open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Preĝejo ĉe la fonto (Erfurto)

La **Preĝejo ĉe la fonto** (germane: *Brunnenkirche*) estas romanikstila kirko en la urbokerno de Erfurto (Fischersand nr. 24).
Ĝia nomo eble referencas al fonto el la antaŭkristanaj epokoj, kiu estis farita por la diino Silvia. Por aliaj la fonto estas en konekso kun la baptado de Sankta Bonifaco. La tria versio eksplikas tion sekve: en 1248 estus forŝtelitaj hostioj, kiujn oni senmakulaj trovis la sekvintan jaron en fontlageto.

## Historio 
La preĝejo konstruitis en 1253. En 1472 ĝi ege damaĝitis pro brulo. Ĝi restaŭritis kaj en 1701 kaj en 1954. La turo plejparte estas malkonstruita. Nur en la jaro 1957-a oni plenŝutis la paganan puton. Ĉe la okcidenta fasado estas epitafo por Conrad Wingerten (+ 1468) kun la dolorplena Sinjoro kaj lumniĉo kun artoza kadro (ĉ. 1500). En 1701 oni instalis novajn fenestrojn. De 1880-90 oni grandstile renovigis la preĝejon en novgotika stilo (forigite de 1954-56). Norde de la ĥorejo estas la eksa sakristio, nuntempe malfermita kun aliro al la kapelo. De ĉiuj originaj objektoj restis surloke nur lignoskulptaĵoj de Maria kaj Johano, devenantaj de grupo ĉirkaŭ la Kruco (farita en 1480/90), pluse novgotika krucifikso.

## Funkcioj 
De 1361 ĝis 1595/98 ekzistis tie ĉi kolegiata konvento. Hodiaŭ ĝi estas kapelo de la Katolika universitana komunumo, dume la protestantaj membroj de la altlernejo renkontiĝas por edifa preĝado en la Preĝejo Sankta Mikaelo. Ĝin uzas krome la teologia fakultato de la Universitato de Erfurto kiel seminariejon kaj trejnadlokon. Foje-foje okazas ankaŭ prelegoj en la preĝejo.

## Eksteraj ligiloj 
* Informo sur la oficiala paĝaro de la urbo 
* Hejmpaĝo de *Katholische Hochschulgemeinde* (katolika komunumo porstudenta)

Fonto
Kategorio:Romanikaj konstruaĵoj en Erfurto
Erfurto
Kategorio:Romanikaj preĝejoj en Germanio
Erzsébet Sekelj

[eta|dekstre|250px|Erzsébet Sekelj, la tria de dekstre (apud [Tereza Kapista, kvara de dekstre) inter kongresanoj, ĉefe el Balkanio, dum la 86-a SAT-kongreso en Madrido]]
**Erzsébet Sekelj** estas hungara bibliotekistino, naskita la 13an de septembro 1958. Ŝi en 1985 konatiĝis kun la esperantlingva ĵurnalisto kaj mondvojaĝisto Tibor Sekelj, tiam jam 73-jara, kaj fariĝis esperantistino. La paro kunvivis tri jarojn kaj geedziĝis en 1987 en Osijek. Ili kune vizitis tri Universalajn Kongresojn de Esperanto. Erszébet partoprenis en la redaktado de la vojvodina revuo *VELO*. Ili komune deziris kompili Esperanto-Serbokroatan vortaron, sed tion jam ili ne sukcesis fini. En daŭrigo de la agado de sia edzo, Erzsébet Sekelj nun aktive membras en la Esperantlingva Verkista Asocio. En 2011, Societo Julio Baghy en redakto de Árpád Gazsi kaj Joszéf Baksa en Segedo eldonis lumdiskegon kun la titolo *Rememoro - la vivo de Tibor Sekelj*, en kiu - krom kolektoj de fotoj hungarlingva intervjuo kun Tibor Sekelj - spekteblas ampleksa esperantlingva intervjuo kun ŝi.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* e-lingva reta artikolo pri 10-a renkontiĝo de verkistoj, la 14-an ĝis 16-an de septembro 2012, en la kroata vilaĝo Hraščina en Norda Kroatio, en la bieno de Spomenka Štimec, en kiu Erzsébet Sekelj parolis pri la plej gravaj el la 80 libroj de sia edzo, en la retejo de la Akademio Literatura de Esperanto (la prelego mem, titolata "La kariero de la libroj de Tibor Sekelj ekster la Esperanto-Movado" en unua kaj dua partoj en formato RTF)
* prezento de la lumdiskego *Rememoro - la vivo de Tibor Sekelj*, kun ampleksa esperantlingva intervjuo kun Erzsébet Sekelj, en la libroservo de UEA

Kategorio:Hungaraj esperantistoj
Kategorio:Tibor Sekelj
Sâncel (Lupeni)

**Sâncel** [sınĉel] ( ) estas vilaĝo en la rumana distrikto Harghita. Ĝi situas 40 km okcidente de Miercurea Ciuc. Administre ĝi apartenas al la komunumo Lupeni, kies centro situas 350 metrojn malpli alte. 

En 1992 ĝi havis 34 loĝantojn; en 2002 ĝi havis 15, ĉiuj estis etnaj hungaroj. Vilaĝestro estas Albert Mátyás.

Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Sâncel apartenis al la hungara departemento Udvarhely.

Sâncel estas tute ĉirkaŭata de arbaro kaj atingebla nur per unu vojeto 10 km longa, kiu ĝin ligas al la rumana nacia vojo DN13A (inter Lupeni kaj Corund).

En 1966 en la vilaĝo vivis ankoraŭ pli ol 150 homoj.

Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Harghita
Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Harghita
Noiseau

**Noiseau** [] estas franca komunumo en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Noiseau en la ĉirkaŭparizaj departementoj
Noiseau situas en la oriento de Val-de-Marne,  sudoriente de la centro de Parizo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Val-de-Marne

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Val-de-Marne
Zoltán Szilágyi

**Zoltán SZILÁGYI** [sila:dji] estas rumania hungara lokhistoriisto. Li naskiĝis en Nireș la 12-an de novembro 1933. 

## Kariero
Zoltán Szilágyi diplomitiĝis pri historio en Universitato Bolyai en 1956 kaj li instruis en Chibed kaj poste en Bistrița ĝis 1992. Dum ciklo inter 1992/96 li estis ano de la rumana parlamento.

## Volumoj
* Besztercevidék a népek és hegyek szorításában (Székelyudvar­hely 2006); Kisebbségi sors és anyanyelvű oktatás Besztercevidéken (samloke, 2008). 

## Fonto
* Romániai magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj lokhistoriistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj instruistoj
József Szilágyi

**József SZILÁGYI** [sila:dji] estas rumania hungara inĝeniero. Li naskiĝis en Aluniș la 8-an de marto 1960. 

## Kariero
József Szilágyi akiris diplomon de inĝniero pri mekaniko en Kluĵo (1985), poste doktoriĝis en Gödöllő (1996). Li estis inĝeniero kaj instruisto en Miercurea Ciuc, de 2001 en EMTE. Li estis kunualtradukisto de lernolibroj el rumana lingvo.

## Volumoj
*Román–magyar műszaki szótár (Csíkszereda 2002); Mezőgazdasági termékek áruismerete (kunulaŭtoro, Kv. 2002); Áruismeret (kunulaŭtoro, samloke,. 2004); Mechanika és szilárdságtan (Kv. 2005); Román–magyar műszaki szótár (plilarĝita eld., kunualaŭtoro Miklós Csabával, sl. 2007); Magyar–román műszaki szótár (kunulaŭtoro, sl. 2007).

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj lokhistoriistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj instruistoj
(9051) 1991 UG3

**(9051) 1991 UG3** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japanaj astronomoj Sejĝi Ueda kaj Hiroŝi Kaneda elde la observatorio de Kuŝiro en Hokajdo (Japanio).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Hiroŝi Kaneda
Kategorio:Malkovrita de Sejĝi Ueda
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1991
Tia Surica

**Tia Surica** (*Onklino Surica*), naskonome **Iranette Ferreira BARCELLOS** (naskiĝis  en Rio-de-Ĵanejro) estis brazila kantistino de sambo kaj aktorino.

## Biografio 
Naskiĝinta en Madureira, kvartalo en la nordo de Rio-de-Ĵanejro en 1940, ŝi komencis aŭskulti la melodiojn de la *Portela Lernejo Sambo* kiam ŝi estis nur pli aĝa ol kvar jaroj; la kromnomo Surica estis donita de ŝia avino, kiam ŝi vidis ŝin danci.

Ŝia sukceso venis en 1966 kiam kantis kun Maninho kaj Catoni la karnavalsambon *Memorias de um Sargento de Milícias* (Memoraĵoj de serĝento de milicio) verkita de Paulinho da Viola.

En 1980, ŝi aliĝis al la grupo *Velha Guarda da Portela* (Malnova Gvardio de Portela).

Kiel aktorino, ŝi partoprenis en la serio *Cidade dos homens* kaj plurfoje en reklamado.

Hodiaŭ ŝi daŭre partoprenas en festivaloj kaj eventoj de Portela kaj ankoraŭ loĝas en la kvartalo kie ŝi naskiĝis, Madureira. Ŝia domo, nomita de la artistoj *Cafofo da Surica* (*Bona rifuĝo de la Surica*) estas centro por kunvenoj de artistoj de la *Velha Guarda*.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala TTT-ejo de Tia Surica 
*  O Dia na Folia 
*  Tia Surica - Jump to discography
*  Tia Surica en IMDB

Kategorio:Brazilaj kantistoj
Kategorio:Brazilaj aktoroj
Saillon

**Saillon** estas urbo kaj komunumo en la distrikto Martigny en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 2236 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Saillon situas en la franclingva Suba Valezo ĉe la norda flanko de la Valo de Rodano. La komunumo konsistas el la urbeto Saillon kaj la setlejoj Saint-Laurent kaj Les Moilles. Al la komunumo apartenas krome en nordokcidento la montara eksklavo Euloi, kie situas la montopintoj *Petit Château* kun alteco de 2575 m s.m. kaj *Six du Doe*, kiu kun alteco de 2722 m s.m. estas la plej alta punkto de la komunumo. La orientan komunumlimon formas la rivereto Salentse, kiu jam plurfoje inundis la urbeton, laste en la jaroj 1958 kaj 2000.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 13,74 km², de kiuj 17,1% estas kovritaj de arbaro, 38,5% servas por agrikulturo kaj 8,2% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Saillon limas en nordo kaj oriento al Leytron, en sudoriento al Riddes, en sudo al Saxon, kaj en okcidento al Fully.

## Trafiko 
Tra Saillon pasas konekta vojo de Leytron al Fully. En sudo la komunuma limo tuŝas la kantonan ĉefvojon n-ro 9. Laŭlonge de la suda limo pasas la svisa aŭtovojo A9, kies plej proksima alveturejo Riddes situas 2 kilometrojn oriente kaj Saxon 2 km okcidente de la komunuma teritorio. Pere de la poŝtaŭtolinio de Siono al Martigny la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Saillon datiĝas el la jaro 1052 kiel *castellum Psallionis*. En la loko ekzistas restaĵoj el la romia epoko, inter kiuj la ruinoj de romia biendomo. Dum mezepoko la loko unue apartenis al la katedrala kapitolo de Siono kaj poste al la Grafoj de Savojo. En la jaro 1271 la merkatloko ricevis de la grafo de Savojo urborajton. La kastelo estis detruita okaze de la valeza konkero en la jaro 1475. De ĝi estas konservita la rifuĝturo kaj la restaĵoj de tri protektoturoj. La nuntempa politika komunumo estis fondita post la Helveta Revolucio de 1798. Ĝis 1819 al ĝi ankaŭ apartenis Leytron, kiu tiam memstariĝis.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Saillon

## Bildoj 

Dosiero:SaillonNord.jpg|Saillon el nordo
Dosiero:SaillonPorte.jpg|Urba pordego
Dosiero:SaillonRue.jpg|Ĉefstrato de la urbeto

Kategorio:Urboj de Svislando
Sorĉistina ringo

eta|
eta|
eta|Sorĉistina ringo en la herbaro
**Sorĉistina ringo** (aŭ feina ringo) estas natura fenomeno, aperanta dum kresko de kelkaj fungoj. La micelio de la fungoj kreskas radi-direkte, poste elkreskas la fungokorpoj je sama distanco, ringoforme de la elira punkto. La sorĉistinan ringon signas ne ĉiam fungoj, sed povas ĝin indiki la diferenca kresko aŭ stato de la grundosupra plantaro. Ĝi plej ofte aperas en arbaroj, pli malofte sur kampoj. Ĝia grandeco povas superi 10 metrojn.

## Origino de la nomo 
La nomo sorĉistina (feina) ringo venas el tiu mezepoka superstiĉo, ke la sorĉistonoj (aŭ feinoj, koboldoj, elfoj) nokte dancis kaj ĉirkaŭ ili ekaperis la fungoj.

## Fungoj formantaj sorĉistinan ringon 
* *Muŝoamanito* (Amanita muscaria)
* *Calocybe gambosa*
* *Clitocybe dealbata*
* *Clitocybe geotropa*
* *Clitocybe nebularis*
* *Clitocybe rivulosa*
* *Chlorophyllum molybdites*
* *Chlorophyllum rhacodes*
* *Entoloma sinuatum*
* *Gomphus clavatus*
* *Leucopaxillus giganteus*
* *Marasmius oreades*
* *Sarcodon imbricatus*
* *Tricholoma pardinum*
* *Likoperdo* (Calvatia gigantea)
* *Granda sunombrelfungo* (Macrolepiota procera aŭ Lepiota procera)

## Vidu ankaŭ 
* feina rondo

Kategorio:Bazidiofungoj
Trient VS

**Trient** estas komunumo en la distrikto Martigny en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 148 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011. La ĉefloko de la komunumo estas Gillot.

## Geografio 
La komunumo Trient situas en la franclingva Suba Valezo norde de la montmasivo de Monto Blanka apud la limo al Francio. Tra la komunumo fluas la rivereto Trient, alfluanto de Rodano, kiu fontas sur al komunuma teritorio el la Trient-Glaĉero. La komunumo konsistas el entute 22 vilaĝetoj el inter kiuj la ĉefloko Gillot, Les Jeurs, Forclaz, Tissot, Les Perreires, Praillon, La Berte, Le Peuty, Vers-les-Ponts, Le Taque kaj Cretton.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 39,56 km², de kiuj 31,2% estas kovritaj de arbaro, 11,0% servas por agrikulturo kaj 0,9% por setlado. Pli ol la duono de la komunuma teritorio estas kovrita de altmontara dezerto kaj glaĉeroj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Trient limas en nordoriento al Martigny-Combe,en sudoriento al Orsières, en sudo al Chamonix-Mont-Blanc (Francio), en sudokcidento al Vallorcine (Francio), en okcidento al Finhaut, kaj en nordnordokcidento al Salvan.

## Trafiko 
Tra Trient pasas la kantona ĉefvojo n-ro 203 de Martigny trans Forclaz-Pasejo al Chamonix en Francio. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 15 kilometrojn norde de la komunumo apud Martigny. Per la poŝtaŭtolinio de Martigny ĝis la svisa landlimo en Châtelard la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Trient datiĝas el la jaro 1025 kiel *Trioncia*. Dum mezepoko kaj ĝis en la 19-a jarcento Trient apartenis al la komunumo Martigny kaj poste Martigny-Combe, kaj dividis ties historian sorton. En la jaro 1899 post bloto Trient estis disigita de Martigny-Combe kaj fariĝis memstara komunumo.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Trient

## Bildoj 

Dosiero:Trient Mont Blanc.jpg|La preĝejo de Trient kaj en la fono Monto Blanka
Dosiero:Trient Bienvenue.jpg|Vilaĝeniro de Trient
Praillon

**Praillon** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
* **Praillon (Trient)** estas vilaĝo de la komunumo Trient de la Distrikto Martigny en Kantono Valezo en Svislando.
* **Praillon (Yens)** estas vilaĝo de la komunumo Yens de la Distrikto Morges en Kantono Vaŭdo en Svislando.
Plasta poluo

[eta|Plastaj rubaĵoj en [Barato]]
[eta|Plasta poluo sur [plantoj]]
**Plasta poluo** (aŭ ** plasta poluado**) estigas akumulojn da plasto en naturo, kiuj influas malbone sanon de homoj, de aliaj bestoj, aŭ de ilia vivejo.

Estas multaj specoj de plasta poluo, sed per recikligo (aŭ per la redukto de uzado de plasto) oni povas eviti ilin.

## Kial plasto poluas 
Plasto abundas en homaj regionoj aŭ en regionoj, kiuj fakas por kolekti rubaĵojn en areoj ne plene zorgitaj, ekz. maroj aŭ subgrundoj. Maraj bestoj estas speciale endanĝerigitaj.

## Kiel eviti uzadon de plasto 
Uzi nur plene nature detrueblajn plastojn.

En 2011, pluraj landoj malpermesis plastajn sakojn, ekzemple Eritreo, Gabono aŭ Ĉinio. Kelkaj aliaj landoj preparas leĝon, ekzemple Malio aŭ Maroko sed en aliaj landoj kiel Portugalio aŭ Svisio la uzo de plastaj sakoj estas ankaŭ tre ofta.

En 2013, Eŭropa Unio celas malpermesi maldikajn sakojn (ne reuzeblaj). Ĝiaj membroj devos fari leĝojn.

Oni povas malpliigi la poluon per rifuzado de plastaj sakoj dum aĉetado.

## Kiel forigi plaston 
### Socia respondeco 
En pluraj landoj volontuloj purigas pejzaĝojn.

### Rolo de fungoj 
Fungoj povas helpi malpoluigi.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Akvopoluado
* Bioplasto
* Marpoluado
* Mikroplastaĵo
* Poluo
* Recikligo

Kategorio:Plasto
Kategorio:Poluado
Kategorio:Akvopoluado
Kategorio:Grunda poluado
Trient

**Trient** estas nomo de sekvaj geografiaj objektoj:

* **Trient VS** estas komunumo de la Distrikto Martigny en Kantono Valezo en Svislando
* **Trient-Glaĉero** estas valglaĉero en Kantono Valezo en Svislando
* **Trient (rivero)** estas rivero, kiu fontas de Trient-Glaĉero kaj alfluas al Rodano
* **Trento (Trient)** itala urbo
Palatino (Hungario)

**Palatino** (, , , ) estis dum la tuta ekzisto de la Hungara reĝlando (10-a jarcento - 1918) la plej alta ofico de la reĝlando, komence administranto de la reĝa kortego, pli poste reprezentanto de la reĝo, simile al vicreĝo.

En 1848 la lasta hungara palatino, arkiduko Stefano de Aŭstrio, rezignis la oficon. Neniu nova palatino estis nomumita, kaj la reĝlando restis sen palatino post tiam.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de regantoj de Hungario



Kategorio:Titoloj
Kategorio:Hungara reĝlando
Kategorio:Historio de Hungario
Kategorio:Historio de Kroatio
Kategorio:Historio de Slovakio
Kategorio:Historio de Rumanio
Fritz Simrock

**Friedrich August Simrock**, pli konata kiel **Fritz Simrock** (naskiĝis la 2-an de januaro 1837 en Bonn, mortis la 20-an de aŭgusto 1901 en *Ouchy*, havena urboparto de Lausanne borde de la Ĝeneva Lago) estis germana eldonisto de muziknotoj kiu heredis muziknotan eldonejon de sia avo *Nikolaus Simrock*. Fritz Simrock estas plej fama pro tio ke li eldonis plejmulton de la muziko de Johannes Brahms kaj Antonín Dvořák.

Fritz Simrock eldonis preskaŭ ĉiujn komponaĵojn de Brahms de Opus 16 ĝis Opus 120 kaj estis tre bonaj amikoj kun Brahms, eĉ pasigis feriojn en Italio kun li. Pro Brahms, Simrock riskis ekeldoni ankaŭ la komponaĵojn de la juna Antonín Dvořák. Simrock ĝenerale pagis al Brahms bone por lia muziko, sed rilate al Dvořák li estis pli avara kaj plurfoje malkonsentis eldoni pororkestrajn komponaĵojn. La eldonisto estis tiel implikita en la vivoj de elstaraj muzikistoj ke la malsanece ĵaluza komponisto Joseph Joachim ekkredis, ke lia edzino Amalie trompas lin kun Simrock, sed eĉ liaj amikoj Johannes Brahms kaj Max Bruch estis partiaj kun la edzino, kaj Brahms verkis faman "longan leteron" por apogi la senkulpecon de Amalie. Plurjara elturmenta intergeedza milito tamen fine sekvigis divorcon de la paro.

Kategorio:Germanaj eldonistoj
Moraviaj duetoj

[eta|150px|Titolpaĝo de la *Moraviaj duetoj* de Antonín Dvořák, eldonita en [1878 de Fritz Simrock]]
La ***Moraviaj duetoj*** (ĉeĥe ***Moravské dvojzpěvy***, en origina eldono germane titolitaj ***Klänge aus Mähren***, do "sonoj el Moravio") de Antonín Dvořák estas ciklo de 23 muzikaĵoj laŭ moraviaj popolaj poeziaĵoj, preparataj por du kantaj voĉoj kun piana akompano, verkitaj inter la jaroj 1875 kaj 1881. La duetoj, eldonita en tri volumoj, Op. 20 (B. 50), Op. 32 (B. 60 kaj 62), kaj op. 38 (B. 69), okupas gravan pozicion inter la aliaj verkoj de Dvořák. La dek kvin duetoj de Op. 32 estas la plej fama parto de la ciklo. La populara intereso en la *Moraviaj duetoj* estis la deirpunkto por postaj verkoj kiuj antaŭenpuŝis la komponiston al internacia famo. 

Kategorio:Verkoj de Antonín Dvořák
Kategorio:Ĉeĥa muziko
Kategorio:Pianomuziko
Batibo

**Batibo** estas urbeto en Kameruno, Afriko. Ĝi situas en la Nord-Okcidenta Regiono () de la lando. 

Branĉo de la Trans-Afrika Vojo (Lagos al Mombasa) pasas tra la urbeto, provizante facilan aliron al la ĉefurbo de la regiono, Bamenda, kiu sin trovas proksimume 45 kilometroj for. La vojo el Batibo al Nigerio ĝis nun ne estas kompleta. Malgranda vojostreĉo de la vilaĝo de Kurubei ĝis Widikum estas ankoraŭ nepavimita. 

Batibo estas la centro de la Batibo-Subdivizio, kiu enhavas pli ol 20 aliaj vilaĝoj. La lokaj homoj sin nomas Mogamoj. La mogama lingvo alpartenas al la bantua lingvaro. La plejparto da Mogamoj estas dulingvaj, parolante ankaŭ okcident-afrikan kreolan anglan kaj eble aliajn lingvojn, nome gramatikan anglan aŭ la francan.

Batibo havas kamparan ekonomion. La plejparto da homoj estas vivtenaj farmistoj. Multaj viroj elkranas la sukon de rafia-palmarboj por fari palm-vinon. Gisto el la aero fermentigas la sukon rapide; la suko iĝas vino post nur unu nokto. Batibo estas unu el la plej famaj lokoj en Kameruno por palm-vino. La Mogamoj eksportas la vinon al aliaj urboj, ĉefe Bamenda kaj Mamfe, sed ankaŭ tiel malproksime kiel Jaundo kaj Dualao.

Kategorio:Urboj de Kameruno
Sándor Matlekovits

**Sándor Matlekovits** [ŝAndor matlekoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Matlekovits Sándor** estis hungara juristo, ekonomikisto, politikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1910).

Sándor Matlekovits http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  1842 en Pest (urbo). Li mortis la  1925 en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Matlekovits frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. En 1865 li ekinstruis en la universitato. En 1867 li ricevis postenon pri doganaj aferoj en la ministerio, kie li atingis la rangon subministro en 1880. Li estis deputito parlamenta inter 1881–1901. En 1905 li iĝis senatano. Li ricevis premion en 1885.

## Verkaro (elekto) 
* *A magyar örökösödési jog alapelvei* (1864)
* *A kereskedelem története* (Historio de la komercado), (1873)
* *Magyarország államháztartásának története 1867 – 1893* (Historio de buĝeto de Hungarlando 1867 – 1893), (1894)
* *Iparunk a népszámlálás adatai szerint* (Nia industrio laŭ datenoj de la popolnombrado), (1916)
* *Vámpolitika és vámtarifa* (Doganpolitiko kaj dogantarifo), (1923)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Rivero Buller

eta|dekstre|Rivero Buller.
La rivero **Buller** estas en la Suda Insulo de Novzelando. Ĝi estas unu el plej longaj riveroj de la lando, kaj fluas dum 170 kilometroj el Lago Rotoiti tra la gorĝoj Buller kaj al Tasmana Maro ĉe la urbo Westport. Ĉar la lago Rotoiti mem estas nutrata de la rivero Travers oni povas konsideri, ke la fonto de la rivero Buller estas la baseno de la rivero Travers, ĉe la nordaj deklivoj de la Monto Travers ĉe la montaro Saint Arnaud. La Paparoa Montaro separas la riveron Buller el la rivero Grey. Grava flaŭro kaj faŭno troviĝas ĉe la baseno de la Buller, multo el kiu etendas al la deklivoj de la montaro Paparoa.

La maoria nomo por la rivero Buller, nome *Kawatiri*, estas rare uzata.

## Notoj 
Kategorio:Riveroj en Nov-Zelando
Rivero Hurunui

La rivero **Hurunui** estas la kvara plej granda el la kvar ĉefaj riveroj en norda Canterbury, Novzelando, kun basena areo de 2,670 kvadrataj kilometroj. Tiu rivero fluas el la orienta parto de la Sudaj Alpoj, al la Pacifika Oceano.

Kelkaj el la alfluantoj estas la Jollie Brook, la rivero Glenrae kaj la rivero Mandamus. La norda branĉo de la rivero fluas tra la Lago Sumner. Oni konstruis varman basenn ĉe la bazo de malgranda akvofalo sur flanka rojo de la rivero.

## Notoj 
Kategorio:Riveroj en Nov-Zelando
László Mátrai

**László Mátrai** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mátrai László** estis hungara filozofo, bibliotekisto, esteto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1962).

László Mátrai http://epa.oszk.hu/00000/00021/00273/pdf/MKSZ_EPA00021_1968_84_04_383-396.pdf naskiĝis la  1909 en Budapeŝto. Li mortis la  1983 en Budapeŝto.

## Biografio 
László Mátrai frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. Post la diplomo en 1929. Ekde 1933 li laboris en la universitata biblioteko, krome li ekinstruis en 1939. Li profesoriĝis en 1941 en Scienca Universitato Pázmány Péter. Post la 2-a mondmilito ĝis la pensiuliĝo en 1980 li estis ĉefdirektoro de la universitata biblioteko, dume li instruis en la universitato. Inter 1973-1980 li estis katedrestro. Liaj eseoj aperis ekzemple en Nyugat, Athenaeum (revuo), Kortárs. Li ricevis premiojn inter 1940-1981.

## Verkaro (elekto) 
* *A jelenkori esztétika főirányai* (Ĉefdirektoj de la nuntempa estetiko), (1931)
* *Élmény és mű* (1940, 1973)
* *Műhelyeim története* (1982)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj filozofoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj estetikistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Julius von Haast

**Sir Johann Franz "Julius" von Haast** (naskiĝis la 1-an de majo 1822, mortis la 16-an de aŭgusto 1887) estis germana geologo. Li estis fondinto de la Kanterburia Muzeo ĉe Kristkirko, Novzelando.

## Biografio 
Haast naskiĝis en Bonn en 1822 en la Regno de Prusio. Li ricevis komencan edukadon parte tie kaj parte en Kolonjo, kaj poste eniris en la Universitato de Bonn, kie li studis geologion kaj mineralogion. En 1858 li veturis al Novzelando por informi pri la taŭgeco de la kolonio por germanaj elmigrantoj. Li kunlaboris kun la geologo Ferdinand von Hochstetter.

eta|maldekstra|upright|Tombo de von Haast ĉe la tombejo Holy Trinity Avonside.
Poste la Dro Haast akceptis oferojn el la registaroj de la provincoj Nelson kaj Canterbury por priserĉadi la geologion de tiuj distriktoj, kaj la rezultojn de lia detala laboraro ege riĉigis la konaron rilate al la rokaj strukturoj, la fenomeno de glaĉeroj kaj la ekonomiaj produktoj. Li malkovris oron kaj karbon en Nelson, kaj studis la teritorion de la Moaoj kaj aliaj formortintaj neflugaj birdoj.

Lia verko *Geology of the Provinces of Canterbury and Westland, N.Z.*, estis publikita en 1879. Li estis fondinto de la Kanterburia Muzeo ĉe Kristkirko, kies direktoro li iĝis, kaj por kiu li preparis la plej bonkvalitan kolekton el la suda hemisfero. Li estis *Provincial Geologist of Canterbury* (provincia geologo) el 1861 al 1871, kaj profesoro de geologio ĉe la Canterbury College (nune Universitato de Canterbury). Li estis elektita membro de la Reĝa Societo de Londono en 1867, kaj ricevis heredan kavalirecon el la Imperiestro de Aŭstrio en 1875. Li estis kavalirigita pro siaj servicoj dum la Kolonia Ekspozicio en Londono en 1886, kaj mortiĝis tuj post sia reveno al Christchurch, en 1887. Li estis entombigita en grundo de la preĝejo Holy Trinity ĉe Stanmore Road, Christchurch.

Haast nomigis la Glaĉeron Franz Josef laŭ la Imperiestro de la Aŭstri-Hungara Imperio. Kelkaj lokoj en Novzelando estas nomataj laŭ li, kiaj Haast Pass, la rivero Haast kaj la urbo Haast. La skisto troviĝanta en Novzelando estas nomata "Haast Schist" kiel omaĝo al liaj kontribuoj al geologio. Li estis la unua kiu studis la ostojn de la formortinta Aglo de Haast.

## Referencoj 
### Cititaj fontoj 
### Aliaj fontoj 
* 
* 
* 
* Francis Reid, “The Sumner Cave Controversy Reconsidered: Provincialism, Identity and 'Colonial' Science”, *The New Zealand Journal of History*, Vol.43, No.1, April 2009.

Kategorio:Novzelandaj geologoj
Kategorio:Novzelandaj esploristoj
Kategorio:Germandevenaj novzelandanoj
Kategorio:Germanaj paleontologoj
Kategorio:Germanaj ornitologoj
Artura Montopasejo

**Artura Montopasejo** aŭ en angla ''Arthur's Pass*, antaŭe nomita *Camping Flat* kaj poste *Bealey Flats*, kaj dum kelka tempo oficiale *Arthurs Pass*, estas urbo en la Sudaj Alpoj de la Suda Insulo de Novzelando, situanta en la distrikto Selwyn. Ĝi estas populara bazo por esplorado en la Nacia Parko Artura Montopasejo.

Artura Montopasejo estas je ĉirkaŭ 5&nbsp;km sude de la propra samnoma montopasejo nome Artura Montopasejo. Ties alto estas 740 metrojn super marnivelo ĉirkaŭata de fagarbaroj el *Nothofagus solandri''. La Rivero Bealey fluas tra la urbo.

## Bildaro 

File:ArthurDudleyDobsonMemorial02 gobeirne.jpg|Memortabulo ĉe la montopasejo
File:Devils Punchbowl Waterfall, New Zealand.jpg|Akvofalo Diabla Punĉujo
File:Bealey River at Arthur's Pass.jpg|Rivero Bealey ĉe Artura Montopasejo
File:Arthur's Pass train station.jpg|Trajnstacio de Artura Montopasejo
File:Wobbly Key Cafe.jpg|Kafejo Wobbly Kea

Kategorio:Geografio de Nov-Zelando
Kategorio:Montpasejoj
Paparoa Montaro

La **Paparoa Montaro** aŭ en angla *Paparoa Range* estas montaro en la Okcidentmarborda Regiono de la Suda Insulo de Novzelando. Ĝi situantas laŭlonge de la marbordo inter la riveroj Buller kaj Grey, kun la Inangahua oriente. Parto el la montaro estas protektita kiel Nacia Parko Paparoa. Ene de tiu parko, okazis la katastrofo de 1995 (falo de rigardejo kaj morto de 14 homoj).

Oni trovis gravajn kuŝejojn de karbo en la Paparoa, kaj oni konstruis du fervojojn nome Blackball Branch/Roa Incline kaj Rewanui Branch por havigi aliron al la minoj. Ili jam ne funkciis sed tiam ili estis famaj pro uzado de bremsa sistemo Por helpi la descendon.

Nombraj specioj kaj de flaŭro kaj de faŭno troviĝas en la Paparoa, same kiel ĉe deklivoj kaj subaj valoj. Unu el gravaj vegetalaj elementoj estas la filiko *Blechnum discolor*.

La plej alta punkto en la Paparoa estas Monto Uriah ĉe 1,501&nbsp;m, kaj ankaŭ nombraj aliaj pintoj estas pli altaj ol 1,200&nbsp;m. La Montaro Papahaua norde de la Gorĝo Buller estas geologia pluo de la Paparoa.

## Referencoj 
Kategorio:Montaroj de Nov-Zelando
Kategorio:Geografio de Nov-Zelando
Gábor Mátray

**Gábor Mátray** [mAtrai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mátray Gábor** estis hungara komponisto, muzikhistoriisto, bibliotekisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1833).
eta|Gábor Mátray
Gábor Mátray http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/m/m15508.htm naskiĝis kiel *Rothkrepf Gábor* la  1797 en Nagykáta. Li mortis la  1875 en Budapeŝto.

## Biografio 
Gábor Mátray kiel infano li komponis jam en 1812. Li frekventis universitaton en Pest (urbo). Komence li instruis. En 1833 li fondis literaturan revuon. Post 4 jaroj li prilaboris privatan bibliotekon de Miklós Jankovich por Tutlanda Biblioteko Széchényi. En 1846 li ricevis postenon en Hungara Nacia Muzeo, kie li restis 3 jardekojn. Li okupiĝis pri malkovroj de malnovaj hungaraj forgesitaj muzikaĵoj, li aranĝis historiajn koncertojn kaj li strebis por lernado de la muziko.

## Memorigiloj 
* en Nagykáta la bazlernejo havas la nomon "Mátray Gábor"

## Verkaro (elekto) 
* ''A' Musikának Közönséges Története* (1828-1832)
* *Verzeichniss der Mitlgieder des Pester und Ofner Musikvereins im Jahre 1836-37*
* *Pyrker János László egri patriarchaérsek képtára a m. nemzeti múzeum képcsarnokában* (1846, 1851), ankaŭ germane en 1851)
* *Dalok a XVI. századból négy énekszóra zongorakisérettel'' (Kantoj el la 16-a jarcento laŭ kantado kun piano), (1860)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
9052 Uhland

'*9052 *Uhland''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la germana astronomo Freimut Börngen elde la Observatorio Karl Schwarzschild, en Tautenburg (Germanio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la germana poeto Ludwig Uhland (1787–1862).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Freimut Börngen
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1991
Lago Rotoiti

La lago **Rotoiti** estas lago en la Tasmana Regiono de Novzelando. Ĝi estas grava montara lago ene de la limoj de la Nacia Parko Lagoj Nelson. La lago estas nutrata de la rivero Travers, kaj ties akvo fluas al la rivero Buller. La lago estas ĉirkaŭata de arbaroj el fago kaj estas 82 metrojn profunda. Saint Arnaud estas malgranda komunumo ĉe la norda pinto de la lago.

Estas padoj por marŝado ĉirkaŭ la lago, kiaj la Lakehead oriente kaj la Lakeside okcidente. Estas akvotaksia servo kiu veturas laŭlonge de la lago por piedirantoj al kaj el kabanoj de Coldwater kaj Lakehead ĉe la komenco de la lago. Rotoiti estas ankaŭ populara loko por akvoskiado kaj estas apud la Monto Robert, kiu estis hejmo de malgranda skiejo ĝis ĝi estis forigita de la Novzelanda Departamento de Konservado en 2005.

En la lago oni enmetis truton kio utilas por distra fiŝkaptado.

## Referencoj 
Rotoiti
Steveno

[eta|Ŝipo en [La Rochelle; oni vidas stevenon ĉe la pruo]]
**Steveno** estas dika trabo aŭ metalpeco, kiu estas kunigita al la kilo kaj formas ĝian vertikalan kontinuaĵon ĉe la pruo.

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Ŝiperoj
9055 Edvardsson

'*9055 *Edvardsson'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj"
(, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la sveda astronomo *Bengt Edvardsson'', kiu studis la abundon de multaj elementoj en stelaj atmosferoj, ĉefe en la galaksia disko.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de UESAC
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1992
Antal Mátyás

**Antal Mátyás** [mAtjAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mátyás Antal** estas hungara ekonomikisto, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1995).

Antal Mátyás http://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=19278 naskiĝis la  1923 en Budapeŝto.

## Biografio 
Antal Mátyás frekventis universitaton en sia naskiĝurbo, sed en 1944 li soldatiĝis. Baldaŭe li estis militkaptito en Sovetunio, kie li povis hejmenveni nur en 1948. Post 2 jaroj li ricevis diplomon. Komence li laboris en ekonomia instituto, sed en 1953 li ekinstruis en la universitato. En 1970 li fondis novan katedron, kiun li gvidis ĝis 1995. En la sekva jaro li pensiuliĝis. En 1972 li doktoriĝis antaŭ la akademio. Li ricevis 5 premiojn inter 1981-2003.

## Verkaro (elekto) 
* *A polgári közgazdaságtan rövid története a marxizmus megjelenése előtt* (1961)
* *A modern polgári közgazdaságtan története az 1870-es évektől napjainkig* (1979)
* *History of Modern Non-Marxian Economics* (1985)
* *A modern közgazdaságtan története* (1993)
* *A korai közgazdaságtan története* (Historio de la frua ekonomio), (2001)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj ekonomihistoriistoj
Arondismento Saint-Malo

La **arondismento Saint-Malo**/Sant-Maloù (france *arrondissement de Saint-Malo*, ), estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Ille-et-Vilaine () kaj en la regiono Bretonio (, ). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Saint-Malo (). Komence de la jaro  en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La arondismento ekde administra reformo de marto 2015 inkludas komunumojn de 5 kantonoj. **Antaŭ tio** temis pri la jenaj 9 kantonoj: Cancale, Châteauneuf-d'Ille-et-Vilaine, Combourg, Dinard, Dol-de-Bretagne, Pleine-Fougères, Saint-Malo-Nord, Saint-Malo-Sud kaj Tinténiac.

## Vidu ankaŭ 
* Arondismentoj de Ille-et-Vilaine
* Komunumoj de Ille-et-Vilaine 
* Listo de arondismentoj de Francio

Saint-Malo
Rudra Pandey

**Rudra Pandey**, (naskiĝis en Naubise, Dhading, Nepalo, en 1963) estas nepala entreprenisto, nuntempe servas kiel plenumprezidanto de Deerwalk Inc, sananaliza kompanio bazita en Lexington, Masaĉuseco, Usono. Li estas ankaŭ Prezidanto de Deerwalk Instituto de Teknologio.

## Vidu ankaŭ 
Kategorio:Biografio
György Sziklay

**György SZIKLAI** [siklai] estis hungara/rumania hungara verkisto, poeto, tradukisto. Li naskiĝis en Szabadka en 1854 kaj mortis en Deta la 25-an de septembro 1936.
## Kariero
György Sziklay diplomitiĝis pri juro en Budapeŝto kaj estis advokato en sia naskiĝurbo. De 1886 li redaktis la gazeton Szabadkai Hírlap. Oni nomumis lin reĝa publiknotario en 1896 en Deta.
## Volumoj
*Palicsfürdő monográfiája; Glosszák (artikoloj, notaĵoj); Egy pesszimista széljegyzetei; Álmok és ábrándok (elektitaj poemoj).
## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Kategorio:Hungaraj poetoj
Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Mária Szikszai

**Mária SZIKSZAI** [siksai] estas rumania hungara etnografino. Ŝi naskiĝis en Târgu Mureș la 13-an de aŭgusto 1967. 

## Kariero
Mária Szikszai pristudis hungaran lingvon kaj etnografion en UBB de Kluĵo (1991–96) kaj ŝi doktoriĝis en 2004 samloke. De 2005 ŝi instruas en la sama universitato.

## Memstaraj libroj
*Történetek története. Képiség és narráció a magas­művészet és népi kultúra között, avagy a homo narrans esete Szent Antallal (Mv. 2005); A művészet antropológiája (Kv. 2009). 

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj etnografoj
José Agustín Goytisolo

**José Agustín GOYTISOLO Gay** (naskiĝis en Barcelono, 13-a de aprilo 1928; mortis en Barcelono, 19-a de marto 1999) estis hispana verkisto.

Plej aĝa frato de la same verkistoj Juan Goytisolo (n. 1931) kaj Luis Goytisolo (n. 1935), li apartenis al la nomata Generacio de la 50aj kun verkistoj kiaj Ángel González, José Manuel Caballero Bonald, José Ángel Valente, Jaime Gil de Biedma, Alfonso Costafreda aŭ Carlos Barral inter aliaj, kiuj kunhavas moralan aŭ politikan engaĝiĝon kaj renovigitan atenton al la lingvaĵo kaj al la lirika sento.

## Biografio 
Li naskiĝis en Barcelono en 1928 de familio burĝa, ekstudis juron en la Universitato de Barcelono, kaj finis en tiu de Madrido.

Lia familio ege suferis pro la morto de lia patrino Julia Gay viktimo de bombardao dum la Hispana Enlanda Milito en marto de 1938 en Barcelono. José Agustín speciale suferis tion, kaj poste li nomigis sian filinon per la nomo de la perdita patrino. En «Palabras para Julia» (vortoj por Julia), unu el plej famaj liaj poemoj (muzikita kaj kantita de Paco Ibáñez, Rosa León kaj Los Suaves, inter multaj aliaj) li kunigas volonte la amon pri la du virinoj. En 1993, en la libro *Elegías a Julia Gay*, li kunigis ĉiujn poemojn de patrina temo, ĉefa en lia unua libro, *El retorno* (la reveno, 1955) kaj en alia, tre posta, kie li klopodis fermi tiun malnovan kaj fekundan vundon nome *Final de un adiós* (1984).

## Verkoj 
* *El retorno* 1955
* *Salmos al viento* 1956
* *Claridad* 1959
* *Años decisivos* 1961
* *Algo sucede* 1968
* *Bajo tolerancia* 1973
* *Taller de Arquitectura* 1976
* *Del tiempo y del olvido* 1977
* *Palabras para Julia* 1979
* *Los pasos del cazador* 1980
* *A veces gran amor* 1981
* *Sobre las circunstancias* 1983
* *Final de un adiós* 1984
* *La noche le es propicia* 1992
* *El ángel verde y otros poemas encontrados* 1993
* *Elegías a Julia Gay* 1993
* *Como los trenes de la noche* 1994
* *Cuadernos de El Escorial* 1995

## Antologioj 
* Poetas catalanes contemporáneos 1968
* Poesía cubana de la Revolución 1970
* Antología de José Lezama Lima
* Antología de Jorge Luis Borges
* *Los poemas son mi orgullo*, antologio. Eldono de Carme Riera (editorial Lumen, 2003)

## Tradukoj 
Li faris gravajn tradukojn el la itala kaj el la kataluna al kastilia. Tradukis ekzemple verkojn de inter aliaj Cesare Pavese, Pier Paolo Pasolini, Salvador Espriu kaj Pere Quart.

## Premioj 
* Premio Adonais en 1954
* Premio Boscán en 1956
* Premio Ausias March en 1959
* Premio de la Crítica (1992) pro lia verko *La noche le es propicia*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Televida programo en TVE pri José Agustín Goytisolo
* Fondo personal José Agustín Goytisolo 
* Cátedra José Agustín Goytisolo 

Kategorio:Hispanaj poetoj
Kategorio:Hispanaj tradukistoj
Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Mérillac

''''* - jen france, prononco ,  - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Côtes-d'Armor* (jen france, ), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (, ). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lannion kaj al la kantono *''. La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Côtes-d'Armor

## Eksteraj ligiloj 
* Mérillac sur la retpaĝo de la Nacia Geografia Instituto

Mérillac
Observatorio de Višnjan

La **Observatorio de Višnjan** (kroate : *Zvjezdarnica Višnjan*) estas astronoma observatorio situanta en la istria urbeto Višnjan (Kroatio). Ĝia MPC-kodo estas **120**. Ĝi estas nun estrata de la kroata astronomo Korado Korlević.

La observatorio estis kreita pro decido de la Asembleo de la *Astronomsko Društvo Višnjan* (Amatora Astronomia Societo de Višnjan) en 1977 kaj ĝi estis finita en 1980.

En la komenco de la 21-a jarcento, la pligrandigita luma poluo trudis la translokon de la observatorio sur la monteton de Tićan inter Višnjan kaj Karojba.

La Minor Planet Center kreditas ĝin pri la malkovro de 6 asteroidoj inter 1995 kaj 1999.
Krome, pluraj astronomoj malkovris elde ĝi pli ol mil asteroidojn.

Zvjezdarnica Visnjan 600x500.jpg|La malnova observatorio en urbo Višnjan .
Tican Observatory con2001.jpg|La nova observatorio sur la monteto de Tićan

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Observatorio de Višnjan

## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala paĝaro de la observatorio
*  Znanstveno Edukacijski Centar Višnjan

Višnjan Observatorio
Kategorio:Istrio
Collonges VS

**Collonges** estas komunumo en la distrikto Saint-Maurice en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 600 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Collonges situas en la franclingva Suba Valezo, sude de Martigny ĉe la orienta bordo de la rivero Rodano, kiu apud Collonges fluas suden. Tra la komunumo fluas la rivereto *Aboyeu*, kiu okcidente de la vilaĝocentro de Collonges alfluas al Rodano. La komunumo konsistas el la vilaĝo Collonges kaj la setlejoj Plambouis, Le Planchamp, Les Monts kaj Les Gouilles.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,21 km², de kiuj 46,9% estas kovritaj de arbaro, 19,7% servas por agrikulturo kaj 4,4% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Collonges limas en nordo al Bex (VD), en oriento en Fully, en sudo al Dorénaz, en okcidento al Evionnaz, en nordokcidento al Saint-Maurice, kaj en nordnordokcidento al Lavey-Morcles (VD).

## Trafiko 
Rekte okcidente de la komunuma limo de Collonges aliflanke de Rodano pasas la kantona ĉefvojo n-ro 9, kiu sur tiu peco kongruas kun la kantona ĉefvojo n-ro 21, kaj la svisa aŭtovojo A9. Al Collonge kondukas ponto de Evionnaz kaj flanka vojo de Dorénaz. Pere de la loka buslinio n-ro 1 al Martigny kaj la buslinio n-ro 2 al Dorénaz la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Collonges datiĝas el la jaro 1239 kiel *Colunges*. La vilaĝo estis konstruita anstataŭ la forlasita vilaĝo Arbignon, kiu en la 11-a jarcento estis menciita kiel *desertum Alpinonis* kaj verŝajne estis detruita de inundoj de la rojo Aboyeu. De la 13-a ĝis la 17-a jarcento la familio d'Arbignon estis la ĉefa bienposedanto en la loko. Post la konkero fare de la Valezaj Dekonoj en la jaro 1475 ĝi apartenis de 1476 ĝis la Helveta Revolucio al la Voktejo Saint-Maurice, kiu poste estis transformita al la Distrikto Saint-Maurice. De 1802 ĝis 1816 Collonges kune kun Dorénaz formis la komunumon Outre-Rhône.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Collonges

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Collonges
Attila Szigeti

**Attila SZIGETI** [sigeti] rumania hungara filozofo. Li naskiĝis en Târgu Mureș la 23-an de junio 1973.

## Kariero 
Attila Szigeti diplomitiĝis pri filozofio en UBB de Kluĵo (1996). Li doktoriĝis en Parizo kaj en Kluĵo (2004). De 1999 li instruas en UBB.

## Kunularedaktoro 
* A filozófia alkalmazása – alkalmazott filozófia (kun Károly Veress, Kv. 2002), Logika (kun László Gál (filozofo), samloke, 2002), Az interkulturalitás filozófiai problémái (kun Veress Károly, samloke, 2007)

## Memstara volumo 
* Langage et temps dans la phénoménologie de Lévinas (Buk. 2009).

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj filozofoj
Ovogena lano-lakto-porko

200px|dekstre|videbligo
La **ovogena lano-lakto-porko** estas afero pri kiu farmistoj revas. La ideo estas ankaŭ ofte uzata en moderna tekniko kaj ekonomio. Temas pri aferoj, kiuj povas efiki multajn diversajn rezultojn. Ofte estas nomita ironie, se la afero fakte ne estas tiom bona kiel promesis la fabrikanto.

Ekzemplo: Firmao serĉas kunlaboranton, kiu havu:
* diplomon de universitato
* sperton gajnitan dum plurjara praktiko
* aĝon maksimume 26 jaroj
* eble la kandidato kunportu ovojn kaj botelon da lakto al la intervjuo?

En la apuda "foto" atentu la grandegan ovon, kiu efikas pli grandan profiton ol ordinara ŝafo per lano.

## Fontoj 
* Heinz Küpper: *Illustriertes Lexikon der deutschen Umgangssprache in 8 Bänden*. Bd. 8. Stuttgart 1984, S. 3117. en germana
* Online-Archiv vom Magazin *Der Spiegel* en germana
* Google Books en germana
* Fachpresse-Datenbank von *GBI-Genios* en germana

Kategorio:Germanaj vortoj kaj esprimoj
Kategorio:Laboro
Kategorio:Fikciaj porkoj
Listo de ekoregionoj en Kubo

Jen listo de la ekoregionoj en Kubo, laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso ( WWF) :

## Tersupraĵaj ekoregionoj
*laŭ biomo*
### Tropikaj kaj subtropikaj humidaj foliarbaroj
* Kubaj humidaj arbaroj
### Tropikaj kaj subtropikaj sekaj foliarbaroj
* Kubaj sekaj arbaroj
### Tropikaj kaj subtropikaj koniferarbaroj
* Kubaj pinaroj
### Inunditaj herbejoj kaj savanoj
* Kubaj malsekejoj

### Dezertoj kaj kserofitaroj
* Kuba kakta arbustaro

### Mangrovoj
* Grandaj-antilaj mangrovoj

## Dolĉakvaj ekoregionoj
* Kajmaninsuloj

## Maraj ekoregionoj
* Grandaj Antiloj

## Vidu ankaŭ
*Listo de maraj ekoregionoj
*Neotropiso

## Bibliografio
* Dinerstein, Eric; David Olson; Douglas J. Graham; et al. (1995). *A Conservation Assessment of the Terrestrial Ecoregions of Latin America and the Caribbean.* World Bank, Washington DC.
* Olson, D., Dinerstein, E., Canevari, P., Davidson, I., Castro, G., Morisset, V., Abell, R., and Toledo, E.; eds. (1998). *Freshwater Biodiversity of Latin America and the Caribbean: A Conservation Assessment.* Biodiversity Support Program, Washington DC.
* Spalding, Mark D., Helen E. Fox, Gerald R. Allen, Nick Davidson *et al.* "Marine Ecoregions of the World: A Bioregionalization of Coastal and Shelf Areas". *Bioscience* Vol. 57 No. 7, July/August 2007, pp. 573-583.

Kategorio:Neotropisaj ekoregionoj
Kategorio:Naturhistorio de Karibio
Memstara Evangelia-Luterana Eklezio

[eta|Anoj dum la [komunio|Sankta Manĝo]]
La **Memstara Evangelia-Luterana Eklezio** (, mallongigo **SELK**) estiĝis la 25-an de junio 1972 per la unuiĝo de tri ĝis tiam administrade memstaraj evangeliaj-luteranaj sendependaj eklezioj, nome de la:
* *Evangelisch-Lutherische (altlutherische) Kirche*
* *Evangelisch-Lutherische Freikirche*
* *Selbständige Evangelisch-Lutherische Kirche*

En 1976 aliĝis ankoraŭ la *Evangelisch-Lutherische Bekenntniskirche*, en 1991 la *Evangelisch-lutherische (altlutherische) Kirche* de eksa GDR.

En 2011 la Eklezio havis 35.000 membrojn kun 125 pastoroj. La 180 komunumoj dividiĝas en 11 distriktojn gvidatajn fare de superintendantoj. Teologinoj ja povas esti paroĥaj helpantinoj en SELK, sed neniam pastorinoj (diference al la Evangelia Eklezio en Germanio).

## Doktrinoj kaj estraro 
Fundamentoj kaj normoj estas la Biblio kaj la luteranaj konfesiaj skriboj (simboloj, katekismo, eklezia ordo). Gvidas la eklezion episkopo (ekde 2006 Hans-Jörg Voigt), kune kun la gvidantaro kaj la kolegaro de la superintendantoj. Leĝdona povo estas la (ĉiun kvaran jaron kunvenanta) eklezia sinodo. Sidejo de la estraro troviĝas en Hanovro. Gvidas SELK teologian altlernejon en Oberursel kaj misian-diakonian instituton.

Internacie SELK apartenas al la '"Internacia Luterana Konsilio" (angle *International Lutheran Council*, germane *Lutherischer Rat*), sed ne al la Tutmonda asocio luterana. Eklezia unio (ekz. kun la *Eklezio Missouri Synode*) ekzistas nur baze de reciprokaj doktrinaj konsentoj.

## Vidu ankaŭ 
* Kristo-kirko (Erfurt)

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de la eklezio.
* Listo de la memstaraj eklezioj en Germanio.

Kategorio:Protestantismo en Germanio
Kategorio:Luteranaj eklezioj
Collonges

**Collonges** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:

## Francio 
* **Collonges (Ain)** estas komunumo en departemento Ain.
** '''Fort-l'Écluse-Collonges (stacidomo)** estas fervoja stacio en Collonges (Ain).
* **Collonges-au-Mont-d'Or** estas komunumo en Metropolo Liono, departemento .
** **Collonges - Fontaines (stacidomo)''' estas fervoja stacio en Collonges-au-Mont-d'Or.
* **Collonges-et-Premières** estas nova komunumo de la Departemento Côte-d'Or en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo en Francio.
* **Collonges-lès-Premières** estas malaperinta komunumo de la Departemento Côte-d'Or en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo en Francio.
** **Collonges (stacidomo)** estas fervoja stacio en Collonges-lès-Premières.

* **Collonges-la-Rouge** estas komunumo de la Departemento Corrèze en la regiono Limoĝio en Francio.

## Svislando 
* **Collonges VS** estas komunumo de la Distrikto Saint-Maurice en Kantono Valezo en Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* **Collonge**