open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vassily Ivanchuk

**Vassily Mykhaylovych IVANCHUK**, naskiĝis , estas ukraina ŝaka Grandmajstro de la FIDE ekde 1988 kaj mondĉampiono pri rapida ŝako.

Plej elstara ludanto ekde 1988, Ivanchuk estis en la pozicio #2 tri fojojn (en julio 1991, julio 1992 kaj oktobro 2007). Li havis nekonstantajn rezultojn sed la 30-an de julio 2009 li revenis al listo de la plej 10 bonaj ŝakludantoj de la mondo.

Ivanchuk gajnis gravajn turnirojn kiel Linares, Wijk aan Zee, Tal Memorial, Gibraltar Masters kaj M-tel majstro-titolojn. Li ankaŭ gajnis la mondan rapidan ĉampionumon en 2016, kiu okazis en Doho, Kataro, en kiu li venkis la tiaman mondĉampionon Magnus Carlsen. Li gajnis okfoje la turniron Capablanca in Memoriam (2005, 2006, 2007, 2010, 2011, 2012, 2016 kaj 2019).

## Rimarkindaj turniraj venkoj 
* Lvov 1987, 11½/17 1a pozicio
* Novjorko Open 1988, 1a pozicio
* Debrecen 1988, 10 8/11 1a pozicio
* Linares 1989, 7/10 1a pozicio
* Yerevan 1989, 8½/11 1a pozicio
* Biel 1989, 9/14 1–2
* Tilburg 1990, 8½/14 1–2
* Linares 1991, 9½/13 1a pozicio
* Reykjavik 10½/15, 1–2
* Muniko 1994, 7½/11 1a pozicio
* Linares 1995, 10/13 1a pozicio
* Horgen 1995, 7/10 1–2
* Wijk aan Zee 1996, 9/13 1a pozicio
* Belgrado 1997 6/9, 1–2
* Tallinn 2000 6/7, 1a pozicio
* Montecatini Terme 2000, 5/7 1a pozicio
* Malmö 2003, 13 7/9 1a pozicio
* Havano 2005, 9½/12 1a pozicio
* Barcelono 2005, 4/5 1–2
* Tallinn 2006, 7/9 1–3
* Odessa 2006, 7/9 1a pozicio
* Mérida 2006, 1a pozicio
* Odessa 2007, 7/9 1a pozicio
* Havano 2007, 7½/9 1a pozicio
* Foros 2007, 7½/11 1a pozicio
* Montrealo International 2007
* M-Tel Masters, Sofia 2008 8/10 2008, 1a pozicio
* Tal Memorial, Moskvo 2008, 6/9 1a pozicio
* Tal Memorial (Blitz), Moskvo 2008, 1a pozicio
* Linares 2009 8/14, Joint 1a pozicio
* Bazna 2009, 7/10 1a pozicio
* Jermuk 2009, 8½/13 1a pozicio
* Amber Rapid 2010, 8/11 1a pozicio (kun Magnus Carlsen)
* Amber Overall 2010, 1a pozicio (kun Magnus Carlsen)
* Capablanca Memorial Havano 2010, 7/10 1a pozicio
* Cap d'Agde Rapid 2010, 1a pozicio
* Gibraltar 2011, 9/10 1a pozicio
* Capablanca Memorial Havano 2011, 6½/10 1a pozicio
* Grand Slam Bilbao – São Paulo 2011, 1a pozicio
* Capablanca Memorial Havano, Kubo 2012, 6½/10, 1a pozicio.
* Monda Rapida Ŝampionumo 2016, 1a pozicio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Sovetiaj ŝakistoj
Kategorio:Ukrainiaj ŝakistoj
Kategorio:Grandmajstroj
Kategorio:Partoprenantoj en la Ŝak-Olimpikoj
Kategorio:Eŭropaj Ŝakaj Ĉampionoj
Zsolt Molnár

**Zsolt Molnár** [ĵolt molnAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Molnár Zsolt Krisztián** estas hungara advokato, parlamenta deputito.

Zsolt Molnár naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Zsolt Molnár maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1998. Li frue interesiĝis ankaŭ pri la politiko. Post siaj studoj li praktikadis en la prokurorejo ĝis 2002, poste li akiris advokatan diplomon kaj malfermis propran advokatan atelieron, kiu okupiĝas pri nemoveblaĵoj. Ekde 2006 li daŭre estas parlamentano en la frakcio de Hungara Socialista Partio. Li foje havas postenon ankaŭ en la partio. Li havas edzinon, kiu naskis filinon.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Vahan Mamikonjan

**Vahan Mamikonjan** (armene : Վահան Մամիկոնյան) (440/445 - 503/510) estis armena nobelulo de la familio Mamikonjan. En 481 li ribelis sin kontraŭ la Sasanida Imperio kiu regis la orientan parton de Armenio konata kiel persa Armenio. Li estis nomumita kiel *marzban* (guberniestro) de persa Armenio en 485 kaj restis en tiu posteno ĝis sia morto ĉirkaŭ 503-510.

## Fono 
Ekde 387, la reĝlando Armenio dividiĝis en du zonojn de influo, bizanca Armenio kaj persa Armenio. Krome, en 428, la lasta arsakida reĝo, Artaŝo la 4-a, estis senpovigita fare de lia reganto Bahram la 5-a laŭ la peto de la armenaj 'naĥararoj', tiel komencante la periodon de la regado de *marzpanoj* en persa Armenio. Tre rapide la armenoj seniluziiĝis: en 449, Jazdegerd la 2-a ordonis al la nobelaro konvertiĝi al Zaratuŝtrismo. La armenoj ribeliĝis sub la gvidado de Vardan Mamikonjan, sed estis venkitaj la 2-an de junio 451 (aŭ la 26-an de majo) ĉe la batalo de Avarajr; plimulto el la naĥararoj kiuj partoprenis la ribelon, estis deportitaj al Seleŭkio-Ktesifono.

## Junaĝo 
Vahan naskiĝis ĉirkaŭ 440 - 445.  Li estis la plej aĝa filo de Hmajeak Mamikonjan kaj Dzojk, li havis 3 pli junajn gefratojn nomitajn Vard, Vasak, kaj Artaŝo. Lia patro estis mortigita de gerilanoj ĉe Tajko post la batalo de Avarajr. Vahan, kune kun Vasak kaj Artaŝo, estis kaptita de la *marzpano* de Armenio kaj deportita al Seleŭkio-Ktesifono; kondamnita al rezignado, kaj estis "malfortigita en ilia fido", laŭ lia deinfanaĝa amiko kaj poste historiisto Ghazar Parpeci .

La tri fratoj estis mortkondamnitaj, tamen estis liberigitaj kun la helpo de mihranidaj princo Arŝuŝa la 2-a. Vahan tiam reakiris siajn havaĵojn, tamen li estis akuzita pri misuzo de enspezoj de oraj minoj, kaj li devis pagi grandan monsumon al la sasanidoj,.

## Ribelo 
Post la batalo de Avarajr, la armenoj estis konstante ordonitaj de la Sasanidoj iri al malproksimaj militaj ekspedicioj, plejparte en Orienta Persio. Ili ankaŭ postulis akcepti la kreskantan potencon de la rezignado, kio rezultigis la ribelon de Vaĥtang la 1-a de Iberio (ĉ. 447/449 - 502/522), kaj estis pozitive ricevita de la armenoj. Vahan hezitis ligi la ribelon en 481, iĝante Adhur Guŝnasp , la *marzpano* de Armenio, forlasi Dvin kaj rifuĝi sin en Artaŝata .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Mamikonjan

Kategorio:Mamikonjan
Opština Kavadarci

maldekstra|eta|250ra|
**Opština Kavadarci** estas unu el la 80 komunumoj de Norda Makedonio. Laŭ la censo de septembro 2021 en la komunumo loĝis entute 35 733 homoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunumo estas urbo Kavadarci.

## Loko, priskribo 
Opština Kavadarci situas okcidente de la Vardar Rivero. La norda parto estas ebena en la valo Tikves. La Nigra rivero fluas tra ĉi tie. La suda kaj okcidenta parto estas monteta kun la montoj Kožuv, Kozjak kaj Mariovo. La alteco estas ĉirkaŭ 150 m norde ĝis preskaŭ 2200 m sude.

eta|maldekstra|Opština Kavadarci - vilaĝoj
La komunumo havas areon de 992,44 km² kaj konsistas el la urbo **Kavadarci** kaj 39 aliaj vilaĝoj:

Begnište, Bojančište, Bohula, Brušani, Bunarče, Vataša, Vozarci, Galište, Garnikovo, Glišik, Gornja Bošava, Grbovec, Dabnište, Dobrotino, Donja Bošava, Dragožel, Dradnja, Drenovo, Kesendre, Klinovo, Konopište, Košani, Krnevo, Kumaničevo, Majden, Marena, Mrežičko, Pravednik, Ržanovo, Radnja, Rajec, Resava, Rožden, Sopot, Stragovo, Fariš, Čemersko, Šeškovo, Šivec kaj Čiflik.

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Rosoman en la nordo, Opština Negotino en la nordoriento, Opština Demir Kapija en la oriento, Opština Gevgelija en la sudoriento, Opština Prilep en la okcidento kaj Opština Čaška en la  nordokcidento. En la sudo pasas la ŝtata limo kun Grekio.

## Loĝantaro 
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 38 741 homoj.

El la suma nombro, 37 863 estis makedonoj (97,74 %).

Laŭ religio: 37 332 ortodoksoj (96,36 %), 1 164 islamanoj (3%) kaj aliaj.
## Altiroj
* Alshar mine - mia en la montoj Kozuv. Ĉi tie, lorandito (TlAsS2), talio-mineralo, estis malkovrita.
* Lago Tikves - artefarita lago ĉe la Nigra Rivero, ĉirkaŭ 12 km sudokcidente de Kavadarci

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Tradukfonto 
Kategorio:Komunumoj de Nord-Makedonio
Listo de asteroidoj (114001–115000)

Jen la listo de la **asteroidoj kun numeroj 114001 ĝis 115000**.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam ilia orbito estas konfirmita ; tio, kio povas okazi tre longtempe post ilia malkovro. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.

Krom numeron, kelkaj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.

## Plena listo (114001-115000) 
### 114001-114050 
### 114051-114100 
### 114101-114150 
### 114151-114200 
### 114201-114250 
### 114251-114300 
### 114301-114350 
### 114351-114400 
### 114401-114450 
### 114451-114500 
### 114501-114550 
### 114551-114600 
### 114601-114650 
### 114651-114700 
### 114701-114750 
### 114751-114800 
### 114801-114850 
### 114851-114900 
### 114901-114950 
### 114951-115000 
## Eksteraj ligiloj 
*  Cirkonstancoj de malkovro de la planedetoj 110 001 - 115 000
Otomana-safavida milito (1635–1636)

eta|Mapo de la safavida Irano, parto de la Otomana Imperio kaj la disputita regiono kun intermiksitaj koloroj.
La **Otomana-safavida milito de 1623-1639** estis la lasta milito en la serio de konfliktoj batalitaj inter la Otomana Imperio kaj Safavida Irano, tiam la du ĉefaj potencoj de Okcidenta Azio, pro la rego en Mezopotamio. Post komenca persa sukceso rekapti Bagdadon kaj la plej grandan parton de moderna Irako, perdinte ĝin dum 90 jaroj, la milito fariĝis blokiĝo, ĉar la persoj ne povis premi plu en la Otomanan Imperion, kaj la otomanoj mem estis distritaj pro aliaj militoj en Eŭropo kaj draste malfortiĝis pro internaj tumultoj. 

Poste, la otomanoj povis reakiri Bagdadon, suferante gravajn perdojn en la fina sieĝo, kaj la subskribo de la Traktato de Zuhab finis la militon per otomana venko. Malglate parolante, la traktato restarigis la limojn de 1555, kun la safavidoj konservante Dagestanon, orientan Kartvelion, orientan Armenion kaj la nunan Azerbajĝanan Respublikon, dum okcidenta Kartvelio kaj okcidenta Armenio decide subiris otomanan regon. La orienta parto de Samcĥe (Mesĥeti) estis nerevokeble perdita de la otomanoj same kiel Mezopotamio. Kvankam partoj de Mezopotamio estis mallonge reprenitaj de la irananoj pli poste en la historio, precipe dum la regadoj de Nader Ŝaĥo (1736–1747) kaj Karim Ĥan Zand (1751–1779), ĝi restis ekde tiam en otomanaj manoj ĝis la sekvo de la unua mondmilito.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Otomana Imperio
* Safavidoj
* Orienta Armenio 

Kategorio:Pers-otomanaj militoj
Katolikosejo de Aĥtamar

**Katolikosejo de Aĥtamar** (armena : Աղթամարի կաթողիկոսութիւն , ''Aġt'amari kat'oġikosut'iun'' ) estis sendependa Seĝo de la Armena Apostola Eklezio, kiu ekzistis dum preskaŭ ok jarcentoj, de 1113 al 1895 kaj sidejis en la Katedralo de la Sankta Kruco en la Insulo Aĥtamar (turke: Akdamar) proksime al Van, en la nuna Turkio.

La katolikosejo estis establita de ĉefepiskopo Davit, kiu estis parenco de la arcrunidoj, la reganta dinastio de la sendependa armena Vaspurakana reĝlando. Davit rezonis la junan aĝon de la katolikoso Gregorio la 3-a Pahlavuni pri la divido. Ĉefepiskopoj ligitaj al la familio arcrunida sukcedis unu la alian kiel Katolikoso de Aĥtamar ĝis 1272, kiam la Sefedina familio transprenis ĝin ĝis la 16-a jarcento. Poste, la Katolikosejo venis sub rektan jurisdikcion de la Patrina Seĝo de Sankta Eĉmiadzin. 

Ekde la malfrua 19-a jarcento, la Katolikosejo de Aĥtamar regis ĉirkaŭ la sudaj bordoj de Lago Van: Ŝataĥ, Ĥizan, ktp. La katolikosejo estis plejparte misfamigita kaj dissolvita en 1895, meze de la hamidaj masakroj pro disputoj kun Eĉmiadzin kaj korupto. La du diocezoj kiuj formis la katolikosejon transformiĝis al la jurisdikcio de la Armena Patriarkejo de Konstantinopolo. La katolikosa seĝo restis vaka ĝis la Armena genocido kaj estis formale aboliciita de la turka registaro en 1916.

## Referencoj 
Kategorio:Armena Apostola Eklezio
Alejska distrikto

**Alejska distrikto** () estas administracia distrikto en Altaja regiono en Rusio.

La administracia centro estas urbo Aleisk, situanta 125 km for de Barnaul.

La areo de la distrikto estas de 3400 kvadrataj kilometroj.

Kategorio:Distriktoj de Altaja regiono
Bjurakan

**Bjurakan** (armene: Բյուրական), estas ĉefa vilaĝo en la provinco Aragacotno de Armenio, situanta sur la deklivo de la monto Aragaco. La vilaĝo estas hejmo de pluraj historiaj lokoj inkluzive de la preĝejo Artavazik de la 7-a jarcento, la baziliko Sankta Johano de la 10-a jarcento kaj grandega ĥaĉkaro el la 13-a jarcento. La vilaĝo Bjurakan ankaŭ havas rezidejon de la katolikoso ekde antikva tempo. Ĝia loĝantaro laŭ la censo de 2011 estis 4.345 homoj loĝantaj en areo de 21,27 kvadrataj kilometroj. Bjurakan situas je 1,460 m super la marnivelo. Ĝi ankaŭ estas hejmo de la Observatorio de Bjurakan.

## Gallery 

Image:Map of Amberd.gif|Stratmapo de Bjurakan kaj ĉirkaŭa regiono.
Image:Byurakan Saint Hovhannes2.JPG|Baziliko de Sankta Johano, 10a jarcento
Image:Artavazik Church Front2.JPG|Artavazik de la 7-a jarcento kun ĥaĉkaro malantaŭe.
Image:Artavazik Khachkar2.JPG|Ĥaĉkaro de la 13a jarcento ĉe la preĝejo Artavazik
Image:Byurakan Khachkar.JPG|Kolonstila ĥaĉkaro.

## Referencoj 
* Byurakan  en GEOnet Names Server
* World Gazetteer: Armenio – World-Gazetteer.com
* Raporto pri la rezultoj de la armena censo de 2011
* Kiesling, *Rediscovering Armenia*, p. 15, rete alirebla ĉe Retejo de la usona ambasado en Armenio

Kategorio:Loĝlokoj en Armenio
Ĥoreno la 1-a

**Ĥoreno la 1-a Muradbekjan** (armene: Խորեն Ա Մուրադբեկյան ; naskiĝis la 8-an de decembro 1873 - mortis la 5-an aŭ 6-an de aprilo, 1938) estis armen-apostola religia figuro, kiu funkciis kiel Katolikoso de 1932 ĝis verŝajna murdo en 1938. Li antaŭe funkciis kiel *locum tenens*, inter 1923 kaj 1932, en la lastaj jaroj de kaj post la morto de Katolikoso Georgo la 5-a, kaj episkopo de Erevano de 1910 ĝis 1924.

Ĥoreno la 1-a mortis en misteraj cirkonstancoj ĉe la Pontifika Loĝejo en Eĉmiadzin. La Armena Eklezio kaj plej multaj historiistoj kredas, ke li estis murdita de la NKVD, la soveta sekreta polico. Li estis reentombigita ĉe la korto de la katedralo de Eĉmiadzin en 1996, post la kolapso de Sovetunio, apud aliaj katolikosoj. La Armena Eklezio konsideras lin martiro.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj katolikosoj
Baziliko Tekor

250px| thumb|Baziliko Tekor en la 1840-aj jaroj.
La **Preĝejo Sankta Sarkis en Tekor** (ankaŭ konata kiel **Baziliko Tekor** ) estis armena preĝejo de la 5-a jarcento konstruita en historia Armenio. Ĝi situis fronte al la urbo Digor en la provinco Kars de Turkio, ĉirkaŭ 16 kilometrojn okcidente de la armena limo. Tekor estis tri-nava baziliko kun kupolo. Ĝi estis grave damaĝita de tertremoj en 1912 kaj 1936, kaj poste damaĝita de vandalismo. Nun nur restas la malsupraj partoj de la rubo kaj betona kerno de la muroj, la vizaĝa ŝtono ŝajne forigita por konstrui la urbodomon (nun mem malkonstruitan) en la 1960-aj jaroj. La surskribo datanta la konstruaĵon al la 480-aj jaroj estis la plej malnova konata skribaĵo en la armena lingvo.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj preĝejoj en Turkio
Sud-ostrobotniaj dialektoj

eta
**Sud-ostrobotniaj dialektoj** estas dialekto aŭ grupo de dialektoj de la finna lingvo; ĝi estas la plej malnova dialekto de la finna kaj la plej unuiĝinta dialekto de la finna lingvo. Ĝi estas parolata en suda Ostrobotnio kaj iom malmulte en la najbaraj regionoj.

## Notoj 
Kategorio:Finna lingvo
Kategorio:Dialektoj
Ŝapuro la 2-a

**Ŝapuro la 2-a** aŭ **Saporo la 2-a** (mezpersa lingvo *Šābuhr* ; nova persa lingvo: شاپور , *Šāpur*, 309 - 379), ankaŭ konata kiel **Ŝapuro la Granda** , estis la deka sasanida *Reĝo de Reĝoj* (ŝahanŝaho) de Irano. La plej longe reganta monarko en irana historio, li regis por sia tuta 70-jara vivo de 309 ĝis 379. Li estis la filo de Hormizdo la 2-a (ĉ. 302-309).

Lia regado vidis la militan revigliĝon de la lando, kaj la vastiĝon de ĝia teritorio, kio markis la komencon de la unua Sasanida ora epoko. Li estas tiel kune kun Ŝapuro la 1-a, Kavado la 1-a kaj Ĥosrov la 1-a, rigardita kiel unu el la plej gloraj sasanidaj reĝoj. Liaj tri rektaj posteuloj, aliflanke, estis malpli sukcesaj.

Ŝapuro la 1-a traktis severan religian politikon. Sub lia regado, la kolekto de la Avesto, la sanktaj tekstoj de Zaratuŝtrismo, estis finita, herezo kaj rezignado estis punitaj, kaj kristanoj estis persekutitaj. Ĉi-lasta estis reago kontraŭ la kristanigo de la Romia Imperio fare de Konstanteno la Granda. Ŝapuro la 2-a, same kiel Ŝapuro la 1-a, amikis al judoj, kiuj vivis en relativa libereco kaj akiris multajn avantaĝojn en tiu periodo. Dum la morto de Ŝapuro, la Sasanida Imperio estis pli forta ol iam ajn, kun ĝiaj malamikoj en la oriento pacigitaj kaj Armenio sub sasanida regado.

## Referencoj 
Kategorio:Sasanidaj reĝoj
(113224) 2002 RN121

**(113224) 2002 RN121** estas malgranda, ne tre hela asteroido de la ekstera asteroida zono, membro de la Hilda grupo, tie estas en orbita resonanco 3:2 kun Jupitero.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Lincoln Near-Earth Asteroid Research* elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Hilda grupo
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
Jazdegerdo la 2-a

eta|Monero kun bildo de Jazegerdo la 1-a.
**Jazdegerdo la 2-a** estis la sasanida *Reĝo de Reĝoj* de Irano de 438 al 457. Li estis la posteulo kaj filo de Bahram la 5-a ( ĉ . 420-438 ).

Lia regado estis markita per militoj kontraŭ la Orienta Romia Imperio en la okcidento kaj la heftalitaj hunoj en la oriento, same kiel per liaj klopodoj kaj provoj fortigi reĝan centraligon en la burokratio trudante Zaratuŝtrismon al la ne-zaratuŝtraj loĝantoj en la lando, nome kristanoj. Lia morto kaŭzis dinastian lukton inter liaj du filoj Hormizd la 3-a kaj Peroz la 1-a por la trono, kun ĉi-lasta emerĝante venka.

## Referencoj 
Kategorio:Sasanida Imperio
Ivan Paskeviĉ

Grafo **Ivan Fjodoroviĉ Paskeviĉ-Jerevanskij, Serena princo de Varsovio** (; naskiĝis la 19-an de majo 1782 — mortis la 1-an de februaro 1856) estis imperia rusa armeestro. Pro la atingitaj venkoj, li estis nomumita Grafo de Erevano en 1828 kaj la ĉefguberniestro de la Pola reĝlando en 1831. Li atingis la rangon de feldmarŝalo en la rusa armeo, kaj poste en la prusa kaj aŭstraj armeoj.

## Referencoj 
Kategorio:Rusiaj memoraĵistoj
Kategorio:Vojaĝantoj
Kategorio:Rusiaj diplomatoj
Kategorio:Rusiaj generaloj
Kategorio:Rusiaj nobeloj
Kategorio:Grafoj
Kategorio:Homoj de la Napoleonaj militoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Ukrainio
Pavel Cicianov

eta|Portreto de Cicianov.
Princo **Pavel Dmitrijeviĉ Cicianov** (), ankaŭ konata kiel **Pavle Dimitris dze Ciciŝvili** (; naskiĝis la 19-an de septembro 1754 — mortis la 20-an de februaro 1806) estis kartvela nobelo kaj eminenta Generalo de la Imperia Rusa Armeo. Respondeca por konkeri grandajn partojn de de kaŭkazaj teritorioj sub la regado de Persio dum la Rusa-persa milito de 1804-1813, de 1802 ĝis 1806 li ankaŭ funkciis kiel la rusa Ĉefkomandanto en Kaŭkazio .

## Referencoj 
Kategorio:Rusiaj generaloj
Kategorio:Kartvelaj monarkiistoj
Viktor Mutschenbacher

**Viktor Mutschenbacher** [muĉenbaĥer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mutschenbacher Viktor** estis hungara akademia instruisto. Lia persona nomvarianto estis *Győző* [djOzO].

Viktor Mutschenbacher naskiĝis la  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Budapeŝto (Hungara reĝlando).

## Biografio 
Viktor Mutschenbacher maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris advokatan diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Inter 1868 kaj 1910 li instruis en Jura Akademio (Pécs). En tiu periodo inter 1903–1910 li estis ankaŭ direktoro de la akademio. Li edziĝis dufoje, li mortis pro kormalsano.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Magyar polgári törvénykezési jog* (1870)
* *A magyar váltójog az 1876. 27. t. cz. szerint* (1877, 1895)
* *A kereskedelem története rövid előadásban, adalékul a kereskedelmi jog tanulmányához* (1881, 1889)
* *A szerzői jog rendszeresen előadva* (1890)
* *A tengeri szállítási ügylet: tanulmány a tengerjog köréből* (1907)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo M, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Georgo la 6-a (Armenio)

eta
**Georgo la 6-a de Armenio** (armene : Գևորգ Զ. Չորեքչյան (Նորնախիջևանցի) , n. la 2-an de decembro 1868 - m. la 9-an de majo 1954) estis la Katolikoso de la Armena Apostola Eklezio de 1945 ĝis 1954.

La posteno restis vaka de 1938 ĝis 1945 pro la purigado de Josif Stalin kontraŭ religio, kulminante per la murdo de la tiama katolikoso Ĥoreno la 1-a en 1938. Eĉmiadzin ricevis la ordonon fermiĝi kaj la posteno de *Katolikoso de Ĉiuj Armenoj* restis vaka dum 7 jaroj de 1938 ĝis 1945.

Sed kiam Stalin mem ordonis mildigi limojn kontraŭ religio, ĝi estis permesita la asignon de episkopo Georgo kiel nova Katolikoso de Ĉiuj Armenoj kiel Georgo la 6-a (ankaŭ konata kiel Georgo la 6-a de Armenio) kaj fine rajtis reveni al Eĉmiadzin .

Dum la sovetia reĝimo, la gazetaro laŭdis Georgon la 6-a kiel unu el la plej elstaraj subtenantoj de la "lukto por paco". Li mortis en 1954 kaj nova katolikoso Vazgen la 1-a estis elektita en 1955 kiel Katolikoso de Ĉiuj Armenoj. Tomboŝtono de Georgo la 6-a, Katolikoso de Ĉiuj Armenoj, ĉe la Patrina Katedralo de Sankta Eĉmiadzin memorigas lin.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj katolikosoj
Kalvinana preĝejo (Nagybarca)

La **Kalvinana preĝejo** estas religia konstruaĵo en vilaĝo Nagybarca (Hungario). Nur la plej malnova sonorilo farita en 1523 estis deklarita historia monumento en 2003.

## Historio 
La tiam katolika romanika preĝejo konstruiĝis en la 13-a jarcento. Ekde la 16-a jarcento jam la kalvinanoj uzis ĝin. La kirko ricevis paroĥan rangon en 1791. Laŭ priskribo el 1903 la preĝejo ankoraŭ estis origina el la mezepoko, ĝi havis duonrondan absidon, la turo havis romanikajn ĝemelfenestrojn kaj rondirantan koridoron por rigardi fajron aŭ malamikojn. Post 2 jaroj la kirko plene estis trakonstruita, nur la fundamento restis origina.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto laŭ stratangulo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turopinto estas alta piramido. Ĉe la enirejo estas videbla memortabulo pri Pál Balogh, kiu naskiĝis en la paroĥo. Interne estas 2 galerioj, la malgranda nur por la orgeno.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj 
* hungare kun foto 
* https://kirandulastervezo.hu/latnivalo/nagybarca/reformatus-templom

## Aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Nagybarca
Alex Manoogian

**Alexander** " **Alex** " **Manoogian** (armene: Ալեք Մանուկեան; n. la 28-an de junio 1901 - m. la 10-an de julio 1996) estis armen-usona industria inĝeniero, komercisto, entreprenisto kaj filantropo, kiu pasigis la plej grandan parton de sia kariero en Detrojto, Miĉigano. Li estis la fondinto de Masco Corporation, kiu en 1969 estis listigita en la Novjorka Borso. En 1954, li patentis kaj surmerkatigis la unuan sukcesan senlavan pilkan valvokranon, la Delta- krano, nomumita laŭ la kranka kamo formita kiel la kvara litero de la greka alfabeto.

Li kaj lia edzino Marie donacis la Manoogian-Domegon al la urbo Detrojto, kiu uzas ĝin kiel oficialan loĝejon de la urbestro de Detrojto. Aldone al donacoj al lokaj universitatoj, la Manoogian familio donacis grandajn monsumojn al preĝejoj, instruejoj kaj bonfaradoj de la Armena diasporo por konservi kaj daŭrigi sian kulturon.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj armenoj
Germigny-des-Prés

eta|maldekstre
**Germigny-des-Prés** estas komunumo en la departemento Loiret, en nord-centra Francio. Ĝi elstaras pri baziliko konstruita de episkopo Teodulf de Orléans en 806 kiel parto de sia palaca komplekso ene de la gaŭla romia vilao en Germaniacus. Teodulf, kiu ankaŭ estis abato de la najbaramonaĥejo Saint-Benoît-sur-Loire, estis hispano kaj unu el la plej famaj literaturistoj en la imperia kortego de Karolo la Granda. La karola arkitekturo de lia palaca komplekso ĉe Germigny-des-Prés estis en ĝenerala signifo formita laŭ la Palaco de Akeno.

## Referencoj 
 Kategorio:Komunumoj de Loiret
Armena Proksim-Orienta Fondaĵo

La **Proksim-Orienta Fondaĵo** , antaŭe konata kiel **Usona Komitato por Armena kaj Siria Krizhelpo** ,  tiam la **Usona Komitato por Krizhelpo en la Proksima Oriento** , kaj poste **Proksima Orienta Krizhelpa Fondaĵo**, estas usona internacia socia kaj ekonomia dislvolviga organizo aŭ fondaĵo kiu sidejas en Sirakuzo, Novjorko.

Fondita en 1915, ĝi estas la plej malnova nereligia internacia disvolva organizo de Usono. Proksim-Orienta Fondaĵo organizis la unuan grandskalan modernan humanecan projekton en la mondo responde al la disvolviĝantaj armenaj kaj asiraj genocidoj. Konata kiel la Proksim-Orienta Fondaĵo ekde 1930, ĝi iniciatis multajn el la strategioj uzataj de la ĉefaj disvolvaj organizaĵoj de la mondo. En la pasintaj 100 jaroj la fondaĵo laboris kun partneraj komunumoj en pli ol 40 landoj. La fundamento organizis la unuan grandan humanecan projekton de la mondo en Usono, en la komenco de la 20-a jarcento.

## Referencoj 
Kategorio:Humanecaj organizaĵoj
Jean-Baptiste Tavernier

**Jean-Baptiste Tavernier** (1605–1689) estis franca gemkomercisto kaj vojaĝanto de la 17-a jarcento. Tavernier naskiĝis en Parizo de franca aŭ flandra hugenota familio, kiu elmigris al Antverpeno, por eviti persekutadon, kaj kiu poste revenis al Parizo post la publikigo de la Nanta Edikto, kiu promesis protekton por francaj protestantoj. 

maldekstre|eta|Jean-Baptiste Tavernier en orientaj kostumoj, 1679
Kaj lia patro Gabriel kaj lia frato Melchior Tavernier estis kartografoj. Kvankam estas klare laŭ la precizeco de liaj desegnaĵoj, ke Tavernier ricevis ian instrukcion pri la arto de kartografio / kuprogravurado, li posedis vagemon. Dum ankoraŭ adoleskanto, li multe vojaĝis tra Eŭropo kaj atingis laboran scion pri ĝiaj ĉefaj lingvoj.

La skribaĵoj de Tavernier montras, ke li estis fervora observanto, kaj ankaŭ rimarkinda kultura antropologo . Liaj *Ses Vojaĝoj* fariĝis furorlibro kaj estis tradukitaj al la germana, nederlanda, itala kaj angla dum lia vivo. La verko estas ofte citita de modernaj erudiciuloj verkantaj pri la periodo.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj komercistoj
Kategorio:Vojaĝantoj
August von Haxthausen

**August Franz Ludwig Maria, barono de Haxthausen-Abbenburg** (n. la 3-an de februaro 1792, en Bökendorf, Princepiskoplando Paderborn - m. la 31-an de decembro 1866, en Hanovro, Germanio) estis germana agrikultura sciencisto, ekonomikisto, advokato, verkisto kaj kolektanto de popolkantoj. Plej konata pro sia raporto pri kondiĉoj en Rusio kiel malkaŝite de sia vizito en 1843.

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj sciencistoj
Kategorio:Germanaj baronoj
James Bryce

**James BRYCE**, 1- a vicgrafo Bryce, naskiĝis en Belfasto la 10-an de majo 1838 kaj mortis en Calais la 22-an de januaro 1922. Li estis advokato, historiisto kaj politikisto brita el Irlando.

Studinte en Glasgovo, li komencis karieron kiel advokato en Londono, poste li fariĝis profesoro pri civila juro en la Universitato de Oksfordo. En 1878 li publikigis *Historion de la Sankta Romia Imperio*. Post restado en Armenio, li verkis libron pri Kaŭkaza regiono kaj Monto Ararato, en kiu li revenis ekzemple al la supozata loko de la arkeo de Noa. De 1907 ĝis 1913 Bryce funkciis kiel brita ambasadoro en Usono.

Dum la unua mondmilito, Bryce estis nomumita de ĉefministro Herbert Henry Asquith por esplori supozatajn germanajn abomenaĵojn en Belgio, kaj poste la okazo de la armena genocido en Turkio. Lia raporto, kiu aperis en 1915, enhavas severan raporton pri germanaj agoj. Kunlabore kun la historiisto Arnold Joseph Toynbee, li poste kolektis atestojn pri la masakro de la armenoj kaj kaŭzis veran kolektivan konscion.

Li estis prezidanto de la Brita Akademio de 1913 ĝis 1917.

## Referencoj 
Kategorio:Britaj diplomatoj
Kategorio:Britaj verkistoj
Henry Finnis Blosse Lynch

**Henry Finnis Blosse Lynch** , MA , FRGS (n. la 18-an de aprilo 1862 - m. la 24-an de novembro 1913) estis brita vojaĝanto, komercisto, kaj liberala parlamentano.

Lynch estis la nura filo de la mezopotamia esploristo Thomas Kerr Lynch, el irlanda familio. Li edukiĝis ĉe Eton College, la Universitato de Hajdelbergo, kaj Trinity College, Kembriĝo. Li mortis pro pulminflamo en Calais en 1913eta

## Vojaĝado al Armenio 
Lynch verkis duvoluman libron pri Armenio, eldonitajn en 1901. Recenzisto skribis en la ĵurnalo *Man*: "La rezulto estas ĉi tiu grandioze presita kaj ilustrita miksaĵo de vojaĝnotoj kaj impresoj, historia kaj arkeologia esplorado, politika proporcio kaj geografiaj informoj. " Alia recenzisto skribis en *La Geografia Revuo*: "La libro de sinjoro Lynch estas plena de informoj, sed laŭ geografia vidpunkto ĝi estas iom seniluziiga. En la priskriboj de pejzaĝoj estas foje tia fluo de vortoj, ke la leganto povas laciĝi kaj perdi la impreson, kiun la verkisto intencas doni."  Martin Conway priskribis ĝin en 1916 kiel "klasikan verkon pri la lando" kaj aldonis, ke liaj "vojaĝoj en Armenio kaj proksima studado de la lando igis lin ekster pridubi la plej grandan lastatempan aŭtoritaton pri ĝi."

## Referencoj 
Kategorio:Britaj esploristoj
William Saroyan

eta
**William Saroyan**  (n. la 31-an de aŭgusto 1908 - m. la 18-an de majo 1981) estis armen-usona romanisto, dramisto, kaj novel-verkisto. Li ricevis la Pulitzer-premion por Dramo en 1940, kaj en 1943 gajnis la Akademian Premion por Plej Bona Rakonto por la filmo *La homa komedio*. Kiam la studio malakceptis lian originalan 240-paĝan traktadon, li igis ĝin romano, *La Homa Komedio.*

Sarojan multe verkis pri la armena enmigrinta vivo en Kalifornio. Multaj el liaj rakontoj kaj teatraĵoj lokiĝas en lia denaska Fresno. Iuj el liaj plej konataj verkoj estas *The Time of Your Life*, *My Name Is Aram* kaj ''My Heart's in the Highlands'' .

Li estis priskribita en gazetara komuniko de Dickinson College kiel "unu el la plej elstaraj literaturaj figuroj de la mezo de la 20a jarcento"  kaj de Stephen Fry kiel "unu el la plej subtaksitaj verkistoj de la [20-a] jarcento."

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj verkistoj
Rusa-persa milito (1826–1828)

300px |eta|Batalo de Elizavetpolo okaze de la Rusa-persa milito.
La **Rusa-persa milito de 1826–1828** estis la lasta grava milita konflikto inter la Rusa Imperio kaj Irano.

Post la Traktato de Gulistano kiu finis la antaŭan rusan-persan militon en 1813, paco regis en Kaŭkazio dum dek tri jaroj. Tamen, Fath 'Ali Ŝaĥo, konstante bezonata de eksterlandaj subvencioj, dependis de la konsiloj de britaj agentoj, kiuj premis lin rekonkeri la teritoriojn perditajn favore al Rusio kaj promesis la subtenon por milita agado. La afero estis decidita en printempo 1826, kiam militema partio de Abas Mirza regis en Teherano kaj la rusa ministro, Aleksandr Sergejeviĉ Menŝikov, estis metita sub hejmaresto.

La milito finiĝis en 1828 post la okupo de Tabrizo. La milito havis eĉ pli katastrofajn rezultojn por Persio ol la milito de 1804-1813, ĉar la sekva Traktato de Turkmenĉajo senigis Persion de la lastaj ceteraj teritorioj en Kaŭkazio, kiu konsistis el la tuta moderna Armenio, el la suda resto de moderna Azerbajĝano kaj el moderna Igdir en Turkio. Per la traktatoj Gulistano kaj Turkmenĉajo Persio perdis ĉiujn siajn teritoriojn en Kaŭkazio favore al Rusio. Ĉi tiuj teritorioj iam etendiĝis tra la plej granda parto de Transkaŭkazio kaj parto de la Norda Kaŭkazio.

La milito markis la finon de la epoko de la Rusaj-Persaj Militoj, kun Rusio nun la nediskutebla reganta potenco en Kaŭkazio. Persio (Irano) estis devigita cedi areojn de teritorioj, kiujn ĝi neniam reakiris. La konkeritaj teritorioj pasigis pli ol 160 jarojn sub rusa regado antaŭ ol establi sian sendependecon, krom Dagestano, kiu ankoraŭ estas rusa posedaĵo. En 1991, per la dissolvo de Sovetunio, la modernaj ŝtatoj Kartvelio, Azerbajĝano kaj Armenio estis establitaj de la plejparto de la sudkaŭkazaj teritorioj, kiuj estis sub la regado de Rusio antaŭ 1828.

Kiel rekta rezulto de la Gulistana kaj Turkmenĉaja traktatoj estiĝantaj de la du rusaj-persaj militoj de la 19-a jarcento, la azeroj kaj taliŝoj dividiĝas inter du ŝtatoj (Azerbajĝano kaj Irano).

## Referencoj 
Kategorio:Militoj de Rusio
Kategorio:Historio de Irano
Kategorio:Konfliktoj en 1820-1829
Giorgi Margvelaŝvili

**Giorgi Margvelaŝvili** (kartvele: გიორგი მარგველაშვილი, naskiĝis la 4-an de septembro 1969) estas kartvela akademiano kaj politikisto, kiu estis la kvara prezidento de Kartvelio, en ofico de la 17-a de novembro 2013 ĝis la 16-a de decembro 2018.

Filozofo laŭ edukado, li estis dufoje la rektoro de la Kartvelia Instituto pri Publikaj Aferoj de 2000 ĝis 2006 kaj denove de 2010 ĝis 2012. En oktobro 2012, li fariĝis membro de la nove formita kabineto de Bidzina Ivaniŝvili kiel Ministro pri Edukado kaj Scienco de Kartvelio. En februaro 2013, li estis aldone nomumita kiel unua vicĉefministro. Margvelaŝvili estis nomita de la koalicio Kartvela Revo, gvidata de Ivaniŝvili, kiel ĝia prezidenta kandidato en majo 2013 kaj li venkis en la prezidanta elekto de oktobro 2013 kun 62% de voĉoj.

Kun la elekto de Margvelaŝvili, nova konstitucio ekvalidis, signife limigante la potencojn de la prezidanto favore al la ĉefministro kaj la parlamento. Baldaŭ poste, la rilatoj de Margvelaŝvili kun Ivaniŝvili kaj la reganta partio gvidanto de Kartvela Revo acidiĝis ĝis la punkto de kompleta disiĝo. Dum lia permanenta ofico, Margvelaŝvili provis esti voĉo de modereco kaj estis kritika de la fortigo de la potenco de Kartvela Revo. Li estis la unua prezidanto en la historio de Kartvelio, kiu ne serĉis reelekton por dua oficperiodo.

## Referencoj 
Kategorio:Prezidantoj de Kartvelio
Emil Constantinescu

eta
**Emil Constantinescu** [emil konstantinesku] (naskiĝis la 19an de novembro 1939) estas rumana profesoro kaj politikisto, kiu funkciis kiel Prezidento de Rumanio, de 1996 ĝis 2000.

Post la Rumana Revolucio de 1989, Constantinescu iĝis fond-membro kaj vicprezidanto de la Civitana Alianco. Li estis la portempa prezidanto de la Demokrata Rumana Kontraŭtotalisma Forumo, la unua asocia strukturo de la opozicio en Rumanio, kiu poste transformiĝis en centro-dekstran politikan kaj balotan aliancon konatan kiel Rumana Demokrata Konvencio.

## Referencoj 
Kategorio:Rumanaj politikistoj
Cirilo de Bulgario

**Patriarko Cirilo** (bulgare: Патриарх Кирил , sekulara nomo **Konstantin Markov Konstantinov**, bulgare : Константин Марков Константинов; n. la 3-an de januaro 1901 - m. la 7-an de marto 1971), estis la unua patriarko de la restarigita bulgara patriarkejo.

Naskiĝinta en Sofio, Bulgario de familio de arumana deveno, li adoptis sian religian nomon Cirilo en la preĝejo Sankta Nedelja la 30-an de decembro 1923 kaj iĝis Metropolito de Plovdiv en 1938.

La 10-an de majo 1953 Cirilo estis elektita Patriarko de Bulgario, okupante la postenon ĝis sia morto. Cirilo estis entombigita en la ĉefa preĝejo de la monaĥejo Baĉkovo, 89 kilometrojn de Sofio.

La historia rolo de Cirilo en la bulgara populara rezisto al la holokaŭsto estas rakontita en la oratorio "Melankolia Belulino", kunmetita de Georgij Andreev kun libreto de Scott Cairns kaj Aryeh Finklestein, prezentita unue en junio 2011 en Vaŝingtono. La teksto priskribas "Metropoliton Kirilo "en 1943 alfrontante la kaptantojn de bulgaraj judoj antaŭviditaj esti deportitaj. Cirilo unue promesas solidari kun la forportitoj kaj poste diras al la gardistoj, ke li blokos la trajnon per sia propra korpo. La gardistoj respondas, ke ili ĵus ricevis novajn ordonojn liberigi la judojn.

## Referencoj 
* 

Kategorio:Patriarkoj de Bulgario
Ilia la 2-a

**Ilia la 2-a** (), ankaŭ transliterumita kiel **Ilja** aŭ **Elija** (n. la 4-an de januaro 1933, m. la 17-an de marto 2026), estis la Katolikoso-Patriarko de tuta Kartvelio kaj la spirita gvidanto de la Kartvela Ortodoksa Eklezio. Lia oficiala titolo estis *Katolikoso-Patriarko de tuta Kartvelio, la Ĉefepiskopo de Mcĥeto-Tbiliso kaj Metropolita Episkopo de Biĉvinta kaj Cĥum-Abĥazio, Lia Sankteco kaj Beateco Ilia la 2-a*.

Kiel patriarko, li ricevis la plej altajn ekleziajn premiojn de la Patriarkoj de la Ortodoksaj Eklezioj de Antioĥio, Jerusalemo, Aleksandrio, Rusio, Grekio, Bulgario, Rumanio kaj preskaŭ ĉiuj aliaj ortodoksaj eklezioj. Kiel produktiva teologo kaj eklezia historiisto, li ricevis Honoran Doktorecon pri Teologio de la Ortodoksa Teologia Seminario de Sankta Vladimir en Novjorko (1986), la Akademio de Sciencoj en Kreto (1997) kaj la Ortodoksa Teologia Seminario de Sankta Tiĥon en Pensilvanio (1998). Ilia la 2-a estis Honora Akademiano de la Kartvela Akademio de Sciencoj (2003) kaj Honora Persono de la Usona Lernejo de Genealogio, Heraldiko kaj Dokumentaj Sciencoj. En februaro 2008, li estis premiita per la Premio David Guramiŝvili.

## Referencoj 
Kategorio:Patriarkoj de Kartvelio
113214 Vinkó

'*113214 *Vinkó''''' estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la hungara astronomo Sárneczky Krisztián elde la Stacio de Piszkéstető de la Konkoly Observatorio, proksime de Mátraszentimre (Hungario).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la hungara astronomo József Vinkó, gvidanto de la Grupo de Observo de Brilaj Supernovaoj ĉe la Scienca Universitato de Szeged. Lia ĉefa kampo de esploro estas la studo pri eksplodoj de supernovaoj kaj novaoj, inklude la mezuro de distancoj, modeligo de lumaj kurboj kaj spektroj.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Krisztián Sárneczky
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
Donald Coggan

**Frederick Donald Coggan, barono Coggan**, (n. la 9-an de oktobro 1909 - m. la 17-an de majo 2000) estis la 101-a ĉefepiskopo de Canterbury de 1974 ĝis 1980. Kiel ĉefepiskopo de Canterbury, li "revivigis laboretoson ene de la Eklezio de Anglio, malfermis dialogon kun Romo kaj subtenis virinan ordinadon". Li antaŭe estis sinsekve la Episkopo de Bradford kaj la Ĉefepiskopo de Jorko.

## Referencoj 
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Canterbury
Ignaco Zakka la 1-a

eta
**Ignaco Zakka la 1-a Iuas** (en siria lingvo: ܐܝܓܢܐܛܝܘܣ ܙܟܝ ܩܕܡܝܐ ܥܝܘܐܨ , arabe: إغناطيوس زكا الأول عيواص , ''Ignatios Zakka 'Īwāṣ'' , naskita kiel **Sanharib Iwas** la 21-an de aprilo 1931 - m. la 21-an de marto 2014) estis la 122-a reganta Patriarko de la Siria Ortodoksa Eklezio kaj de tuta Oriento kaj, kiel tia, Supera Estro de la Universala Siria Ortodoksa Eklezio. Ankaŭ konata sub lia tradicia episkopa nomo, **Severios** , li estis kronita kiel patriarko la 14-an de septembro 1980 en Patriarka Katedralo de Sankta Georgo en Damasko. Li sukcedis Ignatius Ya`qub la 3-a. Kiel tradicie por la estro de la eklezio, Mor Severios adoptis la nomon Ignaco.

Zakka estis konata pro sia partopreno en ekumena dialogo. Li estis prezidanto de la Monda Konsilio de Eklezioj kaj ankaŭ fruktodona aŭtoro. Li estis observanto ĉe Dua Vatikana Koncilio antaŭ ol iĝi metropolito de Mosulo. Dum lia elekto kiel patriarko, Mor Severios Zakka funkciis kiel la ĉefepiskopo de Bagdado kaj Basra. Kiel patriarko, li establis monaĥejan seminarion, renkontiĝis kun papo Johano Paŭlo la 2-a dum la vizito de la roma papo al Sirio en 2001, kaj enoficigis multajn metropolitojn, inkluzive de Baselios Thomas la 1-a kiel Katolikoso de Hindio. Li festis sian Arĝentan Jubileon en 2005.

Iwas estis akceptita en hospitalo en Germanio pro angioplastio la 20an de februaro 2014 kaj mortis la 21an de marto 2014.

## Referencoj 
Kategorio:Siria Ortodoksa Eklezio
Václav Zelenka

**Václav Jaroslav Zelenka** (11a de februaro, 1892, Pluhův Žďár proksime al Jindřichův Hradec - 19a de septembro, 1979, Pardubice) estis ĉeĥa esperantisto, vojaĝanto, orientalisto, arabisto, muzikisto kaj lerneja instruisto. Li interesiĝis pri Islamo kaj la araba mondo. Li iĝis fakulo pri la araba lingvo kaj ties dialektoj.

Dum la unua duono de la 20a jarcento li faris 16 vojaĝojn al diversaj landoj de Balkanio, Mezoriento kaj Afriko. Li verkis kvar etnografiajn librojn, kvarvoluman lernolibron de parola araba (dialekto de Levantenio) kaj ĉeĥa-araba vortaro.

## Referencoj 
Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Kategorio:Ĉeĥaj esploristoj
Aleksandr Griŝĉuk

**Aleksandr Igoreviĉ GRIŜĈUK** (, naskiĝis ) estas rusa ŝaka grandmajstro kaj rusa ĉampiono en 2009. Li atingis la FIDE grandmajstran titolon en 2000. Griŝĉuk gajnis du orajn medalojn kiel membro de la teamo kaj unu individuan bronzan medalon ĉe Ŝakolimpikoj.

En 2000 dum la FIDE Monda Ŝaka Ĉampionumo 2000, Griŝĉuk atingis la duonfinalon, en kiu li perdis kontraŭ Alexei Shirov. En 2004 dum la FIDE mondĉampionumo li alvenis al la kvaronfinalo, kie li perdis 3-1 kontraŭ Rustam Kasimdzhanov.

## Rezultoj en ŝakolimpikoj 
## Privata vivo 
Griŝĉuk geedziĝis kun ukrainia grandmajstrino Natalja Ĵukova.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Rusiaj ŝakistoj
Kategorio:Grandmajstroj
Kategorio:Partoprenantoj en la Ŝak-Olimpikoj
Andor Nagy

**Andor Nagy** [nadj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nagy Andor** estas hungara parlamenta deputito, ambasadoro, advokato.

Andor Nagy naskiĝis la  en Csorna.
 
## Biografio 
Andor Nagy maturiĝis en gimnazio en Győr, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1987, dum li konatiĝis kun Viktor Orbán. En la sekvanta jaro li havis postenon en kooperativo, en la sama jaro li aliĝis al Fidesz. Inter 1989-1993 li studis en Libera Universitato Berlino, ekde 1993 li havis postenon en partio Fidesz, baldaŭ en la ŝtata administracio, eĉ li estis subministro. En 1994 li estis kandidato pri advokato, post 3 jaroj li advokatiĝis. Inter 2004 kaj 2013 li estis parlamentano, inter 2013-2018 ambasadoro en Israelo, poste en Aŭstrio. Li ricevis francan Honoran Legion en 2001, germanan premion en 2002. Li havas edzinon, kiu naskis 2 filinojn en 2000, respektive en 2003.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ambasadoroj
Kategorio:Hungaraj advokatoj
George Carey

**George Leonard Carey, barono Carey de Clifton** (n. la 13-an de novembro 1935) estas emerita anglikana episkopo kiu estis la ĉefepiskopo de Canterbury de 1991 ĝis 2002, estinte antaŭe la episkopo de Bath kaj Wells.

Dum lia tempo kiel ĉefepiskopo la Eklezio de Anglio ordinis la unuajn pastrinojn kaj la debato pri sintenoj al samseksemo fariĝis pli elstara, precipe ĉe la konferenco de Lambeth de anglikanaj episkopoj en 1998.

En junio 2017 li abdikis de sia lasta formala rolo en la eklezio post trovo, ke li kaŝis akuzojn pri infana seksumado kontraŭ la episkopo Peter Ball. En 2018 la Brita Raporto pri Infanaj Seksaj Misuzoj trovis, ke Carey faris seriozajn devojn pri kaŝado de infana seksumado ene de la Eklezio. En februaro 2018, Carey ricevis "permeson enoficigi" Steven Croft, la episkopo de Oksfordo, permesante al li prediki kaj prezidi preĝejojn en la diocezo. Ĉi tio estis nuligita la 17-an de junio 2020 ĉar la Eklezio de Anglio diris, ke ekzistas nova evidenteco, kiu ligas Carey al revizio pri misuzo farita de John Smyth.

## Referencoj 
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Canterbury
113256 Prüm

'*113256 *Prüm''''' estas malgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la 13-an de septembro 2002 de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio Hoher List proksime de Daun, (montoĉeno Eifel) en Germanio.

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Prüm en regiono Eifel. En 720, abatejo estis tie fondita, kiu fariĝis la plej ŝatata monaĥejo de la karolida dinastio. En la 13-a kaj 14-a jarcentoj la monaĥejo malprosperis kaj la ĉefepiskopoj de Treviro ensorbis la riĉan abatejon.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
John Mason Neale

**John Mason NEALE** , naskiĝis la 24-an de januaro 1818 en Londono, mortis la 6-an de aŭgusto 1866 en East Grinstead. John Mason estis anglikana pastro, erudiciulo kaj psalmisto. Interalie li publikigis tradukojn de *Piaj kantoj*. Li estas plej konata kiel la aŭtoro kaj tradukisto de religiaj himnoj. El liaj tradukoj, la angla teksto de la himno *Come, Come Immanuel* (kreita parte de Neal kaj parte de Henry Kofin) estas plej konata.

## Referencoj 
Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Anglikanaj pastroj
Panos Terlemezjan

eta|300px|maldekstre|La malnova Tbiliso, verko de Terlemezjan.
**Panos Terlemezjan** (armene: Փանոս Թերլեմեզյան) (Van, n. la 3-an de marto 1865 - m. en Erevano, la 30-an de aprilo 1941) estis armena pejzaĝisto kaj desegnisto. Li faris gravan kontribuon al la armenaj bildartoj. Lia verko falas ene de realismo kun impresionismaj influoj; nuntempe li estas ĉefe vidata kiel klasika pentristo. Pro liaj sendependecaj klopodoj por Armenio, li plurfoje blokiĝis dum sia junaĝo.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj pentristoj
Grigorij Gagarin

maldekstre|eta
**Grigorij Grigorjeviĉ Gagarin** (, naskiĝis la 29-an de aprilo 1810 (11-an de majo 1810 en la gregoria kalendaro) en Sankt-Peterburgo kaj mortis la 30-an de januaro 1893 en Châtellerault en Francio) estis rusa princo, oficiro, diplomato, sponsoro kaj pentristo.

## Referencoj 
Kategorio:Rusiaj pentristoj
Kategorio:Rusiaj diplomatoj
Gomidas Institute

La **Instituto Gomidas** (**GI**; armene: ԿԻ ) estas sendependa akademia institucio "dediĉita al modernaj armenaj kaj regionaj studoj."  Ĝiaj agadoj inkluzivas esploradon, publikaĵojn kaj edukajn programojn. Ĝi publikigas dokumentojn, monografiojn, memuarojn kaj aliajn verkojn pri moderna armena historio kaj organizas prelegojn kaj konferencojn. La instituto estis fondita en 1992 en la Universitato de Miĉigano en Ann Arbor. Ĝi baziĝas en Londono kaj posedas usonan filion en Klevlando. Brita-armena historiisto Ara Sarafian funkcias kiel ĝia administra direktoro. Ekde 1998, la instituto eldonas kvaronjaran ĵurnalon titolitan *Armenan Forumon*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝaro de Gomidas Institute

Kategorio:Armenaj studoj
Michel Aoun

eta|Michel Aoun.
**Michel Naim Aoun** (arabe: ميشال نعيم عون ,  transliterumite:  *Mīšāl Naʿīm ʿAwn* , araba elparolo:  [miːʃeːl ʕo.uːn] ; naskiĝis la 18-an de februaro 1935)  estas la 13-a Prezidento de Libano. Li estis elektita al la prezidanteco la 31-an de oktobro 2016 en la 46-a balota sesio de la libana parlamento, rompante 29-monatan blokiĝon. Li estas maronita kristano kaj la fondinto de la Libera Patriota Movado.

Michel Aoun estis nomumita kiel libana armea generalo (estro de la libana armeo) en 1984. De la 22-a septembro 1988 ĝis la 13-a de oktobro 1990, Aoun funkciis kiel ĉefministro post nomumado de la tiama ekveturanta libana prezidanto Amine Gemayel kiel estro de la libana registaro kaj provizora ĉefministro. La polemika decido vidis la pliiĝon de du rivalaj registaroj batalantaj por potenco en tiu tempo, unu de generalo Aoun kaj la alia de ĉefministro Selim Hoss.

Aoun deklaris "Militon de Liberigo" kontraŭ siriaj armetrupoj la 14-an de marto 1989. La 13-an de oktobro 1990, la siriaj trupoj invadis fortikaĵojn de Aoun inkluzive de la prezidentejo en Baabda, mortigante centojn da libanaj soldatoj kaj civilulojn. Aoun fuĝis al la franca ambasadejo en Bejruto, kaj poste li ricevis azilon en Francio, kie li vivis en ekzilo dum 15 jaroj de 1990 ĝis 2005.

Aoun revenis al Libano la 7-an de majo 2005, dek unu tagojn post la retiriĝo de siriaj soldatoj de la lando. En 2006, kiel estro de la Libera Patriota Movado (FPM), li subskribis Memorandon de Kompreno kun Hizbulaho, komencante gravan aliancon, kiu restis de tiam. Malgraŭ la sanga historio kun la reĝimo de Hafizo al-Asad, patro de Baŝar al-Asad, Aoun vizitis Sirion en 2008.

Aoun estis elektita parlamentano, kie li estris la Liberan Patriotan Movadon kaj la pli larĝan parlamentan koalicion nomitan Reformo kaj Ŝanĝo-Bloko, kiu havis 27 reprezentantojn, kio faras ĝin la dua plej granda bloko en la libana parlamento. Li prezentis sian kandidatecon por prezidanta elekto kun ĉefaj rivalaj kandidatoj Samir Geagea, Suleiman Frangieh kaj Henri Helou . Post lia elekto, li estis ĵurkonfirmita kiel Prezidanto de Libano sinsekve al prezidanto Michel Suleiman.

## Referencoj 
Kategorio:Prezidentoj de Libano