open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Magra

La **Magra** estas rivero en la regionoj Toskanio kaj Ligurio de Italio. Ĝi fontas inter la montoj Borgognone kaj Tavola en la Apeninoj. Post vojo de 70 kilometroj ĝi enfluas la Liguran Maron, inter la urbo La Spezia kaj Kararo (*Carrara*). La meznombra trafluo estas 40 m³/s. 

Menciindaj urboj trafluataj estas Aulla, Filattiera, Licciana Nardi, Mulazzo, Podenzana, Pontremoli, Tresana, Villafranca in Lunigiana kaj Zeri en Toskanio; Ameglia, Arcola, Santo Stefano di Magra, Sarzana e Vezzano Ligure en Ligurio. **Atentu** ke la urboj ĉi-tie estas listigataj en alfabeta ordo en la du regionoj, **ne** laŭ la sinsekvo laŭ kiu la rivero pasas ilin.

## Notoj kaj referencoj 

maldekstre|eta|320ra|
maldekstre|eta|320ra|

Kategorio:Geografio de Italio
Kategorio:Riveroj en Italio
Ombrone

La **Ombrone** estas rivero en la regiono Toskanio de Italio. Ĝi fontas en komunumoparto de la komunumo Castelnuovo Berardenga, iom nordoriente de la urbo Sieno. Post vojo de 161 kilometroj tra la provincoj Siena kaj Grosseto ĝi enfluas la Tirenan Maron, post antaŭa pasado de la urbo Grosseto. La meznombra trafluo estas 32 m³/s. Laŭ la longeco ĝi estas la dua en la regiono (post Arno kaj antaŭ Serchio).

Menciindaj komunumoj trafluataj estas Castelnuovo Berardenga, Rapolano Terme, Asciano, Buonconvento, Murlo, Montalcino, Civitella Paganico, Cinigiano, Campagnatico, Scansano kaj, kiel jam menciite, Grosseto.

Kategorio:Geografio de Italio
Kategorio:Riveroj en Italio
Lumen fidei

**Lumen fidei** estas la unua encikliko de la romkatolika papo Francisko verkita en lia unua papeca jaro, publikigita en 2013. La latina titolo *Lumen fidei* havas la signifon "Lumo de la fido". La encikliko estis ekverkita de papo Benedikto la 16-a kaj postmorte pluverkita de papo Francisko.

Li publikis plurajn enciklikojn kaj Apostolajn instigojn.

## Pluaj enciklikoj de li 
* ''(2015) Laudato si'* (Laŭdata estu vi, tradukita ankaŭ al Esperanto)
* *(2020) Fratelli tutti* (Fratoj ĉiuj) atentigas pri tio ke la mondo malsukcesis en la mastrumado de KOVIM-19
* *(2023) Laudato Deum* (Laŭdata Dio), instigo al ĉiuj homoj de bona volo pri la klimata krizo (tradukita ankaŭ al Esperanto)

Krome li publikis ankaŭ plurajn Apostolajn instigojn:
* *Evangelii gaudium* (La ĝojo de la evangelio)
* *Amoris laetitia* (La ĝojo de amo)
* *Gaudete et exsulte* (Ĝoju kaj jubilu)
* *Querida Amazonia'' (Kara Amazonio)

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la enciklikoj
* Ekologio
* Katolika sociala doktrino

## Eksteraj ligiloj 
* Encicliche  Francesco en la retejo de la Vatikano (en diversaj lingvoj)

Kategorio:Dokumentoj de la Katolika Eklezio
Kategorio:Enciklikoj
Kategorio:Francisko (papo)
Kategorio:Verkoj de 2013
Nasuŝiobara

**Nasuŝiobara,**  estas urbego en Japanio,  sur la ĉefa insulo Honŝuo, en regiono Kanto, en Gubernio Toĉigi. 
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 Nasuŝiobara havis populacion de . En la 1990-aj jaroj la loĝantaro atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil). Ekde la  2020-aj jaroj la loĝantaro malpliiĝas.

## Geografio 
Nasuŝiobara situas en montaro en valo. Sukagaŭa troviĝas 46, gubernia sidejo Ucunomija 47, Korijama 56, Ivaki, ankaŭ la maro 75, ĉefurbo Tokio 156 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/kuroiso_japan/tokyo_japan.

## Historio 
Antaŭ la Meiji-epoko tiu ĉi areo estis plejparte neloĝata pro manko de taŭga akvo por agrikulturo. Oni konstruis kelkajn irigaciajn kanalojn dum la Edo epoko, baldaŭ la terkultivado kondukis al rapida evoluo. En tiu areo oni establis plurajn vilaĝojn laŭ la moderna municipa sistemo la 1-an de aprilo 1889. Kelkaj urboj naskiĝis inter 1912-1932 en tiu loko, en 1955 la urboj grandiĝis per la proksimaj areoj. La moderna urbo de Nasuŝiobara estis establita la 1-an de januaro 2005 per fuzio de iama urbo Kuroiso kaj ties najbareco.

## Ekonomio 
Nasuŝiobara dependas de la laŭsezona turismo pro termofontoj kaj skiejoj. La agrikulturo koncentras al la laktoproduktado. La urbego ankaŭ havas plurajn industriajn parkojn.

## Edukado 
Nasuŝiobara estas universitata urbo.

## Trafiko 
Spite la montaran areon Nasuŝiobara estas atingebla fervoje kaj ĉefvoje, eĉ  Ŝinkansena linio Tohoku haltas en la urbego.

## Klimato 
Nasuŝiobara situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj kun forta neĝado. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1553 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, sed pli ofte pluvas inter aprilo-oktobro.

## Vidindaĵoj 
* imperiestra palaco
* preĝejoj

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Bussoleno (stacidomo)

**Bussoleno** estas fervoja stacio, priservanta la samnoman municipon, situanta sur la linio Torino-Modane kaj la finstacio de la linio al Susa.

## Bildgalerio 

Stazione di Bussoleno, settembre 2016 - 29629062642.jpg|Kajo kaj trajno
Stazione di Bussoleno.JPG|Stacio

## Vidu ankaŭ 
* Bussoleno

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Bussoleno
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1854
Léštnice

**Léštnice** (indikata ankaŭ sub nomoj **Leštnice** aŭ **Lešťnice**, ) estas pereinta moravia vilaĝo, parto de urbo Slavonice en distrikto Jindřichův Hradec. La vilaĝo ekzistis ĝis duono de la 20-a jarcento ĉe kontakto de limoj inter Bohemio, Moravio kaj Malsupra Aŭstrio kaj ĝi estis detruita en la jaro 1951 post sia enmembrigo en limzonon. Temas pri okcidenta el du moraviaj vilaĝoj, detruitaj post sia enmembrigo en tiun ĉi zonon – la alia vilaĝo estis Ječmeniště.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1399.

En la jaro 1945 estis ĉiuj germanaj loĝantoj forŝovitaj kaj ili plejparte foriris en la proksiman Aŭstrion, kie ekde la jaro 1955 ekzstas vilaĝo proksime de Dobersberg, kiu portas nomon Lexnitz. En la vilaĝon transloĝiĝis enkadre de enloĝigado de limregiono kelke da ĉeĥaj familioj. Ĉar Léštnice situis rekte sur la limo kun Aŭstrio, de la komunisma reĝimo decidite, ke la vilaĝo estos envicigita en la tn. *Malpermesita limregiona zono* kaj okazos ilia pereo. Post ses jaroj (te. en la ajro 1951) la ĉeĥa loĝantaro devis forloĝiĝi kaj la vilaĝo estis detruita.

## Ĉirkaŭaĵo
* Maříž

## Pluaj fotografioj 

Lestnice sklep.jpg|Kelo
Lestnice sloupek.jpg|Koloneto en Léštnice

## Eksteraj ligiloj 
* Léštnice sur historia mapo de la 3-a mapigado 1:25 000
* Pli detala artikolo pri Léštnici kaj ĝia pereo
* Pereo de Léštnice
* Aktualaj fotoj el la loko, kie estis la municipo

Kategorio:Slavonice
Kategorio:Katastraj teritorioj en Sudbohemia regiono
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Pereintaj setlejoj sur landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Rubašov

**Rubašov** (antaŭe *Raclavec*, ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Slavonice en distrikto Jindřichův Hradec situanta  proksimume 3,5&nbsp;km norde de Slavonice apud ŝoseo el Slavonice al Český Rudolec. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Rubašov estis devene konsisto de la katastra teritorio Slavonice, sed dum aldona traktado tiu ĉi teritorio norde de Slavonice estis apartigita kaj parto transiris sub la katastra teritorio Vlastkovec kaj sur parto estiĝis pluaj katastraj teritorioj Dolní Bolíkov-Nová Ves kaj Dolní Bolíkov-Rubašov.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1365.

## Loĝantaro
## Pluaj fotografioj 

Čp. 3.jpg|Domo n-ro 3
Čp.6.jpg|Domo n-ro 6
Čp. 6.jpg|Domo n-ro 6

Kategorio:Slavonice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
Dennis Lehane

**Dennis LEHANE** (naskita la 4-an de aŭgusto 1965 en Bostono, Masaĉuseco, Usono) estas usona verkisto de popularaj krimromanoj kaj scenaristo.

## Kariero 
Lehane unue studis por iĝi instruisto kaj sekve ĵurnalisto. Li poste laboris en serio de disversaj laboroj antaŭ iĝi terapia konsilisto laboranta kun mense handikapitaj kaj seksmistraktitaj infanoj. Travivaĵoj kiujn li akiris dum tiu tempo poste fluis en liajn romanojn.

Lehane volis iĝi verkisto kaj studis kreivan verkadon ĉe Florida Internacia Universitato. Lia unua scenaro iĝis suspensfilmo tute hazarde. Kvankam li verkis la libron en 1990 dum nur tri semajnoj,  ĝi ne estis publikigita ĝis 1994 sub la titolo *A Drink Before the War*. La libro estas la unua volumo en serio pri la privataj detektivoj *Patrick Kenzie* kaj *Angela Gennaro* ''*.

Inter 1996 kaj 1999, Lehane skribis unu romanon ĉiujare. Post kiam Bill Clinton tenis la libron *Prayers for Rain* de Lehane en sia mano kiam li eliris Air Force One, vendo de liaj libroj eksplodis. 

Li iĝis konata per sia furorlibro *The Trail of Wolves*, kiu estis sukcese adaptita en filmon fare de Clint Eastwood en 2003 sub la origina titolo *Mystic River*. En 2009, Martin Scorsese faris filmon bazitan sur la romano *Shutter Island* de Lehane, ĉefroligante Leonardo DiCaprio . *Gone Baby Gone* (2007) kaj *Live by Night* (2016), ambaŭ estis reĝisoritaj de Ben Affleck. 

En 2022, la miniserio *Black Bird* estis publikigita, kie Lehane funkciis kiel scenaristo.

## Verkaro 
### Romanoj 
Serio *Kenzie & Gennaro* :

# *A Drink Before the War* (1994)
# *Darkness,* Take *My Hand* (1996)
# *Sacred* (1997)
# *Gone*, *Baby, Gone* (1998)
# *Prays for Rain* (1999)
# *The Last Lost Cause* (2010)

Serio *Coughlin* :

# *Any Other Day* (2008)
# *Live By Night* (2012)
# *World Gone By* (2015)

Sendependaj:

* *Mystic River* ( 2001)
* *Shutter Island* (2003)
* *Coronado* ( 2006)
* *La Guto* (2014)
* *Since We Fell* ( 2017)
* *Small Mercies* (2023).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* Intervjuo kun Dennis Lehane, *Parolinta de Mysteries TV Series'' (2001)

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1965
Kategorio:Irlandaj usonanoj
Kategorio:Usonaj romanistoj
Kategorio:Verkistoj de krimromanoj
Avigliana (stacidomo)

**Avigliana** estas fervoja stacio situanta sur la linio de Frejus, priservanta la samnoman municipon.

## Bildgalerio 

Train station @ Avigliana - 49384515002.jpg|Kajo kaj trakoj
Train station @ Avigliana - 49383853858.jpg|Kajoj kaj trakoj
SNCF E.636 333 in SNCF FRET livery at Avigliana.jpg|Trajno de SNCF

## Vidu ankaŭ 
* Avigliana

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Avigliana
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1854
Settimo Torinese (stacidomo)

**Settimo Torinese** estas fervoja stacio sur la fervojo Torino-Milano, priservanta la urbon Settimo Torinese. La stacio estas branĉo de la fervojo Canavesana.

## Bildgalerio 

Stazione di Settimo Torinese 01.jpg|Stacio
Stazione di Settimo Torinese 04.jpg|Kajoj kaj trakoj
Stazione di Settimo Torinese 05.jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Settimo Torinese

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Settimo Torinese
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1856
Bifaco

[eta|Bifaco (27 cm longa) el [siliko. (Aĉeŭleo)]]
**Bifaco** estas ilo de tajlita ŝtono karakteriza de la malnovaj periodoj de Prahistorio. Ĝi aperas en la Frua Paleolitiko en Orienta Afriko kaj disvastigas sin en Eŭropo kaj en Azio dum tiu periodo. Ĝi estas aparte karakteriza de Aĉeŭleo, sed estas ankoraŭ uzata en la Meza Paleolitiko, aparte dum frua Musterio.

Kategorio:Paleolitiko
Kategorio:Iloj
Kategorio:Arkeologiaj terminoj
Kategorio:Ŝtonaj objektoj
Kategorio:Ŝtonepoko
Pierbattista Pizzaballa

**Pierbattista PIZZABALLA** (naskiĝis la 21-an de aprilo 1965) estas itala franciskana monaĥo, kiu servas ekde la 24-a de oktobro 2020 kiel la latina patriarko de Jerusalemo. La 30-an de septembro 2023, Pierbattisa estis levita al la rango de kardinalo fare de papo Francisko en solena ceremonio en la Vatikano en Romo. Ĉi tiu estas la unua fojo en la historio, ke la Latina Patriarko de Jerusalemo estas altigita al la rango de Kardinalo.

Kiel franciskana frato, li servis kiel *Custos* de la Sankta Lando de 2004 ĝis 2016 kaj kiel Apostolika Administranto de la latina Patriarkeco de 2016 ĝis 2020.

## Vivo 
Pizzaballa estis naskita en Cologno al Serio proksime de Bergamo, Italio, kaj komencis sian ordenigon en la Franciskana Ordeno en Emilia-Romanjo en 1984 . Li monaĥiĝis la 5-an de septembro 1989 kaj fariĝis pastro la 15-an de septembro 1990. Pizzaballa kompletigis siajn bakalaŭrajn studojn en teologio en Romo . Li komencis servi en la Gardejo de la Sankta Lando en 1997, kaj samtempo studis teologion en la Franciskana Lernejo de la Biblio (*Studium Biblicum Franciscanum*) en Jerusalemo, kaj poste kompletigis sian magistron pri bibliaj studoj ĉe la Hebrea Universitato.

Inter 2001 kaj 2004, li etis abato de la Monaĥejo de Sankta Simono en Jerusalemo, kaj la 15-an de majo 2004, li estis nomumita kiel Gardisto dum sesjara postenperiodo. Lia posteno estis plilongigita en 2010 por pliaj tri jaroj, kaj denove en 2013. Krome, inter 2005 kaj 2008 li funkciis kiel deputito de la latina patriarko Michel Sabah por la aferoj de la hebrelingva kristana katolika komunumo, kaj ekde la 18-a de marto 2008 li estas membro de la Vatikana Komisiono por kristan-judaj rilatoj.

Interalie li partoprenas la konklavon 2025, la kunvenon de ĉiuj kardinaloj de tiu eklezio kiuj kunvenos en Vatikanurbo en majo 2025 por elekti la posteulon de papo Francisko, mortinta la 21-an de aprilo 2025, el inter ĉiuj kun-kardinaloj kiuj en la mortotago de Francisko estis malpli ol 80-jaraĝaj. Ĵurnalismaj observantoj de papaj elektoj konsideras lin inter tiuj kardinaloj pli verŝajnaj iĝi papo ol aliaj - do la internacia amaskomunikilaro deklaris lin aparte "papigebla" kandidato.

Krom lia denaska itala, li ankaŭ parolas la anglan, la araban kaj la hebrean.

## Verkaro 
* *La presenza francescana in Terra santa*, Franciscan Printing Press, 2005, 
* *Terra Santa, con intervista di Giorgio Acquaviva*, Editrice La Scuola, Brescia, 2008, 122 paĝoj, 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Pizzaballa Karto. Pierbattista, O.F.M.. Gazetara Ofico de la Sankta Seĝo . Enarkivigita de la originalo la 1-an de oktobro 2023

Kategorio:Naskiĝintoj en 1965
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Franciskanoj
Kategorio:Italaj tradukistoj
Kategorio:Italaj pastroj
Kategorio:Kardinaloj
Přeseka

**Přeseka** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Třeboň en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 5&nbsp;km nordokcidente de Třeboň. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Přeseka** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,88&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1371.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotografioj 

Přeseka, okres Jindřichův Hradec (1).JPG|Přeseka
Přeseka, okres Jindřichův Hradec (4).JPG|Přeseka
Přeseka, okres Jindřichův Hradec (2).JPG|Přeseka

Kategorio:Třeboň
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Sekreteco de korespondado

[eta|Iu kiu malfermas leteron antaŭ ol ĝi estis liverita al ĝia ricevonto faras [krimon.]]
[eta|[Joseph Wright of Derby|Joseph Wright. Knabino leganta leteron dum maljunulo legas super ŝia ŝultro (ĉ. 1768)]]
La **sekreteco de korespondado** estas fundamenta kaj homa rajto kiu protektas la konfidencon de skribaj komunikadoj en leterformo.

La rajto de privateco al oniaj propraj leteroj (komunikadoj) estas la ĉefa laŭleĝa bazo por la antaŭsupozo de **privateco de korespondado **.

La sekreteco de komunikado (en jura scienco) estas valoro garantiita de la rajto al ĝi. Nuntempe, la rajto al privateco de komunikadoj estas konsiderata integra parto de homaj rajtoj - naturaj kaj neforigeblaj rajtoj de la individuo, agnoskitaj je la internacia nivelo. Malobservo de la konfidenco de komunikadoj estas rekonita kiel alkutimiĝo al protektita mesaĝo fare de iu ajn krom la sendinto kaj ricevanto (aŭ lia rajtigita reprezentanto). En iuj specoj de komunikado, pro ĝiaj teknikaj trajtoj, estas permesate ke individuaj komunikadlaboristoj familiariĝu kun la mesaĝo, kiel, ekzemple, kiam oni transdonas telegramon. En tiaj kazoj, la malobservo estos konsiderata ne la familiarizado, sed la malkaŝo de la enhavo de la mesaĝo. Kune kun la mesaĝo mem, ankaŭ informoj pri la mesaĝo estas protektita; Por telefonaj konversacioj, ĉi tiuj estas la telefonnumeroj de la vokaj kaj alvokitaj partioj, la tempo de la voko kaj ĝia daŭro.

La rajto je privateco estas fundamenta jura doktrino sanktigita en la Artikolo 12 de la Universala Deklaracio de Homaj Rajtoj, Artikolo 8 de la Eŭropa Konvencio pri Homaj Rajtoj kaj Artikolo 7 de la Ĉarto de Fundamentaj Rajtoj de la Eŭropa Unio, kaj en la konstitucioj de pluraj eŭropaj landoj .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* poŝta cenzuro

Kategorio:Esprimlibereco
Kategorio:Poŝto
Kategorio:Privateco
Nová Hlína

**Nová Hlína** (, popole *Malá Hlína*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Třeboň en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 4&nbsp;km nordoriente de Třeboň. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Nová Hlína situas en katastra teritorio **Holičky u Staré Hlíny** kun areo 25,54&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1748.

En la jaro 1942 ĉi tie kaŝis sin ĉe sia patrino la malsana membro de paraŝutistaro Out Distance, paraŝutisto Karel Čurda. Post la atenco kontraŭ Heydrich li malkaŝis kaŝejon de la atencintoj pro timo antaŭ tio, ke lia municipo sekvus sorton fare de naziistoj ekstermita Lidice.

## Loĝantaro 
## Naturrilatoj 
* Proksime de la vilaĝo etendiĝas la plej granda ĉeĥa fiŝlago Rožmberk.

## Personecoj 
* Karel Čurda (n. en Stará Hlína, 1911–1947), ĉeĥoslovaka soldato en ekzilo dum la dua mondmilito, membro de paragrupo Out Distance kaj pli posta denuncianto de gestapo.

## Pluaj fotografioj 

Nová Hlína, okres Jindřichův Hradec (1).JPG|Nová Hlína
Nová Hlína, okres Jindřichův Hradec (3).JPG|Nová Hlína
15.7.16 1 Nova Hlina 3 (28330599595).jpg|Nová Hlína

Kategorio:Třeboň
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Koŝo

eta|Metala koŝo ene de flava ŝnuro
**Koŝo** estas metala ringo, kies rando havas foldon, por loki ĉirkaŭantan ŝnuron. Koŝoj malhelpas rektan froton, faciligas la uzadon kaj tenas nodojn stabilaj.

Kategorio:Ŝipkonstruado
Oliver Lovrenski

**Oliver LOVRENSKI** (naskita en 2003 ) estas norvega-kroata verkisto, kiu debutis kiel 19-jarulo kun la romano *Da vi var yngre (Kiam ni estis pli junaj)* en aŭtuno 2023. En ĝi la aŭtoro uzis ankaŭ sociolekton, kvazaŭ strat-esperanton.  La romano estis nomumita por la premio Brage 2023 en la kategorio "Studia literaturaĵo" kaj jam tradukita al 15 lingvoj tutmonde.

Lovrenski estas filo de la verkisto Havard Rem kaj kreskis en Oslo kun kroata patrino.

Lia debutromano pintis en la vendociferoj de norvegaj libroj. Lovrenski estis la plej juna ricevanto iam kiu ricevis la Premion de la ibrovendistoj por lia debuta romano. Lovrenski gajnis kun tiu debutromano ankaŭ la Premion *Oslo City Artist*.

## Referencoj 
Kategorio:Norvegaj verkistoj

## Eksteraj ligiloj 
(no) Filmeto kun la aŭtoro, YouTube
Alpignano (stacidomo)

**Alpignano** estas fervoja stacio sur la linio de Frejus priservanta la samnoman municipon, same kiel la apudan urbon Rivoli.

## Bildgalerio 

Stazione di Alpignano 01.jpg|Stacio
Vivalto Stazione di Alpignano.jpg|Trajno
Stazione di Alpignano 02.jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Alpignano
* Rivoli

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Alpignano
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1854
Collegno (stacidomo)

**Collegno** estas fervoja stacio situanta sur la Fervojo de Frejus, priservanta la samnoman municipon.

## Bildgalerio 

Stazione di Collegno 05.jpg|Stacio
Stazione di Collegno 04.jpg|Insula kajo
Stazione di Collegno 01.jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Collegno

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Collegno
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1854
Sadako Ogata

**Sadako OGATA** (; n. 16-an de septembro 1927 en Tokio ; m. 22-an de oktobro 2019, samloke) japana akademiano, diplomato, verkinto, administranto, kaj profesoro emerito ĉe la romkatolika Sophia-Universitato . Ŝi estis vaste konata kiel la estro de la ofico de la Alta Komisiito de Unuiĝintaj Nacioj por Rifuĝintoj (UNHCR) de 1991 ĝis 2000, same kiel en ŝiaj kapacitoj kiel Prezidanto de la UNICEF Ĉefestraro de 1978 ĝis 1979  kaj kiel Prezidanto de la Japana Departamento pri  Internacia Kunlaboro (JICA) de 2003 ĝis 2012. Ŝi ankaŭ funkciis kiel Konsilisto de la Ĉefestraro de la Japana Modelo de Unuiĝintaj Nacioj (JMUN) . 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Unuiĝintaj Nacioj, biografiaj notoj

Kategorio:Naskiĝintoj en 1927
Kategorio:Mortintoj en 2019
Kategorio:Japanaj romkatolikoj
Kategorio:Japanaj diplomatoj
Kategorio:Kavaliroj grandaj krucoj de la Ordeno de Merito de la Itala Respubliko
Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Trofarello (stacidomo)

**Trofarello** estas fervoja stacio priservanta la samnoman urbon kaj la proksiman vilaĝeton Moriondo di Moncalieri. Ĝi situas sur la linioj de Torino ĝis Ĝenovo kaj Savono kaj ankaŭ funkcias kiel la finstacio por la mallonga loka fervojo al Chieri.

## Bildgalerio 

Trofarello (TO) - stazione ferroviaria - treno REG 4078 Alessandria-Torino P.ta Nuova - FS ALe 502-501 n° 79 - 08-07-2011.jpg|Stacio
Stazione di Trofarello 2013 1.jpg|Insula kajo
Stazione di Trofarello 2013 3.jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Trofarello

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Trofarello
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1848
Sofia-Universitato

**Sofia-Universitato** (; ) estas katolika privata universitato en Japanio, kun ĝia ĉefa kampuso en la Yotsuya najbareco de la kvartalo Ĉijoda de Tokio .

En 1906, Pio la 10-a komisiis al la jezuita ordeno establi universitaton en Tokio, kaj tri jezuitoj iris al Japanio du jarojn poste kun tiu celo. Sophia-Universitato tiam estis fondita en 1913 kiel la unua katolika universitato en Japanio.  Ĝi kreskis de sufiĉe malgranda institucio al granda kaj bon-rigardita universitato, disvastigita trans kvar kampusoj en la Tokio-areo, kun  studentoj kaj naŭ fakultatoj (2017) . 

La anglalingva nomo de la universitato venas de la greka vorto *sofia* kiu signifas *saĝon*. La japana *Jōchi daigaku* laŭlitere signifas "universitato de pli alta saĝeco"  . 

La lernejo estis reorganizita kiel plentaŭga universitato en 1928, sed povas spuri ĝiajn radikojn la tutan vojon reen ĝis Sankta Francisko Xavier venis al Japanio en 1549. Xavier tiam esprimis esperon de iu tago povi fondi universitaton en la ĉefurbo de Japanio. Statuo de Francis Xavier staras antaŭ la ĉefkonstruaĵo sur la Ichigaya kampuso .

En 1949, la universitato establis sian unuan programon kun la angla kiel la instrulingvon. 

La universitato havas ses kampusojn .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Sophia Universitata Hejmpaĝo (en la japana)
* Sophia Universitata Hejmpaĝo (en la angla)

Kategorio:Universitatoj en Tokio
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Sándor Brózik

**Sándor Brózik** [ŝAndor], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Brózik Sándor** estis hungara hortikultura inĝeniero,  plibonigisto.

 naskiĝis  en Mezőtúr, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1946, poste li akiris an diplomon en Agrarscienca Universitato en 1950. Post la diplomo li laboris en hortikultura instituto, respektive entrepreno, kie iom poste li havis postenojn kaj kiel emerito li estis konsilisto. Intertempe li doktoriĝis en 1958 en la Hungara Hortikultura Altlernejo, li kandidatiĝis (CSc) en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ĉiam okupiĝis pri plibonigadoj de fruktoj. Lia edzino naskis 3 filojn en 1951, 1954 kaj 1964. Li ricevis premiojn inter 1964-1999.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Almástermésűek 1–3.* (kunaŭtoro, 1957)
* *Mandulafajták értékelése.* (ĉapitro, 1968)
* *Különböző pollenadófajták hatása a cseresznye gyümölcs morfológiájára.* (kunaŭtoro, 1977)
* *Új minősített Germersdorfi klónok.* (kunaŭtoro, 1983)
* *Gyümölcsfajták.* (1993)
* *A cseresznye és a mandula nemesítése.* (disertaĵo, 1993)
* *Cseresznyefajták virágzási idejének alakulása Magyarországon 1949–1998 között.* (1998)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Mezótúr en 2005

## Fontoj 
* biografio hungare
* aprezo kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj hortikulturaj inĝenieroj
Kategorio:Hungaraj plibonigistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Carmagnola (stacidomo)

**Carmagnola** estas fervoja stacio sur la linio Torino-Savona, kaj la deirpunkto de la linio al Bra. Ĝi priservas la urbon Carmagnola.

## Bildgalerio 

Carmagnola train station.jpg|Kajoj kaj trakoj
Carmagnola 2022 train station (2) water tower.jpg|Akvoturo
Carmagnola train.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Carmagnola

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Carmagnola
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1853
Sonorilo de Islando

**Sonorilo de Islando** (), verkita kaj publikigita en tri apartaj volumoj de 1943 ĝis 1946, estas la plej konata verko de la islanda verkisto Halldór Laxness (1902-1998). 

Tiu historia romano pri malĝoja epoko de dana koloniigo de Islando konsistas el tri partoj: *Íslandsklukkan* (*La Sonorilo de Islando*, 1943), *Hið ljósa man* (*La Damo de Lumo*, 1944), *Eldur í Kaupinhafn* (*Fajro en Kopenhago*, 1946). La tri volumoj estis kune publikigitaj en 1957.

## Intriga superrigardo 
La eventoj, sur kiuj baziĝas la romano, okazis malfrue en la 17-a jarcento kaj komence de la 18-a, kiam Islando estis subpremita de severa regado de la Danoj, de epidemioj, malsato kaj komerca monopolo. Ĝi priskribas la longdaŭran proceson de malriĉa farmisto, Jón Hreggviðsson, kiu estis kondamnita al skurĝado pro ŝtelo de fiŝhoka ŝnuro kaj en la posta jaro al ekzekuto, ĉar onidire li mortigis la reĝan pendumiston. Antaŭ la ekzekuto Jón Hreggviðsson eskapis el la kaptiteco kaj sukcesis fuĝi el la lando. Post aventuroj i. a. en Holando li fine atingis Kopenhagon, kie li daŭrigis sian entute pli ol tridekjaran batalon kontraŭ maljusteco provante pruvi sian senkulpecon. Li do iras de instanco al instanco kvazaŭ islanda Donkiĥoto, kiu tamen luktas ne kontraŭ mueliloj, sed kontraŭ la islanda-dana justico.

Centran rolon en la romano ludas ankaŭ Arnas Arnæus (forte bazita sur la historia personeco de Árni Magnússon), islanda akademiulo kiu kolektis kaj konservis grandan kvanton da mezepokaj manuskriptoj. La vivoj de tiuj du homoj interplektiĝas. Kaj la leganto sentas kaj ekkomprenas la longan vojon de la lando al sendependeco. 

La ago de la dua parto okazas plurajn jarojn poste. La ĉeffiguro estas Snæfríður, nuntempe la edzino de Magnus, dikhaŭta farmisto de nobla deveno. Arnæus (ŝia iama amanto) revenas al la insulo, ĉi-foje ne kiel sagaokolektanto, sed kiel speciala sendito de la dana reĝo, taskigita esplori ĉiujn neregulaĵojn. La kazo de Hreggviðsson estos reviziita – Patro Snæfríður estos inter la kondamnitaj eminentuloj.

En la lasta volumo, Arnas Arnæus venas al la unua loko, restante en la ĉefurbo de Danio. Li perdas influon en tribunalo kaj falas en malfavoron kun la nova monarko. Li ankaŭ perdas intereson pri siaj kolektoj. Kelkaj el ili brulos en la urba fajro. La ceteraj fadenoj de la trilogio ankaŭ estos fermitaj - post la morto de Magnus, Snæfríður geedziĝos kun delonga admiranto, kaj Jón Hreggviðsson estos finfine malkondamnita.

## En Esperanto aperis 
*Sonorilo de Islando*, trad. de Baldur Ragnarsson, eldonita de Mondial  400 p. Mole bindita libro.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Libera Folio *Islanda majstroverko dronis en kafo*, la 22-an de aprilo 2025

Kategorio:Historiaj romanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1943
Kategorio:Verkoj el la esperantigita islandlingva literaturo
Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 2024
Villastellone (stacidomo)

**Villastellone** estas fervoja stacio situanta sur la fervoja linio Torino-Fossano-Savona, priservanta la municipon Villastellone kaj najbaran Carignano.

## Bildgalerio 

Stazione ferroviaria di Villastellone.JPG|Fasado
Stazione ferroviaria di Villastellone 02.JPG|Stacio

## Vidu ankaŭ 
* Villastellone
* Carignano

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Villastellone
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1860
János Horn

**János Horn** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horn János** estis hungara ĝardenisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia konata filo estis Ede Horn (agronomo).

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris ĝardenistan licencon en Hortikultura Instituto de Budapeŝto en 1900, poste li plustudis 2 jarojn en Stuttgart kaj Berlino. Hejmenveninta li estis helpisto en la Hortikultura Instituto, kie li estis levita plurfoje, fine inter 1918-1919 li estis institutestro. Li gvidis la instituton ankaŭ dum la Hungara Sovetrespubliko, tial poste li povis instrui nur en mezlernejoj. Li instruis en alia instituto inter 1913–1921, poste en lernejo en Kecskemét, pli poste en akademio Georgikon (1925–1929). Ekde 1929 li estis ministeria inspektoro ĝis la emeritiĝo en 1941. Tamen li denove instruis en altlernejo (iama instituto) inter 1944-1948, eĉ li estis fakultatestro 2 jarojn, poste pro la politiko li devis forlasi Budapeŝton. Inter 1952-1956 li estis helplaboristo. Li estis signifa figuro de la hungara fruktokulturo. Lia edzino naskis 3 gefilojn. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Gyümölcstermesztés.* (manlibro, 1921)
* *Mezőgazdasági és ipari ismeretek.* (lernolibro, kunaŭtoro, 1928; laste eldonita: 1944)
* *Gyümölcstermesztési rádiótanfolyam.* (origine prelegserio en radio, kunaŭtoro, 1933, 5-a eldono: 1942)
* *Dió, mandula, mogyoró termesztés.* (1940)
* *Mesterfogások és szabályok a gyümölcsösben.* (1941)
* *Kertészet, szőlőművelés, borgazdaság.* (kunaŭtoro, 1943).

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj hortikulturaj inĝenieroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Víctor Manuel Fernández

**Víctor Manuel Fernández** estas kardinalo de la Katolika Eklezio. Li naskiĝis la 18-an de julio 1962 en la loĝloko 
*Alcira Gigena* de la Provinco Kordobo de Argentino, do nun estas -jaraĝa. Ekde 2023 li estas la gvidanto de la Kongregacio por la Doktrino de la Fido aŭ pli bone "de la Kredo" (), ekde la 5-a de junio 2022 oficiale renomita *Dicasterium por la Doktrino de la Kredo* () estas centra institucio de la Katolika Eklezio, unu el 16 institucioj en la Roma kurio en Vatikanurbo.

Kategorio:Kardinaloj
Tramvojo Triesto-Opicina

La **Tramvojo Triesto-Opicina** () estas urba tramlinio en la urbo Triesto, administrata fare de Trieste Trasporti kiel integra parto de la publika transportservo de la urbo. La panorama naturo de la itinero ankaŭ igas ĝin unu el la vidindaĵoj de la urbo.

La linio havas la unikan trajton en Eŭropo havi sekcion de ĉirkaŭ 800&nbsp;m kun kruta gradiento (ĝis 26%) laŭ kiu la veturiloj estas puŝitaj (supren) aŭ tenitaj reen (malsupren) per protektaj veturiloj ligitaj al funikularsistemo. La servo, oficiale linio 2 de la loka publika transporto de Triesto, havas itineron kiu iras tute ene de la municipa teritorio kaj ligas la urbocentron (je 3&nbsp;m super la marnivelo) al la municipa vilaĝeto Villa Opicina sur Carso-altebenaĵo (je 329&nbsp;m super la marnivelo); funkcianta ekde la , ĝi longas iom pli ol 5&nbsp;km.

La sistemo reprezentas la nuran tramlinion restantan en la julia ĉefurbo post la nuligo de la urba reto, kiu okazis en 1970.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto
* Listo de urboj kun tramtransporto
* Funikularo
* Listo de funikularoj
* Triesto

## Eksteraj ligiloj 
* 
* UrbanRail.Net

Kategorio:Triesto
Triesto-Opicina
Triesto-Opicina
Triesto-Opicina
Sankta Hieronimo en sia studejo (Ghirlandaio)

fare de Domenico Ghirlandaio ]]
***Sankta Hieronimo en sia studejo*** (; parollingvaj sinonimoj estas kabineto, ĉambro kaj studĉambro) estas fresko (184x119 cm) de la itala renesanca pentristo Domenico Ghirlandaio, efektivigita en 1480 kaj situanta en la preĝejo de Ognissanti, Florenco.

## Historio 
La verko estis komisiita de la familio Vespucci, kune kun *Sankta Aŭgusteno en lia studejo* de Sandro Botticelli. Ambaŭ priskribis du Doktorojn de la Eklezio en siaj studejoj, kun kelkaj objektoj kiuj devus marki sian rolon kiel antaŭuloj de Humanismo. Ili ornamis la areon proksime de la koruso, kiu estis disfaligita en la 18-a jarcento. En tiu okazo la du freskoj estis forigitaj kaj metitaj en la navon. Parto de la fiksita kadro kaj surskriboj estis perditaj.

## Priskribo 
Dum Botticelli adoptis pli esprimplenan kunmetaĵon en sia Sankta Aŭgusteno (inspirita per la laboro de Andrea del Castagno), Ghirlandaio kreis pli kvietan kaj konvencian figuron, temigante anstataŭe mortvivon de objektoj eksponitaj sur la skribotablo kaj bretoj malantaŭ Sankta Hieronimo. Li eble estis inspirita fare de nordeŭropaj modeloj, kiel ekzemple *Sankta Jerome en sia studejo* de Jan van Eyck, kiu estis en la kolektoj de Lorenzo de Mediĉo.

Hieronimo estas prezentita kun sia kapo ripozanta sur unu mano kaj skribanta kun la alia. Tio estis la sama pozo elektita de Jan van Eyck. Malfermitaj libroj kaj kartuŝoj kun grekaj kaj hebreaj literoj respondas al lia agado kiel tradukisto de la Biblio. Sur la skribtablo estas la dato (MCCCCLXXX), same kiel sigelita letero, okulvitroj, du inkujoj (kun gutoj da inko proksime de ili), tondilo, kaj kandelingo. La skribotablo estas kovrita per orienta tapiŝo, luksa objekto ofte prezentita de Ghirlandaio, sed eble ankaŭ inspirita de nederlandaj pentristoj. La aĵoj sur la bretoj inkludas galeran ĉapelon, du apotekvazojn, cilindran ujo, kolĉenon, monujon, iom da frukto, du klarajn botelojn, kaj sablohorloĝon.

La lumo venas de la supra dekstra angulo, kreante bone difinitan ombron de la sanktulo sur la drapaĵo malantaŭ li; sed ankaŭ de la malfono, lumigante la objektojn sur la tablo.

## Fontoj 
## Vidu ankaŭ 
* *Sankta Hieronimo en sia* *studejo (Jan van Eyck)*

Kategorio:Sankta Hieronimo
Kategorio:Libroj en arto
Kategorio:Verkoj de 1480
Granda Arkitekto de la Universo

**La Granda Arkitekto de la Universo** (akronime **GAU**) en Framasonismo estas universala kaj neŭtrala nomo de la Supera Estaĵo (Dio), en kiu ĉiu membro de la frateco kredas, dum kiel kaj je kiu kredi estas la persona afero de ĉiu masonisto, depende de sia religio.

La esprimo devenas de la eŭropa Renesanco kaj estis uzita de alkemiistoj, astronomoj, filozofoj kaj artistoj. La Granda Arkitekto estas alegorio kiu aludas al la krea principo, por kelkaj al Dio. Oni diras, ke li portis la homaron de la mallumo ĝis la lumo, de la nescio al la sciaro.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Arkitekto
* kristanismo kaj scienco
* Krea mito
* Diismo
* Inteligenta dezajno
* Providenca okulo

Kategorio:Rozkrucismo
Kategorio:Monoteismo
Kategorio:Framasonismo kaj religio
Dicasterium por evangelizado

La **Dicasterium por evangelizado** () ekde la 5-a de junio 2022 oficiale tiel nomata, estas centra institucio de la Katolika Eklezio, unu el 16 institucioj en la Roma kurio. Ĝia celo estas la kunordigo de misia agado favore al la katolikismo. Ĝin fondis la katolika papo Francisko en junio 2022, kiu ankaŭ estis la unua prefekto, do gvidanto de la institucio, ĝis li mortis la 21-an de aprilo 2025. La institucio havas sian sidejon en la *Palazzo di Propaganda Fide* en Romo, la "palaco pri la propagando de kredo" kreita ekde 1622 en baroka stilo, kiu estas inter la Eksterteritoriaj zonoj de la Apostola Seĝo kaj tial tamen apartenas al Vatikanurbo kvankam ĝi situas ekster ĝia teritorio. La institucio eliris el la antaŭa *Kongregacio por la distvastigo de la kredo* () de 1622, ekde 1967 nomita *Kongregacio por la evangelizado de la popoloj* (), kaj la *Pontifika konsilio por antaŭenigi la novan evangelizadon* () de 2010.

## Referencoj 
Kategorio:Katolikismo
Kategorio:Roma kurio
Ede Horn (agronomo)

**Ede Horn,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horn Ede** estis hungara agronomo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia patro estis János Horn.

Ede Horn naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budaörs.

## Biografio 
Ede Horn maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1934, poste li akiris an diplomon en Hortikultura Instituto de Budapeŝto en 1937, post 2 jaroj li finis kurson en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József, en tutlanda edukejo li ekhavis pedagogian diplomon en 1941, fine en la Hungara Hortikultura Altlernejo diplomon pri hortikultura inĝeniero en 1944. Jam ekde la lernojaro 1937 li instruis en pluraj lernejoj province aŭ ĉefurbe, en la lernojaro 1945 li estis lernejestro en Jánosháza. En la Agrarscienca Universitato li instruis inter 1946–1952, poste li estis docento (1952–1957), poste li havis postenojn precipe en la universitata instituto. Intertempe li doktoriĝis en universitato en 1959, li kandidatiĝis (CSc) ĝuste post jardeko antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li okupiĝis pri fruktarboj. pro vidviĝo li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis trifoje, la dua dufoje. Li ricevis premiojn inter 1955-1990.

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bra (stacidomo)

**Bra** estas fervoja stacio priservanta la urbon Bra kaj la ĉirkaŭajn municipojn. Ĝi situas sur la fervojo Alessandria-Cavallermaggiore (km 76+250) kaj estas la finstacio de la fervojo Carmagnola-Bra (km 95+340); ĝis 1994 ankaŭ la fervojo Bra-Ceva servis la stacion.

## Bildgalerio 

Binari Stazione di Bra.jpg|Kajoj kaj trakoj
Trenitalia Class 640 No 640-143 (8062230741).jpg|Nostalgia trajno
Riqualificazione sottopassaggio bra.jpg|Subpasejo

## Vidu ankaŭ 
* Bra

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Bra
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1855
Liliana Bonfatti

''''''  estis itala kinoaktorino. Ŝi naskiĝis la 27-an de oktobro 1930 en Ovada kaj mortis en aĝo de 75 jaroj la 19-an de decembro 2005.  konatiĝis aparte per la filmo Le ragazze di Piazza di Spagna de 1952, kiu ankoraŭ filmiĝis nigra-blanke.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Italaj aktoroj
Cosetta Greco

''''*  estis itala kinoaktorino. Ŝi naskiĝis la 8-an de oktobro 1930 je la naskonomo *Cesarina Rossi* en Trento kaj mortis 71-jaraĝa la 14-an de julio 2002 en Romo.  konatiĝis aparte per la filmo Le ragazze di Piazza di Spagna de 1952, kiu ankoraŭ filmiĝis nigra-blanke, kvankam ŝi jam aperis en filmoj ekde la jaro 1943, do ekde la aĝo de 13 jaroj (la unua apero estis en historieca filmo de titolo *Addio, amore!*). Poste ŝi ĝis 1972 ankoraŭ partoprenis en pli ol 30 pliaj kinejaj filmoj, interalie en *I miserabili*, produktita de Carlo Ponti, en 1947 (do 17-jara, ankaŭ ankoraŭ infano), en *Il viale della speranza* de la reĝisoro Dino Risi en 1953, *La voce del silenzio* de la reĝisoro Georg Wilhelm Pabst same en 1953 kaj *Sono un sentimentale'' de la reĝisoro John Berry en 1955.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Italaj aktoroj
Lucia Bosè

''''*  estis itala kinoaktorino. Ŝi naskiĝis la 28-an de januaro 1931 je la naskonomo *Lucia Borloni* en Milano kaj mortis 89-jaraĝa la 23-an de marto 2020 en Segovio.  konatiĝis aparte per la filmoj Cronaca di un amore de 1950 kaj Le ragazze di Piazza di Spagna de 1952, kiuj ankoraŭ filmiĝis nigra-blanke. Inter 1955 kaj 1967 ŝi estis la edzino de la hispana taŭroluktisto *Luis Miguel Dominguín'', la paro vivis en Hispanio kaj havis tri infanojn, el kiuj la plej aĝa, la filo Miguel Bosé (kurioze kun alia akcento sur la familia nomo ol la patrino), kantisto-kantoverkisto, muzikisto kaj aktoro, havas propran esperantlingvan artikolon.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Italaj aktoroj
Domo de Sankta Marta

[eta|[Papo Francisko eniras Domus Sanctae Marthae.]]
La **Domus Sanctae Marthae** (latine por "Domo de Sankta Marta", ) estas la oficiala gastejo de Vatikanurbo. 

Kiel moderna konstruaĵkomplekso kompletigita en 1996, situanta tuj najbara al Baziliko de Sankta Petro en Vatikano, ĝi servas ĉefe kiel loĝejo por membroj de la pastraro kiuj vizitas en la Vatikano por oficialaj aferoj al la Sankta Seĝo. Laikoj servantaj la eklezio ankaŭ povas uzi la loĝejon. 

La konstruaĵo situas sur la loko de la Hospico de Santa Marta, konstruita de papo Leono la 13-a en 1891. La nuna konstruaĵo estis konstruita post Johano Paŭlo la 2-a, en 1996, en la apostola konstitucio *Universi Dominici Gregis*, enkondukis novajn regulojn por la elekto de la papo, preskribante, precipe, regulojn por la loĝejo de partoprenantoj en la konklavo. 

Do la konstruaĵo estis utiligita kiel la loĝejo de la Kolegio de Kardinaloj dum la konklavoj de 2005, de 2013 kaj de 2025. Dum konklavoj, ĉambroj estas asignitaj per lotado, kaj ĉiu komunikado kun la ekstera mondo estas fortranĉita.

La konstruaĵo estas dediĉita al la patroneco de Martha de Betania, patrona sanktulo de mastrumado, gastejestroj kaj hotelistoj.

Interalie, papo Francisko loĝis tie dum sia oficperiodo, kaj ankaŭ mortis tie .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1996
Kategorio:Konstruaĵoj en Vatikano
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Stephen Tyler

**Steven Victor Tallarico** (n. la 26-an de marto 1948 en Novjorko), konata profesie kiel ***Steven Tyler***, estas usona kantisto kaj kantverkisto, plej konata kiel la ĉefkantisto de la Boston-bazita rokmuzika grupo Aerosmith, en kiu li ankaŭ ludas la klavarojn, buŝharmonikon kaj perkutadon. Li estis nomita la "Demono de Screamin'" pro siaj altaj kriegoj kaj lia potenca larĝa voĉa gamo. Li ankaŭ estas konata pro sia sursceneja akrobatado. Dum vivaj prezentoj, Tyler estas konata pro vestado en buntaj, foje androginaj kostumoj kaj ŝminko kun siaj varmarkaj koltukoj pendantaj de sia mikrofonstando.

En la 1970-aj jaroj, Tyler ekstaris al eminenteco kiel la ĉefkantisto de Aerosmith, kiu publikigis tiajn ŝtonrokalbumojn kiel *"Toys in the Attic"* kaj *"Rocks"*, kune kun vico de furoraj unuopaĵoj, inkluzive de *"Dream On", "Sweet Emotion"* kaj *"Walk This Way"*. Ekde la malfruaj 1970-aj kaj fruaj 1980-aj jaroj, Tyler havis pezan drogan kaj alkoholan dependecon kaj la populareco de la grupo malkreskis. En 1986, Tyler kompletigis drogrehabilitadon kaj Aerosmith ekstaris al eminenteco denove kiam Tyler kaj Joe Perry eniris la grupon *Run-DMC* por re-produktaĵo de "Walk This Way", kiu en Usono estis inter la 5 plej sukcesaj kantoj. La grupo *Aerosmith* poste lanĉis revenon kun la plurplatenaj albumoj *"Permanent Vacation", "Pump", "Get a Grip"* kaj *"Nine Lives"*, per kiuj la grupo gajnis multajn premiojn. En 2016, li publikigis sian debutan solalbumon, ''We're All Somebody from Somewhere*, muzikalbumon de kontrea rokmuziko kiu inkludis la unuopaĵon *"Love Is Your Name"*.

Tyler estas inkludita en la listo de la magazino *Rolling Stone* de 100 plej grandaj kantistoj. En 2001, li estis induktita en la Fam-Salono kaj Muzeo de Rokenrolo kun la grupo *Aerosmith*. En 2013, Tyler kaj lia kantverka partnero Joe Perry ricevis la premion *ASCAP Founders Award'' de la kopirajta kolektivo ASCAP kaj estis induktitaj en la Kantoverkista Famulejo.

La filino estas la aktorino Liv Tyler.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Usonaj rokmuzikistoj
Dicasterium por la servo de karitato

La **Dicasterium por la servo de karitato** () ekde la 5-a de junio 2022 oficiale tiel nomata, estas centra institucio de la Katolika Eklezio, unu el 16 institucioj en la Roma kurio. Ĝia celo estas la kunordigo de misia agado favore al la katolikismo. Ĝi eliris el la iama *Papa almozo-administracio* () de 1621, kaj latine uzas tiujn titolojn plu paralele al la nova nomo.

La oficejo situas ĉe la orienta muro de Vatikanurbo, 50 metrojn norde de la renesanca kirko *Sant’Anna dei Palafrenieri* (en vikidatumoj) kaj 300 metrojn norde de la obelisko centre de la placo sankta Petro. Nuna prefekto ekde la  estas .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*   (, , , , ,  kaj )
* profilo en la vatikana retejo  (, , , , , , , ,  kaj )

Kategorio:Katolikismo
Kategorio:Roma kurio
Preĝejo Sankta Kruco (Kakucs)

La **paroĥa preĝejo Sankta Kruco** estas sakrala konstruaĵo en vilaĝo Kakucs (Hungario).

## Historio 
En Kakucs dum la frua mezepoko ne ekzistis kirko. Dum dominado de turkoj la vilaĝo senhomiĝis, la posta historio estis la sama kun Újhartyán. La novgotika didomo konstruiĝis inter 1926-1928, poste renoviĝis en 1971, 1983 kaj en la 2010-aj jaroj.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola ĉe stratangulo en korto, sed en la korto estas videbla ankaŭ krucifikso. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas. La enireja pordo estas arka kaj situas em mezo de la turo (malsupre). Super la pordo estas malgranda ronda fenestro, pli supre duobla arka fenestro. La turpinto estas piramida, la absido estas plurlatera. La ĉefnavo havas krucnavon, kiu nur iomete reliefas. Ankaŭ la navo havas arkajn duoblajn fenestrojn.

Kermeso okazas en la 14-an de septembro.

## Fontoj 
* hungare kun foto
* katolika leksikono
* hungare kun fotoj

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Kakucs
Kakucs
Holičky (Třeboň)

**Holičky** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Třeboň en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 4,5&nbsp;km oriente de Třeboň. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Holičky** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 25,54&nbsp;km². En la katastra teritorio Holičky u Staré Hlíny situas ankaŭ Nová Hlína.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1789.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotografioj 

Třeboň-Kotěrova vodárna Na Kopečku.jpg|Třeboň-Akvoturo de Kotěra Na Kopečku

Kategorio:Třeboň
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Setlejoj sur Lužnice
Cavallermaggiore (stacidomo)

**Cavallermaggiore** estas fervoja stacio situanta sur la fervojo Torino-Fossano-Savona kaj estas la deirpunkto de la fervojo Alessandria-Cavallermaggiore. Ĝi estas je la servo de Cavallermaggiore kaj la najbara Monasterolo di Savigliano. Ĝis 1959 ĝi estis ankaŭ la deirpunkto de la fervojo Moretta-Cavallermaggiore, kiu estis fermita tiun jaron kaj poste malmuntita.

## Vidu ankaŭ 
* Cavallermaggiore
* Monasterolo di Savigliano

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Cavallermaggiore
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1853
Rigola Stadio (stacidomo)

**Rigola Stadio** estas fervoja stacio de la linio Torino-Ceres, situanta en la komunumo Venaria Reale, ĉe la limo kun la urbo Torino, proksime al la tramdeponejo GTT de  Venaria kaj al la Juventus Stadium, konstruita sur la cindroj de la antaŭa Stadio delle Alpi.

Antaŭe administrita fare de Gruppo Torinese Trasporti (GTT), ekde la  ĝi estas administrata fare de Rete Ferroviaria Italiana (RFI).

centra|440ra|eta|Fervojo Torino-Ceres

## Bildgalerio 

Stazione di Rigola-Stadio 03.jpg|Stacio
Stazione di Rigola-Stadio 01.jpg|Kajoj kaj trakoj
Stazione di Rigola-Stadio 02.jpg|Sub ponto

## Vidu ankaŭ 
* Venaria Reale
* Tramtransporto en Torino

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Venaria Reale
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1991
Károly Tagányi (anestezisto)

**Károly Tagányi** [kAroj tagAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Tagányi Károly** estis hungara anestezisto, kirurgo.

Károly Tagányi naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
Károly Tagányi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1957, poste li akiris medicinan diplomon en Budapeŝta Medicina Universitato en 1963, kirurgian licencon en 1968, anesteziologian en 1972. Post la unua licenco li laboris 2 jarojn en hospitalo de Újpest, poste en hospitalo de Kőbánya li pasis 56 jarojn. Iam li estis levita ĉefkuracisto. Pro divorvo li edziĝis dufoje, la 2-a edzino naskis filinon en 1983, filon en la sekva jaro, li vidviĝis en 2010. Li ricevis premiojn inter 1982-2017.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az epiduralis és intrathecalis morfin analgézia késői légzésdepressziós hatásáról.* (kunaŭtoro, 1984)
* *Kémiai lumbalis sympathectomia.* (1995)
* *A pulzáló rádiófrekvencia – PRF – alkalmazása idült mozgásszervi fájdalom kezelésére.* (2009)
* *Dercum-betegség – Lipomatosis dolorosa. Irodalmi áttekintés saját adataink tükrében.* (2012)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj anestezistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
San Maurizio Canavese (stacidomo)

**San Maurizio Canavese** estas fervoja stacio sur la fervojo Torino-Ceres.

Ĝi priservas la urbon San Maurizio Canavese, en la metropola urbo Torino.

Antaŭe administrita fare de Gruppo Torinese Trasporti (GTT), ekde la  ĝi estas administrata fare de Rete Ferroviaria Italiana (RFI).

centra|440ra|eta|Fervojo Torino-Ceres

## Vidu ankaŭ 
* San Maurizio Canavese

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Maurizio Canavese
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1868