open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Anton van Duinkerken

[eta|317x317ra| Statuo Anton van Dunkirk en sia naskiĝloko [Bergen op Zoom]]
**Wilhelmus Johannes Maria Antonius (Willem) Asselbergs**, pli konata sub sia plumnomo **Anton van DUINKERKEN** (naskiĝis la 2-an de januaro 1903 en Bergen op Zoom, mortis la 27-an de julio 1968 en Nimego), estis nederlanda poeto, eseisto, profesoro, oratoro kaj literaturhistoriisto. En 1960 li ricevis la Premion Constantijn Huygens kaj ses jarojn poste la Premion PC Hooft.

## Verkaro en Esperanto-traduko 
* La poemo "Verplaatst persoon" estas tradukita al Esperanto.

## Referencoj 
Kategorio:Membroj de la Reĝa Nederlanda Akademio de Artoj kaj Sciencoj
Kategorio:Pseŭdonimoj
Kategorio:Verkistoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Nederlandaj verkistoj
Kategorio:Nederlandaj poetoj
Kategorio:Nederlandaj katolikoj
Riverromano

La esprimo **riverromano** estas laŭvorta paŭsaĵo el franca “roman-fleuve”,​ referencas al rakonta ciklo kun variaj volumoj, en kiuj estas ia unueco ĉu pro la historio de nombraj roluloj ĉu pro la sinsekvo de generacioj de unusola familio. Ties ĉefa karaktero ne estas nur la etendo, sed ankaŭ la fakto ke ĉiuj agoj kunfluas en unusola punkto en la rakonto, fakte kiel la alfluantoj en la riverojn. 

Ĉiu volumo de riverromano formas apartan romanon kun propra titolo kaj rakonta plano en plej oftaj okazoj. 

## Ekzemplo de riverromanoj 
* *La Comédie humaine*, de Honoré de Balzac, 85 romanoj verkitaj inter 1830 kaj 1848 (la intenco estis verki 137).
* *Les Rougon-Macquart*, de Émile Zola, 20 romanoj publikigitaj inter 1871 kaj 1893.
* *Jean-Christophe*, de Romain Rolland, 10 volumoj publikigitaj inter 1904 kaj 1912. Ĉefe pro tiuj la aŭtoro ricevis la Nobel-premion pri literaturo de 1915.
* *À la recherche du temps perdu*, de Marcel Proust, 7 volumoj publikigitaj inter 1908 kaj 1922.
* *Les Hommes de bonne volonté*, de Jules Romains, 28 volumoj publikigitaj inter 1932 kaj 1946.
* *Les Thibault*, de Roger Martin du Gard, 8 volumoj publikigitaj inter 1922 kaj 1940.
* *Chronique des Pasquier*, de Georges Duhamel, 10 volumoj publikigitaj inter 1933 kaj 1945.
* *Belle du Seigneur*, de Albert Cohen, 1930 - 1968.
* *A Song of Ice and Fire*, de George R. R. Martin, 5 noveloj (de totalo de 7 planitaj) publikigitaj el 1996.
* *2666* de Roberto Bolaño (planita dekomence de la aŭtoro kiel 5 noveloj) publikigita en 2004.

Kategorio:Literaturaj ĝenroj
Kategorio:Romanoj
Honoré d'Urfé

'''Honoré d'Urfé'*, Grafo de Châteauneuf, Markizo de Valromey, senjoro de Virieu-le-Grand, (Marsejlo, 11-a de Februaro 1568 - Villefranche-sur-Mer, 1-a de Junio 1625) estis franca verkisto. Li estis aŭtoro de la unua riverromano (*roman-fleuve*) kiu meritas tian nomon ene de la franca literaturo, nome *L'Astrée''.

## Biografio kaj verkaro 
El nobela familio de la iama provinco Forez, li studis ĉe jezuitoj. Li estis partiano de la Katolika Ligo ĉiam fidela al la duko de Nemours, kun kiu en 1592 partoprenis en konfliktoj kio rezultis en lia enprizonigo ĝis la 26a de julio 1594. La 15an de Februaro 1600 Honoré revenis al Forez por edziĝi kun Diane de Châteaumorand, sia bofratino, post la nuligo de sia geedzeco kun Anne d'Urfé.

Pri paŝtisma temo, verkita plej verŝajne ĉirkaŭ 1604 *La Sireine*, defendas la teoriojn de la platona amo per "Épîtres morales" (1603). Li fondis ĉirkaŭ 1606 kun siaj amikoj Antoine Favre, Francisko el Sales kaj Claude Favre de Vaugelas, la *Société florimontane*, unua klera socio de Savojo.

Tamen d'Urfé estas fama ĉefe pro sia longega rakonto ''L'Astrée* (lasTRE], paŝtisma kaj bizanca romano parte membiografia kaj nefinita publikigita kvarparta inter 1607 kaj 1627. Ĝi estis nomita «le Roman des romans», aŭ "romano de romanoj", ne nur pro etendo, kiu faras ĝin la unua riverromano de la franca literaturo (6 partoj, 40 historioj, 60 libroj, 5 399 paĝoj), sed ankaŭ pro la konsiderinda sukceso kiun ĝi atingis en tiama Eŭropo, tial ke ĝi estis tradukita al granda nombro de lingvoj. Ĉiu parto de *L'Astrée'' enhavas 12 librojn. La tri unuaj partoj estis publikigitaj en 1607, 1610, kaj 1619 mortinta d'Urfé en 1625, lia sekretario Balthazar Baro finigis la kvaran parton kaj kreis pluigon (1632-1633). Laŭ Larousse (1863), la kvina kaj sesa partoj estis verkitaj de Pierre Boitel, senjoro de Gaubertin, kaj publikigitaj en 1626. Li estis unu de la plej grandaj sukcesoj de la jarcento, kvankam ne estos pluigo en la ĝenro de la paŝtista novelo, sed ja konsiderinde influis en teatro (Molière), en opero kaj en pensmanieroj. La epizodoj de tiu romano estis inspiritaj de la jaroj kiujn d'Urfé pasigis en la zono de Forez.

Li verkis ankaŭ poemaron "la Savoysiade" (1609) kaj paŝtistaĵo kvinakta "la Sylvanire ou la Morte vive" (1625).

Li mortis dum militkampanjo en 1625, en kiu li estis estrante la trupoj de Savojo de la duko Karolo-Manuelo la 1-a de Sabojo kontraŭ la hispanoj.

## Verkoj 
* 1583 : "La triomphante entrée de Magdeleine de La Rochefocaud à Tournon"
* 1603 : "Épîtres morales"
* 1604 : *La Sireine*
* 1607 : "L'Astrée"
* 1609 : "La Savoysiade"
* 1625 : "La Sylvanire ou la Morte vive"

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* (en franca) Biografio
* (en franca) Pri Honoré d'Urfé
* (en franca) Honoré d'Urfé en la retejo CÉSAR

Kategorio:Francaj verkistoj
Neodima (III) klorido

**Neodima (III) klorido** aŭ **triklorido de neodimo** estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la **neodima (III) hidroksido** kaj **klorida acido**. Neodima (III) klorido estas purpura higroskopa solidaĵo solvebla en akvo sed solvebla kaj en alkoholoj. Neodima (III) klorido prezentas tri klorajn jonojn ligitajn al neodimatomo. Ĝi konsistas je 1 neodimatomo, 3 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.

## Reakcioj
### Reakcio 1
* Preparado de **neodima (III) klorido** per traktado de **neodimo** kun **kloro**

 
### Reakcio 2
* Preparado de **neodima (III) klorido** per traktado de **kloro** kun **neodima (III) hidroksido**:

 
### Reakcio 3
* Preparado de **neodima (III) klorido** per traktado de **neodima (III) oksido** kun **tionila klorido**

 
### Reakcio 4
* Preparado de **neodima (III) klorido** per traktado de **kloro**, **karbona unuoksido** kun **neodima (III) oksido**:

 
### Reakcio 5
* Preparado de **neodima (III) klorido** per traktado de **ferika klorido** kun **neodimo**:

 

 
## Vidu ankaŭ
* Kloridoj
 
## Referencoj 
Kategorio:Kloridoj
Felkostumo

**Felkostumoj** estas laŭmende faritaj best-kostumoj, kiuj estas posedataj kaj portataj de rolkostumuloj kaj membroj de la felanaro, tio estas "felanoj"; felano, kiu portas felkostumon, estas nomata felkostumulo.

* 


Kategorio:Sciencfikciaj-fantastaj temoj
Kategorio:Subkulturoj
Tulia (III) hidroksido

**Tulia (III) hidroksido** aŭ **trihidroksido de tulio** estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el hidratigado de la **tulia (III) oksido**. Tulia (III) hidroksido estas blankaj, flavecaj aŭ verdecaj, higroskopaj kristaloj, nesolveblaj en akvo sed solvebla en mineralaj acidoj. Tulia (III) hidroksido prezentas tr hidroksilajn grupojn ligitajn al tuliatomo. Ĝi konsistas je 1 tuliatomo, 3 hidroksilaj grupoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Preparado de **tulia (III) hidroksido** per hidrolizo de la **tulia (III) oksido**:

### Reakcio 2 
* Preparado de **tulia (III) hidroksido** per traktado de **tulia (III) acetato** kun **natria hidroksido**:

### Reakcio 3 
* Preparado de **tulia (III) hidroksido** per hidrolizo de la **tulia (III) sulfato**:

### Reakcio 4 
* Preparado de **tulia (III) oksido** per senhidratigado de **tulia (III) hidroksido**:

### Reakcio 5 
* Reakcio de **tulia (III) hidroksido** kun **klorida acido** donante **tulian trikloridon**:

## Vidu ankaŭ 
* Hidroksidoj

## Referencoj 
Kategorio:Hidroksidoj
Malta hundo

La **malta hundo** aŭ **malta** devenas de antaŭ ĉirkaŭ 2800 jaroj. Male al tiuj, kiuj aldonas la vorton terhundo al la fino de la vorto malta, la nomo de la raso estas malta laŭ la internacia organizo FCI. Kvankam maltaj hundoj supozeble estis breditaj en Malto, tio ne signifas ke la malta estas indiĝena de Malto. La vorto malta devenas de la ŝemida vorto "Malat". Malat signifas havenon. Ĝia origino estas ĉefe la meza mediteraneo. La dorlothundo, kiu estas en Grupo 9 laŭ la FCI, estas konsiderita en la ornama hundogrupo. Plenkreskuloj estas ĉirkaŭ 24 cm altaj (trunko) kaj pezas 3-4 kg. La specifaj trajtoj de la raso estas: Longaj blankaj haroj (pala eburo kaj pala oranĝo povas esti toleritaj), nigraj grandaj okuloj (sklero (blanko de la okulo) ne estu videbla kiam oni rigardas de antaŭe). Malta: ĝi estas hunda raso kun nigra nazo, nigraj okuloj, nigraj lipoj, nigraj piedkusenetoj, nigraj ungoj (malhelaj ungoj povas esti toleritaj). Ĝi havas falintajn orelojn kaj malgrandan korpon. Neniu senpigmenta kaj nenigra koloro estas tolerata en la nazo. Ĝi estas kialo por malkvalifiko. Ili estas ne-alergiaj hundoj ĉar ili ploras tre malmulte.

Malgraŭ sia milda aspekto, maltaj hundoj estas ĝenerale viglaj kaj aktivaj, kaj ili estas tre societaj hundoj. Tamen iuj povas esti ferocaj. En la pasinteco, ĝi estis populara raso precipe de la riĉuloj kaj aristokratoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundorasoj

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°65 Maltese

Kategorio:Hundorasoj
Attila Sudár

**Attila Sudár** [ŝudAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sudár Attila** estas hungara akvopilkisto (defendisto), trejnisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, negocisto, vitisto.

 naskiĝis la  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1972. Li akiris dentistan diplomon en Universitato Semmelweis kaj trejnistan diplomon en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto en 1983. Depost fino de la sporta vivo li estis negocisto kaj vitisto. Lia edzino naskis du filojn. Li ricevis du premiojn en 1976 kaj 1980.

### Sporta kariero 
 komencis naĝi en la centra sportlernejo en 1961. Inter 1968-1973 li estis akvopilkisto en ĉefurbaj sportkluboj escepte inter 1985-1992 (tiam en Italio). Li estis junulara hungara ĉampiono trifoje (1969-1971), kvarfoje plenkreska hungara ĉampiono, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1974-1986 230-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1980 kun ora kaj bronza medaloj. Inter 1985-1992 li estis akvopilkisto kaj trejnisto en Italio, poste li hejmenvenis.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj akvopilkistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Zoltán Szécsi

**Zoltán Szécsi** [sEĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szécsi Zoltán** estas hungara akvopilkisto (golulo), trifoja olimpiano kaj olimpika ĉampiono, trejnisto.

 naskiĝis la  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1996, poste li akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 2002. Li ricevis ŝtatajn premiojn en 2000 kaj 2008. Li edziĝis dufoje, la unua edzino naskis 2 gefilojn en 2002 kaj 2005, la dua filon en 2014.

### Sporta kariero 
 pro medicina konsilo serioze komencis naĝi en 1988. Iom poste li estis akvopilkisto en pluraj sportkluboj ĉefurbe, province, eĉ eksterlande ĝis 2017. Li estis hungara ĉampiono sesfoje, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1998-2012 almenaŭ 104-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000, Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2008 kun tri oraj medaloj, krome en mondĉampionumo li estis la unua en 2003. Inter 2015-2017 li estis samtempe ludisto kaj trejnisto, poste li estis gvidanto de sportklubo.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj akvopilkistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Novellaco

**Novellaco** estas senhoma vilaĝeto, apud la ŝoseo inter Sos del Rey Católico kaj *Castiliscar*. Ĝi apartenas al municipo Sos del Rey Católico, en la komarko Cinco Villas, de provinco Zaragozo en la historia hispana regiono Aragono. 

## Geografio 
*Novellaco* estas vilaĝeto situanta sude de la municipo Sos del Rey Católico, al kiu ĝi apartenas, situanta je 827 m sur la marnivelo, en eta valo apud la rivereto "Castiliscar" kaj limanta al la municipo *Uncastillo*. 

Por atingi la vilaĝon *Novellaco*, ekde la urbo Sos del Rey Católico oni devas preni la vojon al *Castiliscar*, kaj kiam oni finas malsupreniri la montopasejon de *Sos*, oni trovas la neloĝatan vilaĝon. La vilaĝo Novellaco havis dek domojn kun loĝantaj familioj meze de la 19-a jarcento. 

## Loknomo 
La loknomo *Novellaco* ŝajnas de gaŭla origino, pro la gaŭla koloniigo post la romia okupado, do ĝi havas sian originon inter la 2-a kaj 3-a jarcentoj. La loknomo indikas la nomon de la posedanto de la tero: Novellus aŭ Novellius. 

## Historio 
La unua dokumenta mencio, kiun oni havas pri la loko, devenas el 1442, en kiu la magistroj de Sos vendis la *Val de Novellaco* al Sancho de Ezcarroz, loĝanto de *Ezcarroz*, por ke li metu tien tricent bovinojn. 

Ĝia nomo denove aperas en alia dokumento de la sama jaro, kaj denove en pli posta el 1851, kaj ĉiam sub la nomo de *Val de Novellaco*, kiel registrite de Madoz en sia geografia vortaro de 1848, en kiu li aldonis, ke la loko estis formita por 10 domoj kun ĉio necesa por agrikultura laboro kaj bona kamparo, kiu estas akvumata per rivereto kaj produktas tritikon, vinon, oleon kaj legomojn.

La vilaĝo kreskiĝis, iom post iom, danke al loĝantoj devenantaj de Sos, por eltiri la plej grandan parton de siaj teroj; tiel, en 1910 la censo indikis ke ekzistis 25 loĝantoj, pliiĝante en la sekva jardeko al 32 loĝantoj, 39 animoj en 1930 kaj atingante popolnombradon de ĝis 63 loĝantoj en 1940, ĉiuj el ili dediĉitaj al agrikultura kaj brutlaboro. Novellaco havis nek lernejon nek preĝejon, do la infanoj de la vilaĝo devis piediri al la lernejo de la vilaĝo *Barués*, kie ankaŭ estis la plej proksima preĝejo.

Ekde 1940, la elmigrado malpliigis la nombron da loĝantoj de Novellaco, ĝis ili ĉiuj foriris, forlasante siajn domojn kaj agrikulturajn konstruaĵojn, kaj kiam la jaroj pasis, kelkaj konstruaĵoj kolapsis. Nuntempe, kvankam ne estas registrita loĝanto, ekzistas kamparanoj, kiuj post restarigo de siaj malnovaj domoj, kortoj kaj staloj, prizorgas kaj kultivas sian proksiman teron.

## Vidu ankaŭ 
* Aragona regioneto Cinco Villas. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Novellaco. https://www.cincovillas.com/pardinas-de-sos-del-rey-catolico-barues/novellaco/
* Val de Novellaco. https://www.cincovillas.com/pardinas-de-sos-del-rey-catolico-barues/

Kategorio:Loĝlokoj de provinco Zaragozo
Kategorio:Historio de Aragono
Stadiono Michel d'Ornano

La '''Stadiono Michel d'Ornano''' () estas plur-uza stadiono en Caen, Francio. Fakte, ĝi estas plejparte uzata por futbalaj matĉoj kaj estas la hejma ludejo de Stade Malherbe Caen. La nomo omaĝas al franca politikisto Michel d'Ornano, iama prezidanto de la Regiona Konsilio de Malsupra Normandio.

La stadiono estis malfermita en 1993 por anstataŭigi la Stadionon de Venoix (), kaj havas kapaciton de  spektantoj.
__NOTOC__
## Bildgalerio 

Stade Michel Ornano - Caen (FR14) - 2021-11-13 - 3.jpg|Ekstera aspekto
Vue densemble dornano.JPG|Razeno
Drapeau normand.jpg|Spektantoj kun flago de Normandio

## Publikaj transportoj 
*  Twisto 6 ''Stade d'Ornano*, *Silicon Valley''

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (SM Caen)
* 
* The Stadium Guide ()

Kategorio:Stadionoj en Francio
Kategorio:Konstruaĵoj en Caen
Kategorio:Sporto en Caen
Bulcsú Székely

**Bulcsú Székely** [bulĉU sEkej], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Székely Bulcsú** estas hungara akvopilkisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.

 naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo. Li akiris trejnistan diplomon en Gimnastika Universitato de Budapeŝto en 2002. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2012, poste li havis postenon en la akvasporta vivo kaj estis ankaŭ naĝejestro. Lia edzino naskis trifoje. Li ricevis ŝtatajn premiojn en 2000 kaj 2001.

### Sporta kariero 
 en 1993 jam estis eŭropa ĉampiono. Li estis akvopilkisto en ĉefurbaj sportkluboj ĝis 2012 escepte sportjaron en 2004 en Grekio. Li estis hungara ĉampiono en 2000, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1997-2002 87-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2000 kun ora medalo, krome en universiado li estis la unua post 3 jaroj. Ekde 2010 li estis ankaŭ trejnisto.

## Memorigiloj 
* busto en Budapeŝto

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo kaj biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj akvopilkistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Liber Latinus

**Liber Latinus** (laŭlitere: *latina libro*) estas historia lernolibro por la latina lingvo el Aŭstrujo pli malpli ŝatita: *Der Liber Latinus – dieses Buch war eine Institution. Von manchen geliebt, von vielen gehaßt. [...] Wenn man in die 3. Klasse Gymnasium gekommen ist und am Beginn des Schuljahres das Buch bekommen hat, wußte man: Jetzt wird’s ernst.*

## Historio 
Tiu ĉi verko elfaritis kaj eldonitis de Emil Gaar, Mauriz Schuster, Richard Meister k.a. havinte ĝis la 1980-aj jaroj kvazaŭ monopolan statuson. La lastajn jarojn temis fakte pri duparta eldono: la pli malrapide progresanta kaj pli ampleksa *Liber Latinus A* por la du unuaj lernojaroj (= ekde la tria gimnazia klaso) kaj *Liber Latinus B* en versio pli kunpremita kaj eble efika por pli malfrue komencantoj (= ekde la kvina gimnazia klaso respektive en negimnaziaj lernejoj). En antaŭaj eldonoj prezentis sin la verko eĉ en tri aŭ pli volumoj.

Laŭdire ŝatitis *Liber Latinus* ankaŭ pro sia lerniga sistemeco; klaras ke en la kuro de la tempo la tekstoj kaj la stilo iĝis eksmodaj tiel ke forigitis ĝi pli kaj pli el listoj de aŭstraj lernejaj libroj kaj finfine ĉesigis aperiĝon. Konkurenco ekde 1975 estis ekz. la verko *Imperium Romanum* de Rudolf Scheer kaj Maria Anna Klement.

## Eldonoj 
* Emil Gaar und Mauriz Schuster: *Liber Latinus – Lateinisches Lese- und Übungsbuch – Ausgabe A: Oberschulen für Jungen – II. Teil für die 4. und 5. Klasse.* Landesverlag, Wien 1941.
* Emil Gaar und Mauriz Schuster: *Liber Latinus A – III. Teil – Ein Lateinbuch für österreichische Gymnasien und Realgymnasien. – Für das dritte Lateinjahr.* Herausgegeben unter Mitwirkung von Richard Meister, Rudolf Hanslik und Josef Studeny. Österreichischer Bundesverlag, Wien; Hölder-Pichler-Tempsky, Verlag für Jugend und Volk, 1951.
* Emil Gaar und Mauriz Schuster: *Liber Latinus IV. Lateinisches Sprachbuch für die Oberklassen der Gymnasien und Realgymnasien Österreichs. Unter Mitwirkung von Richard Meister.* ÖBV, Wien 1932.

## Eksteraj ligiloj 
* Roman Sandgruber: "Geschichte der Schulbücher in Österreich". Ĉe: *Oberösterreichische Nachrichten*, 2.7.2022 (kun ĝeneralaj pensoj pri la efiko de lernolibroj kaj la dependo de enhavoj de politikaj cirkonstancoj)

## Notoj 
Kategorio:Lernolibroj
Kategorio:Latina lingvo
Kategorio:Lernejoj en Aŭstrio
Liber Graecus

eta|Liber Graecus - ΒΙΒΛΙΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ
***Liber Graecus*** estas lernolibro por la instruado kaj lernado de la malnovgreka lingvo originante el Aŭstrio. Ĝia latinlingva nomo (alternative jenas la greka *Βιβλίον ελληνικόν*) signifas simple *helenan libron*.

## Historio 
La ekde 1930 de Emil Gaar, Mauriz Schuster kaj Ferdinand Schupp elfarita verko estis dum jardekoj la ĉefa enlerneja libro oficiala, kun etaj ŝanĝoj por taŭgigoj al horartabuloj.
La oka eldono prialboritis en 1968 fare de Konrad Holeschofsky. La lasta eldono datumas de 1984, la deka. Nuntempe ĝi eĉ libere disponas por elŝutiĝo sur la paĝaro de la instituto pri slavistiko
de la Universitato de Innsbruck.

## Strukturo 
La lernotaĵoj dividatas en 42 lekciojn kiuj preparas onin perfekte al la posta fazo de legado de helenaj originalaj tekstoj. Tio ŝuldiĝas al etaj lernunuecoj kaj prefero de - kiel eble - originalaj frazoj ekde la komenco. Implicite trejnatas tiel ankaŭ la enkondukiĝo al la kulturo kaj emo de esplorado de la ĉiutaga vivo de la helenoj, ĉefe de tiuj el Antikva Ateno.

La dua parto disponigas la necesajn vortojn kaj formojn gramatikajn el fonologio, morfologio kaj sintakso.

## Eksteraj ligiloj 
* etprezento kaj elŝuta ligilo

Kategorio:Lernolibroj pri lernado de fremdaj lingvoj
Kategorio:Antikva greka lingvo
Kategorio:Lernejoj en Aŭstrio
Sancho Abarca

**Sancho Abarca** [sanĉoaBARka] estas vilaĝeto en la komarko Cinco Villas, kiu apartenas al la municipo Tauste, en provinco Zaragozo de la historia hispana regiono Aragono.

## Loknomo 
Ĝi portas la saman nomon kiel la ermitejo de la "Virgulino de Sancho Abarca", patronino de Tauste, kiu estas en la plej alta parto de la *Bardena*. 

## Geografio 
La urbeto Sancho Abarca situas je 293 m sur la marnivelo. 

Ĝia distanco al Tauste estas iom pli ol 8`5 km, kaj ĝia distanco al la aragona ĉefurbo Zaragozo estas 54 km.  

Sur la placo kaj antaŭ la administra kvartala urbodomo, troviĝas la preĝejo, kiu, kiel kojno, dividas la cirkuladon per du simetriaj stratoj. Ĉi tiu spaco havas altiran potencon. 

## Historio 
Sancho Abarca estas unu el la 15 koloniigaj vilaĝoj, kiuj estis konstruitaj en Aragono kaj Navaro inter 1953 kaj 1960, ene de la "Ĝenerala Plano por Koloniigo" de la irigacia zono de "Bardenas", aprobita en 1954.

La komenca projekto de 1954 inkludis 84 domojn, kaj alvenis tien 80 familioj, sed poste tiu nombro estis pligrandigitaj ĝis 131 kaj tiam estis pli ol cent familioj en la koloniiga urbeto. La konstruado de la domoj estis kompletigita en 1959 kaj ĝiaj unuaj setlantoj ekloĝis en 1963, la plimulto venanta de la urboj Tauste kaj Castejón de Valdejasa. 

## Festoj 
* La 15-an de majo honore al "San Isidro labrador" (Sankta Isidro labradoro).

* La unua semajnfino de la monato septembro, en honoro al "Virgen de Sancho Abarca" (ĝia patronino, la Virgulino de Sancho Abarca).

## Vidu ankaŭ 
* Aragona regioneto Cinco Villas. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Loĝlokoj de provinco Zaragozo
Kategorio:Historio de Aragono
Károly Szittya

**Károly Szittya** [kAroj sitja], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szittya Károly** estis hungara akvopilkisto, naĝisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto. Lia origina familia nomo estis *Schäffer* [ŝefer] ĝis 1945.
eta|

Károly Schäffer naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Szeged.

## Biografio 
Károly Schäffer maturiĝis en mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1936, poste li estis oficisto. Li akiris trejnistan diplomon koresponde en Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Lia samnoma filo same estis akvopilkisto. Li ricevis premion en 1948.

### Sporta kariero 
Károly Schäffer ekde 1930 li estis naĝisto en signifa sportklubo en Újpest. Baldaŭ li estis akvopilkisto en ĉefurbaj sportkluboj. Li estis hungara ĉampiono kvarfoje (1938-1948), krome en naĝado en 1940, dum li apartenis al la hungara nacia akvopilkista teamo inter 1944-1952 21-foje. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1948 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1952 kun arĝenta kaj ora medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua sepfoje. De 1954 li estis trejnisto ankaŭ eksterlande ĝis sia morto.

## Memorigiloj 
* busto pri  en Budapeŝto (1999) https://www.kozterkep.hu/18128/szittya-karoly-mellszobra

## Vidu ankaŭ 
* Károly Schaffer (1864-1939), hungara kuracisto

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj akvopilkistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Hungaraj naĝistoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Sankt Nikola an der Donau

**Sankt Nikola an der Donau** - prononco , la nomo jam malkaŝas ke la loko situas *"an der Donau"*, do ĉe la Danubo - estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono *Mühlviertel* kaj al la  distrikto Perg. Laŭ stato de la jaro  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

Sankt Nikola an der Donau havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj . 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Supra Aŭstrio
Kategorio:Distrikto Perg
Prefaco

[eta|dekstre|240ra|Prefaco de *Six Livres de la République*, de [Jean Bodin (1576).]]
En literaturo, **prefaco** aŭ **antaŭparolo** estas teksto de enkonduko kaj prezentado, metita komence de libro. En la prefaco kutime oni diskonigas la planon kaj la vidpunktojn uzitajn dum la prilaborado de la teksto, kaj samtempe eble oni avertas pri eventualaj objektoj kaj malkonsentoj, respondas al kritikoj jam formulitaj al antaŭaj eldonoj aŭ al avanco de la verko, kaj eventuale ankaŭ oni havigas ideojn pri la mesaĝo kiun la aŭtoro deziras transsendi per tiu dokumento — por ekzemplo, se la skribaĵo proponas sociajn temojn, la ĉefa mesaĝo povus esti rilata al la socia organizado, la malriĉeco, la malegala distribuado de resursoj, la perforto, la drogkonsumado ktp., aŭ kun variaj de la menciitaj temoj.

La prefaco ĝenerale estas mallonga kiam tiu fokusas al simpla averto, kaj kutime pli longa kiam ĝi inkludas prolegomenojn, profundaj kaj hazardajn motivojn, antaŭaĵojn ktp. Ofte prefaco povas esti mendita de la aŭtoro aŭ eldonejo de la teksto al pli fama verkisto, kio kompreneble pliigas la eblojn sukcesi de la eldonaĵo. Tio rezultas en kreado de specifa literatura subĝenro, kaj aparta kategorio en la verkaro de aŭtoro (tiu de la prefaco).

## Notoj 
## Bibliografio 
* Gustave Vapereau, *Dictionnaire universel des littératures*, Parizo, Hachette, 1876, p. 1644.
* Philippe Forest (dir.), ''L'Art de la préface*, Ediciones Cécile Defaut, 2006.
* Maxime Leroy, *La Préface de roman comme système communicationnel: autour de Walter Scott, Henry James et Joseph Conrad*, doktoriga disertacio prezentita en la Universitato de Angers, 2003.
* Laurence Kohn-Pireaux (dir.), *Le Texte préfaciel*, Presses Universitaires de Nancy, 2000.
* Alasdair Gray, *The Book of Preface*s, Bloomsbury, 2000.
* Gérard Genette, *Seuils'', Seuil, 1985.

Kategorio:Retoriko
Kategorio:Literaturaj ĝenroj
Kategorio:Librodezajno
Kiopritioismo

**Kiopritioismo** (, laŭlitere «kio pri tio...») estas paralogismo, kiu provas malakcepti la argumenton de la kontraŭulo akuzante lin pri argumento, kiu havas nenion komunan kun la koncerna subjekto. Tio estas farita por eviti la originalan kritikon.

La anglalingva ekvivalento de la termino "kiopritioismo" estis ekuzita en Britio kaj Irlando en la tempo de la konflikto en Nord-Irlando. Anglalingvaj vortaroj datas la debuton de la versio *whataboutism* al la jaro 1990, sed kelkaj historiistoj asertas ke dum la Malvarma Milito, oficialuloj en la Okcidento karakterizis sovetian propagandon, uzante tiun esprimon. La uzo de la argumento estis asociita kun sovetia kaj postsovetia propagando.

Fakte, ĉi tiu koncepto estas versio de logika trompo nomita "Tu quoque" https://en.wikipedia.org/wiki/Tu_quoque ( signifanta "ankaŭ vi"), kies celo estas refuti aserton de kontraŭulo argumentante, ke ties propraj agoj kontraŭdiras ties asertojn. Unu el la konataj kazoj de uzado de ĉi tiu argumentado okazis en Francio dum la proceso kontraŭ la nazia krimulo Klaus Barbie pro ties militkrimoj. Lia advokato provis argumenti, ke eĉ dum la Alĝeria Milito de Sendependeco, francaj oficiroj faris militkrimojn, kaj tial Francio havas neniun moralan rajton juĝi Barbie. La tribunalo malakceptis tiun argumenton kaj kondamnis Barbie.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kiopovusestiismo

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Paralogismoj
Kategorio:Propagando en Sovetunio
Kategorio:Propagando en Rusio
Kategorio:Terminologio de la Malvarma milito
Veraval

**Veraval** laŭ guĝarata lingvo **વેરાવળ,** laŭ hindia lingvo **वेरावल** estas urbego, municipo kaj mara havenurbo en okcidenta Barato, en subŝtato Guĝarato, en distrikto de *Somnath*, kie ĝi estas sidejo. La urbego havas eksteran parton Somnath.
eta|maldekstre|

## Demografio 
Veraval havis populacion de  en 2021 kun legoscio de 62%, iomete pli alta, ol la landa mezumo.

## Geografio 
Veraval situas laŭ Araba Maro sur la marborda ebenaĵo en suda parto de duoninsulo Katiavaro nur 5 metrojn super la marnivelo. Somnath troviĝas nur 6, iama portugala kolonio Diu 68, Ĝunagad 69, alia havenurbo Porbandar 113, Amreli 118, Raĝkot 160, Bhavnagar 208, Surat 258, Navsari 265, Vapi 270, iama subŝtata ĉefurbo Ahmedabado 327, Mumbajo 335, tutlanda ĉefurbo Delhio 1102, Kolkato 1867 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.
eta|

## Historio 
Veraval estis fondita en 13-a aŭ 14-a jarcentoj. Iam oni konstruis fortikaĵon ĉe la haveno fare de reĝa familio el Ĝunagad. La haveno longe estis la plej grava havenurbo por la pilgrimantoj al Mekko. Nun ĝi estas nur fiŝkapta haveno, tamen unu el la plej granda en la lando. Marveturaĵoj kaj lignaj fiŝkaptistaj boatoj daŭre estas konstruitaj fare de la fiŝkaptistoj sen uzo de iu ajn moderna teknologio. Dum naskiĝo de Barato en 1947 la loĝantoj voĉdone decidis aparteni al Barato, poste multe da homoj formigris al la alia nova najbara ŝtato Pakistano.

## Ekonomio 
La mara fiŝkapto kaj boatkonstruado ĉiam estis la ĉefindustrio en Veraval. Nature ekzistas ankaŭ prilaborado de fiŝoj, krome ankaŭ aliaj industriaĵoj funkcias pri kemiaĵoj, fadenoj kaj cementoj.

## Lingvoj 
En Veraval la  estas la guĝarata kaj la hindia.

## Religioj 
En Veraval plejparto de la populacio estas hinduoj (ĉirkaŭ 68%), krome muslimoj (iom pli, ol 30%), iomete aliaj religioj.

## Klimato 
Veraval situas en varma duonarida klimato (laŭ klimata klasifiko de Köppen: BSh. Ĝenerale pluvas inter junio kaj septembro pro la musonoj, en la ceteraj monatoj apenaŭ aŭ neniam pluvas. Jare averaĝe pluvas po 805 mm. La temperaturo varias averaĝe inter 21-32 °C.

## Eduko 
Menciindas la sanskrita universitato.
eta|

## Trafiko 
Al Veraval alvenas fervoja linio el Ĝunagad kaj pluiras al Somnath, kie la linio finiĝas. 3 vojoj alvenas al la havenurbo. La plej proksima flughaveno troviĝas en Diu kaj Raĝkot.

## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj, plej ofte hinduaj
* somera reĝa palaco (nun konvertita en kolegion)
* ruinoj de la fortikaĵo
* pordego

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Guĝarato
Ĥoraĥanaj ciganoj en Istanbulo

**Ĥoraĥanaj ciganoj en Istanbulo** estas cigana etno, kiu parolas la turkan lingvon kiel sian gepatran lingvon.

## Deveno 
La plej malnova sidema setlejo de cigano estis en Sulukule en Istanbulo, devenante de 1054 p.K.
La bizanca historiisto Nicephorus Gregoras, rakontis pri Akrobatoj kiuj venis de Egiptio al Konstantinopolo en 1322. La otomana historiisto Evliya Çelebi priskribis en sia Libro Seyhatnâme, la lingvon kaj fonon de la romaa popolo, ke post la Falo de Konstantinopolo en 1453, sultano Mehmedo la 2-a ekloĝis Ĥoraĥanaj ciganoj de Ksantio (provinco)  kaj islamaj ciganoj de Bayat-Provinco Afyonkarahisar ĝis Istanbulo kiel Ventra dancoj kaj Muzikistoj.

## Kulturo 
Tie Religio estas sunaismo islamano de hanafismo lernejo kaj kelkaj estas Membroj de Sufiismo. Multaj ciganoj en Istanbulo apartenas al la Sufiismo de la Qadiri-Tarika, kiu estis fondita en 1738 fare de Sheykh Seyfullah Efendi El Hindi en Selamsız, cigana kvartalo ĉe Üsküdar en Istanbulo. Fianĉiĝo, geedziĝo kaj Cirkumcido de la knaboj (Sünnet festo), estas grandaj festivaloj. La ciganoj estas pli proksimaj al turkoj. 

Kelkaj el la turkaj ĥoraĥanaj ciganoj venis kiel gastlaboristoj al Germanio kaj Aŭstrio en la 1960-70-aj jaroj. Neniu el ili estis rigardita kiel ciganoj fare de la Gastiganto-Populacio, nur kiel turkoj en Germanio, kie kelkaj el la turk-romanaj viroj geedziĝis kun germanaj aŭ aŭstraj virinoj. La Idoj de ĉi tiu Geedzeco nomita Melezi (Mezonsango), turka Pruntovorto en la Cigana lingvo dialektoj de la Ĥoraĥanaj ciganoj por homoj kun miksita ciganoj-sango. En Turkio, la Ĥoraĥanaj ciganoj faras ĉiajn malaltajn laborojn, sed ankaŭ laboras kiel florvendistoj, korbfaristoj ktp.

Tra Turkification kaj Asimilation en la turka kulturo dum jarcentojtiu islama Ciganoj adoptis la turkan lingvon kaj perdis la Ciagana lingva, por establi Turkan Identecon por iĝi pli rekonita fare de la Gastiganto kaj nei tie Romani Fonon . Ĉe Censo la plimulto deklaris sin kiel turkoj anstataŭe kiel romao. Ili estas Kulturaj islamanoj kiuj adoptis Sunaismon de Hanafi madhab dum la Otomana Regno.

## Referencoj 
Kategorio:Turkaj ciganoj
Tulia (III) klorido

**Tulia (III) klorido** aŭ **triklorido de tulio** estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la hidroksidoj, rezultanta el interagado de la **tulia hidroksido** kaj **klorida acido**. Tulia (III) klorido estas blankaj, verdaj aŭ flavaj, higroskopaj, senodoraj kristaloj, solveblaj en akvo kaj alkoholoj. Tulia (III) klorido prezentas tri klorajn jonojn ligitajn al tuliatomo. Ĝi konsistas je 1 tuliatomo, 3 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj. Tulio (III) klorido elmontras unuklinikan kristalstrukturon, simila al tiu de aluminia klorido aŭ itria (III) klorido, en kiuj tuliumjonoj havas oktaedran geometrion.

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Preparado de **tulia (III) hidroksido** per hidrolizo de la **tulia (III) oksido**:

### Reakcio 2 
* Preparado de **tulia (III) hidroksido** per traktado de **tulia (III) acetato** kun **natria hidroksido**:

### Reakcio 3 
* Preparado de **tulia (III) hidroksido** per hidrolizo de la **tulia (III) sulfato**:

### Reakcio 4 
* Preparado de **tulia (III) oksido** per senhidratigado de **tulia (III) hidroksido**:

### Reakcio 5 
* Reakcio de **tulia (III) hidroksido** kun **klorida acido** donante **tulian trikloridon**:

## Vidu ankaŭ 
* Kloridoj

## Referencoj 
Kategorio:Kloridoj
Node-RED

**Node-RED** estas flu-bazita evoluilo por vida programado evoluigita origine fare de IBM por kabligi kune aparatarojn, APIojn kaj retajn servojn kiel parto de la Interreto de aĵoj.

Node-RED disponigas retumilon-bazitan fluredaktilon, kiu povas esti uzata por krei JavaScript-funkciojn. Elementoj de aplikaĵoj povas esti konservitaj aŭ dividitaj por reuzo. La rultempo estas konstruita sur Node.js. La fluoj kreitaj en Node-RED estas stokitaj uzante JSON. Ekde versio 0.14, MQTT-nodoj povas fari konvene agorditajn TLS-ligojn.

En 2016, IBM kontribuis Node-RED kiel malfermitkoda OpenJS Foundation-projekto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Programaro
Tulia (II) klorido

**Tulia (II) klorido** aŭ **duklorido de tulio** estas neorganika kombinaĵo apartenanta al la familio de la kloridoj, rezultanta el interagado de la **tulia (II) hidroksido** kaj **klorida acido**. Tulia (II) klorido estas malhele verda solidaĵo, kiu reakcias kun la akvo. Tulia (II) klorido prezentas du klorajn jonojn ligitajn al tuliatomo. Ĝi konsistas je 1 tuliatomo, 2 kloratomoj, kaj uzatas en kemiaj sintezoj.

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Preparado de **tulia (II) klorido** per traktado de **tulia (II) acetato** kun **natria klorido**

### Reakcio 2 
* Preparado de **tulia (II) klorido** per traktado de **tulio** kun **kloro**

### Reakcio 3 
* Preparado de **tulia (II) klorido** per traktado de **klorida acido** kun **tulia (II) karbonato**:

### Reakcio 4 
* Preparado de **tulia (II) klorido** per traktado de **klorida acido** kun **tulia (II) oksido**:

### Reakcio 5 
* Reakcio de **tulia (II) hidroksido** kun **klorida acido** donante **tulia (II) trikloridon**:

### Reakcio 6 
* Reakcio de **tulia (II) hidroksido** kun **sulfata acido** donante **tulian (II) sulfaton**:

### Reakcio 7 
* Preparado de **Kalia pentaklorotuliato (II)** per traktado de **tulia (II) klorido** kun **kalia klorido**

## Vidu ankaŭ 
* Kloridoj

## Referencoj 
Kategorio:Kloridoj
The Witches (filmo, 2020)

***The Witches*** ("La Sorĉistinoj") estas malhela fantasta komedia filmo (2020) reĝisorita de Robert Zemeckis kaj verkita fare de Zemeckis, Kenya Barris, kaj Guillermo del Toro. Ĝi estas bazita sur la samnoma romano (1983) de Roald Dahl kaj estas la dua longdaŭra kina adaptado de la romano, sekvante la samnoman filmon (1990). La kinosteloj estas Anne Hathaway, Octavia Spencer kaj Stanley Tucci, kaj la filmo estas rakontita de Chris Rock.

*The Witches* estis havebla ĉe HBO Max en Usono la . Ĝi ricevis miksitajn recenzojn de kritikistoj.

## Temo 
Kiam li perdas siajn gepatrojn en trafikakcidento, knabo komencas vivi kun sia avino en Demopolis, Alabamo. Post kiam la du eniras superbazaron kaj la knabo vidas strangan virinon, la avino rimarkas, ke ŝi estas sorĉistino kaj decidas konduki sian nepon al luksa hotelo, ĉar sorĉistinoj ne zorgas pri riĉaj infanoj, sed pri la plej malriĉaj. Kion ŝi ne sciis estas ke la hotelo havos "Kongreson de sorĉistinoj", alivestitan kiel "Kongreso kontraŭ Krueleco al Infanoj", kaj la knabo estos ŝanĝita en raton. Tiel, la knabo, nun muso, devas malhelpi la sorĉistinojn ŝanĝi ĉiujn infanojn en la mondo en musojn.

## Rolularo 
* Anne Hathaway: Granda Alta Sorĉistino
* Octavia Spencer: Avino
* Stanley Tucci: S-ro Stringer
* Jahzir Kadeem Bruno: Heroo, knabo
** Chris Rock: Heroo, pli maljuna (voĉo)
* Codie-Lei Eastick: Bruno Jenkins
* Kristin Chenoweth: Daisy (voĉo)
* Brian Bovell: Reginald
* Charles Edwards: S-ro Jenkins
* Morgana Robinson: S-ino Jenkins
* Josette Simon: Zelda
* Eugenia Caruso: Consuella
* Ana-Maria Maskell: Esmerelda
* Orla O'Rourke: Saoirse
* Penny Lisle: Sorĉistino
* Simon Manyonda: Sous-Chef
* Philippe Spall: Chef

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2020
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj de Warner Bros
Kategorio:Filmoj de Robert Zemeckis
Krenglbach

**Krenglbach**  estas komunumo en Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Supra Aŭstrio, al la regiono *Hausruckviertel* kaj al la distrikto Wels-Land. Laŭ stato de la jaro  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

Krenglbach havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj . 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Supra Aŭstrio
Kategorio:Distrikto Wels-Land
Nova-Skotia anasvoka ĉashundo

**Nova-Skotia anasvoka ĉashundo** estas ĉashundo en la grupo de alporthundoj. Pro sia alta lud-instinkto kaj sia senlaca ĝojo de retrovo, tiu ĉi hundo kuras supren kaj malsupren sur la bordon, alportas bastonojn kaj pilkojn, kiujn la ĉasisto ĵetas proksime al la bordo kaj en la kanojn, denove kaj denove malaperante en la densejo kaj poste subite reaperante. Tiu konduto logas la anasojn al la bordo tiel ke la ĉasisto povas mortigi la akvobirdon kaj sendi ĝin por preni la birdojn. Kompakta, forta, muskola, ĝi estas la plej malgranda raso de alporthundoj. Ĝi havas akvorezistan duoblan mantelon. Ĝi estas mezlonga kaj mola, kun eĉ pli mola submantelo. La koloro estas diversaj nuancoj de ruĝa aŭ oranĝa - foje indikita per blankaj markoj sur la brusto, piedoj kaj pinto de la vosto.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundrasoj

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°312 Nova Scotia Duck Tolling Retriever

Kategorio:Hundorasoj
Johann Hauler

eta|ejo ĉe Hauler-strato (kiu kondukas dekstraflanken), Vieno
**Johann HAULER** (naskiĝinta la  en Breisach-Oberrimsingen, mortinta la  en Trautmannsdorf an der Leitha) estis germana kaj aŭstra klasika filologo kaj pedagogo.

## Vivo 
Post frekvento de la gimnazio de Freiburg li studis klasikan filologion kaj romanistikon ĉe la Bonna universitato (ĉe Friedrich Ritschl kaj Friedrich Gottlieb Welcker), poste en Freiburg ĉe Theodor Bergk kaj finfine en Parizo. Kiel studento li aniĝis en 1851 ĉe la studenta korporacio *Burschenschaft Teutonia Freiburg*. En 1855 li doktoriĝis en Freiburg post defendo de la disertaĵo *De Theocriti vita et carminibus*. Sekve li vokitis al la germana gimnazio de Budao por la lernigo de la lingvoj helena, latina kaj franca. Tie naskiĝis en 1859 la filo Edmund.

Jam en 1860 li aliloke enpostenigitis, nome en Vieno unue kiel supera instruisto ĉe *Theresianum*, ekde 1862 ĉe Akademisches Gymnasium. En 1877 li iĝis lernejestro de *Staatsgymnasium Wien II.* (ĉe Zirkusgasse) kaj en 1880 oni invitis lin labori por la Landa lernejkonsilio de Malsupra Aŭstrio.

Hauler tre engaĝiĝis en la lernejreforma societo "Mittelschule" kaj por plia etendigo de instruado de la franca lingvo ĉe aŭstraj lernejoj. Ĝis 1938 eldonitis lia stilekzerclibro por la latina *Lateinisches Übungsbuch* 32 fojojn. La eldonojn prilaboris diversaj fakkolegoj inter kiuj ankaŭ la filo kaj universitata profesoro Edmund Hauler. Ĝi ne estis la unusola lernolibro kiun li verkis.

## Honoroj 
En 1934 oni nomis por li en la 9-a urbodistrikto viena straton, *Haulerstraße*.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Iwan von Müller: "Johann Hauler". Ĉe: *Biographisches Jahrbuch für Altertumskunde*, 12-a jarkolekto (1889), p.&nbsp;17–19
* biografio ĉe ÖBL
* Helge Dvorak: *Biographisches Lexikon der Deutschen Burschenschaft.* Band I: *Politiker.* Teilband 2: *F–H.* Winter, Heidelberg 1999, ISBN 3-8253-0809-X, p.&nbsp;258–259.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Lernejestroj
Kategorio:Aŭstraj klasikaj filologoj
Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Instruistoj de lingvoj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Franclingva kulturo
Samojeda hundo

La **Samojeda hundo** estas hundoraso kiu originas de Siberio, kaj ricevis sian nomon de la siberia Samojeda popolo. Ĝi estas gaja, afabla, inteligenta kaj relative helpema, sed ne lojala, ĝi povas esti ege obstina, sentema kaj dolĉa, domina kaj singarda, amema. Ĝi estas tre ludema kaj restas ludema ĝis maljunaĝo. Ĝi ŝatas boji. Ĝi ne precipe estas bona gardisto. Ĝi loĝas en la domo kun la posedantoj kaj bone interkonsentas kun infanoj. Ĝi bezonas multe da movado. Hara prizorgado estas tre postulema, kiam oni kombas ĝin oni devas atenti ne difekti la submantelon. La alteco de la masklo estas ĉirkaŭ 57 cm, kaj la ino estas ĉirkaŭ 53 cm; devioj de 3 cm malsupren aŭ supren estas permesitaj. La pezo de maskloj estas 20-32.5 kg, kaj inoj 17-25 kg. La ekstera mantelo estas kruda kaj elstara, la submantelo estas dika kaj mola, la koloro estas blanka, kremkolora aŭ blanka kun biskvitaj koloraj markoj. Aliaj karakterizaĵoj estas larĝa kapo, migdalformaj okuloj, longa, riĉe pelta vosto, kiu estas portata super la dorso, dikaj oreloj - duonrondaj supre kaj ne tro grandaj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundorasoj

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°212 Samoyed

Kategorio:Hundorasoj
Alaska malamuto

La **Alaska malamuto** aŭ **Alaska sledhundo** estas FCI-rekonita hundoraso (FCI grupo 5, sekcio 1, norma n-ro 243) de Usono. La raso apartenas al la sledhundoj ene de la nordiaj hundaj rasoj. Ĝi estas la oficiala ŝtathundo de la usona ŝtato Alasko kaj ankaŭ ornamas la blazonon de Jukonio (Kanado) kiel kaskan juvelon..

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundorasoj

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°243 Alaskan Malamute

Kategorio:Hundorasoj
Buldogo

**Buldogo** estas kategorio kiu inkludas plurajn rasojn de hundoj karakterize Molosoidoj kun mandibla prognatismo kaj ofte iom da parenceco kun la formortinta Oldangla Buldogo aŭ ĝia antaŭulo, la Alano, aŭ ĝia posteulo, la moderna angla buldogo. La originaj Buldog-rasoj estis evoluigitaj en Eŭropo por taŭrobatalo, kvankam ili ankaŭ partoprenas aliajn batalsportojn, kiel ekzemple ursbatalo. La unuaj rasoj estis nomitaj "buĉhundoj", uzitaj por domini sovaĝajn virbovojn, faciligante la buĉadon. Poste, distraj sportoj estis evoluigitaj kun konfrontiĝo de hundoj kontraŭ virbovoj en Anglio, Hispanio kaj Germanio, plejparte.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundrasoj

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°149 Bulldog

Kategorio:Hundorasoj
Bedlingtona terhundo

La **Bedlingtona terhundo** estas raso de terhundo devenanta de Anglio. Ĝi originis de Bedlingtonshire, la mindistrikto de Northumberland, en la 1800-aj jaroj. Antaŭe batalanta hundo kontraŭ melo, kuniklo, rato ktp. Bedlingtonaj terhundoj, kiuj estis utiligitaj kiel ĉasistoj, komencis esti utiligitaj kiel domhundoj dum tempo. Bedlingtona terhundo, ŝafidema hundraso, havas kurban dorson, kvastojn sur la supro, kaj buklan, dikan sed molan felon. La felo estas blugriza, ruĝecbruna aŭ de pala terkoloro. Ĝi kutime havas kremkolorajn makulojn. Alteco ĉe la postkolo estas 38–43 cm, pezo 8–10 kg. Ĝia vivdaŭro estas ĉirkaŭ 10 jaroj. Kun sia amika, karesa kaj energia naturo, ĝi alportas feliĉon al sia medio kaj ĉiam montras sian lojalecon al sia posedanto. La Bedlingtona terhund-raso amas altiri atenton de sia posedanto kaj ĝia medio. Ĉar ĝi estas obsedita kun vilaj bestoj, ĝi povas ludi ludojn persekutante tiajn bestojn.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundorasoj

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°9 Bedlington Terrier

Kategorio:Hundorasoj
Dobermano

La **Dobermano** estas raso de hundo kreita ĉirkaŭ 1870, prenante sian nomon de la kreinto de la raso, Karl Friedrich Louis Dobermann. Origine, ĝi estis ĉefe uzata kiel gardhundo kaj polica hundo pro sia ofensiva kapablo, sia fiera kaj decidita aspekto, same kiel sia forta karaktero. Tio igis ĝin esti erare vidita kiel sovaĝa hundo kun neregebla agresemo. Nuntempe ĝi fariĝis kunhundo pro sia lojaleco al sia mastro kaj lia familio, kiujn ĝi volos protekti kontraŭ ĉia danĝero. Kun sia origino kiel defenda hundo, la Dobermano taŭgas kiel gardhundo, sed ankaŭ estas amika kaj trankvila. Malgraŭ ĝia socia naturo, Dobermano ne estas karakteriza kunhundo. Ĝi estas vigla, energia, obeema, inteligenta, sentima kaj lojala. La Dobermano estis klasita fare de la bestpsikologo Stanley Coren kiel la 5-a plej inteligenta hunda raso, mezurita surbaze de la kapablo esti trejnita, kaj ĝi estas tial taŭga kiel labor/polica hundo. La raso ŝatas labori kaj estas facile trejnebla, sed postulas konsekvencan obeeman trejnadon. Dobermanoj estas inter hundaj rasoj, kiuj povas montri agreseman konduton al homoj. Tia konduto, kiam ĝi okazas, estas tipe direktita al fremduloj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundrasoj
* Friedrich Louis Dobermann
* 3022 Dobermann

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°143 Dobermann

Kategorio:Hundorasoj
Censodistrikto 10 (Alberto)

**Censodistrikto 10** estas censodistrikto en oriente centra Alberto. Administra centro estas la urbo Lloydminster. Laŭ la stato de la jaro  en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

## Komunumoj
**Urboj**
*Camrose
*Lloydminster

**Urbetoj**
*Bashaw
*Bruderheim
*Lamont
*Mundare
*Tofield
*Two Hills
*Vegreville
*Vermilion
*Viking

**Vilaĝoj**
* Andrew
* Bawlf
* Bittern Lake
* Chipman
* Edberg
* Hay Lakes
* Holden
* Innisfree
* Kitscoty
* Mannville
* Marwayne
* Myrnam
* Paradise Valley
* Rosalind
* Ryley

## Najbaraj censodistriktoj
D10
Pekina hundo

La **pekina hundo** estas raso de hundo. Ĝi devenas de Ĉinio. Reĝfamilianoj havis nekredeblan nombron da pekinaj hundoj ĉar ili kutimis fortimigi malicspiritojn (pro sia aspekto). La raso estas tre amika, sed ne tre facile lernebla. Iuj pekinaj hundoj estas tre societemaj, dum aliaj restas singardaj. Pro sia malgranda kranio kaj plata muzelo, la pekina hundo ofte suferas de severaj spiraj problemoj (brakicefalia obstrukca sindromo). Simptomoj inkluzivas (severan) spirmankon, reduktitan eltenemon, ronkan spiradon kaj tusadon. La ŝvelintaj okuloj metas la pekinan hundon ĉe pliigita risko de okulproblemoj, kiel inflamo de la korneo (keratokonjunktivito seka), enen buklado de la palpebroj (entropio) kaj, en tre severaj kazoj, la okuloj ankaŭ povas eliri el la kavo (*luxatio*).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de hundorasoj

## Eksteraj ligiloj 
* FCI-Standard N°207 Pekingese

Kategorio:Hundorasoj
Censodistrikto 16 (Alberto)

**Censodistrikto 16** estas censodistrikto en la provinco Alberto de Kanado. Ĝi ampleksas la plej nordorientan parton de la provinco. Administra centro estas la nememstara municipoparto ("urba servoareo") Fort McMurray. Laŭ la stato de la jaro  en la distrikto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

## Najbaraj censodistriktoj
D16