Longfingra certio

La **Longfingra certio** aŭ **Arbara certio**, *Certhia familiaris*, estas eta paserina birdo konata ankaŭ kiel Eŭrazia certio, Komuna certio aŭ en la Brita Insularo kie ĝi estas la ununura vivanta membro de tiu genro, simple **certio** aŭ **arbogrimpulo**. Ĝi estas simila al aliaj arbogrimpuloj, kaj havas subenkurbecan bekon, markitajn brunajn suprajn partojn, blankecajn subajn partojn kaj longajn rigidajn vostoplumojn kiuj helpas ĝin grimpi supren la arbotrunkojn. Ili povas esti facile distingeblaj el la simila Mallongfingra certio, kiu kunhavas multe de ties teritorio en Eŭropo, danke al la diferencaj kantoj.

La Longfingra certio havas 9 aŭ pliajn subspeciojn kiuj reproduktiĝas en diversaj partoj de sia teritorio en moderklimata Eŭrazio. Tiu specio troviĝas en ĉiaj arbaroj, sed kie ĝi koincidas kun la Mallongfingra certio en okcidenta Eŭropo ĝi troviĝas plej ofte en arbaroj de koniferoj aŭ je pli altaj altitudoj. Ili nestumas en arbokavaĵoj aŭ malantaŭ arboŝeleroj kaj akceptas ekzemplerojn de la enmetita Giganta sekvojo kiel nestolokoj kie ili estas disponeblaj. La ino ĝenerale demetas 5 aŭ 6 rozkolormakulitajn blankajn ovojn en la kovrita nesto, sed ovoj kaj idoj estas minacataj de atakoj de pegoj kaj mamuloj, inklude sciuroj.

La Longfingra certio estas insektomanĝanto kaj suprengrimpas arbotrunkojn kvazaŭ muso, serĉe de insektoj kiujn ĝi plukas el fendoj en arboŝelo per sia maldika kurveca beko. Ili poste flugas al la bazon de alia arbo per specifa vaganta flugmaniero. Tiu birdo estas solema vintre, sed multaj formas komunajn ripozejojn dum malvarma vetero.

## Aspekto 
Similaj laŭ aspektoj, ĉiuj arbogrimpuloj estas etaj birdoj kun striitaj kaj punktomarkitaj brunaj supraj partoj, ruĝecaj pugoj kaj blankecaj subaj partoj. Ili havas longajn subenkurbecajn bekojn, kaj longajn rigidajn vostoplumojn kiuj havigas al ili apogon dum ili suprengrimpas arbotrunkojn serĉe de insektoj. sed se ili estas ankoraŭ konsiderataj kiel subspecioj de la Longfingra certio, ili devas esti distingitaj el tri aliaj sudaziaj arbogrimpuloj. La senmarka vosto de la Longfingra certio diferencigas ĝin el la Himalaja certio, kiu havas distingan striecan vostobildon, kaj ties blanka gorĝo estas evidenta diferenco el la Sikima certio. La Nepala certio estas pli malfacile separebla el la Longfingra certio, sed ĝi havas pli kontrastajn cinamokolorajn, pli ol sablokolorajn, flankojn. La dunoma nomo devenas el la greka *kerthios*, eta arboloĝanta birdo priskribita de Aristotelo kaj aliaj, kaj de la latina *familiaris*, familiara aŭ komuna.

Tiu specio estas unu de la grupo de ege similaj specioj de tipaj arbogrimpuloj, ĉiuj lokitaj en la ununura genro *Certhia*. Estas agnoskataj 8 specioj nuntempe, en du stirpoj laŭ evoluo: nome unu de Holarkta radiado, kaj unu sudazia grupo. La Holarkta grupo havas pli trilan kanton, ĉiam (escepte en *C. familiaris* el Ĉinio) komencante aŭ finante per strida *sriih*. Specioj de la suda grupo, kontraste, havas pli rapide nesekvan trilon sen la sono *sriih*. Ĉiuj specioj havas distingajn voĉojn kaj kelkaj subspecioj supreniris al la statuso de specio sur la bazo de siaj alvokoj. [eta|maldekstre|[Hodgsona certio, probable *C. h. mandelli*, iam konsiderata subspecio de la Longfingra certio]]

La Longfingra certio apartenas al la norda grupo, kun la nordamerika Bruna certio, *C. americana*, la Mallongfingra certio, *C. brachydactyla*, de okcidenta Eŭrazio, kaj, se ĝi estas konsiderata separata specio, la Hodgsona certio, *C. hodgsoni*, el la suda bordo de Himalajo.

La Bruna certio estis foje konsiderata subspecio de la Longfingra certio, sed ĝi havas pli proksiman similecon kun la Mallongfingra certio, kaj estas kutime traktata kiel vera specio. La Hodgsona certio estis ĵus pli studita laŭ disigaj analizoj de DNA kaj de kantostrukturo kiuj indikas, ke ĝi estu distinga specio el *C. familiaris*.

La Longfingra certio estas nemigrantaj en pli mildaj okcidento kaj sudo de sia reprodukta teritorio, sed kelkaj nordaj birdoj moviĝas suden vintre, kaj individuoj kiuj reproduktiĝas en montaroj povas descendi al pli malaltaj altitudoj vintre. Vintraj movoj kaj postreprodukta disigo povas vagantigi birdojn for de la kutima teritorio. Vintraj migruloj de aziaj subspecioj estis konstatitaj en Suda Koreio kaj Ĉinio, kaj la nomiga formo estis konstatita okcidente de sia reprodukta teritorio tiom malproksime kiom ĝis Orkadoj, Skotio. La Longfingra certio estis kiel vaganto ankaŭ en la Kanalinsuloj (kie la Mallongfingra certio estas la loĝanta specio), Majorko kaj la Ferooj.

Ĝi estas komuna tra multe de sia teritorio, sed en la plej nordaj areoj ĝi estas rara, ĉar ĝi estas sensiva al akraj vintroj, ĉefe se la manĝaĵo estas malhelpita de glacio en arboj aŭ frosta pluvo. Ĝi estas nekomuna ankaŭ en Turkio kaj la Kaŭkazo. Okcidente de sia teritorio ili disvastiĝis al la Foraj Hebridoj en Skotio, poste pli norde al Norvegio, kaj unuafoje reproduktiĝis en Nederlando en 1993. Foje ili uzas ankaŭ fendojn en konstruaĵoj aŭ muroj, kaj ankaŭ artefaritajn nestoskatolojn aŭ tegmentorandojn en koniferaj arbaroj. La survivindico de junuloj de tiu specio estas nekonata, sed 47.7% de plenkreskuloj survivas ĉiun jaron. La tipa vivdaŭro estas de du jaroj, sed la maksimuma konstatita aĝo estas de 8 jaroj kaj 10 monatoj.

Tiu birdo povas foje kuniĝi al manĝantaroj de miksitaj specioj vintre, sed ŝajne ili ne kunmanĝas same kiel la akompanantaj paruoj kaj regoloj, sed povas ĝuste profiti la kroman vigladon de la aro.

### Kutimaro 
Kiel malgranda arbarbirdo kun kamufla plumaro kaj silenteca alvoko, la Longfingra certio estas facile preterkonstatata dum ĝi saltetas kvazaŭ muso supren vertikalan trunkon, progrese laŭ mallongaj saltetoj, uzante siajn rigidajn vostoplumojn kaj ampleksajn piedojn kiel apogilojn. Tamen ĝi ne estas timidaj kaj estas ege indiferentaj al la homesto. Ili havas distingan vagantecan kaj ondecan flugmanieron, alterne flugilfrapojn kvazaŭ de papilioj kun side-slips and tumbles. Ili estas vagemaj aŭ migrantetecaj birdoj kiuj povas flugi ĉu tage ĉu nokte, sed la longo de la movoj estas kutime maskita de la loĝantaj birdoj. Ili estas solecaj vintre, sed dum malvarma vetero ĝis dekduo aŭ plie da birdoj povas ripozi kune en taŭga ŝirmita fendo.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Filmetoj de Longfingra certio   ĉe Interreta Birdokolekto
* En la franca pri tiu ĉi specio

Kategorio:Certiedoj
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Kategorio:Birdoj de Azio