open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Usona Fera kaj Ŝtala Instituto

La **Usona Fera kaj Ŝtala Instituto** (, akronime **AISI**) estas la unuiĝo de ŝtalproduktantoj en Nordameriko. 

La historio de la AISI kaj ĝiaj antaŭaj organizaĵoj povas esti spurita reen al 1855. Ĝi estas unu el la plej malnovaj industriaj asocioj en Usono. Ĝia nuna organizaĵo ekzistas ekde 1908.

AISI ĉeestis en la kampo de ŝtalnormigo ĝis 1995, en unuiĝo kun SAE International ekde 1944 por krei la "AISI-SAE" normojn. Kvankam AISI ne plu partoprenas en ĉi tiu agado, la esprimo "AISI-normo" restas ofte uzata.

**AISI-normoj** estas grupo de normoj evoluigitaj fare de la AISI por indiki alojon kaj rustorezistajn ŝtalojn. Ĉi tiu sistemo estas la plej ofte uzata en Usono kaj Eŭropo. En Usono, ŝtalkvalito estas indikita laŭ AISI-sistemo, ekzemple AISI 444 kaj AISI 441 .

La unuiĝo aljuĝis la Elbert H. Gary Medalon ĉiujare ekde 1927, nomita laŭ sia unua prezidanto.

## Fono kaj historio 
[maldekstre|eta|Membroj de Usona Fero kaj Ŝtala Instituto en 1915 ĉe la ercaj dokoj en [Klevlando]]
[eta|150x150ra|La Ŝtalmarko "Steelmark" emblemo, devenita de U.S. Steel kaj uzita de AISI por promocii la ŝtalan industrion. La emblemo de la Pittsburgh Steelers kaj [Ĉilio|ĉilia asocia futbala klubo Huachipato estas bazita sur la Steelmark.]]
La bezono havi organizaĵon kiu entreprenus la plenumon de ĉiuj agadoj por promocii la interesojn de la ferindustrio, kaŭzis la establadon de la *American Iron Association* en 1855. En 1864, je la disvolviĝo de la Bessemer-procezo, la administrado de la organizaĵo, kies sidejo estis tiam en Filadelfio, decidis ŝanĝi la nomon al la *American Iron and Steel Association*. Komence de la 20-a jarcento, post pli ol tridek jaroj da konstanta prospero de la industrio, la estroj de la organizaĵo vidis la bezonon kompletigi la statistikan laboron faritan de la sindikato. Tiu bezono kaŭzis en 1908 la establado de la Usona Fero kaj Ŝtalo Instituto. Ĝis 1912, la instituto kaj la sindikato funkciis flank-al-flanke, kaj en januaro 1913 tiuj du korpoj kunfalis en la nunan nomon, kaj la sidejo de la instituto translokiĝis al Novjorko .

La Granda Depresio, kiu komenciĝis en 1929, kaj poste la Dua Mondmilito, altigis la profilon de la instituto pro sia neceso koncentri la bezonojn de la industrio al la federacia registaro, kaj la instituto mem ĝuis grandan disvolviĝon laŭ la amplekso de ĝia laboro. En 1974, la instituto translokigis ĉiujn siajn sekciojn al Vaŝingtono, kun la escepto de la regiona konstrunorma oficejo kiu restis en Novjorko.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ŝtalo
Kategorio:Fero
Kategorio:Organizaĵoj en Usono
Guillaume du Vair

**Guillaume du VAIR** (naskiĝinta la  en Parizo, mortinta la  en Tonneins) estis franca eseisto kaj politikisto.

## Vivo 
Vair farigis en 1584 parlamenta konsilisto kaj influis politikaj decidojn je la fino de la francaj religiaj militoj. En 1593 li jesis la agnoskon de Henriko la 4-a sur la reĝa trono se tiu ĉi konvertiĝus je katolikismo. Poste li diplomatis en Anglujo kaj estis guberniestro en Provenco. En 1617 Vair nomumiĝis episkopo kaj grafo de Lisieux.

Verkis li plurajn eseojn, en kiuj li volis morale akordigi la moralon de antikva stoikismo kun kristanismo. Brilis lia stilo kiun imitis Renato Kartezio kaj Blaise Pascal, grandaj filozofoj de la 17-a jarcento. *De la constance et consolation des calamités publiques* (1593) estis dialogo pri kredo en tempoj de malbono. Vair skribis ankaŭ fakaĵon pri la franca lingvo: ''De l'Éloquence françoise* (Paris 1595). Amiko lia estis François de Malherbe.

## Literaturo 
* R. Radouant: *Guillaume du Vair, l'homme et l’orateur*. 1908, 1970
* Günter Abel: *Stoizismus und Frühe Neuzeit. Zur Entstehungsgeschichte modernen Denkens im Felde von Ethik und Politik*. Berlin / New York 1978
* "Französische Litteratur (Rechtswissenschaft, Beredsamkeit, Geographie, Philologie)". Ĉe: *Meyers Konversations-Lexikon* 1885–1892, volumo 6, p. 613

## Eksteraj ligiloj 
* 
* informoj ĉe *Encyclopædia Britannica''
* etbiografio de Olivier Thill - kun interesaj citaĵoj el liaj verkoj
* Du Vair ene de la katolika hierarkio

Kategorio:Francaj politikistoj
Kategorio:Romkatolikaj episkopoj
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Francaj advokatoj
Panĉkula

**Panĉkula,** hindie: **पंचकुला** estas planita urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en norda parto de subŝtato Harjano, en la samnoma distrikto, kies sidejo ĝi estas. Panĉkula estas fakte sateliturbo de Ĉandigaro, nature apartenanta al urbaro de Ĉandigaro.
eta|maldekstre|

## Etimologio 
La loknomo estas derivita de sanskritaj vortoj panĉ (पंच) =kvin kaj kula (कुला) =kanaloj. Tiuj kvin irigaciaj kanaloj distribuas akvon al la areo. 

## Demografio 
En 2011 Panĉkula havis  (kun la aglomeraĵo ) da loĝantoj kun legoscio 88%, signife pli alta, ol la landa averaĝo. 

## Geografio 
Panĉkula situas en montaro Sivalikoj en averaĝa alteco de 338 metrojn laŭ la marnivelo. Subŝtata sidejo Ĉandigaro troviĝas 8, la najbara subŝtata sidejo Ŝimlao 54, Patiala 60, Ĥanna 61, Kurukŝetr 73, Jamunanagar 78, tutlanda ĉefurbo Delhio 234, Mumbajo 1367, Kolkato 1458 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Ĉandigaro, Sahibzada Ajit Singh Nagar kaj Panĉkula kolektive formas **Triopo Ĉandigaro**. Panĉkula estas laŭplana urbo kun sektorsistemo, kie troviĝas signifa armea bazo.

## Ekonomio 
En Panĉkula la industria parko havas pintnivelan infrastrukturon por plifaciligi la informan teknologion.

## Lingvoj 
En Panĉkula la oficiala lingvo estas la hindia lingvo, al kiu aldoniĝis la angla kaj panĝaba lingvoj. La hindia estas la plimulta lingvo kiel gepatra lingvo, la panĝaba estas la dua plej parola lingvo.
eta|maldekstre|

## Religioj 
Laŭ religioj en Panĉkula vivas ĉefe hinduoj (91%), poste sikoj (5%), islamanoj (2%), iomete ankaŭ aliaj.

## Eduko 
En Panĉkula la plej altnivela eduko okazas en altlernejoj kaj institutoj.

## Klimato 
La klimato en Panĉkula estas subtropika, tamen foje dum decembro kaj januaro frostas. Jare pluvas averaĝe po 1029 mm. En ĉiuj monatoj pluvas iomete, tamen pro la musono tre ofte inter julio kaj septembro. La jara meza temperaturo estas 24 °C.
eta|

## Trafiko 
Panĉkula havas vojajn kaj fervojajn liniojn al la tutlanda reto. Ĉandigaro preskaŭ kontaktiĝas kun rektaj vojoj. La internacia flughaveno troviĝas tre proksime ĉe Ĉandigaro.

## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj, aparte menciinda hindua templo originanta de inter la 8-a kaj 11-a jarcentoj; ĝi estas kvazaŭ muzeo pro erotikaj skulptaĵoj 
* botanika ĝardeno kaj esplorcentro pri kaktoj establita en 1987
* ĝardeno kun malgranda bestoĝardeno 20 km de la urbego; la laboro de kreado komenciĝis en la 17-a jarcento, nuntempa loko por ĉiujara mangofestivalo
* fortikaĵo

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Harjano
Kategorio:Planitaj urboj
Dokumentadarkivo de la aŭstria rezistado

**Dokumentadarkivo de la aŭstria rezistado** (germane: *Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes*, mallongigo: *DÖW*) estas fondaĵo kiun tenadas la urbo de Vieno kaj la societo *Verein Dokumentationsarchiv*.

Societanoj kaj fondaĵanoj informadas libre kaj interrete, kolektadas, arkivumadas kaj interpretas science fontojn pri la sekvaj temoj: rezistado kontraŭ naziismo, persekutado kaj ekziliĝo dum la tempo de naziismo, krimoj de nazioj, justico post Anschluss kaj post la Dua mondmilito, dekstra ekstremismo en Aŭstrujo kaj Germanujo post 1945, redono de konfiskitaĵoj kaj rekompencoj pro iamaj fijuĝoj.

Krom dokumentado, bibliotekaj servoj kaj arkivoflego okazas regula helpo al ĵurnalistoj kaj studentoj kiuj okupiĝas pri esploroj ĉi-rilataj.

Scienca estrado inter decembro 2004 kaj aprilo 2014 estis fare de la historiistino Brigitte Bailer-Galanda. De majo 2014 ĉefis Gerhard Baumgartner. De la 1.4.2023 posteulis lin Andreas Kranebitter.

Sidejo ĝia estas en la malnova urbodomo de Vieno, je la strato Wipplingerstraße 8. Fondiĝo estis en 1963; de la komenco engaĝiĝis Franz Loidl. Amaskomunikile ĝi ofte aperis sub la estrado de Wolfgang Neugebauer. Gravis vicprezidantece ankaŭ la konservativa politikisto Ludwig Steiner.

## Notoj 
Kategorio:Historio de Aŭstrio
Kategorio:Arkivoj
Kategorio:Vieno
Grímur Thomsen

**Grímur Þorgrímsson THOMSEN**, kiun oni pli ofte nomis *Grímur Thomsen*, (naskiĝinta la  en Garðabær sur la bieno de Bessastaðir; mortinta la  samloke) estis islanda poeto.

## Vivo 
Estante filo de orforĝisto li studis ĉe la Universitato de Kopenhago jursciencojn kaj estetikon, hegelan filozofion kaj modernajn eŭropajn literaturojn.. En 1843 li publikigis verkon pri tiutempa franca literaturo.

En 1845 li bakalaŭriĝis danke al faklaboro pri George Byron. Sekve per reĝa stipendio eblis dum du jaroj vojaĝi al diversaj ĉefurboj de eŭropaj landoj. En 1854 li doktoriĝis pri filozofio. Estante influeganta kritikisto li postulis en Danujo la publikan ŝaton de verkoj de Hans Christian Andersen, Johan Ludvig Runeberg kaj Bjarni Thorarensen. Pro ke li favoris nordiismajn ideojn li distanciĝis de la islanda sendependiĝbatalanto Jón Sigurðsson. Grímur Thomsen flegis kontaktojn al la plej gravaj politikistoj de Danujo deĵorante inter 1848 kaj 1866 ĉe la dana ministerio pri eksteraj aferoj. Poste li revenis patrujen, edziĝis kaj akiris la bienon de Bessastaðir, kie li vivis ĝismorte. Islande li ankaŭ parlamentanis ĉe Althing.

## Verkoj 
Kvankam jam en la 1844-a jaro aperis poemo de li en la revuo "Fjölnir", ne antaŭ 1880 estis publikigita la unua poema volumo, kiam la verkisto estis 60-jaraĝulo. Dumvive ankoraŭ aĉeteblis unu libro plu (1895); la restaĵoj postmorte surmerkatigataj estis.

Liaj poeziaĵoj komence estis apenaŭ popularaj gajnonte pli kaj pli da ŝato. La literaturhistoriisto Stefán Einarsson atentigis pri kelkaj metrikaj difektoj en liaj verkoj, kiuj stile kaj esprime bonegis. En niaj tagoj li taksatas unu el la plej gravaj islandaj poetoj de romantikisma tradicio. Modelis por li la artaj baladoj de Friedrich Schiller, Johann Wolfgang von Goethe kaj Uhland. Sigfús Blöndal asertis en 1911 ĉe Brita Enciklopedio ke li estis la plej granda baladkreanto de Islando substrekante la naturecon sentrudan de liaj poemoj. Inter la plej konataj poeziaĵoj menciindas *Á Sprengisandi* kiun muzikigis Sigvaldi Kaldalóns. Ĝi fariĝis islanda popolkanto.

Grímur Thomsen ankaŭ aktivis tradukistece: el la malnovislanda li tradukis al la dana lingvo kaj el eŭropaj lingvoj aferojn en la islandan. Pli malfrue li eĉ tradukis verkojn helenajn en la islandan.

## Eksteraj ligiloj 
* biografio sur la parlamenta paĝaro

## Notoj 
Kategorio:Danaj politikistoj
Kategorio:Poetoj
Kategorio:Tradukistoj el la islanda lingvo
Kategorio:Tradukistoj el la greka lingvo
Kategorio:Tradukistoj al la dana lingvo
Kategorio:Islandaj verkistoj
Kategorio:Parlamentanoj
Kategorio:Islandanoj
Kukiĉa

**Kukiĉa Teo** (Kukicha, 茎茶), aŭ tigo-teo, oni ankaŭ nomas ĝin ***bōcha*** (棒茶), estas Japana mikso de trunketoj kaj branĉetoj. Ĝi estas disponebla kiel verda teo aŭ kiel pli oksidita variaĵo. Kukiĉa-teo havas unikan guston kaj aromon inter teoj. La alia gusto venas de la fakto ke ĝi konsistas el partoj de la teplanto, kiuj ofte estas ekskluditaj de aliaj teoj.

Kutime la materialo de la teo Kukiĉa venas de la fabrikado de Senĉa-teo aŭ Kabuseĉa-teo. Kiam la materialo venas de la fabrikado de Gyokuro, ĝi nomiĝas *Karigane* (雁ヶ音 / かりがね) aŭ *Shiraore* (白折 / しらおれ).

En la pasinteco Karigane estis la nomo de Kukiĉa farita de folioj de teo Gyokuro. Ĉiukaze, nuntempe la termino Karigane iĝis pli diversa kaj ĝi estas uzata por iu Kukiĉa-Teo de alta kvalitato. La Kukiĉa-Teo de la insulo Kiuŝuo portas alian nomon, Shiraore.

La Kukiĉa-Teo havas milde nuksan kaj iomete dolĉan guston. Por pli bonaj rezultoj, oni infuzas la teon en akvo inter 70 kaj 80 gradoj celsiaj. Verdaj variantoj estas infuzataj dum malpli ol minuto. Pli altaj temperaturoj aŭ tro longaj infuztempoj rezultigas amaran kaj malbongustan trinkaĵon.

Estas kutime infuzi Kukiĉa-teon por tri aŭ kvar infuzaĵoj.

Kukiĉa-teo estas unu de la teoj preferataj de la makrobiotika dieto.

## Referencoj 
Kategorio:Teo
Kategorio:Japana kuirarto
Florin Cioabă

**Florin Tănase Cioabă** (naskiĝis la 17-an de novembro 1954 en Târgu Cărbunești, Distrikto Gorj, Rumanio; mortis la 18-an de aŭgusto 2013 en Antalya, Turkio) estis rumana reprezentanto de la romaoj (ciganoj). Li estis pastro en la pentekosta kristanismo kaj memproklamita "Internacia reĝo de la romaoj" kaj prezidinto de la Internacia Romaa Unio.

Lia filino, Luminița Cioabă, estas poetino-verkistino.

## Referencoj 
Kategorio:Rumanoj
Kategorio:Romaoj
Kategorio:Ciganoj
Fender

eta|maldekstre|*Fender Stratocaster*
**Fender Musical Instruments Corporation** *(Fender Muzikaj Instrumentoj Korporacio)*, nomita komence ''Fender's Radio Service* poste *Fender Electric Instrument Manufacturing Company'', estas kompanio kreita de Leo Fender (nasknome Clarence Leonidas Fender) en Usono en la 1940-aj jaroj. Ĝi fariĝis unu el la plej famaj firmaoj en la mondo ĉe la merkato de la fabrikado de elektraj gitaroj, de akustikaj gitaroj, de basgitaroj kaj de amplifiloj.

Kategorio:Muzika industrio
Kategorio:Produktantaj firmaoj de Usono
Belém (stacidomo)

**Belém** () estas fervoja stacio sur la Linio de Cascais, kiu priservas la fregezion Santa Maria de Belém, en la municipo Lisbono, en Portugalio. Ĝi estas uzata de la reto de trajnoj de Lisbono.

## Bildgalerio 

Estação Ferroviária de Belém - Avenida da Índia (53032901925).jpg|Ekstero
Between Belem and Alcantara (42498166721).jpg|Nomo
19-06-11 Belém train station Lisbon 01.jpg|Stacio

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* Belemo (Lisbono)
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Anna T. Nilsson

**Anna Alida Theresia NILSSON** (1869–1947) estis sveda pridesegna instruisto, sufragisto kaj paca aktivulo. Loĝanta en Malmö de 1902, ŝi estis aktiva en multaj asocioj inkluzivantaj tiun traktantan edukadon, la rajtojn de virinoj kaj la movadon de la virinoj en Svedio. Post la fino de la unua mondmilito, en 1919 ŝi estis aktiva en la sveda filio de Internacia Ligo de Virinoj por Paco kaj Libereco (WILPF). En 1923, kune kun Matilda Widegren kaj aliaj, ŝi establis *Nordiska Lärares Fredsförbund* (Federacio de skandinavaj Instruistoj por Paco). Post kiam emeritiĝanta de instruado en 1929, ŝi veturis ĝenerale trans Eŭropo en subteno de la WILPF, distribuanta sian broŝuran "ABC de la Paca Movado. Datoj kaj Faktoj" en multaj diversaj lingvoj.

Naskita en Södra Säm en Västergötland, Anna Alida Theresia Nilsson estis la filino de Hans Petter Nilsson, teksisto kaj lia edzino Albertina Juliana Hulander. Ŝi estis la kvara de kvin infanoj de sia familio. En 1886, jaro post ŝia patro mortinta, ŝi moviĝis al Stokholmo, studanta ĉe la HKSa arta altlernejo dum loĝis kun sia pli juna fratino Ada kiu poste fariĝis kuracisto kaj revua redaktoro. Ŝi diplomiĝis kiel instruisto en 1890.

## Kariero 
Restinte du jarojn en Stokholmo, ŝi moviĝis al Malmö kie ŝi elspezis ok jarojn ĉe la teknika altlernejo. Post unu jaro en Strängnäs, ŝi revenis al Malmö kie ŝi komence instruis ambaŭ ĉe perknabina lernejo de Fraŭlino Bunth kaj ĉe la reallernejol por knaboj. De 1910 ĝis ŝia emeritiĝo en 1929, ŝi instruis ĉe la reallernejo.

Nilsson estis aktiva en pluraj Malmöaj asocioj, en la kadro de la sufragista federacio "Skåneförbundet för kvinnas politiska rösträtt",  la "Malmö Damsällskap", la klubo de virinoj de la liberala partio "Malmö Frisinnade Kvinnoklubb" kaj la klubo de la virinoj kaj leganta socio "Malmö Kvinnliga Klubb- och Läsesällskap".

Post la fino de la Unua Mondmilito, en 1919 Nilsson estis aktiva en la sveda filio de Internacia Ligo de la Virinoj por Paco kaj Libereca (WILPF). En 1923, kune kun Matilda Widegren kaj reprezentantoj de Norvegio kaj Finnlando, ŝi establis Nordiska Lärares Fredsförbund (Federacio de skandinavaj Instruistoj por Paco). Post kiam emeritiĝanta de instruado en 1929, ŝi veturis ĝenerale trans Eŭropo en subteno de la WILPF, distribuanta sian broŝuron "ABC de la Paca Movado. Datoj kaj Faktoj" kiu estis tradukita en multajn malsamajn lingvojn, inkluzive Esperanton.

Anna T. Nilsson mortis en Malmö la 11-an de decembro 1947 kaj estis entombigita en la tombejo Södra Säm.

## Eldonoj 
La eldonoj de Nilsson inkluzivas:

* 1924: Data och fakta rörande fredsrörelsen (Datoj kaj faktoj pri la paca movado)
* 1933: Från tvenne slagfält – och från ett tredje (De du batalejoj – kaj de tria)
* 1934: Fredsrörelsens ABC : data och fakta, dua eldono (ABC de la paca movado : datoj kaj faktoj)
* 1945: Tio lyckliga år : på resa i fredsarbetets tjänst (Dek feliĉaj jaroj: sur vojaĝo en la servo de paca laboro)

### En Esperanto aperis
*NILSSON, Anna T. Datoj kaj faktoj pri la paca movado, Malmö (Realskolan), Svedio, 1926, 48 pĝ.

## Referencoj 
Kategorio:Pacistaj feministoj
Kategorio:Svedaj aktivuloj
Nacia Arta Centro de Tokio

La **Tokia Nacia Arta Centro** (, signifante Nova Nacia Arta Muzeo, ankaŭ konata internacie kiel **NACT**, Nacia Arta Centro Tokio) estas granda muzeo en la distrikto Minato de Tokio, la ĉefurbo de Japanio .

En 2017, la muzeo havis 2,986,908 vizitantojn, igante ĝin unu el la plej vizititaj artmuzeoj en la mondo . 

La muzeo, kiu kovras areon de 47,96 kvadrataj metroj, prezentas artan elekton de artaĵoj el japana kulturo el diversaj periodoj. La arkitekto de la muzeokonstruaĵo estis Kisho Kurokawa .

La muzeo ne havas konstantan kolekton kaj fakte ĝi funkcias kiel galerio kie estas prezentitaj eksteraj ekspozicioj. Ĉar la artcentro, male al tio, kion sugestas la japana nomo, ne estas muzeo kun propra kolekto, sed loko por ekspozicioj, unuflanke ĝi malpezigas la ŝarĝon de artaj muzeoj, kiuj povas uzi la ĉambrojn nur en limigita mezuro. prezenti siajn proprajn kolektojn dum specialaj ekspozicioj. Aliflanke, la centro konkuras kun la ekzistantaj ekspoziciejoj, ekz. tiuj de la urbo.

Male al la cetero de la naciaj artmuzeoj de Japanio, la Nacia Artcentro estas "malplena muzeo", kun neniu kolekto, permanenta ekspozicio, aŭ kuratoroj . 

La muzeo funkcias laŭ la principo de germanaj Kunsthalle- muzeoj, kio implikas okazigi provizorajn ekspoziciojn kreitajn kaj sponsoritajn fare de aliaj organizaĵoj. Tiu ĉi filozofio pruvis sukceso: en sia unua jaro, en 2007, ĝi aranĝis sesdek naŭ ekspoziciojn organizitajn de malsamaj artaj grupoj kaj dek organizitajn de la NACT. La ekspozicio pri Claude Monet, malfermita de la 7-a de aprilo ĝis la 2-a de julio 2007, estis la dua plej vizitata ekspozicio de la jaro, ne nur en Japanio, sed en la mondo. 

La NACT, kune kun la privataj muzeoj, la Mori Artmuzeo kaj la Suntory Muzeo de Arto, formas la "Roppongi Arta Triangulo". NACT estas facile alirebla per metrostacio Nogizaka sur la Chiyoda Linio.

## Galerio 

Dosiero:TheNationalArtCenterTokyo_2.JPG|alternative=Lobby|Vestibulo
Dosiero:空中レストラン.JPG|Brasserie Paul Bocuse Le Musée
Dosiero:The_National_Art_Center_Courtyard_2015.jpg|alternative=Courtyard|Korto
Dosiero:National_Art_Center_stairs_2015.jpg|alternative=Stairs|Ŝtuparoj
Dosiero:NACT innen.jpg|La ampleksa, pluretaĝa vestiblo de la muzeo kun la konusforma konstruaĵo, sur kiu situas la kafejo
Dosiero:The National Art Center, Tokyo wts.jpg|Totala komplekso: La vestiblo situas en la antaŭa parto, malantaŭ la onda fasado, kaj la ekspoziciejoj situas en la malantaŭa, rektangula parto de la konstruaĵo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Tokia Nacia Muzeo
* Nacia Muzeo de Okcidenta Arto

## Eksteraj ligiloj 
* La Nacia Arta Centro, Tokio retejo en la angla

Kategorio:Vizitindaĵoj en Tokio
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Artaj muzeoj kaj galerioj
Kategorio:Muzeoj en Japanio
Kategorio:Tokio
Farnezalo

**Farnezalo** aŭ **farnezalo** estas organika kombinaĵo rezultanta per reduktado de **farnezolo** kaj **kloroformo** en ĉeesto de natria hidroksido. Ĝi estas flava, lumsensiva, likvaĵo kun agrabla odoro, malmulte solvebla en akvo. Farnezalo posedas 15 karbonatomojn, 24 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. Farnezalo uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado de la **farnezalo** per traktado de **farnezenata acido** kaj **farnezalo**:reduktado

### Sintezo 2 
* Preparado de la **farnezalo** per nekompleta osidado de **farnezolo** kaj **farnezalo**:

### Sintezo 3 
* Preparado de la **farnezalo** per reduktado de **farnezolo** kaj **kloroformo** en ĉeesto de natria hidroksido:

### Sintezo 4 
* Preparado de la **farnezalo** per traktado de **farnezila klorido** kaj **natria hidrido**:

### Sintezo 5 
* Preparado de la **farnezolo** per traktado de **farnezilamino** kaj **farnezolo**:

### Sintezo 6 
* Preparado de la **farnezata acido** per traktado de **farnezila klorido** kaj **farnezata acido**:

## Vidu ankaŭ 
* Aldehido

## Referencoj 
Kategorio:Aldehidoj
Muzeo de Nuntempa Arto Tokio

La  estas nuntempa arta muzeo en Koto, Tokio, Japanio.

La muzeo estas dezajnita kiel centro por nuntempa arto kaj ĝi estis malfermita en 1995. La muzeo situas en Kiba Parko.

## Priskribo 
La muzeo estis planita kiel daŭrigo de la Tokia Metropola Arta Muzeo, kiu malfermiĝis en 1926, kaj kies kolekto de moderna arto tiam estis transdonita tien . Jam en 1963, Tokio faris siajn unuajn diskretajn aĉetojn por la muzeo. En 1987, plej elstara japana arkitekto Takahiko Yanagisawa estis komisiita por dezajni taŭgan konstruaĵon. Kun akirbuĝeto de 75 milionoj USD en mono de impostpagantoj, Tokio aĉetis preskaŭ 500 verkojn tutmonde sen altiri multe da atento, inkluzive de 39 eroj por pli ol 500,000 USD. Nur la aĉeto de la pentraĵo *Knabino kun harrubando* de Lichtenstein en 1994 por la konsiderinda prezo de 6 milionoj da usonaj dolaroj, kvankam la valoro de la pentraĵo estis taksita ĉirkaŭ 1,5 ĝis 2,5 milionoj da usonaj dolaroj, tio vekis atenton kaj miron en Japanio.

La elekto de loko estis rigardita kritike; necesas ĉirkaŭ 15-minuta piediro de la fervoja stacidomo por atingi la muzeon. Kritiko ankaŭ estis donita kiam nuntempa azia arto estis plejparte ignorita. La kolekto inkluzivas ekspoziciaĵojn de establitaj okcidentaj artistoj kiel ekzemple Andy Warhol, David Hockney, Frank Stella, Kenneth Noland kaj Mark Rothko. La cetero venas plejparte de la japana, inkluzive de Yoshitomo Nara, Mariko Mori, kaj Tarō Okamoto.

La ĉirkaŭ 430 milionoj USD muzeo malfermiĝis la 18-an de marto 1995.

## Ekspozicioj 
La plej multaj el la ĉambroj de la muzeo estas okupitaj per proksimume 3,500 verkoj kiuj estas ekspoziciitaj sur rotacia bazo.  En la pli malgranda permanenta kolekto, pli ol 50 jaroj da nuntempa arto estas rigarditaj malantaŭen kronologie, komencante kun kontraŭ-artaj tendencoj kaj poparto en la 1960-aj jaroj tra minimumismo al la plej modernaj nuntempaj verkoj, proksimume 100 verkoj estas ekspoziciitaj sur rotacia bazo. Verkoj de Gerhard Richter, Sandro Chia, Mark Rothko kaj Julian Schnabel povas esti inkluzivitaj.
* *Marilyn Monroe* de Andy Warhol (1967)
* *Knabino kun Hara Rubando* de Roy Lichtenstein (1965)
* *Mielo-popmuziko* de Tokujin Yoshioka (2001)
* *Akva Bloko* de Tokujin Yoshioka (2002)

## Referencoj 
## Literaturo 
* . Tokyo’s New Museum. In: . Band 21, Nr. 1-13, 1995 (angle).

## Eksteraj ligiloj 
* Muzeo de Nuntempa Arto Tokio retejo

Kategorio:Konstruaĵoj en Tokio
Kategorio:Muzeoj en Japanio
Kategorio:Muzeoj de nuntempa arto
Jiang Ping

**Jiang Ping** ( ĉine : 江平 ; pinjino : Jiāng Píng ; 28 decembro 1930 - 19 decembro 2023) estis ĉina jura akademiulo.

## Vivo 
Jiang Ping naskiĝis en Ningbo, Zhejiang-provinco, Ĉinio en 1930. Li iris al Sovetunio por studi juron kaj diplomiĝis ĉe Moskva Ŝtata Universitato en 1956. Jiang estis la Prezidanto de Ĉina Universitato de Politika Scienco kaj Juro en 1988. Li mortis ĉe la Ĉina-Japana Amikeca Hospitalo en Pekino en 2023, en la aĝo de 92 jaroj.

## Referencoj 
Kategorio:Ĉinaj politikistoj
Kategorio:Ĉinaj instruistoj
21a-jarcenta Muzeo de Nuntempa Arto

La  estas muzeo de nuntempa arto troviĝanta en Kanazawa, Iŝikavo, Japanio. La muzeo estis desegnita de japanaj arkitektoj Kazuyo Sejima kaj Ryue Nishizawa de la arkitektura firmao SANAA en 2004. 

La kolekto de la Kanazawa 21-a Jarcento-Muzeo de Nuntempa Arto enhavas verkojn produktitajn ekde 1980 kiuj, "sugestas novajn valorojn".  

En oktobro 2005, unu jaron post ĝia malfermo, la Muzeon vizitis 1 570 000 vizitantoj. Ĝi rangas supre sur la listo de plej-vizitita artaj muzeoj en la mondo. 

La galerio gastigas provizorajn ekspoziciojn de nuntempa arto, instigante la kreadon de instalaĵoj "asociitaj kun la regiono "; la konstanta kolekto inkluzivas verkojn de Francis Alice, Matthew Barney kaj Tony Cragg.

## Priskribo: konstruaĵo kaj kolekto 
La galeria konstruaĵo situas en la urbocentro, proksime al ĝardeno Kenroku-en kaj al Iŝikaŭa Gubernia Muzeo de Arto; ĝi havas rondan formon kun diametro de 112,5 metroj. Laŭ la aŭtoro de la projekto, ĉi tiu formo helpas kaj disponigas aliron al la lokalo de pluraj punktoj kaj eviti la percepton de la muzeo kiel "masiva kaj fermita" strukturo.

Aldone al la ĉefaj ekspoziciejoj, la muzeokonstruaĵo ankaŭ enhavas publikajn spacojn kiel ekzemple biblioteko, prelegejo kaj infanlaborrenkontiĝejo. Ekspoziciaj spacoj inkluzivas diversajn "flekseblajn" galeriojn kun multoblaj dividebloj por adapti la spacon al ĉiu specifa ekspozicio. La galerioj ankaŭ havas malsamajn proporciojn kaj lumkondiĉojn - de hela taglumo tra vitraj plafonoj ĝis ĉambroj sen naturaj lumfontoj entute; ilia alteco varias de 4 ĝis 12 metroj. Kvar plene vitraj kortoj, ĉiu unike desegnita, provizas ampleksan taglumon tra la konstruaĵo.

La kolekto de la muzeo enhavas nuntempan arton kreitan post 1980; la ekspoziciaĵoj laŭsupoze "proponas novajn valorojn." La muzeo ankaŭ aranĝas provizorajn ekspoziciojn, instigante al la kreado de instalaĵoj "asociitaj kun la regiono." La permanenta kolekto inkludas verkojn de tiaj artistoj kiel Francis Alice, Matthew Barney, Tony Cragg, Olafur Eliasson, Leandro Ehrlich, Isa Genzken, Kojima Hisaya, Gordon Matta Clark, Peter Newman, Carsten Nicolai, Giuseppe Penone, Gerhard Richter, Murayama Ruriko, Hiraki. Sawa, James Turrell, Atsuko Tanaka, Patrick Tuttofuoco, Ann Wilson kaj Suda Yoshihiro.eta|279x279px|Instalaĵoj, 21a Jarcenta Muzeo de Nuntempa Arto.
eta|279x279px|Arto ene de la Muzeo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Aera vido sur Wikimapo

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Muzeoj en Japanio
Kategorio:Muzeoj de nuntempa arto
Rolf Nordenstreng

**Rolf Harald Nordenstreng**, naskiĝis la 4-an de februaro 1878 en Mikkeli (Sankta Mikaelo), mortis la 4-an de januaro 1964 en Upsalo, Svedio, estis esperantisto kaj svedlingva finna verkisto forte influita de rasa teoria rezonado.
## Vivo
Rolf Nordenstreng translokiĝis de Finnlando al Svedio je la jarcentŝanĝo en 1900 kaj iĝis sveda civitano en 1909. Liaj gepatroj estis la guberniestro kaj generalleŭtenanto Hjalmar Nordenstreng kaj Helene Jägerhorn af Spurila. Rolf Nordenstreng estis la duonfrato de la historiisto Sigurd Nordenstreng. Lia edzino Ellen Nordenstreng publikigis plurajn librojn pri florikulturo.

## Kariero
Nordenstreng diplomiĝis ĉe la Universitato de Helsinko en 1900, kaj en Upsalo en 1905 kaj estis ofta preleganto kaj kunlaboranto de gazetoj kaj revuoj. Li publikigis kelkajn eldonojn de tradiciaj fabeloj; interalie li skribis pri la familio Ynglinga en la libro *Konungariket i havet og svenska fronkunungasagor* . Li verkis eseojn kaj artikolojn en i.a. Finna Revuo, Ord och Bild, Sveda Revuo, Nova Svedio kaj taggazetoj. Nordenstreng dediĉis specialan intereson al rasaj temoj. Laŭ li, alta frunto kaj vasta cerbo estis la baza kondiĉo por riĉa evoluo de psika kaj intelekta kapablo, kaj tiuj trajtoj troviĝis nur inter "la pli altaj kaj plej altaj" rasoj.

## En Esperanto aperis
eta
*  **La Homaj rasoj de la Mondo: Scienco kontraŭ superstiĉo**. Eldona Societo Esperanto, Malmö, 1935, 212 pp., 140 bildoj, eldonkvanto 2000 ekzempleroj.

## Referencoj
Erika Szabó (politikisto)

**Erika Szabó** [sabO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szabó Erika** estis hungara juristo, politikisto, subministro, parlamentano.

 naskiĝis  en Szentes.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Szeged en 1977, poste ŝi akiris juran diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1984. Post la diplomo ŝi faris jurajn laborojn precipe en municipo de Kiskunhalas. Dum agonio de la  socialismo (1989) ŝi komencis politikadi. Ŝi estis parlamenta deputito inter 1990-1994 kaj 1998-2014, krome subministro ekde 2010. Ŝi havis edzon kaj naskis trifoje.

## Fontoj 
* aprezo hungare kun foto 
* datenoj hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Alcântara-Mar (stacidomo)

**Alcântara-Mar** () estas fervoja stacio de la Linioj de Cascais kaj Cintura, kiu priservas la fregezion de Alcântara, en la urbo Lisbono, en Portugalio. Ĝi estis malfermita, kiel provizora terminalo por la Branĉo de Cascais, la . En 1891, la branĉo al  estis malfermita. En la 1920-aj jaroj, la stacio spertis ampleksan renoviglaboron, kiam la trakoj estas elektrigitaj kaj nova pasaĝerkonstruaĵo konstruita, dezajnita fare de la arkitekto Cottinelli Telmo.

## Bildgalerio 

Between Belem and Alcantara (42498187331).jpg|Ŝtuparo
Alcântara-Mar train station underpass (33410772323).jpg|Subtera trapasejo
Alcântara-Mar 01- A good home (16790788296).jpg|Du-dimensia pentrotrompo
Between Belem and Alcantara (27626876477).jpg|Ŝildo kun ukrainlingva surskribo

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* Alcântara-Terra (stacidomo)
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Farnezila metila etero

**Farnezila metila etero** aŭ **farnezilmetiletero** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **farnezila alkoholo** kaj **metila klorido**. Ĝi estas senkolora likvaĵo, nesolvebla en akvo, sed solvebla en acetono, eteroj, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Farnezila metila etero posedas 16 karbonatomojn, 28 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. Farnezila metila etero uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de farmaciaĵoj kaj industriaĵoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado de la **farnezila metila etero** per traktado de **farnezila alkoholo** kaj **metila klorido**:

### Sintezo 2 
* Preparado de la **farnezila metila etero** per hidratigado de **farnezila metila sulfido**:

### Sintezo 3 
* Preparado de la **farnezila metila etero** per traktado de **metila bromido** kaj **farnezila alkoholo**:

### Sintezo 4 
* Preparado de la **farnezila metila etero** per senhidratigado de **metila alkoholo** kaj **farnezila alkoholo**:

### Sintezo 5 
* Preparado de la **farnezila metila etero** per traktado de **metila klorido** kaj **farnezila klorido** en ĉeesto de natria hidroksido:

### Sintezo 6 
* Preparado de la **farnezolo** per traktado de **metila acetato** kaj **farnezolo**:

### Sintezo 7 
* Preparado de la **farnezolo** per traktado de **klorometano** kaj **farnezolo**:

## Vidu ankaŭ 
* Etero

## Referencoj 
Kategorio:Eteroj
Bent Jensenius

eta|furora primovada legolibro de Jensenius
**Bent JENSENIUS** (naskiĝinta en 1945 ne tro for de Kopenhago) estas dana pedagogo kaj esperantisto.

Estante filo de ĝardenfakulo li post la lerneja tempo vojaĝis al Britio, Kanado, Brazilo kaj Kolombio por vidi ĝardenojn kaj ties ecojn. Post ses jaroj da eksterlanda restado li studis patruje la lingvojn hispanan, anglan kaj germanan kaj deĵoris kiel instruisto, antaŭ ĉio en lernejoj teknikaj. Li skribis ankaŭ didaktikaĵojn por la germana kaj la angla.

En la aĝo de 55 jaroj fariĝis li esperantisto. En Esperantujo li famiĝis per la eta sed informriĉa primovada legolibro *Bonvenon en nia mondo*. Ĝin eldonis KAVA-PECH en la 2009-a jaro. Li ankaŭ aktivas ĉe Dana Esperanto-Asocio, eĉ estrare.

## Priesperanta kalejdoskopo legolibre 
En maldika libro Jensenius sukcese kaj ĉarme kovras la plejmulton de enmovadaj agadoj. Kelkaj intertempe ĉesis aŭ ŝanĝiĝis. Jen la listo de la unuopaj temoj de la unua eldono:
# Kastelo Grezijono
# En la ret-babilejo
# Internaciaj Fervojistaj Ski-semajnoj
# Ĉirkaŭ la mondo en pli ol 800 tagoj
# Akademio de Esperanto
# Amikoj per korespondado
# Sur la tegmento de la mondo
# En Vikipedio
# Vojaĝo per boato sen krokodili
# Monato
# Pasporta servo
# La Centra Oficejo de UEA en Roterdamo
# En la klubo
# Ne mansvingu al viaj geamikoj!
# Verda domo de Arizono
# La Universala Kongreso
# Esperanto-muzeoj
# De la Unua Libro ĝis Interreto
# Travivaĵoj sur du radoj
# Bona Espero
# Esperanto en universitatoj
# Ĝemelaj urboj
# La Jarlibro de UEA kaj la Delegita reto
# IJK - por la junaj en jaroj aŭ en koro
# Je la Kabo de Bonespero
# Ekoturismaj renkontiĝoj
# Iom pri Esperanto-literaturo
Ĉiu parto finiĝis per pritekstaj demandoj kiuj bone uzeblas en la instruado: tiumaniere la verko fariĝis interesa lernigilo por aktiva komunikado en formo de rolludoj.

## Notoj 
Kategorio:Danaj esperantistoj
Kategorio:Pedagogoj
Kategorio:Esperanto-lernolibroj
Alajos Szabóky

**Alajos Szabóky** [alajoŝ sabOki], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szabóky Alajos** estis hungara statistikisto, subministro, politikisto. Lia nobela antaŭnomo estis *budai*.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris ŝtatsciencan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1895. Post la diplomo li eklaboris en la Hungara Statistika Oficejo. Li estis plurfoje levita, fine inter 1920–1923 li estis la oficejon. En 1924 li iĝis subministro en la financa ministerio, poste li ricevis aliajn ŝtatajn komisionojn. Inter 1927-1931 li estis parlamenta deputito. Li ricevis ŝtatan premion en 1926.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az 1924/25 – 1928/29-es költségvetési évek beruházásairól* (1929)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 398-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj statistikistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Veleň

**Veleň** () estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio proksimume 15 kilometrojn nordoriente de la centro de Prago kaj 9 kilometrojn okcidente de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav. Ĝi konsistas el partoj Veleň kaj Mírovice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318. 

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Veleň, K Cihelně str.jpg|Strato K Cihelně
Veleň, Memorial.jpg|Monumento en vilaĝplaco
Veleň, Hlavní str, west.jpg| Vilao en strato Hlavní ulice
Veleň, Hlavní str, Pub.jpg| Restoracio

Kategorio:Veleň
Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Tehovec

**Tehovec** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 5 kilometrojn oriente de la rando de Prago. Vivas ĉi tie  (). Konsisto de la municipo estas ankaŭ domaro Vojkov situanta ĉe ŝoseo I/2 el Prago direkte al Kutná Hora. En la katastro de municipo fontas rojo Rokytka, la dekstraflanka alfluanto de Vultavo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1373.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
En la norda parto de lamkatastro de municipo en arbaro apud ŝoseo I/2 troviĝas monumento konstruita en la jaro  1898 al kvardekjara datreveno de regado de fürst Johann II. Fürst von und zu Liechtenstein kun hodiaŭ jam preskaŭ nevidebla skribaĵo:
PRINC. JOANQUERCETUMAD 40 ANN. REGIM.JUBIL. 12. NOV. 1898AD L. ANN REGIM.JUBIL. 12. NOV. 1908
La skribaĵo estis plenigita al la kvindekjara datreveno de la regado de fürst. Ĝi estas unu el proksimume dek kvin ŝtonoj konstruitaj en la senjorujoj Kostelec, Škvorec kaj Uhříněves. En la senjorujo de Liĥtenŝtejnidoj estis plantitaj fagaj arbaroj kaj en ili lokigitaj dekoj de similaj monumentoj.

## Pluaj fotoj 

Image:Tehovec, Common 2.jpg|Vilaĝplaco
Image:Pramen Rokytky (03).jpg|Regiono de fontoj de Rokytka ĉe Tehovec

## Referencoj

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kasteleto Kitzerstein

**Kasteleto Kitzerstein** (germane: *Schlößchen Kitzerstein*) troviĝas en Saalfeld, Germanujo (Schwarmgasse 24), proksime de Hoher Schwarm kaj la ĉirkaŭfortikaĵoj. 
## Historio 
Konstruiĝis ĝi sur la grundo de du privilegiitaj (t.e. sen impostopago-devo sed kun la preteco provizi helpon en kazo de militaj konfliktoj) bienoj de la kavaliroj Otto von Enzenberg kaj la senjoroj de Thüna. En 1497 Georgo de Thüna, (lasta) abato de la benediktana klostro de Saalfeld, nomumiĝis fare de imperiestro Maksimiliano la 1-a regna princo. Sekve la lokaj benediktanoj ankaŭ ekgravis sekularpotence. Post la fajrego de 1517 Georg von Holbach rekonstruigis la kastelon en 1521/22 kaj donis al ĝi la nunan aspekton.

La urba kronikisto kaj urbestro Sylvester Lieb laŭdegis en la verko *Salfeldographia* (finita en 1625) la eksteron kaj la internon kastelajn per la jenaj vortoj:*Übrigens ist es mit ausnehmender Kunst gebaut, daß es jenem nach der Saale und den waldigen Bergen der Heide zu gelegenen Stadtteil nicht nur durch eine gewisse ganz besondere Anmut eine ungemein schöne Zierde und Schmuck verleiht, sondern auch seinen Besitzern wegen der überaus großen Zahl und geschmackvollen Einrichtung der Kammern und beheizbaren Zimmern größte Bequemlichkeit gewährt.*

## Arĥitekturo 
Temas pri neregula, per multaj eroj strukturita ejo. Ĝi kvazaŭ gluas sur deklivo supre de la rivero Saale kaj estis plilongigita eosten multangule ankaŭ malantaŭ la urba muraro. La gabeloj estas riĉe ornamitaj laŭ nordgermana stilo. Orielo direktanta sin al la korto havas ornamripon. La ogiva arko ĉeportala lasas eniri la vizitantojn. Norde iama ĉirkaŭfortikaĵa turo estis enkorpigita en la konstruaĵon kie ankoraŭ videblas embrazuroj. Sep dekoracigabloj plie beligas la tuton. 

## Posedantoj 
Dokumente certas mencio en la 14-a jarcento pri posedo fare de la grafoj de Schwarzburg. Poste multis la posedantoj,  ekz. kanceliero de Ketelhodt el Rudolstadt. Post 1628 ŝajne privataj burĝoj loĝis en ĝi, ekz. Kronberger kaj poste ties bofilo kaj urbestro Eckhardt. Pli malfrue venis ĉefforstisto de Reuß, s-ro von Koss († 1710) kaj ties filino. La dukujo Saksio-Koburgo-Saalfeld vendis ĝin en 1760 al privatuloj..  Lasta privata posedanto estis Hans-Joachim Schaede, fabrikanto de lavmaŝinoj, kiun la komunistoj eksproprietigis en la 1948-a jaro. 

En 2006 oni nove aranĝis la ĝardenojn inter la Schwarm-ruino kaj la kasteleto. Nuntempe ene estas la distrikta muziklernejo. 

## Eksteraj ligiloj 
* informoj ĉe AlleBurgen.de
*hejmpaĝo muziklerneja

## Notoj 
Kitzerstein
Kategorio:Saalfeld/Saale
Annamária Szalai

**Annamária Szalai** [salai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szalai Annamária** estis hungara instruisto, kulturisto, parlamenta deputito, altlerneja instruisto. Antaŭ ŝia morto ŝi ŝanĝis sian familian nomon al **Szalay** [salai].
eta|

 naskiĝis  en Zalaegerszeg, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris pedagogian diplomon en Pedagogia Altlernejo Dániel Berzsenyi en 1982, kulturistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1990, ekonomian diplomon en Financa Altlernejo en 1998. Jam post la unua diplomo ŝi instruis 2 jarojn en bazlernejo, poste ŝi estis ĵurnalisto, inter 1985-1997 ŝi estis estro de la departementa kineja firmao, pli poste ĝis 2002 ŝi estis gvidanto de koncerthalo de Zalaegerszeg, fine ŝi instruis en Altlernejo János Kodolányi. 

### Politika kariero 
Ekde 1991 ŝi aliĝis al Fidesz. Inter 1998-2004 ŝi estis parlamentano, poste ŝi estis estro de la Radio kaj Televido-Aŭtoritato, kie ŝi laboris ĝismorte. Ŝi suferis pro kancero kaj ŝi laboris eĉ en la hospitala lito. Ŝi ricevis 4 premiojn ekde 2007, la lastajn 2 jam postmorte.

## Memorigiloj 
* reliefo en Zalaegerszeg
* filma premio fondita en 2015
 
## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* video

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kulturistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Instituto Kinsey

La **Instituto Kinsey** (plennomita , ofte mallongigita , antaŭ nomita  (akronime ISR)) estas scienca esplorinstituto dediĉita al "antaŭenigi interfakan esploradon kaj stipendion en la kampoj de homa sekseco, sekso, kaj reproduktado".

En 2016 la instituto kunfandiĝis kun Indiania Universitato, "abolicianta la sendependan korporaciigon absolute kaj tute .

## Priskribo 
eta|La personaro de la instituto en 1953. Dua direktoro Paul Gebhard estas sidita sur la supraj sjtuparoj, dua maldekstre
La instituto estis fondita kiel **la Instituto por Seksesploro** en Indiania Universitato en 1947 fare de Alfred Kinsey, kiu tiam estis entomologo kaj zoologo ĉe IU. Ĝia origina celo estis studi seksecon kaj seksan konduton en homoj. La instituton apogis la universitato, la fondaĵo Rockefeller (ĝis 1954) kaj la Nacia Esplora Konsilio.

En 1948 kaj 1953, la Instituto publikigis du monografiojn pri homa sekseco, ĝenerale konataj kiel la Kinsey Reports. Ekde tiam, la instituto, la raportoj kaj Kinsey estis kontestataj, parte pro informoj sugestante ke la materialo originas de kontrolitaj specimenoj anstataŭe de hazardaj. Inter la taskoj de la instituto estas konservi la bazan materialon por la Kinsey-raportoj kaj postaj publikaĵoj kaj disponigi la materialon por nova esplorado konservante privatecon .

Laŭ ĝiaj statutoj, ĝia misio estas "antaŭenigi la studon de homa sekseco, kaj laŭ sano kaj laŭ scio, sur tutmonda nivelo" . Ĉi tiu centro, agnoskita kiel publika utilo fare de UN, havas grandan bibliotekon kaj unu el la plej grandaj datumbazoj pri ĉi tiuj aferoj. Ĝi helpas trejni esploristojn, organizas konferencojn kaj subtenas multajn verkojn kaj publikaĵojn. La Kinsey Institute precipe produktas ĉiujarajn studojn titolitajn *Singles in America* (Gefraŭloj en Usono).

En aprilo 2014, la Instituto Kinsey akiras "specialan konsultiĝan statuson" ĉe la Ekonomia kaj Socia Konsilio de Unuiĝintaj Nacioj.

La instituto ankaŭ havas artan galerion, kiu estas alirebla al la publiko kaj gastigas varion de ekspozicioj ĉiu jaro .

## Referencoj 
## Literaturo 
* *Dr. Kinsey and the Institute for Sex Research* by Wardell B. Pomeroy ()
* "*Peek – Photographs from the Kinsey Institute*" (ISBN 1-892041-35-9)

## Eksteraj ligiloj 
* La retejo de la Kinsey Instituto
* Tempolinio de eventoj kaj gravaj publikaĵoj
* La seksa informservo por studentoj de la Kinsey Instituto
* La galerio de la Kinsey Instituto 

Kategorio:Seksa orientiĝo kaj medicino
Kategorio:Seksologio
Kategorio:Universitato de Indianio
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1947
Ho Pioniroj!

**Ho pioniroj!** () estas romano de Willa Cather (1876–1947), publikigita en 1913 . Tiu estas la unua romano de la tielnomita "Trilogio de la Grandaj Ebenaĵoj" (aŭ "Trilogio de Nebrasko"), kiu inkluzivas ankaŭ " La Kanto de Alaŭdo " (1915) kaj " Mia Antonia " (1918).

## Intrigo 
La romano priskribas la sorton de unuageneraciaj enmigrintfamilioj sur la amerikaj ebenaĵoj de Nebrasko ĉe la fino de la 19-a jarcento. La ĉeffiguro estas Alexandra Bergson, la parenco de svedaj enmigrintoj. Post la morto de ŝia patro kaj dum severa arido kiu trafas la Mezokcidenton, ŝi estas la nura el siaj gefratoj kiu ne venkiĝas al la tento prirezigni sian posedaĵon kaj translokiĝi al la urbo. Ŝi eĉ elprenas pruntojn kaj aĉetas teron, kies valoro pliiĝas post finiĝo de la sekeco. Post kelkaj malfacilaj jaroj, ŝi transformis la neregeblan prerion en floran landon. Tamen, ŝi unue devas oferi sian privatan amon por Carl Lindstrom por la amo por sia indiĝena tero. Ŝi iĝas pli kaj pli soleca kaj finfine havas nur ŝian ĉeĥan amikinon Marie Shabata kaj ŝian pli junan fraton Emil kun kiu ŝi sentas sin proksima. La edziĝinta Marie kaj Emil enamiĝas. Kiam la edzo de Marie mortpafas ilin ambaŭ, ŝi estas tute sola. Finfine, Alexandra kaj Carl trovas unu la alian en sia maljunaĝo kiam ilia deinfanaĝa amiko revenas kaj la du geedziĝas.eta|"Estas nur du aŭ tri homaj rakontoj kaj ili daŭrigas ripetanta ..."

## Akcepto 
*Ho pioniroj!* estas la unua romano de Willa Cather por trakti la problemojn de setlantvivo en Ameriko. La titolo estis prenita el poemo de Walt Whitman ( *Pioniroj! Ho pioniroj!* ) de la famega *Leaves of Grass* (*Folioj de Herbo*) (1855) . 

Cather rakontas pri la forto kaj eltenemo de tiuj unuaj setlantoj kiuj ebligis ekposedi la vastan teron. La figuro de Alexandra, kun ŝia amo por ĉi tiu tero, staras kontraste al Marie, kies pasiaj privataj sentoj plonĝas ŝin en malfeliĉon, dum la sindonema kaj rezignanta amo de Alexandra por ŝia lando donas fruktojn en la fino. La katolika kaj patriota opinio de la verkinto igis la libron klasikaĵo de loka literaturo en Usono .

La sento de venko elvenanta de tiu granda pacienco venas de knabino kiu amas la teron kaj Patrino Naturo kaj estas teksitaj kune kun muzikaj movoj kaj simplaj frazoj.

Cather, kiu pasigis siajn dekaĝulajn jarojn en Nebrasko en la 1880-aj jaroj, amis la vastajn ebenaĵojn. En intervjuo kun *Bookman* , (1921) Willa Cather deklaris, "mi havis neniun intencon *verki* ion ajn  - mi simple permesis al mi la plezuron memori al mia memoro homojn kaj lokojn kiujn mi forgesis " . 

La romano estis la unua laboro de Cather en kiu la ĉefrolo ricevis al virinfiguro. Kritikistoj konfirmis la trajton indikitan de la aŭtoro - la organika, natura, malĉasta naturo de la rakonto, kiu anstataŭigis bonevoluintan intrigon. La liriko de la rakonto kaj simboleco propraj al la prozo de Cather aperis ankaŭ unuafoje en ĉi tiu verko.

## Adaptaĵoj 
En 1992, CBS publikigis televidan filmon bazitan sur la romano, ĉefroligante Jessica Lange kiel Alexandra.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Usonaj romanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1913
Kategorio:Historiaj romanoj
Kategorio:Nebrasko
Preĝejo Reĝino de Rozario (Dunavecse)

La **preĝejo Reĝino de Rozario** estas sakrala konstruaĵo en urbo Dunavecse (Hungario).

## Historio 
Dum la mezepoko en 1332 paroĥo estis menciita en tiama Veca. Antaŭ ol 1628 la loĝantoj kalvinaniĝis. En 1927 la katolikoj trakonstruis loĝdomon por preĝdomo. La paroĥo estis refondita en 1952. La kirko videbla nun estis konstruita en 2002.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola, la fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. La enirejo funkcias tra la turo, sed super la enirejo estas pluvŝirmilo. La turpinto estas piramida, en la turo 3 sonoriloj loĝas.

Kermeso okazas en la 7-an de oktobro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* dateno kun foto
* datenoj

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Dunavecse
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Dunavecse
Sergio Vila-Sanjuán

**Sergio VILA-SANJUÁN** (Barcelono, 1957) estas hispana verkisto kaj ĵurnalisto, filo de la same verkisto kaj ĵurnalisto José Luis Vila San Juan.

## Biografio kaj kariero
Li estas fakulo en la mondo de la kulturo kaj ekde 1977 faris la informadon pri arto kaj literaturo en la ĵurnaloj, aktuale malaperintaj, *El Correo Catalán* kaj *El Noticiero Universal* kaj ekde 1997 li laboris en *La Vanguardia*, kie li kunordigas aktuale la kulturan suplementon *Cultura/s*. Li defendas la literaturon kaj en hispana kaj en kataluna kiel "du interkomunikaj ujoj kiuj povas plipovigi sin unu la alian". Li estas aŭtoro de la unua monografio dediĉita al la pentristo Miquel Barceló .

Li ricevis la premion Nadal de 2013 per sia romano titolita *Estaba en el aire*, kun agado okazanta en la Barcelono de la 1960-aj jaroj. Lia unua romano estas *Una heredera de Barcelona* (2010), kiu priskribas la urbon en la jaroj 1919-1923. La plimulto de liaj libroj temas pri la etoso de la literaturo kaj la ĵurnalismo.

## Verkoj
### Romanoj 
* *Una heredera de Barcelona*, 2010, Destino.
* *Estaba en el aire*, 2013, Destino.
* *El informe Casabona*, 2017, Destino.

### Ĵurnalismo 
* *Pasando página. Autores y editores en la España democrática*, 2003, Destino.
* *Crónicas culturales*, 2004, Debolsillo.
* *El síndrome de Frankfurt. Viaje a la gran feria mundial del libro*, 2007, La Magrana.
* *Código best seller*, 2011, Temas de Hoy.
* *Por qué soy monárquico*, Barcelona: Destino, 2020.
* *El joven Porcel. Una ascensión literaria en la Barcelona de los años sesenta*, 2021, Destino.

### Historio 
* *Otra Cataluña. Seis siglos de cultura catalana en castellano*, 2018, Destino.

## Referencoj
## Bibliografio 
## Eksteraj ligiloj
* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Kategorio:Premiitoj per literaturpremioj
Kategorio:Naskiĝintoj en Barcelono