Pensoj al mi mem

**"Pensoj al si mem"** foje ankaŭ nomata ***Meditaĵoj*** (, tradukeblaĵoj - "Reflektoj pri si mem", "Mesaĝoj al si mem") estas kolekto de aforismaj pensoj de la romia imperiestro Marko Aŭrelio en dek du "libroj" (malgrandaj ĉapitroj), verkita de li en la greka (Kojna) en la 70-aj jaroj de la 2-a jarcento, plejparte sur la nordorientaj limoj de la imperio kaj en *Sirmium*. Ŝlosila monumento de la Malfrua Stoikismo.

Tiu verko en formo de eseo ne estis skribita kiel sistema filozofia verkaĵo, kaj plej verŝajne ne estis celita por publikigo iam ajn. Temas pri diversa verko, kiu enhavas aforismojn pri diversaj temoj kaj pensekzercojn en la spirito de stoika filozofio, memuarojn kaj taglibrojn de aŭtobiografia naturo kaj aliajn materialojn .

## Fono 
"Meditaĵoj" estos ligitaj al la lasta jardeko de la vivo de Marko Aŭrelio, inter la jaroj 170-180 p.K. La plej multaj el tiuj jaroj estis pasigitaj de Aŭrelio en farado de militoj kontraŭ ĝermanaj triboj kiuj invadis la nordan limon de la Romia Imperio. Partoj de la eseo estis skribitaj en Cranontum, la ĉefsidejo de Aŭrelio en 171 p.K., dum la kampanjo en la nordo. La eseo enhavas preskaŭ neniujn informojn pri la okazaĵoj kiuj okazis en la momento de ĝia verkado. Anstataŭe, ĝi estas plejparte dediĉita al filozofiaj studoj. La naturo de la eseo estas klarigita kontraŭ la fono de stoika filozofio, per kiu Aŭrelio estis influita, kaj precipe - kontraŭ la fono de la instruoj de la stoika filozofo Epikteto.

Kvankam la gepatra lingvo de Marcus Aurelius estis la latina, la eseo estis skribita en la greka. La titolo de la eseo, kiu signifas "[aferojn] al li mem" (greke: Τὰ εἰς ἑαυτόν), ŝajne ne estas la propra Aŭrelio, sed estis aldonita al ĝi en pli posta etapo. En la angla kaj aliaj eŭropaj lingvoj, la eseo estas konata kiel "Meditadoj", tial la diversaj tradukoj de la nomo de la eseo "Meditaĵoj", "argumentoj", "reflektoj", ktp. Iuj tradukas laŭ la greka titolo: "inter si kaj sin", aŭ al aliaj rilataj nomoj. Danke al "Meditaĵoj", en kiuj multaj el la havendaĵoj de stoika filozofio estas enkonstruitaj, Marko Aŭrelio, konata kiel la "Imperiestro-Filozofo", estas konsiderita la lasta granda stoika filozofo.

## Enhavo 
Ŝajne, la imperiestro ne intencis sian personan moralisman taglibron por publikigo. Li ĉefe okupiĝas pri la problemoj de devo kaj morto. Foje post fojo, li memorigas sin pri la bezono ne cedi al malamo aŭ kolero, malgraŭ la malnoblaj faroj kaj eraroj de aliaj. La deontologia reflektado de Marko Aŭrelio baziĝas sur la konscio pri persona respondeco por la sorto de grandega socio, kiu estas subfosita de interne per la kadukiĝo de moralo, kaj de ekstere per la atakoj de barbaroj. En ĉi tiuj malfacilaj kondiĉoj, li provas konservi la pozon de saĝulo kaj konservi mensan ekvilibron.

La filozofiaj opinioj de la imperiestro ne estas originalaj. En siaj ĉefaj punktoj, ĉi tio estas repripensado de la instruoj de Epikteto : provi refari la mondon laŭ sia maniero estas senutila, la sorto devas esti akceptita sen grumblado, ĉiu loto estas bona laŭ sia maniero. La religia sento de Marko Aŭrelio estas simila al novplatonismo kaj eĉ kristanismo (kvankam ĉi-lasta estis persekutita sub li). En spaco, li vidas certan celkonscie ordonitan Tuton, kiu estas kontrolita fare de la universala menso (providenco).

## Historio kaj akcepto 
La Hajdelberga manuskripto enhavanta la laboron de Marcus Aurelius ne pluvivis. Ĝi estis publikigita fare de la germana helenisto Xylander kun paralela traduko en la latinan en 1559. En la sama tempo, trompo publikigita tridek jarojn pli frue - la "Ora Libro de Marcus Aurelius" - estis malkonfirmita. Tamen, multaj trairejoj en la originalteksto estis miskomprenitaj kaj tial prezentas malfacilaĵojn por interpreto.

Xylander indikis paralelojn inter la Diskursoj kaj certaj versoj de la Nova Testamento, sed ne atentigis iliajn similecojn kun la verkoj de aliaj stoikuloj. Tial, ĝis la publikaĵoj de Casaubon en la frua 17-a jarcento, la verkoj de Epikteto kaj Seneca estis konsideritaj la ĉeffontoj pri Stoikismo. Marko Aŭrelio komencis esti perceptata kiel stoika filozofo nur ekde la fino de la 17-a jarcento. En la sama tempo, la emfazo daŭre estis metita sur la proksimecon de liaj opinioj al kristanismo.

En la viktoria epoko, la romia imperiestro daŭre estis konsiderita "senkonscia" kristano kaj "la plej sankta el paganoj" (kiel li estas karakterizita, precipe, fare de Matthew Arnold ). Tiu ĉi vidpunkto unue estis kritikita fare de Diderot en sia Encyclopedia artikolo pri Stoikismo. Frua kristanismo-akademiulo Ernest Renan nomis la laboron de Aŭrelio "la plej humana el ĉiuj libroj", kaj usona prezidanto Bill Clinton nomis ĝin sia plej ŝatata.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
 

* *La Meditoj* de Marcus Aurelius ĉe *Projekto Gutenberg*, gutenberg.org
* Multoblaj eldonoj de la *Meditoj* ĉe la *Interreta Arkivo*

Kategorio:Stoikismo
Kategorio:Libroj aperintaj en la 2-a jarcento
Kategorio:Romia literaturo
Kategorio:Filozofia literaturo