open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
IJK 2025

La **81-a Internacia Junulara Kongreso (IJK)** de TEJO okazis de la 9-a ĝis la 16-a de aŭgusto 2025 en Cisarua, Indonezio.

Antaŭe oni planis ĝin en la 2-a ĝis la 9-a de aŭgusto, sed en fino de novembro 2024 la 110-an UK-on en Brno, Ĉeĥio ŝovis UEA al unu semajno poste (la 26-a de julio ĝis la 2-a de aŭgusto 2025) pro la motorcikla konkurso de MotoGP. Do la lasta tago de UK kaj la unua tago de IJK interkovris. La organizanto fine decidis por ŝovi la daton de IJK ankaŭ al unu semajno poste.

## Organizantoj 
Jen la listo de organizantoj, devenas precipe de Indonezio kaj ankaŭ kelkaj aliaj landoj:
[eta|Emblemo de IJK 2025, montras vulkano kiel simbolo de ĉirkaŭaĵo de Cisarua kaj nubo kun motivo [Megamendung, tradicia batikmotivo.]]

* Arya Bhaskara Ferduzi - ĉeforganizantoj, vizoj, nokta programo
* Arifah Jihan - loĝado
* Asfrina Liola Simamora - kasisto
* Victor Max Immanuel Koespramanto - vespera programo
* Yani Kartika Wulandari - ekskursoj kaj karavanoj
* Albert Stalin Garrido - kongresa oficisto, taga programo
* Michael Vrazitulis - TEJO estrarano pri kongreso
* Tran Hoan (Ĝojo) - vespera programo
* Teofilo JM de Jesus - novula programo
* Konstanze Schönfeld - kunordiganto de helpantoj

## Programo 
La temo de la kongreso estas "Diverseco, Solidareco, kaj Toleremo". Tio kongruas kun nacia devizo de Indonezio "*Bhinneka Tunggal Ika*" (Unueco en Diverseco). Ankaŭ ĉiutage oni havas specifan subtemon priskribante tiutagajn programojn.

Oni povas spekti koncerton en vespera programo. Estas Mitt de Japanio, Ninety Horsepower de Indonezio, kaj Kordevulo, speciala muzikbando fondiĝita el kelkaj esperantistoj de Vjetnamio, Filipinoj, Italio, kaj Orienta Timoro. Ankaŭ oni povas spekti indonezian vespero kiu montris kelkajn lokajn dancojn.

Frédéric Düe (Frico) organizis programon de sponsorata kurado #KuriPorKongo. Per ĝi oni kolektis 1508 eŭrojn por sendi al Orienta Kongolando, kiun konflikto tuŝis komence de 2025.

Ekskursoj en tiu ĉi kongreso haveblis al kelkaj lokoj. Estis du antaŭkongresaj ekskursoj al Ĝakarto kaj Bogoro, tri dumkongresaj ekskursoj, kaj tri postkongresaj ekskursoj al Banten, Ĝakarto, kaj Filipinoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la IJK 2025

## Referencoj 
Kategorio:IJK 2025
81-a IJK
Kategorio:21-a jarcento en Indonezio
Kategorio:2025 en Azio
Ieri, oggi, domani

**Hieraŭ, hodiaŭ kaj morgaŭ** (en itala origine *Ieri, oggi, domani*) estas komedia filmo de 1963 reĝisorita de Vittorio de Sica. La filmo rakontas tri mallongajn historiojn pri paroj de diferencaj partoj de Italio.

Ĝi estas la unua de la tri filmoj reĝisoritaj de De Sica kiu havas kiel protagonistojn la paron de granda kinsukceso formata de Sofia Loren kaj Marcello Mastroianni. Interalie ĝi honoriĝis per la Akademia premio por la plej bona fremdlingva filmo en 1965. 

## Intrigo
La unua historio rakontas kiel cigaretvendistino sukcesas eviti monpunon dum jaroj pere de jura  preteksto: la italaj leĝoj ne permesas aresti pro malgranda delikto gravedulinon aŭ naskintinon. Tiukadre ĉiujare Adelina naskas novan “bambino”, ĝis elĉerpiĝo de sia edzo, kiu jam ne povas "plenumi", kio generas amuzan konflikton en la paro.

La dua epizodo rakontas la konflikton de altklasa riĉulino kaj ŝian pasion por interesa ĵurnalisto mezklasa. Finfine, la diferenco de klasoj kaj la frivoleco de la damo dominas al komedia rompo, kvazaŭ De Sica estus pentinta pri la tono per kiu staertis tiu aparta historio.

La lasta rakonto montras pli stereotipan rolulon, nome la tipa prostitutino de “ora koro” kiu faras sian bonan tiutagan agon helpante sian moralistan najbarinon ke ŝia nepo restu en la seminario. 

## Geaktoraro kaj roluloj 
thumb|centre|450px|Sofia Loren, M. Mastroianni A. Giuffrè kaj aliaj en fotogramo de *Adelina*.
* Sophia Loren - Adelina Sbaratti / Anna Molteni / Mara
* Marcello Mastroianni - Carmine Sbaratti / Renzo / Augusto Rusconi
* Aldo Giuffrè - Pasquale Nardella (en la epizodo *Adelina*)
* Agostino Salvietti - Dro. Verace (en *Adelina*)
* Lino Mattera - Amedeo Scapece (en *Adelina*)
* Tecla Scarano - Fratino de Verace (en *Adelina*)
* Silvia Monelli - Elivira Nardella (en *Adelina*)
* Carlo Croccolo - Aŭkciisto (en *Adelina*)
* Pasquale Cennamo - Policano (en *Adelina*)
* Tonino Cianci - Antonio Cianci - (en *Adelina*)
* Armando Trovajoli - Giorgio Ferrario (en *Anna*)
* Tina Pica - Avinjo Ferrario (en *Mara*)
* Gianni Ridolfi - Umberto (en *Mara*)
* Gennaro Di Gregorio - Avo (en *Mara*)

## Eksteraj ligiloj
* 

Kategorio:Italaj komediaj filmoj
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri familioj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1963
Trolebusa transporto en Pjongsong

La **Trolebusa transporto en Pjongsong** estas la trolebusa reto en la nord-korea urbo Pjongsong.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Pjongsong
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (, plurlingva)

Kategorio:Pjongsong
Pjongsong
Trolebusa transporto en Bergen

La **Trolebusa transporto en Bergen** () priservas la urbon Bergen en Norvegio. Ĝi estas la nura trolebussistemo daŭre funkcianta en Norvegio kaj unu el la du trolebussistemoj en Skandinavio.

Ĝi malfermiĝis la , kiam la tramo de Bergen estis iom post iom fermita kaj kelkaj el la tramlinioj estis transformitaj al trolebuso. Ĝi estis konstruita kaj funkciigita fare de Bergen Sporvei, kaj nun estas funkciigata fare de ĝia posteulo, Tide Buss.

En 2007, ĝi havis ses trolebusojn kaj du du-reĝimajn busojn.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Bergen (Norvegio)
* Malpeza fervojo de Bergen
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (Tide) (/)

Kategorio:Bergen
Bergen
László Ádám (ĵurnalisto)

**László Ádám** [lAslO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ádám László,** estis hungara ĵurnalisto. Lia origina familia nomo estis *Kohn* ĝis 1914.

László Ádám naskiĝis  en Vác, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
László Ádám maturiĝis en 1919, poste li estis statistikisto ĝis 1922, pli poste ĵurnalisto. Plej longe li laboris ĉe Népszava inter 1948–1961, krome en pluraj aliaj gazetoj aŭ ekonomiaj revuoj. Plej ofte li kontribuis ekonomiajn artikolojn, dum la frua socialismo pri la noviga movado.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Szocializmus és a kisparasztság.* (1947)
* *Új újítómozgalom és a műszaki fejlesztési terv kölcsönhatása.* (1951)
* *Miből élünk? A nemzeti jövedelem termeléséről és felhasználásáról.* (1965)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Lipoltov

:*Tiu ĉi artikolo temas pri vilaĝo en distrikto Cheb. Eble vi serĉas: pereintan vilaĝon Lipoltov en Doupova montaro.*

**Lipoltov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Tuřany, troviĝanta en distrikto Cheb. Ĝi troviĝas 1,5 km okcidente de Tuřany. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

**Lipoltov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,17&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1294.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo

## Ĉirkaŭaĵo
* Akva rezervujo Jesenice

## Pluaj fotoj

 File:Tuřany, Lipoltov, old houses.jpg| Riparitaj domoj
Lipoltov, srpen 2019 (1).jpg|Lipoltov
 File:Tuřany, Lipoltov, chapel.jpg| Kapeleto ĉe ŝoseo
 File:Tuřany, Lipoltov, road to Jesenice.jpg| Ŝoseo al nordo direkte al&nbsp;Jesenice

Kategorio:Tuřany (distrikto Cheb)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Cheb
Kategorio:Setlejoj en Ĥebia baseno
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kasukabe

**Kasukabe,** () estas urbego, ankaŭ speciala urbo en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en Regiono Kanto, en gubernio Sajtama.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2021 Kasukabe havis populacion de .

## Geografio 
Kasukabe situas sur ebenaĵo. Koŝigaja troviĝas 11, gubernia sidejo Saitamo 12, Jono (urbo) 15, Kaŭaguĉi 19, Kavagoe 25, Tokorozava 32, ĉefurbo Tokio 43, Fukaja 49 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/kasukabe_japan/tokyo_japan.
eta|

## Historio 
En areo de la nuna Kasukabe arkeologoj trovis tumulojn kaj aliajn tombojn. En la konata historia tempo Kasukabe prosperis kiel poŝta stacio kaj en 1889 ĝi estis establita moderna municipo. En 1944 la najbara komunumo aliĝis al la municipo, ĝuste post jardeko pliaj najbaraj komunumoj aliĝis, samtempe Kasukabe estis levita al urbostatuso. En 2005 eĉ proksima urbo aliĝis al Kasukabe, post 3 jaroj tiu unuiĝo meritis la rangon speciala urbo kun pliigita loka aŭtonomio.

## Ekonomio 
Kasukabe estas regiona komerca centro kun miksa ekonomio.

## Eduko 
En Kasukabe sola universitato reprezentas la plej altan edukon.
eta|maldekstre|

## Trafiko 
Kasukabe havas bonajn kontaktojn fervoje kaj voje, eĉ Linio Hibiya (Tokyo Metro) trafikas ene.

## Klimato 
Kasukabe situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1408 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj 
* parkoj

## Ĝemelurboj 
*  Pasadena (Kalifornio), Usono, Kalifornio (ekde 1993)

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Trolebusa transporto en Linz

La **Trolebusa transporto en Linz** () kune kun la trolebuso de Salcburgo, estas unu el du restantaj trolebussistemoj en Aŭstrio. La trolebusservo de Linz ekzistas ekde la  kaj de tiam kompletigis la tramon de Linz, kiu funkcias ekde 1880, kaj la urban busservon kiu komenciĝis en 1928. La transportkompanio Linz Linien, filio de Linz AG, nuntempe priservas kvar liniojn (kaj la komplementan linion 45a) per trolebusoj. Unu el ili ankaŭ priservas la najbaran urbon Traun en la sudo.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Linz
* Traun
* Tramtransporto en Linz
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (Linz AG) ()

Kategorio:Linco
Linz
Preĝejo Apostoloj (Hildburghausen)

**Preĝejo Apostoloj** (germane: *Apostelkirche*, *Waisenhauskirche*) estas protestantisma kirko en Hildburghausen, Germanujo.  
## Historio 
Venigis en 1711 duko Ernesto hugenotojn kaj permesis setlon antaŭ la urbopordegoj. Sekve de 1710 estiĝis kaj floris nova periferia urbokvartalo *Neustadt*. En 1721 fariĝis propra komunumo kiu okazigis la diservojn en tiama orfejo (nun troviĝas tie hospitalo).

Propra kirko estis konstruita inter 1755 kaj 1774 en stilo de malfrua renesanco kaj frua klasikismo. Grundo por ĝi estis drenita lageto. Je la unua dimanĉo de advento 1774 eblis solena konsekro, sub la nomo *Orfeja Kirko*. Post kiam en 1819 ĉiuj rilatoj al la orfejo oni alinomis ĝin *Neustädter Kirche*. En 1824 oni kunfandiĝis kun la reformita komunumo. Inter 1820 kaj 1910 ĉi konstruaĵo ankaŭ servis kiel tombeja funebrejo. Post fermo de la kastela kirko en 1847 alvenis statuoj de Johano la Evangeliisto kaj de Johano la Baptisto. En 1975 ĉi kirko deklariĝis range ĉefkirko, ĉar Preĝejo Kirko devis fermiĝi pro troa kaduko: tio daŭris ĝis 1993. Poste Preĝejo Apostoloj servis kiel dumvintra kirko kaj okazigo de neliturgiaĵoj. De 2019 ĝi ne plu alireblas pro mura malfirmeco.

## Arkitekturo 
La interno modestas havante du galeriojn. La longeco estas de 24 metroj, la larĝeco de 17 metroj. Eoste troviĝas altaro, predikejo kaj orgena galerio. Kontraŭe al la altaro troviĝis princa loĝio. La unua orgeno venis ne antaŭ 1783, disde Kastelo Heldburg, verko de  Johann Christian Dotzauer. Enireje oni plialtigis en 1833/34 la turon ĝis 34 metroj. Eta orgeno de Rudolf Böhm kun kvin registroj estis donacita fare de la municipo en 1974. De 1975 oni restaŭradis la tuton. En 1985 oni honore memoris ene la bonfaradojn de Ludwig Nonne kaj en 1988 okazis ekumenisma porinfana tago. La loko ankaŭ estiĝis disputadejo antaŭ la Kontraŭkomunisma revolucio de aŭtuno 1989. En 2000 oni provis forigi larmofungon kaj farbis la internon. La tuto pli kaj pli ŝanĝiĝis koncertejo. Grandan modernan orgenon, post historia orgenfasado, enmuntis en 1934 Riĉard Voigt el Halberstadt. Ĝi havas 20 registrojn, du klavarojn kaj pedalon.

## Eksteraj ligiloj 
* prikirkaj informoj fare de la respondeca eklezidistrikto
*Katja Wollschläger: "Eine Kirche in Not" - ĉe: TA, 12.7.2023

## Notoj 
Kategorio:Hildburghausen
Hildburghausen
Hildburghausen
Trolebusa transporto en Salcburgo

La **Trolebusa transporto en Salcburgo** () kune kun la trolebuso de Linz, estas unu el la du restantaj trolebussistemoj en Aŭstrio. Kun dek du linioj, 165 haltejoj kaj proksimume 100 veturiloj, Salcburgo havas la kvinan plej grandan trolebusreton en la okcidenta mondo post Ateno/Pireo, San Francisco, Seatlo kaj Vankuvero. Ĝi ekzistas ekde 1940 kaj anstataŭigis la Salcburgan tramon, nomitan *Gelbe Elektrische* (Flava Elektra).

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Salcburgo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (Salzburg AG) ()

Kategorio:Salcburgo
Salcburgo
Trolebusa transporto en Tychy

La **Trolebusa transporto en Tychy** () estas unu el la tri funkciantaj trolebusaj transportsistemoj en Pollando (kune kun Lublin, Gdynia kaj Sopot).

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Tychy
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (TLT) ()

Kategorio:Tychy
Tychy
Johann Heinrich Pertsch

**Johann Heinrich PERTSCH** (naskiĝinta la  en Koburgo, mortinta la  en Bad Rodach) estis germana klasika filologo kaj luterana animzorganto. 

## Vivo 
Estante filo de juristo li frekventis la lernejon Gymnasium Casimirianum en sia naskiĝurbo. Poste studis teologion inter 1795 kaj 1798 ĉe la universitatoj de Jena kaj Göttingen. Poste li prepariĝis je pastora deĵorado. Lia doktoriĝo en 1804 en Erlangen estis post defendo de la tezo *De recta methodo historiae catholicae in gymnasiis et lyceis docendae*. En novembro 1803 li estis ekdungita ĉe la gimnazio koburga. Ĉe tiu parte akademie gvidata institucio li fariĝis en 1806 eksterorda, en 1808 orda profesoro pri historio, la hebrea kaj la helena lingvoj. 

Tamen Pertsch finfine ŝanĝis la profesio kaj iĝis nesekulara. En 1811 li estiĝis pastoro ĉe preĝejo Sankta Kruco en Koburgo kaj samtempe diakono ĉe la Maŭrico-kirko. Pli malfrue li iĝis superintendanto kaj supera paroĥestro je Rodach. Ĉi funkcion li plenumis ĝismorte.

Filo lia estis la sekreta financkonsilisto Erdmann Pertsch.

## Verkoj (elekto) 
* *Disputatio inauguralis de recta methodo historiae catholicae in gymnasiis et lyceis docendae*, Hilpert, Erlangen 1804.
* *Lehrbuch der Menschengeschichte für Gymnasien und Lyzeen*, Ahl, Coburg 1805.
* *Neues allgemeines literarisch-artistisches Lexikon*, du volumoj, Sinner, Leipzig 1807.
* *Grundriß der römischen Altertumskunde*, Ahl, Coburg 1808.

## Literaturo 
* "Pertsch, Johann Heinrich". Ĉe: *Großes Conversations-Lexicon für die gebildeten Stände*, 4. suplementa volumo, Bibliographisches Institut, Hildburghausen 1854, p. 1350
* Art "Pertsch, Johann Heinrich", de Richard Hoche, ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie*, volumo 25 (1887), p. 405

## Eksteraj ligiloj 
* ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Luteranaj pastroj
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Homoj rilataj al Koburgo
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1776
Kategorio:Mortintoj en 1844
Trolebusa transporto en Ĉongĵino

La **Trolebusa transporto en Ĉongĵino** estas trolebusa sistemo en la nord-korea urbo Ĉongĵino. Kune kun la tramo de Ĉongĵino, ĝi estas la ĉefa transportrimedo de la urbo.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Ĉongĵino
* Tramtransporto en Ĉongĵino
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo (, plurlingva)

Kategorio:Ĉongĵino
Cxongjxino
Bence Adorján

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Adorján Bence,** estis hungara ekonomikisto, elektrinĝeniero.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en komerca mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1939, poste li havis administrajn taskojn en uzinoj ĝis 1948, dum li akiris ekonomian diplomon en Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József en 1946, pli frue en 1942 li havis stipendion en Peruĝo. Inter 1948–1957 li estis postenulo en kvazaŭministerio, dum en 1951 li akiris librotenistan licencon, ekonomplanistan licencon post 2 jaroj, eĉ li doktoriĝis en la universitato en 1955. Inter 1957–1968 li laboris en akademia instituto, poste en alia instituto ĝis la pensiuliĝo en 1981. Intertempe li akiris elektrinĝenieran diplomon en la universitato, li kandidatiĝis en 1976 kaj doktoriĝis en 1985 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En la 1980-aj jaroj li strebis disvastigi la komputilojn en la ekonomika planado. Lia edzino naskis 2 gefilojn, li vidviĝis en 1975. Li ricevis 2 premiojn en 1969 kaj 1979.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A magyar vegyipar fejlődésének lehetőségei.* (disertaĵo, 1946)
* *A beruházások hatékonyságának kérdéséről.* (kunaŭtoro, 1952)
* *Szélessávú impulzuserősítő.* (1957)
* *A termelés koncentrálásának új szervezési irányai.* (1968)
* *Számítástechnika tegnap, ma, holnap.* (monografio kaj disertaĵo, 1977)
* *Műszaki-gazdasági és társadalmi kölcsönhatások érvényesülése a számítástechnikában.* (ankaŭ disertaĵo, 1985)

## Patento 
* *Többutas koaxiális kapcsoló.* (kun aliaj 2 personoj, 1965)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj elektroinĝenieroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Eŭgenio (Saksio-Hildburghausen)

**Frederiko Vilhelmo Eŭgenio** (naskiĝinta la  en Hildburghausen, mortinta la  en Öhringen) estis princo de Saksio-Hildburghausen. Patro lia estis duko Ernesto Frederiko la 2-a (Saksio-Hildburghausen). Edzigis lin en 1778 lia nevino princino Karoline, filino de duko Ernesto Frederiko la 3-a.

## Vivo 
Eŭgenio frue eksoldatis en Nederlando kie li fariĝis subkolonelo kaj garda kapitano. En 1753 li ekservis por Danujo kaj rangaltiĝis je infanteria kolonelo kaj komandanto de artileria korpuso. En 1759 oni dekoraciis lin per la pola Blanka Aglo-ordeno. Li fariĝis generalmajoro kaj estro de la oldenburga infanteriregimento *Oldenburgisches Regiment zu Fuß*. Forlasis li fremdan armeservadon kiel generalleŭtenanto de infanterio. En Hildburghausen mem li komandis grenadistan taĉmenton.

En 1760 fondis li en Veilsdorf porcelanmanufakturon. Malgraŭ pluraj privilegioj la ekonomia sukceso lamis. En Weitersroda li starigis novan paroĥujon kaj kirkon kaj biendomon. Je Hildburghausen li luprenis la monfarejon kaj ordonis la konstruon de la belega domo *Hoheitshaus*. Konata esta lia lerteco inĝeniera.

En 1769 li nomumiĝis, kun praonklo Jozefo Frederiko kaj dukino Charlotte Amalie von Hessen-Philippsthal komitatano por plie malaltigi la ŝuldojn de la dukujo; tion ordonis imperiestro Jozefo la 2-a. Sed ĉi-funkcie Eŭgenio mem defraŭdis kapitalon. Pro tio li transloĝiĝis en 1770 ĉe la bofraton je Öhringen.

## Literaturo 
* Dr. Rudolf Armin Human: *Chronik der Stadt Hildburghausen* Hildburghausen, 1886.
* Andrea Geldmacher: *Porzellanland Thüringen. 250 Jahre Porzellan aus Thüringen.* Jena, Verlag Städtische Museen, 2010.
* Michael Ranft, *Die Politische Historie von Thüringen, Meißen und Sachsen, welche der sächsische Patriot aus den bewährtesten Nachrichten in XI Stücken der studirenden Jugend in möglichster Kürze aufrichtig erzehlet*, volumo 10, interrete (biografio)

## Notoj 
Kategorio:Dinastio Wettin
Kategorio:Germanaj nobeloj
Kategorio:Hildburghausen
Kategorio:Oficiroj
Kategorio:Porcelano
Monaĥejo de Veilsdorf

**Monaĥejo de Veilsdorf** (germane: *Kloster Veilsdorf*) troviĝis en Veilsdorf, Germanujo; la benediktana klostro pereinta estis nomdonanto por hodiaŭa urbokvartalo. Malmultaj restaĵoj videblas ĉe la sudorienta rando sude de la arbaro *Hildburghäuser Wald* kaj norde de la federacia ŝoseo B 89, en malaltebenaĵo de Werra inter la urboparto Heßberg kaj Harras (Eisfeld) (apud la distrikta ŝoseo K 531). 

## Historio 
La unua mencio de ĉi klostro estis en la 1189-a jaro. Temis pri fondaĵo de la katedrala kapitulano Henriko de Heßberg. kiu episkopis inter 1202 kaj 1207 en Würzburg. La tuto estis sub la patroneco  de ĉefanĝelo Miĥaelo. La monaĥejo estis konstruita anstataŭ antaŭa fortikaĵo. Tie dum Mezepoko transverse sekcis la riveron Werra vojo kondukanta el la direkto de Bürden (Hildburghausen): ties restoj estas nun ravino. 

En 1446 ĝi estiĝis porvira klostro. Por ilia vivmaniero validis la reguloj de la reformemuloj de Kastl.

Dum la Kamparana milito de 1525 la ejaro brulkonsumiĝis. Post sekularigo kvin jarojn pli malfrue la grundoj kaj la restintaj konstrueroj iĝis princa ĉambra bieno. Samloke de 1760 estiĝis porcelana manufakturo fondita fare de Eŭgenio (Saksio-Hildburghausen). Poste ĝi moderniĝis kaj venis en la manojn de ses posedantoj. Hodiaŭ gvidas ĝin la grupo *Rauschert*; oni specialiĝis pri teknikaj porcelanaĵoj. Fakte ja konserviĝis malmulte da eroj de klostro kaj manufakturo. Almenaŭ dum la  unua duono de la 19-a jarcento la laboristoj estis pagataj per kupraĵoj kuponaj *(Veilsdorfer Kupfermarken)*. 

Ekde la 1.7.1950 la loko kunfandiĝis kun Hetschbach. 

## Elstaruloj 
* Arthur May (1902–1933): ĉefredaktisto de la akena gazeto "Arbeiter-Zeitung", murdite en 1933 
* Hermann Hahn (1868-1945): skulptisto 

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* kvartala paĝaro 

Veilsdorf
Veilsdorf
Kategorio:Malaperis en 1525
Kalvinana preĝejo (Mogyoród)

Kalvinana preĝejo (Mogyoród)

La **kalvinana preĝejo** estas religia konstruaĵo en grandvilaĝo Mogyoród (Hungario).

## Historio 
Oni konjektas, ke en la 1560-aj jaroj la loĝantoj elektis la kalvinismon. En 1605 en listo de kalvinanaj vilaĝoj estas legebla ankaŭ Mogyoród. Ili uzis memfaritan preĝdomon, sed en 1719 dum la kontraŭreformacio la katolikoj forprenis ĝin. Tamen inter 1734-1747 ekzistis kalvinana preĝdomo. En 1782 oni fondis kalvinanan paroĥon, kiu funkciis ĝis 1840, poste Mogyoród estis filio de Fót, foje Kistarcsa. En 1834 oni denove konstruis preĝdomon kaj en 1880 ĝi plene rekonstruiĝis, fine en 1927 ankaŭ turo konstruiĝis. La 2 sonoriloj estis faritaj en 1824, respektive 1927. En 1944 la didomo suferis militajn damaĝojn, tio estis riparita en 1947. Ekde 2002 la paroĥo devas zorgi egalrajte pri komunumoj Fót-Kisalag-Mogyoród. La turo estis plialtigita en 2009.

## Konstruaĵo 
La kirko situas en korto, la fasado estas simetria. Meze la turo plene reliefas.  La turopinto estas jupa piramido. La enirejo funkcias tra la turo. Interne, anstataŭ orgeno, harmoniumo funkcias.

## Fontoj 
* oficiala paĝo 
* hungare kun foto

Mogyoród
Trolebusa transporto en Urgenĉo

La **Trolebusa transporto en Urgenĉo** () ligas la ĉefurbon Urgenĉo de Regiono Ĥorezmo de okcidenta Uzbekio, kun la najbara urbo Ĥivo. Ekde la fino de la Taŝkenta trolebussistemo en 2010, ĝi estis la nura trolebussistemo en Uzbekio.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Urgenĉo
* Ĥivo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* Neoficiala retejo  (, plurlingva)

Kategorio:Urgenĉo
Urgenĉo
Trolebusa transporto en Gdynia

La **Trolebusa transporto en Gdynia** () estas urba transportsistemo en Gdynia, kunekzistanta kun la busa transportsistemo en tiu ĉi urbo. La trolebusoj de Gdynia estas unu el la tri ekzistantaj retoj de tiu speco de transporto en Pollando (kune kun Lublin kaj Tychy) kaj la plej granda inter ili. La reto de Gdynia ankaŭ kovras Sopot kaj Ergo Arena (la limo inter Gdansko kaj Sopot). La transportisto disponiganta trolebusajn transportservojn en Gdynia kaj Sopot estas "Przedsiębiorstwo Komunikacji Trolejbusowej w Gdyni" (PKT), funkciante nome de "Zarządu Komunikacji Miejskiej w Gdyni" (ZKM). La trolebusoj de Gdynia respondecas pri ĉirkaŭ 30% de la totala publika transporto disponigita fare de ZKM en Gdynia. Ili kovras pli ol 4 milionojn da kilometroj ĉiujare kaj transportas proksimume 350 milionojn da pasaĝeroj.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Gdynia
* Sopot
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (PKT) ()
*  (ZKM) (//)

Kategorio:Gdynia
Gdynia
Vie privée

**Privata vivo** (*Vie privée*) estas franca filmo de 1962 reĝisorita de Louis Malle.

## Intrigo
Jill (Brigitte Bardot), bela junulino de la burĝaro de Ĝenevo, estas dancistino kaj sekrete enamiĝas de Fabio (Marcello Mastroianni), edzo de sia plej bona amikino, Carla (Ursula Kubler). Fabio estas eldonisto, beletristo kaj teatristo. Por fuĝi disde tiun nerealigeblan amon, Jill foriras al Parizo kie ŝi de dancistino iĝas manekeno kaj seksosimbolo. Alloginte la paparacojn kaj la publikon, adoritan kaj poste malamata, ŝi jam ne plu havas privatan vivon. Deprime, ŝi rifuĝiĝas en Ĝenevo kie ŝi retrovas Fabio, kaj li enamiĝas je ŝi, ili kunhavas tiam feliĉajn momentojn. Fabio muntas teatraĵon en la festivalo *dei Due Mondi* de Spoleto kie ŝi kuniĝas al li, altirante denove la publikan atenton kaj la ĵurnalistojn. Kaptita, ŝi ne eliras el sia ĉambro. La premieran vesperon, ŝi supreniras la tegmenton de la palaco por vidi la teatraĵon; fotisto malkovras ŝin, fotas kaj la fotofulmo blindigas ŝin kiu glitas kaj falas el la tegmento. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Marcello Mastroianni	: Fabio Rinaldi
* Brigitte Bardot : Jill
* Nicolas Bataille : Edmond
* Dirk Sanders : Dick
* Jacqueline Doyen : Juliette
* Éléonore Hirt : Cécile
* Gloria France : Anna
* Jeanne Allard : la servistino
* Ursula Kubler : Carla
* Gregor von Rezzori : Gricha
* Paul Sorèze : Maxime
* Élie Pressmann : Olivier
* Antoine Roblot : Alain, la fotisto

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri ĵurnalistoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1962
Trolebusa transporto en Lublin

La **Trolebusa transporto en Lublin** () estas unu el la tri aktivaj trolebussistemoj en Pollando (apud Gdynia kaj Tychy). La transportisto sur trolebusaj linioj estas Miejskie Przedsiębiorstwo Komunikacyjne Lublin Sp. z o.o.

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Lublin
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (MPK Lublin) (/)

Kategorio:Lublino
Lublin
L'assassino

'''L'assassino'* (*La murdisto'') estas franc-itala filmo de 1961 reĝisorita de Elio Petri.

## Intrigo
.]]

35-jaraĝa antikvaĵisto Alfredo Martelli estas subite forportita de sia hejmo fare de la polico al la policejo sen ajna klarigo. Dumlonge li atendas por konî la tialon de sia aresto, ĝis la komisaro Palumbo informas al li ke li estas supozita murdisto: lia iama amantino, Adalgisa De Matteis, kun kiu li renkontiĝis la antaŭan tagon por peti pagoprokraston, estis murdita.

Martelli pasigas la tutan tagon memorante sian vivon, inter la pridemandaroj kaj kontraŭpridemandaroj fare de la komisaro kaj unu angoran nokton en sia ĉelo, malkaŝante sian maldecon moralan per kiu li klopodis socie supreniri: finfine la polico informas lin, ke pere de demandaroj al aliaj atestantoj oni povis malkovri la veran kulpulon, tiel ke Alfredo povas finfine liberiĝi.

La angoro de tiuj dramaj momentoj ŝajnas okazigi ĉe li sanigan reagon ŝanĝi sian vivon, sed baldaŭ la konscienc-riproĉo kaj la pento forvaporiĝas. La antikvaĵisto revenas en la malbonajn iamajn kutimojn, kvazaŭ nenio fakte estis okazinta. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Marcello Mastroianni : Alfredo Martelli
* Micheline Presle : Adalgisa De Matteis
* Cristina Gaioni : Nicoletta Nogara
* Salvo Randone : Komisaro Palumbo
* Andrea Checchi : Morello
* Francesco Grandjacquet : Maljunulo
* Mac Ronay : Memmortigulo
* Max Cartier : Bruno
* Giovanna Gagliardo : Rosetta

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Trileraj filmoj
Kategorio:Detektivaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1961
Ozymandias

**Ozymandias** (/ˌɒziˈmændiəs/ ah-zee-MAN-dee-us) estas soneto verkita de la angla romantika poeto Percy Bysshe Shelley. Ĝi estis unue eldonita la 11an de januaro 1818 en numero de la semajna gazeto *The Examiner* en Londono. Poste, la poemo estis inkludita en la kolekto *Rosalind kaj Heleno* kaj poste, postmorte, en poemaro publikigita en 1826 .

La nomo *Ozymandias* (variaĵoj *Osymandias*, *Osymandyas*; ) estas la grekigita versio laŭ Diodoro de la trona nomo (antikvegipte Nisut-bitej) "Reser-maat-" Re-User -maat") de la antikvegipta faraono Ramseso la 2-a.

La soneto temas pri la rakonto de vojaĝanto kiu trovas diserigitan monumenton de reĝo Ozymandias en dezerto. La temo estas la pasemo de surteraj verkoj. La poemo estis verkita en decembro 1817 kadre de verkkonkurso kaj estis publikigita unuafoje en januaro 1818 . Ĝi estis muzikigita fare de Richard Bales en 1941. 

Shelley estis inspirita per la temo de la poemo de la kolosa kapo de statuo de Ramseso la 2-a , kiu estis transportita de la Ramesseum en Tebo ĝis Londono en 1816 laŭ instigo de Henry Salt fare de Giovanni Battista Belzoni kaj ekspoziciita tie . 

La poemo estis skribita kiel parto de humura argumento kun kolega poeto Horace Smith, kiu poste skribis soneton kun simila temo kaj titolo. La ĉeftemo de la soneto de Shelley estas forgeso, kiu minacas ĉiujn historiajn okazaĵojn kaj personecojn, eĉ la plej grandajn regantojn de grandaj regnoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Aŭdioregistraĵo de "Ozymandias" de la BBC.
* Ozymandias: Resumo, Temoj kaj Analizo
* *Ozymandias* – Prinotita teksto
* 
* La poemo, aranĝita al muziko

Kategorio:Sonetoj
Kategorio:Anglalingvaj kantoj
Kategorio:Ramseso la 2-a
Kategorio:Antikva Egiptio en fikcio
La notte

**La nokto** (*La notte*) estas itala filmo de 1961 reĝisorita de Michelangelo Antonioni.

La filmo ricevis diversajn premiojn, inter kiuj menciendas la Ora Urso en la Berlina Internacia Kinfestivalo, la Premio David di Donatello al la plej bona reĝisorado kaj la premio ''Nastro d'argento* de la *Sindacato Nazionale Giornalisti Cinematografici Italiani'' (SNGCI) al la plej bona reĝisorado. La ĉefaj geaktoroj estas Marcello Mastroianni, Jeanne Moreau kaj Monica Vitti. 

## Intrigo
En Milano, komence de la 1960-aj jaroj, Giovanni Pontano (Marcello Mastroianni), sukcesa verkisto, kaj lia edzino Lidia (Jeanne Moreau), vizitas sian amikon Tommaso (Bernhard Wicki), same verkisto, kiu estas mortanta en hospitalo. Poste ili iras al prezentado de la novo libro de Giovanni. Dum la pibliko ĉirkaŭas Giovanni por dialogo, Lidia abandonas la lokon kaj promenas tra la urbo. Poste ili kuniĝas hejme. Ambaŭ, enuaj pro sia monotona vivo, eliras al noktoklubo; tie ili estas invititaj al festo de riĉa industriisto, nome Gherardini (Vincenzo Corbella), kiu, eksciinte, ke Giovanni estas verkisto, proponas al li verki libron pri sia entrepreno. Ĉeestas homoj kiuj estis bonfaritaj ekonomie pro la itala ekonomia disvolvigo kaj kiuj klopodas ŝajnigi gravecon.

Al Lidia tiu medio ne plaĉas kaj restas isolita de la ceteraj festanoj. Ŝi telefonas al la hospitalo demandante pri sia amiko Tommaso, kaj oni respondas, ke li jam mortis, kio tute kontrastas kun la festa etoso. Deprime, ŝi ekakceptas la allogan amalproksimiĝon de dandulo, Roberto, (Giorgio Negro) sed nur dekomence. Giovanni siaflanke, fasciniĝas ĉe la juna filino de la industriisto Gherardini, Valentina (Monica Vitti). Okazas ŝtormo kaj la invititoj foriras el la domego, kie restas nur la triopo. Lidia vidas sian edzon kisantan Valentina, sed ŝi ne sentas ĵaluzon, ĉar konsideras, ke ŝia geedzeco estas finita. Mateniĝas, Lidia kaj Giovanni abandonas Valentina, kiu restas konfuza, kaj iras al parko. Lidia legas amleteron kiun Giovanni estis sendinta al ŝi, sed kiun li ne memoras. Ŝi diras, ke ŝi jam ne sentas amon por li, al kio Giovanni reagas per klopodoj dennove krei pasion inter ambaŭ.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Marcello Mastroianni 	... 	Giovanni Pontano
* Jeanne Moreau 	... 	Lidia Pontano
* Monica Vitti 	... 	Valentina Gherardini
* Bernhard Wicki 	... 	Tommaso Garani
* Rosy Mazzacurati 	... 	Resy
* Maria Pia Luzi 	... 	Ninfomaniulino en la hospitalo
* Guido A. Marsan 	... 	Il signor Fanti 
* Vittorio Bertolini 		
* Vincenzo Corbella 	... 	Il signor Gherardini
* Ugo Fortunati 	... 	Cesarino
* Gitt Magrini 	... 	La signora Gherardini
* Giorgio Negro 	... 	Roberto
* Roberta Speroni 	... 	Berenice

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Italaj komediaj filmoj
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri familioj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1961
János Áfra (instruisto)

**János Áfra** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Áfra János,** estis hungara instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Áfra Nagy*, la lasta estis la patrina nomo.

János Áfra naskiĝis  en Szepsi (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Moldava nad Bodvou en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
János Áfra maturiĝis en instituto en Nyíregyháza en 1919, en la sekva jaro instruistan licencon, en 1923 pedagogian diplomon en altlernejo en Budapeŝto, en 1924 ekonomian diplomon en Reĝa Teknikuniversitato papatino József. Inter 1925-1929 li finis plurajn pedagogiajn kursojn kaj en 1929 li doktoriĝis en la universitato. Inter 1928–1941 li instruis en 2 industriaj lernejoj, en la lasta 3 jaroj li estis ankaŭ inspektoro. Li establis taŭgecekzamenan instituton en 1941, poste li gvidis ĝin, sed inter 1943-1945 li estis soldato. En 1945 li instruis jaron, sed poste li estis pensiuligita. En 1947 li venkis en konkurso, tial poste li estis aktivigita ĝis 1949. En la sekvaj jaroj li okupiĝis pri la literaturo. Li strebis kontraŭ la analfabetismo kaj por edukado de metilernantoj. Pro divorco li edziĝis dufoje, la dua edzino naskis 2 gefilojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A fővárosi iparostanoncügy társadalompolitikai problémái.* (ankaŭ disertaĵo, 1928)
* *Földrajz. A kereskedelmi tanonciskolák I–IV. osztálya számára.* Molnár Bélával. (lernolibro, kunaŭtoro, 1935 kaj reeldonoj)
* *A magyar iparostanoncoktatás története.* (1939)
* *Die Aufgaben der Arbeitskraftbewirtschaftung in Ungarn.* (1943)
* Walter Löbner: *A pályaválasztás irányítása és a szakmai nevelés a mai Németországban.* (tradukaĵo, 1943)
* *Építőipari számvitel.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1952)
* *Móricz Zsigmond első színpadi műve.* (1964)
* *A népiesség szerepe Petőfi költészetében.* (1971)
* *Az 1880-as évek népmulatságai és munkásszórakozásai a fővárosban.* (2005)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Paradokso de barbiro

La **paradokso de barbiro** estas antinomio formulita de la filozofo kaj logikisto Bertrand Russell por ilustri sian faman antinomion koncerne aroteorion  . Russell atribuis la inventon al persono kiu sugestis ĝin al li, sen tamen precizigi ilian nomon.  En 1918 li formulis la paradokson per la sekvaj vortoj::

*You can define the barber as ‘one who shaves all those, and those only, who do not shave themselves.’ The question is, does the barber shave himself?*

Traduko:
*Vi povas difini la barbiron kiel ‘tiu, kiu razas ĉiujn tiujn, kaj nur tiujn, kiuj ne sin razas.’ La demando estas, ĉu la barbiro sin razas?*

## Priskribo 
Se la barbiro sin razas, la premiso, ke la barbiro razas nur virojn, kiuj ne sin razas, estus kontraŭdirita. Se tamen la barbiro ne sin razas, tiam li estu razita de la barbiro, kiu tamen estas li mem: en ambaŭ kazoj ni havas kontraŭdiron .

La simileco kun la paradokso de Russell kuŝas en la fakto ke la vilaĝo de la barbiro povas esti konsiderita dividita en du partojn:

* Tiu de viroj, kiuj sin razas (kio estas komparebla al la kategorio de aroj kiuj apartenas al si en la originala versio de la antinomio).
* Tiu de viroj, kiuj, ne razante sin, estas razitaj de la barbiro (en la originala versio, la aroj kiuj ne apartenas al si).

La problemo estas, en kiu kategorio la barbiro devus esti enmetita: fakte, ĉu li estus inkluzivita en la unua aŭ en la dua, la situacio estus kontraŭdira. La barbiro estas aro kiu apartenas al si mem se kaj nur se ĝi ne apartenas al si mem.

Oni diris, ke tiu ĉi paradokso konsistigas nur proksimuman reformulon de la paradokso de Russell ĉar, ĝuste pro ĝia konkreta aspekto, fakte ĝi povus esti konsiderata simple pruvo per kontraŭdiro de la fakto, ke barbiroj kun la menciitaj trajtoj ne povas ekzisti. Precipe, estis la amerika logikisto Willard Van Orman Quine kiu deklaris, ke la barbiro-paradokso esence konsistigas *reductio ad absurdum*, kiu pruvas la kontraŭdiran naturon de barbiro kiel la Russelliana  .

## Bibliografio 
* W. Maraschini, M. Palma, *ForMat, Spe*, Paravia, 2002. ISBN 883951435X
* F. Cioffi, F. Gallo, G. Luppi, A. Vigorelli, E. Zanette, *Diálogos*, Skolastikaj Eldonoj Bruno Mondadori, 2000. ISBN 8842452645

## Vidu ankaŭ 
* Antinomio
* Logiko
* La paradokso de Russell
* Paradokso
* Paradokso de bibliotekisto
* Antinomio de la mensoganto

Kategorio:Logiko
Kategorio:Paradoksoj
Kategorio:Aro-teorio
Prostaglandinoj

eta|dekstre|300px|Pilka kaj bastona strukturo de la prostaglandino.
eta|dekstre|400px|Kemia strukturo de la prostaglandino.

**Prostaglandinoj** (**PG**) estas grupo de fiziologie aktivaj lipidaj kunmetaĵoj nomataj eikosanoidoj kiuj havas diversajn hormono-similajn efikojn ĉe bestoj. Laŭ la difino de PIV temas pri lipido, sekreciata de ĉeloj de mamuloj, do ankaŭ homoj, aganta al la najbaraj ĉeloj kiel interĉela mesaĝanto: prostaglandinoj rolas interalie en la kontrahiĝo de la glatfibraj muskoloj, ekz. dum akuŝo. Prostaglandinoj estis trovitaj en preskaŭ ĉiu histo en homoj kaj aliaj bestoj. Ili estas derivitaj enzime de la grasacido arakidonata acido. Ili estas subklaso de eikosanoidoj kaj de la prostanoida klaso de grasacidaj derivaĵoj.

La strukturaj diferencoj inter prostaglandinoj respondecas pri siaj malsamaj biologiaj agadoj. Donita prostaglandino povas havi malsamajn kaj eĉ kontraŭajn efikojn en malsamaj histoj en iuj kazoj. La kapablo de la sama prostaglandino stimuli reagon en unu histo kaj malhelpi la saman reagon en alia histo estas determinita de la speco de ricevanto al kiu la prostaglandino ligiĝas. Ili influas rekte la ĉelon en kiu ili ekestis, aŭ celajn ĉelojn en la tuja najbareco de la loko de sia sekrecio. Prostaglandinoj diferencas de endokrinaj hormonoj pro tio ke ili ne estas produktitaj en specifa loko sed en multaj lokoj ĉie en la homa korpo.

Prostaglandinoj estas potencaj, loke agantaj vasodilatiloj, kiuj do plilarĝigas la sangajn vaskulojn, kaj malhelpas la agregadon de trombocitoj en la sango. Tra ilia rolo en vasodilatiĝo, prostaglandinoj ankaŭ estas implikitaj en inflamo. Ili estas sintezitaj en la muroj de sangaj vaskuloj kaj servas la fiziologian funkcion malhelpi nenecesan formadon de emboloj, kaj ankaŭ reguligi la kuntiriĝon de glatmuskola histo. 

## Fonto 
La unua versio ekestis la 24-an de septembro 2024, kun helpo de la unuaj frazoj de la koncerna anglalingva artikolo, kaj, kiel indikite, citaĵo el PIV.

## Referencoj 

Kategorio:Eikosanoidoj
Kategorio:Lipidoj
Robert Bresson

**Robert BRESSON** (Puy-de-Dôme, 25a de septembro 1901 - 18a de decembro 1999) estis franca kinreĝisoro, kiu renovigis revolucie la kinan lingvaĵon. Li defendis sian komprenon de la kinematografio kion li distingas disde kino. Fakte, li pensis, ke kino estas nur speco de filmita teatro, dum kinematografio estas nova vida lingvaĵo de moviĝantaj bildoj kaj sonoj, rilatigitaj per la muntado. 

## Biografio
Li ekkarieris per pentrarto kaj fotarto. En la komenco de la Dua Mondmilito, li estis malliberigita dum pli ol unu jaro en germana koncentrejo. En 1944, ankoraŭ dum la germana okupacio li reĝisoris *Les dames du Bois de Boulogne*, laŭ sia scenaro, sed kun dialogoj de Jean Cocteau; la protagonisto estis Maria Casares. Ĝi estis bazita sur rakonto de Diderot de ĉirkaŭ 1773 en *Jacques le fataliste*. Ĝi estas perfekta psikologia tragedio, eble unu de la plej bonaj de la franca kino, kaj metis Bresson en la unuan rangon de la francaj reĝisoroj.

Li de tiam disvolvis propran stilon kiu uzis nek profesiajn aktorojn nek ornamaĵon, serĉe de pura vidlingvaĵo, ŝarĝita de gestoj, rigardoj kaj sonoj. Tiukadre, en 1950, li filmis ''Le Journal d'un curé de campagne*, impresan verkon, pro sia kvalito kaj morala enhavo. Jam en sia etapo de matureco, en kiu elstaras —krom *Le Journal d'un curé de campagne*—, *Un condamné à mort s'est échappé*, *Pickpocket* kaj *Mouchette*.

En 1974 li filmis malnovan projekton: *Lancelot du Lac*. Lia lasta filmon, de 1983, estis *L'Argent*. 

## Filmoj
* 1934: *Les Affaires publiques* (kurto)
* 1943: *Les Anges du péché*
* 1945: *Les Dames du Bois de Boulogne*
* 1950: *Le Journal d'un curé de campagne*
* 1956: *Un condamné à mort s'est échappé*
* 1959: *Pickpocket*
* 1962: *Le Procès de Jeanne d'Arc*
* 1966: *Au hasard Balthazar*
* 1967: *Mouchette*
* 1969: *Une femme douce*
* 1971: *Quatre nuits d'un rêveur*
* 1974: *Lancelot du Lac*
* 1977: *Le Diable probablement*
* 1983: *L'Argent*

## Bibliografio 
* R. Bresson, *Bresson por Bresson. Entrevistas (1943-1983)*, Intermedio, 2015
* Azzam Gómez, Marcos. *De la Música, los Ruidos y el Silencio en el Cine de Robert Bresson''. Salamanca: Amarante, 2021. ISBN 978-84-124210-3-3

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

Kategorio:Francaj reĝisoroj
Domenica d'agosto

'''''Domenica d'agosto'''* (*Aŭgusta dimanĉo'') estas itala filmo de 1950 reĝisorita de Luciano Emmer.

## Intrigo
La dimanĉon 7-a de aŭgusto 1949, festo de Sankta Gaetano, de la varma urbo Romo ĝoja kaj varia homamaso, de ĉiuj sociaj tavoloj, iras per tre diversaj medioj al la strando de Ostia, por pasigi tien la tutan festotagon, dum naskiĝas novaj ligoj kaj malgrandaj diferencoj, en somera parentezo senzorga. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Anna Baldini: Marcella Meloni
* Vera Carmi: Adriana
* Emilio Cigoli: Alberto Mantovani
* Andrea Compagnoni: Cesare Meloni
* Anna Di Leo: Iolanda
* Franco Interlenghi: Enrico
* Salvo Libassi: Vincenzo Perrone
* Elvy Lissiak: Luciana
* Pina Malgarini: Ines
* Marcello Mastroianni: Ercole Nardi

La protagonistino Anna Baldini post tiu filmo abandonis la kinarton la ne plu aperis en la granda ekrano.

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Italaj komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri familioj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1950
Kategorio:Romo en filmoj
Fonta aro, argumentaro, bildaro, cela aro

En matematiko funkcio prenas valorojn el unu aro kaj eligas valorojn kiuj apartenas al alia aro. Rilate al tio estas difinitaj kvar terminoj:
* Fonta aro (P1851) -- superaro de argumentaro, ĝenerale "kompleta" aro kiel, ekzemple, aro de reeloj ℝ, kiu tamen povas enhavi elementojn, por kiuj la funkcio ne estas difinita
* Argumentaro (P1568) -- subaro de fonta aro, enhavas nur elementojn, por kiuj la funkcio estas difinita
* Bildaro (P2396) -- subaro de cela aro, enhavas nur elementojn, kiujn la funkcio povas eligi. Oni kutime parolas pri la bildaro de funkcio, sed pri bildo de unuopa elemento aŭ bildo de subaro de argumentaro.
* Cela aro (P1571) -- superaro de bildaro, ĝenerale "kompleta" aro kiel, ekzemple, aro de reeloj ℝ, kiu tamen povas enhavi elementojn, kiujn la funkcio ne povas eligi

## Ekzemploj 
## Diskreta funkcio 
eta
Funkcio kun fonta aro {1,2,3}, argumentaro {2,3}, bildaro {c,d} kaj cela aro {a,b,c,d}.

## Inversa sinuso 
eta
Funkcio kun fonta aro ℝ (ĉiuj reeloj), argumentaro intervalo de -1 ĝis +1, bildaro intervalo de −π/2 ĝis +π/2 kaj cela aro ℝ (ĉiuj reeloj).

Kategorio:Funkcioj
Kategorio:Aro-teorio
Pedala efektilo

**Pedala efektilo** estas malgranda piedregebla aparato uzata por apliki efikon al la sono elsendita de amplifita muzikilo (elektra gitaro, sintezilo, basgitaro ktp.). Ĉi tiu formato estas aprezata sursceneje pro sia eta grandeco, kaj pro la ebleco esti aktivigita piede dum ludado de muzikinstrumento. La unua pedala efektilo estis kreita en 1962 kaj ekde tiam multaj sonefektoj estas integritaj al pedaloj, kiel deformaĵo, koruso, eĥo aŭ tremsono. La pedaloj estas tre popularaj nuntempe, kelkaj aŭtoroj eĉ parolas pri "ora epoko" de efikpedaloj ekde la 2000-aj jaroj.

DS 1 Distortion.jpg|Deformaĵa pedalo *Boss DS1*
Xotic BB Preamp (Copper) - Internal.jpg| Malfermita praamplifila pedalo *Xotic BB Preamp*
File:Pedalboard (995939579).jpg|Pedalaro
Zoom G2.1u.jpg|Cifereca multefika pedalo *Zoom G2.1u*

## Vidu ankaŭ 
* rakunuo
* Amplifilo por elektra gitaro

Kategorio:Elektronikaj muzikiloj
Kategorio:Signal-prilaborado
Kategorio:Soninĝenierado
Il bell'Antonio

'''''Il bell'Antonio'''* (*La bela Antonio'') estas fran-itala filmo de 1960 reĝisorita de Mauro Bolognini.

Temas pri adaptaĵo de la samnoma romano de Vitaliano Brancati, publikigita en 1949. 

## Intrigo
[eta|maldekstre|150ra|[Claudia Cardinale kaj Marcello Mastroianni en la filmo.]]
La filmo temas pri la vira impotent(ec)o, de la itala socio kaj ĉefe aparte pri maĉismo en la sicilia socio. Viroj ĉiam devas montri sian viran rolon. Antonio kiu revenas de Romon aperas dekomence melankolia, kvazaŭ havante pezan sekreton. Tamen li havas grandajn sukcesojn ĉe virinoj. Lia patro, Alfio Magnano, kiu posedas oranĝarbaron, suferas pri siaj multaj ŝuldoj kaj deziras vidi lin edzo de riĉa heredantino, nome Barbara Puglisi. Antonio malakceptas, kun la preteksto de necesa atendo, sed vidinte hazarde la foton de Barbara, li altirita de ŝia beleco, finfine akceptas la geedziĝon, kongrue kun la deziro de sia patro.

Unu jaron poste, la patro de la edzino, notario, postulas la nuligon de la geedzeco ĉar ĝi ne estis ĝis tiam plenumita. Krome li deziras reedzinigi sian filinon tiam al riĉa pretendanto. La edzino, dekomence malpreta, finfine akceptas. Antonio confesas al sia kuzo Edoardo, ke li sukcesis amori nur kun unu virino, kaj ke poste lu perdis sian amoforton. Barbara, la eksedzino de Antonio, reedziniĝas al tre riĉa aristokrato. Samtempe, Alfio Magnano mortas estante kun prostitutino.

Ĉe malsano de sia juna servistino Santuzza, Rosaria Magnano komprenas, ke tiu estas graveda kaj pensas, ke ŝia filo Antonio estas la patro de la naskota infano. Tamen, la patro estas probable ŝia nevo, Edoardo, kiu faris alproksimiĝojn al la junulino. Nek Antonio nek Santuzza malkredigas ŝin. Santuzza pardonpetas al Antonio (konfirmante ke li ne estas la patro de ŝia filo) dum Rosaria, kontentega, distrumpetas tra la tuta urbo pri la patreco de sia filo.

Edoardo, telefonas al Antonio gratulante pri lia patreco, ĉar la tuta urbo konas ĝin. La reputacion de Antonio oni savis. Sed Antonio mem plue estas enamiĝinta de Barbara. Sed lia kuzo klarigas, ke plej grave li havos vivon, familion, filon. Tiel konfirmas sian patrecon Edoardo kiel «donaco» kiun li faras al Antonio. Edoardo volas esti baptopatro (maniero konservi ligilon kun sia biologia filo) kaj silentigi la malbonvolemon de klaĉuloj. Antonio jam estos «vera viro». 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Marcello Mastroianni : Antonio Magnano 
* Claudia Cardinale : Barbara Puglisi, la edzino de Antonio
* Pierre Brasseur : Alfio Magnano, la patro de Antonio
* Rina Morelli : Rosaria Magnano, la patrino de Antonio
* Tomás Milián : Edoardo, la kuzo de Antonio
* Fulvia Mammi : Elena Ardizzone
* Patrizia Bini : Santuzza, la servistino de la familio Magnano
* Anna Arena : Signora Puglisi

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Italaj komediaj filmoj
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri familioj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1960
Le ragazze di Piazza di Spagna

***Le ragazze di Piazza di Spagna*** (*La junulinoj de la Placo de Hispanio*) estas itala filmo de 1952 reĝisorita de Luciano Emmer.

## Intrigo
Tri junulino de laborista klaso kiel kudristinoj en grava roma entrepreno pri modo. Ilia celo estas edziniĝi kaj ilia laboro estas nur rimedo por havi doton rapide.

Marisa estas bela kaj svelta kaj pro sia aspekto ŝi ricevis proponon iĝi manekeno. Tamen opozicio de la patro kaj de la fianĉo Augusto, sed kun la kompliceco de la patrino, akceptas kaj fuĝas disde hejmo por ne perdi tiun oportunon. Elena estas fianĉino de Alberto, timida kontisto kiu fieras pro sia propra honoreblo. Pro tio li lasas ŝin sciante ke fervojisto Vittorio proponas edziĝi al la patrino, estante ambaŭ vidvoj. Lucia, obsedita pro la malalteco de amika ĵokeo, ŝi serĉas pli altan fianĉon.

Eniras en ilia vivo taksiisto kiu observas ilin ĉiutage demalproksime, enamiĝinta de unu de la tri virinoj. Ĉion rakontas juna instruisto kiu sekvas ilian vivojn scivoleme. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Lucia Bosè : Marisa
* Cosetta Greco : Elena
* Liliana Bonfatti : Lucia
* Renato Salvatori : Augusto
* Marcello Mastroianni : Marcello Sartori
* Mario Silvani : Alberto
* Ave Ninchi : la patrino de Marisa
* Leda Gloria : la patrino d'Elena
* Eduardo De Filippo : Vittorio
* Anna Maria Bugliari : Leda
* Fernando Milani : Amedeo
* Luciana Vedovelli :
* Giorgio Bassani : la rakontisto
* Galeazzo Benti :

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Italaj komediaj filmoj
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri familioj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1952
Trolebusa transporto en Baia Mare

La **Trolebusa transporto en Baia Mare** () estas trolebussistemo de S.C. URBIS S.A., &nbsp;km longa, la aro de trolebusoj estis 18 unuoj fine de 2014, dividitaj en tri tipoj: Solaris Trollino 12, Saurer GT560/640-25 kaj Volvo B10MA-55, funkcianta sur 2 itineroj, disponigante publikan elektran transporton en Baia Mare. 

centra|400ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Baia Mare
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  (Urbis Baia Mare) ()

Kategorio:Baia Mare
Baia Mare