open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Étaules (Charente-Maritime)

**Étaules** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Étaules en Charente-Maritime
Étaules troviĝas en la sudokcidento de la departemento Charente-Maritime, en la duoninsulo de Arvert,  nordokcidente de Royan kaj  sudokcidente de Rochefort. Ĝi najbaras la komunumojn Nieulle-sur-Seudre (trans la rivero Seudre), Chaillevette, Saint-Augustin, Les Mathes kaj Arvert.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime
* Étaules (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo


Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Tamás Marx

**Tamás MARX** [mars] estis rumania hungara pedagogo, redaktoro. Li naskiĝis en Zsombolya la 4-an de julio 1871 kaj mortis la 16-an de decembro 1943.

## Kariero
Tamás Marx akiris diplomon de bazlerneja instruisto en Arad (1893). Li estis direktoro de Orfejo Gizella de Temeŝvaro (1910-22). Li estis kunlaboranto de *Délvidéki Tanügy* kaj *Banater Schulbote*, redaktoro de lernolibroj.
 
## Fonto
*RMIL 
 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pedagogoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj redaktoroj
József Holub

**József HOLUB** [jOĵef], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Holub József** estis hungara historiisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1945).

József Holub http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  1885 en Hungara reĝlando, en Alsókubin (nuntempa Dolný Kubín en Slovakio). Li mortis la  1962 en Pécs.

## Biografio 
József Holub frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1903-1908. Li laboris en Hungara Nacia Muzeo inter 1909-1923, krome li instruis en universitato de Budapeŝto, poste li instruis en universitato de Pécs. Fine de la 2-a mondmilito li iĝis rektoro. En 1952 li trude pensiuliĝis.

## Verkaro (elekto) 
* *A főispán és alispán viszonyának jogi természete* (1917)
* *Zala megye története* (Historio de Zala (reĝa departemento)), (1929)
* *A magyar alkotmánytörténelem vázlata* (1944)
* *La représentation politique en Hongrie au moyen âge* (1958)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
László Honti

**László HONTI** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Honti László** estas hungara lingvisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2010).

László Honti http://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=19116 naskiĝis la  1943 en Lengyeltóti.

## Biografio 
László Honti ricevis abiturienton en Keszthely, poste li laboris 2 jarojn en fabriko. Li frekventis universitatojn en Budapeŝto, Turku kaj Helsinko inter 1963-1969. Li komencis sian lingvistan karieron en lingvista filio de MTA. En 1988 li iĝis katedrestro en Groningen, poste en 1997 en Udine. Li estis gastoprofesoro en Vieno inter 1993-1994. Li hejmenvenis en 2008 kaj li iĝis katedrestro en reformata universitato. Li okupiĝas precipe pri urala lingvaro kaj
finn-ugra lingvaro. Li ricevis premiojn kaj memormedalon inter 1977-2006.

## Verkaro (elekto) 
* *System der paradigmatischen Suffixmorpheme des wogulischen Dialektes an der Tawda* (1975)
* *Geschichte des obugrischen Vokalismus der ersten Silbe* (1982)
* *Die Grundzahlwörter der urarischen Sprache* (1993)
* *Az obi-ugor konszonantizmus története* (1999)
* *Research on the Prehistory of the Hungarian Language* (2005)

## Fontoj 
* biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Samir (reĝisoro)

**Samir** (naskiĝis -a 29-an de julio 1955 en Bagdado) estas svisa filmisto, filmproduktanto kaj reĝisoro.

## Vivo 
Samir naskiĝis la 29-an de julio 1995 en Bagdado kiel filo de svisino kaj irakano. Liaj gepatroj fuĝis en la jaro 1961 al Svislando, kie Samir vizitis la bazan kaj sekundaran lernejon. De 1971 ĝis 1973 Samir faris metilernadon kiel tipgrafo, poste li instruiĝis ĉe Condor kiel kameraisto. Ek de 1983 li laboris kiel memstara reĝisoro kaj kameraisto. Inter 1984 kaj 1991 li estis aŭtoro kaj membro de la Videomagazeno Zuriko. En la jaro 1994 li kune kun Werner Schweizer transprenis la filmproduktan entreprenon Dschoint Ventschr.

Ekde la 1980-aj jaroj li komencis produkti siajn proprajn filmojn. En la 1990-aj jaroj li laboris komisie de Condor Films AG kiel reĝisoro de serioj kiel Eurocops kaj televidaj serioj de multnombraj germanlingvaj televidostacioj. Intertempe li verkis pli ol 35 mallongajn kaj longajn filmojn por kinejo kaj televido.

En la jaro 2006 Samir ricevis la Argovian Kulturpremion.

## Samir kaj Esperanto 
En 1997 Samir decidis utiligi Esperanton por sia mallongfilmo *La Eta Knabino*. Tiu-cele li turniĝis al Esperanto-Societo Zuriko, kies prezidanto Dietrich Michael Weidmann kun subteno de Claude Piron prizorgis la esperantigon de la filmdialogoj. Samir kaj la aktoroj de la filmoj poste sekvis ĉe Esperanto-Societo Zuriko enkondukan Esperanto-kurson por povi realigi la esperantlingvan filmon. La filmo gajnis 1988 la rigardantaran premion *Ora Fiŝo* de la festivalo *Subĉiela Kinejo Letten*.

## Filmoj 
* 2010 Escher, der Engel und die Fibonacci - Zahlen [Escher, la anĝelo kaj la Fibonaci - ciferoj] (dokumenta filmo)
* 2005 Snow White (rakonta filmo)
* 2003 ZwischenSprach [InterLingv] (dokumenta filmo)
* 2002 Forget Baghdad (dokumenta filmo)
* 1999 La Eta Knabino (mallongfilmo en Esperanto)
* 1998 Projecziuns Tibetanas (dokumenta filmo)
* 1997 La Eta Knabino (mallongfilmo)
* 1993 Babylon 2 (dokumenta filmo)
* 1991 Immer & Ewig (rakonta filmo)
* 1988 Filou (rakonta filmo)
* 1986 Morlove - odo al Heisenberg (rakonta filmo)
* 1984 Stummfilm [mutfilmo] (mallonga filmo)

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Biografio pri Samir en la retejo de Dschoint Ventschr 

Kategorio:Svisaj reĝisoroj
Kategorio:Svisaj scenaristoj
Kategorio:Zurikanoj
Preĝejo Sankta Ladislao (Pilisszentlászló)

La **preĝejo Sankta Ladislao**, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas romkatolika monumento historia en Hungario, en vilaĝo Pilisszentlászló.

## Historio 
En tiu loko dum la mezepoko ĉaskastelo por la reĝo funkciis. En 1291 paŭlanoj ricevis ĝin, kiuj profitis la konstruaĵon monaĥejo. En 1350 preĝejo estis konstruita, kiun la turkoj detruis en la 16-a jarcento. En 1753 la paŭlanoj revenis kaj konstruis paroĥon. La nun videbla preĝejo konstruiĝis en la 1770-aj jaroj, sed oni profitis la restintajn ruinojn dum la konstruado. La turo konstruiĝis en 1805. La orgeno ekfunkciis en 1892, ĝi estis trakonstruita en 1943. Ekstera parto de la preĝejo renoviĝis en 1995.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en tombejo. En mezo de la fasado la malalta, kvadrata turo altiĝas, sube la enirejo troviĝas. Super la enirejo blazono de la paŭlanoj estas videbla. La absido estas poligono.

Kermeso okazas en la 27-an de junio.

## Fontoj 
* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Pilisszent
Pilisszentlaszló
Katalin Pataky

**Katalin PATAKY** [pataki] estis hungara pentristino. Ŝi naskiĝis en Alvinc la 13-an de septembro 1894 kaj mortis en Nizza en 1946. Ŝi estis la filino de pentristo László Pataky.

## Kariero
Katalin Pataky studis en Ŝtata Virina Pentristlernejo de Budapeŝto inter 1916-18. Ŝi pentris precipe portretojn. De la mezo de la 1930-aj jaroj ŝi vivis eksterlande.

## Ekspozicioj
*Nemzeti Szalon 1916, Műcsarnokban 1920, Győr kaj Trencsénteplic, Oradea 1925.

## Fonto
*kieselbach.hu

Kategorio:Hungaraj pentristoj
János Matekovics

**János MATEKOVICS** [matekoviĉ] estis rumania hungara ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto. Li naskiĝis en Satu Nou (Mișca) la 3-an de septembro 1939 kaj mortis la 26-an de aŭgusto 2012 en Sfântu Gheorghe.

## Kariero 
János Matekovics diplomitiĝis pri hungara lingvo kaj literaturo en UBB de Kluĵo (1961). Li estis redaktoro de *Ifjúmunkás*, poste inter 29-a de decembro 1969 kaj 31-a de marto 1971 direktoro de Kulturdomo Petőfi Sándor de Bukareŝto. De 1972 li estis kulturorganizanto en Sfântu Gheorghe. Oni malpermesis liajn aranĝaĵojn kaj li devis labori plue kiel fertornisto, poste li estis senlaborulo, artikolsalajristo. Post falo de komunista diktaturo en 1989 li fariĝis interna kunlaboranto de gazeto *Háromszék (ĵurnalo).

## Libroj 
* *Eljutni a túlsó partra*. Lehel kiadó, Sepsiszentgyörgy, (2002)
* *Mentünk az utcán és vittük a gyereket''. Lehel kiadó, Sepsiszentgyörgy, (2005)

## Fonto 
* RMIL 

## Eksteraj ligiloj 
* Memorblogo

Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Réka Deák

**Réka DEÁK** [dea:k] estas rumania hungara pupaktorino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 27-an de septembro 1985. 
## Kariero
Réka Deák studis en la fako de pupaktorado en Teatroarta Universitato de Târgu Mureș inter 2004-2008. Ŝi estas de 2006 pupaktorino de la porjunulara kaj porinfana teatro Teatro Ariel por Junularo kaj Infanoj de Târgu Mureș.
## Font
*www.teatrulariel.ro

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Kategorio:Naskiĝintoj en Rumanio
Guzmán de Alfarache

[eta|300ra|Gravuraĵo de la eldono de [Antverpeno de 1681, paĝo 201.]]
***Guzmán de Alfarache*** estas pikareska romano de la hispana verkisto Mateo Alemán publikita en du partoj: la unua en Madrido en 1599 laŭ la titolo *Primera parte de Guzmán de Alfarache* kaj la dua en Lisbono en 1604 laŭ la titolo *Segunda parte de la vida de Guzmán de Alfarache, atalaya de la vida humana*. La rakonto sekvas la membiografian stilon (unua gramatika persono) kiel ĉe *Lazarillo de Tormes*, kvankam diference el tiu iama novelo, la rolulo protagonista kaj rakontisto montras duoblan dimension, kiel *pikaro* kaj kiel pentita pekulo, kio korespondas al la du sinsekvaj epokoj de lia vivo, kaj kio estas postulata de la nova sinteno struktura de la Kontraŭreformacio.

La ĉefa rakonto tiurilate enhavas didaktikajn kaj moralajn devojiĝojn kaj saĝulajn ekzemplojn kaj antikvajn kaj modernajn, kaj religiajn kaj nereligiajn; hegemonias Seneko, la Evangeloj, la popola proverbaro kaj la komuna temero de la tiama predikarto. Kiel morala sermono temas pri hibrido inter distra romano kaj morala eseo.

Oni enmetas ankaŭ novelojn (kiel ĉe la kazo de Don Kiĥoto) nome moriska kia "Ozmín kaj Daraja", kaj alian de inspiro italeca kia tiu de "Dorido kaj Clorinia" aŭ la historio de "Bonifacio kaj Dorotea", eble pro la celo ripozi la ĉefan agadon.

La *Guzmán* konsolidis la formulon de la pikareska romano kaj en Hispanio kaj en Eŭropo, ĉar ĝi estis multe ofte tradukita, foje sen la moralaj devojiĝoj tiom bremsaj, kio certe malhelpis la intencitan moralan celon; la aŭtoro promesis trian parton kiu neniam estis publikita.

La ĉefa karaktero de la filozofio de la vivo elirita el *Guzmán de Alfarache* estas mizantropa pesimismo: la vivo de la homaro estas surtera luktado kontraŭ malamika mondo kies ĉefa movigilo estas perforto: la protagonisto klopodas ripete reformiĝi sed ĉiam refalas en malvirto, kiel ia de Sizifo. Tiom negativan vidpunkton oni atribuas kutime al la dura vivo de la aŭtoro, aŭ al lia naturo kiel malnovkristano; ĉiukaze la aliaj verkoj de la aŭtoro atestas, ke temas pri vera kristana moralisto klare konvinkita pri la absoluta egaleco de ĉiuj homoj, kaj pri la valoro de la propraj virto kaj digno super grupoj kaj sociaj tavoloj.

## Notoj 
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Pikareskaj romanoj
Gizela-kruco

[eta|200px|dekstra|Gizela-kruco, trezoro de la [Munkena rezidejo, antaŭa flanko]]
La **Gizela-kruco** estas ligna kruco kovrita per oraj lamenoj, kiun la reĝino Gizela de Hungario pretigis je morto de ŝia patrino Gizela de Burgundio, mortinta en 1006, kaj kiun donacis al la Monaĥejo Niedermünster (Regensburg).

La kruco altas 44,5&nbsp;cm kaj larĝas 32&nbsp;cm. Ĝi konsistas en kerno el kverkoligno, kiu estas kovrita per orlamenoj. La Kristo-figuro sur la antaŭa flanko konsistas el or-verŝo. LA piedoj de la krucumito, troviĝas figurigo de la kronita Gizela de Hungario kun ŝia patrino. La randoj de la kruco estas kovrita per perloj, juvelŝtonojn kaj emajloj. Inter ili kaj la figor de Jesuo troviĝas la skribo pri la donacinto kaj okazo de la donacado. La malantaŭa flanko de la kruco montras similaĵojn al la antaŭa kun perloj kaj juvelŝtonoj, mallongan skribon kaj kvar evangelistajn simbolojn. Okaze de la 200 emajlaj lamenetoj uzataj sur la du flankoj de la kruco, temas pri reuzado de tiuj, kiuj plej verŝajne estis alkudritaj ornamaĵoj sur ŝtofo.

La kruco estis pretigita verŝajne en 1006/1007 eble en Regensburg kaj rezervita ĉe la Monaĥejo Niedermünster (Regensburg), ĉe tombo de Gizela de Burgundio. Ĝi hodiaŭ troviĝas en la trezoro de la Munkena Rezidejo.

## Bibliografio 
* Sybille Eckenfels-Kunst: *Goldemails. Untersuchungen zu ottonischen und frühsalischen Goldzellenschmelzen*, Pro Business Verlag, Berlin 2008

Kategorio:Juveloj
La Eta Knabino

**La Eta Knabino** estas 6-minuta mallongfilmo de la svisa reĝisoro Samir originale produktita en Esperanto laŭ rakonto de Jürg Schubiger.

## Enhavo de la filmo 
La filmo rakontas historion de knabino kiu serĉas helpon. En la arbaro ŝi renkontiĝas kun la lupo kaj poste sur la herbejo kun la virbovo. Ambaŭ ne povas helpi ŝin. La tri migradas tra la mondo, ĝis ili renkontiĝas kun la granda ino sur la monto. Terura fulmotondro atakas ilin kaj ili nur kun peno postvivas. Nun ili decidas, ke ili restos kune por la resto de sia vivo.

## Aktoroj 
En la filmo aktoris Tonia Maria Zindel (eta kanbino), Andrea Zogg (lupo), Werner Lüdi (virbovo), Alexandra Prusa (granda ino)

## Farado de la filmo 
La filmo estis realigita kun la plej simplaj rimedoj kaj malalta buĝedo pere de mana 16-milimetra kamerao kaj perlaborita sur simpla komputilo. La dialogoj en Esperantoj estis tradukitaj de Dietrich Michael Weidmann kaj Claude Piron kaj la aktoroj kaj la reĝisoro sekvis bazan Esperanto-kurson ĉe Esperanto-Societo Zuriko por kapabli paroli Esperanton en la filmo.

## Sukceso de la filmo 
En 1997 okazis la unua prezentiĝo de la filmo dum la Filmfestivalo de Lokarno sur la Granda Placo kiel antaŭfilmo kune kun 7 mallongfilmoj de famaj filmistoj kadre de la 50-jara jubileo de la filmfestivalo.

La filmo gajnis 1998 la rigardantaran premion *Ora Fiŝo* de la festivalo *Subĉiela Kinejo Letten*.

La Eta Knabino estis prezentita dum la filmfestivaloj *Rencontres Tout Ecran* (Ĝenevo 1997), *Rencontres Int. de Cinéma à Paris* (Parizo 1997), Internacia Filmfestivalo de Tokio (Tokio 1997), *Fest. del Cinema Giovani* (Torino 1997), *Fest. Int. del Cinema* (Romo 1997), 25-a Internacia Festivalo de Burselo (Bruselo 1998), Internacia Filmfestivalo de Roterdamo (Roterdamo 1998).

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Esperanto-filmoj
Kategorio:Esperanto-movado en Svislando
Kategorio:Fikciaj infanoj
Breuillet (Charente-Maritime)

**Breuillet** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Nova Akvitanio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Breuillet en Charente-Maritime
Breuillet troviĝas en la sudokcidento de la departemento Charente-Maritime, en la duoninsulo de Arvert,  norde de Royan. Ĝi najbaras la komunumojn Le Gua (trans la rivero Seudre), Mornac-sur-Seudre, Saint-Sulpice-de-Royan, Vaux-sur-Mer, Saint-Palais-sur-Mer, Saint-Augustin kaj Chaillevette.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
* Blogo pri Breuillet
* Asocio “Vivi en Breuillet”

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
8471 Obrant

'*8471 *Obrant'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino).

Ĝi estas nomita en memoro de la baletestro Arkadij Efimoviĉ Obrant (ruse : *Аркадий Ефимович Обрант'', 1906–1974), produktoro kaj humanista instruisto. Li organizis kaj gvidis infanan ensemblon da dancistoj dum la sieĝo de Leningrado de 1942 ĝis 1945. La unua Konkurso Obrant de koreografio okazis en Sankt-Peterburgo en marto 2002.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Ljudmila Ĵuravljova
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1983
Breuillet

Du komunumoj en Francio havas la nomon **Breuillet**:
* Breuillet en Charente-Maritime,
* Breuillet en Essonne.
** Breuillet - Bruyères-le-Châtel (stacidomo)
** Breuillet-Village (stacidomo)
Berbera leono

[eta|250px|Juna berbera leona paro en la hodinin-a [zoo, Ĉeĥio]]

La **berbera leono** *(Panthera leo leo)*, alinome **atlasa** aŭ **nubia leono**, estas subspecio de leonoj. Ĝi ne plu vivas en la naturo kaj oni longtempe pensis ĝin formortinta, sed dum la lastaj tri jardekoj oni trovis berberajn leonojn en zooĝardenoj.

Ĝi estas la plej granda el inter la leonaj subspecioj, la viraj povas pezi 230–270&nbsp;kg, la inoj 140–160&nbsp;kg. La berbera leono nature vivis en Norda Afriko, de la Atlas-montaro, de Maroko ĝis Egipto. La lasta sovaĝe vivintan leonon oni pafmortis en 1922 en la Atlas-montaro.

Male al la plimulto de la afrikaj leonoj, la berbera leono estis montara rabobesto, kiu ŝatis la arbarojn. La du aliaj rabobestoj de la Atlas-montaro, la berbera leopardo preskaŭ kaj la Atlas-urso tute formortis.

Kiam la berberoj donacis leonojn al la maroka reĝo kiel simbolojn de sia fidelo, oni donacis berberajn leonojn. Posteuloj de tiuj – iam sovaĝaj - leonoj estis donacitaj en 1970 al la maroka zooĝardeno kaj de tie poste al aliaj zooparkoj. Tiuj estas plej verŝajne puraj subspecioj de la berbera leono. Krom tiuj ĉ. 11 en la zooparko de Adis-Abebo devenas de la bestoj de etiopa imperiestro Haile Selassie. Multaj pliaj supozitaj berberaj leonoj miksiĝis kun aliaj subspecioj.

La berberajn leonojn karakterizas pleje la dika nigra kolhararo de la virseksa berbera leono, kiu etendiĝas ex super la ŝultro kaj al la ventro.

La fia karaktro de Zordon en la filmo *La Leonreĝo* de Disney estis pretigita je ekzemplo de la berbera leono.

## Regenerado 
La virseksa kaj inseksa leonoj kuniĝis nur en la pariĝa tempo, kiu estis verŝajne en januaro. La gravediĝa tempo estas ĉ. 110 tagoj, post kio naskiĝas 1-6 idoj, plej ofte 3-4. La idoj estas forte malhele makulitaj. Ilia naskiĝa pezo estas ĉ. 7,5&nbsp;kg, ĉiutage kreskas 8–9&nbsp;cm, la okuloj malfermiĝas je la sesa tago, en la 13-a tago ili ekiras.

La inoj iĝas sekse maturaj en aĝo de ĉirkaŭ du jaroj, sed ili povas gravediĝi nur en aĝo de 3-4 jaroj. La viraj ekinteresiĝas pri la inaj en aĝo de 24-30 monatoj, ĝenerale gravedigas la inojn en aĝo de 4 jaroj.

## Nutrado 
La ĉefa, natura predo de la Atlas-montaraj rabobestoj estis la berbera cervo kaj gazelo. Plia predo estis la paŝtitaj bestoj, ŝafoj, bovoj, kelkfoje ĉevaloj.

## Parenceco 
Ĝi batalis en la antikvaj romiaj arenoj kontraŭ la kaspia leono, sud-eŭropa leono, kiu lasta formortis en 80-100 p.K. Ili havis similajn kraniojn.

Laŭ nuntempaj supozoj, la ekstera diferenco de la subrasoj elformiĝis kiel adaptiĝo al la medio, tio estas al la pli malvarma montara regiono.

## Vidu ankaŭ 
* Kaba leono

Kategorio:Leonoj
Artúr Horn

**Artúr HORN,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Horn Artúr** estis hungara agronomo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1967), honora membro de Pola Scienca Akademio (1975).

Artúr Horn http://konyvtar.univet.hu/sirok/node61.html naskiĝis la  1911 en Kairo. Li mortis la  2003 en Budapeŝto.

## Biografio 
Artúr Horn frekventis universitaton en Budapeŝto. En 1940 li edziĝis baldaŭe havanta 3 filojn. Li habilitiĝis en 1943. Li instruis en universitatoj en Keszthely, poste en Gödöllő, kie li estis katedrestro. En 1954 li doktoriĝis antaŭ MTA. En 1957 li estis forigita el la universitato pro politikaj vidpunktoj, poste li ekhavis postenon en bredada instituto. En 1963 li ekhavis katedrestran postenon en la Veterinara Universitato de Budapeŝto. Li multe prelegis eksterlande ĝis la emeritiĝo en 1980. Li okupiĝis precipe pri bredado de bovoj. Li ricevis internaciajn premion en 1970 kaj 1991, inter 1978-2001 hungarajn premiojn.

## Verkaro (elekto) 
* *A heterózistenyésztés kilátásai Magyarországon a szarvasmarha hústermelésében* (1956)
* *Állattenyésztési enciklopédia* (Enciklopedio pri bredado) (1966)
* *Állattenyésztés* (1976)
* *Commercial crossing of porker-and lard-type pig* (1957)
* *Die Heritabilität (h2) im Dienste der Tierzucht mit besonderer Berücksichtigung der Forschungen in Ungarn* (1960)

## Memorigiloj 
* busto antaŭ la agrara ministerio
* premio "Horn Artúr" de 2000

## Fontoj 
* biografio
* biografio hungare

Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj bredistoj
Kaba leono

alternative=Cape Lion.jpg|eta|Kaba leono en kaĝo
eta|Ilustraĵo de kaba leono je 1927
La **kaba leono** *(Panthera leo melanochaitus)* estas formortinta varieto aŭ subspecio de la afrika leono.

La kabaj leonoj vivis ĉe la suda pinto de la afrika kontinento, en Okcidenta Kablando en regiono ĉirkaŭ Kaburbo. La lasta kaba leono estis mortigita en la proinvco en 1858. 

La kaba leono havis – same al la berbera leono – karakterize abundaj kolhararaoj, kiu etendiĝis super la ŝultro kaj al la ventro. Okulfrapa estis ties nigraj orelpintoj. 

La DNA-analizoj el 2006 ne apogis ties staton kiel subspecio. Ŝajnas, ke la kaba leono estis nur la plej suda populacio de la Transval-leono *(Panthera leo krugeri)*.

Kategorio:Felisedoj
Insulo Beacon

**Beacon Island** (Insulo Beacon) povas esti:

* Insulo Beacon (Cumberland Sound (Nunavuto)), Kanado
* Insulo Beacon (Hudsona Markolo (Nunavuto)), Kanado
* Insulo Beacon, parto de Houtman Abrolhos antaŭ la okcident-aŭstralia marbordo. 
* Insulo Beacon (Norda Karolino)
8477 Andrejkiselev

'*8477 *Andrejkiselev'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino).

Ĝi estas nomita en memoro de la rusa instruisto pri matematiko Andrej Petroviĉ Kiseljov (ruse : *Андрей Петрович Киселёв'', 1852–1940). Dum pli ol 50 jaroj, la lernantoj de la rusa mezlernejoj lernis per liaj lernolibroj. Lia lernolibro pri algebro estis represita 42 fojoj kaj lia lernolibro pri geometrio 24 fojoj, laste en 1980.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Ljudmila Ĵuravljova
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1986
8498 Ufa

'*8498 *Ufa''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio (en tiama Sovetunio, ekde 1992 en Aŭtonoma Respubliko Krimeo de Ukraino).

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la urbo Ufa (), granda industria kaj kultura centro en suda Uralo fondita en 1574. Estas la ĉefurbo de la respubliko de Baŝkirio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Ljudmila Ĵuravljova
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1990
Saint-Rogatien

**Saint-Rogatien** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
Saint-Rogatien troviĝas en la nordo de la departemento Charente-Maritime,  oriente de La Rochelle. La najbaraj komunumoj estas Périgny, Montroy, Clavette, La Jarne, Angoulins kaj Aytré.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
(8473) 1984 SS5

**(8473) 1984 SS5** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Henri Debehogne elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Henri Debehogne
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1984
Otto Bartning

**Otto BARTNING** (naskiĝis la 12-an de aprilo 1883 en Karlsruhe, mortis la 20-an de februaro 1959 en Darmstadt) estis germana arĥitekto, arĥitektura teoriisto, kiu famiĝis ĉefe pro siaj preĝejokonstruaĵoj. La plej multaj ankoraŭ ekzistantaj domoj laŭ planoj de Bartning staras nun sub monumento-protektado.

Jam kiel studento li konstruis sian unuan preĝejon, la evangelian Pacopreĝejon en Peggau en Stirio. Sekvis en la tempo ĝis la Unua Mondmilito 17 pluaj evangeliaj preĝejoj en la plejparte katolikaj Danubolandoj, tiel nomataj diasporo-preĝejoj. La unua preĝejkonstruaĵo en Germanujo ekestis en 1909–1910 je Essen en la Moltke-Kvartalo por la Malnov-Lutera Eklezio. En 1929/30 li konstruigis ankaŭ la *Auferstehungskirche* en Essen.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* http://www.otto-bartning.de
* Artikel von Jan Lubitz über Otto Bartning
* Otto-Bartning-Arĥivo de la Teknika Universitato je Darmstadt (TUD)
* Multinforma retpaĝo pri Bartning 

Kategorio:Germanaj arkitektoj
Kategorio:Arkitektoj de moderno
Pons

**Pons** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Pons en Charente-Maritime
Pons troviĝas en la suda parto de la departemento Charente-Maritime ĉe la rivero Seugne,  sude de Saintes. Ĝi najbaras la komunumojn Saint-Léger, Bougneau, Biron, Avy, Fléac-sur-Seugne, Belluire, Mazerolles, Jazennes kaj Villars-en-Pons.

## Historio kaj vidindaĵoj 
La kastelo Usson estis unue konstruita ĉe Usson de 1536 ĝis 1548 sed poste de 1889 ĝis 1890, la posedanto William Augereau malkonstruis ĝin por rekonstrui ĝin ĉe Pons, li aldonis oranĝejon designita de Gustave Eiffel.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime
* Pons (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 


Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Reichswehr

**Reichswehr** estis ekde 1921 ĝis 1935, dum la Vajmara Respubliko kaj la unuaj jaroj de la Tria Regno, la oficiala nomo de la germanaj armitaj fortoj, kiuj tiuepoke estis organizita kiel armeo el profesiaj soldatoj. Pro la kondiĉoj de la Traktato de Versajlo el 1919 amplekso kaj armilaro submetiĝis sub treegaj limigoj. Post kiam Adolf Hitler en 1935 proklamis la „reakiron de la armea suvereneco“ (re-enkonduko de la deviga militservo kaj simile) la eniris en la novformitan Wehrmacht.

## Eksteraj ligiloj 
* Armeoleĝo
* Leĝo pri la formado de provizora Reichswehr (fonto)
* Germana Historia Muzeo – Stichwort Reichswehr
* Ekde 1925 la Reichswehr preparis la mondmiliton. Artikolo en DIE ZEIT 1997

Kategorio:Armitaj fortoj de Germanio
Médis

**Médis** [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Royan en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Médis en Charente-Maritime
Médis troviĝas en la sudokcidento de la departemento Charente-Maritime, en la duoninsulo de Arvert. Ĝi najbaras la komunumojn Royan, Saint-Sulpice-de-Royan, Saujon, Le Chay, Semussac kaj Saint-Georges-de-Didonne.

La aerodromo Royan - Médis estas en la teritorio de Médis.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Arzier-Le Muids

**Arzier-Le Muids** estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 2349 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Arzier-Le Muids situas en sudo de la Ĵurasa Montaro. La norda parto de la komunumo etendiĝas ĝis al la suda flanko de la valo de la rivero Orbe. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Arzier, Le Muids kaj Montant, kaj multnombraj izolitaj bienoj. 

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 51,91 km², de kiuj 56,9% estas kovritaj de arbaro, 39,3% servas por agrikulturo kaj 3,1% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Arzier-Le Muids limas en nordnordoriento al Le Chenit, en oriento al Bassins, en sudoriento al Vich, en sudsudoriento al Genolier, en sudo al Givrins, en sudokcidento al Saint-Cergue, en nordokcidento al Les Rousses (Francio), kaj en nordnordokcidento al Bois d'Amont (Francio).

## Trafiko 
Tra Arzier-Le Muids pasas la kurboriĉa kantona vojo 125 de Vich al Saint-Cergue, kiu ankaŭ nomiĝas ''Route d'Arzier*. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 10 kilometrojn sude en Gland. Pere de la trajnlinio de Nyon al Saint-Cergue la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Arzier datiĝas el la jaro 1306 kiel *Argie''. Arzier estiĝis dum mezepoko ĉirkaŭ la kartezia Monaĥejo Oujon, kiu post la reformacio en la jaro 1537 estis forlasita kaj disfalis. Sub la berna regado ek de 1536 la komunumo estis atribuita al la Voktejo Nyon. En 2010 Arzier estis alinomita al Arzier-Le Muids.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Arzier (stacidomo)
* Le Muids (stacidomo)
* Bassins (stacidomo)
* La Chèvrerie-Monterêt (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Arzier-Le Muids

## Bildoj 

Dosiero:Arzier-Eglise.jpg|Turo de la preĝejo Sankta Antonio en Arzier
Dosiero:Ruines d'Oujon 02.jpg|Ruino de la kartezia Monaĥejo Oujon
Houtman Abrolhos

La insulgrupo **Houtman Abrolhos** situas ĉirkaŭ 60 km antaŭ la marbordo de Okcidenta Aŭstralio, en latitudo de marborda urbo Geraldton.

## Geografio 
[maldekstre|eta|Historia [marmapo de 1732]]
La arkipelagon disigas de la kontinento la *Geelvink Channel*. La insuloj etendiĝas tra longo de 75 km, en larĝo de 16 ĝis 21 km.

Al la insulgrupo apartenas pli ol 120 insuloj kaj rifoj, kiuj formas insulĉenon paralele al la kontinento tra ĉirkaŭ 100 km. La grupo estas dividata je tri insulaj regionoj, kiuj estas disigitaj per mallarĝaj marvojoj (de la nordo al la sudo):
* Wallabi-insuloj (*Wallabi Group* - ankaŭ Norda Insulo)
* Orienta Grupo
* Pelsaert-insuloj (*Pelsaert Group*)

La plej grandaj insuloj estas Okcidenta Insulo Wallabi (6,21 km²), Orienta Insulo Wallabi (3,27 km²), Norda Insulo (1,82 km²), Insulo Pelsaert (1,56 km²) kaj Rata Insulo (0,65 km²). Tiuj kvin insuloj posedas 82 % de la insularo.

## Historio 
La insularon malkovris en fino de la 16-a jarcento portugalaj maristoj. Pro la multaj malprofundaj lokoj, koralaj rifoj, kiuj estis apenaŭ videblaj aŭ situas kelkajn centimetrojn sub la avonivelo, la regiono estis tre danĝera por la marveturado, precipe por la tiamaj lignoŝipoj. La nomo *Abrolhos* venas el la portugala "*abri vossos olhos – malfermu la okulojn*".

La unuan surmapadon faris en 1619 la nederlanda astronomo kaj maristo Frederick de Houtman (1571–1627), kaj nomis la insularon modeste *Houtman Abrolhos*.

La 4-an de junio 1629, la nederlanda komerca velŝipo *Batavia* surŝipis rifon. La pli ol 300 homoj povis fuĝi nur al proksima neloĝata insulo. La provizora komunumo baldaŭ disfalis, la nesukcesa apoteko, Jeronimus Cornelisz – kun kelkaj helpantoj -, teroris kaj grandparte murdis la savintojn.

## Turismo 
La insularo estas paradizo por amantoj de la subakviĝa sportaj agadoj.

### Naturo 
Subspecio de la birdospecio Buntoturnico, nome Abrolja buntoturnico (*Turnix varius scintillans*), estas endemia de la insuloj Houtman Abrolhos.

## Administrado 
La insuloj apartenas administre al Shire of Northampton.

## Uzo 
La insuloj estas neloĝataj, sezone 22 de la insuloj estas okupata dum kelkaj monatoj fare de 150 omaro-kaptistoj kaj ilia familio.

Kategorio:Geografio de Aŭstralio
Bois-d'Arcy

**Bois-d’Arcy** estas la nomo de du francaj komunumoj:
* Bois-d'Arcy en la departemento Yonne
* Bois-d'Arcy en la departemento Yvelines.
Givrins

**Givrins** estas komunumo en la distrikto Nyon en Kantono Vaŭdo, Svislando. Ĝi havis 917 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Givrins situas ĉe la suda flanko de la Ĵurasa Montaro proksimume 5 kilometrojn norde de Nyon. La komunumo konsistas el la du vilaĝoj La Bellangère kaj Givrins, kaj kelkaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,97&nbsp;km², de kiuj 41,1% estas kovritaj de arbaro, 44,3% servas por agrikulturo kaj 13,6% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Givrins limas en nordo al Arzier, en nordoriento al Genolier, en sudoriento al Coinsins, en sudsudoriento al Duillier, en sudo kaj okcidento al Trélex, kaj en nordokcidento al Saint-Cergue.

## Trafiko 
Givrins situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra Givrins pasas flanka konekta vojo de Genolier al Trélex. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 6 kilometrojn sude apud Gland. La komunumo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Nyon al Saint-Cergue.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Givrins datiĝas el la jaro 1087 kiel *Givriacus*. Dum mezepoko Gibrins formis parto de la Senjorujo Genolier. En la jaro 1685 la vilaĝo fariĝis havaĵo de la familio Quisard kaj senjorujo de la Voktejo Nyon, kiun gvidis dekduopa konsilio. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 Givrins apartenis al la tiama Kantono Lemano, kiu en 1803 estis integrita al la tiam fondita Kantono Vaŭdo.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Givrins (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Givrins
Bois-d'Arcy (Yvelines)

**Bois-d’Arcy** [] estas franca komunumo en la departemento Yvelines, en la regiono Francilio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
eta|maldekstra|Preĝejo en Bois-d’Arcy
Bois-d’Arcy situas en la oriento de la departemento Yvelines,  okcidente de Versailles kaj  okcidente de Parizo. Ĝi najbaras la komunumojn Villepreux, Fontenay-le-Fleury, Saint-Cyr-l'École, Montigny-le-Bretonneux, Trappes kaj Les Clayes-sous-Bois.

Arbaro kovras la nordokcidentan parton de ĝia teritorio.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Yvelines
* Fontenay-le-Fleury (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Komunumoj de Yvelines
Ceratonio

La ***ceratonio***  (***Ceratonia***)  estas palearktisa genro de angiospermaj arboj en la familio de la fabacoj, kiu estas endemia en la Mediteranea regiono. Ĝi apartenas al la subfamilio de la *Caesalpinioideae*, tribuo de la *Caesalpinieae* .
Antaŭa science nomo por *Ceratonia* estis *Acalis*.

## Specioj 
* *Ceratonia coriacea*
* *Ceratonia inermis*
* *Ceratonia oreothauma*
* *Ceratonia siliqua* - karobujo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ceratonio (*Tropicos*)
* Ceratonio (*ThePlantList*) 
* Ceratonio (*Floravascular*)

Kategorio:Fabacoj
Kategorio:Arboj
Kategorio:Palearktisa flaŭro
Pokalo Ikaro

La **Pokalo Ikaro**, France *Coupe Icare* [cup ikar] estas monda sporta festivalo de libera flugo (Ultramalpezaj aviadiloj, Glisparaŝutadoj...) kiu okazas ĉiun jaron en Francio.

upright=1|eta|La pokalo Ikaro estas fama interalie pro sia konkurso de maskita flugo "Icarnaval"

La festivalo nomiĝas laŭ la rolulo de la helena mitologio Ikaro.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo www.coupe-icare.org
* (fr) *La légende de la coupe Icare* (eo : La legendo de la pokalo Ikaro) Pria filmeto ĉe youtube.com

Pokalo Ikaro
Virihaure

eta|Virihaure vidita el Staloluokta
**Virihaure** ['virihaŭre] (Lule-samee *Virihavrre*) estas la plej granda lago en la sveda nacia parko Padjelanta en Laponio. Virihaure situas 579 m super la marnivelo kaj havas surfacan areon de 108&nbsp;km². Ĝia maksimuma profundo estas 138 m. Flanke de la lago situas la du sameaj someraj restadejoj Staloluokta kaj Arasluokta. Ne kondukas vojo al la lago. Ĝi estas atingebla piedmarŝe, per helikoptero aŭ hidroplano.

Virihaure ricevis la atributon ”plej bela lago de Svedio”. Ĝia nomo estas samea kaj signifas ’ventsulketita akvo’.

## Fontoj 
Kategorio:Sameio
Kategorio:Norrbottens län
Kategorio:Lagoj en Svedio
Chaville

**Chaville** [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Hauts-de-Seine, en la regiono Francilio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Chaville en la ĉirkaŭparizaj departementoj
Chaville troviĝas  sudokcidente de la centro de Parizo, en la suda parto de Hauts-de-Seine, ĉe la limo kun Yvelines. Ĝi najbaras la komunumojn Sèvres, Meudon, Vélizy-Villacoublay, Viroflay kaj Ville-d'Avray.

## Transporto 
eta|maldekstra|La stacidomo
En Chaville estas tri stacidomoj:
*    ,
*   ,
*   , kiu fakte estas en Viroflay.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Hauts-de-Seine

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 


Kategorio:Komunumoj de Hauts-de-Seine
William Yarrell

**William Yarrell** (3a Junio 1784 - 1a Septembro 1856) estis angla zoologo, fekunda verkisto, libristo kaj naturalisto admirita de siaj samtempuloj pro sia preciza scienca laboro.

Yarrell estas plej konata kiel aŭtoro de *The History of British Fishes* (2 vol., 1836) kaj *History of British Birds* montrante 564 originajn gravuraĵojn (en 3 vol., unua eld. 1843, dua eld. 1845, tria eld. 1856). Tiu lasta aperis en kelkaj eldonoj kaj estis la standarda referenca verko por generacio de britaj ornitologoj. Li priskribis la specion de la Malgranda cigno en 1830, distingante ĝin el la plej granda Kantocigno.

## Verkoj 
* *Observations on the Tracheae of Birds, with Descriptions and Representations of several not hitherto figured*. — Linn. Trans. 1827, 15. 378.
* *Description of a species of Tringa, killed in Cambridgeshire, new to England and Europe.* — Linn. Trans. 16. 109.
* *On the Organs of Voice in Birds*. — Linn. Trans. 16. 305.
* *On a new species of Wild Swan, taken in England, and hitherto confounded with the Hooper*. — Linn. Trans. 16. 445.
* *Description of the Organs of Voice in a new species of Wild Swan (Cygnus buccinator, Richards.)*. — Linn. Trans. 17.
* *Descriptions of Three British Species of Freshwater Fishes, belonging to the genus Leuciscus of Klein*. — Linn. Trans. 17. 5.
* *On the Habits and Structure of the Great Bustard (Otis tarda of Linnaeus)*. — Linn. Trans. 21. 155.
* *Notice of an Interwoven Mass of Filaments of Conferva fluviatilis of extraordinary size*. — Proc. Linn. Soc. 1. 65.
* *On the Influence of the Sexual Organ in modifying External Character*. — Journ. Linn. Soc. 1857, 1. 76-82.
* *On the Growth of the Salmon in Freshwater, with six coloured illustrations of the fish of the natural size*. Oblong Folio. van Voorst, London, 1839.

## Referencoj 
Kategorio:Britaj ornitologoj
Avià

**Avià** estas kataluna vilaĝo kaj municipo en la komarko Berguedà, provinco Barcelono, Hispanio.
La municipo konsistas el 7 vilaĝoj: nome Avià, Barri de la Creu, Cal Rosal, Graugés, Molí del Castell, Obiols kaj La Plana.

## Demografio 
## Gallery 

File:Serra de Noet des de la serra de Queralt.JPG|Avià and Serra de Noet from Queralt
File:Cal Mas (Avià) IMG 7144.jpg|Cal Mas
File:Colònia La Plana çIMG 7160.jpg|La Plana
File:Masia Bellús (Avià).jpg|Bellús
File:Masia Salvans IMG 7147.jpg|Salvans
File:Molí de Bellús (Avià) 2.JPG|Molí de Bellús
File:El Molí del Castell (Avià) 3.jpg|Molí del Castell
File:004-pontorniu.jpg|Pont d'Orniu
File:Sant Martí d'Avià IMG 7139.jpg|Sant Martí d'Avià
File:Església de Sant Serni de Clarà.jpg|Sant Serni de Clarà
File:Sant Vicenç d'Obiols, Avià, Berguedà - panoramio.jpg|Sant Vicenç d'Obiols
File:Santa Maria d'Avià.jpg|Santa Maria d'Avià
File:Avià amb l'església des de la piscina.jpg|Avià from the swimming pool
File:Mural de la piscina d'Avia.jpg|Graffiti in the swimming pool
File:Mural a prop de l'escola d'Avià.jpg|Graffiti close to the school

Kategorio:Geografio de Katalunio
8474 Rettig

'*8474 *Rettig'''* estas tre malgranda, treege hela kaj nerapide rotacianta duopa asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planeda astronomo *Terrence W. Rettig*, instruisto ĉe la *Universitato de Notre Dame*, kiu studis la kometojn kaj la evoluon de la regionoj de formiĝo de planedoj ĉirkaŭ la junaj steloj. Li estis ankaŭ Direktoro pri Fiziko de la specialaj programoj de la *National Science Foundation''.

## Satelito 
Ĝia satelito estis malkovrita la  de V. G. Chiorny, V. Benishek, P. Pravec, P. Kušnirák, Yu. N. Krugly, J. Oey, R. Groom, V. Reddy, D. Pray, W. Cooney Jr., J. Gross, D. Terrell, V. Azyazian, V. Zhuzhanidze, R. Montaigut, A. Leroy kaj I. Molotov per observoj de  elde diversaj observatorioj, anoncita la .

Tiu satelito havas estimatan diametron de almenaŭ 2,73&nbsp;km, orbitan  estimata je 9,6&nbsp;km kaj  de 1,2725 tago (30,54 horoj). Ankaŭ ĝia rotacia periodo estas 30,54 horoj, kiel la ĉefa korpo : ambaŭ korpoj estas en ligita rotacio.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
*  (8474) Rettig; el la paĝaro de Wm. Robert Johnston

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Kelkopaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Edward L. G. Bowell
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1985
Ruĝa Ruhr-Armeo

eta|Armitoj de la Ruĝa Ruhr-Armeo je 1920 en Dortmund
La **Ruĝa Ruhr-Armeo** direktis en la Ruhr-Regiono marton de 1920 sekve de la Kapp-Puĉo internan militon kontraŭ Reichswehr kaj dekstremaj militbandoj, kiun la literaturo nomas ankaŭ Ruhr-Batalo, Ruhr-Milito, Ribelo ĉe la Ruhr aŭ Ruhr-Leviĝo.
Ĝi konsistis el pli ol 50.000 armitoj, grandparte en la Unua Mondmilito spertiĝintaj laboristoj kaj estis subtenata de la Komunista Partio de Germanujo (KPD) kaj de la Sendependa Socialdemokrata Partio de Germanujo (USPD). 

La unuaj laboristo-batalionoj de la Ruĝa Ruhr-Armeo formiĝis en Mengede, nuna nordokcidenta urboparto de Dortmund kaj en Ickern, nuna nordorienta parto de Castrop-Rauxel. Ĝi konsistis dum ĉi tiu momento ĉefe el simpatiantoj de la anarĥia-sindikatisma Libera Laboristo-Unuiĝo de Germanujo.
## Literaturo 
* George Eliasberg: *Der Ruhrkrieg von 1920*. Schriftenreihe des Forschungsinstituts der Friedrich-Ebert-Stiftung; Verlag Neue Gesellschaft Bonn/Bad Godesberg 1974. ISBN 3-87831-148-6
* Karl Grünberg: *Brennende Ruhr - Roman aus der Zeit des Kapp-Putsches.* Verlag Neues Leben: Berlino 1997, ISBN 3-931999-03-3
* Otto Hennicke: *Die Rote Ruhrarmee. Gewehre in Arbeiterhand*. Berlino 1956
* Erich Knauf: *Ça ira! - Reportage-Roman aus dem Kapp-Putsch.* Büchergilde Gutenberg: Berlino 1930
* Erhard Lucas, Ludger Fittkau, Angelika Schlüter: *Ruhrkampf 1920: Die vergessene Revolution. Ein politischer Reiseführer*, Klartext Verlag, 1990, ISBN 3-88474-347-3
* Erhard Lucas: *Märzrevolution 1920*. 3 volumoj, Verlag Roter Stern Frankfurto ĉe Majno 1973–1978, ISBN 3-87877-075-8, ISBN 3-87877-064-2, ISBN 3-87877-085-5
* Hans Marchwitza: *Sturm auf Essen* Internationaler Arbeiterverlag: 1930
* Heinrich August Winkler: *Weimar 1918-1933. Die Geschichte der ersten deutschen Demokratie.* Beck, Munkeno 1993.
## Filmo 
* Dr. Heiner Herde: *Die Rote Ruhrarmee*. NDR 3, 1979
## Eksteraj ligiloj 
* nrw2000.de Ruĝa Ruhr-Armeo 
* Vidbendo: La Ruĝa Ruhr-Armeo de Heiner Herde

Kategorio:1920
Kategorio:Historio de la Ruhr-Regiono
Kategorio:Komunista Partio de Germanio
Kategorio:Historio de anarkiismo
Pupteatro

eta|Sicila pupteatro
**Pupteatro** aŭ **pupodramo** estas formo de teatro en kiu rolas pupoj. Marionetoj aŭ gantpupoj estas ofte uzataj por pupteatro.

La UNIMA (mallongigo pro sia franclingva nomo "Union Internationale de la Marionnette) estas la internacia neregistara organizaĵo (NRO) de pupteatristoj kaj interesatoj pri pupludado, fondita en 1929 en Prago.

Rimarkinda pro la uzo de Esperanto Pupteatra Internacia Festivalo en kaj apud Zagrebo.

## Famaj teatroj 
* Opera dei Pupi (Sicilio)
* Guignol (Francio)
* Vajango (Javo)
* Karagozo (Turkio)
* Gantpupa teatro (Tajvano)
* Kkoktugakshi Nori (Koreio)
* Bunrako (Japanio)
* Akva pupteatro (Vjetnamio)
* Pupteatro (Budapeŝto)
* Pupteatro (Lubeko)
* Teatro Polárka (Ĉeĥio)
* Puck Bábszínház, magyar tagozat (Rumanio)
* Obrazcov pupteatro (Moskvo, Rusio)

## Pupteatristoj 
* Sergej Obrazcov
* Ljubomir Trifonĉovski

## Vidu ankaŭ 
* Gantpupo
* Marioneto
* Ventroparolado
* Sesame Street
Pál Heim

**Pál Heim** [hejm], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Heim Pál**, estis hungara pediatro do kuracisto pri infanoj kaj universitata profesoro. Lia filo estis Ernő Heim.
eta|Heim Pál
eta|Tombomunumento de Pál Heim
Pál Heim http://mek.niif.hu/00300/00355/html/index.html  naskiĝis la  1875 en Budapeŝto. Li mortis la  1929 en Budapeŝto.

## Biografio 
Pál Heim frekventis universitatojn en sia naskiĝurbo kaj Lausanne, poste helpe de stipendio li esploris en Breslau. En 1901 li ekhavis postenon en hospitalo en Budapeŝto, kie li okupiĝis pri beboj kaj infanoj. Dum la 1-a mondmilito li kuracis en la fronto, sed en 1916 li iĝis gvidanto de hospitalo pri beboj en Budapeŝto. Ekde 1918 li ankaŭ instruis en universitato, kie li estis rektoro en 1921. Li akompanis la universitaton al Pécs, kie li vivis ĝis 1929. Li organizis reton de flegistinoj por beboj, ili havis la nomon "fratinoj Heim". Li akceptis postenon en Budapeŝto, sed tragike li mortis. Lia posteulo kaj daŭriganto de la laboro estis Ödön Kerpel-Fronius en Budapeŝto.

## Verkaro (elekto) 
* *A leukocytes a gyermekkori pneumonia és diphtheria folyamán* (1901)
* *A parenterális infectiók és a csecsemők táplálkozási zavarai* (1913)
* *A gyermekek táplálkozása* (Nutrado de la infanoj), (1926)

## Memorigiloj 
* plej grava porinfana hospitalo en Budapeŝto portas la nomon "Heim Pál"
* hospitalo en Veszprém (urbo) portas la nomon "Heim Pál"
* memormedalo "Heim Pál"
* skulptaĵo en Pécs de 1931
* premio "Heim Pál"

## Fontoj 
* biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero H kaj serĉante ĝin el la aboco-listo) 

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj pediatroj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bepi De Marzi

**Bepi De Marzi**, vernome **Giuseppe De Marzi** (la nomo *Bepi* signifas *Giuseppe* en la venecia lingvo) naskiĝinta la 28-an de majo 1935 en Arzignano, Italio, estas muzikisto.

## Biografio 
Naskita en Arzignano, provinco de Vicenza en 28-a de majo de 1935; post kiam li atingis gradon en orgeno, komponado kaj piano, dediĉis sin al la ĉambra muziko kaj iĝis vicdirektoro de la grupo *I Solisti Veneti*, direktita de Claudio Scimone.

En 1958 li fondis la ĥoron *I Crodaioli* kaj skribis la religian kanton Signore delle cime.

Ekde 1976 li estas profesoro ĉe Konservatorio de Padova kaj li estas direktoro de la vira ĥoro *I Crodaioli*.

## Diskaro 
* *Voci della montagna Vol.1* (Carosello Record & tapes), 1968.
* *Voci della montagna Vol.2* (Carosello Record & tapes), 1981.
* *I Crodaioli di Bepi De Marzi Vol.3* (Carosello Record & tapes), 1981
* *Varda che vien matina. Vol.4* (Carosello Record & tapes), 1977.
* *Calastoria Vol.5* (Carosello Record & tapes), 1981
* *I Crodaioli di Bepi De Marzi Vol.6* (Carosello Record & tapes), 1985
* *I Crodaioli di Bepi De Marzi Vol.7* (Carosello Record & tapes), 1991
* *I Crodaioli di Bepi De Marzi Vol.8* (Carosello Record & tapes), 1995
* *I Crodaioli di Bepi De Marzi Vol.9* (Carosello Record & tapes), 2005
* *Salmi di padre David Maria Turoldo* (Casa Musicale Carrara di Bergamo). 2006: tekstoj de pastro David Maria Turoldo, muzikoj de Ismaele Passoni kaj de Bepi De Marzi. Ĥoro I Crodaioli kun orgeno de Francesco Finotti.

## Premioj 
* Premio Masi 

* Premio Antonio Cagnoni, 21-a de junio 2012 (unua eldono de ĉi evento), en Salice Terme

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la ĥoro I Crodaioli

de Marzi, Bepi
Chodov (Praga metroo)

**Chodov** ([ˈĥodof]) estas stacio de Metroo en Prago je la dua sekcio de Linio C, malfermita en jaro 1980.

La stacio situas sub strato Roztylská en la sudokcidenta parto de la Chodov kvartalo. Ĝi estas malprofunda subtera stacio kun rekta insulperono, 10 metroj sub ternivelo. Aĉetcentro Chodov, la plej granda aĉetcentro en la Ĉeĥa Respubliko, estis konstruita apud la stacio en jaro 2005.

La stacio havis ĝis jaro 1990 nomon "Budovatelů" (de Konstruantoj).

280px|centra|eta|Enirejo kun parto de la butikcentro en la fono

## Eksteraj ligiloj 
* 
* https://metroweb.cz/metro/stanice/linka_c/CH/CH.htm 

Kategorio:Stacioj de Praga metroo
Kategorio:Linio C (Praga metroo)
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 1980
Kategorio:1980 en Ĉeĥoslovakio
Vltavská (Praga metroo)

**Vltavská** (ĉeĥa elparolo: [vltafskaː] ) estas stacio de Metroo en Prago de Linio C, malfermita en jaro 1984.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* https://metroweb.cz/metro/stanice/linka_c/VL/VL.htm 

Kategorio:Stacioj de Praga metroo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 1984
Kategorio:Linio C (Praga metroo)
Kategorio:1984 en Ĉeĥoslovakio