open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Georges Guingouin

**Georges Guingouin** (naskiĝis  en Magnac-Laval en Haute-Vienne, mortis  en Troyes) estis franca rezistanto kaj komunista aktivulo.

## Biografio
Aktivulo en la Franca Komunista Partio (PCF) ĝis 1952, li ludis ĉefan rolon en la Rezistado, gvidante la makison de la limoĝia montaro sub la nomo «Raoul». Liaj kamaradoj kromnomis lin «Lou Grand» aŭ «prefekto de la makiso», dum Charles de Gaulle difinis lin «unu el la plej belaj figuroj de la Rezistado» kaj nomis lin kunulo de la Liberigo, unu el la maloftaj komunistoj ĉi-kaze (dek du el  nomitoj).

Post la Liberigo, li estis implikita fare de homoj kiuj kunlaboris kun la Reĝimo de Vichy pro fitraktadoj faritaj sub lia aŭtoritato dum la «sovaĝa elpurigo» en 1944. Liaj rilatoj kun la centra gvidado de la Franca Komunista Partio estis ĉiam pli ŝtormaj en la malfruaj 1940-aj jaroj, sekvita per lia eksiĝo de la municipa konsilio de Limoĝo en januaro 1953, signante la finon de liaj politikaj respondecoj. En la sekvaj monatoj, li estis akuzita kiel instiganto de duobla murdo farita en 1945 kaj dum enkarcerigo, estis draŝita en la malliberejo de Brive-la-Gaillarde. Liberigita en 1954, la proceduro estis finfine forlasita en 1959.

## Posteularo 
Unu el liaj tri filinoj, Michèle Guingouin, estas prezidantino de la klubo "espéranto 10" en Sainte-Savine (Aube).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Makiso (rezistado)

## Eksteraj ligiloj 
* Biografio

Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Kategorio:Premiitoj per la franca Militkruco 1939-1945
Kategorio:Premiitoj per la franca Medalo de Rezistado
Kategorio:Francaj komunistoj
Kategorio:Francaj rezistantoj
Kategorio:Homoj de Haute-Vienne
Kategorio:Homoj de Corrèze
Lester Allan Pelton

**Lester Allan Pelton** (naskiĝis la , mortis la ) estis usona inventisto .

## Vivo kaj laboro 
La patro de Lester estis Allen Pelton, kaj lia patrino estis Fanny Cuddeback. Kiel junulo, Lester laboris en la bieno de sia familio kaj verŝajne vizitadis la proksiman "Cuddeback" gimnazion.

En 1850, juna Pelton elmigris de Ohio por partopreni la Kalifornian orimpetegon . Li ne sukcesis kiel orministo, sed li fiŝkaptis la Sakramentan Riveron kaj vendis sian kaptaĵon loke; kaj li laboris en lignomuelado kaj lignaĵejo. En 1860 li translokiĝis al Camptonville kie li laboris kiel muelisto, ĉarpentisto, instalisto kaj tubisto. Pelton pasigis multon da sia tempo legante kaj observante minadagadon. Tiel li akiris scion pri minadekipaĵo kaj inĝenierio.
[thumb|left|Desegno de la [patento de Pelton (oktobro 1880)]]
La invento de Pelton, la nun tiel nomata Pelton-turbino, rezultis de hazarda observado en la 1870-aj jaroj. Li estis konstruinta akvoradon kun forte kurbaj padeloj (trogoj). Hazarde, kiam li ekfunkciigis la radon, la akvoĵeto nur trafis la plej eksteran parton de la padeloj. La rapido de la rado daŭre pliiĝis ĝis la akvorado estis detruita de la centrifuga forto. Sistemaj studoj de la fenomeno montris ke la impulso de la akvoĵeto en la turbino estas plej bone uzata kiam la padeloj estas formitaj kiel du bovloj. La akvoĵeto estas tiel deviita reen en la originan direkton. La kineta energio de la ĵeto estas optimume utiligita per tiu aranĝo.

Pelton patentis sian radon same kiel sian novan dezajnon de la duoblaj bovlo-padeloj. En 1888 li formis la *Pelton Water Wheel Company* en San Francisco por provizi la kreskantan postulon je akvoenergio kaj hidrelektro ĉie en la Okcidento kaj tutmonde. "Pelton" estas varmarknomo por la produktoj de tiu firmao, sed la esprimo estas vaste uzata senmarka por similaj impulsturbinoj.

## Vidu ankaǔ 
* Akvoenergio
* Hidraǔlika turbino
 

Kategorio:Viroj
Kategorio:Mortintoj en 1908
Kategorio:Naskiĝintoj en 1829
Kategorio:Usonanoj
Kategorio:Inventistoj
Kategorio:Inventistoj laŭ landoj
Il gattopardo

***Il gattopardo*** (La servalo) povas referenci al jeno:

**Il Gattopardo*, romano verkita de Giuseppe Tomasi di Lampedusa en la 1950-aj jaroj,
* *Il gattopardo* (1963), filmo bazita sur la romano.
Sainte-Savine

**Sainte-Savine** [sɛ̃t savin] estas franca komunumo. Ĝi situas en regiono Grand Est en departemento Aube. Ĝi havas areon de &nbsp;km² kaj nombris  loĝantojn en 2021.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Saviniens*.

## Esperanto en Sainte-Savine 
Ekzistas esperanto-klubo kies nomo estas "ESPERANTO 10".

Strato 'Mail Zamenhof' estis inaŭgurita la 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Aube
* Listo de Zamenhof/Esperanto-objektoj en Francio

## Eksteraj ligiloj 
* 
* esperanto10

Kategorio:Komunumoj de Aube
Kategorio:Urboj de Francio
La fille prodigue

***La fille prodigue*** (La prodiga filino) estas franca drama filmo de 1981 reĝisorita de Jacques Doillon.

## Intrigo
Virino en grava deprimo lasas sian edzon kaj revenas ĉe siaj gepatroj. Ŝi malkovras, ke ŝia patro havas amaferon, iĝas ĵaluza de lia amantino kaj klopodas por turni liajn sentojn al ŝi.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Jane Birkin : Anne
* Michel Piccoli : la patro de Anne
* Natasha Parry : la patro d'Anne
* Eva Renzi : la amantino de la patro
* René Féret : la edzo
* Audrey Matson : Judy, la fratino de Anne

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1981
Kategorio:Amaferaj filmoj
Iacopo Baldovini

**Iacopo Baldovini** estis itala juristo kaj profesoro, lernanto de Azzone da Bologna (1150-1225) kaj majstro de Odofredo Denari (1200-1265), Jacobus de Ravanis (1230-1296), Sinibaldus Fliscus, Martinus de Fano, Benedictus de Iservia, Accorso da Bagnolo (1184-1263), Joannes de Monciaco (1205-1266), Guido de Cumis (aŭ Guido Lombardus) (1210-1263), kaj Simon Parisiensis (1200-1265). La tri lastaj estis ankaŭ profesoroj de Jacobus de Ravanis.

Li instruis nur en Bolonjo ekde 1213. Plej verŝajne li estis el nobela familio aŭ iu kun kelkaj monrimedoj. Ne ĉiam interkonsentis bone kun siaj kolegoj, kun kiuj li ofte kverelis, sed atingis altan statuson kaj respekton, servante Bolonjon en multaj aspektoj, inkluzive ĉe la flanko de la podestà en pluraj gravaj intertraktadoj. En 1229, li estis elektita de la podestà de Ĝenovo, kiu igis lin unu el la malmultaj glosistoj kiu atingis tiel altan oficon. Li tenis la postenon dum unu jaro, el kio li estis liberigita el siaj instruaj devoj en Bolonjo. Li ricevis miksitan reputacion: unuflanke, diligenta kaj engaĝita; aliflanke, ambicia kaj prema. En 1230 li reiris al Bolonjo.

## Verkaro
* *Quaestiones*, 14-a jarcento, Città del Vaticano, Biblioteca Apostolica Vaticana
* *Consilia sive quaestiones*, 15-a jarcento, Munkeno, Bayerische Staatsbibliothek
* *Libellus instructionis advocatorum*, 13-a jarcento, Parizo, Nacia Biblioteko de Francio
* *Libellus instructionis advocatorum*', 14-a jarcento, Vatikano, Biblioteca Apostolica Vaticana
* *Additiones ad Institutiones*, 13-a aŭ 14-a jarcentoj, Vieno, Österreichische Nationalbibliothek
* *Lectura*, 12-a aŭ 13-a jarcentoj, Bruselo, Bibliothèque Royale de Belgique
* *Tractatus de effectu hominiciarum*, 14-a jarcento, Parma, Biblioteca Palatina.
* *Tractatus de reprobatione testium, inc. Quibus modis testis falsus puniatur. testium facilitati...*, 13-a jarcento, Milano, Biblioteca Ambrosiana.

## Vidu ankaŭ
* Azzone da Bologna (1150-1225) itala mezepoka juristo
* Accorso da Bagnolo (1184-1263) itala juristo kaj glosisto
* Martinus de Fano (1190-1272) itala  juristo kaj notario
* Sinibaldus Fliscus (1195-1254)
* Odofredo Denari (1200-1265) itala juristo kaj glosisto
* Henriko de Seguzjo (1200-1271)
* Jacques de Révigny (1230-1296) franca juristo
* Jean de Blanot (1230-1285) franca juristo

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1175
Kategorio:Mortintoj en 1235
Kategorio:Naskiĝintoj en la 12-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 13-a jarcento

Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kresti (Sankt-Peterburgo)

**Kresti** estas iama antaŭprocesa arestejo en Sankt-Peterburgo, unu el la plej famaj kaj plej grandaj en Rusio. La oficiala nomo ĝis decembro 2017 estis **Federacia Ŝtata Institucio "Antaŭprocesa Malliberejo n-ro 1"** (Institucio IZ 47/1) de la Federacia Penitenciara Servo de Rusio por Sankt-Peterburgo kaj la Leningrada Regiono.

Nuntempe, ĝi funkcias kiel prizonlaborkolonio, proksimume 200 kaptitoj tie okupiĝas pri riparado de la instalaĵo mem kaj alia ekonomia prizorgado.

Komence, ĝi estis Sankt-Peterburga izoleca malliberejo, malfermita en 1893 sur la flanko de Viborg, konsistanta el du krucoidaj konstruaĵoj, dezajnitaj por krimuloj kaj enhavanta pli ol mil izolajn ĉelojn, kies kaptitoj estis postulataj por labori. La "Krucoj" de Sankt-Peterburgo fariĝis modelo por la konstruado de aliaj rusaj izolaj malliberejoj en la 20-a jarcento (en Samara, Ĉeljabinsk kaj aliaj urboj).

Kategorio:Konstruaĵoj en Sankt-Peterburgo
Sankt-Peterburgo
Kategorio:Aperis en 1892
Kategorio:Malaperis en 2017
Péter Tamás Bauer

**Péter Tamás Bauer** [tamAŝ baŭer], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bauer Péter Tamás,** estis hungardevena-brita ekonomikisto, altlerneja instruisto, membro de Brita Reĝa Akademio (1975). Lia nomo en Britio estis *Peter Thomas Bauer,* ekde 1983 **Lord Bauer of Market Ward**.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en London.
 
## Biografio 
 devenis el juda familio. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1937, poste li plustudis jaron en Scienca Universitato Ferenc József. Li translokiĝis al Britio en 1939 kaj li studis ekonomikon en :en:Gonville and Caius College, Cambridge, baldaŭ en Londono ĝis 1946. En la sekvaj jardekoj li estis docento, ekde 1956 profesoro en Londono aŭ Kembriĝo ĝis 1983. Li okupiĝis pri ekonomio de evolulandoj kaj li analizis efikon de la ekonomiaj helpoj. Li estas konvinkita subtenanto de liberalismo kaj la libera merkato.
 
## Elektitaj kontribuoj 
* *Az európai parasztság jövője.* (kunaŭtoro, 1938)
* *The Rubber Industry.* (1948)
* *West African Trade. A Study of Competition, Oligopoly and Monopoly in Changing Economy.* (1954, denove: 1965)
* *Economic Analysis and Policy in Underdeveloped Countries.* (1957)
* *Markets, Market Control and Marketing Reform.* (kunaŭtoro, 1969)
* *The United Nations and International Development Assistence.* (1972)
* *Reality and Rhetoric. Studies in the Economics of Development.* (1984)
* *The Development Frontier. Essays on Applied Economics.* (1991)
* *From Subsistence to Exchange and Other Essays.* (kunaŭtoro, 2004)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj angle

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Britaj ekonomikistoj
Kategorio:Britaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungardevenaj britoj
Lhotka (Olešnice)

**Lhotka** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Olešnice en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas 2 km norde de Olešnice. En jaro  en la vilaĝo vivis .

Lhotka situas en katastra teritorio **Lhotka u Třebče** kun areo 3,38&nbsp;km². En la katastra teritorio estas eŭrope signifa loko Stropnice

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1375.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo

## Pluaj fotoj

LhotkaOlesnice10.jpg|Lhotka
LhotkaOlesnice9.jpg|Lhotka
Lhotka - kaple.jpg|Kapelo

Kategorio:Olešnice (distrikto České Budějovice)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota
Duzo

**Duzo** estas mallarĝa parto ĉe ekstremo de ellasa tubo servanta por akceli la eligatan fluaĵon ĝis necesa rapido kaj doni al la eligata fluo bezonatan direkton — ekz‑e duzo de hoso, de reakcia motoro, ĉe vapora aŭ gasa turbino.

En inkĵetaj printiloj la duzo direktas la inkan fluon sur la paperon.

En Esperanto observeblas hezito inter la terminoj ‹ajuto› kaj ‹duzo›. Ajuto aperis pli frue (PV difinas ‹ajuto›n, sed ne konas ‹duzo›n, kiu aperas en PIV), kaj dum kelka tempo estis uzata vastasence, ankaŭ por la signifo ‹duzo›. Ankaŭ en Vikipedio ĝis 2024-10-10 ekzistis nur ‹ajuto›, mankis ‹duzo›, kaj en multaj okazoj ‹ajuto› aperas en la senco kie pli konvenas ‹duzo›.

La esenca diferenco estas, ke duzo formas kaj direktas la ellasatan fluidon, kio gravas por ekz‑e reakcia motoro aŭ inkĵeta printilo; dum la funkcio de ajuto estas precipe plenigi limigitan spacon je gasa aŭ pulvorigita substanco en bezonata kvanto.

Dosiero:Rocket thrust.svg|eta|Raketon puŝas la premo de fluido en la brulkamero kaj duzo, laŭ la tria leĝo Neŭtona
Dosiero:Aerojet AJ26 in the Stennis E-1 Test Stand - cropped.jpg|eta|Duzo de reakcia motoro instalita por testado
Dosiero:788th Civil Engineer Fire Department firefighters hose down car in August 4 2017 training exercise.jpg|eta|Fajroestinga duzo

## Vidu ankaŭ 
* Ajuto
* Duzo (fornega)

Kategorio:Meĥaniko de fluidoj
Kategorio:Motoroj
György Becsky

**György Becsky** [djordj beĉki], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Becsky György,** estis hungara ekonomikisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1958, poste li akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 1963. Post la diplomo li estis asistanto 2 jarojn en la universitato, inter 1965–1969 li estis en la universitata instituto, inter 1969–1986 en Hungara Nacia Banko. Intertempe li kandidatiĝis en 1971 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Fine li laboris 3 jarojn en akademia instituto (1986–1989).

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nagy-Britannia helyzete és az új gazdasági terv.* (1966)
* *Hosszú lejáratú tőkemozgások Nyugat-Európában, különös tekintettel az EGK helyzetére a ’60-as években.* (ankaŭ disertaĵo, 1970)
* *A nemzetközi valutahelyzet és az Egyesült Államok globális gazdasági stratégiája.* (1972, ankaŭ angle kaj france)
* *Hagyomány és újítás a brit gazdaságpolitikában.* (1987)

## Fontoj 
* biografio hungare
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Smolnij katedralo

**Smolnij katedralo** estas katedralo en Rusio, parto de la komplekso de la antaŭa Monaĥejo Smolnij.

Diversaj agentejoj kaj fakultatoj de Sankt-Peterburga Universitato troviĝas en la ejo de la antaŭa monaĥejo. La komplekso de la antaŭa monaĥejo staras sur la maldekstra bordo de rivero Neva. Monaĥejo estis konstruita inter 1744 kaj 1764. La tuta komplekso estas ekzemplo de majstra sintezo de tradicia rusa arkitekturo kaj baroko.

## Historio 
La katedralo komencis esti konstruita en 1751 laŭ la dezajnoj de la itala arĥitekto Rastrelli, kiu dezajnis multajn konstruaĵojn en Sankt-Peterburgo. Konstruado estis ĉesigita pro manko de financo, ĉar Rusio estis en milito kun Prusio tiutempe. Ĝi estis kompletigita kaj konsekrita en 1835. La ĉefturo de la templo atingas altecon de &nbsp;m. La preĝejo povas gastigi preskaŭ 6000 homojn. Post kiam la komunistoj ekregis, la monaĥejo kaj la preĝejo de la ortodoksa eklezio estis konfiskitaj.

## Nuntempo 
Male al aliaj ortodoksaj preĝejoj, Smolnij ne estis redonita al Ortodoksismo kaj daŭre estas utiligita kiel muzeo kaj koncertejo.

## Bildgalerio 

Собор Воскресения Словущего (Смольный) 03.JPG|Anĝeloj
Входная дверь (деталь) Собора Воскресения Словущего 2H1A4250WI.jpg|Enireja pordo (detalo)
Smolny Cathedral of Resurration of Christ, interior, iconostasis (1).JPG|Ikonostazo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Katedraloj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Aperis en 1835
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1835
Kategorio:Rusa baroko
Somera ĝardeno

La **Somera ĝardeno** estas parka ensemblo, monumento de ĝardenarto de la unua triono de la 18-a jarcento en la Centra distrikto de Sankt-Peterburgo. La ĝardeno estis fondita laŭ ordono de Petro la 1-a en 1704 kaj estis komence regula. Ĝi okupas apartan samnoman insulon, inter riveroj Neva, Fontanka, Mojka kaj Cigna kanalo.

## Bildgalerio 

Скульптурная группа "Амур и Психея". Неизвестный скульптор. Италия, XVIII век. Фото 2012 года..JPG|Skulptaĵo "Amo kaj Psiĥo"
Летний сад-Скульптурная группа- (Мир и Победа. Ништадский мир) (До) (001).jpg|Skulptaĵo "Paco kaj Venko"
Alexander II's chapel, St. Petersburg, Russia-LCCN2001697498.jpg|Kapelo en la nomo de Aleksandro Nevskij

Kategorio:Ĝardenoj kaj parkoj de Sankt-Peterburgo
Béla Béldi

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Béldi Béla,** estis hungara politikisto, ekonomikisto, ĵurnalisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Béldy* [bEldi], lia pseŭdonimo estis *Kaszás Nagy Máté* [kasAŝ nadj mAtE].

 naskiĝis  en Baracs, li mortis  en Toronto.
 
## Biografio 
 akiris ekonomian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1925, poste li plulernis jaron en London School of Economics. Hejmenveninta li instruis en Universitato Péter Pázmány ĝis 1934, poste li estis aŭ ekonomia ĵurnalisto, aŭ parlamenta deputito (1935-1939). Li estis fidelulo de Gyula Gömbös, tamen dum la nazia erao (1944) li kaŝigis Árpád Szakasits. Kompense Szakasits en 1945 malpermesis areston de Béldi. Pro la komenciĝanta socialismo li translokiĝis al Klevlando, kie li estis raportisto de la loka hungarlingva radio ĝis 1969, poste ĝismorte li ĵurnaladis en Toronto. Li ricevis usonan premion en 1964.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A repülőgép-közlekedés gazdasági kérdései.* (1931)
* *Sürgős segítséget Délmagyarországnak! Az egyke okai és a segítés módjai.* (1936)
* *A világforradalom útirányai és a blokádháború.* (1940)
* *Nézzünk szembe a jövőnkkel! Magyarország gazdasági beilleszkedése az új európai rendbe.* (1941)
* *Béke-Európa pénz- és hitelpolitikája.* (1942)
* *Így volt. Történetek az elsüllyedt magyar falu életéből.* (1964)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj antaŭ la socialismo
Strando Ensenada de los Galapagos

**Ensenada de los Galápagos**  estas strando troviĝanta en Melilo, unu el du urboj de Hispanio en Nordafriko.

La plaĝo troviĝas sur Melilla La Vieja kaj havas statuson de "Blua Flago", kiu konfirmas la bonan akvan kvaliton.

## Servoj 
La plaĝo estas patrolita de vivsavistoj.

## Referencoj 
Kategorio:Melilo
Kategorio:Plaĝoj
Varberg

**Varberg**, svede oficiale *Varbergs kommun*, estas unu el ses komunumoj de la moderna provinco Hallands län en Svedio, kaj tradicie estas parto de la historia provinco aŭ regiono Halland. Ĝia administra centro estas la samnoma urbo Varberg. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj . 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de la provinco Hallands län
Dometo de Petro la 1-a

La **Dometo de Petro la 1-a** estas la unua konstruaĵo en Sankt-Peterburgo, la hejmo de caro Petro la 1-a en la periodo de 1703 ĝis 1708. Ĉi tiu malgranda ligna domo kun areo de 60&nbsp;m² estis konstruita de soldatoj ĉarpentistoj proksime de la Triunua placo en nur tri tagoj - de la 13-a de majo (la 24-a de majo), 1703 ĝis la 15-a de majo (la 26-a de majo), 1703. Ĉi tie la 16-an de majo (27-an de majo) okazis festo okaze de aneksado de teroj kaj fondiĝo de nova urbo. Laŭ alia versio, oni uzis svedan domon, translokigitan de la urbo Nyen, kontraŭflue de Neva. La meblaro ankaŭ estis rapide akirita loke kaj estas karakteriza por la meblaro de la hejmo de sveda metiisto.

En 1930, muzeo estis malfermita en la domo, elmontrante artefaktojn de tiu epoko kaj originajn havaĵojn de Petro mem. Nun en 2024, ĝi estas branĉo de la Rusa Muzeo.

## Bildgalerio 

Домик Петра Первого 2018.jpg|Ligna domo de la caro
С.-Петербург - Домик Петра I (интерьер 1).jpg|Interno de la domo de la caro
Peter I bust (Zabello).jpg|Busto de Petro la 1-a antaŭ la konstruaĵo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Ĝardenoj kaj parkoj de Sankt-Peterburgo
Kategorio:Petro la Granda
Nihon Hidankjo

La , plejofte mallongigita al , en Esperanto ***Nihon Hidankjo*** aŭ ***Nihon Hidankjoo***, estas tegmenta organizaĵo en la formo de popola movado kaj interesgrupo formita de *hibakuŝoj* en 1956, kun la celoj premadi la japanan registaron plibonigi subtenon de la viktimoj kaj lobii registarojn por abolicio de nukleaj armiloj .

Antaŭ ĉio, ĝi vidas sin kiel la unusola nacia organizaĵo por la pluvivantoj de la atombomboj ĵetitaj sur Hiroŝimo kaj Nagasako je la fino de la Dua Mondmilito, kiuj estas konataj kiel "Hibakuŝoj". La membroj venas el ĉiuj japanaj gubernioj. 

La organizaĵo estas gajninto de la Nobel-premio pri paco 2024.
## Historio
Nihon Hidankyō estis fondita la 10-an de aŭgusto 1956 fare de Senji Yamaguchi kun la celo reprezenti la interesojn de tiuj trafitaj per la atombombadoj. Yamaguchi mem suferspertis severajn radiadbrulvundojn la 9-an de aŭgusto 1945, kiel 14-jaraĝa laboristo en Mitsubishi-armilfabriko en Nagasako, kiu lasis lian vizaĝon permanente malbeligita. 

La celoj de la organizaĵo inkluzivas, ĉefe, la batalon kontraŭ nuklea milito, la detruo de ĉiuj nukleaj armiloj kaj la kreado kaj subskribo de internacia traktato malpermesanta nukleajn armilojn. Ĝi postulas ankaŭ ŝtatan kompenson por la viktimoj kaj damaĝoj kaŭzitaj de la atombombado kaj pravigas tion dirante, ke la ŝtato partoprenis en la mondmilito kaj tial respondecas pri la damaĝo kaŭzita de la bombado. Fine, ĝi postulas certigi la protekton kaj subtenon de la Hibakuŝo, el kiuj pli ol  ankoraŭ vivas en Japanio kaj multaj pli en Koreio kaj aliaj partoj de la mondo .

## Vidu ankaŭ 
* Kontraŭatomenergia movado

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Nihon Hidankyō
* HIBAKUŜA - Atombombaj Survivintoj
* Komunikaĵo de UN Sekretario-Ĝenerala Sekretario Ki-moon

Kategorio:Nobel-premiitoj pri paco
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1956
Kategorio:Hibakuŝo
Kategorio:Movado kontraŭ nuklea armilo
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Nagyszénás)

La **paroĥa preĝejo Ĉieliro de Maria** estas sakrala historia monumento (deklarita en 2002) en grandvilaĝo Nagyszénás (Hungario).

## Historio 
En tiu komunumo la unua kirko estis konstruita en la 11-a aŭ 12-a jarcentoj. Post 3 jarcentoj pli nova didomo konstruiĝis anstataŭ la malnova. En fino de la 15-a jarcento ĝi detruiĝis pro la kontraŭturkaj bataladoj. En la baldaŭaj, pli pacaj tempoj la loĝantoj estis ofte luteranoj, la katolikoj estis nur minoritate. En la 19-a jarcento la katolikoj frekventis diservojn en Gádoros aŭ Orosháza. En 1889 la loka grafo konstruis kapelon ĉe sia kastelo, tio estis vizitebla ankaŭ la lokaj katolikoj ĝis 1912. Tamen estis ankaŭ alia kapelo proksime, kiu funkciis ĝis 1942, krome en 1908 ankaŭ preĝdomo estis kreita. La katolika grupo de Naĝszénás fondiĝis en 1922, la preĝejo konstruiĝis en 1925. La paroĥa rajto alvenis en 1949. La orgeno estis kreita en 1962. La kirko estis renovigita en 1957, 1976 kaj 2006.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en korto laŭ la ĉefvojo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo parte reliefas, malsupre la enirejo funkcias, al kiu kelkaj ŝtupoj kuras. Super la enirejo 3 malgrandaj mallarĝaj fenestro estas videblaj. En la turo 4 sonoriloj loĝas. La ĉefnavo havas krucnavon. La ĉefaltara bildo prezentas Ĉieleniron de Maria. La flankaj altaroj estas dediĉitaj al Sankta Antonio, Koro de Jesuo, fine la malnova altaro el la kapelo.

Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto (!?).

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* datenoj 
* leksikono

Nagyszenás
Nagyszenás
eta|maldekstre|Interno de la preĝejo
eta|Ĉefaltaro
Ageo

**Ageo,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝuo, en regiono Kantō, en gubernio Sajtama.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2024 Ageo havis populacion de . En fino de la 1960-aj jaroj Ageo atingis la cent milan populacion, tial laŭ internacia kvalifiko ĝi estas urbego.

## Geografio 
Ageo situas sur ebenaĵo, 2 riveroj fluas tra la urbego. Gubernia sidejo Sajtama troviĝas 9, Jono (urbo) 10, Kavagoe 12, Kasukabe 15, Koŝigaja 20, Kaŭaguĉi kaj Tokorozaŭa po 22, Higaŝi-Macujama kaj Kumagaja po 26, Fukaja 38, ĉefurbo Tokio 39, Jokohamo 58 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/hu/ageo_japan/kasukabe_japan. 
eta|

## Historio 
Dum la Edo-periodo la poŝta stacio estis motoro de la evoluo. La unua trajno alvenis en la stacidomon de en 1883. En 1889 al Ageo aliĝis la najbaraj vilaĝoj, tiel estis kreita la moderna municipo. En 1955 2 urbetoj kaj 3 vilaĝoj unuiĝis kun la municipo kaj post 3 jaroj Ageo atingis la urbostatuson. En la 1960-aj jaroj kvar loĝkvartaloj estis establitaj, kiuj tre vastigis la populacion.

## Ekonomio 
Ageo estis agrikultura ĝis mezo de la 20-a jarcento, oni produktis diversajn legomojn. En la dua duono de la 20-a jarcento metalurgiaj fabrikoj ekproduktis, tiel la agrikultura areo malpliiĝis. Krom la industrio kaj agrikulturo la loĝantoj navedas al Saitamo aŭ Tokio.
eta|maldekstre|
eta|maldekstre|

## Eduko 
En Ageo la plej altnivela instruado okazas en loka universitato.

## Klimato 
Ageo situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1388 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, neniam neĝas.

## Trafiko 
Ageo estas bone ligita fervoje kaj ĉefvoje al la regiono.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj

## Ĝemelurboj 
*  Hangĝoŭo Ĉinio, Ĝeĝjango ekde 2004
*  :en:Lockyer Valley Region Aŭstralio, Kvinslando

## Kuriozaĵo 
7137 Ageo estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  - ĝi ricevis sian nomon honore al la urbo.

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Botanika ĝardeno (Sankt-Peterburgo)

La **Botanika ĝardeno**, plennome **Botanika ĝardeno de Petro la Granda** **Botanika Instituto. V. L. Komarov RAN** (**Botanika ĝardeno BIN RAN**; iama **Imperia Botanika ĝardeno**, origine **Aptekarskij ĝardeno**) estas unu el la plej malnovaj botanikaj ĝardenoj en Rusio, situanta sur insulo Aptekarskij en Sankt-Peterburgo. Ĝi okupas la teritorion inter Aptekarskaja riverdigo de la Granda Nevka, la Karpovka riverdigo, Aptekarskij prospekt kaj Strato Profesoro Popov (kontraŭ la Elektroteknika Universitato "LETI").

La Botanika ĝardeno estas administre malĉefa al la Botanika Instituto nomita laŭ V. L. Komarov, estante ĝia sekcio, kaj estas tiel inkludita en la strukturo de la Rusia Akademio de Sciencoj.

La kolekto de la Botanika muzeo situanta sur la teritorio de la ĝardeno. V. L. Komarov havas pli ol 80 mil specimenojn. La ekspozicio de la muzeo estas dediĉita al la vegetaĵaro de la Tero, la historio kaj evoluo de plantoj, plantresursoj de Rusio, kaj la rilato inter plantoj kaj homoj.

Oficiala nomo: Federacia Ŝtata Buĝeta Institucio de Scienco “Botanika Instituto nomita laŭ V. L. Komarov RAN (BIN RAN). Botanika ĝardeno de Petro la Granda."
__NOTOC__
## Bildgalerio 

Botanical Garden V.L. Komarov Botanical Institute.jpg|Forcejo n-ro 28
Ботанический_сад._Цветники_во_внутреннем_саду.jpg|Norda korto kun forcejoj kaj *allium*-ĝardeno
Botanical_garden_photo_by_Sofia_Guretskaya.jpg|Palmo-forcejo
Opuntia leucotricha (general view) 02.JPG|*Opuntia leucotricha*
Main_building_of_the_Botanical_Institute.jpg|Ĉefkonstruaĵo de la Botanika Instituto kun herbario
Вестибюль ботанический сад.jpg|Ĉefa konstruaĵo, interna vido
851. Botanical Garden of the RAS. Japanese garden.jpg|Japana ĝardeno
St Petersburg Botanical garden 8.jpg|Arboretumkonstruaĵo en krepusko
Ботанический сад РАН, музей, экспозиция.jpg|Historia kolekto de plantoj

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de botanikaj ĝardenoj

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Sankt-Peterburgo
Kategorio:Muzeoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Ĝardenoj kaj parkoj de Sankt-Peterburgo
Buková (Olešnice)

**Buková** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Olešnice en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas 2,5 km sudoriente de Olešnice. En jaro  en la vilaĝo vivis .

Buková situas en katastra teritorio **Buková u Nových Hradů** kun areo 8,33&nbsp;km². En la katastra teritorio estas eŭrope signifa loko Stropnice

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1359.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Dia torturo

## Ĉirkaŭaĵo
* Hrádek

## Pluaj fotoj

Buková26.jpg|Buková
Buková49.jpg|Buková
Buková30.jpg|Buková

Kategorio:Olešnice (distrikto České Budějovice)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Novohrada cismontaro
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Sankta Verena

Sankta **Verena** (n. ĉirkaŭ 260 p.K. en Tebo, romia provinco Egiptio; m. ĉirkaŭ 320 en Zurzach en la okcidentaj Alpoj, romia provinco Raetia) estas frua kristanino el Tebo, kiun la romkatolika eklezio, la ortodoksaj eklezioj kaj la kopta eklezio konsideras sanktulino. Ŝia tago de memoro en la liturgio estas la 1-a de septembro. Laŭ la hagiografio, ŝi aliĝis al la karavano de la teba legio, romia legio, kies militistoj ĉiuj kune konfesis la kristanan kredon, kiu estis translokigita el Tebo en Egiptio al *Mediolanum* (la nuntempa urbo Milano) kaj de tie al Gaŭlio por helpi la imperiestron Maksimianon. Fine la legia kastelo estis en *Agaunum* en la okcidentaj Alpoj, hodiaŭ Sankta Maŭrico en Valezo. Pliaj detaloj de la legendo estis probable aldonitaj inter la 9-a kaj 11-a jarcentoj, kiam kristanaj monaĥoj kaj abatoj ellaboris la historion pri ŝi.

Kategorio:Kristanaj sanktuloj
Accursio da Bagnolo

**Accorso da Bagnolo** estis itala juristo, glosisto kaj profesoro en la Universitato de Florenco. Tri el liaj infanoj iĝis juristoj, nome Francesco d'Accorso (1225-1293), Guglielmo d'Accursio (1246-1313) kaj Cervotto d'Accursio (1240-1287). Li kompilis la Corpus iuris civilis-n ankaŭ konata kiel la "Magna Glosa" (1220-1250). Li estis lernanto de la mezepoka juristo Azzone da Bologna (1150-1225). Li studis juron en sia naskiĝurbo kaj poste iĝis profesoro en Bolonjo. Liaj verkoj igis tre popularajn la kursojn pri juro dum la Renesanco. La interpreto de Akursjo pri la romia juro influis la evoluon de la pli postaj eŭropaj laŭleĝaj kodoj, inter kiuj la Napoleona Kodo, aŭ Civila Franca Kodo, kiu estis promulgita en la frua 19-a jarcento.

[eta|maldekstre|250px|"Apparatus ad Codicem", manuskripto el la 12-a jarcento, [Vatikana Biblioteko|Biblioteca Apostolica Vaticana.]]

## Vidu ankaŭ
eta|dekstre|300px|Bildo de Akursjo, itala jura glosisto.

* Irnerio (1060-1125)
* Azzone da Bologna (1150-1225) itala mezepoka juristo
* Odofredo Denari (1200-1265) itala juristo kaj glosisto
* Francesco d'Accorso (1225-1293) itala juristo kaj beletristo
* Cervotto d'Accursio (1240-1287) itala juristo
* Guglielmo d'Accursio (1246-1313) itala juristo
* Dante Alighieri (1265-1321). Dante inkludas Franciskon, la filo de Akursjo inter la inferaj sodomanoj.
* Petrarko (1304-1374)
* Zanobi da Strada (1312-1361) itala poeto
* Giovanni Boccaccio (1313-1375)
* François Rabelais (1494-1553)
* Denis Godefroy (1549-1622) franca juristo

Kategorio:Naskiĝintoj en 1184
Kategorio:Mortintoj en 1263
Kategorio:Naskiĝintoj en la 12-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 13-a jarcento

Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Eurotowns

**Eurotowns** ("Eŭrop-urboj") estas reto de mezgrandaj eŭropaj urboj kun loĝantaro inter 50 000 kaj 250 000 loĝantoj. La organizaĵo estis fondita en 1991. Ĝiaj membroj inkluzivas la urbojn Avilés (Avileso), Böblingen, Chełm, Detmold, Eskilstuna, Gävle, Girona, Haarlem, Halmstad, Hasselt, Jyväskylä, Kortrijk (Kortrejko), Manresa, Reggio Emilia, Roeselare, Sabadell, Schiedam, Sindelfingen, Solingen, Ulm kaj Varberg.

## Misio
La reto *Eurotowns* celas trakti la temojn de daŭripovo, novigado kaj bonfarto en malgrandaj ĝis mezgrandaj urboj, por subteni la atingon de la strategiaj celoj de la projekto *EU 2030*. Inter la celoj de *Eurotowns* estas antaŭenigi la interŝanĝon de bonaj praktikoj, reprezenti la interesojn de mezgrandaj eŭropaj urboj, antaŭenigi eŭropajn projektojn inter membroj de la reto, kaj disponigi ilojn por novigado kaj scio. Por substreki la specifan skalon de tiuj mezgrandaj urboj, ilia moto estis tradukita kiel: "sufiĉe granda por vivteni sin, sufiĉe malgranda por zorgi".

## Strukturoj
Reprezentantoj de ĉiuj membroj de la reto *Eurotowns* partoprenas Ĝeneralan Asembleon kiu komparas politikajn kaj teknikajn atingojn. La asembleo elektas plenuman konsilion ĉiun duan jaron, organon kiu certigas la efektivigon de la projektoj faritaj de la reto. Membroj de *Eurotowns* partoprenas en la agado de laborgrupoj kiuj reklamas ideojn de projektoj, studo, esplorado kaj komparo kaj ricevas financadon por disvolvi tiujn agadojn. Nuntempe ekzistas kvin tiaj "taskoteamoj": novigado, moviĝeblo, kulturo, socia inkludo kaj daŭripova evoluado. La ĉefa strategio estas atentata de strategia politika grupo de la asembleo. La agado laŭeble okazu komplete per la angla lingvo, kiu estas fremda lingvo por ĉiuj de la reprezentantoj.

## Politikaj prioritatoj
La reto *Eurotowns* rekomendas prioritatojn bazitajn sur la defioj de la projekto *EU 2030* de la Eŭropa Unio, pri kio ĝis la fino de 2024 ankoraŭ komplete mankas pli detalaj informoj en Vikipedio.

## Fonto 
* La koncerna angla teksto en la versio de la 10-a de oktobro 2024.

## Eksteraj ligiloj
* oficiala retejo
* afiŝoj en *Twitter*
* afiŝoj en *Facebook*
* paĝo en *Instagram*

Kategorio:Internaciaj organizaĵoj en Eŭropo
Kategorio:Politiko de la Eŭropa Unio
Lost command

***Lost Command*** (Perdita komando) estas usona militfilmo de 1966 reĝisorita kaj produktorita de Mark Robson en kiu stelulis Anthony Quinn, Alain Delon, George Segal, Michèle Morgan, Maurice Ronet kaj Claudia Cardinale. Ĝi estis bazita sur la furorlibro de 1960 *Les Centurions* de Jean Lartéguy. La filmo fokusas en la historio de francaj paraŝutistoj militantaj en Franca Hindoĉinio kaj en Franca Alĝerio. 

## Intrigo
La Subkolonelo Pierre Raspeguy (Anthony Quinn), estre de divizio de paraŝutistoj de la franca armeo, venkita en la Batalo de Dien Bien Phu, en Hindoĉinio, ricevi la komunikon ke lia regimento estis dissolvita kaj li estis elpostenigita.

Iom poste, li ekrilatis kun la grafino vidvino De Clairefons (Michèle Morgan), kiu pere de siaj influoj havigas lin novan postenon en Franca Alĝerio, promesante al li, ke ŝi edzigos lin se li revenas konvertita en generalo. Raspeguy konvinkas la kapitanon Esclavier (Alain Delon) kaj aliajn eksajn kunlaborantojn aliĝi denove kaj venĝi la militan humiligon kiun ili suferis en Hindoĉinio. Ilia nova misio estas por paco, sed la alĝeria konflikto iĝas pli kaj pli komplika. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Anthony Quinn ... Subkolonelo Pierre Raspeguy
* Alain Delon ... Kapitano Philippe Esclavier
* George Segal ... Mahidi
* Michèle Morgan ... Grafino de Clairefons
* Maurice Ronet ... Kapitano Boisfeuras
* Claudia Cardinale ... Aïcha

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1966
Kategorio:Malvarma milito en filmoj
Kategorio:Usonaj dramaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Militaj filmoj
Kategorio:Politikaj filmoj
Miĥaila palaco

La **Miĥaila palaco** estas la palaco de grandprinco Miĥail Pavloviĉ, la kvara filo de Paŭlo la 1-a kaj Maria Teodorovna, la pli juna frato de imperiestroj Aleksandro la 1-a kaj Nikolao la 1-a. Historia konstruaĵo en Sankt-Peterburgo, konstruita en 1819-1825 laŭ la dezajno de la arĥitekto Karl Rossi en la urbocentro sur la placo, en 1834 ĝi ricevis la nomon Miĥailovskaja (ekde la  - Placo de Artoj). Ĝi estas arĥitektura monumento de malfrua klasikismo, aŭ rusa Imperia stilo. Ekde 1898, en la konstruaĵo troviĝas la Rusa Muzeo de Imperiestro Aleksandro la 3-a, kaj ekde 1917 — la Ŝtata Rusa Muzeo.

## Bildgalerio 

Mikhailovskaya square (Arts Square) and the Mikhailovsky Palace in St. Petersburg in the 19th century.jpg|Palaco en la 19-a jc.
Vue du nouveau palais Michel, album russe de Lisinka Poirel.jpg|Miĥaila palaco
Vasiliy Sadovnikov - Garden Façade of the Mikhailovsky Palace - 1840s.jpg|Ĝardena fasado
Musée russe - statue (1).jpg|Maldekstra leono
Saint Petersburg, Russia (38898457901).jpg|Nokta vido
Musée russe - statue (2).jpg|Dekstra leono

## Vidu ankaŭ 
* Rusa Muzeo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Palacoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Aperis en 1825
Konkura kondiĉo

frame|Konkura kondiĉo en logika cirkvito. Ĉi tie,  kaj  reprezentas la disvastiĝajn prokrastojn de la logikaj elementoj. Kiam la eniga valoro A ŝanĝiĝas el *malalta* al *alta*, la cirkvito eligas mallongan kulminon por la daŭro de .

**Konkura kondiĉo** aŭ **konkura risko** (angle, *race condition*; france, *situation de compétition*; germane, *Wettlaufsituation*) estas la kondiĉo de elektronika, programara aŭ alia sistemo kies esenca eligaĵo dependas de la sekvenco aŭ la ĝusta tempo de aliaj neregeblaj okazaĵoj, kio povas konduki al neatenditaj aŭ malkonformaj rezultoj. Ĝi fariĝas cimo kiam iu ajn ebla eligaĵo estas nedezirinda.

Oni jam antaŭ 1954 uzis la esprimon *race condition* (“konkurkondiĉon”), ekzemple en la doktora disertaĵo de David A. Huffman, *The synthesis of sequential switching circuits* (“La sintezo de sekvoŝaltilaj cirkvitoj”).

Konkurkondiĉoj povas okazi precipe en logikaj cirkvitoj aŭ disfadenigitaj aŭ disaj programaroj. Per la uzo de reciproka ekskluzivigo oni povas malhelpi konkurkondiĉojn en disaj programarosistemoj.

## Referencoj
Kategorio:Logiko en komputiko
Kategorio:Elektronikaj cirkvitoj
Kategorio:Konkura komputado
Kategorio:Operaciumo
Kategorio:Teoria komputiko
Sankt-Peterburga cirko

La **Sankt-Peterburga cirko**, plennome **Granda Sankt-Peterburga ŝtata cirko** (la historia nomo **Cirko Ĉinizelli** kaj la familiara **Cirko sur la Fontanka** estas ankaŭ vaste uzataj) estas cirko de la urbo Sankt-Peterburgo, la unua ŝtona senmova cirko en Rusio, unu el la plej malnovaj cirkoj en Rusio.

## Bildgalerio 

Главный фасад старейшего цирка в России (1877 г). Санкт-Петербург.jpg|Fasado
Liberty Act by Scipione Ciniselli WDL11981.png|Cirko Ĉinizelli 
Арена Большого государственного цирка незадолго до начала представления. Санкт-Петербург.jpg|Areno

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Cirkoj en Rusio
Kategorio:Kulturo de Sankt-Peterburgo
Kategorio:Organizaĵoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1877
István Benke (inĝeniero)

**István Benke** [iŝtvAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Benke István,** estis hungara inĝeniero.

 naskiĝis  en Kunszentmiklós, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris inĝenieran diplomon en Reĝa Universitato palatino József en 1903. Post la diplomo li laboris en pluraj ŝtataj firmaoj aŭ ŝtonminejoj, ekde 1920 en la ministerio, kie lia ĉefa tasko estis la hungara voja reto. Li profitis siajn ŝtonminejajn spertojn en vojkovraĵoj, krome li donis eĉ estetikon en konstruadoj de novaj vojoj. Lia filo sekvis profesion de la patro.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az útépítés kézikönyve.* (manlibro, kunaŭtoro, 1955)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj inĝenieroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Petrograda flanko

**Petrograda flanko** () estas unu el la historiaj partoj de Sankt-Peterburgo, situanta ene de la administraj limoj de la Petrogradskij distrikto de la urbo. 

maldekstre|280ra|eta|Mapo de Petrograda flanko el 1925
Antaŭ la alinomado de Sankt-Peterburgo al Petrogrado la  fare de Nikolao la 2-a, ĝi estis nomita la Peterburga flanko. Ĝi estas unu el la kvin flankoj de Sankt-Peterburgo, kune kun Admiraltejskaja, Viborgskajya, Kantsevskaja (situanta ĉe la enfluejo de la rivero Oĥta) kaj Moskva.

Ĝi konsistas el pluraj insuloj, el kiuj la plej grandaj:

* Insulo Petrogradskij
* Insulo Zajaĉij
* Insulo Petrovskij
* Insulo Aptekarskij
* Insulo Krestovskij
* Insulo Kamennij
* Insulo Elagin

## Transporto 
Metrostacioj:
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* История Петроградской стороны ()

Kategorio:Historio de Sankt-Peterburgo
Nova Holando (Sankt-Peterburgo)

**Nova Holando** () estas insulo en la distrikto Admiraltejskij de Sankt-Peterburgo, limigita de la rivero Mojka kaj la kanaloj Krjukova kaj Admiraltejskij. Krome, Nova Holando estas unu el la plej malnovaj utilismaj ensembloj en la urbo. La areo de la insulo estas  hektaroj. Ĉefa arkitekto estis la brito Norman Foster. 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Insuloj en Rusio

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Insuloj en Sankt-Peterburgo
Kreiva Eŭropo

**Kreiva Eŭropo** (angle: ***Creative Europe***) estas programo de la EU por la kultura kaj krea sektoroj. Per Kreiva Eŭropo, aktoroj en arto, kulturo, filmo kaj televido povas ricevi subtenon por internacia kultura kunlaboro. La programo antaŭenigos moviĝeblon por eŭropaj artistoj, helpos plifortigi la kreivan industrion kaj helpos aŭdvidajn artistojn adaptiĝi al la cifereca mondo. La programo disponigas 2,4 miliardojn da eŭroj por la periodo 2021-2027 por plifortigi subtenon por artistoj, kulturaj organizoj, translimaj projektoj kaj internacia atingo.  

## Celaro 
La ĝeneralaj celoj de Kreiva Eŭropo estas: 

# protekti, disvolvi kaj antaŭenigi eŭropan kulturan kaj lingvan diversecon kaj antaŭenigi la kulturan heredaĵon de Eŭropo; 
# plifortigi la konkurencivon de la eŭropaj kulturaj kaj kreivaj sektoroj, precipe de la aŭdvida sektoro, cele antaŭenigi inteligentan, daŭripovan kaj inkluzivan kreskon. La aliro de inkluziva kresko prenas pli longperspektivan perspektivon, ĉar ĝi fokusas produktivan dungadon kiel rimedo por pliigi la enspezojn de malriĉaj kaj ekskluditaj grupoj kaj altigi iliajn vivnivelojn. 

## Membreco 
Membreco en la programo estis etendita al la membroŝtatoj de la Orienta Partnereco de EU. Kartvelio estis la unua najbara lando kiu aliĝis al la programo Kreiva Eŭropo en 2015  sekvita samjare de Moldavio kaj Ukrainio aliĝanta al la Programo kaj Armenio aliĝanta en 2018. La nuna Krea Eŭropo-programo unuigas 40 landojn kaj en ĉiu lando ekzistas oficejo de Krea Eŭropo kiuj organizas informsesiojn, disponigante konsultiĝojn al eblaj kandidatoj, daŭre vastigante klopodojn diskonigi la programon por altiri novajn sektorojn. Ĉi tiu ne-centralizita retostrukturo certigas, ke Kreiva Eŭropo konservas fortajn ligojn al kreintoj kaj organizaĵoj sur regionaj/naciaj niveloj trans partoprenantaj landoj.

## Programoj 
En 2020 ekzistis tri subprogramoj:

* *Kulturo,* subteno por kontaktoj trans naciaj limoj, platformoj, retoj kaj tradukado de literaturo.
* *Amaskomunikilaro,* subteno por la evoluigo, dissendo aŭ aliro al aŭdvidaj verkoj, ekzemple la Eŭropa Filmakademio.
* *Interkruciĝo*, subteno por translimaj projektoj, garantia instituto kaj subteno por translima politika evoluigo. 
**Kreiva Eŭropo por 2021-2027** enkondukas plurajn ŝlosilajn novigojn kompare kun la antaŭa programperiodo. Pliiĝis emfazo de transnaciaj kreivaj projektoj kaj novigaj aliroj trans la kulturaj kaj kreivaj sektoroj. Aliro al financado estis faciligata per pli altaj kunfinancaj tarifoj, kun pli grandaj kontribuo-niveloj de Kreiva Eŭropo por elektitaj projektoj. Por la aŭdvida industrio specife, la programo prioritatas subtenon al kunlaboro tra la tuta Eŭropa Unio por plifortigi ĝian tutmondan konkurencpovon. Nova skemo de moviĝeblo celas antaŭenigi la transliman vojaĝadon de artistoj kaj kulturaj profesiuloj. Plie, la agoj kaj iniciatoj estis adaptitaj por trakti sektorspecifajn bezonojn kaj defiojn.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
Eŭropa Unio

## Eksteraj ligiloj 
Oficiala retejo 'Creative Europe'
Kategorio:Eŭropa Unio
Kategorio:Programoj de EU
Vaghe stella dell'Orsa

'''''Vaghe stella dell'Orsa'''* (Mildaj steloj de la Granda Urso) estas drama filmo de 1965 reĝisorita kaj kunverkita de Luchino Visconti. En la filmo stelulas Claudia Cardinale, Jean Sorel, kaj Michael Craig. Ĝi estas moderna versio de la historio de Elektro, kiu centriĝas en la incesta rilato inter juna itala virino (Cardinale) kaj ŝia frato (Sorel), je ŝia reveno  al la devenloko de Volterra. Ĝi premieris en la 26a Festivalo de Venecio, en kiu ĝi ricevis la Oran Leonon. 

La titolo estas verso de Giacomo Leopardi, kiu iel rilatas al la intrigo.

Tiu estas la tria de kvar filmoj kiujn Claudia Cardinale faris kun Visconti, post *Rocco e i suoi fratelli* (1960) kaj *Il gattopardo* (1963), sekvita de *Gruppo di famiglia in un interno'' (1974). 

## Intrigo
La rerakontado fare de Visconti de la historio de Elektro komenciĝas kun Sandra revenanta al sia praula hejmo en Italio. Sojle de oficiala ceremonio festanta la morton de sia juda patro en nazia koncentrejo, ŝi revivigas seksan implikiĝon kun sia frato, kiu ĝenas ŝian naivan edzon. La incestaj gefratoj determinas venĝi sian patrinon kaj duonpatron, kiuj supozeble kondamnis sian patron al la nazioj.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Claudia Cardinale kiel Sandra Dawdson
* Jean Sorel kiel Gianni Wald-Luzzati
* Michael Craig kiel Andrew Dawdson
* Renzo Ricci kiel Antonio Gilardini
* Fred Williams kiel Pietro Formari
* Amalia Troiani kiel Fosca 
* Marie Bell kiel la patrino de Sandra

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1965
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Nigrablankaj filmoj
Kategorio:Italalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri judoj kaj judismo
Kategorio:Sangadulto en fikcio
Kategorio:Filmoj pri familioj
Piskarjovskoje tombejo

**Piskarjovskoje tombejo** (, "Piskarjovskoje memor-tombejo") estas tombejo situanta en la nordoriento de Sankt-Peterburgo, unu el la lokoj de amastomboj de viktimoj de la sieĝo de Leningrado kaj soldatoj de la Leningrada Fronto. Monumento al la falintoj estis starigita ĉe la tombejo. Ĝi estas la plej granda memor-tombejo en la mondo dediĉita al la viktimoj de la Dua Mondmilito..

## Bildgalerio 

Piskarevskoye Memorial Cemetery Monument 03.jpg|*"Ĉi tie kuŝas la Leningradanoj..."*
Piskarevskoye Memorial Cemetery individual graves 1940.jpg|Armeaj tomboj, 1940
Piskarevskoye Memorial Cemetery individual graves 1941.jpg|Individuaj armeaj entombigoj, 1941
Piskarevskoye Memorial Cemetery common graves 02.jpg|Vicoj de amastomboj
Piskarevskoye Memorial Cemetery 1942.jpg|Memorŝtono indikanta la jaron da entombigo de civiluloj en amastombo
Piskarevskoye Memorial Cemetery 1944.jpg|Memorŝtono indikanta la jaron da entombigo de civiluloj en amastombo
Piskarevskoye Memorial Cemetery 04.jpg|*"Al la Kostromaj loĝantoj, defendantoj de Leningrado..."*
За оборону Ленинграда.jpg|Medalo "Por la Defendo de Leningrado" en la muzea pavilono
Пискаревское кладбище Piskarevskii memorial некрополь жителей и защитников Ленинграда .JPG|Propileoj ĉe la enirejo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Пискарёвское мемориальное кладбище ()

Kategorio:Aperis en 1960
Kategorio:Sieĝo de Leningrado
Kategorio:Viktimoj de la Sieĝo de Leningrado
Kategorio:Monumentoj en Sankt-Peterburgo
Gyula Emánuel Bibanco

**Gyula Emánuel Bibanco** [djula], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bibanco Gyula Emánuel,** estis hungaria instruisto, lernejestro.

 naskiĝis en 1786 (laŭ wikidata en la 1790-aj jaroj) ie en Silezio, li mortis  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa urboparto de Budapeŝto).

## Biografio 
 proponis fine de la 1820-aj jaroj la establon de 4-hora semajna dimanĉa lernejo, kie studis ĉefe lernantoj de la komercado. En 1830 li establis plentempan, germanlingvan privatan komercan lernejon en Pest, sed estis deviga lerni la hungaran lingvon, bazajn juron kaj historion. Apartenaĵo de la lernejo estis ankaŭ ĉambroj por tranokti al tiuj, kiu venis el foraj lokoj. La lernejo ricevis oficialan statuson en 1838. Post morto de Bibanco la lernejo funkciis plu en tiu formo ĝis 1869. Ankaŭ similaj lernejoj estis fonditaj en pluraj tiutempe hungaraj urboj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vorträge über die Handelswissenschaften.* (4 volumoj, 1833–1841)
* *Prolog der Handels-Lehranstalt.* (1835)
* *Die kaufmännische Buchhaltung.* (1840; 2-a eldono: 1842)
* *Neuestes Contor-Handbuch.* (1840)
* *Das ungarische Handels- und Wechselrecht.* (1841)
* *Theoretisch-praktische Anleitung zur kaufmännischen Stylistik.* (3-a eldono: 1847. poste plurfoje eldonita, en 1860 tralaborita)

## Fontoj 
* biografio hungare
* leksikono
* biografio hungare (legebla en la 268-a paĝo)
* verkaro

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Lothar Eckert

**Lothar Eckert** (naskiĝis en 1941, mortis la 19-an de septembro 2021) estis germana inĝeniero en Karlsruhe kaj multajn jarojn docento de Esperanto en la universitato de Karlsruhe, kiu en 2009, do post la tempo de Lothr Eckert, transformiĝis al Instituto de Teknologio Karlsruhe. 

Kiel metilernanto li eklernis Esperanton ĉe Fritz Walter Poppeck en Oberkirch. Komence de 1959, 17-jara, li fariĝis membro de la tiea Esperanto-grupo. Post studado, de 1968 ĝis 2006 li laboris kiel inĝeniero en esplorinstituto de la universitato. En la jaro 1982 li ekmembriĝis ĉe la internacia organizaĵo naturamikoj, kaj dum la postaj jaroj li estis fakreferanto pri Esperanto ĉe la badena landa asocio de la naturamikoj. Kadre de lia posteno de universitata docento, inter 1988 kaj 2001 li instruis studentojn en kontinuaj kursoj de Esperanto kadre de la programo *Studium generale*, do "ĝenerala studado", malferma por studentoj de ĉiuj fakoj.
## Referencoj
Kategorio:Germanaj esperantistoj
Kategorio:Germanaj inĝenieroj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1941