open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Akaŝi

**Akaŝi,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en Regiono Kansajo, en Gubernio Hiogo.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2024 Akaŝi havis populacion de . En 1945 la urbo atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

## Geografio 
Akaŝi situas sur ebenaĵo laŭ maro. Gubernia sidejo Kobeo troviĝas 19, Aŝija 31, Himeĵi kaj Niŝinomija po 33, Amagasaki 41, Osako 48, ĉefurbo Tokio 433 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/akashi_japan/tokyo_japan.
eta|

## Historio 
Akaŝi estis unue menciita en poemo en la 7-a jarcento. De 1617 ĝis 1871 fortikaĵo kontrolis la preterirantan signifan vojon. En 1889 ĝi estis kreita moderna municipo, poste estis levita al urbostatuso en 1919. La geografia amplekso pligrandiĝis en 1942 kaj 1951. Unuiĝo kun Kobeo estis malakceptita per referendumo en 1955. La urbego suferis pro granda sismo en 1995, 4 839 domoj estis tute aŭ parte detruitaj kaj naŭ homoj mortis. En 2001 11 homoj mortis kaj 247 estis vunditaj dum homamaspremado post artfajraĵo. En 2018 Akaŝi estis nomumita Kerna Urbo kun pliigita loka aŭtonomio.

## Ekonomio 
Akaŝi estis konata ekde la mezepoko pri produktado de sakeo. Nun la urbego situas ene de industria areo kun multaj firmaoj, oni produktas precipe aviad-rilatajn instrumentojn kaj elektronikaĵojn. Nature grava ankaŭ la komercado. Laŭ la agrikultura produktado Akaŝi estas konata por la hortikulturo kaj produktas kaktojn por domplantoj. Akaŝi estas ankaŭ navedurbo de Kobeo kaj Osako, kie laboras 30% de la laboraktiva populacio de Akaŝi.
eta|maldekstre|

## Eduko 
En Akaŝi la plej altnivela eduko okazas en universitato kaj instituto.

## Klimato 
Akaŝi situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1157 milimetrojn.
eta|

## Trafiko 
Akaŝi havas bonajn fervojajn kaj ĉefvojajn kontaktojn, precipe al Kobeo. La Ŝinkansena linio Sanyō haltas ĉi tie.

## Vidindaĵoj 
* planetario
* muzeo
* preĝejoj
* fortikaĵo
* parkoj
* fiŝmerkato
* marstrando

## Ĝemelurboj 
*  Usono, Kalifornio, Vallejo ekde 1968
*  Ĉinio, Vuŝio ekde 1981

## Nomportantoj 
* 5881 Akashi asteroido

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Anna Gavalda

**Anna GAVALDA** (la 9an de decembro 1970 en Boulogne-Billancourt, Hauts-de-Seine) estas franca verkistino kaj ĵurnalisto .

La totala cirkulado de ŝiaj libroj estas ĉirkaŭ kvin milionoj nur en Francio.

## Vivo kaj kariero 
Anna Gavalda studis literaturon en Parizo kaj famiĝis per rakontoj, kiuj estis publikigitaj sub la titolo *Mi deziras, ke iu ie atendu min* en la malgranda eldonejo Le Dilettante en la 13-a arondismento de Parizo. Post la granda sukceso de ĉi tiuj rakontoj, por kiuj ŝi ricevis la Grandpremion RTL-Lire en 2000, la patrino de du infanoj rezignis sian laboron kiel franca instruisto en privata lernejo.

Referita de revuo *Voici* kiel "fora posteulo de Dorothy Parker", ŝia unua romano ''Je l'aimais* (Iun kiun mi amis) havas aŭtobiografian referencon: Chloé, kiu estas forlasita de sia edzo kun siaj du infanoj, pasigas kelkajn tagojn kun sia bopatro en sia kampara domo. Li provas konsoli ŝin rakontante ŝin pri sia propra antaŭ longe amrilato. La romano estis adaptita en filmon en 2009 ĉefrolita de Daniel Auteuil. Ŝia tria romano, *Ensemble, c'est tout,* iĝis furorlibro en Francio. Ĝi priskribas la vivon de kvar tute malsamaj homoj en loĝejo. Ĉi tiu romano estis adaptita en filmon ĉefrolitan Audrey Tautou .

La 11-an de marto 2008, ŝia tria romano, *La consolante*, estis publikigita de "Le Dilettante", kiu tuj superis la furorliston de Amazon Francio. Plej lastatempe, laŭ iniciato de la franca libroklubo France Loisirs, Gavalda kaj aliaj uzantoj verkis tion, kio laŭdire estas la unua Facebooka- romano de la mondo.

Anna Gavalda nun skribas por magazino Elle kaj vivas kun siaj du infanoj en bieno en Melun proksime de Parizo. Ŝi ne legas la gazeton, aŭskultas la radion kaj ne posedas televidon.

## Verkaro 
* *Je voudrais que quelqu'un m'attende quelque parto'' (J'ai lu, 1999)
* ''35 kilogramoj d'espoir* (Alinea, 2002)
* *Je l'aimais'' (J'ai lu, 2002)
* ''Ensemble, c'est tout'' (J'ai lu, 2005)
* *La Consolante* (Editions, 2008)
* ''L'Échappée belle'' (J'ai lu, 2009)
* *Billie* (Europa Editions, 2013)
* *La vie en mieux* (La dilettante, 2009)
* ''Fendre l'armure'' (J'ai lu, 2017)

## Filmadaptaĵoj 
* *Hunting and Gathering*, 2007.
* *Someone I Loved*, 2009.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Francaj ĵurnalistoj de la 21-a jarcento
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1970
Tramtransporto en Nov-Orleano

**Tramtransporto en Nov-Orleano** () estis integra parto de la publika transportreto de la urbo ekde la unua duono de la 19-a jarcento. La plej longa el la tramoj de Nov-Orleano, la St. Charles Avenue-linio, estas la plej malnova kontinue funkcianta stratfervoja sistemo en la mondo. Hodiaŭ, la tramoj estas funkciigataj fare de New Orleans Regional Transit Authority (RTA).

centra|400ra|eta|Mapo

## Linioj 
## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto
* Nov-Orleano
* A Streetcar Named Desire
* Listo de urboj kun tramtransporto

## Eksteraj ligiloj 
*  (RTA) (///)
* UrbanRail.Net

Kategorio:Nov-Orleano
Nov-Orleano
Nov-Orleano
Nov-Orleano
Koruso (sonefekto)

[eta|La [listo de orgenregistroj|registro "*vox coelestis*" de orgeno produktas ĥorusefekton.]]
**Koruso** aŭ **Ĥoruso** estas sonefekto kaj tipo de muzika sono. Ĝia ĉefa trajto estas ĉeesto de pluraj frekvencoj kiuj estas preskaŭ sed ne precize samaj, kaj minimume malstabilaj. La diferencoj estas multe malpli grandaj ol unu paŝo inter du notoj kiel ekzemple F kaj F# .

Korusa efekto povas estiĝi je pluraj manieroj. La plej tradicia, kiu donis nomon al la efekto, estas koruso do grupo de kantistoj kiuj kantas kune. Certaj muzikiloj enhavantaj duobligitajn kordojn (mandolino, buzuko, piano,...) kaj en iuj orgenoj povas atingi korusefekton eĉ ludante sole. Pluraj muzikiloj ludantaj samtempe saman noton ankaŭ rezultigas korusefekton.

Korusan efekton eblas estigi elektronike. Eblas rekte generi korusan signalon, aŭ aldoni la efekton poste al jam ekzistanta signalo, ebligante kreadon de pli ampleksa sono el seka sono, kaj tio analoge aŭ ciferece. Ekde la 1950-aj jaroj ĝi estis disponebla ĉe la Hammond-orgeno, poste integrigita en sintezilojn. Post 1976, ĝi iĝas sonefekto aldonita en amplifilojn, magnetbendajn sonapartojn, rakunuojn, pedalajn efektilojn, kaj sonprogramoj kiel AudaCity kaj SoX.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Eĥo
* Ekvalizilo
* Resonanco
* Resono
* Sonmiksilo
* Vibrado

Kategorio:Elektronikaj muzikiloj
Kategorio:Signal-prilaborado
Kategorio:Soninĝenierado
La hija del caníbal (filmo)

***La hija del caníbal*** (Kanibalidino) estas hispan-meksika filmo reĝisorita kaj verkita de Antonio Serrano, bazita sur la samnoma romano de Rosa Montero. Ĝi premieris en 2003, kaj la aktoraro estas komponita de Cecilia Roth, Kuno Becker, Carlos Álvarez-Novoa, Javier Díaz Dueñas, Margarita Isabel, Max Kerlow, Mario Iván Martínez, José Elías Moreno, Héctor Ortega, Enrique Singer, Jorge Zárate inter aliaj. 

## Intrigo
Temas pri la aventuroj de Lucía Romero, kies edzo estas kidnapita en la flughaveno de Barajas ĝuste ekflugonta. Kontraŭ la korupta kaj malkompetenta reto de policanoj kaj juĝistoj, formiĝas triangulo de amatoraj esploristoj formita de la propra Lucía mem kun du najbaroj kiuj pretas helpis ŝin; Félix, maljunulo kiu havas multan rakontindan; kaj Adrián, junulo kiu disvolvigas apartan rilaton kun Lucía. Kune ili malkovras la valoron de la amikeco (Félix) kaj de la ampasio (Adrián), dum Lucía reinventas sian vivon. Lucía trafas mondon kiun ŝi estis forgesinta, sian kapablon rideti kaj sian liberemon. 

## Gektoraro kaj roluloj
* Cecilia Roth kiel Lucía
* Carlos Álvarez-Nóvoa kiel Félix
* Kuno Becker kiel Adrián
* Margarita Isabel kiel la patrino de Lucía
* Max Kerlow kiel maljuna Wehner
* Mario Iván Martínez kiel Mr. Wehner
* José Elías Moreno kiel Ramón
* Héctor Ortega kiel la kanibalo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Meksikaj filmoj
Kategorio:Komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2003
Gymnasium Albertinum

eta|ĉefa ejo

***Gymnasium Albertinum*** estas gimnazio en Koburgo, Germanujo. La nun ofertataj branĉoj estas aŭ "muza" (*MuG*, pri promocio de belarto) aŭ "lingva") (*SG*, pri diversaj formoj de komunikado). En 2006 oni festis la 200-an datrevenon fondiĝan. Direktoras en 2024 Martin Kleiner; 39 instruistoj zorgis pri 434 lernantoj dum la lerneja jaro 2022/23.

## Historio 
Edukkonsilisto Ehregott Wilhelm Gottlieb Bagge estis fondinta en 1804 privatan Privilegiitan popollernejon; duko Francisko permesis en la 11.11.1806 integri porinstruistan seminarion. Sed jam en 1807 la okupantaj francoj neniigis la seminarion (kio danke al interveno de Bagge mem malfareblis ankoraŭ samjare).

Memorante la konfirmacion de la princoj Ernesto kaj Alberto la registaro de Saksio-Koburgo rajtigis nomumon *Ernst-Albert-Seminar* en 1835.

Post la bavarigo de Koburgo ĝi estiĝis Bavara Porinstruista Instituto. Tion ĉesis oni en 1935, kiam ĝi nur ekhavis superajn gimnaziajn klasoŝtupojn, dum la instruistan trejnon alilokis oni al Bayreuth. Post la Dua mondmilito la tuto remalfermiĝis en 1947. En 1954 la lernejo fariĝis muza kaj ricevis la nomon *Deutsches Gymnasium*. En 1955 ĝi translokiĝis disde monteto *Glockenberg* al *Untere Anlage 1* en la ĉambrojn de la lernejo *Alexandrinenschule*. De novembfro 1965 ĝi nomiĝas *Gymnasium Albertinum zu Coburg*. En 1974 oni aldonis branĉon pri modernaj fremdlingvoj. Ekde 1920 ekzistas korporacio *Ernesto-Albertina zu Coburg* kiun fondis kelkaj lernantoj kun la vica lernejestro Karl Güntzel. Temas nun pri memstara klubo, nepolitika kaj superkonfesia, kun neoficialaj ligoj al la lernejo.

## Ejaro 
La duala kaj kvaretaĝa estiĝis en 1901/02 laŭ planoj de la lepsika arĥitekto Alfred Ludwig; inaŭguro de la instituto *Alexandrinenschule* sukcesis en aŭgusto 1902. Estis aldonitaj en 1966 gimnastikejo nova, en 1981 gimnastikeja flanka ejaro kaj poste fakklasa ĉambraro. Inter 2006/07 alvenis nova halego kun multfunkcia salonego, kantino kaj provejo por la lerneja teatra trupo. Malantaŭ la lerneja korto kvazaŭ senbare kuniĝis kun la parko de St. Salvator (iama tombejo).

En julio 2006 inaŭguris oni orgenon kreitan de la firmao *Vogtländischer Orgelbau Thomas Wolf*, kun tri klavaroj, pedalo kaj 21 registroj.

## Lernintoj (elekto) 
* Wilhelm Tochtermann (1912–1974), kuracisto kaj lirikisto
* Volker Stahlmann (* 1944), ekonomikisto
* Michael C. Busch (* 1957), politikisto
* Uwe Brückner (* 1960), televida ĵurnalisto kaj filmfaristo
* Alexandra von der Weth (* 1968), opera kantistino
* Sebastian Straubel (* 1983), politikisto
* Sabrina Lang (* 1987), radimoderigistino kaj ĵurnalistino

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo 

## Notoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Coburg
Albertinum
Kategorio:Aperis en 1806
La hija del caníbal

***La hija del caníbal*** (Kanibalidino aŭ La filino de la kanibalo) estas hispanlingva esprimo kiu povas referenci al jeno:
* *La hija del caníbal* estas romano de Rosa Montero, publikigita en 1997. 
* *La hija del caníbal* estas hispan-meksika filmo reĝisorita kaj verkita de Antonio Serrano, bazita sur la samnoma romano de Rosa Montero.
Jean Des Moulins

**Jean DES MOULINS** (naskiĝinta en 1530 en Ambert, mortinta en 1582 aŭ 1622 je Liono) estis franca kuracisto kaj tradukisto de botanikaj fakverkoj. 

## Vivo
En la 1566-a jaro li enmatrikuliĝis ĉe la universitato de Montpellier, kie li ekkonis profesoron Guillaume Rondelet, kiu samjare ankoraŭ forpasis. Kune kun Jacques Daléchamps li tradukis francen verkon de Pietro Andrea Mattioli, nome komenton pri *De materia medica* de Dioskorido: ĉi versio en 1572 aperis ĉe Guillaume Rouille. 

Dek du medicinajn verkojn de Aleksandro de Traleso el la greka en la latinan (en traduko de Johann Winter von Andernach) li korektis kaj pliampleksigis per komento. Ĉi versio en Liono en 1575 publikiĝis ĉe Antoine de Harsy. Laŭ peto de Rouille mem li francen tradukis de Daléchamp *Histoire générale des plantes*. Sed ĉi libro ne antaŭ 1615 aperis.

## Verkoj 
* 1572 (tradukisto): Pierre André Matthiole: *Commentaires de M. Pierre André Matthiole médecin Senois sur les six livres de Ped. Dioscoride Anazarbéen de la matière médecinale*. Liono: Guillaume Rouille (guglolibra teksto)
* 1575 (eldonisto): *Alexandri Tralliani Medici Libri Duodecim*. Liono: Antoine de Harsy (guglolibra teksto)
* 1615 (eldonisto kaj tradukisto): Jacques Daléchamps, *Histoire générale des plantes*. Liono: ĉe la heredantoj de Guillaume Rouille (guglolibra teksto)

## Notoj 
## Literaturo 
* François Grudé, sieur de La Croix du Maine: *Premier volume de la Bibliothèque du sieur de la-Croix-du-Maine*. Parizo: ĉe Abel l'Angelier, 1584 ; eldono de 1772, p. 559 
* Pierre Jacquet, "Les botanistes lyonnais du XVIe siècle", ĉe: *Publications de la Société Linnéenne de Lyon* suppl. 65-5 (1996) pp. 1-70, konkrete p. 28
Si te dicen que caí

***Si te dicen que caí*** (Se oni diras al vi, ke mi falis) estas romano de la hispana verkisto Juan Marsé, publikigita en 1973. Temas pri kroniko plurvoĉa pri Barcelono post la enlanda milito (ĉirkaŭ 1944). 

## Intrigo
La romano temas pri bando de friponaj bubaĉoj en la malriĉaj etosoj de postmilita Barcelono. Minoritato reganta utiligas la ideologion por propra profito dum la homamaso estas en forta malriĉo. La bubobando ludas je torturoj kaj policaj esploroj kiuj komplikas la realon, tion eblan kaj la fantaston. La juna Java kaŝas en sia ĉifon-vendejo fraton eks-aktivulo de la komunisma partio POUM, al kiu li portas prostitutino, iama sampartianino. Kiam ili fuĝas de la polico, piedpremas bombon de la milito kaj mortas. La paro estis persekutita pro iama ofendo al iu kiu nun gravulas. La juna Java akceptas disamori sekse por vivteni sin kaj tiukadre aperas Conradito, eksoficiro, nur militkripulo, kiu organizas orgiojn. La historion rakontas verkofine flegisto al monaĥino; la flegisto estas fakte unu de tiuj bubaĉoj. 

## La verko
La romano ricevis la unuan premion *Internacional de Novela “México”*. 

La titolo de la verko estas verso de la himno de falangistoj "Cara al sol", kiu aludas al falangistoj mortintaj en la milito. Sed la tiamaj roluloj korespondantaj al tiu etoso en la 1940-aj jaroj, en kiuj okazas la agado de la romano, estas nur friponegoj, tre for de la supozita idealismo de la falintaj falangistoj. La titolo estas parodio. 

En 2003 oni publikigis la samnoma filmo, reĝisorita de Vicente Aranda, bazita sur la romano de Juan Marsé kaj protagonistigita de Victoria Abril kaj Jorge Sanz.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1973
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Romanoj adaptitaj al kino
Kategorio:Barcelono
Kantono Madison (Norda Karolino)

La **kantono Madison** - angle *Madison County* - estas kantono de Usono en la subŝtato Norda Karolino. La administra centro estas la urbo ''''. La kantono estis fondita en 1851. Ĝi havas sian nomon laŭ la eksa usona prezidento James Madison.

Laŭ la stato de la jaro  en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El la areo,  kvadrataj kilometroj estas tero kaj  akvo. La teritorio havas komunan limon kun . En la mapoj facile videblas, ke la areo situas ĉe la nordokcidenta rando de Norda Karolino kaj limas al la najbara subŝtato Tenesio.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Kantonoj de Norda Karolino
Si te dicen que caí (filmo)

***Si te dicen que caí*** (Se oni diras al vi, ke mi falis) estas hispana filmo reĝisorita kaj verkita de Vicente Aranda, bazita sur la samnoma romano de Juan Marsé. Ĝi premieris en 1989, kaj la aktoraro estas komponita de Victoria Abril, Jorge Sanz, Antonio Banderas, Javier Gurruchaga, Guillermo Montesinos, Juan Diego Botto, María Botto, Lluís Homar, Aitor Merino, Jordi Dauder kaj Joan Dalmau, inter aliaj. 

La filmo ricevis sep nomumojn al Goya-premioj en 1989 kaj la aktoro Jorge Sanz ricevis la Goya-premion al la kategorio de plej bona aktoro.

## Intrigo
1970. En hospitalo, monaĥino Paulina kaj flegisto Nito rekonas la kadavrojn de du iamaj infankolegoj: nome Java kaj Juanita. Iliaj memoroj revenas al 1940, en Barcelono post la enlanda milito, en kiuj knabaro distras sin per rakontoj nomitaj "aventis" en kiuj ili miksis realon kun fikcio. Java kaŝis sian fraton, persekutitan de la polico, sed li mortis akcidente en fuĝo. Java devis eniri en malhela seks-etoso kontrolita de gravuloj de la nuna diktatora reĝimo. 

## Gektoraro kaj roluloj
* Victoria Abril 	... 	Ramona / Menchu / Aurora Nin
* Jorge Sanz 	... 	Java
* Antonio Banderas 	... 	Marcos
* Javier Gurruchaga 	... 	Conrado - Sr. Galán
* Guillermo Montesinos 	... 	Fusam
* Joan Miralles 	... 	Nadal
* Ferran Rañé 	... 	Taylor 
* Lluís Homar 	... 	Palau 
* Carlos Tristancho 	... 	Sendra
* Juan Diego Botto 	... 	Sarnita
* María Botto 	... 	Fueguiña

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1989
Kategorio:Barcelono
Ottó Beöthy

'*** [bOti], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Beöthy Ottó,*' estis hungara bibliotekisto. Lia origina familia nomo estis *Salgó* [ŝalgO] ĝis 1946.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en sia naskiĝurbo en 1923, poste li studis 2 jarojn en Teknikuniversitato palatino József. Inter 1928-1931 li laboris en redaktejo, poste en librovendejo. Dum la nazia erao (1944) li estis deportita al nazia Germanio. Hejmenveninta en la sekva jaro li estis bibliotekestro de la parlamenta biblioteko 2 jarojn, poste li estris tutlandan bibliotekan centron. Inter 1950-1954 li estis en prizono pro falsaj akuzoj, sed poste li estis rehabilitita. Inter 1957–1968 li estis bibliotekestro en Ekonomia Universitato Károly Marx. Li okupiĝis pri filozofio de György Lukács. Li ricevis premion en 1964.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A hegeli tanok magyarországi történetéhez* (1974)
* György Lukács: *A fiatal Hegel a dialektika és az ökonómia összefüggéseiről.* (redaktoro, 1976; 2-a eldono post 3 jaroj)
* György Lukács: *A társadalmi lét ontológiájáról.* (redaktoro, 1976; 2-a eldono: post 1985)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
S-Bahn de Hanovro

La **S-Bahn de Hanovro** () estis esenca parto de la loka publiktransporta oferto de la Hanovra regiono ekde 2000. Ĉi tie ankaŭ situas la fokuso de la S-Bahn-reto. La linioj etendiĝas al la najbaraj distriktoj de Celle, Hameln-Pyrmont, Hildesheim, Nienburg kaj Schaumburg same kiel la distriktoj de Minden-Lübbecke, Höxter, Lippe kaj Paderborn en la Federacia lando Nordrejn-Vestfalio.

La enkonduko de la S-Bahn modernigis la lokan fervojan pasaĝertransporton de Deutsche Bahn en la Hanovra areo, kiu ankaŭ inkludas Regional-Express kaj Regionalbahn trajnojn. En la areo de la urbo Hanovro, estas translokigaj elektoj al Stadtbahn de Hanovro ĉe la ĉefa stacidomo kaj aliaj S-Bahn-stacioj. En 2011,  milionoj da pasaĝeroj estis transportitaj sur la S-Bahn de Hanovro.

centra|400ra|eta|S-Bahn Hannover

## Vidu ankaŭ 
* S-Bahn
* Hanovro
* Stadtbahn de Hanovro

## Eksteraj ligiloj 
*  (SBH) (/)
*  (ÜSTRA) (/)

Kategorio:Hanovro
Hanovro
Hanovro
La oscura historia de la prima Montse (filmo)

***La oscura historia de la prima Montse*** (La malhela historio de kuzino Montse) estas hispana filmo reĝisorita de Jordi Cadena. Ĝi estas bazita sur la samnoma romano de Juan Marsé.

## Intrigo
Temas pri speco de meditado fare de junulo (ludita de Ovidi Montllor) pri la malfaciloj propraj de la vivostilo de la kataluna burĝaro kiam li konatiĝas kaj finfine enamiĝas kun malproksima parenco, al kiu li rakontas la kazon de la kuzino Montse: nome sociala helpantino kiu enamiĝas de deliktulon, kio rezultas en skandalo en la familio. 

## Gektoraro kaj roluloj
* Ana Belén 	... 	Montse Claramunt
* Ovidi Montllor 	... 	Paco Bodegas
* Christa Leem 	... 	Núria Claramunt
* Xabier Elorriaga 	... 	Salvador Vilella
* Mirta Miller 	... 	Gloria
* Concha Bardem 	... 	Patrino de Montse 
* Manuel Gas 	... 	Patro de Montse
* Alfred Lucchetti 	... 	Pastro Albiol 
* Carles Velat 	... 	Ramiro

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1977
Kategorio:Barcelono
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Trolebusa transporto en Meksikurbo

**Trolebusa transporto en Meksikurbo** () estas rapida transita bussistemo kies itineroj kaj financado estas de Meksikurbo kaj Estado de México. Ĝi estas sendependa de Metrobús kaj Mexibús, kaj estas karakterizata per supertraka kontakta lineo.

La sistemo havas dek unu liniojn. Nuntempe, nombro kaj blua koloro estas asignitaj por ĉiu linio. Ĝi havas totalan longon de 139 kilometroj kaj havas 303 haltejojn, kaj ĝia unua linio estis malfermita la .

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Meksikurbo
* Metroo de Meksikurbo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Meksikurbo
Meksikurbo
Preĝejo Sankta Maŭrico (Koburgo)

thumb|malnova orienta ĥorejo; en ĝi troviĝis ĝis Reformacio seĝaro de monaĥoj
thumb|okcidenta fasado kun malegale altaj turoj

**Preĝejo Sankta Maŭrico** (germane: *Morizkirche*) estas la plej grava protestantisma kirko en Koburgo, Germanujo. Ĝia nomo estas omaĝe al la sanktulo Maŭrico. Ĝia posedanto estas la urbo mem.

## Historio
La orienta ĥorejo finiĝis en 1330; sed jam en la 12-a jarcento troviĝis antaŭula ejo samgrunde, ĉirkaŭite de tombejo kaj prepostejoj. Ĝis 1525 la kirko estas konventa (de la benediktanoj). La hodiaŭaj turoj (ĉe la okcidenta portalo) estis novkonstruita en la 15-a jarcento kaj barokiĝo de la interno okazis en la 18-a jarcento.

Reformacio estis Koburge enkondukita en 1518 danke al predikisto Balthasar Düring; predikadis ankaŭ Marteno Lutero kiam li gastis en 1530 sur la citadelo de Koburgo.

## Meblaro
Skulptisto Nikolaus Bergner el Pößneck kreis en la altarejo en 1598 belegan alabastran epitafon por duko Johano Frederiko la 2-a. Malsupre de ĝi estas la tomboj de anoj de la duka dinastio. 

Schuke-orgeno ĝuis restaŭradon en 1989; ĝia fasado estas historia, datumanta el la 1740-a jaro.

## Eksteraj ligiloj
*turismaj informoj fare de la municipo
Katolika Ligo (1609)

**Katolika Ligo** (, ) fondiĝis en la 10.7.1609 kontraŭ *Protestantisma Unio* (de 1608), en Munkeno kaj fare de la episkopoj de Würzburg, Konstanz, Augsburg, Passau kaj Regensburgo. Estro kaj ĉefa iniciatinto estis duko Maksimiliano la 1-a (Bavario) kaj celo estis la savo de katolikismo en la Sankta Romia Imperio. 

Pli malfrue aliĝis ankaŭ la aliaj katolikaj klasoj de la disktriktoj bavaraj kaj ŝvabaj, la tri malsekularaj princ-elektistoj (de Kolonjo, Majenco kaj Trevero) kaj en 1613 eĉ imperiestro Matiaso mem. Kiam eksplodis la Tridekjara Milito apogis ĝin imperiestro Ferdinando la 2-a. Ĝia armeo sub Maksimiliano kaj Tilly glore venkis la protestantojn ĉe la batalo sur Blanka monto en 1620. Oni forpelis la princ-elektiston de Palatinato el liaj hereditaj landoj kaj plietendigis la batalteritorion en la germanan nordon pro kontraŭreformaciaj kaj restaŭraj planoj. 

Depost la apero de Albrecht von Wallenstein en 1626 la renomo ĝia iel velkis kaj fine la svedo Gustaf Adolf ege rompis ĝian forton. La ligo neniiĝis ankoraŭ antaŭ la Vestfalia Paco. 

## Fonto
"Liga" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 12. Leipzig 1908, p. 543-544

## Eksteraj ligiloj
*trovitaĵoj ĉe DDB
Mataharis

***Mataharis*** (Matahari-inoj) estas hispana filmo reĝisorita de Icíar Bollaín. 

## Intrigo
Inés, Eva kaj Carmen estas tri virinoj kiuj laboras kiel privataj esploristoj en agentejo de Madrido. Inés (María Vázquez), enfiltrita inter la laboristoj de multnacia entrepreno, devas esplori laborfonan intrigon spionante dum kunlaboro kun Manuel (Diego Martín), kiu estas meznivela dungito en la entrepreno kaj samtempe aktivulo de la laborista movado kontraŭ la entrepreno mem. La esplorado metas ŝin meze de komplika elekto inter siaj amsentoj, la etiko kaj la labordevo al sia agentejo. Krome ŝia geedza vivo trairas neallogan epokon.

Eva (Najwa Nimri), ĵus reeklabori por la agentejo postnaske, kaj suferas por kongruigi sian laboron kun la familia vivo, en kiu la edzo ne multe helpas. Krome ŝi ĵus ekkonas, ke la edzo Iñaki estis kaŝinta fundamentan sekreton por la estonteco de ilia rilato, nome ke li kunhavas filon kun alia virino en alia urbo. 

Carmen (Nuria González), la plej lerta esploristo de la triopo suferas tristan geedzecon, kaj observas kaj registras la geedan vrakon de Sergio (Antonio de la Torre). El la agentejo de Valbuena, postulema kaj malafabla estro, por kiu ili laboras, tiuj tri profesiuloj de la kontrolviglado trairas ofte la limojn de la intimeco de aliuloj, dum ili devas suferi ankaŭ intime siajn proprajn sekretojn. 

## Gektoraro kaj roluloj
* Najwa Nimri, 	Eva
* Tristán Ulloa, 	Iñaki
* María Vázquez, 	Inés
* Diego Martín, 	Manuel
* Nuria González, 	Carmen
* Antonio de la Torre, 	Sergio
* Fernando Cayo, 	Valbuena
* Manuel Morón, 	Samuel
* Adolfo Fernández, 	Alberto
* Mabel Rivera, trompitulino

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2007
Kategorio:Madrido en fikcio
Endre Birkás

'*** [birkAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Birkás Endre,*' estis hungara bibliotekisto, verkisto, tradukisto. Lia patro estis Géza Birkás.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.
eta|

## Biografio 
 maturiĝis en Pécs, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Erzsébet, pli poste inter 1938-1947 li estis vendisto en librovendejo en sia naskiĝurbo. Interrompe li batalis en Sovetunio dum la 2-a mondmilito. Depost 1947 li establis kaj gvidis librobrokantejon, ekde 1962 ĝis sia morto li havis postenon en Tutlanda Biblioteko Széchényi. Dum sia aktiva vivo li kontribuis prozojn, eĉ li tradukis. Li edziĝis en 1939 kaj li ricevis premion en 1973.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kelepce* (romaneto, 1942)
* *Levelek Oroszországból* (rememoroj, 1943, post 3 jaroj malpermesita)
* *Elfelejtett emberek* (romano, 1960, 1975)
* *Vakvágány* (romano, 1963)
* *Ólmos eső* (3 romanetoj, 1969)
* *„Mondd, még meddig kell élni?”* (noveloj, 1971)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* Greene: *Merénylet* (1957)
* Huxley: *A Gioconda-mosoly* (1964)
* Pär Lagerkvist: *Barabás* (1967)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* aprezo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Mofeto

[thumb|Mofeto en nacia naturparko [Soos en Ĥebia baseno]]
[thumb|Mofetoj en kratero sur greka insulo [Nisiros]]
[thumb|Mofetoj en lago [Laacher See en Rejnlando-Palatinato, Germanio]]
**Mofeto** estas elŝpruco de seka karbona dioksido kun temperaturo malpli alta ol 100&nbsp;°C (plej ofte 20–30&nbsp;°C) el krevaĵoj al la tera surfaco . Plimulte temas pri akompana aperaĵo de vulkana agado aŭ aperaĵo de postvulkana agado. Registrita estis eĉ ĉeesto de  metano, hidrogena sulfido aŭ heliumo.

## Trovoj 
* Ĉeĥio – NPR Soos ĉe Cheb (ĉi tie estas profundo, de kiel la gaso devenas, difinata laŭ proporcio de izotopoj He-3 kaj He-4), NM Milhostovaj mofetoj, NR Smraďoch, NM Sirňák, Mofetoj de Hartoušov, NNM Aragonitaj kavernoj en Zbraŝov
* Slovakio – Liptovská kotlina (Rojkovská travertínová kopa), Zvolenská kotlina
* Germanio – montaro Eifel – ĉirkaŭaĵo de Laacher See, Bad Pyrmont, (gejzero Andenach kaj fontŝprucejo Wallender)
* Italio – Grotta del Cane (Hunda kaverno) ĉe Neapolo
* Grekio – duoninsulo Methana, insuloj Milos, Santorini, kratero Stefanos sur insulo Nisiros
* Usono – Death Gulch (ravino de morto) en Nacia Parko Yellowstone

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Vulkanologio
Kategorio:Geologia terminologio
Sólo para hombres

***Sólo para hombres*** (Nur por viroj) estas hispana filmo reĝisorita de Fernando Fernán Gómez (1960). Ĝi estas adaptaĵo de la teatra komedio de Miguel Mihura nome *¡Sublime decisión!* (1955). 

## Intrigo
La filmo rakontas la historion de juna belulino (Analía Gadé) kiu decidas eklabori, kontraŭ la tiamaj kutimoj kaj konvencioj (fino de la 19- jarcento) dediĉi sin nur al serĉado de edzo, plej necese ĉar ŝia patro ne laboras. Oni havigas al ŝi la oportunon eklabori kiel eksperimento en un ministeria oficejo, kie ŝi rekonas iaman pretendanton Pablo Meléndez (Fernando Fernán Gómez) kiu ne estas tio kion li ŝajnis. Tuj la pionira apero de virino en la masklisma etoso de la burokrataro okazigas tutlandan skandalon.

Ŝia dungo en la Ministerio kunportis ankaŭ la novaĵon de la fontoplumo; pere de tiu kaj de sia propra laboremo, kontrasta kun la mallaboremo de ĉiuj tieaj viroj, Florita sukcesas tuj solvi ĉiujn aferojn de sia oficejo, krom tiujn de aliaj oficejoj kaj finfine de aliaj ministerioj. Sed pro ŝiaj beleco kaj efikecego, ĉiuj kolegoj deziras apudi, kio rezultas en problemoj kaj kvereloj, kaj finfine en ŝia maldungo.

Dume ŝi fianĉigis kun Pablo Meléndez, kiu antaŭ koni ŝin ŝajnigis sin riĉulo por ricevi invitojn kaj senpage manĝi ĉe fraŭlinoj. Kvankam ili plana geedziĝi, registaraj ŝanĝoj rezultas ankaŭ en lia maldungo. Estante ambaŭ maldungitaj, la geedziĝo devas prokrastiĝi. Sed novaj registaraj ŝanĝoj kreas oficejon komponitan nur de virinoj kies estro estos Florita mem. Sed tio ne okazos senprobleme. 

## Gektoraro kaj roluloj
* Analía Gadé 	... 	Flora Sandoval, la juna belulino
* Fernando Fernán Gómez 	... 	Pablo Meléndez, lia pretendanto
* Elvira Quintillá 	... 	Felisa, la servistino
* Juan Calvo 	... 	Don Claudio
* Manuel Alexandre 	... 	Manolo Estévez, amiko de Pablo
* Joaquín Roa 	... 	José
* Rosario García Ortega 	... 	Matilde 
* Erasmo Pascual 	... 	Justo Hernández de la Barquera, la oficeja vicestro
* José María Lado 	... 	Deputito 
* José Orjas 	... 	Requena
* Maite Blasco 		
* Ena Sedeño 		
* Rafaela Aparicio 	... 	edzino de Justo

## La filmo
La filmo estis tre oportuna kritiko de masklismo, burokrata malefikeco, interveno de politikistoj en la administracio kaj aliaj misoj fakte de la frankisma diktaturo, en kiu oni realigis kaj publikigis la filmon, sed kun agado okazanta pli ol duonjarcento antaŭe por ŝajnigi, ke ne temas pri aktualaj aferoj, kaj tiel eviti la frankisman cenzuron. Temas pri pionira verko de feminismo en epoko en kiu tio maleblis.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1960
Kategorio:Madrido en fikcio
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Feminismaj filmoj
Aung San

**Aung San** (; IFA : bòʊdʒoʊʔ àʊn sʰán, naskita la 13-an de februaro 1915, mortis la 19-an de julio 1947) estis birma revoluciulo, naciisto, generalo kaj politikisto. Dum la Birma kampanjo, li batalis unue en la japana flanko kaj poste en la brita flanko. Aung San estas plej konata pro negoci la sendependecon de Birmo de Britio en 1947.

## Biografio
La gepatroj de Aung San estis advokato U Phar kaj Daw Suu. Li naskiĝis en la urbo Natmauk, en la distrikto Magwe, situanta en centra Birmo. Lia familio jam estis elstara en la rezista movado kiu kontraŭbatalis la aneksadon fare de Britio de la lando kiel parto de Brita Hindio en 1886.

Aung San fondis la ''Anti-Fascist People's Freedom League* (AFPFL) en 1944, estris kiel generalo la *Burma National Army'' (BNA) kontraŭ la invadintaj japanoj, kaj iĝis la gvidanto de Birmo en 1946 sub brita rego. 

En la politika lukto por sendependeco, li estis apogita fare de kaj milicia forto kaj Mountbatten, kiuj persvadis la britan registaron por fari koncedojn al la juna politikisto. Aung San negocis plurajn decidajn traktatojn kiuj kondukis al la sendependeco de Birmo de Britio la 4-an de januaro 1948. Tamen, li ne vivis por vidi tion: la 19-an de julio 1947, li kaj ses aliaj membroj de la Plenuma Konsilio, inkluzive de lia pli maljuna frato U Ba Win, estis pafitaj dum kabinetkunveno en Rangun. La kvin pafistoj kaj la estro U Saw, ĉefministro de la iama kolonia registaro, estis pendigitaj en januaro 1948. U Nu sukcedis Aung San kiel partiestro de la AFPFL.

Aung San estis la patro de aktivulino por homajrajtoj kaj Nobel-premiito Aung San Suu Kyi.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*

Kategorio:Mortintoj en 1947
Kategorio:Naskiĝintoj en 1915
Kategorio:Listo de arkivitaj paĝoj de Retarkivo
Kategorio:Ordeno de la Leviĝanta Suno
Kategorio:Birmo en la Dua Mondmilito
Kategorio:Birmaj politikistoj
Vonšov

**Vonšov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Skalná, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km sudoriente de Skalná. Estas ĉi tie registritaj 12 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

En la jaro 2007 ĉi tie estis konstruita kvarstela hotelo Korto de Kazda, kiu estis pli poste reguligita al hejmo kun aparta reĝimo. En la vilaĝo troviĝas fervoja haltejo sur fervojo 146 kaj trafikejon ĉi tie havas aŭtotransporto SKALDO. Tra la vilaĝo trafluas rojo Vonšovský potok.

**Vonšov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,44&nbsp;km². En la katastra teritorio Vonšov situas ankaŭ Kateřina.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1328.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo

## Rilataj artikoloj
* Soos

## Pluaj fotografioj 

Vonšov Kazdův dvůr (3).jpg|Korto de Kazda
Vonšov chalupa na okraji vesnice.jpg|Domo surrande de la vilaĝo
Vonšov (Skalná) Trainstation 2009-10-18.jpg|Trajna haltejo

## Referencoj
Kategorio:Skalná
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Cheb
Kategorio:Setlejoj en Ĥebia baseno
U Nu

**U Nu** (; 25-an de majo 1907, Wakema, Distrikto Myaungmya, brita Birmo  - 14-an de februaro 1995, Jangono, Unio de Mjanmao) estas birma politikisto kaj ŝtatisto .

Post la atenco de Aung San, li transprenis gvidadon de la naciisma ''Anti-Fascist People's Freedom League* (AFPFL) de 1947 ĝis 1948. Post kiam la sendependeco de la lando estis atingita, li estis Ĉefministro de Birmo de 1948 ĝis 1956, de 1957 ĝis 1958 kaj de 1960 ĝis 1962. Post la militista puĉo kaj la Revolucia Konsilio venanta al potenco (1962), U Nu estis en malliberejo (de 1962 ĝis 1966). En 1969, li ekziliĝis al Tajlando, kie li kreis la Unuiĝintan Nacian Liberigan Fronton, kiu fiksis la celon de perforte senpotencigi la registaron de la Revolucia Konsilio de diktatoro Ne Win.

En 1973, li retiriĝis de politika agado kaj ekloĝis en Barato, prenante la rangon de budhana monaĥo.

En 1980, U Nu denove revenis al Birmo, profitante la amnestion. Arestite en 1988 post militista puĉo, li estis akuzita je provado krei sian propran registaron kaj estis metita sub hejmareston; liberigita en 1992.

La decido de U Nu fari budhismon la ŝtata religio instigis plian konflikton kun la kristanaj malplimultoj     . 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Revuo *Times* kovrilo
* La Domo sur Stiltoj revuo *Time* kovrila rakonto, la 30an de aŭgusto, 1954
* Parolado de U Nu je burma sendependeco, la 4an de januaro 1948
* La enciklopedio *Columbia*
* Artikolo de la enciklopedio *Britannica''
* Birmo rigardas antaŭen
* , politika paskvilo de U Nu
* BookRags – U Nu
* U Nu cent fota galerio ĉe www.pbase.com

Kategorio:Mortintoj en 1995
Kategorio:Naskiĝintoj en 1907
Kategorio:Birmo en la Dua Mondmilito
Kategorio:Ĉefministroj de Birmo
Kategorio:Birmaj politikistoj
Kategorio:Birmaj verkistoj
Kategorio:Literaturo de Birmo
Kategorio:Budhismaj instruistoj
Preĝejo Karlo Boromeo (Lajoskomárom)

La **paroĥa preĝejo Karlo Boromeo** estas eklezia konstruaĵo en grandvilaĝo Lajoskomárom (Hungario).

## Historio 
La unua kirko Ĉiuj Sanktuloj de Lajoskomárom estis konstruita en 1846. Samtempe datiĝas la matrikulaj enskriboj. La didomo videbla ankaŭ nun estis konstruita en la jaroj 1900 kaj 1901 kune kun 2 sonoriloj kaj orgeno. Anstataŭ la forprenitaj sonoriloj pli novaj estis faritaj en 1928 kaj 1929. La preĝejo estis renovigita en 1943 kaj 2000.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto ĉe stratangulo. La fasado estas malsimetria, maldekstre la kvadrata turo malreliefas. Tamen la supra parto de la turo estas plurlatera. La enirejo estas proksimume meze, ĉirkaŭe kadro reliefas. La absido estas oklatera kaj pli mallarĝa, ol la navo. Sakristio kontaktiĝas dekstre al la absido. 

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* leksikono
* [chrome-extension://efaidnbmnnnibpcajpcglclefindmkaj/https://www.topografia.hu/_user/browser/File/top531%20tanulmanyok/Lajoskom%C3%A1rom%20%C3%A9p%C3%ADtett%20%C3%B6r%C3%B6ks%C3%A9ge.pdf datenoj]

Lajoskomárom
Lajoskomárom
Kateřina (Skalná)

**Kateřina** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Skalná, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 3,5&nbsp;km sudoriente de Skalná. Estas ĉi tie registritaj 24 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

Kateřina situas en katastra teritorio **Vonšov** kun areo 4,44&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1846.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Nacia naturrezervejo Soos
* mallarĝtraka fervojo Kateřina

## Pluaj fotografioj 

Kateřina (Skalná) listopad 2020 (2).jpg|Domo en Kateřina
Kateřina (Skalná) srpen 2019 (2).jpg|Domo en Kateřina
Kateřina úzkorozchodná dráha konečná stanice srpen 2019 (3).jpg|Mallarĝtraka fervojo, fina stacio
Kateřina (Skalná) listopad 2020 (3).jpg|Kateřina, fina stacio de mallarĝtraka fervojo

Kategorio:Skalná
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Cheb
Kategorio:Setlejoj en Ĥebia baseno
Kategorio:Geoparko Egerio
Viaje a la Alcarria

***Viaje a la Alcarria*** (Vojaĝo al Alkario) estas vojaĝlibro verkita de la hispana verkisto Camilo José Cela kaj publikigita en 1948. La titolo referencas al la komarko Alkario, apuda al Madrido, per kiu la aŭtoro aliras al priskribo de rura Hispanio.​

Cela dediĉis fakte dek tagojn al sia vojaĝo, nome de la 6a ĝis la 15a de junio 1946, dum kiu li trairis totale ses riverojn kaj vizitis 17 loĝlokojn de tiu komarko. Dume li verkis 25 kantojn pri la pejzaĝo, la ruraj vivo kaj kutimoj ktp., fakte parodioj de popularstilaj poeziaĵoj.

## Enhavo
La libro estas verkita kiel taglibro kaj ​strukturita en 11 ĉapitroj kun titoloj aludantaj al la geografiaj lokoj trairataj. En la eldono de Destino videblas la jena strukturo:
* "La confusa andadura de un libro sencillísimo" (La konfuza trairado de tre facila libro); pri la eldonaj demarŝoj.
* "Dedicatoria", dediĉo al Gregorio Marañón.
[eta|dekstre|Memorkahelaro de "Viaje a la Alcarria" en [Zorita de los Canes.]]
# "Unos días antes" (Kelkajn tagojn antaŭe).
# "El camino de Guadalajara" (Survoje al Gvadalaĥaro), kun la antaŭa urba vivo kaj trajno, ĉiutageco.
# "Del Henares al Tajuña".
# "Brihuega", antaŭ kaj post aviado.
# "Del Tajuña al Cifuentes".
# "Con el Cifuentes hasta el Tajo".
# "Del Tajo al arroyo de la Soledad".
# "Del arroyo de la Soledad al arroyo Empolveda".
# "Casasana. Córcoles. Sacedón".
# "Un viaje en autobús" (Busa vojaĝo).
# "Pastrana".

## La verko
Oni miksas taŭgajn dialogojn kun facilega priskribarto laŭ stilo de Azorín. Estas klino al tipaĵoj, malnovaj libroj, hidalgoj, ripetoj ktp., ekzemple "el aire está limpio, lúcido, transparente, diáfano" (la aero estas pura, brila, travidebla, diafana). Propra trajto estas la uzado de la tria persono por membiografia rakonto, en kiu la "mi" estas anstataŭata per la ripeto de la vojaĝanto", kio poste fariĝos oftaĵo en similaj rakontoj, eĉ en similtemaj televidaj programoj ("Con un país en la mochila" ktp.).

## Vizititaj loĝlokoj 
* Torija
* Brihuega
* Masegoso
* Cifuentes
* Gárgoles de Abajo en Cifuentes
* Trillo
* Viana de Mondéjar en Trillo
* Budia
* Casasana en Pareja
* Sacedón
* Pastrana
* Zorita de los Canes

## Referencoj
* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1948
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Vojaĝlibroj
Kategorio:Geografio de provinco Gvadalaharo
Kateřina

Nomo **Kateřina** povas esti:
* Katerino – virina persona nomo
; nomo de setlejo
* Šebrov-Kateřina – municipo en distrikto Blansko
* Kateřina (Dolní Podluží) – parto de municipo Dolní Podluží en distrikto Děčín
* Kateřina (Skalná) – parto de municipo Skalná en distrikto Cheb
* Svatá Kateřina (Šebrov-Kateřina) – parto de municipo Šebrov-Kateřina en distrikto Blansko
* Svatá Kateřina (Chudenín) – parto de municipo Chudenín en distrikto Klatovy
* Svatá Kateřina (Svatý Mikuláš) – parto de municipo Svatý Mikuláš en distrikto Kutná Hora
* Svatá Kateřina (Rozvadov) – parto de municipo Rozvadov en distrikto Tachov
* Kateřina (naturmemorindaĵo) – naturmemorindaĵo en distrikto Rokycany

## Rilataj artikoloj 
* Svatá Kateřina
Trolebusa transporto en La Chaux-de-Fonds

**Trolebusa transporto en La Chaux-de-Fonds** () estis parto de la publika transportreto en La Chaux-de-Fonds, en la Kantono Neŭŝatelo, Svislando.

Malfermita en 1949, la trolebusa reto anstataŭis iom post iom la malnovan tramon de La Chaux-de-Fonds. De 2005, la reto estis funkciigita fare de "Transports régional neuchâtelois" (TRN), poste de 2012 de "Transports publics neuchâtelois" (TransN). La reto estas kompletigita per pluraj buslinioj funkciigataj fare de la sama aŭtoritato.

En April 2011, la TRN sciigis planojn anstataŭigi trolebusojn en 2014 per hibrid-elektraj busoj, kio estigis ondon da viglaj protestoj.

En 2014, kiel anoncis Transports publics neuchâtelois, elektra funkciado estis prirezignita. La 12 kaj 18 metrojn longaj Solaris Trollino estis stokitaj kaj la Hess Swisstrolley 2 estis transportitaj al Neŭŝatelo kie ili foje sed malofte funkciigas la urbajn liniojn de la urbo. Ili estis tiel repentritaj en la TransN livreo.

La , TransN anoncis la aĉeton de 30 bateri-trolebusoj por la retoj de Neuchâtel kaj La Chaux-de-Fonds. Ili estos liveritaj inter 2023 kaj 2026.

La , elektro estis reŝaltita al la trolebusreto. Testoj komenciĝas sur linio 302 kaj ŝoforoj estos trejnataj por stiri la trolebusojn ekde marto 2024.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* La Chaux-de-Fonds
* TransN
* Tramtransporto en La Chaux-de-Fonds
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (transN) ()

Kategorio:La Chaux-de-Fonds
La Chaux-de-Fonds
Trolebusa transporto en Gvadalaharo

**Trolebusa transporto en Gvadalaharo** () estas transportsistemo uzanta trolebusojn kiu disponigas servon en la urbo Gvadalaharo, Jalisco (Meksiko).

Ĝi nuntempe havas itineron, kiu ligas la okcidentan zonon kun la orienta zono de la urbo.​ La trolebuso estas funkciigata de SITEUR (Urba Elektra Trajna Sistemo), en ĝia kategorio konata kiel SITREN, kaj kies celo estas servi kiel nutra servo por la malpeza trajno.

centra|400ra|eta|Mapo (linio 3)

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Gvadalaharo
* SITEUR (Gvadalaharo)
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Gvadalaharo (Meksiko)
Gvadalaharo
Kantono Lincoln (Norda Karolino)

La **kantono Lincoln** - angle *Lincoln County*, prononco , laŭ sistemo IFA [] - estas kantono de Usono en la subŝtato Norda Karolino. La administra centro estas la urbo ''*. La kantono estis fondita en 1778. Oni nomis ĝin laŭ *Benjamin Lincoln'', ne laŭ la eksa usona prezidanto Abraham Lincoln.

Laŭ la stato de la jaro  en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El la areo,  kvadrataj kilometroj estas tero kaj  akvo. La teritorio havas komunan limon kun .

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Kantonoj de Norda Karolino
László Berza

**László Berza** [lAslO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Berza László,** estis hungara bibliotekisto, lokhistoriisto.

 naskiĝis  en Kiskunfélegyháza, li mortis  (laŭ alia informo ) en Budapeŝto.
  
## Biografio 
 maturiĝis en Pedagogia Lernejo de Szeged kaj akiris ankaŭ pedagogian licencon en 1945 en Szeged, poste li instruis aŭ edukis en la sama urbo 5 jarojn, pli poste li estis bibliotekisto en Szentes. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1952, poste li estris en la ĉefurbo bibliotekan centron, post 3 jaroj li havis postenon en la ministerio. Inter 1958–1985 li laboris en Ĉefurba Librejo Ervin Szabó, kie li okupiĝis pri historio de Budapeŝto. Li ricevis memormedalon en 1977.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A Citadella.* (kunredaktoro, 1961, angle, germane, itale, ruse, pole kaj slovake en la sekva jaro)
* *Budapest Lexikon.* (ĉefredaktoro, 1973, 2-a pligrandigita eldono: 1993)
* *Várostörténeti források feltárása a Fővárosi Szabó Ervin Könyvtár Budapest Gyűjteményében.* (1988)
* *Budapest története képekben. 1493–1980.* (4 volumoj, ĉefredaktoro, 1982–1989)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj lokhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Trolebusa transporto en Neŭŝatelo

**Trolebusa transporto en Neŭŝatelo** () estas parto de la publika transportreto en la urbo Neŭŝatelo, Svislando. Enservigita en 1940, la reto iom post iom anstataŭigis la urbajn tramliniojn de Neŭŝatelo.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Neŭŝatelo
* Tramtransporto en Neŭŝatelo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (TransN) ()

Kategorio:Neŭŝatelo
Neŭŝatelo
Zelená (Skalná)

**Zelená** () estas domaro en Ĉeĥio, parto de urbo Skalná, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km oriente de Skalná. Estas ĉi tie registritaj 3 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

Zelená situas en katastra teritorio **Skalná** kun areo 13,29&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1299.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotografioj 

Zelená (Skalná) statek srpen 2024 (2).jpg|Bieno en Zelená
Zelená, křížek 01.jpg|Kruceto
Zelená (Skalná) statek srpen 2024 (1).jpg|Bieno

Kategorio:Skalná
Kategorio:Domaroj en distrikto Cheb
Kategorio:Setlejoj en Ĥebia baseno
Zelená

Nomo **Zelená** povas esti:

; nomo de setlejo 
* Zelená (Skalná) –&nbsp;parto de urbo Skalná v distrikto Cheb
* Zelená (Málkov) –&nbsp;parto de municipo Málkov en distrikto Chomutov
* Zelená (Luštěnice) –&nbsp;parto de municipo Luštěnice en distrikto Mladá Boleslav

## Simila nomo
* Zelený (apartigilo)
Edward Szymański

eta| Memortabulo sur la loĝdomo ĉe strato Wolska 54**Edward SZYMAŃSKI** (naskiĝis la 9-an de septembro 1907 en Varsovio, mortis la 15-an de decembro 1943 en Aŭŝvico) - poeto kaj ĵurnalisto asociita kun Wola en Varsovio, satiristo, PPS- aktivulo. Li uzis la pseŭdonimon Marian Patryn .

## Verkaro 
Li kreis diversajn literaturajn ĝenrojn, inkluzive de: poemoj, satiroj, epigramoj, kantoj kaj noveloj. Li ankaŭ verkis prezentaĵojn, recenzojn kaj estis implikita en ĵurnalismo. Li kreis kantojn por infanoj. Li tradukis el la latina la poemon *Pri la naturo de ĉiuj aferoj* de Lukrecii () .
; Poezio

* *20 milionoj*  (1932) – la cirkulado estis konfiskita de la cenzuro;
* *Miłość przez małe "m"*  (*Amo kun malgranda "a",* 1933)
* *Do mieszkańców Marsa*  (*Al la Loĝantoj de Marso,* 1934);
* *ABC* (1936) - poemoj por infanoj;
* *https://pl.wikisource.org/wiki/Słońce%20na%20szynachSłońce na szynach* (*Suno sur Reloj,* 1937)

; Kantoj

* *Piosenki robotnicze* (*Laboristaj kantoj,* 1938);

## Piednotoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Informoj pri Szymański kiel patrono de Bazlernejo n-ro 23 en Varsovio
* Edward Szymański, *Proleta kulturo*
* Edward Szymański, Pluraj poemoj
* [Verkoj de Edward Szymański](https://polona.pl/search/?filters=public:1,creator:%22Szyma%C5%84ski,_Edward_(1907--1943)%22) en la Polona biblioteko
Kategorio:Mortintoj en 1943
Kategorio:Naskiĝintoj en 1907
Kategorio:Polaj poetoj
Kategorio:Mortintoj en Aŭŝvico