open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Klára Faragó

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Faragó Klára** estis hungara psikologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris psikologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1970. Post la diplomo ĝis 1986 ŝi laboris en akademia psikologia instituto, sed ekde 1979 ŝi ankaŭ instruis en la universitato. Ŝi estis lektoro (1986–1994), docento (1994–2006), poste profesoro. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, ŝia habilitiĝo okazis en 2004 en la universitato, dum en 1980 kaj inter 1997–2001 ŝi ricevis stipendiojn. Laŭ la usonaj spertoj ŝi ellaboris psikologian branĉon la ekonomio-psikologion. Ŝi ricevis 3 premiojn inter 1975-2010.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Comparative Analysis of Risk Perception in Hungary and the United States* (kunaŭtoro, 1986)
* *Kockázatkommunikáció és kockázatpercepció* (disertaĵo, 1994)
* *Szervezeti látleletek – a szervezetpszichológia hazai kutatási irányzatai* (kunaŭtoro, 2005)
* *Személyiségvonások befolyása a vállalkozói kockázatvállalásra* (kunaŭtoro, 2010)
* *Szervezet és pszichológia. Új irányzatok az ezredfordulón. Szervezeti döntések* (kompilisto, 2013)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* rememoro kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Natura limo

[eta|La [Odro, natura landlimo inter Pollando kaj Germanio]]
**Natura limo** estas limo inter ŝtatoj aŭ iliaj subsekcioj, kiu estas apuda kun naturaj trajtoj kiel riveroj aŭ montaroj. La "doktrino de naturaj limoj" disvolviĝis en okcidenta kulturo en la 18-a jarcento, bazite sur la ideoj de Jean-Jacques Rousseau pri "naturaj limoj" kaj la disvolviĝo de konceptoj de naciismo. Simila koncepto en Ĉinio disvolviĝis pli frue el naturaj zonoj de kontrolo. 

Naturaj limoj historie estis strategie utilaj ĉar ili estas facile defendeblaj. Naturaj limoj restas signifaj en moderna militado, eĉ kvankam milita teknologio kaj inĝenierarto iom reduktis sian strategian valoron.

Kio komence rilatis al la establado de limo kiel pli granda defenda garantio, transformiĝis dum la sekvaj jarcentoj en argumenton por teritoria vastigo kiel bazo por imperiismo kaj naciismo. Tiu ĉi nocio estis ofte uzata en la 19-a kaj 20-a jarcentoj por pravigi la vastiĝon de teritorioj inter okcidentaj ŝtatoj aŭ iliaj kolonioj; sed ankaŭ de la kolonioj mem kiam ili atingis sendependecon.

Vastiĝi ĝis atingi naturajn limojn, kaj konservi tiujn limojn post konkeriĝo, estis grava politika celo por kelkaj ŝtatoj. Ekzemple, la Romia Respubliko, kaj poste la Romia Imperio, vastiĝis kontinue ĝis ĝi atingis certajn naturajn limojn: unue la Alpojn, poste la riveron Rejnon, la riveron Danubon kaj la dezerton Saharo. De la Mezepoko pluen ĝis la 19-a jarcento, Francio celis vastigi siajn limojn al la Alpoj, Pireneoj kaj la rivero Rejno. 

Naturaj limoj povas esti fonto de teritoriaj disputoj kiam ili ŝanĝiĝas. Unu tia ekzemplo estas la Rio Grande del Norte, kiu difinas parton de la limo inter Usono kaj Meksiko, kies movado kaŭzis multajn konfliktojn.

Sed nuntempa geografio montris, ke malgraŭ politikaj ideologioj, veraj limoj ŝanĝiĝas, ekzemple, laŭ la rezultoj de militoj, kaj tial ne estas determinitaj de naturaj trajtoj. Krome, ekzistas kazoj, kie estas klare, ke rivero, ekzemple, anstataŭ esti limo, povas esti la centro de teritorio, kiel estas la kazo kun Nilo.

Naturaj limoj ne estu konfuzitaj kun pejzaĝaj limoj, kiuj ankaŭ estas geografiaj trajtoj, kiuj difinas politikajn limojn. Kvankam pejzaĝaj limoj, kiel naturaj limoj, ankaŭ havas la formon de arbaroj, akvejoj kaj montoj, ili estas homfaritaj prefere ol naturaj. La instalado de pejzaĝa limo, kutime motivita de la difinado de traktate difinitaj politikaj limoj, iras kontraŭ la naturo per ŝanĝado de la natura geografio de la landlima regiono. Ekzemple, la ĉina Dinastio Song konstruis vastan defendan arbaron ĉe sia norda limo por kontraŭstari la nomadan popolon Ĥitanoj. 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Akvodislimo

Kategorio:Naciismo
Kategorio:Internaciaj terformoj
Kategorio:Landlimoj
Kategorio:Internacia juro
Kategorio:Iredentismo
Alan Lascelles

**Alan LASCELLES**, naskiĝinta la 11-an de aprilo 1887 en Sutton Waldron (Dorset) kaj mortinta la 10-an de aŭgusto 1981 en Londono, estis brita politikisto, privata sekretario de la monarkoj  Georgo la 5-a, Eduardo la 8-a, Georgo la 6-a kaj Elizabeto la 2-a de 1943 ĝis 1953.

Post studado ĉe Marlborough College, li studis klasikaĵojn ĉe Trinity College, Oksfordo, por diplomiĝi kun duaklasa grado en 1908. Dum la Unua Mondmilito, Lascelles servis en Francio kun la Bedfordshire Yeomanry, kie li atingis la rangon de kapitano kaj ricevis Militistan Krucon, post kio li fariĝis adjutanto al sia bofrato Lord Lloyd, la Guberniestro de Bombay de 1919 ĝis 1920.

## Kariero
Lascelles revenis al Britio kaj estis nomumita helpa privata sekretario al Eduardo, Princo de Kimrujo, en 1920, servante en tiu rolo ĝis sia demisio en 1929, citante malkonsentojn kun la princo. De 1931 ĝis 1935, li estis Sekretario al la Ĝenerala Guberniestro de Kanado, Vere Ponsonby, 9-a Grafo de Bessborough.

Lascelles fariĝis la Helpa Privata Sekretario de Georgo la 5-a en la lastaj monatoj de 1935. Kiam la Princo de Kimrujo supreniris la tronon kiel Eduardo la 8-a post la morto de Georgo la 5-a en januaro 1936, Lascelles funkciis nelonge kiel la Helpa Privata Sekretario de la nova reĝo, kvankam li neniam vidis la reĝon dum ĉi tiu fazo. Li daŭrigis la mallongan regadon de Eduardo kaj la longedaŭran krizon de la abdiko en 1936. Li estis "profunde ŝokita" pro la abdiko, ne imagante ĝis oni anoncis, ke ĝi okazos, kaj en la vespero, kiam li aŭdis pri tio, "li estis tiel miregigita, ke li eliris kaj promenis 3 fojojn ĉirkaŭ St James Park en la mallumo, pensante pri Jakobo la 2-a." Lascelles fariĝis Helpa Privata Sekretario de Georgo la 6-a, iom da tempo post la surtroniĝo de la nova reĝo.

Kategorio:Britaj politikistoj
Kategorio:Kavaliroj Grandaj Krucoj de la Reĝa Ordeno de Viktoria
Kategorio:Ligoj al bibliotekoj
T-St-S 76a

**T-St-S 76a** estis projektita kiel izolita artileria gvatejo de fuortaro Stachelberg en Trutnovio. La objekto estis planita pro kaŭzo, ke la gvatkloŝoj en unuopaj fuortoj de fuortaro Stachelberg ne donis sufiĉan superrigardon pri la situacio kaj la gvidado de pafado.

Por observado de la situacio la fuorto devis esti ekipita per du periskopaj teleskopoj mod.&nbsp;38. La situacio devis esti al la gvidado de fuortaro transdonata per telefono.

## Situo 
La planata situo de lokigo de la fuorto de gvatejo estis sur montopinto Baba, 673&nbsp;m&nbsp;s.&nbsp;m. ppor pli bona ebleco de observado de la tereno kaj pri movo de malamiko. La fuorto estis planita sude, proksimume 800&nbsp;m. de la ceteraj duortoj de fuortaro Stachelberg kaj ne estis planita kunigo kun la subterejo de fuortaro, kio alportus plialtigon de konstruaj enspezoj.

## Armilaro 
Rilate al la lokigo de fuorto ĝis malantaŭ la defendlinio ĝi estis ekipita sole per malpezaj maŝinpafiloj por pafkovro de la spaco de ĉirkaŭaĵo. kaj antaŭ la enirejo. La enirspaco devis esti plie kovrata per pafado el permana armilo en koridoro malantaŭ de spaco SAS (sur la bildo ĝi ne estas markita). Plua defendo estis sekurigata de izolita infanteria fuorto T-S 70 en antaŭbatalejo direkte al la linio de fuortaro kaj&nbsp;malpezaj fortikaĵoj. Tiu ĉi fuorto, kiel unu el malmultaj, ne estis projektita kun diamanta fosaĵo antaŭ la suba pafejo.

Image:T-ST-S 76a plan Ga.png|**Supra etaĝo de la fuorto**LKZ – malpeza maŝinpafilo kloŝoPZ – gvatkloŝoP – deponejo de nutraĵoM – municio
Image:T-ST-S 76a plan Gb.png|**Meza etaĝo de la fuorto**SAS – prema ĉambroSV – posteno de komandantoT – telefona centraloN – rezervujojU – loĝigejoM – municio
Image:T-ST-S 76a plan U.png|**Suba etaĝo de la fuorto**F+A – filtrilejo, maŝinejoB – movigsubstancojR – radiotelegrafioU – loĝigejoY – laborilaro

## Konstruado 
La konstrulaboroj ne estis komencitaj.

## Literaturo 
* Jiří Novák: *Opevnění na Stachelbergu*, Jiří Novák, Jablonné na Orlicí 1998, 
* Zdeněk Komanec, Michal Prášil: *Tvrze československého opevnění 1935-1938 1.díl*, Společnost přátel československého opevnění, s.r.o., Brno, 1998

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Fortikaĵoj en Stachelberg - T-St-S 76a

Kategorio:Konstruaĵoj en Trutnov
Kategorio:PGK VI Trutnov
Kategorio:Proponitaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Cercococcyx

***Cercococcyx*** aŭ **Longvostaj kukoloj** estas eta genro de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en tropika Azio kaj la Filipinoj.

Temas pri tre longvostaj kukoloj kun grizaj supraj partoj, pli malhelaj en flugiloj, kaj blankecaj malsupraj partoj horizontale striecaj nigre.

La genro enhavas kvar jenajn speciojn:
* Fajfa longvosta kukolo (*Cercococcyx lemaireae*)
* Strihava longvosta kukolo (*Cercococcyx montanus*)
* Malhela longvosta kukolo (*Cercococcyx mechowi*)
* Oliveca longvosta kukolo (*Cercococcyx olivinus*)

Pluraj fontoj ne agnoskas *Cercococcyx lemaireae* kiel aparta disde *Cercococcyx mechowi*.

## Referencoj
Saint-Rambert-l'Île-Barbe

''''* - prononco laŭ la sistemo IFA  - estas kvartalo de Liono. Ĝi apartenas al la naŭa urba arondismento, la nordokcidenta urboparto okcidente de la rivero Saono, kaj konsistitas la plej nordan pinton de la urbo. Laŭ publika transporto, la teritorio konektiĝas kun aliaj urbopartoj per propra fervoja stacidomo, samnomata *Saint-Rambert-l'Île-Barbe'', nerekte per la iom pli suda kvartalo Vaise per la linio D de la Metroo de Liono (stacioj Valmy kaj stacidomo Vaise) kaj per diversaj busaj linioj. 

Kategorio:kvartaloj de Liono
Fajfa longvosta kukolo

La **Fajfa longvosta kukolo** (*Cercococcyx lemaireae*) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en Okcidenta Afriko kaj okcidenta Centra Afriko, el okcidento de montaro Bakossi en Kameruno okcidenten ĝis Sieraleono.

## Referencoj
UK 2026

La **111-a Universala Kongreso de Esperanto** (UK) okazos ekde la 1-a ĝis la 8-a de aŭgusto 2026 en Graz (Aŭstrio). La taga programo estis planita por la Universitato de Graz, konkrete en la fakultato de juro kaj sociaj sciencoj. Tamen fine estis decidite, ke la tuta programo okazos rekte en la urbocentro, ĉirkaŭ la ĉefplaco de Graz. Estas multaj ĝenerale turisme interesaj konstruaĵoj kaj lokoj en kaj ĉirkaŭ la urbo, sed ankaŭ estas iuj lokoj aparte interesaj por lingvemuloj kiel esperantistoj - ekzemplo por tio estas la Eŭropa Centro por Modernaj Lingvoj en la urbo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Universala Kongreso de Esperanto
* IJK 2026

## Eksteraj ligiloj 
* UK 2026 en Eventa Servo ()
* Unu-minuta varba filmeto de lokaj movadanoj invitantaj al la UK ()
* Dua bulteno

Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 2020-2029
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Aŭstrio
Kategorio:2026 en Aŭstrio
Kategorio:Graz
Italopaŭlista lingvo

La **italopaŭlista lingvo** estas miksita komunikada mekanismo kiu disvolviĝis en la ŝtato San-Paŭlo, Brazilo, ĉefe rezultanta el kontakto inter dialektaj variaĵoj de la venecia kaj napola lingvoj, de Italio, kaj la kajpira dialekto, de San-Paŭlo. Aliaj nomoj inkluzivas: **paŭlistaliano** kaj **bagaveno**, sed historie neniam ekzistis specifa nomo por la lingvo, kiu, krom *italo-paulista* mem, ĉiam estis ĉefe nomata *ítalo-paulistano*, *ítalo-caipira*, *língua do Piques*, kaj *macarrônico*, ofte komparata kun la itala lingvo, same okazas kun la dialekto de trentinovenecia origino parolata en Piracicaba kaj kun la venetobrazila parolata en Suda Rio-Grando. La ĉefa historia dokumentado pri ĉi tiu lingvo estis produktita en parodiaj poemoj kaj periodaj kronikoj en la unua duono de la 20-a jarcento, kun Oswald de Andrade kiel la pioniro en ĝia kodigo kaj disvastigo.

Kategorio:Lingvoj de Sudameriko
Kategorio:Lingvoj de Brazilo
Kategorio:Kulturo de Brazilo
James Chapin

**James Paul CHAPIN** (9a de Julio, 1889 – 5a de Aprilo, 1964) estis usona ornitologo kaj zorgisto de la Usona Muzeo de Natura Historio. 

## Biografio
Chapin estas unu el la plej alte konsideritaj ornitologoj de la 20-a jarcento. Li gradiĝis en 1916, magistriĝis en 1917, kaj doktoriĝis en 1932, ĉio el la Kolumbia Universitato, kaj poste faris longan karieron en la Usona Muzeo de Natura Historio.

En 1942, Chapin iĝis spiono kiel speciala helpanto de la usona konsulo en Léopoldville, kaj li havigis informojn dum la komenco de la Dua Mondmilito pri militaj kaj ekonomiaj aferoj. Laŭ historiisto Susan Williams, li estis "evidente pli komforta kiel birdumulo ol kiel spiono" kaj baldaŭ retiriĝis el Kongo, poste eniris en psikiatra kliniko, kaj finfine en Septembro 1943 li revenis hejmen kaj pluigis siajn laborojn en la Usona Muzeo de Natura Historio en Oktobro 1943.

## Heredo
Chapin estas omaĝata en la sciencaj nomoj de tri specioj de afrikaj reptilioj: nome *Ichnotropis chapini*, *Pelusios chapini*, kaj *Trioceros chapini*. Chapin revenis al la Belga Kongo en 1953 por pluigi la kampolaboron kiun li ekigis pli ol duonjarcento antaŭe. Eble lia plej fama malkovro estis la Konga pavo, kaj li mem menciis, ke li akiris plumon de tiu ĉi ĝis tiam nekonata birdo de pigmeo dum unu el siaj ekspedicioj, sed neniam vidis la birdon. Ĝi estis nekonata al la scienco. Jarojn poste li povis identigi ĝin kiel la maloftan Kongan pavon.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Usonaj ornitologoj
Kategorio:Usonaj zoologoj
T-St-S 78

**T-St-S 78** estis projektita kiel maldekstraflanka fuortara artileria fuorto lokigita dekstre de la mezo de fuortaro Stachelberg en Trutnovio. La fuorto devis esti konstruita kiel konsisto de fortikaĵoj de Ĉeĥoslovakio antaŭ la dua mondmilito.

La celo de tiu ĉi fuorto devis esti pafade kovri la sudorientan spacon de Gigantmontaro, do spacon de valo de Vizov, Suchý důl kaj Albeřice kaj bari eblan antaŭenpaŝon de malamiko el direkto Albeřice-Horní Maršov. La rando de paf-aerumilo trafis ĝis montodorso Žacléřský hřbet.

## Situo 
La projekto de la fuortaro planis kun konstruado de la fuorto sur sudorienta deklivo, do sur forturnita flanko de malamiko tiel, por ke ĝi estu kovrita de tereno antaŭ rekta pafado. La grandeco kaj maso de betono de tiu ĉi fuorto postulis dividon de la fuorto en du partojn per ekspansia junto.

## Armilaro 
La fuorto estis armigita simile kiel la dua artileria fuorto de la fuortaro T-St-S 77. La ĉefaj pafarmiloj devis esti 3 pecoj de 10cm haŭbizo mod. 38 kun pafdistanco 11 950 metroj lokigitaj sub betono. Por la propra defendo de la fuorto estis instalitaj 3 pecoj de malpezaj maŝinafiloj mod. 26, du lokigitaj en kloŝoj kaj unu samtempe kun pafejoj por kovri kantilevron antaŭ ili. La savelirejo mem en diamantan fosaĵon estis sekurigita per pafejo por permana pafarmilo. Kvankam la haŭbizoj destinitaj precipe por longdistanca pafado, eblis pripafadi per ili ankaŭ la internan spacon de la fuortaro.

Image:T-ST-S 78 plan G.png|**Supra etaĝo de la fuorto**D10 - haŭbizojLKZ - malpeza maŝinpafilo kloŝoŽ - ŝtupetaroM - municioV - lifto kaj ŝtuparejoN - rezervujojSAS - transira ĉambro0 - kantilevro
Image:T-ST-S 78 plan U.png|**Suba etaĝo de la fuorto**V - lifto kaj ŝtuparejoF - filtrilejoSV - posteno de komandantoON - forfalintaj kartoĉojU - loĝigejoL - lavejoW - necesejo

## Konstruado 
Al la 1-a de oktobro 1938 farita sole betonado de la fundamenta tabulo kaj elrompo de ŝakto kaj ĝia suba betonado, kiu estis pli poste surŝutita.

## Literaturo 
* Jiří Novák: *Opevnění na Stachelbergu*, Jiří Novák, Jablonné na Orlicí 1998, 
* Zdeněk Komanec, Michal Prášil: *Tvrze československého opevnění 1935-1938 1.díl*, Společnost přátel československého opevnění, s.r.o., Brno, 1998

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Fortikaĵoj en Stachelberg - T-St-S 78
* Listo de objektoj de PO en sektoro PGK Trutnov
* Elektronická databáze Československého opevnění

Kategorio:Artileriaj fuortoj
Kategorio:Konstruaĵoj en Trutnov
Kategorio:PGK VI Trutnov
Kategorio:Proponitaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Władysław Misiewicz

**Władysław MISIEWICZ** (naskiĝis en 1910 en Lvovo, mortis en 1997) - pola poligloto, esperantisto, budhano, orientalisto.

En Krakovo finis Lernejon de Art-Metioj kaj en 1930 iĝis librobindisto. Post fino de lernejoj kaj abiturientiĝo komencis soldatservon. Poste revenis al sia gepatra Lvovo.

Post germana invado en Pollandon li partoprenis la defendan militon. Apud Sochaczew estis vundita. Fine de 1940 sukcesis reveni al Lvovo, kie laboris kiel poŝtoficisto.

Post la dua mondmilito la familio translokiĝis al Radom, kie Władysław okupiĝis pri librokolektado por la urba biblioteko. 

## Poligloto
Kiel dekkelkjarulo eklernis esperanton. Dum sia tuta vivo estis ĝia instruisto. Lia filino Izabela duanome estis Esperantyna. Ŝi ankaŭ estis unu el la plej junaj partoprenantoj de UK 1959 en Varsovio. Władysław Misiewicz konis la germanan, rusan, ukrainan, italan, hispanan, portugalan, francan, anglan kaj latinon. Li korespondis kun homoj el la tuta mondo.

## Orientalisto
Konata kiel orientalisto. Fascinita pri budhismo eklernis palion, en kio helpis profesoro Eugeniusz Słuszkiewicz. Li korespondis kun monaĥoj el pluraj landoj, ekz. el Nepalo. Lia verko en la angla lingvo "Disvolvo de la volo" estis eldonita en Srilanko. 

## Familio
Filo de Antoni Misiewicz kaj Rozalia Marcuch. Lia patro partoprenis en bataloj pri liberigo de Pollando en 1918. En sendependa Dua Pola Respubliko la familio dum certa tempo ekloĝis en Radom, kie en 1932 mortis lia patro, entombigita en sektoro de Polaj Legioj. En Lvovo, dum intermilita periodo ekkonis Stefania Bąk. La paro geedziĝis en 1938. 

## Ekstera ligilo
* Kolekto de la familio

Kategorio:Polaj esperantistoj 
Kategorio:Polaj poliglotoj 
Kategorio:Polaj orientalistoj
Malhela longvosta kukolo

La **Malhela longvosta kukolo** (*Cercococcyx mechowi*) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en arbaroj de Centra Afriko. La IUCN taksis ĝin kiel Malplej Zorgiga specio.

## Taksonomio
Tiun specion priskribis Jean Cabanis en 1882. Ĝi estas monotipa. La nomo *occidentalis* por iu populacio kun diferencaj kantoj estas *nomen nudum*.

## Aspekto
La malhela longvosta kukolo estas ĉirkaŭ 33 cm longa kaj pezas 50–61 g. La kapo, nuko kaj supraj partoj estas malhelbrunaj, fulgogrizecaj kaj kun purpurblua irizado. La flugiloj estas malhelbrunaj, kun flavecbrunaj kaj blankaj makuloj. La subaj partoj estas blankaj, kun nigrecbrunaj strioj, kaj la ventro estas flavecbruna. La vosto estas longa kaj laŭgrada. La okuloj estas malhelbrunaj, la beko estas verdecnigra kaj la piedoj estas flavaj. La masklo kaj ino estas similaj. La juna birdo havas nigrecan gorĝon kaj ruĝecbrunajn striojn sur siaj supraj partoj. La haŭto de la birdido estas nigra, kaj ĝi havas flavan pugon kaj palajn piedojn.

## Distribuado kaj habitato
Tiu ĉi kukolo havas disecan distribuon Ĝia vivejo estas arbaroj, preferante tiujn kun densa subkreskaĵaro kaj lianoj. Ĝi troviĝas ankaŭ en altaj sekundaraj arbaroj kaj arbaroj laŭlonge de riveroj. Ĉi tiu kukolo estas nestoparazito. La blukapa krestmuŝkaptulo (*Trochocercus nitens*), la bruna iladopso (*Illadopsis fulvescens*) kaj eble la arbara ruĝgorĝulo estis observitaj kiel gastigantoj. Ĝia reproduktado povas esti asociita kun la pluvsezono.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
Tacheng

**Tacheng,** per simpligita ĉina skribo **塔城,** kun tonsignoj: **Tǎchéng**, ankaŭ konata kiel Tarbagatay aŭ Ĉuguĉak, kazaĥe *شاۋەشەك* kaj ujgure *چۆچەك*, estas distriktonivela urbego, ankaŭ limurbo kun limtrapasejo ene de la samnoma prefektej-nivela urbego en Ujgura Aŭtonoma Regiono Ŝinĝjango en Ĉina Popola Respubliko. 
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 la distriktonivela loĝantaro estis  homoj.

## Geografio 
La limurbo kuŝas ĉirkaŭ 10 km de la kazaĥio ŝtatlimo en valkaldrono sur areo  km² kaj administras 9 dividojn. Oskemen troviĝas 358, ĉefurbo Pekino 2784, Ŝanhajo 3697 km laŭ https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
La areo historie estis nomada areo por diversaj triboj. Baldaŭ la urbo, ĉirkaŭita de tera muro, estis garnizono por ĉinaj soldatoj. Meze de la 19-a jarcento Ĉuguĉak estis konsiderata la plej grava komerca centro de okcidenta Ĉinio, estante grava centro de komerco inter Ĉinio kaj Rusio, precipe pri teoj. Eĉ ĉi tie estis la rusa konsulejo. En 1865 la areo multe suferis pro ribelo. La 17-an de novembro 1984, per dekreto la distrikto Tacheng estis transformita en urbon je distrikta nivelo. En 1989 la limpasejo malfermiĝis al la ekstera mondo.

## Ekonomio 
Dum longa tempo la distriktonivela urbo estis grava centro por komerco kun Centra Azio ĉar ĝi estas agrikultura centro. Ĝiaj industrioj inkluzivas nutraĵprilaboradon, tekstilojn kaj servaĵojn.

## Trafiko 
Tacheng estas atingebla ĉefvoje, fervoje kaj flugmaŝine. En 1995 la flughaveno estis kompletigita kaj oficiale malfermita al la trafiko.

## Klimato 
La klimato estas malvarmeta duonarida klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen: BSk, ankaŭ humida kontinenta klimato: Dfa. La distriktonivela urbego ricevas pli da vintra neĝado, ol plejparto de Ŝinĝjango. La jara averaĝa temperaturo estas  kaj varias inter . Jare averaĝe pluvas 297 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵo, laŭ tio ne estas granda diferenco inter la monatoj.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj, ofte moskeoj
* muzeo
* ruĝa konstruaĵo

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Distriktonivelaj urboj de Ĉinio
Kategorio:Urboj de Ŝinĝango
T-St-S 79

**T-St-S 79** estis projektita kiel fuortara minĵetila turo lokigita meze de fuortaro Stachelberg en Trutnovio. La fuorto devis esti konstruita kiel konsisto de fortikaĵoj de Ĉeĥoslovakio antaŭ la dua mondmilito.

La signifo de fuorto devis esti kovrado de surdaj pafspacoj ekstere kaj interne de la fuortaro en la tuta amplekso 360° (angulaj gradoj). La ĉefa supozo de gvidado de pafado celis al forturnitaj nordaj deklivoj de Stachelberg kaj ravinoj inter Žacléř, Lampertice, Křenov kaj Prkenný Důl.

## Situo 
La fuorto estis projekte lokigita meze de la fuortaro, malantaŭ la montopinto de montodorso en direkto de antaŭenpaŝo de malamiko. La perimetro de la fuorto devis esti pasive sekurigita per kontraŭinfanteriaj obstakloj. Krom la turo por minĵetiloj kaj kloŝo por malpeza maŝinpafilo ĝi havis neniajn pafejojn kaj ĝi estis tute enprofundigita en la teron. La pafsekurigo de la fuorto estis lasita en najbaraj fuortoj T-St-S 78 kaj&nbsp;T-St-S 72.

## Armilaro 
La ĉefan armilaron devis krei du minĵetiloj de kalibro 12&nbsp;cm&nbsp;B12 anstataŭ devene planitaj 9&nbsp;cm minĵetiloj mod.&nbsp;38. La pafdistanco de minĵetiloj estis projektita en amplekso 250 – 7.500&nbsp;m kaj en horizonta amplekso 360°. La pafado devis esti gvidita el ĉirkaŭaj artileriaj gvatejoj. Ĉar la objekto estis projekte lokigita en la forturnitan flankon de la montodorso de malamiko, ĝi ne havis saveliron kaj ĝi eĉ ne elstaris al la surfaco, la ĉirkaŭaĵo de fuorto estis sekurigita sole per malpeza maŝinpafilo mod. 26 en la kloŝo.

## Konstruado 
Al la 1-a de oktobro 1938 ĝi ne estis komencita (ĝi estis projekte eĉ ne finsolvita).

## Literaturo 
* Jiří Novák: *Opevnění na Stachelbergu*, Jiří Novák, Jablonné na Orlicí 1998, 
* Zdeněk Komanec, Michal Prášil: *Tvrze československého opevnění 1935-1938 1.díl*, Společnost přátel československého opevnění, s.r.o., Brno, 1998

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Fortikaĵoj en Stachelberg - T-St-S 79
* Listo de objektoj de PO en sektoro PGK Trutnov
* Elektronická databáze Československého opevnění

Kategorio:Minĵetilaj turoj
Kategorio:Konstruaĵoj en Trutnov
Kategorio:PGK VI Trutnov
Kategorio:Proponitaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Vaise

'''''' - prononco laŭ la sistemo IFA  - estas kvartalo de Liono. Ĝi apartenas al la naŭa urba arondismento, la nordokcidenta urboparto okcidente de la rivero Saono (oriente de la rivero aldoniĝas la kvartalo Serin-Gillet de la 4-a arondismento). Laŭ publika transporto, la teritorio konektiĝas kun aliaj urbopartoj per la linio D de la Metroo de Liono (stacioj Valmy kaj stacidomo Vaise) kaj per diversaj busaj linioj. Temas pri unu el la plej malnovaj okupitaj lokoj en la nuna urba komunumo Liono, ĝis 1852 ĝi estis propra komunumo en Francio.

Kategorio:kvartaloj de Liono
Otto Nuschke

**Otto Nuschke** estis germana komunisto, ĵurnalisto, politikisto kaj grava funkciulo de la komunisma ŝtato Germana Demokrata Respubliko (GDR). Li naskiĝis la 23-an de februaro 1883 en Frohburg, reĝlando Saksio kadre de la Germana Imperiestra Regno kaj mortis en aĝo de 74 jaroj la 27-an de februaro 1957 en Nieder Neuendorf, loĝloko en la urbo Hennigsdorf, Brandenburgio, GDR. Li estis antaŭ 1933 membro de la parlamento de Prusio, membroŝtato de la Germana regno en la tielnomata Vajmara respubliko, kaj ekde 1949 same estis membro de la 'Volkskammer' de GDR. Kiel gvidanto de la forte laŭ la sovetuniaj regantoj influita GDR-a branĉo de la "Kristandemokrata Unio de Germanio" li krome ekde 1949 estis vica ministroprezidanto de la komunisma ŝtato Germana Demokrata Respubliko.

Kategorio:Germanaj komunistoj
Oliveca longvosta kukolo

La **Oliveca longvosta kukolo** (*Cercococcyx olivinus*) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en tropikaj arbaroj de Afriko. La IUCN taksis ĝin kiel Malplej Zorgiga specio.

Ĝi metas siajn nestojn surgrunden, kaj manĝoserĉas el la kanopeo de arboj.

Olivecaj longvostaj kukoloj ne svarmas grupe.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
Akcipitraj kukoloj

***Hierococcyx*** aŭ **Akcipitraj kukoloj** estas genro de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en Suda, Sudorienta, kaj Orienta Azio. La similo al akcipitroj havigas al tiu grupo la ordinaran genronomon de akcipitraj kukoloj.

Ili voĉemas ĉe siaj reproduktejoj, kio faciligas ties identigon baze sur la alvokoj.

Ili estis foje inkluditaj en la genron *Cuculus*.

La simileco de ĉi tiuj birdoj al akcipitroj naskis antikvan kredon, ke kukoloj transformiĝas en akcipitrojn dum la vintraj monatoj, kiam kukoloj malaperis el Eŭropo.

## Imitado
Akcipitro-kukoloj proksime similas al akcipitroj laŭ aspekto, longforma korpo kun longaj flugiloj kaj vosto, grizecaj aŭ brunecaj supraĵoj kun pli palaj strioj, kaj ankaŭ ilia rapida rekta flugo.

La strieco de malsupraj partoj, formo de Batesa imitado, tendencas alarmi malgrandajn birdojn celitajn de akcipitro-kukoloj pro nestoparazitado krom la formo kaj koloro. La ŝajne danĝera aspekto de la kukolo reduktas la agreson aŭ ĉikanadon fare de la gastiganto, rezultante en pli da ŝancoj por ke la kukolo parazitu la gastiganton.

## Specioj
Estas jenaj ok specioj:
* Liphara akcipitrokukolo, *Hierococcyx vagans* (Müller, S, 1845) suda Birmo, Tajlando, suda Laoso, Malajzio, Singapuro, Brunejo, kaj Kalimantano, Sumatro kaj Javo de Indonezio. NT
* Granda akcipitrokukolo, *Hierococcyx sparverioides* (Vigors, 1832) Bangladeŝo, Butano, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Pakistano, Filipinoj, Singapuro, Tajvano, Tajlando, kaj Vjetnamio. LC
* Malhela akcipitrokukolo, *Hierococcyx bocki* (Wardlaw-Ramsay, 1886) norda Saravako kaj Sabaho. En Indonezio ĝi troviĝas sur Sumatro kaj en Kalimantano. LC
* Akcipitra kukolo, *Hierococcyx varius* (Vahl, 1797) Hinda subkontinento, de Pakistano okcidente, trans la antaŭmontoj de Himalajo, oriente ĝis Nepalo, Butano, Bangladeŝo kaj Nordorienta Barato. LC
* Norda akcipitrokukolo, *Hierococcyx hyperythrus* (Gould, 1856) orienta Ĉinio, Norda kaj Suda Koreio, fora orienta Rusio, Borneo kaj Japanio. LC
* Filipina akcipitrokukolo, *Hierococcyx pectoralis* (Cabanis & Heine, 1863) Filipinoj. LC
* Malajzia akcipitrokukolo, *Hierococcyx fugax* (Horsfield, 1821) suda Birmo, suda Tajlando, Malajo, Singapuro, Borneo, Sumatro kaj okcidenta Javo. LC
* Hoĝsona akcipitrokukolo, *Hierococcyx nisicolor* (Blyth, 1843) nordorienta Barato, Birmo, suda Ĉinio kaj sudorienta Azio. LC

## Referencoj
Usha Vance

**Usha Chilukuri VANCE** (naskita la 6-an de januaro 1986 en San-Diego, Kalifornio, kiel *Usha Bala Chilukuri*) estas usona advokato kaj prokuroro. Kiel edzino de politikisto J.D. Vance, ŝi estas la Dua Damo de Usono ekde la 20-a de januaro 2025.

Ŝi estas la unua azi-usonano, hinduo kiu plenumis la rolon.''''*

## Politika influo 
Usha Vance ankoraŭ estis registrita kiel Demokrato en 2014 kaj helpis sian edzon verki lian libron de 2016, *Hillbilly Elegy.'' La entreprena kulturo de la advokata firmao Munger, Tolles & Olson en San-Francisko, kie ŝi laboris tiutempe, estis priskribita kiel "radikale progresema". Post la sturmo de la Kapitolo en Vaŝingtono en 2021, ŝi ankoraŭ esprimis kritikon pri Trump al amikoj, priskribante la okazaĵojn kiel "profunde maltrankviligajn". Persona ambicio kaj senkondiĉa lojaleco al ŝia edzo estas konsiderataj eblaj motivoj por ŝia ŝanĝo de flanko.  Aliflanke, hindaj observantoj aparte emfazas la influon, kiun Usha havis sur la evoluo de sia edzo, inkluzive de lia turniĝo al Trump.  Ŝi laŭdire igis lin, surbaze de siaj hinduaj kredoj, forlasi ateismon kaj instigi lin aliĝi al la Romkatolika Eklezio.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Usonaj hinduistoj
Kategorio:Baratdevenaj usonanoj
Kategorio:Lernantaro de la Universitato de Kembriĝo
André Chéron (ŝakisto)

**André** **CHÉRON** (naskiĝis la 25-an de septembro 1895 en Colombes; mortis la 12-an de septembro 1980 en Leysin) estis franca ŝakmajstro kaj aŭtoro. Li estas konsiderata unu el la plej gravaj finludoteoriuloj.

Li estis Internacia Majstro (1959, d:Q3303326) kaj Internacia Juĝisto (1957, d:Q2506321)  pri ŝakkomponado. Trifoje franca ĉampiono, en 1926, 1927 kaj 1929. 

Laŭ la retrospektiva sistemo *Chessmetrics*, lia plej alta rango estis en junio 1930, kiam li estis rangita 79-a en la mondo. Entute, li publikigis pli ol 450 komponaĵojn, inkluzive de 400 studoj.

## Vivo 
Chéron loĝis en Svislando kaj estis franca ĉampiono en 1926, 1927 kaj 1929. Li ludis por la franca teamo ĉe la Ŝakolimpiko en Londono en 1927, kaj ĉe la Monda Amatora Ŝako-Ĉampioneco de FIDE en 1928, okazinta samtempe kun la Ŝakolimpiko en Hago en 1928, li finis 9-a el 16 partoprenantoj. 

Li suferis pro severa pulma malsano kaj loĝis en sanatorio dum 20 jaroj. Dum ĉi tiu tempo, li verkis sian unikan kvarvolumenan verkon, ''Nouveau Traité complet d'échecs. La fin de partie* ("Lernolibro kaj Manlibro pri Finludoj"), kiu estis publikigita en pluraj eldonoj en Francio ekde 1923. Ĝi kovras ĉiujn finludojn renkontitajn en praktiko kaj ankaŭ inkluzivas pli ol 100 studojn verkitajn de Chéron. La libro longe estis konsiderata la definitiva verko pri finludoj kaj estas simple konata kiel *Chéron* en ŝakcirkloj.

En 1934, Chéron verkis alian libron pri teoriaj demandoj en ŝakkomponado ( *Les ​​Echecs artistiques*).

En 1940, li kunverkis, kun Émile Borel, libron pri la matematika teorio de la briĝo, titolitan *Théorie mathématique du bridge à la portée de tous (Matematika Teorio de Briĝo por Ĉiuj''). La libro traktas probablecojn en briĝludado.

## Verkado 
* La Fin de partie, Aigle, 1923.
* Traité complet d'échecs, Bruxelles, 1927.
* Manuel d'échecs du débutant, Parizo, 1928.
* Initiation au problème d'échecs stratégique, Parizo, 1930.
* Miniatures stratégiques françaises, Nancio - Strasburgo - Parizo, 1936.
* Les Échecs artistiques, P., 1934, 1957, 1971.
* Traité complet d'échecs, Parizo, 1939.
* Nouveau manuel d'échecs du débutant.
* Nouveau traite complet d'échecs, Lille, 1952.
* Lehr- und Handbuch der Endspiele, W.- Frohnau, 1952 (unua eldono).
* Lehr- und Handbuch der Endspiele (dua eldono).
** Volumo 1 (2. Auflage), Leysin (Schweiz) aŭgusto 1960,  .
** Volumo 2 (2. Auflage), Leysin (Schweiz) septembro 1964,  .
** Volumo 3 (2. Auflage), Leysin (Schweiz) März 1969,  .
** Volumo 4, Leysin (Schweiz) majo 1970,  .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Francaj ŝakistoj
Kategorio:Ŝakaj teoriistoj
Kategorio:Ŝakproblemistoj
Kategorio:Partoprenantoj en la Ŝak-Olimpikoj
Moluka drongokukolo

La **Moluka drongokukolo** (*Surniculus musschenbroeki*) estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la vojkurulojn, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en insuloj Sulaveso, Buton, Obira, Bakanoj kaj Halmahera en Indonezio (Sulaveso kaj Molukoj). Ĝi estis iam konsiderita samspecia kun la Kvadravosta drongokukolo (*Surniculus lugubris*), sed nun ĝi estas agnoskita kiel aparta specio.​ La scienca nomo de la specio estas omaĝo al Wilhelm van Musschenbroek, nederlanda koloni administristo en Orientaj Hindioj.

Temas pri tre nigra kukolo kun multaj blankaj punktoj tra la tuta korpo kaj rimarkindaj blankaj strioj en vosto. Ankaŭ la beko estas nigra iom malsuprenkurba pinte, kiel ĉe aliaj kukoloj. La vosto estas iom forkoforma, sed ne tiom kiom ĉe la Forkovosta drongokukolo.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
## Notoj 
Kategorio:Endemiismoj
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoloformaj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Indonezio
T-St-S 80a U kanceláře

**T-St-S 80a U kanceláře** kun kaŝnomo **U kanceláře** estis projektita kiel fuortara enireja fuorto en fuortaron Stachelberg en Trutnovio. Karaktero de la objekto ne estis batala, sed enlanda por provizado de la fuortaro per municipo, nutraĵo, teknikaj rimedoj kaj por la eniro de garnizono.

## Situo 
La lokigo de fuorto sur la enlanda flanko de la fuortaro super municipo Babí, en la sudokcidenta deklivo de Stachelberg/Hřebínek. Tiu ĉi lokigo estis elektita pro kaŭzo de natuta kovro antaŭ pripafado kaj observado fare de malamiko.

## Armilaro 
Eĉ kun la enlanda lokigo la objekto devis esti ekipita per pafejoj kaj armilaro por la propra defendo. En du kloŝoj sub blendo estis projektitaj malpezaj maŝinpafiloj, sub betono poste du kanonoj el la maldekstra kaj la dekstra flanko, kiuj estis kunligitaj kun peza maŝinpafilo. La maldekstra pafilo sub betono ne nur rekte kovris la aliran ŝoseon, sed ankaŭ 1.800 m malproksiman izolitan artilerian gvatejon T-S 76a sur nivellinio 673 m Baba. La dekstra pafejo kovris ŝoseon II/300 el Trutnov ĝis Žacléř tra montopinto de Stachelberg. La kovrado de la enireja spaco por veturiloj estis sekurigita per malpeza maŝinpafilo lokigita en malantaŭa parto de la enirejo malantaŭ krado antaŭ vertikale ŝovebla pordego. La enirejspaco por personoj estis sekurigita el pafejo por permana armilo.

Image:T-ST-S 80a plan G.png|**Supra etaĝo de la fuorto**LKZ - malpeza maŝinpafilo, kloŝoD4-K - kanono + peza maŝinpafiloLK - malpeza maŝinpafiloE - enirejoO - diamanta fosaĵoS - pafejo D4-KSAS - prema ĉambroSV - posteno de komandantoM - municioN - rezervujojPV - transmetejoVEN - ventolado
Image:T-ST-S 80a plan U.png|**Suba etaĝo de la fuorto**U - loĝigejoP - nutraĵoF - filtrilejoR - radiostacioPF - polvofiltrilojL - lavejoW - necesejo

## Pluaj fotoj

Trutnov, Babí, T-S 80a (rok 2012; 01).jpg|Ŝtolo por eniro en subterejon de la fuortaro, stato en 2012
Stachelberg, podzemí (rok 2012; 13).jpg|Vido el la ŝtolo eksteren

## Konstruado 
Al la 1-a de oktobro 1938 estis farita sole elfosaĵaj laboroj kaj elrompo de ŝtolo en la subterejon de fuortaro.

## Literaturo 
* Jiří Novák: *Opevnění na Stachelbergu*, Jiří Novák, Jablonné na Orlicí 1998, 
* Zdeněk Komanec, Michal Prášil: *Tvrze československého opevnění 1935-1938 1.díl*, Společnost přátel československého opevnění, s.r.o., Brno, 1998

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Fortikaĵoj en Stachelberg - T-St-S 80a

Kategorio:Enirejaj fuortoj
Kategorio:Konstruaĵoj en Trutnov
Kategorio:PGK VI Trutnov
Kategorio:Proponitaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Franz Mair

**Franz Josef Maria MAIR** (naskiĝinta la  en Niederndorf / distrikto Kufstein, mortinta la  en Insbruko) estis aŭstra gimnazia instruisto kaj katolika kontraŭfaŝisto.

Estante filo de landpolicano li frekventis la Insbrukan Akademian Gimnazion kie li trapasis la abiturientan ekzamenon en la 1930-a jaro. Post studoj de anglistiko kaj germanistiko ĉe la Insbruka altlernejo li ekdeĵoris en la menciita gimnazio. Li estis tre ŝatata fare de la lernantoj kiuj kromnomis lin *Mair, la anglo*: antaŭ ili li neniam kaŝis sian malamon de nacisocialismo. Dum la germana okupado de Aŭstrujo li engaĝiĝis en la rezistado. Li eĉ publike montris malinklinon kaj kritikon kontraŭ la nazioj kaj apenaŭ evitis kondamnon je morto. Krome li malperdis kontaktojn kun diversaj rezistadaj grupoj (i.a. kun Weiße Rose) kaj la Aliancanoj. Je la fino de la Dua Mondmilito li fondis kun iamaj lernantoj (inter ili troviĝis Bert Breit) agadan aron kontraŭfaŝisman kun la nomo *Gruppe Franz Mair*. Li helpis dizertulojn kaj kaŝis francan agenton kun radivokilo ĉe kamparano je Ellbögen (distrikto Innsbruck-Land).

En la 3-a de majo 1945, dum defendado de la Malnova Tirola Asembleejo, li estis pafe vundita; pro tio li mortis tri tagojn pli malfrue. 

En la 8-a de majo 1946 la ministroprezidanto de Tirolo Alfons Weißgatterer senvualigis ĉe la Asembleejo memortabulon por rezistaduloj, i.a. por Mair. Ĉi tabulo frontis diversajn refarojn.
Krome oni nomis por Mair straton en Insbruko *Prof.-Franz-Mair-Gasse* (rekte malpost la Akademia Gimnazio). Sur la Eosta tombejo troviĝas la honora tombo de Mair. Finfine, lia nomo legeblas sur la Liberigmonumento je la insbruka placo *Eduard-Wallnöfer-Platz*. 

Mair estis ano de la katolika studenta korporaciaro Österreichischer Cartellverband.
## Literaturo 
* Horst Schreiber: *Widerstand und Erinnerung in Tirol 1938–1998. Franz Mair: Lehrer, Freigeist, Widerstandskämpfer,* Studien-Verlag, Innsbruck-Wien-Bozen 2000, ISBN 3-7065-1432-X

## Eksteraj ligiloj 
* biografio – memorlokoj nacisocialismaj je Inbruko kaj Seefeld 
* etbiografio - ĉe: *Der Eduard-Wallnöfer-Platz in Innsbruck* 

## Notoj 
Kategorio:Kontraŭfaŝistoj
Kategorio:Aŭstraj instruistoj
Kategorio:Aŭstraj filologoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1910
Kategorio:Mortintoj en 1945
Kategorio:Homoj rilataj al Innsbruck
Jason Joseph

**Jason Joseph** (naskita la 11-an de oktobro 1998) estas svisa atleto specialiĝanta pri la spurtaj hurdoj. Li gajnis oran medalon en la 60-metra hurdokuro ĉe la Eŭropa Endoma Ĉampioneco de 2023. Li estis la nacia ĉampiono en la 110-metra hurdokuro ekde 2019, gajnante la titolon sinsekve kvin fojojn sinsekve, kaj tenas naciajn rekordojn en ambaŭ eventoj. Li ankaŭ atingis la duonfinalon de la Somera Olimpiko 2020.

## Frua vivo 
Jason Joseph naskiĝis la 11-an de oktobro 1998 en Bazelo, Svislando, al kariba-svisa familio. Lia patro estas el la karibia Sankta Lucio kaj lia patrino estas svisa. Komence, li montris intereson pri sportoj kiel futbalo, rompdancado kaj luktosporto, kontraste al atletiko. Li komencis atletikon je la aĝo de 11 jaroj kaj ĝi komencis kreski sur li malrapide, tra la jaroj, kun la paso de la tempo.

## Kariero 
Li reprezentis sian landon ĉe la Monda Endoma Ĉampioneco de 2018 sen progresi de la unua raŭndo. Antaŭe li gajnis oran medalon ĉe la Eŭropaj U20 Ĉampionecoj de 2017. Antaŭ 2023: Liaj personaj plej bonaj tempoj estas 13.12 sekundoj en la 110-metraj hurdoj (+0.7 m/s, La Chaux-de-Fonds 2021) kaj 7.56 sekundoj en la 60-metraj hurdoj (St.Gallen 2019).

En marto 2023 li gajnis la Eŭropan Endoman Ĉampionecon de Atletiko en 7.41 sekundoj - nova persona rekordo.

## Fontoj 
La unua versio de tiu teksto baziĝis je la angla versio laŭ la stato de la 1-a de novembro 2025. Pri ekstervikipediaj referencoj vidu tie.

## Eksteraj ligiloj 
*  ( kaj angle)

Kategorio:Naskiĝintoj en Svislando
Harkolorigo

eta|virino kun tinkturita rozkoloran haron
eta|Ekzemplo de apliko de fantaziblua tinkturo.
**Har(ar)kolorigo** aŭ **Harartinkturado** estas la apliko de tinkturo enhavanta oksidigilon al la hararo por ŝanĝi ĝian naturan koloron aŭ kaŝi blankigitajn harojn. Hararo estas kolorigita por kaŝi grizajn harojn, ŝanĝi ĝian naturan koloron (heligi aŭ malheligi), refreŝigi hararanĝon, aldoni difinon kaj vidan volumenon, ŝanĝi ies bildigon, kaj tiel plu.

Hararkolorigo estas farata por doni al la hararo malsamajn kolornuancojn, tio estas, por ŝanĝi la naturan harkoloron. Hararkolorigo kutime restas kolorrezista eĉ post pluraj lavadoj per lesivoj enhavantaj surfaktantojn.

Harkoloro povas esti ŝanĝita per blankigaj agentoj aŭ harkolorigiloj. Harkolorigo povas esti klasifikita kiel provizora, duonpermanenta aŭ permanenta, surbaze de la nombro da lavadoj necesaj post kolorigo kaj la daŭro de la kolorŝanĝo. Provizora harkolorigo malaperas post la unua lavado per ŝampuo. Ĝi baziĝas sur la fizika adhero de tinkturo. Duonpermanenta harkolorigo daŭras proksimume du ĝis dek lavadojn. Daŭra kolorigo daŭras pli ol dek lavadojn. En ĉi tiu procezo, kosmetikaj tinkturoj estas kemie ligitaj al specifaj aminoacidoj en la hararo, aŭ, en la kazo de blankigo, la pigmentoj de la hararo estas oksidigitaj.

Oni taksas, ke ĉirkaŭ duono de plenkreskaj virinoj en industriigitaj landoj uzas hartinkturojn. La koloroj estas forte influitaj de modotendencoj kaj varias de kulturo al kulturo.

Harkoloro, aŭ hartinkturo, estas kemia preparo uzata por ŝanĝi la koloron de la haroj de homo. Oni scias, ke la romianoj interesiĝis pri ŝanĝado de harkoloro, kaj historiaj registroj indikas, ke ili kreis ĉirkaŭ cent receptojn uzante naturajn ingrediencojn. Ĉi tiuj preparoj nur permesis malheligi la harojn. Dum la Renesanco, blondaj haroj estis tre populara elekto ĉar ili estis konsiderataj anĝelaj kaj allogaj.

Jam en 1907, Eugene Schueller, la fondinto de L'Oréal, kreis la unuan sintezan hartinkturon, sed ĝi ne estis tre komerce sukcesa. De tiam, hartinkturoj grandege progresis, kaj ni nun povas trovi vastan gamon da teknikoj kaj produktoj. La plej aktualaj estas veganaj tinkturoj kaj amoniakaj tinkturoj, kiuj ofertas similajn daŭrojn al tradiciaj tinkturoj, estante samtempe pli daŭrigeblaj kaj malpli damaĝaj al haroj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Kosmetiko
Kategorio:Koloro
Kategorio:Haroj
Granda akcipitrokukolo

La **Granda akcipitrokukolo**, *Hierococcyx sparverioides*, estas mezgranda membro de la familio de Kukoledoj. Ĝi havas ampleksan reproduktan distribuadon el moderklimata Azio laŭlonge de Himalajo etende ĝis Orienta Azio. Multaj populacioj vintrumas pli suden. Ili estas konataj pro siaj laŭtaj kaj ripetataj krioj, kiuj similas al tiuj de la akcipitro-kukolo, sed ne altiĝas kresĉende. Ili ankaŭ estas iom pli grandaj kaj plenkreskuloj facile distingeblas de la pli malgranda akcipitro-kukolo per la nigra makulo sur la mentono. Ili estas nestoparazitoj de turdoj kaj ridturdoj.

## Distribuado 
Ĝi troviĝas en Bangladeŝo, Butano, Kamboĝo, Ĉinio, Barato, Indonezio, Laoso, Malajzio, Birmo, Nepalo, Pakistano, Filipinoj, Singapuro, Tajvano, Tajlando, kaj Vjetnamio. Ĝi troviĝas ankaŭ kiel vaganto en Kristnaskinsulo. La iama subspecio *H. s. bocki* de la Malaja Duoninsulo, Sumatro kaj Borneo estas kutime konsiderata aparta specio, nome Malhela akcipitrokukolo.

## Habitatoj 
Ĝiaj naturaj vivejoj estas moderklimataj arbaroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj manglejoj.

## Kutimaro 
Ili vokas somere kaj la vokado daŭras longe post krepusko. En siaj vintraj teritorioj, ili estas silentemaj.

Kiel multaj aliaj kukoloj, ĉi tiu specio estas nestoparazito. Multaj ridturdoj (ekzemple *Pterorhinus sannio*) kapablas detekti la ovojn de la kukolo kaj forigi ilin. La kukoloj demetas ovojn, kiuj imitas tiujn de siaj gastigantoj.

## Referencoj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Kategorio:Birdoj de Azio
Literatura Socio de Gräfelfing

**Literatura Socio de Gräfelfing** () estas neprofitcela kultura asocio en Gräfelfing apud Munkeno, Germanio. Ĝi estis fondita en 1921 de d-ro *Adolf Stamm* en Krailling por plenumi la deziron de la loka burĝaro pri pagebla kultura vivo post la perdita milito, kiam vojaĝoj al la teatrejoj kaj operoj de Munkeno fariĝis tro kostaj.

## Historio 
Dum la Vajmara Respubliko, same kiel antaŭ, dum kaj post la Dua Mondmilito, la societo organizis prelegojn, koncertojn kaj teatrajn vesperojn. Nur en la jaroj 1945 kaj 1946, kaj poste dum la pandemio de KOVIM-19, la programo estis interrompita. 

## Programo 
Hodiaŭ, la societo kunlaboras kun lokaj kaj naciaj aŭtoroj, akademianoj kaj artistoj, surbaze de printempa kaj aŭtuna programo. Dum sia ekzisto, ĝi kunorganizis pli ol 1 200 legadojn kaj koncertojn. La temoj ampleksas, krom arton kaj sciencon, ankaŭ ekologion kaj aktualajn politikaj demandojn. Inter la elstaraj momentoj estis la vespero kun la estonta federacia prezidento Joachim Gauck en 2009 kaj la vespero pasigita kune de la eksa urbestro de Munkeno Christian Ude kaj la gvidanto de la frakcio de la Maldekstra Partio, Gregor Gysi. Ekde 2024, la societon gvidas *Ulrich Rosenbaum*.

## Fontoj 

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo ()

## Vidu ankaŭ 
* Literatura_rondo

Kategorio:Literaturo de Germanio
Kategorio:Germanaj asocioj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1921
Kategorio:Munkeno
Internacia komunikado

**Internacia komunikado** (ankaŭ konata kiel **tutmonda** aŭ **transnacia** komunikado) estas komunikada praktiko, kiu okazas trans internaciajn limojn. La bezono de internacia komunikado ekestas pro la kreskanta influo de tutmondiĝo. Kiel unu el la studfakoj, internacia komunikado estas branĉo de komunikadaj studoj, kiu traktas interagadon je tutmonda nivelo. Ĝi inkluzivas politikajn, ekonomiajn, sociajn, kulturajn kaj militajn zorgojn.

## Historia kunteksto 
* Komunikado kaj imperioj
* La apero de la telegrafo
* La epoko de novaĵagentejoj
* Elsendado de radioprogramoj
* Interreto

## Nova komunikada ordo 
Post la oficiala fino de la Malvarma Milito en 1990, la intensaj rilatoj inter la grandaj potencoj estis haltigitaj de la disfalo de Sovetunio kaj la urĝeco de la problemoj de la landoj de la Tria Mondo, kaj la antaŭe malegale evoluinta komunikado ne plu povis ekzisti. La Tria Mondo postulis finon al la marĝenigita komunikada statuso de la malriĉa mondo. Precipe ĉi tiu postulo plifortiĝis de kiam internacia komunikado eniris la novan informan epokon, "la konverĝo de telekomunikado kaj komputiko kaj la kapablo movi ĉiajn specojn de datumoj - bildojn, vortojn, sonon - tra la Interreto kaj ankaŭ servi la internacian interŝanĝon de informoj" .

### **Esperanto kaj la Raporto MacBride** 
Ĉar Esperanto estas ideo de pli justa internacia komunikado, ĝi kritike kontribuis al la ideoj en la Raporto MacBride. Esperanto celas esti malpli diskriminacia ol la unupartia trudado de unu nacia lingvo por internaciaj kontaktoj.

## Literaturo 
*(en) *International Communication and Esperanto* ĉe Academia.edu: Verko kiu argumentas por Esperanto kiel logika, nediskriminacia solvo por internacia komunikado, funkciante kiel neŭtrala dua lingvo por ĉiuj. 
*(eo) Mustapha Masmoudi, *Lingvaj malhelpoj en rilato al la novmonda informa kaj komunika ordo*: parolado de Mustapha Masmoudi, ambasadoro de Tunizio ĉe Unesko, okaze de la inaŭguro de la 67a Universala Kongreso de Esperanto. 
*(en) '*The New World Information Orde*r', en: Journal of Communication, Vol. 29, n-ro 2 (Printempo 1979), p. 183.

## Vidu ankaŭ 
* Novmonda komunika ordo
* Raporto MacBride
* Internacia komunika lingvo
* BRICS, lingvaj problemoj kaj Esperanto
* Nitobe-simpozio

## Rilataj temoj 
Lokaĵigo kaj interkultureco

## Referencoj 
Kategorio:Komunikado
Norda akcipitrokukolo

La **Norda akcipitrokukolo**, ankaŭ *Ruĝeca akcipitrokukolo* kaj *akcipitrokukolo de Horsfield*, *Hierococcyx hyperythrus*, estas mezgranda membro de la familio de Kukoledoj. Ĝi estis iam konsiderita samspecia kun la Hoĝsona akcipitrokukolo (*Hierococcyx fugax*) kaj metita en la genron *Cuculus*.

Ĝi troviĝas en orienta Ĉinio, Koreio, plej orienta Rusio, kaj Japanio. Nordaj populacioj vintrumas en Borneo.

Temas pri tipaj kukoloj kun grizaj kapo, mentono, flugiloj kaj supraj partoj. La vosto havas bendojn de diversaj griztonoj kaj estas pli hela en subvosto. La malsupraj partoj estas ruĝecbrunaj.

Junaj nordaj akcipitro-kukoloj havas flavan haŭtmakulon sur la malsupra flanko de ĉiu flugilo, kiun gepatroj uzas por detekti ĉu idoj petegas manĝaĵon.

## Referencoj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ĉinio
Kategorio:Birdoj de Azio