** [ceglEdi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Czeglédy Judit,*' estis hungara virologo. Ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Hatházy Ákosné*.

 naskiĝis  en Debrecen, ŝi mortis  en Debrecen.

## Biografio 
 maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Lajos Kossuth en 1970. Post la diplomo ŝi laboris en universitata instituto, tamen interrompe ŝi esploris en Universitato Frederiko Aleksandro Erlangeno-Nurenbergo (1985) kaj Universitato de Umeå (1989–1990). Intertempe ŝi doktoriĝis en 1976 en la universitato, ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1993 antaŭ la Hungara Scienca Akademio.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az Epstein–Barr-vírus és a társult betegségek.* (kunaŭtoro, 1972)
* *Az Epstein–Barr-vírus és lymphoproliferatív betegségek kapcsolatának tanulmányozása.* (disertaĵo, 1976)
* *Human Papillomavirus Frequency in Normal Cervical Tissue.* (kunaŭtoro, 1987)
* *Humán papillomavírusok a genitális régióban.* (disertaĵo, 1992)
* *Mikrobiológia gyógyszerészhallgatóknak.* Egy. jegyz. (studenta lernolibro, 1999, reeldonoj: 2000–2006)

## Fontoj 
* biografio hungare
* verkaro

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj virusologoj
Rafael Calzada (stacidomo)

**Rafael Calzada** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, en la distrikto Almirante Brown, Provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Parque de la estación (Rafael Calzada).jpg|Nomo
Puente peatonal de la estación Rafael Calzada.jpg|Ponteto
Nomenclador de la estación Rafael Calzada.jpg|Nomŝildo

## Vidu ankaŭ 
* Rafael Calzada

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Rafael Calzada
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Rafael Calzada

**Rafael Calzada** estas urbo en Argentino situanta en la distrikto Almirante Brown, provinco Bonaero.

La urbo Rafael Calzada situas je &nbsp;km de la Federacia Ĉefurbo kaj apartenas al la distrikto Almirante Brown, kune kun la urboj Adrogué, Burzaco, Claypole, Glew, Longchamps, José Mármol, Ministro Rivadavia kaj San José.

Ĝi havas &nbsp;km² kaj populacion de  loĝantoj (2001), kio reprezentas densecon de  loĝantoj je km². Ĝi limas norde kun José Mármol kaj San José; sude kun Claypole kaj Burzaco; okcidente kun Adrogué, Burzaco kaj Mármol; oriente kun Claypole kaj San Francisco Solano, ĉi-lasta en la distrikto Quilmes.

## Vidu ankaŭ 
* Rafael Calzada (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Odolenovice (Krásné Údolí)

**Odolenovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Krásné Údolí en distrikto Karlovy Vary. Ĝi situas proksimume 1,5 km nordoriente de Krásné Údolí. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Odolenovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,28&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1394.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Odolenovice (Döllnitz, u Krásného Údolí) - náves (říjen 2023) (1).jpg|Odolenovice
Odolenovice (Döllnitz, u Krásného Údolí) - náves (říjen 2023) (2).jpg|Odolenovice
Odolenovice (Döllnitz, u Krásného Údolí) - čp. 10 (říjen 2023) (1).jpg|Odolenovice
Odolenovice (Döllnitz, u Krásného Údolí) - náves (říjen 2023) (6).jpg|Odolenovice

Kategorio:Krásné Údolí
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Karlovy Vary
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Slavkova arbaro
Kategorio:Setlejoj en Tepla montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Slavkova arbaro
Béla Husz

**Béla Husz** [hus], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Husz Béla,** estis hungaria germana botanikisto, mikrobiologo, altlerneja instruisto. Lia botanika mallonga nomo estis *Husz*.

 naskiĝis  en Poprádfelka (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa urboparto en Poprad en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 apartenis al la germana minoritato de la lando. Li maturiĝis en luterana germana kolegio en Eperjes en 1910, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1915, post 4 jaroj filozofian diplomon. Post la unua diplomo li estis asistanto 2 jarojn en la universitata instituto, poste li instruis en mezlernejo, dum en 1925 li esploris en Usono helpe de stipendio, en 1927 en Bavario kaj Ĉeĥoslovakio. Inter 1923–1929 li estis lektoro en la instituto, poste li estis katedrestro en Hungara Hortikultura Altlernejo, inter 1936–1945 privata profesoro en Reĝa Teknikuniversitato palatino József, inter 1946-1949 katedrestro kaj institutestro en agrarscienca universitato. Fine li estis emerita konsilisto ĝismorte en instituto. Li kandidatiĝis (CSc) en 1952 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉefa esplortereno estis la etaj fungoj kaŭzantaj malsanojn al la plantoj. Li havis edzinon kaj en 1941 li ricevis premion.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Adatok a Magas-Tátra és a Szepesség mikroszkopikus gombaflórájának ismertetéséhez.* Egy. doktori értek. (disertaĵo, 1919)
* *A burgonyarák.* (1925)
* *Mikroorganizmusok felhasználása a biológiai növényvédelemben.* (1933)
* *A beteg növény és gyógyítása.* (monografio, 1941)
* *Háborús permetezés.* (1944)
* *Mikológiai vizsgálatok pusztuló kajszifákon.* (1947)
* *A növénybetegségeket okozó konídiumos gombák meghatározása és rendszere.* (parto de monografio, 1951)
* *Über die Colletotrichum-Welkekrankheit der Kartoffel in Ungarn.* (1953)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj botanikistoj
Kategorio:Hungaraj mikrobiologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungariaj germanoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Rouvres-en-Woëvre

**
**'* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Meuse* - prononco [], por diferencigo de la france samnoma rivero Mozo en Esperanto nomata *Mozio* - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est'' ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Verdun kaj al la kantono '**. 

eta|maldekstra|250ra|

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Meuse
 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Meuse
**
Jenišov (Horní Planá)

:*Estas ankaŭ Jenišov.*

**Jenišov** (, ankaŭ *Hossenreut*) estas domaro en Ĉeĥio, parto de urbo Horní Planá en distrikto Český Krumlov. La hodiaŭa Jenišov, grupo da hoteloj kaj refereŝigejaj kabanoj, situas proksime de la devena vilaĝo, kiu troviĝis en lokoj de la hodiaŭa kampadejo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1445.

En la jaroj 1952–1958 la vilaĝo pereis en konekso kun konstruado kaj enakvigo de akva rezervujo Lipno.

## Personecoj 
[thumb|[Adolf Martin Pleischl|left|254x254px]]
En Jenišov naskiĝis Adolf Martin Pleischl (1787–1867), universitata profesoro, kemiisto kaj kuracisto.

Kategorio:Partoj de Horní Planá
Kategorio:Domaroj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Pod Rohem

**Pod Rohem** () estas kvartalo en Ĉeĥio, parto de municipo Jenišov en distrikto Karlovy Vary. Ĝi situas proksimume 1 km sude de Jenišov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Troviĝas ĉi tie hipermerkatoj Globus kaj Makro, benzinejo kaj pluaj vendejoj aŭ servoj.

Pod Rohem situas en katastra teritorio **Jenišov** kun areo 5,18&nbsp;km².

## Historio 
Tiu ĉi parto de la municipo estas nova kaj ĝi komencis estiĝadi en la jaro 2003.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Pod Rohem (Jenišov), silnice 2020 (2).jpg|Pod Rohem (2020)
Pod Rohem (Jenišov), kruhový objezd 2020 (3).jpg|Pod Rohem (2020)
Pod Rohem (Jenišov), silnice 2020 (4).jpg|Pod Rohem (2020)

Kategorio:Jenišov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Karlovy Vary
Kategorio:Setlejoj en Slavkova arbaro
Kategorio:Setlejoj en Sokolova baseno
Kalvinana preĝejo (Tiszebecs)

La **kalvinana preĝejo** estas religia monumento historia ekde 2017 en grandvilaĝo Tiszabecs (Hungario).

## Historio 
Ŝajnas, ekde la 1500-aj jaroj vivis en la komunumo kalvinanoj, sed la gotika kirko mem en 1469 konstruiĝis. Granda inundo en 1864 plene rompis ĝin. La nun videbla estis konstruita inter 1907-1910. La orgeno estis kreita en 1941.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze malsupre antaŭ la enirejo malgranda porĉo reliefas. Super la porĉo estas malgranda ronda fenestro. La plej supre la kvarlatera turo altiĝas, la turpinto estas plurlatera alta piramido. Apud la turo estas po unu pli malaltaj turoj, kies subaj partoj estas kvarangulaj, pli supre plurlateraj. La ĉefnavo havas krucnavon, iomete pli altan, ol la ĉefnavo. Ankaŭ la krucnavo havas po 1 apartajn enirejojn.

## Fontoj 
* datenoj hungare 
* datenoj hungare
* hungare kun foto 
* datenoj hungare

Tiszabecs
Grandrapida trajno Moskvo — Adler

**Grandrapida trajno Moskvo — Adler** () estas projekto de Grandrapida trajno, kiu navedos inter Moskvo kaj Adler (Soĉi). La longo de fervojo estos 1540 kilometroj.

## Vidu ankaŭ 
* Grandrapida trajno
* Grandrapida trajno Moskvo — Kazano
* Adler (stacidomo)

## Referencoj 
Kategorio:Altrapidaj fervojaj linioj en Rusio
Sorbey

**Sorbey** estas la nomo de du komunumoj en Francio:

*Sorbey (Mozio) en la departemento Mozio (*Meuse*) kaj
*Sorbey (Mozelo) en la departemento Mozelo (*Moselle*).
Sigismondo de Volkersdorf

**Sigismondo de Volkersdorf** (naskiĝinta ĉ. 1395 je Enns-Volkersdorf, mortinta la  en Salcburgo) estis de 1452 ĝismorte salcburga ĉefepiskopo kaj princo. La bona teologo originis el la familio de Gleink-Volkenstorf.
## Vivo
Sigismondo fariĝis en 1424 katedralkapitulano, en 1429 hospitalestro kaj katedralpreposto de Salcburgo. Estante kompromiskandidato, li ricevis fare de Nikolao la 5-a la papan konfirmon pri la episkopelektiĝo en la 9.6.1452; la konsekro mem okazis en la 8.8.

Malgraŭ mallonga regado li evidentiĝis taŭga suvereno. Tiam Salcburgio suferis politikajn kverelojn sub imperiestro Frederiko la 3-a. Ankoraŭ en 1452 papo Nikolao la 5-a petis Sigismondon peradi inter Frederiko kaj aŭstria opoziciularo agnoskanta Ladislaon laŭleĝan reĝon de Hungarujo kaj Bohemujo. Tiam Sigismondo gajnis renomon peristan sed tamen ne antaŭ marto 1458 en Wiener Neustadt honoriĝis fare de Frederiko per regaloj kaj la rajto mem juĝi pri korpaj punoj (privililegio ne donita de du cent jaroj). Krome li ricevis la privilegion stampigi monerojn por Salcburgio kaj ĉiuj dependaj urboj, lastatempe por mezepoka salcburga episkopo. 

Problemoj kun la imperiestroj iĝis jam en 1454 pro la administrado de la Princa prepostujo de Berchtesgaden kaj salekspluata kontrakto inter la salcburganoj kaj la Habsburgoj (el la 1449-a jaro). Post apelacioj de Sigismondo kaj preposto Bernardo, la ĉefpontifiko ordonis en la 1.10.1455 la nesekularan memstarecon de Berchtesgaden per jura nesubmetiĝ-devo *(exemptio)*. En 1458 la kverelo kun Frederiko koncerne la salon solviĝis per nova maniero de reguli la prezon de salo. Alian problemon kialigis financa krizo estigita de la imperiestro, cele kontraŭi la dukojn de Bavarujo. Post kiam la faro de nealtkvalita mono (ankaŭ de Sigismondo mem) estigis ondon da prezaltiĝoj kaj la kompleta komercado per salo suferis, necesis stampi novajn monerojn kaj fini tiun tempon de monaĉo *(Schinderlingszeit)* per leĝo de junio 1460. 

En 1456 Sigismondo kunvokas la salcburgian landan parlamenton pro minacego fare de la turkoj post kio kreiĝis specialaj taĉmentoj. Li ankaŭ tre interesiĝis pri la minejoj de Lungau kion atestis la nova leĝaro *Ramingsteiner Bergordnung* de 1459 kun 44 paragrafoj. Malgraŭ financaj problemoj la gotika novkonstruaĵo je Mülln; ankaŭ la ĉefa portalo de la salcburga katedralo estis novigita inter 1454 kaj 1461 (verko de Stefan Krumenauer).

En 1456 okazis provinca sinodo je Salcburgo ĉe kiu temis pri eksterorda imposto por plifortigi la militadon kontraŭ la otomanoj, pri malbona traktado de klerikoj fare de nobeloj, pri almozpetantaj ordenoj ktp. Dufoje Sigismondo povis mem elekti novajn episkopojn por Chiemsee kaj Seckau danke al la t.n. *privilegium Salisburgense*. En 1459 cedis lia papa moŝto Pio la 2-a al la salcburga kapitulanaro libere decidi pri katedralaj prepostoj. 

Tombo de Sigismondo troviĝas ien la Kolomano-kapelo de la malnova katedralo, kies altaron li financis en 1459.

## Fonto
Ortner, Franz: "Sigmund I." - ĉe: ''Neue Deutsche Biographie,, 24 (2010), p. 363-364
Sekreta inko (romano)

***Sekreta inko*** (france *Encre sympathique*) estas romano de Patrick Modiano, eldonita la 3-an de oktobro 2019 de Gallimard.

## Enhavo 
Jean Eyben, la rakontanto, estas detektivo dungita de la agentejo Hutte. Post tridek jaroj li remalfermas dosieron pri la malapero de Noëlle Lefebvre. La dosiero ne enhavas multe, nur ŝian adreson – 13, Strato Vaugelas en la 15-a arondismento de Parizo – kaj kelkajn ejojn kie ŝi kutimis esti, kiel Dancing de la Marine kaj la vendejojn Lancel en Place de l'Opéra, ŝian laborejon. Jean trovas kelkajn indikojn ligantajn ŝin kun domo en Sologne, Annecy, sed nenion plu. La romano finiĝas en Romo, kie Noëlle kreis por si novan vivon.

En ĉapitro 14, la mikslingva parolado de francoj en Romo priskribiĝas kiel "speco de Esperanto".

## Roluloj 
* Jean Eyben: la rakontanto
* Noëlle Lefebvre: malaperintino; enketo pri ŝi estas komisiita al Jean Eyben
*Georges Brainos : kliento de la detektiva agentejo Hutte, kiu mendas la enketon pri Noëlle Lefebvre. Li estas inspirita de kineja direktoro, kiu vere nomiĝis Georges Brainos kaj estis kondamnita en 1948. 
* Gérard Mourade : komediisto, kiu konis Noëlle 
* Rober Behavour : amiko de Nöelle

## Eldonoj 
* Éditions Gallimard, Coll. «Blanche», 2019 
* Éditions Gallimard, coll. « Écoutez Lire », legas Denis Podalydès, 1 KD, 2 h 40 min, 2020 

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Pozitiva kritiko ĉe *lireaulit*

## Referencoj 
Kategorio:Verkoj de Patrick Modiano
Kategorio:2019 en Francio
Lilí Álvarez

**Elia María González-Álvarez y López-Chicheri**, pli konata kiel **Lilí ÁLVAREZ**, (Romo, 9a de majo, 1905 - Madrido, 8a de julio, 1998) estis hispana atleto, verkisto, ĵurnalisto, eseisto kaj intelektulo. 

Pionirino de hispana sporto, ŝi konkuris kiel tenisisto, sketanto, skianto kaj aŭtovetkurŝoforo, kaj praktikis montogrimpadon, rajdadon kaj bilardon. Ŝi estis la unua hispana virino konkuranta en Olimpikoj (1924), kiel tenisisto, kune kun sia duobla partnero Rosa Torras. Trifoja duonfinalulo ĉe Wimbledon, ŝi ricevis la Oran medalon por Sportomerito (1998). Ŝi ankaŭ estis unu el la unuaj virinoj se temas pri publikigi sportkronikojn en la gazetaro. En 2017, premio estis kreita en ŝia nomo, la Premio Lili Álvarez por sporta ĵurnalismo.

Kategorio:Virinoj
Kategorio:Hispanaj tenisistoj
Kategorio:Hispanaj ĵurnalistoj
Péter Forgács

La hungarlingva nomo **Péter Forgács**  [forgAĉ], aŭ en hungarlingve kutima nomordo **Forgács Péter** povas rilati al la jenaj esperantlingvaj biografioj:

* Péter Forgács (plurmediisto), n. en 1950,
* Péter Forgács (reĝisoro), n. en 1957.
* Péter Forgács (aktoro), n. en 1957.
Santa Catalina (stacidomo)

**Santa Catalina** estas fervoja stacio situanta en la urbo Llavallol, en la distrikto Lomas de Zamora, Provinco Bonaero, Argentino. Ĝi situas ene de la Municipa Naturrezervejo Santa Catalina.

## Bildgalerio 

Estación de Santa Catalina - Marzo 2023 (3).jpg|Nomŝildo
Estación de Santa Catalina - Marzo 2023 (7).jpg|Kajo
Estacion santa catalina 1880s.jpg|Stacio 

## Vidu ankaŭ 
* Llavallol

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Llavallol
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Senoncourt-les-Maujouy

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Meuse* - prononco [], por diferencigo de la france samnoma rivero Mozo en Esperanto nomata *Mozio* - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Verdun kaj al la kantono *''. 

eta|maldekstra|250ra|

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Meuse

Kategorio:Komunumoj de Meuse
Km. 34 (stacidomo)

**Km. 34** estas fervoja stacio situanta en la distrikto Lomas de Zamora, Provinco Bonaero, Argentino. Ĝi ankaŭ estas konata kiel la rubujo-stacio.

## Vidu ankaŭ 
* Villa Albertina (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Villa Albertina (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Villa Albertina (Bonaero)

**Villa Albertina** estas urbo en la distrikto Lomas de Zamora, en la sudo de Granda Bonaero, Argentino.

## Vidu ankaŭ 
* Km. 34 (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Autocamping Balneario Villa Albertina


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Intendente Pedro P. Turner (stacidomo)

**Intendente Pedro P. Turner** estas fervoja stacio situanta en la urbo Ingeniero Budge, en la distrikto Lomas de Zamora, Provinco Bonaero, Argentino.

centra|280ra|eta|Trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Ingeniero Budge

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ingeniero Budge
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Giovanni Strazza

**Giovanni STRAZZA**, naskiĝis en 1818 en Milano, mortis en 1875 en Milano, estas itala skulptisto.

## Biografio 
Giovanni Strazza estis lombarda skulptisto instruita en Romo ĉe Pietro Tenerani. Li instruis en Belarta Akademio de Brera ekde 1860 ĝis sia morto.

Ligita al novklasisismo, lia verkaro montras ankaŭ malfruajn romantikajn influojn. Unu el liaj plej famaj verkoj estas *La aŭdaco de Righetto* (1851, Milano, Palaco Litta). La sukceso de lia *La Vualita Virgulino* instigis lin produkti multajn variantojn.

Li estis frato de la eldonisto Giovannina Lucca, edzino kaj kunlaborantino de Francesco Lucca, estro de la muzika kompanio Lucca de Milano.

## Verkoj de Giovanni Strazza 
* *La aŭdaco de Righetto* (1851), Palaco Litta.
* *La Vualita Virgulino*, ĉirkaŭ 1850 (konservita de Fratinoj de la Prezentado de Maria de l’Arkidiocezo de Sankta-Johano / Baziliko Sankta-Johano-Baptisto) https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/6/6c/Veiled_virgin.jpg/225px-Veiled_virgin.jpg

## Notoj kaj referencoj 
Ĉi tiu artikolo devenas parte de la artikolo en la itala de Wikipédia «Giovanni Strazza»

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Italaj skulptistoj
Mihály Kecskés

**Mihály Kecskés** [mihAj keĉkEŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kecskés Mihály Zoltán,** estis hungara mikrobiologo pri grundoj, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Vasmegyer, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Nyíregyháza en 1949, poste li studis 3 jarojn en Universitato de Debrecen, fine li akiris biologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1954. Jam inter 1953–1958 li estis akademia aspiranto ĉe Dániel Fehér en laboratorio de Sopron, poste li samloke esploris ĝis 1984. Intertempe li esploris en Universitato de Sidnejo (1964–1965), li kandidatiĝis (CSc) en 1962, li doktoriĝis en 1978 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis profesoro inter 1984–1996 en la Agrarscinca Universitato de Gödöllő. Lia edzino naskis 3 filojn inter 1968–1970. Li ricevis premiojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Talaj-mikroorganizmusok antibiotikum érzékenysége.* (1960)
* *Kitinbontó mikroorganizmusok élettani tanulmánya.* (disertaĵo, 1961)
* *Herbicides Increasing the Protein Content of Lupin.* (kunaŭtoro, 1974)
* *Fehér Dániel.* Kismonográfia. (monografieto, 1983)
* *Baktérium-, alga-, gomba-, zuzmó- és mohahatározó.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1991; 3-a eldono: 2003)
* *Vicia faba – Rhizobium leguminosarum szimbiotikus kapcsolata a talaj kémhatásának és alumíniumkoncentrációjának függvényében.* (2009)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj mikrobiologoj
Kategorio:Hungaraj grundistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Burkhard de Weißpriach

**Burkhard de WEISZPRIACH** (naskiĝinta en 1420 aŭ 1423 je Weißpriach, mortinta la  en Salcburgo) estis katolika kardinalo kaj inter 1461 kaj 1466­­ salcburga princĉefepiskopo. 

Estante filo de grafo kaj ministro, li fariĝis en 1448 katedralulo *(domicellarius)* kaj apostola protonotario, en 1448 katedralpreposto de Salcburgo. Ĉi-funkcie li reprezentis sian antaŭulon Sigismondo de Volkersdorf dumkongrese en Majenco kie papo Pio la 2-a nomumis lin enkora kardinalo. De 1460 li estis kardinalpastro de la roma kirko preĝejo Sanktaj Nereo kaj Aĥileo.

Dum lia regado komenciĝis la unuaj kamparanaj ribeloj de Salcburgio en 1462 pro la plano enkonduki impostojn pro multekostaj enoficigoj; sukcesa peranto konfliktofiniga estis  duko Ludoviko la 9-a (Bavario). Minacadis ankaŭ invadoj de la turkoj en Karintio kaj Stirio. Sed Burkhard sukcese ŝparis al siaj subuloj tiajn danĝerojn. Koncerne kverelojn inter Nikolao de Kuzo kaj duko Sigismondo de Aŭstrio, la salcburgano pli favoris ĉi-lastan farinte aliancon kun la bavaroj resti neŭtrala en kazo de milita ekflamo. La malinterkonsento inter imperiestro Frederiko la 3-a kaj ties frato  Alberto li tamen ne pacigi povis, malgraŭ pluraj iniciatoj. Praktikante nepotismon li dungis sian parencaron je ĉiuj gravaj registaraj oficoj. 

Konstruadprojektojn li regaligis nur en Salcburgo mem. Ĉe la citadelo Hohensalzburg li alilokigis la ĉefan alirvojn eosten kaj konstruigis la turojn *Krautturm,* *Trompeterturm,* *Glockenturm* kaj *Schmiedturm*. Tiam ankaŭ estiĝis la dua salcburga ĉirkaŭfortikaĵo. Utiligo de Mariajn Ĝardenojn kiel areon por urba etendigo fiaskis pro la nevolo de burĝoj konstrui tie novajn domojn. Ĉirkaŭ la jaro 1460-a estis planoj ke la arkiabatejo Sankta Petro nove estiĝu je Grödig kun paralela estiĝo de universitato. 

Burkhard estis lerta reganto kun multaj ideoj, kies realigon malebligis frua morto.

## Literaturo 
* Heinz Dopsch, Hans Spatzenegger (eld.): *Geschichte Salzburgs, Stadt und Land,* Pustet, Salzburg 1988, ISBN 3-7025-0243-2. 
*Klein, Herbert: "Burchard" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 3 (1957), p. 27-28  
## Eksteraj ligiloj
*Burchard ene de la katolika hierarkio
*kardinalaro, fare de Salvador Miranda

 
Kategorio:Aŭstriaj kardinaloj
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Salcburgo 
Kategorio:Naskiĝintoj en la 15-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en 1466
Kategorio:Mortintoj en Salcburgo
Alphonse Lequeutre

**Alphonse Adelson Hippolyte LEQUEUTRE** (n. en Parizo la 9-an de majo 1829, kie li mortis la 26-an de junio 1891), estis franca pireneista montogrimpisto.

## Biografio 
Li estis ĉefa komizo ĉe la Ministerio pri Mararmeo kaj Kolonioj, kiam li en 1869 malkovris la Pireneojn dum kuracado en Barèges. Kvankam li ekkonis pireneismon malfrue, li rapide famiĝis pro elstaraj ekskursoj. « *Li tute ne konis la monton kaj ne ŝajnis esti destinita por ĝi : malsaneca, haŭto lakte-pala, malabunda kaj senkolora hararo, angora brusto. Ĉirkaŭ kvardekjara, li bezonis kuracadon kaj iris al la Milita Hospitalo de Barèges… La pasio por la Pireneoj kaptis lin. Li ekpraktikis suprenirojn kaj montris sin fulma marŝanto. La nekonata oficisto baldaŭ fariĝis fama pireneisto*. »

### Pireneoj 
En 1864, li supreniris la pinton Munia el la kresto, ekde la montopasejo Sède, kun la gvidisto Henri Paget, kromnomita Chapelle.

Li plenumis plurajn ekskursojn kun Henry Russell kaj Charles Packe. Li membriĝis ĉe la societo Ramond. En Parizo, li partoprenis la kreadon de la Franca Alpa Klubo kaj estis membro de ĝia estraro.

En 1869, li atingis la pinton Gerbats kun Chapelle, kaj poste la pinton Allanz per nova vojo. En 1870, li sole supreniris la pinton Maucapéra.

En 1875, de la 26-a ĝis la 30-a de aŭgusto, li faris kun Franz Schrader kaj la gvidistoj Henri Passet kaj Pierre Pujo vojaĝon ĉirkaŭ la monto Perdu. Li unue vizitis la kanjonon de Mascún, en Alta Aragono. Tiu sama jaro, li publikigis sian *Guide de Barèges*, kaj la sekvan jaron, la *Guide de Saint-Sauveur et de Gavarnie*. Li ankaŭ kunlaboris en la redaktado de la vojaĝaj gvidlibroj Joanne.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj montogrimpistoj
Kategorio:Pireneistoj
Ingeniero Santiago Brian (stacidomo)

**Ingeniero Santiago Brian** estas fervoja stacio situanta en la distrikto La Matanza, provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Ing Brian Estación Mapa.jpg|Mapo
Cartel antiguo - panoramio.jpg|Nomŝildo

## Vidu ankaŭ 
* Ramos Mejía

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ramos Mejía
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Aymar de Saint-Saud

'''Jean Marie Hippolyte AYMAR D'ARLOT DE SAINT-SAUD''' (n. la 15-an de februaro 1853 en Coulonges-sur-l'Autize - m. la 13-an de februaro 1951 en Bordozo) estis franca pireneisto kaj kartografo, kiu ankaŭ interesiĝis pri historio, geologio, kaj genealogio. Li ankaŭ praktikis fotarton kaj akvarelarton kun certa talento.

Saint-Saudfaris plenumis mezlernejan kaj jurajn studojn en Bordozo. Li malkovris la Pireneojn je la aĝo de 15 jaroj, dum restado en Bagnères-de-Luchon. Lia unua granda ekskurso estis, en 1872, la transiro de la Valo Gaube al la Valo Lutour. La renkontiĝo kun Paul Edouard Wallon konfirmis lian alvokon kiel pireneisto, kaj pro rekomendo de Franz Schrader, li aliĝis al la Franca Alpa Klubo. Kune kun kamarado bordozano, ankaŭ jura studento, Henri Brulle, li plenumis siajn grandajn suprenirojn en la franca-hispana montaro. Aymar de Saint-Saud cetere laboris kiel helpjuĝisto en Lourdes de 1878 ĝis 1880.

Li estis membro de la Historia kaj Arkeologa Societo de Perigordo ekde 1875 kaj fariĝis ties vicprezidanto en 1930. Li ankaŭ estis korespondanto de la Ministerio pri Publika Instruado kaj inspektisto de la Franca Societo de Arkeologio en 1902.

Dum la Unua Mondmilito, li estis prezidanto de la Komitato de Dordogne por belgaj rifuĝintoj kaj inspektisto en la Sudokcidento. Li estis kavaliro en la Ordeno de Malto.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj kartografoj
Kategorio:Francaj montogrimpistoj
Kategorio:Pireneistoj
Maurice Gourdon

**Maurice GOURDON** (n. la 20-an de aprilo 1847 en Nantes - m. en la sama urbo la 20-an de marto 1941) estis franca pireneisto kaj geologo.

Maurice Gourdon, infano, ĉiusomere vizitis la Pireneojn en Luchon ekde 1862. En 1871, li decidis enloĝiĝi tie. Li estis pasia pri la Pireneoj kaj, kiel rentulo, povis dediĉi al ili la plejparton de siaj agadoj. Kiel geologo, li studis kaj kolektis specimenojn (entute 1 300 mineralojn, konservitajn hodiaŭ en la naturhistoria muzeo de Nantes). Specio de trilobito portas lian nomon : *Gourdonia Gourdoni*. Kiel desegnisto, pentristo kaj litografo, li lasis centojn da dokumentoj, el kiuj multaj troviĝas en la muzeo de Luchon. Kiel fotisto, li bildigis ĉiujn masivojn de la regiono kaj estis unu el la plej elstaraj pireneaj fotistoj (liaj vitraj platoj kun negativoj estas konservitaj en Tuluzo).

En 1872, li renkontis Eugène Trutat. Ili faris multajn sciencajn ekspediciojn kune : ili studis precipe la progreson de glaĉeroj, ĉefe tiu de la pinto de la Maladeta (1873). Li aliĝis al la Franca Alpa Klubo ekde ĝia kreo en 1874.

Li metode esploris la montojn ĉirkaŭ Luchon, farante multajn unuajn suprenirojn : la *Mail pintrat*, la *Mail planet*, la *pic Noir*, kiu sekve fariĝis *Pinto Gourdon* en lia honoro. Li plenumis la unuan montogrimpon de la grandmonto Encantat, en la valo Aran, kaj de la monto Aneto vintre. Li esploris la valon Larboust, antikvan glaĉeran valon de Oô, por recenzi la migrajn ŝtonegojn. Samtempe li katalogis megalitojn, inkluzive de kromleĥoj kaj menhiroj.

Kiel kartografo, li kunlaboris kun Franz Schrader kaj Paul Édouard Wallon pri la topografiaj mezuroj, kiuj ebligis la kreon de novaj ŝtatmajstraj mapoj, sub la direktivoj de kapitano Prudent, kies metodoj poste estis aplikitaj al la kartografio de la Alpoj.

Kategorio:Francaj geologoj
Kategorio:Pireneistoj
Iván Kétyi

'*** [kEtji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kétyi Iván,*' estis hungara bakteriologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Pécs, li mortis  en Pécs.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1944, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Pécs en 1950. Post la diplomo li praktikadis 4 jarojn en universitata instituto, poste li estis asistanto 3 jarojn, li estis lektoro (1957–1963) dum en 1962 li akiris laboratorian licencon. Li estis docento inter 1963–1974, sed en 1968 li esploris en Kopenhago, profesoro (1974–1996), ankaŭ katedrestro (1975–1993) en la universitato. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1965, li doktoriĝis en 1973 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en 1994. Li edziĝis en 1952 kaj li ricevis premiojn inter 1964-2011.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Összehasonlító antigénszerkezeti vizsgálatok a Shigella flexneri csoportban.* (kunaŭtoro, 1950)
* *Intracutaneous Administration of Dysentery Vaccine.* (1958)
* *A kommenzális bélflóra biológiai jelentősége.* (disertaĵo, 1964)
* *New Observations on Oral Vaccination against Dysentery.* (kunaŭtoro, 1969)
* *Genetikai vizsgálatok a Shigella flexneri csoportban.* (disertaĵo, 1971)
* *Orvosi mikrobiológia, immunitástan, parazitológia.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1978; 3-a eldono: 1988)
* *Az extraintesztinális fertőzéseket okozó Eschericia coli patogenitási faktorai.* (1983)
* *Antibiotikumok hatékonysága SPF-egerek autochton Eschericia coli intesztinális populációjára és planstonikus fázisú izolátumaira.* (1993)

## Fontoj 
* biografio hungare
* informo pri morto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bakteriologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Jeppener

**Jeppener** estas urbo en la distrikto Brandsen, provinco Bonaero, Argentino.

Ĝi havas  loĝantojn (2010), kio reprezentas pliiĝon de 16% kompare kun la  loĝantoj (2001) de la antaŭa popolnombrado, estante la dua urbo en la distrikto laŭ nombro de loĝantoj.

## Vidu ankaŭ 
* Jeppener (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Paul Édouard Wallon

**Paul Édouard WALLON** (n. en Montauban la 8-an de aŭgusto 1821 - m. en la sama urbo la 1-an de aprilo 1895), estis franca pireneisto. Ĉi tiu advokato laŭ profesio, posedanto en sia naskiĝurbo, estis proksima al aktivecoj ligitaj al naturo. Efektive, post siaj studoj, li pasigis sian liberan tempon dum dudeko da jaroj okupiĝante pri fiŝkaptado, agrikulturo kaj esplorado de la Pireneoj.

Kiel juristo kaj ankaŭ kiel verkisto, li verkis, jam en 1860, raporton pri siaj spertoj rilate al fiŝbredado. Kiel prezidanto de la Komitato pri Fiŝkaptado kaj Agrikulturo de la Baseno de la rivero Garono, li publikigis en 1868 gravan verkon : *Les Questions de pêche et d’agriculture fluviales et maritimes*.

Dum tiu sama jaro, renkontiĝo kun la estonta geografo Franz Schrader (1844-1924) donis direkton al lia tuta kariero kaj faris lin la plej aĝa membro de la pireneistoj. Post Louis Ramond de Carbonnières, la esploristoj, botanikistoj kaj geologoj dum la unua duono de la 19-a jarcento esploris ĉefe la valojn, sed ankoraŭ malofte la pintojn. Tamen, samtempe, Henry Russell, Maurice Gourdon, Aymar de Saint-Saud, Franz Schrader, kapitano Prudent formis, fine, la kernon de la tiel nomita « Plejado » de pireneismo, kiu, danke al la rilatoj inter Francio kaj Hispanio, funkciis ankaŭ kiel neoficialaj topografoj.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj advokatoj
Kategorio:Pireneistoj
Blanička (Strunkovice nad Blanicí)

**Blanička** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Strunkovice nad Blanicí, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km nordoriente de Strunkovice nad Blanicí. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Blanička situas en katastra teritorio **Šipoun** kun areo 3,91&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la 14-a jarcento.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Blanička (Strunkovice nad Blanicí), domy.jpg|Domoj
Blanička (Strunkovice nad Blanicí), ruina.jpg|Ruino
Blanička (Strunkovice nad Blanicí), statek.jpg|Bieno

Kategorio:Strunkovice nad Blanicí
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Blanička

Nomon **Blanička** havas pluraj setlejoj:

* Blanička (Rodná), parto de municipo Rodná en distrikto Tábor
* Blanička (Strunkovice nad Blanicí), parto de kampurbo Strunkovice nad Blanicí en distrikto Prachatice
Vauquois

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Meuse* - prononco [], por diferencigo de la france samnoma rivero Mozo en Esperanto nomata *Mozio* - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Verdun kaj al la kantono *''. 

eta|maldekstra|250ra|

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Meuse

Kategorio:Komunumoj de Meuse
Béla Lovas

'*** [lovaŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Lovas Béla,*' estis hungara magistrata kuracisto, virologo, parazitologo, fotisto.

 naskiĝis  en Orosháza, li mortis  en Szeged.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Hódmezővásárhely en 1930, poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1937. Post la diplomo li laboris en instituto pri publika sano, iom poste en ties stacioj Jánk kaj Ungvár, dum li akiris licencojn pri malariaj malsanoj en 1939 kaj pri magistrata kuracisto en 1943. Post la 2-a mondmilito li estis magistrata ĉefkuracisto en Kaposvár. Li laboris en akademia laboratorio (1951–1966), poste jam kiel laboratoriestro en universitata laboratorio ĝis la pensiuliĝo en 1973. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1967 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1939, poste 3 gefiloj naskiĝis. Li ricevis premiojn en 1957 kaj 2003.

 estis ankaŭ medicina fotisto per elektrona mikroskopo. Li estis la unua en la mondo, se temas pri foti la spiralon de ribonukleata acido ene de la gripa viruso. Li laboris kune kun Ágoston Kollányi 33 jarojn por krei fotojn aŭ filmojn. Li multe esploris la vivantajn erojn en la akvo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A malária helyzet két falu vizsgálatának tükrében.* (1940)
* *A légy elleni védekezés újabb eredményei.* (1947)
* *Bőrpathogén gombák elektronmikroszkópos vizsgálata.* (kunaŭtoro, 1953)
* *Light Microscopic and Electron Microscopic Observations on the Dividing Walls of Cells in Chiara ssp.* (kunaŭtoro, 1958)
* *A Salmonella Typhi-suis var. Voldagsen ép és patológiás sejtjeinek morfológiai és anatómiai vizsgálata.* (2 volumoj, disertaĵo, 1966)
* *Mikroszkóp, mikrokozmosz.* (1984 2-a pligrandigita eldono: 1995)
* *Édesvízi parányok. 1. Növények. 2. Állatok.* (1990)

## Elektitaj filmoj 
* *Akvárium.* Kollányi Ágostonnal (kun Ágoston Kollányi, 1954)
* *Tiszavirág.* (kun Ágoston Kollányi, 1957)
* *Élet egy csepp vízben. I.* (video, 1993)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj magistrataj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj parazitologoj
Kategorio:Hungaraj fotistoj
Jeppener (stacidomo)

**Jeppener** estas fervoja stacio situanta en la urbo Jeppener, en la distrikto Brandsen, Provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Estación de Jeppener - Abril 2023 (2).jpg|Haltejo
Jeppener, Buenos Aires Province, Argentina - panoramio.jpg|Nomŝildo
Estacion jeppener antigua.jpg|Stacio 

## Vidu ankaŭ 
* Jeppener

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Jeppener
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Musaŝino (urbo)

**Musaŝino,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝuo, en regiono Kanto, en Gubernio Tokio. Ĝi apartenas al Tokia Metropolo.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2024 Musaŝino havis populacion de . En la 1960-aj jaroj Musaŝino atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

## Geografio 
Musaŝino situas sur la samnoma teraso.

## Historio 
La vilaĝo Musaŝino estis kreita la 1-an de aprilo 1889 kun la establado de moderna municipa leĝo kaj estis levita al urbostatuso en 1928. Dum la 2-a mondmilito en la urbo funkciis fabriko pri aviadilaj motoroj, tial ĝi allogis la usonajn bombistojn. Musaŝino estis levita al urbostatuso la 3-an de novembro 1947.

## Ekonomio 
Musaŝino estas ĉefe navedurbo por Tokio. Loke pluraj studioj, firmaoj pri elektroniko funkcias.

## Eduko 
En Musaŝino 3 universitatoj kaj sola altlernejo funkcias.

## Trafiko 
Musaŝino havas bonajn fervojajn kontaktojn, sed ne havas aŭtovojajn aŭ rapidvojajn ligilojn.
eta|

## Klimato 
Musaŝino situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1647 milimetrojn, vintre malofte neĝas.

## Vidindaĵoj 
* bestoĝardeno 
* preĝejoj
* parkoj

## Famuloj 
* Tanaka Yasuo, politikisto

## Famaj nomportantoj 
* 3249 Musaŝino, asteroido

## Ĝemelurboj 
* Ĉunĝu en 
* Brașov en 
* Ĥabarovsko en 
* Lubbock en , Teksaso

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Žíchovec

**Žíchovec** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Strunkovice nad Blanicí, en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 1&nbsp;km sudokcidente de Strunkovice nad Blanicí nad Blanicí, super enfluejo de rojo Libotyňský potok en riveron Blanice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/141. Estas ĉi tie registritaj 21 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Troviĝas ĉi tie infana hejmo.

**Žíchovec** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,67&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1334.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapeleto de sankta Johano Nepomuka

## Pluaj fotoj 

Žíchovec, domy.jpg|Domoj
Žíchovec, náves.jpg|Vilaĝplaco
Žíchovec, obchod.jpg|Vendejo

Kategorio:Strunkovice nad Blanicí
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Beneuvre

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Côte-d'Or*, prononco [], ekde 2016 en la nova administra regiono Burgonjo-Franĉkonteo, , prononco []). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Beaune kaj al la kantono **. Krome ĝi estas parto de la komunumaro *Pays Châtillonnais'' ("pejzaĝo ĉirkaŭ la urbo Châtillon-sur-Seine"), grupiĝo de 107 najbaraj komunumoj, kiuj komune organizas iujn sociajn servojn.

eta|maldekstra|250ra|

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Côte-d'Or

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la komunumaro *Pays Châtillonnais* ()

eta|centra|300ra|

Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
Frederiko de Schaunberg

**Frederiko de SCHAUNBERG** (mortinta la  en Salcburgo) estis inter 1489 kaj 1494 salcburga princ-ĉefepiskopo. 

Originante el la dinastio de la Schaunberg-oj (el Hartkirchen) li finis studojn; tamen temis pri viro brute instinkta kaj neerudita kiu nek montris diplomatian talenton nek kapablis celebri sanktan meson aŭ konsekri. Eĉ elementoj de la latina lingvo li ne posedis. Elektiĝo de li estis kvazaŭ farso pro sekreta kontrakto farita antaŭe inter la katedrala kapitulo kun la imperiestro kiu ankaŭ estis la baptopatro de Frederiko. La imperiestra intereso atendis sekuran regadon de Salcburgio trafita de militoj kaj diversaj krizoj.

Sed evidentiĝis tio absoluta malkulmino de la arkiepiskopo. Poste la trompita imperiestro fifamigis Frederikon antaŭ la nobelaro dirante ke Frederiko tiel estus vera episkopo kiel porko estus vera leterportisto. Daŭre allogita de virinoj, Schaunberg ofte utiligis kaŝtunelon konstruitan de Bernhard von Rohr por viziti siajn konkubinojn. Unu el ili ne nur tre riĉigis sin sed ankaŭ gravis por la landa politiko per la ofta disdono de postenoj kaj feŭdoj. Tial la ĉefepiskopa kortego fariĝis rifuĝloko de ŝtelistoj, kleptomaniuloj kaj aliaj fiuloj kiuj rajtis kondutaĉi laŭvole. Jaron post la morto de imperiestro Frederiko la 3-a forpasis ankaŭ Schaunberg. 

## Literaturo 
*Constantin von Wurzbach: "Schaumburg, Friedrich von" - ĉe: *Biographisches Lexikon des Kaisertums Österreich,* parto 29, Wien 1875, p. 135-136 
* Heinz Dopsch, Hans Spatzenegger (eld.): *Geschichte Salzburgs, Stadt und Land.* Pustet, Salzburg 1988, ISBN 3-7025-0243-2

## Eksteraj ligiloj
*Schaunberg ene de la katolika hierarkio
*informoj ĉe SalzburgWiki

## Notoj 
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Salcburgo 
Kategorio:Mortintoj en 1494
Altamirano (Bonaero)

**Altamirano**  estas urbeto en la Kvartalo 7-a de la distrikto Brandsen, provinco Bonaero, Argentino.

Ĝi havas 215 loĝantojn (2010), kio reprezentas malpliiĝon de 16&nbsp;% kompare kun la 258 loĝantoj (2001) de la antaŭa popolnombrado.

## Vidu ankaŭ 
* Altamirano (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Gándara (stacidomo)

**Gándara** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, en la distrikto Chascomús, Provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Estgan.jpg|Stacio
Gandara21022009.jpg|Trako
Tren en estacion gandara 1909.jpg|Trajno 

## Vidu ankaŭ 
* Gándara (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Gándara (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Gándara (Bonaero)

**Gándara** estas kampara areo en la distrikto Chascomús, ene de la Provinco Bonaero, Argentino.

Ĝi situas flanke de Ŝoseo 2 kiu ligas la urbon Bonaero kun Mar del Plata.

## Vidu ankaŭ 
* Gándara (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Seume-literaturpremio

**Seume-literaturpremio** (germane: *Johann-Gottfried-Seume-Literaturpreis*) aljuĝatas fare de la internacia Seume-societo *Arethusa* je Grimma, Germanujo, kune kun ŝparkaso de distrikto Muldental. Nomdonanto estas la vojaĝliteraturisto Johann Gottfried Seume.

## Kandidatigo 
De 2001 ĉiun duan jaron oni alvokas prezenti siajn germanlingvajn literaturaĵojn kiuj flaras la soci- kaj kulturkritikajn ideojn de Seume. Krome bonvenas (vojaĝ)raportoj kreive verkitaj pri itineroj aŭ la vivo de Seume. Ĵurianoj kunvenas ĉirkaŭ la festo de sankta Nikolao ĉar Seume mem en la 1801-a jaro ekigis sian *marŝadon* disde Grimma al Sirakuzo dum tiuj decembraj tagoj. La premion pri tri mil eŭroj donacas malvare la supre menciita banko.

## Honoritoj 
* 2001: Götz-Ulrich Coblenz *Mein Spaziergang von Arkona nach Pisa. Ein Tagebuch*
* 2003: Wolfgang Büscher *Berlin–Moskau. Eine Reise zu Fuß*
* 2005: Andreas Altmann *34 Tage, 33 Nächte – von Paris nach Berlin zu Fuß und ohne Geld*
* 2007: Andreas Reimann *... und Rotwein rauscht an meiner Seele Süden. Italien-Sonette*
* 2009: Helga M. Novak *wo ich jetzt bin* (poemoj)
* 2011: Peter Winterhoff-Spurk *Unternehmen Babylon. Wie die Globalisierung die Seele gefährdet*
* 2013: Constanze John *Gelber Staub. Eine Reise nach Armenien*
* 2015: Susanne Schädlich *Westwärts, so weit es nur geht. Eine Landsuche*
* 2017: Jan Decker *Der lange Schlummer* 
* 2019: Marlen Schachinger *Kosovarische Korrekturen. Versuch über die Wahrheit eines Landes* 
* 2021: Bettina Baltschev *Am Rande der Glückseligkeit. Über den Strand* 
* 2023: Jörg Jacob *Aus der Stadt und über den Fluss: Zwölf Versuche über das Gehen*

## Eksteraj ligiloj 
* kluba hejmpaĝo 

## Notoj 
Kategorio:Germanaj literaturpremioj
Kategorio:Distrikto Leipzig
Kategorio:Aperis en 2001