open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Květná

Municipo **Květná** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, 10&nbsp;km okcidente de urbo Svitavy. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1347, kiam ĝi estis lombardita al episkopo de Litomyšl. Origine ĝi estis tute aŭ plejparte ĉeĥa. Sed tiam ĝi nomiĝis latine Quietne, kaj ĉeĥa Květná kaj germana Blumenau ekestis nur pli malfrue.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
### Preĝejo 
Pseŭdoromanika preĝejo de Sankta Laŭrenco estis rekonstruita en la jaro 1902 laŭ planoj de Antonín Béba. La origina preĝejo el la jaro 1350 nekonserviĝis. Ankaŭ ekipaĵo de la preĝejo estas pseŭdostila.

### Tombejo 
En tombejo apud la preĝejo situas baroka kadavrejo el la 18-a jarcento, kvadrata kun rondigitaj anguloj, platplafona kun mansarda tegmento. Ĉirkaŭ la ovala fenestro estas stuka kadraĵo.

### Statuoj 
* Super la paroĥestreja ĝardeno situas trilatera pesta kolono el la jaro 1716.
* Ŝtona kruco apud la tombejo kun reliefo de Madono kun bebo sur soklo estas el la jaro 1768.
* La Plejsankta Triunuo troviĝas antaŭ la vilaĝo apud la vojo al Svitavy kun reliefo de Madono sur soklo estas el la jaro 1821.
* Fera kruco sur tombejo el la jaro 1860 staras sur soklo kun reliefoj de Sankta Anna, Resurekto de Lazaro kaj de Sankta Francisko.

### Kolonaj bildoj 
* Bildo de Sankta Johano Nepomuka.
* Bildo de Sankta Paŭlo el la jaro 1802 memore al grajlo.

### Popolaj konstruaĵoj 
En la vilaĝo estas bone konservitaj germanaj apudriveretaj konstruaĵoj - bienetoj de ĉirkaŭkorta tipo kun nestukitaj marnaj muroj kaj dekoraciaj embrazuroj ĉirkaŭ la fenestroj.

### Natura memorindaĵo 
En vilaĝa katastra distrikto estas protektata teritorio nomata "Sněženkové údolí" *(Galanta valo)*.

## Literaturo 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Pluaj fotoj 

Květná, house No. 40.jpg|Riparita bieno „Květné Zahrady“
Květná, St. Laurence's Church.jpg|Preĝejo de sankta Laŭrenco
Květná (40).jpg|Kruco en tombejo el la jaro 1860
Květná (185).jpg|Historiaj lignaj domoj
Květná (78).jpg|Municipa ofico, baza lernejo kaj municipa biblioteko

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝaro de mikroregiono Litomyšlsko  
* Oficiala paĝaro de mikroregiono Poličsko 

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Municipoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Setlejoj en Svitava montetaro
Lavičné

Municipo **Lavičné**, aŭ Nová Bělá () situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en valo de rojo Bělský potok fluanta de dekstre al rivero Svitava, proksime de ŝoseo n-ro 43 inter Hradec Králové kaj Brno, respektive inter Svitavy kaj Letovice, 9&nbsp;km okcidente de urbo Březová nad Svitavou. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua mencio pri Lavičné en historiaj dokumentoj estas el la jaro 1293. Estas interese, ke samtempe estas sciigata ankaŭ la dua nomo de la vilaĝo - Nová Bělá *(Nova Bela)*, aŭ germane Neu-Bielau, Neu Biela. La nomo Lavičné verŝajne ekestis el multo da pontetoj trans la rivereto (ĉeĥe "ponteto" estas "lávka"). Laŭ alia opinio la nomo ekestis el la vorto "lavice", kio estas "benko" aŭ "roka benko" t.e. ebena, plata roko.

Lavičné ĉiam apartenis al la sinjorejo Svojanov.

En la jaro 1930 en Lavičné estis 271 loĝantoj, el kiuj 253 aliĝis al la germana nacio. Dum la Dua Mondmilito la vilaĝo apartenis al Germanio. Post la milito estis la germana loĝantaro ellandigita.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
### Kapelo 
El la fino de 18-a jarcento devenas kapelo de Sankta Johano kaj de Sankta Paŭlo. La ekipaĵo devenas el komenco de la 19-a jarcento, bedaŭrinde en la jaro 2005 la kapelo estis elrabita.
La sonorilo en tureto estas el la jaro 1991.

### Monumentoj 
* Unu monumento rememoras prusan-aŭstrian militon en la jaro 1866,
* kaj la dua monumento rememoras aŭstrian-italian militon en la sama jaro.

### Forĝejo 
En malnova forĝejo en la vilaĝo laboris loka metiisto ankoraŭ en pasinta jarcento.

## Literaturo 
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Pluaj fotoj 

Lavičné, tabule.jpg| Tabulo ĉe enveturejo en la municipon, konstrue kunligita kun Bělá nad Svitavou
Lavičné, směrovky.jpg| Direkttabuloj antaŭ ĉefa vojkruciĝo
Lavičné, prodejna.jpg| Vendejo
Lavičné, OÚ.jpg| Municipa ofico

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Municipoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Setlejoj en Svitava montetaro
1361 Leuschneria

'*1361 *Leuschneria''''' estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la usonan astronomon Armin Otto Leuschner.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eugène Joseph Delporte
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1935
Baziliko de la Sankta Kruco

eta|250px|Baziliko de la Sankta Kruco
La **Baziliko de la Sankta Kruco** (armene: Սուրբ Խաչ, Surb-Ĥaĉ) estas frua armena preĝejo en la granda vilaĝo Aparan en la provinco Aragacotno, Armenio. Ĝi supozeble estas datita de la fino de la 4-a jarcento. La preĝejo estis riparita kaj parte restarigita en la jaro 1877.

Kategorio:Bazilikoj en Armenio
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Kruco
Hilda Furacão

**Hilda Furacão** (portugallingva signifo: "Hilda (kiel) Uragano") estas brazila romano verkita de Roberto Drummond kaj eldonita en 1991. La romano estis adaptata por televida novelo fare de Glória Perez kaj realigita de Rede Globo. Sukcese, la televidnovelo kontribuis por ke ĉi tiu verko estu la plej fama de Roberto Drummond. Entute, estis vendata 200 mil kopiojn. La libro estis verkita dum 64 tagoj.

## Rakonto 
La historio de Hilda Furacão okazas en Belo Horizonte dum la 1960-aj jaroj. Hilda estas bela kaj multaj viroj volas edziĝi kun ŝi. Surprize, ŝi lasas ĉion en ŝia vivo kaj transloĝas al bordelo kaj kiel prostitutino ŝi estas Hilda Furacão, ĉar ĉiuj viroj volas seksumi kun ŝi. Tamen, Hilda konas tri virojn el Santana dos Ferros: Aramel, la belulo (li volus esti aktoro en Hollywood), Malthus (franciskana monaĥo, li volus sanktiĝi), kaj Roberto (la rakontisto, li volus trovi lian *Sierra Maestra*). Hilda, amindumata de Malthus, estas la defio, kiun la sankto devas superi.

Kategorio:Roberto Drummond
Kategorio:Literaturo de Brazilo
Kategorio:Brazilaj televidaj serioj
Dastakert

**Dastakert** (armene: Դաստակերտ ) estas urbo en la provinco Sjuniko, Armenio. Ĝi troviĝas je 236 km sude de Erevano kaj 127 km nordokcidente de la provinca ĉefurbo Kapan. Dastakert estas urbo ekde la jaro 1951 kaj situas ĉe la piedo de la monto Aera, ĉe la naskiĝo de la rivero Dastakert, je 2050 metroj super marnivelo. Dastakert estis unue menciita kiel vilaĝo en la historio fare de Stepanos Orbelian en la 12-a kaj 13-a jarcentoj. 

En 1968, dum la sovetia glortempo, ekzistis 4000 loĝantoj en Dastakert. Post kiam la kupro-fabrikejo fermiĝis en 1975, la loĝantaro severe malkreskis, kaj nur restis la statuso kiel urbo. Nuntempe, nur 317 loĝantoj vivas en Dastakert, la plimulto el ili estas armenaj rifuĝintoj el Azerbajĝano kaj nur 2-3 infanoj naskiĝas ĉiujare en la urbo.

Kategorio:Urboj de Armenio
Vorotan (rivero)

eta|Rivero Vorotan en Armenio
**Vorotan** (armene: Որոտան , azere: Bazarçay) estas rivero en Transkaŭkazio, maldekstra alfluanto de la rivero Araks. La plejparto de la rivero kuras en la norda parto de sud-armena provinco Sjuniko, (119&nbsp;km en ĝenerale sudorienta direkto) tra Armenio kaj poste 59&nbsp;km tra Montara Karabaĥo, la memproklamita respubliko disputita inter Armenio kaj Azerbajĝano, ĉe la limo kun Irano. La rivero fluas plejparte tra montara lando kaj en pluraj lokoj tra profundaj kanjonoj. La urboj Sisian kaj Kubatli situas laŭ ĝia trairo. Dum la soveta periodo, tri rezervejoj de akvoenergiaj stacioj estis konstruitaj en ĝi.

Provante la pliiĝon de la akvokvanto de la lago Sevan, estis konstruita 22-km tunelo por preni akvon de la rivero Vorotan ĝis la lago. Komencinte en la 1980-aj jaroj, la laboro devis esti ĉesigita en 1988, kiam nur 18&nbsp;km estis kompletigita, pro la armita konflikto inter Azerbajĝano kaj Armenio pro la regiono Montara Karabaĥo. La armena registaro fine kompletigis la Vorotan-tunelon en 2003, sed akvo ankoraŭ ne komencis flui en la lagon.

Kategorio:Riveroj en Armenio
Kategorio:Riveroj en Montara Karabaĥo
Hetumidoj

**Hetumidoj** estis la regantoj de la Armena reĝlando en Kilikio de 1226 ĝis 1373. Hetumo la 1-a, la unua el la hetumidoj, atingis la potencon per edziĝo kun la reĝino Izabela de Armenio kiu heredis la tronon de sia patro.

## Hetumidaj reĝoj 
* Hetumo la 1-a (1226-1270)
* Leo la 2-a (1270-1289) - filo de Hetum la 1-a
* Hetumo la 2-a (1289-1293) - filo de Leo la 2-a
* Thoros la 3-a (1293-1298) - filo de Leo la 2-a
* Hetumo la 3-a (1294-1297)
* Sembat (1297-1299) - filo de Leo la 2-a
* Konstantino la 3-a (1299) - filo de Leo la 2-a
* Hetumo la 4-a (1299-1301), reganto 1301-1307
* Leo la 3-a (1301-1307) - filo de Thoros la 3-a
* Oŝin (1307-1320) - filo de Leo la 2-a
* Leo la 4-a (1320-1341) - filo de Oŝin

Kategorio:Dinastioj de Armenio
Vahramaŝen

eta|250ra|Preĝejo Vahramaŝen
La **Preĝejo Vahramaŝen** (armene: Վահրամաշէն եկեղեցի), ankaŭ konata kiel Sankta Dipatrino aŭ *la preĝejo de Amberd*, estis konstruita de la princo Vahram Pahlavuni de la familio Pahlavuni. Surskribo sur la interna lintelo de la norda portalo diras ke ĝi kompletiĝis en la jaro 1026. Ĝi sidas ĉe la deklivoj de la monto Aragaco en Aragacotno, Armenio, inter la mezepoka fortikaĵo Amberd kaj proksime de la rivero Arkaŝjan.

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Armenio
Aruĝavank

250px|eta|dekstra
**Aruĝavank** aŭ **Katedralo de Aruĝ** (armene Արուճավանք; krome Sankta Gregorio) estas armena preĝejo kiu apartenas al la Armena Apostola Eklezio, kiu troviĝas sur ŝtona altebenaĵo ĉe la okcidenta parto de la monto Aragaco en vilaĝo Aruĝ, Aragacotno, Armenio. Laŭ murosurskriboj en la orienta muro kaj manuskriptoj skribitaj de historiistoj Ghevond, Hovhannes Drasĥanakerci, kaj Stepanos Asoghik, la preĝejo kaj apudaj konstruaĵoj estis komisiitaj de la princo Gregorio Mamikonjan kaj lia edzino Heghine inter 661-682 p.K. Arkitekture ĝi estas unu el la plej gravaj armenaj preĝejoj de la Mezepoko kaj ankaŭ unu el la plej grandaj.

## Historio 
Aruĝ fariĝis citadelo en la malfrua mezepoko. La ruinoj de la palaco estis elfositaj en 1947 kaj inter 1950 kaj 1952. La restaĵoj de du strukturoj de la palaca komplekso de Princo Gregorio Mamikonjan estis trovitaj sur la suda flanko de la preĝejo Sankta Gregorio.
Estas ia diskutado pri la ĝusta dato de la kompletiĝo de ĉi tiu preĝejo pro la referenco en la surskribo al la regado de la bizanca imperiestro Konstanteno la 3-a (641). Laŭ Marr, Haroutyunyan kaj Manutcheryan, oni kredas, ke ekzistas konfuzo kun la imperiestro Konstanto la 2-a (641-668).

La preĝejo estis restarigita dum 1946-1948, krom la tamburo kaj kupolo. La preĝejo estis vaste damaĝita de tertremoj kaj eble de sia uzo kiel fortikaĵo en la 16a kaj 17a jarcentoj (Oramanian, 1948).

## Arkitekturo 
Aruĝavank estas kupola halo ununura-nava baziliko. Ĝia tamburo poste kolapsis antaŭ restarigaj klopodoj.

## Galerio 

Image:Aruchavank-map.png|Mapo de Aruĝavank kaj ĉirkaŭa regiono.
Image:Aruchavank S.jpg|Suda fasado de la katedralo.
Image:Aruchavank interior.jpg|Absido de Aruĝavank.
Image:Արուճի եկեղեցական համալիր 25.JPG|Surskribo sur la timpano super la ĉefa portalo.
Image:Արուճի եկեղեցական համալիր 31.JPG|Unu el du kapiteloj de la ruinoj tuj ekster la preĝejo.

## Referencoj 
Kategorio:Katedraloj en Armenio
Anio (urbo)

eta|250ra|Ruinoj de Anio
**Anio** (, , ) estas ruinigita kaj neloĝata mezepoka urbo situanta en la turkia provinco Kars, apud la limo kun la Respubliko Armenio. Iam ĝi estis la ĉefurbo de la mezepoka armena regno kiu kovris multon de la nuntempa Armenio kaj orienta Turkio. La urbo situis ĉe triangula loko protektita sur ĝia orienta flanko per la interkrutejo de la rivero Aĥurian kaj sur ĝia okcidenta flanko proksime de Bostanlar aŭ valo Caghkocadzor. Aĥurjan estas filio de la rivero Araks kaj formas parton de la nuna limo inter Turkio kaj Armenio. Nomita la "urbo de 1001 preĝejoj", ĝi staris sur diversaj komercvojoj kaj ĝiaj multaj religiaj konstruaĵoj, palacoj, kaj fortikaĵoj estis plejparte teknike kaj artiste inter la plej avancitaj strukturoj en la tiama mondo.

Ĉe la pinto de ĝia gloro, Anio havis 100,000 - 200,000 homojn kaj estis la rivalo de Bizanco, Bagdado kaj Kairo. Antaŭ longe fama pro la majesteco kaj gloro, Anio estis forgesita dum jarcentoj.

## Bildaro 

Dosiero:Ani townwall.jpg
Dosiero:Wall in Ani, 123105.jpg
Dosiero:Walls of Ani.jpg
Dosiero:Ani 2.jpg
Dosiero:AniCathedral.JPG
Dosiero:Ani - Tigran Honents.jpg
Dosiero:Church of Abughamrents Ani 4.JPG
Dosiero:Church in Ani (eastern Turkey).jpg
Dosiero:20110419 Monastery of Hripsimian Virgins Ani Turkey.jpg
Dosiero:Ani seen from Armenia.jpg
Dosiero:20110419 Menucehr mosque Ani Turkey Panorama.jpg
Dosiero:20110419_Kizkale_church_Ani_Turkey.jpg
Dosiero:Zoroastrian fire temple, Ani.jpg
Dosiero:20110419 Castle from the minaret of Menucehr mosque Ani Turkey.jpg
Dosiero:Ruins in Ani 2.JPG
Dosiero:20110419 bridge Akhurian River Ani Turkey.jpg
Dosiero:Ani St Tigran fresco.JPG
Dosiero:Ani Inside Cathedral.JPG
Dosiero:Selcuk palace Ani.JPG
Dosiero:Ani from afar.jpg
Dosiero:Aninin sehir plani.jpg
Dosiero:AniMap.gif

Kategorio:Historio de Armenio
Kategorio:Historio de Turkio
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Turkio
Kategorio:Provinco Kars
Kategorio:Malaperintaj urboj
Kategorio:Urboj de Bizanca imperio
Moštenica

**Moštenica,** hungare **Mosód** [moŝOd], germane **Moschtenitz** [moŝtenic] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300px|eta|Moštenica situas en la plej griza parto

## Situo 
Moštenica situas inter montoj, fine de sakovojo. Banská Bystrica troviĝas je 17&nbsp;km-oj.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1340 en slava formo *"Mosnyce"*. En 1495 fandejo pri kupro ekfunkciis. Inter 1796-1870 oni fandis tie feron. En 1828 loĝis tie 628 vilaĝanoj en 81 domoj. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis *Mostenic*. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Mosód 522 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Moštenica 187 homoj, (176 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika klasikisma preĝejo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco de 1847

## Famuloj 
En la iama Mostenic naskiĝis hungara inĝeniero József Marschan.

## Eksteraj ligiloj 
* Moštenica sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Banská Bystrica
Lajos Gönczi (pastro)

﻿**GÖNCZI Lajos** (goenci) estis rumania hungara reformita pastro, teologia profesoro naskita en Székelyudvarhely la 29-an de septembro 1889 kaj mortinta en Koloĵvaro la 22-an de aprilo 1986.
## Kariero
Lajos Gönczi finis la teologion en Koloĵvaro kaj paralele li studis ankaŭ en la fakultato de filologio de la universitato, kie li havigis en 1913 doktoradon. En 1911 li pasigis unu jaron en Berlino. Hejmenveninte li iĝis episkopa sekretario, helppastro, poste pastro en Gyulafehérvár de 1914, en Dej de 1922. En 1920 li iĝis teologia privatprofesoro en Kluĵo, pli poste ordinara profesoro (1924-1948). 
## Verkoj
**Az érzelem problémája* (Kolozsvár, 1941);
**Az összehasonlító történeti módszer alkalmazásának kérdése* (Gyulafehérvár, 1918); 
**Isten hatalmas Keze alatt* (Beszédek, Torda, 1924); 
**A ref. egyház cultusa* (Kolozsvár, 1928); 
**Az igehirdetés tényezői egymáshoz való viszonyukban* (Kolozsvár, 1931); 
**Eschatologia és igehirdetés* (a Kecskeméthy emlékkönyvben) (Kolozsvár, 1934); 
**Mi szükségünk van az Ótestamentomra* (Kolozsvár, 1939); 
**A homiliás és szakramentumos istentisztelet* (Bp., 1941); 
**Imádságos könyv református keresztyének számára* (Kolozsvár, 1974).
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon 

Gonczi, L.
Kategorio:Rumanujaj hungaraj pastroj
Môlča

**Môlča** (hungare *Zólyommócsa* [zOjomOĉa]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Môlča situas inter montoj, laŭ traira flankovojo. Banská Bystrica troviĝas je 8&nbsp;km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1424 laŭ tiama hungara ortografio *"Mocha"*, kiu en la 15-a jarcento jam havis partojn "Suba", "Supra" kaj "Meza". En 1828 loĝis tie 392 vilaĝanoj en 66 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zólyommócsa 438 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Banská Bystrica, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1945 pro la bataloj parto de la vilaĝo bruldetruiĝis. En 2001 vivis en Môlča 360 homoj, (296 slovakoj, 51 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* vilaĝdomo de 1826

Kategorio:Municipoj en distrikto Banská Bystrica
Benedek Göndöcs

﻿**GÖNDÖCS Benedek** (goendoeĉ) estis hungara romia katolika pastro naskita en Nadjvarado la 24-an de julio 1824 kaj mortinta en Gyula la 4-an de januaro 1894.

## Kariero 
Benedek Göndöcs estis parokestro de 1873 en Gyula, abato de Pusztaszer, landkunvena deputito (1881, 1884). Li partoprenis en la fondado de la historia asocio de departemento Békés kaj de la *Országos Méhészeti Egyesület* (Abelbreda Unuiĝo), kies li estis prezidanto ĝis 1888.

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon 

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj abelbredistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Ambrus Görcsöni

**GÖRCSÖNI Ambrus** (goerĉoeni) estis hungara historia epikpoema aŭtoro en Transilvanio en 16-a jarcento. 

## Kariero
Ambrus Görcsöni en sia nefinita epikpoemo versumis la historion de familio Hunyadi ĝis 1485. Lian verkon finis pli poste Miklós Bogáti Fazekas. 

## Verkoj
**Históriás ének a felséges Mátyás királynak a nagyságos Hunyadi János fiának jeles viselt dolgairól, életiről, vitézségiről, végre az ő e világból való kimúlásáról* (Kolozsvár, 1577)

## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon 

GörcsöniA
Dániel Görgényi

﻿
**GÖRGÉNYI Dániel** (goerge:nji) estis hungara inĝeniero pri mekaniko, honvedgeneralmajoro naskita en Szászrégen la 11-a de aprilo 1898 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de februaro 1978. 
## Kariero
Dániel Görgényi abiturientiĝis en Marosvásárhely (1915). Post la komenco de la unua mondmilito li translokiĝis kune kun sia patrino al Cegléd kaj li estiĝis dungito de la Pesti Hazai Első Takarékpénztár (Unua Ŝparkaso Hungara de Peŝto). En aŭtuno de 1917 oni envokis la armeon; en 1918–19 li batalis en la sikula bataliono. En somero de 1920 li vojaĝis tra Vieno al Budapeŝto kaj enpaŝis la nacian armeon. Li havigis en teknikuniversitato diplomon de inĝeniero pri mekaniko (1928), poste en jaroj 1928-30 li finis aktivoficiran kurson. En la fronto li transiris al sovetaj taĉmentoj kun siaj restitaj kunuloj el bataliono (jan. 1943). Li revenis Hungarion en februaro 1945 kaj li partoprenis en la liberigo de Aŭstrio kiel batalionestro. En jaroj 1946–52 li estis sekciestro en la Ministerio pri Defendo, de 1948 generalmajoro. De 1952 li laboris en la Landa Planoficejo. En 1956 li estis komisaro en la Hungara Memvola Unuiĝo.
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon 

Gorgenyi, D.
Gorgenyi, D.
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Podkonice

**Podkonice,** hungare **Padkóc** germane **Unterkonitz** estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300px|eta|Podkonice situas en la plej griza parto

## Situo 
Podkonice situas inter montoj, laŭ flankovojoj. Banská Bystrica troviĝas je 15&nbsp;km-oj.

## Historio 
La loko estis loĝata jam inter 1-a kaj 4-a jarcentoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1340 en latina formo *"possessio Connyce"*. En 1796 la tutlanda geografia libro taksis la lokon duaklasa. En 1828 loĝis tie 979 vilaĝanoj en 123 domoj. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis *Podkonicz,* poste ĝi iom transformiĝis al la hungara ortografio pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Padkóc 943 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Besztercebánya, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Podkonice 878 homoj, (864 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika gotika preĝejo el la 14-a jarcento, en 1819 pligrandiĝis kaj transformiĝis, en 1983 renoviĝis

## Famulo 
* Béla Bartók kolektis tie popolkantojn en 1912

## Eksteraj ligiloj 
* Podkonice sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Banská Bystrica
Zubera dialekto

eta|dekstra|Dialektoj de la eŭska lingvo
La **Zubera** estas dialekto de la Eŭska lingvo.

## Enkonduko 
La Zubera dialekto estas specifa eŭska variaĵo parolata en Zubero (la plej malgranda el la 7 historiaj provincoj de Eŭsklando, situanta nord-oriente de tiu ĉi). Ĝi prezentas kelkajn lingvajn kaj fonetikajn specifaĵojn kiuj distingas ĝin. Ĝia prononco diferencas de aliaj eŭskaj elparoloj per, interalie, la «&nbsp;e&nbsp;» prononcata «&nbsp;i&nbsp;» kaj la «&nbsp;o&nbsp;» prononcata «&nbsp;u&nbsp;» kiam ili estas sekvataj de vokalo kaj ĉefe kun la akcento «&nbsp;ü&nbsp;» kiu ĝenerale prononcatas kiel la franca «&nbsp;u&nbsp;» sed povas prononciĝi «&nbsp;i&nbsp;» se ĝi estas sekvata aŭ antaŭita de vokalo. Ĝi karakterizas la zuberan fonetikon kie ĝia ofteco estas multe pli granda ol tiu de «&nbsp;u&nbsp;» en la norma eŭska dum oni retrovas ĝin en neniu alia dialekto.

La zubera ankaŭ prezentas leksikajn kaj deklinaciajn specifaĵojn.

## Leksikaj specifaĵoj 
## Lingva situacio 
Hodiaŭ, pli ol 60 % el la 16,000 Zuberanoj estas eŭsklingvaj, sed la malkresko de nombro da parolantoj inter la junularo kaj maldungo kunportas danĝeron por la pluekzisto de la dialekto. Tamen, la laboro farata de kulturaj asocioj en kiuj multaj gejunuloj implikiĝas, ebligas al la dialekto pludaŭri, malgraŭ la normigo de la lingvo fare de "Euskara batua", kiu ŝajne ne forpelis la zuberan.

## Bibliografio 
* Fenaille Mispiratzeguy: *Dictionnaire Français-Basque Grammaire*, 1936. Eldonita de la aŭtoro, 38, rue D'Angiviller - Versailles. Vendata ĉe Eldonejo Foldex, 111, rue Legendre, Parizo.

## Vidu ankaŭ 
* Izolita lingvo
* Dialekto
* Eŭska lingvo
* Eŭska toponimio
* Zubero

## Eksteraj ligiloj 
* Xiberoko Gaü Eskola - aek
* Hiru.com teorias sobre el origen del euskara 
* Sü Azia 
* *Motho gorri txipia* (*Ruĝkufulineto*)

Kategorio:Zubero
Kategorio:Dialektoj
Kategorio:Eŭska lingvo
Mihály Görgey

﻿**Mihály GÖRGEy** (goergei) estis hungara juristo naskita en Nagykároly la 9-an de julio 1919 kaj mortinta en Budapeŝto la 15-an de majo 1977.
## Kariero
Mihály Görgey finis siajn studojn en Budapeŝto kaj Koloĵvaro (1941). Dume (1939–42) li laboris en la ministerio pri internaj aferoj. Inter 1942–48-kiel advokatkandidato li laboris en la jursekcio de la Banko Angla-Hungara. Li faris unuiĝintan ekzamenon de juĝisto-advokato. De 1949 li laboris en Ekonomia Ĉefkosilantaro, de 1973 li gvidis la Ekonomian Komitaton en la Supera Tribunalo. Li estis redaktorano de la revuo *Döntőbíráskodás* (1970). Li prelegis en la jurfakultato de ELTE.  
## Verkoj
**A Központi Döntőbizottság elvi határozatai és közleményei* (I-II.,kun György F. Aczél , Bp., 1954); 
**A Központi Döntőbizottság elvi határozatai és iránymutatásai 1948–1962* (kun Győző Havasi , Bp., 1964).
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon 

Gorgey, M.
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Areni (preĝejo)

[eta|dekstra|200px|Vidaĵo de la [preĝejo kun ĥaĉkaroj ĉirkaŭe]]
**Sankta Dipatrino de Areni** (armene Surb Astvacacin jekegheci, Սուրբ Աստուածածին եկեղեցի) estas armena preĝejo el unu sola navo kaj kupolo finkonstruita en la jaro 1321. Ĝi troviĝas en plataĵo proksime de la rivero Arpa kaj la vilaĝo Areni en la provinco Vajoco-Dzoro, en Armenio.

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Armenio
Kotavank

**Kotavank** (armene: Կոթավանք) estas armena preĝejo finkonstruita en la 9-a jarcento, situanta sur monteto proksime de la rivero Argiĉi kaj la vilaĝo Nerkin Getaŝen, sude de lago Sevan en Gegharkunik, Armenio. En la frua mezepoko ĝi estis la ĉefurbo de la regiono tiam konata kiel Kot. Apud ĝi troviĝas antikva tombejo kun ĥaĉkaroj.

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Armenio
Béla Graenzenstein

﻿**GRAENZENSTEIN Béla** (grencenstajn) estis hungara inĝeniero pri minejo kaj metalurgio naskita en Oravicabánya en 1847 kaj mortinta en Budapeŝto la 10-an de januaro 1913.

## Kariero
Graenzenstein studis metalurgion en Aŭstrio kaj Belgio. Poste li studis karbonmineradon kaj en Selmecbánya finis la priminejakademion (1870). Poste li servis en la ministerio pri financoj. De 1881 havigis meritojn en la reorganizado de la ŝtataj ferfabrikoj, malkreskigon de la enportado de fero kaj ŝtalo, de enkonduko de novaj fabrikbranĉoj. Post 1896 li denove laboris en la financministerio, kie ĝis 1905 li estis ŝtatsekretario.

## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon 

 
Kategorio:Hungaraj inĝenieroj pri minejoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Hungaraj metalurgoj
Erzsi Grail

**GRAIL Erzsi**, Torday estis hungara instruistino, deklamistino naskita en Torda la 11-an de marto 1862 kaj mortinta ?.
## Kariero
Erzsi Grail finis la porinstruistan lernejon de Koloĵvaro kaj inter 1881–84 ŝi akiris diplomon de instruisto por malsupera mezlernejo en Budapeŝto. En 1885 ŝi instruis en Nadjvarado, sed post tri jaroj ŝi iris Vienon por lerni aktoradon. En Aŭstrio kaj Germanio ŝi faris turneojn por popularigi la hungaran literaturon kaj poezion. Ŝi mem tradukis poemojn de János Arany, Pál Gyulai, Mihály Tompa kaj Károly Szász.
## Verkoj
**Blüthen der ungarischen Dichtkunst* (Berlin, 1890);
**Honmentők* (Bp., 1914);
**Bornemisza Nusi egy órai uralma* (komedio, Bp., 1915).
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon 
Grail, E.
Grail, E.
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
1363 Herberta

'*1363 *Herberta'''* estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Koronisa familio.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.

En unua tempo, li kredis esti observinta la planedeton *1231 Auricula*. Posta observo la 3-an de septembro montris, ke ja temis pri nova asteroido, tiam provizore nomita *1935 RA*.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon "*Herberta''" en honoro al la usona prezidento Herbert C. Hoover.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eugène Joseph Delporte
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1935
Linhartice

Municipo **Linhartice** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en subregiono Malá Haná, valo de rivero Třebůvka, 2&nbsp;km oriente de urbo Moravská Třebová. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La vilaĝo estis fondita de germanaj koloniistoj. La unua skriba mencio estas el la jaro 1365, kiam ĝi nomiĝis germane Raynesdorf kaj estis parto de sinjorejo Moravská Třebová. En la jaro 1398 jam la vilaĝo estas nomata ĉeĥe Linhartice. Germane ĝi estas Ranigsdorf.

De la jaro 1832 en Linhartice estis brikfarejo. De la jaro 1904 estis en la vilaĝo muelejo kun lignosegejo, poste eĉ du muelejoj. En Linhartice oni ankaŭ sukcese produktis metalajn varojn.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵo 
En Linhartice estas konservita hereda vilaĝestrejo en kiu preskaŭ tutan jaron 1823 vivis Anna Gromes, nask. Gläser, protagonistino de populara historio pri "Annenruhe", rememorata en vikipedia paĝo pri la vilaĝo Gruna.

## Literaturo 
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝaro de mikroregiono Moravská Třebová kaj Jevíčko 

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Municipoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Setlejoj en Suborlica montetaro
Hlohovec

**Hlohovec,** hungare **Galgóc,** germane **Freistadt** estas urbo en Slovakio, en Regiono Trnava, en Distrikto Hlohovec.
eta|maldekstre|Fortikaĵo de Hlohovec

## Geografio 
Hlohovec situas en valo de Váh, laŭ maldekstra bordo de Váh, laŭ la ĉefvojo kaj fervojo el Levice al trafika linio laŭ la alia bordo de Váh. Trnava troviĝas 19 km-ojn for.

## Historio 
La loko komence de la hungara ŝtatofondo estis departementejo, sed la fortikaĵo jam estis tute ruina laŭ la unua mencio en 1294. Konstruiĝis nova fortikaĵo en 1369. La hungaroj venkis la husanojn inter *Galgóc* kaj Illava en 1431. Male okazis en 1644, kiam la aŭstroj venkis armeon de Georgo Rákóczi la 1-a, poste la turkoj okupis la fortikaĵon en 1665. La Habsburgoj nur dum mallonga tempo havis la fortikaĵon dum liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a. Post la bataloj en 1715 familio Erdődy trakonstruis la fortikaĵon al kastelo. En la apuda parko teatro konstruiĝis en 1802, kie koncertis Ludwig van Beethoven. En 1910 en Galgóc loĝis 7749 da loĝantoj (5645 slovakoj, 1401 hungaroj, 667 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la urbo apartenis al Hungario, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, kies distriktejo estis. Poste la urbo apartenis al Ĉeĥoslovaka respubliko, inter 1939-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio.
eta|Vidindaĵo de Hlohovec
eta|Preĝejo de Hlohovec

## Vidindaĵoj 
* burgo de Erdődy el la 14-a jarcento kun parko
* iama teatro de 1802
* gotika katolika paroĥa preĝejo el la 16-a jarcento, longe pilgrimejo
* hospitalpreĝejo de 14-a jarcento
* fundamente gotika preĝejo de franciskanoj

## Famuloj 
* tie estas entombigita patrino de Heinrich Heine
* en la iama Galgóc naskiĝis kaj mortis:
** hungara episkopo Tóbiás Brunszvik
** juda-hungara kuracisto Leopold Bettelheim
* en la iama Galgóc/Freistadt naskiĝis:
** hungaraj akademiaj instruistoj János Fleischhacker kaj Pál Sporzon (1831)
** hungara juĝisto Antal Almási
** hungara ĵurnalisto Andor Révész
** hungara kalvinana episkopo János Máté Samarjai
** hungara kemiisto László Telegdy-Kováts
** juda-hungara-aŭstra komponisto Henrik Berté
** hungara prelato kaj ministro Sándor Ernszt
** hungara pentristo Armand Schönberger
* en la iama Galgóc mortis hungara historiisto Alajos Mednyánszky

## Ĝemelurboj 
* 20px| De Panne, Belgio
* 20px| Hranice na Morave, Ĉeĥio
* 20px| Slovenske Konjice, Slovenio

## External links 
* Hlohovec - Regional Information System
eta|maldekstre|Ponto de Hlohovec

Kategorio:Urboj de Slovakio
Kategorio:Municipoj en distrikto Hlohovec
Kategorio:Distriktaj urboj en Slovakio
1364 Safara

'*1364 *Safara'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la franca astronomo Louis Boyer elde la observatorio de Alĝero.

Kvankvam malkovrita la 18-an de novembro, ĝi erare ricevis la provizoran nomon *1935 VB* anstataŭ "*1935 W...*", kiel volas la nuna sistemo de provozora nomigo de la asteroidoj. La eraro neniam estis korektita.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon "*Safara*" en honoro al la kuracisto *Andre Safar'' de Alĝero.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Louis Boyer
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1935
1365 Henyey

'*1365 *Henyey''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la germana astronomo Max Wolf elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la usonan astronomon Louis G. Henyey en ties honoro.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Max Wolf
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1928
Walkringen

**Walkringen** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Konolfingen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1847 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Walkringen situas proksimume 13 kilometrojn sudoriente de la federacia urbo Berno en la monteta kamparo inter la Emme-Valo kaj la Aro-Valo. En la sudo de la komunumo etendiĝas la Marĉo de Walkringen, kiu ankoraŭ ĝis en mezepoko estis lago, kiu intertempe landiĝis. Ĝin trafluas kaj senakvigas la rivereto *Biglenbach*, kiu alfluas al Emme. Al la komunumo apartenas krom la ĉefa vilaĝo Walkringen ankaŭ la vilaĝoj kaj setlejoj Bigenthal (sur alteco de 669 m s.m.), Wikartswil (sur alteco de 772 m s.m.), Rüttihubelbad (sur alteco de 735 m s.m.), Niderwil (sur alteco de 727 m s.m.), Metzgerhüsi (sur alteco de 699 m s.m.) kaj Schwändi (sur alteco de 848 m s.m.).

## Trafiko 
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 229 de Burgdorf al Thun. La komunumo disponas en  kaj  pri stacidomoj ĉe la fervojlinio de Thun al Hasle-Rüegsau. Poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Walkringen pasas tra Rüttihubelbad al Worb.

## Rüttihubelbad 
En Rüttihubelbad la antropozofoj posedas centron, kie troviĝas hotelo, restoracio, maljunulejo, laborejo por handikapitaj homoj kaj kulturcentro kun koncerthalo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Walkringen datiĝas el la jaro 1220 kiel *Walchenringin*. Dum mezepoko la suvereneco pri Walkringen apartenis al la Grafoj de Kiburgo. En la jaro 1406 la Kiburgoj cedis la regadon al la urbo Berno.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Walkringen (stacidomo)
* Bigenthal (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Walkringen

## Bildoj 

Dosiero:Ruettihubelbad 100.JPG|Rüttihubelbad en vintro
Dosiero:Ruettihubelbad, Eurythmiesaal 01 09.jpg|Eŭritmia salono en Rüttihubelbad
Dosiero:Ruettihubelbad 092.JPG|Hotelo Rüttihubelbad
Marborda ammodramo de la Kabo Sable

La **Marborda ammodramo de la Kabo Sable** (*Ammodramus maritimus mirabilis*) estas subspecio de la Marborda ammodramo endemia birdo de suda Florido. La plej grandaj populacioj troviĝas en Taylor Slough en la Nacia Parko Everglades kaj en la Nacia Rezervejo Big Cypress. La specio estas konsiderata endanĝerita pro habitatoperdo pro vegetaĵaj ŝanĝoj, incendioj, disvolvigo, ŝanĝo de akvofluo kaj uraganoj.
eta|maldekstra|Kantanta Marborda ammodramo de la Kabo Sable en Nacia Parko Everglades
eta|maldekstra|Specimeno
Marborda ammodramo de la Kabo Sable estas ĉirkaŭ 13 cm longa. La dorso estas malhele olivecgriza kaj la vosto kaj flugiloj estas olivecbrunaj. Plenkreskuloj estas helgrizaj ventre al preskaŭ blankecaj kun malhela olivecgriza strieco en brusto kaj flankoj.

La Marborda ammodramo de la Kabo Sable loĝas en prerioj de Everglades kaj de Big Cypress. (Prerioj estas herbejoj kie okazas ofte incendioj kiuj limigas la kreskon de arboj. Sekaj prerioj inondiĝas post fortaj pluvoj. Humidaj prerioj inondiĝas 2 al 5 monatojn ĉiujare.) Specifaj habitatoj de paseroj en prerioj estas herbotufoj de *Muhlenbergia filipes*, *Cladium jamaicense*, kaj altaj tufaj *Spartina* kaj relative disaj malaltaj similaj herboj.

## Vidu ankaŭ 
:Evergladoj

## Referencoj 
* Priskribo de the Marborda ammodramo de la Kabo Sable  – Konsultita la 11an de februaro 2008

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Emberizedoj
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Nelsona ammodramo

La **Nelsona ammodramo** (en latina scienca nomo: *Ammodramus nelsoni*) estas malgranda birdo de la grupo de la Amerikaj paseroj kaj genro de Ammodramoj. La 11 specioj de *Ammodramus* loĝas en marĉoj kaj herbejoj.

Plenkreskuloj havas brunecajn suprajn partojn kun grizaj krono kaj nuko, kremokolora brusto kun hela aŭ nedistinga strieco kaj blankaj gorĝo kaj ventro; ili havas flavoranĝecan vizaĝon kun grizaj vangoj kaj mallongan pintakran voston.

Ties reprodukta habitato estas marĉoj en Atlantikaj marbordoj de Kanado kaj Maine en Usono, centra Kanado, (la regiono de la Kanadaj Prerioj kaj marborda strizono sude de Hudsona Golfo), kaj en norda centra Usono. La nesto estas malferma tasformo ligita al vegetaĵaro kaj ĉe grundo. Maskloj konkurencas por inoj sed ne defendas teritoriojn; ili foje helpas je idomanĝigado. Pariĝado estas tre promiskua fare de ambaŭ seksoj; multobla patreco en nesto estas komuna.

Tiuj birdoj migras al sudorientaj marbordoj de Usono. Ili manĝas surgrunde aŭ inter marĉa vegetaĵaro, foje per plukado en koto kaj manĝas ĉefe insektojn, akvajn senvertebrulojn kaj semojn. Ties alvoko estas raspa trilaĵo, preskaŭ mekanika sono. Ĝi povas esti elsendata dumfluge dum la reprodukta sezono. La sono estas iom simila al akvoguto falanta sur varma pato.

Tiu birdo estas nomata laŭ Edward William Nelson, usona naturalisto. Iam tiu birdo kaj la Salmarĉa ammodramo estis konsiderataj unusola specio, nome la Akravosta ammodramo; kaj pro tio ĝi estis nomata ankaŭ kiel **Nelsona akravosta ammodramo**.

## Referencoj 
*  Malplej Zorgiga.

## Eksteraj ligiloj 
*Informaro pri Nelsona akravosta ammodramo – Suddakotaj Birdoj kaj Birdumo
*Speciinformaro pri Nelsona akravosta ammodramo – Laboratorio Cornell de Ornitologio
*Nelsona akravosta ammodramo - *Ammodramus nelsoni*  - USGS Patuxent Birdidentigejo
*Fotoj de Nelsona akravosta ammodramo  VIREO

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Emberizedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
1362 Grikvo

**1362 Grikvo** estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono, ĉefa ano de la Grikva familio.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la sud-afrika astronomo Cyril V. Jackson, elde la Observatorio de la Unio en Johanesburgo.

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la sud-afrika etno de la Grikvoj.

## Orbito 
Ĝi estas unu el la maloftaj asteroidoj en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Cyril V. Jackson
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1935
1366 Piccolo

'*1366 *Piccolo'''* estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la ĉefredaktoron de la belga taggazeto *Le Soir*: *Auguste Cauvin*, kies pseŭdonimo estis *Piccolo'' [Pikolo] ("malgranda" en la itala).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eugène Joseph Delporte
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1932
Flavbrova ammodramo

alternative=Ammodramus aurifrons - Yellow-browed Sparrow.JPG|eta|Ruĝbrova pasero ( *Ammodramus aurifrons* ) specimeno en Presidente Figueiredo , ŝtato Amazonas , Brazilo .
La **Flavbrova ammodramo** (***Ammodramus aurifrons***) estas malgranda birdo de la grupo de la Amerikaj paseroj kaj genro de Ammodramoj. La 11 specioj de *Ammodramus* loĝas en marĉoj kaj herbejoj.

Ĝi troviĝas en Bolivio, Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbustaroj, paŝtejoj kaj tre degraditaj iamaj praarbaroj.

Plenkreskuloj havas suprajn partojn striecajn je malhelbruna al nigreca koloro; ili havas helbrunan bruston, blankecan ventron kaj mallongan malhelan voston. Ties vizaĝo estas helbruna kun malhela traokula strio, kaj hela superokulo (el kiu la unua duono el brido al okulo estas ege brilflava) kaj malhelbruna strieca krono. La kruroj estas rozkolorecaj kaj la beko larĝa ĉebaze.

La plej rimarkinda karaktero de tiu kamufla sablobruna birdospecio estas la brilflava traokula strio, kio nomigas la specion en la komuna nomo kaj en la latina scienca nomo kie *aurifrons* estas kunmetaĵo de du radikoj kiuj signifas respektive “or-” kaj “frunto”, kvankam vere la orflava marko estas pli ol frunta superokula elbrida.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004.  Ammodramus aurifrons .   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Emberizedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Niderwil

**Niderwil** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:

* **Niderwil (Neckertal)** estas frakcio de la iama komunumo Brunnadern, nun Neckertal, en la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo en Svislando.

* **Niderwil (Walkringen)** estas frakcio de la komunumo Walkringen en la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno en Svislando.

* **Niderwil (Wichtrach)** estas setlejo de la komunumo Wichtrach de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno en Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* **Niederwil**
Innerthal

**Innerthal** estas komunumo en la distrikto March en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 198 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Innerthal situas ĉe la bordo de la Lago de Wägital, en valkaldrono ĉirkaŭita de montoj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Innerthal limas en nordo al Vorderthal, en nordoriento al Schübelbach, en oriento al la antaŭaj komunumoj Näfels kaj Oberurnen, kiuj je la 1-a de januaro 2011 kuniĝis al Glaruso-Nordo (GL), en sudoriento al Glaruso (GL), en sudo al Muotathal, en sudokcidento al Unteriberg, kaj en nordokcidento al Einsiedeln.

## Trafiko 
Innertahl situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj en fundo de valo kaj estas atingebla nur de ĝia norda flanko. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per poŝtaŭtolinio al la stacidomo de Siebnen.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Innerthal datiĝas el la jaro 1259 kiel *Wegental*. Ĝis 1480 Wägithal estis parto de la komunumo Tuggen, tiam la valo sendependiĝis. La komunumoj *Hinterwägithal* kaj *Vorderwägithal* disiĝis en la jaro 1776. En la jaro 1861 en la vilaĝo estis konstruita malgranda kurachotelo apud la lagobordo, kaj la loko fariĝis kuracoloko. En la jaro 1924 estis konstruita elektrocentralo, por kiu la nivelo de la lago estis altigita per baraĵo. La malnova vilaĝo dronis en la baraĵlago. La preĝejo estis eksplodigita kaj novkonstruita sur pli alta nivelo. Oni translokigis la vilaĝon al pli al alta loko. Tamen pli ol cent personoj, proksimume triono de la loĝantaro, ne trovis hejmon en la nova vilaĝo kaj devis forlasi la komunumon.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Innerthal
* Innerthal en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Innerthal SZ Kirche 2.jpg|La preĝejo de Innerthal kun la Lago de Wägital
Dosiero:Innerthal SZ.jpg|La vilaĝo vidita de la lago
Distrikto (Brazilo)

En Brazilo **distrikto** (portugale *distrito*) estas teritorio, laŭ kiu oni subdividas municipon.

La subdivido de municipo en distriktojn okazas laŭ administra bezono, ĝenerale kiam ene de la municipo ekzistas konsiderindaj aglomeraĵoj, ĉefe pro la nombro da loĝantoj, kiuj grandparte estas malproksimaj de la ĉefa urba areo. Oni konsideras, ke municipoj nedividitaj en distriktojn estas *unudistriktaj municipoj* aŭ *municipoj de ununura distrikto*. Kiam la municipo havas pli ol unu distrikto, la distrikto enhavanta la ĉefan *urbon* de la municipo estas nomata *sideja distrikto*, dum la aliaj ricevas la nomojn de la aglomeraĵoj, formale nomataj *vilaĝoj*, kiuj al tiuj funkcias kiel sidejoj. Kompreneble la distrikto de unudistrikta municipo estas ĝi mem la sideja distrikto.

Distriktoj estas kreitaj de municipaj leĝoj aŭ de la subŝtata leĝo, kiu kreis la koncernan municipon jam dividitan en distriktojn. Ĉiu distrikto devas disponigi notari-oficejon por civitana registrado, kaj en grandaj distriktoj povas esti suburbestrecon aŭ regionan administracion. Distriktoj estas sub la regado de la urbodomo, kaj en tiuj teritorioj la plenuma povo respondas ekskluzive al la urbestro; tial suburbestro aŭ administranto, se ili ekzistas, estas indikita de la urbestro mem kaj ne elektitaj de la popolo (pro tio nomataj *konfidaj oficoj*).

Kelkfoje oni subdividas distriktojn en kvartalojn, sed preskaŭ ĉiam ili havas kulturan aŭ geografian rolon kaj politika rolo ne ekzistas. Kiam distrikto kreskas kaj ne intergriĝas kun la ĉefa urbo, ĝi gajnas politikan forton kaj povas okazi, ke ĝi klopodos fariĝi municipo.

La subdivido en distriktojn, en la moderna brazila leĝaro, grandparte sekvas la alitempan teritorian dividon en *freguesias* ("paroĥo", "civitana paroĥo"), de la kolonia Brazilo, kiel ankoraŭ estas en Portugalio.

Neformale aŭ *lato sensu*, foje oni nomas distrikton *vilaĝo* aŭ *vilaĝeto*. En la portugala, same neformale, aliaj uzataj terminoj estas *vila*, *povoado* aŭ *povoação*.

En la 31-a de decembro 2001 la nombro da distriktoj estis 9.910, el kiuj 5.560 estas sidejaj distriktoj kaj 4.350 estas nesidejaj.

## Aliaj uzoj de la termino *distrikto* en Brazilo 
En Brazilo la termino *distrikto* estas uzata ankaŭ en du specialaj kazoj: por la Federacia Distrikto (kiel unuo de la Brazila Federacio) kaj por la insulo Fernando de Noronha (kiel unuo de la subŝtato Pernambuko).

La *Federacia Distrikto* estas unu el la 27 *federaciaj unuoj* de Brazilo, el kiuj la aliaj 26 estas konsiderataj *subŝtatoj* aŭ simple *ŝtatoj*. Ĝi malsamiĝas de la aliaj unuoj pro tio, ke ĝi estas la teritorio entenanta la nacian ĉefurbon, Braziljo, kaj havas specifan teritorian dividon kaj administracion.

La insulo Fernando de Noronha estas nomata *subŝtata distrikto* de Pernambuko kaj samrangas kun la municipoj de tiu subŝtato.

Kategorio:Administraj unuoj de Brazilo
Adriano

**Adriano** (**Adrian**, **Hadriano**) estas persona nomo. Ĝi estas foje interpretata kiel "ano de Adria". La nomo de la romia imperiestro Hadriano estas interpretata kiel "ano de Atri", tiutempe nomata *Hadria*.

Famaj portantoj de la nomo estas:
* Adriano de Nikomedio, kristana martiro kaj katolika sanktulo.
* Ses papoj de la roma eklezio:
** Hadriano la 1-a
** Hadriano la 2-a
** Hadriano la 3-a
** Hadriano la 4-a
** Hadriano la 5-a
** Hadriano la 6-a
* Adriano Banchieri, renesanca poeto.

## Geografiaj nomoj 
* Adrian estas vilaĝo en distrikto Mureș en Rumanio.
* Palazzo Adriano estas komunumo en Sicilio (Italio).
* *Santo Adriano* estas komunumo en Asturio (Hispanio).

## Astronomio 
* 820 Adriano estas asteroido.

Kategorio:Viraj personaj nomoj
Kategorio:Familiaj nomoj
1369 Ostanina

'*1369 *Ostanina'''* estas mezgranda malhela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la rusa astronomino Pelageja Fjodorovna Ŝajn elde la Simeiza observatorio.

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la vilaĝo *Ostanina'' en tiama Sovetunio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Pelageja Fjodorovna Ŝajn
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1935
1370 Hella

'*1370 *Hella'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.

## Nomo 
Ĝi ricevis la virinan antaŭnomon "*Hella*", en honoro al la germana astronomino *Helene Nowacki*. Oni ne konfuzu kun *699 Hela* nek *435 Elao''.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Karl Wilhelm Reinmuth
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1935
Jeghipatruŝ

**Sankta Dipatrino de Jeghipatruŝ** (armene: Եղիպատրուշ Սուրբ Աստուածածին Եկեղեցի) estas armena preĝejo kiu troviĝas en la vilaĝo Jeghipatruŝ en la provinco Aragacotno, Armenio. La preĝejo estis konstruita inter la 10-a kaj 13-a jarcentoj kaj fine de tiu lasta jarcento estis aldonita la gavito. Ĉirkaŭ ĝi troviĝas pluraj ĥaĉkaroj. Ĝi apartenas al la Armena Apostola Eklezio.

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Armenio
Preĝejo Sankta Mariane de Aŝtarako

250ra|eta|Sankta Mariane
La **Preĝejo de Sankta Mariane** (armene: Սուրբ Մարիանէ եկեղեցի; prononcita Surb Mariane) estas armena preĝejo kiu troviĝas en la urbo Aŝtarako en la provinco Aragacotno, Armenio. Proksime de ĝi troviĝas la preĝejoj Karmravor (sudoriente), Spitakavor, Ciranavor, kaj la preĝejo Sankta Sarkis. Ekzistas ankaŭ la sola ponto de tiu areo konstruita en 1664 kaj troviĝas en proksima kanjono. Ĝi estis finkonstruita en la jaro 1271.

Sankta Mariane de Aŝtarako
Preĝejo Sankta Sarkis (Aŝtarako)

eta|220ra|Sankta Sarkis en aŭgusto 2009
La **preĝejo Sankta Sarkis** (armene: սուրբ սարգիս եկեղեցի; prononcita Surb Sarkis) estas armena preĝejo situanta ĉe kanjono proksime de la urbo Aŝtarako en la provinco Aragacotno, Armenio. Ĝi situas en alloga punkto el kiu videblas la aliaj tri preĝejoj de la areo: Ciranavor, Spitakavor, kaj Karmravor. Iom pli for de ĉi tiuj religiaj konstruaĵoj troviĝas la preĝejo Sankta Mariane de Aŝtarako.

Sankta Sarkis (Aŝtarako)
Ciranavor

La **preĝejo Ciranavor** (armene: ծիրանավոր եկեղեցի; "abrikoteca preĝejo") estas armena preĝejo kiu troviĝas ĉe la limo de kanjono en la urbo Aŝtarako, en Aragacotno, Armenio. Ĝi povas esti vidita trans la kanjono ekde la preĝejo Sankta Sarkis, sed estas pli facile atingebla tra la stratoj de la najbaraj vilaĝoj. Tre proksime, ankaŭ ĉe kanjono troviĝas la preĝejo Spitakavor (laŭlitere "blankeca" pro ĝia koloro), konstruita inter la 5-a kaj -6-a jarcentoj. Proksime de ĝi ankaŭ estas la preĝejoj Karmravor, Sankta Mariane, kaj Sankta Sarkis.

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Armenio