open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pareco de funkcioj

**Pareco de funkcioj** estas eco de funkcio kiu havas simetrion laŭ argumento. 

Nome:
; para funkcio: funkcio, kiu plenumas ekvacion f(-x) = f(x);
; malpara funkcio: funkcio, kiu plenumas ekvacion f(-x) = -f(x).

## Grafikaĵo 
Grafikaĵo de para funkcio estas simetria aŭ akso Y, kaj malpara estas simetria laŭ mezo de koordinatsistemo. Se nulo estas ene de argumentaro de malpara funkcio f, tiam f(0) = 0 .

## Ekzemploj 
### Paraj funkcioj 
* Absoluta valoro  \ f(x) = |x|,
* potenca funkcio kun para potenco,  \ f(x) =x^{2k}, k\in \mathbb N,
* trigonometria funkcio  \ f(x)=\cos x,
### Malparaj funkcioj 
* lineara funkcio f(x)= \ ax 
* potenca funkcio kun malpara potenco: f(x)=x^{2k+1}, k\in \mathbb N,
* trigonometria funkcio \ f(x)=\sin x kaj f(x)=\operatorname{tg} x,
## Ecoj 
* Paraj funkcioj neniam estas disĵetoj.
* Funkcio povas esti nek para kaj nek malpara.
* Nur unu funkcio estas para kaj malpara samtempe:
:: f(x)=0 por ĉiuj  x \in D.
* Ĉiu funkcio f, por kiu ĉi tiu difino havas sencon, oni povas verki el sumo de para funkcio g kaj malpara  h, kaj por ĉiu  x el argumentaro g(x)=1/2(f(x)+f(-x)) kaj h(x)=1/2(f(x)-f(-x)).
* Estu paraj funkcioj f_{1},\,f_{2}, kaj ankaŭ estu malparaj funkdioj g_{1},\,g_{2} . Tiam:
*# f_{1} \cdot f_{2} kaj \frac{f_{1}}{f_{2}} (en argumentaro sen nula lokoj de f_2) estas paraj funkcioj,
*# g_{1} \cdot g_{2} kaj \frac{g_{1}}{g_{2}} (en argumentaro sen nula lokoj de g_2) estas paraj funkcioj,
*# f_{1} \cdot g_{1} kaj \frac{f_{1}}{g_{1}} (en argumentaro sen nula lokoj de g_1) estas malparaj funkcioj,
*# f_{1} \circ f_{2} estas para funkcio,
*# g_{1} \circ g_{2} estas malpara funkcio,
*# f_{1} \circ g_{1} estas para funkcio,
*# g_{1} \circ f_{1} estas para funkcio.

Kategorio:Matematiko
Georges Cuvier

.

Studinte ĉe Karlo-lernejo li estas iniciatinto de la kompara anatomio kaj paleontologio; li proponas la klasigon de la besta regno laŭ biologiaj Ordo, Familio, Genro kaj Specio.

Demonstrinte, sekve al multenombraj observoj, la ekziston de formortaj bestoj kaj plantoj, li sukcesis rekonstitui ĉi tiujn sur bazo de ties restaĵoj kaj metode klasigi ilin. Li ankaŭ nomis la geologian epokon Ĵurasion refere al la faldiĝo de montĉeno Ĵuraso kaj priskribis plurajn el la bestoj, kiujn oni ĝenerale nomas dinosaŭroj.

Tamen, sub influo de la kristanisma religio, li neniam konsentis la transformismon de Jean-Baptiste Lamarck, rifuzis la nocion de evoluismo kaj favoras la teorion de katastrofismo. Li estis kondukita opinii, ke sinsekvaj katastrofoj plurfoje detruis vivon en iaj regionoj, kiu poste estas enloĝataj de estaĵoj venintaj de aliaj lokoj.

Li kredis en la malegaleco de la homaj rasoj, kaj estimis ke Sarah Baartman (kiun li sekcos) estas pruvo de la ekzisto de malsuperaj rasoj.

Li mortis pro ĥolero kaj estas entombigata en la Tombejo Père-Lachaise.
Lia nomo estas unu el la 72 nomoj gravuritaj sur la Eiffel-turo.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la 72 nomoj sur la Eiffel-Turo
* 9614 Cuvier

## Eksteraj ligiloj 
* El Agora Enciklopedio (france)
* El University of California Museum of Paleontology (angle)
* Biografio de Georges Cuvier (Hispane)

Kategorio:Francaj sciencistoj
Kategorio:Francaj biologoj
Kategorio:Evoluistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1769
Kategorio:Mortintoj en 1832
Cuvier
Cuvier
Jean Baptiste Géhin

eta|dekstra|Jean Baptiste Géhin
**Jean Baptiste GÉHIN** aŭ Joseph Jean Baptiste GÉHIN estis franca apotekisto en Metz, naskiĝis 1816 en Remiremont kaj mortis 1890 en Remiremont. Li partoprenis la *Société des Sciences Médicales de la Moselle*. Li priskribis *Sitodiplosis mosellana*.

Kategorio:Francaj sciencistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1816
Kategorio:Mortintoj en 1890
Mehdi Karubi

**Mehdi Karubi** (; naskiĝis en 1937 en Aligudarz, Lorestano, Irano) — estas irana politikisto, la prezidanto de la Meĝliso de 1989 ĝis 1992 kaj de 2000 ĝis 2004, partoprenanto de prezidantaj balotadoj en 2005 kaj 2009.

En la prezidanta balotado en 2005 li malgajnis al Mahmud Ahmadineĵad, sed sekvontan tagon kulpigis lin kaj Moĝtaba Ĥamenei, la filon de Ali Ĥamenei pri falsaĵo de la rezulto de la balotado kaj subpremado de elektajn organojn. Ajatolo Ali Ĥamenei sendis al Karubi leteron, deklarinte ke ĉiuj akuzoj estis senbazaj kaj li ne koncedos la politikan krizon en la lando. Rezulte de tiu la  2005 Karubi demisiis kiel la ano de la Konsilio de ekspertizistoj kaj la konsiliano de la plej Supera Gvidanto de Irano Ali Ĥamenei. Nokte antaŭ la  li estis metita je hejma arestado. Post tiu, en 2005 Mehdi Karubi fondis la Partion de la nacia konfido de Irano, kiu kandidatigis lin en la prezidanta balotado en 2009. Post malvenko en tiu li aktive partoprenis la protestadon kune kun alia malgajninta kandidato Mir Hosejn Musavi.

Tradicie Mehdi Karubi havas subtenadon de Akbar Hashemi Rafsanjani.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de la elekta kampanjo de Karubi (2009) 

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1937
Kategorio:Iranaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de la Meĝliso (Irano)
Kategorio:Iranaj prezidantaj kandidatoj
Harpaj tagoj Ostrava

eta|230px|Harpo
**Harpaj tagoj Ostrava** estas ununura internacia festivalo en Ĉeĥio mallarĝe celita al harpo. La festivalo estiĝis en la jaro 2000 en Ostrava. Ties fondintino estis harpistino Ada Balová. Impulso por la estiĝo de Harpaj tagoj estis aranĝo de la 7-a monda harpa kongreso  en Prago en la jaro 1999, kies arta direktorino estis harpistino Jana Boušková.

La festivalo prezentas geharpistojn en soloaj recitadoj, kun kameraj ensembloj eĉ kun orkestroj. Ĝi estas ankaŭ celita por prezentado de junaj talentuloj kaj ilia enmembrigado en profesia arta agado. La junaj partoprenantoj havas en la festivalo eblecon prezentiĝi flanke de konataj muzikistoj kaj ludi akompanantaj de lertaj muzikaj korpusoj. Apud koncertoj estas enkadre de la festivalo aranĝataj ankaŭ prelegoj pri la harpo kaj la muziko ĝenerale.

## Ligiloj 
* Oficialaj paĝoj 
* World Harp Congress - angle

Kategorio:Ĉeĥaj muzikaj festivaloj
Kategorio:Muziko en Ostrava
Kategorio:Eventoj en Ostrava
Kategorio:Harpoj
Le Trou normand (filmo)

***Le Trou normand*** (***La Normanda Truo***) estas franca filmo de Jean Boyer, aperinta en 1952.

## Temo 
Hippolyte Lemoine estas tridek-kelk jara nesciulo, naiva kun infana menso, vivanta en vilaĝo en Normandio. Kiam mortas lia onklo Célestin, tiu ĉi testamente heredigas sian tutan fortunon kaj gastejon (Le Trou Normand) al sia nevo Hippolyte, kondiĉe ke li trapasu sian ateston pri lernado ene de unu jaro.

Por atingi sian celon, li devos kontraŭstari la maĥinaciojn de sia onklino Augustine (bo-fratino kaj amantino de la mortinto), kiu pensis heredi anstataŭ li kaj provas lin malsukcesigi, uzante sian filinon Javotte. Li estas subtenata de multnombraj loĝantoj de la vilaĝo, interalie la urbestro, la instruisto kaj ĉefe ties filino, ankaŭ instruistino, al kiu Hippolyte baldaŭ enamiĝos.

## Komento 
* Temas pri la unua filma apero de Brigitte Bardot, tiam 17-jaraĝa.

## Teĥnikaĵoj 
* Titolo: *Le Trou normand*
* Reĝisoro: Jean Boyer
* Scenaro: Arlette de Pitray (prafilino de Grafino de Ségur)
* Adaptado: Arlette de Pitray, Jean Boyer
* Dialogo: Arlette de Pitray
* Help-reĝisoroj: Robert Guez, Jean Bastia
* Bildoj: Charles Suin
* Operatoro: Marcel Franchi, helpata de Castagnier kaj Jacques Chotel
* Muziko: Paul Misraki
* Kanzono: *Les Enfants fan fan...*, teksto de Jean Boyer
* Dekoroj: Robert Giordani, helpata de Jean Mandaroux kaj J. d'Oviedo
* Muntado: Fanchette Mazin, helpata de Arlette Lalande
* Filmado: de la  ĝis la  en Conches-en-Ouche, en Eure.
* Sono: William-Robert Sivel, helpata de Arthur Van der Meeren kaj Pierre Zann
* Ŝminkado: Jean Ulysse, Yvonne Barie
* Platforma fotisto: Robert Joffres
* Skriptistino: Cécile Malbois
* Inspektoro: André Guillot
* Ekstera inspektoro: Charles Auvergne
* Produkto: Cité Films Fidès
* Ĉefo de produkto: Jacques Bar
* Produkta sekretariino: Simone Chotel
* Produkta direktoro: Walter Rupp
* Daŭro: 85 minutoj
* Distribuo: Victory Films, Yunig Films
* Ĝenro: Komedio
* Aperdato:  en Francio

## Rolularo 
* Bourvil: *Hippolyte Lemoine*
* Jane Marken: *Augustine Lemoine, onklino*
* Brigitte Bardot: *Javotte Lemoine, kuzino*
* Jeanne Fusier-Gir: *Maria Courtaine*
* Roger Pierre: *Jean Marco*, impresario
* Pierre Larquey: *Testu, trinkejestro*
* Noël Roquevert: *Doktoro Aubert*, urbestro
* Nadine Basile:  *Madeleine Pichet*
* Georges Baconnet: *S-ro Pichet*, instruisto
* René Worms: *Le préfet*
* Marcel Charvey: *Snoba aŭtomobilisto*
* Léon Berton: *Notaria aktisto*
* André Dalibert: *Firmin, kamparano*
* Marcel Méral: *Kamparano*
* Jean-Pierre Lorrain: *Kamparano*
* Jack Ary: *Bricourt, ĵurnalisto*
* Albert Duvaleix: *Maître Poussin, notario*
* Janine Clairville: *Servistino en porkaĵejo*
* Jacques Deray: *Duval, ĵurnalisto*
* Florence Michael: *Louisette, amikino de Javotte*
* Fournier
* Guy Saint-Clair
* Pierre Naugier

## Eksteraj ligiloj 
* Le Trou normand en IMDb

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1952
Nugato de Montélimar

eta|Nugato vendota en iu sudorienta franca vilaĝoLa blanka **Nugato de** Montélimar (departemento Drôme/Francio) estas dolĉaĵo konsistanta el sukero, lavenda mielo, ovoblanko, vanilo, pistakoj kaj migdaloj. Ĝi estas dokumentita unue la 2-an de januaro 1701, kiam oni faris donacon al la dukoj de Burgonjo kaj Berry po unu funtocenton da nugato. La franca kaj la germana nugatspecoj forte diferencas inter si. Beleta rakontaĵeto klarigas al ni la pseŭdosciencan etimologion de la vorto "nugato": Estis je la fino de la 17a jarcento fraŭlino maljuna nomata Onjo Manon. Ŝi okupiĝis tutan tagon pri ŝpinado aŭ trikado, havante oran koron kaj talentegon kuiri kaj baki. Por plivivigi sian monotonan vivon ŝi kutimis inviti ĵaŭde siajn genevojn kune kun iliaj malgrandaj amikoj. Tiam ŝi plezure rakontis al ili distrajn kaj miraklajn fabelojn kaj kantadis antaŭ ili malnovajn popolajn kantojn. Poste ŝi surtabligis al la junuloj po unu deserton bongustan preparitan sekrete. La frandemularo reagis ĉiam dirante: "Tante Manon, tu nous gâtes!" (Onjo Manon, vi dorlotas nin!). Sed la vera etimologio de la vorto ŝajnas esti la latina termino "nucatum" signifanta iun nuksan manĝeton.

Kategorio:Dolĉaĵoj
Kategorio:Montélimar
Kategorio:Komunumoj de Drôme
Wittnau AG

** Wittnau** estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1123 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Wittnau situas ĉe la bordo de la rivereto *Bruggbach*, alfluanto de Sissle en valo inter la altebenaĵoj de la Argovia Tavolĵuraso.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Wittnau limas en nordo al Gipf-Oberfrick, en oriento al Wölflinswil, en sudo al Kienberg (Kantono Soloturno) kaj Anwil (Kantono Bazelo Kampara), kaj en okcidento al Rothenfluh (Kantono Bazelo Kampara) kaj Wegenstetten.

## Trafiko 
Wittnau estas ligita al la reto de la publika trafiko per poŝtaŭtolinio de Araŭo al Frick.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Wittnau datiĝas el la jaro 828 kiel *Witundhove*.

En mezepoko regis la Grafoj de Homburg-Thierstein kaj poste la Habsburgoj pri la regiono. La Habsburgoj pandigis en la jaro 1468 la tutan Frick-Valon al Burgonjo post kies tetruo fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1477 Wittnau refariĝis posedaĵo de Aŭstrio.

En la jaro 1797 la Frikvalo fariĝis franca protektoraĵo, kiu en la jaro 1802 estis integrita al la Helveta Respubliko kiel Kantono Frikvalo. En 1803 kun la dissolvo de la Helveta Respubliko la Frikvalo estis integrita al la nova Kantono Argovio, al kiu ankaŭ Wittnau ek de tiam apartenas.

## Vidu ankaŭ 
* Wittnau

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Wittnau
Ueken

** Ueken** estas komunumo en la distrikto Laufenburg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 853 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Ueken situas en la *Staffelegg-Valo*, flanka valo de la valo de la rivero Sissle. La valon limas ambaŭflanke montetoj de la Argovia Tavolĵuraso, kiuj abrupte leviĝas kaj poste transiras al vastaj altebenaĵoj. La komunumo kovras areon de 5,10&nbsp;km², de kiujn 2,01&nbsp;km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,40&nbsp;km² estas utiligitaj por konstruado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Ueken limas en nordokcidento al Frick, en nordoriento al Hornussen, en oriento al Zeihen, en sudo al Herznach, kaj en okcidento al Gipf-Oberfrick.

## Trafiko 
La komunumo Ueken estas konektita al la reto de la publika trafiko per poŝtaŭtolinio de Frick al Laufenburg. 2,5&nbsp;km norde de Ueken apud Frick situas aliro al la nacia aŭtoŝoseo A3 de Bazelo al Zuriko.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Ueken datiĝas el la jaro 1336.

En mezepoko Ueken estis posedaĵo de la Grafoj de Habsburgo-Laufenburg, kies posedaĵo en la jaro 1386 transiris al la Habsburgoj. La Habsburgoj pandigis en la jaro 1468 la tutan Frick-Valon al Burgonjo post kies tetruo fare de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1477 Ueken refariĝis posedaĵo de Aŭstrio.

En la jaro 1797 la Frikvalo fariĝis franca protektoraĵo, kiu en la jaro 1802 estis integrita al la Helveta Respubliko kiel Kantono Frikvalo. En 1803 kun la dissolvo de la Helveta Respubliko la Frikvalo estis integrita al la nova Kantono Argovio, al kiu ankaŭ Ueken ek de tiam apartenas.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Ueken
Varofetiĉo

**Varofetiĉo** estas fenomeno, kiun Karl Marx priskribis en la unua ĉapitro de La Kapitalo en 1867 pri «Fetiĉismo de varoj». Laŭ tiu teorio, en kapitalistaj socioj, sociaj rilatoj estas aliigitaj al ŝajne objektivaj rilatoj inter varoj kaj mono. Karl Marx verŝajne uzis la esprimon ironie, ĉar tiutempe, fetiĉismo ankoraŭ aludis sociojn konsideritaj «primitivajn», kaj Marx verŝajne volis emfazi ke tiaj primitivaj kredaj sistemoj ankaŭ ekzistis en la sino kaj en la esenco de okcidentaj kapitalistaj socioj. Tio konstatiĝas en modernaj socioj per aprezo de aŭtoj kaj ĉefe de la lastaj modeloj fare de la aĉetintoj kaj ties montrado kiel falsa pruvo de socia povo.

Kategorio:Marksismaj konceptoj
Kategorio:Marksismo
Ratsgymnasium

La vorto **Ratsgymnasium** (Rat = komunuma konsilantaro, do esperantigo: *Konsilantargimnazio*) aldoniĝis la komencon de la 16-a jarcento al urbaj instruad-institucioj por pli bona distingo de la ekleziaj katedralaj lernejoj. 
En nuna Germanio ne malmultaj mezlernejoj tiel aldone nomiĝas.

## Konsilantargimnazioj en Germanlando 
Jen pluraj ekzemploj de lernejoj titolitaj *Rats-gimnazioj*:
* Ratsgymnasium Bielefeld
* Evangelisches Ratsgymnasium Erfurt
* Ratsgymnasium Ratsgymnasium Gladbeck
* Ratsgymnasium Goslar
* Kaiser-Wilhelm- und Ratsgymnasium Hannover
* Ratsgymnasium Minden
* Ratsgymnasium Osnabrück
* Ratsgymnasium Rheda-Wiedenbrück
* Ratsgymnasium Stadthagen
* Ratsgymnasium Wolfsburg

## Eksteraj ligiloj 
* Listo de Konsilantargimnazioj kun ligiloj 

Kategorio:Gimnazioj en Germanio
Krajna

**Krajna**, hungare **Véghely** [vEghej] estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en ObčinaTišina. Ĝis 1887 la oficiala hungara nomo estis *Krajna* aŭ *Kraina*, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan fantazian loknomon.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5&nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 203 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 9251
* Aŭtokodo: MS

## Situo 
Krajna situas sur ebenaĵo, laŭ la aŭstra landlimo.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1366 en formo *"Zwethnafalua"*. Dum la hungara regado oni nombris en Véghely 40 domojn kaj 766 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat (ankaŭ tiam ĉe la aŭstra limo), poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. Ekde 2008 Aŭstrio kaj Slovenio apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas trapasebla senkontrole ie ajn.

## Fontoj 
* hungara kaj slovena Vikipedioj
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si

Kategorio:Vilaĝoj de Slovenio
Arnold Rosé

**Arnold Josef Rosé** (n. 24-an de oktobro 1863 en Iaşi; m. 25-an de aŭgusto 1946 en Londono; origine *Arnold Josef Rosenblum*) estis violonisto kaj muzikinstruisto.

## Vivo 
Arnold Rosé studis violonon ekde 1874–77 ĉe la Konservatorio de la Asocio de Muzikŝatantoj je Vieno ĉe Karl Heißler. Koncertoturneoj kondukis lin al Germanio, kie li en 1879 debutis kun la Gewandhausorchester Leipzig, kaj al Parizo. Ekde 1881 ĝis 1938 li estis koncertmajstro de la Viena Kortegopera Orkestro kaj membro de la Vienaj Filharmoniistoj. En la jaroj 1888 ĝis 1896 li foje ankaŭ sinprezentis kiel koncertmajstro en la orkestro de la Festivalo de Bayreuth kaj ekde 1903 li membris la Vienan Kortegomuzikan Kapelon.

En la jaroj 1893 ĝis 1901 li instruis ĉe la Konservatorio de la Asocio de Muzikŝatantoj je Vieno (*Gesellschaft der Musikfreunde*) kaj ekde 1908 ĝis 1929 ĉe la Viena Muzikakademio. Kun la *Rosé-Kvarteto* fondita de li (kun Paul Fischer, 2-a violono; Anton Ruzitska, vjolo kaj Friedrich Buxbaum, violonĉelo), li faris multajn turneojn. La kvarteto fariĝis unu el la plej famaj siatempaj kaj sindediĉis krom la klasika repertuaro precipe ankaŭ al la verkoj de samtempaj komponistoj kiel Brahms, Korngold, Schmidt, Schönberg kaj Webern. De Schönberg ĝi unuan fojon prezentis en 1902 la arĉseksteton *Verklärte Nacht* op. 4 kaj la unuajn du arĉkvartetojn en 1907 kaj en 1908.

Rosé ekde 1902 estis edzo de fratino de Gustav Mahler, Justine (1868–1938). Lia filo Alfred (1902–1975) estis pianisto, dirigento, komponisto; lia filino Alma (1906–1944) ankaŭ estis violinisto kaj pereis en ekstermejo Aŭŝvico. Eduard Rosé estis lia kolego kaj frato, kaj same pereis pro la naziisma amasmortigado en la Koncentrejo de Terezín.

Estante judo Arnold Rosé devis fuĝi post la anekso de Aŭstrio far Germanio la 12-an de marto 1938 al Londono. Tie li kunlaboris ankoraŭ kun la *Austrian Academy* kaj sinprezentis kun sia kvarteto, La lasta publika koncerto okazis en 1945.
eta|Tombo de Justine, Arnold kaj Alma Rosé sur la tombejo ĉe Grinzing

## Dekoracioj 
* Max Reger dediĉis al li sian *Suite im alten Stil*, op. 93
* Franz-Joseph-Ordeno

## Literaturo 
* Felix Czeike: *Historisches Lexikon Wien*, Band 4. Kremayr & Scheriau, Vieno 1995, ISBN 978-3-218-00546-3, S.&nbsp;693.
* *Handbuch österreichischer Autorinnen und Autoren jüdischer Herkunft 18. bis 20. Jahrhundert.* Volumo 2 J-R. Eldonita per la Aŭstria Nacia Biblioteko, Vieno. Prilaborita de Susanne Blumesberger, Michael Doppelhofer, Gabriele Mauthe, eldonejo K. G. Saur, Munkeno 2002, ISBN 978-3-598-11545-5.
* *Oesterreichisches Musiklexikon*. Volumo 4. Eldonejo de la Aŭstra Akademio de Sciencoj, Vieno 2005, ISBN 978-3-7001-3046-8.

## Eksteraj ligiloj 
* Österreich-Lexikon – Arnold Josef Rosé

Kategorio:Aŭstraj klasikaj violonistoj
Kategorio:Rumanaj klasikaj violonistoj
Kategorio:Elmigrintoj
Kategorio:Ekzilo
Kategorio:Aŭstraj judoj
Kategorio:Moldavaj judoj
Kategorio:Viktimoj de la naziismo
Asfur Stah (filmo)

***Asfur Stah*** (arabe: **عصفور السطح**) (france:'''Halfaouine, l'enfant des terrasses**) (**''Halfaŭin', la infano de terasoj''''') estas tunizia unua longdaŭra filmo de Ferid Bugedir aperinta en 1990.

## Temo 
En popola kvartalo de Halfaŭin', Tunizo, la juna Nura vivas inter pluraj mondoj: tiu de viroj, en la stratoj, tiu de virinoj, kies banejon li ankoraŭ povas eniri, malgraŭ baldaŭa pubereco, kaj tiu de lia imagopovo, peza pro timoj ligitaj al eniro en plenkreskan viron. Bugedir pentras ĝojan pentraĵon de la tunizia vivo kaj montras la subtilajn kaj komplikajn rilatojn inter viroj kaj virinoj en Tunizio.

## Teĥnikaĵoj 
* Originala titolo: *Asfour Stah*
* Franca titolo: ''Halfaouine, l'enfant des terrasses''
* Reĝisoro: Férid Boughedir
* lingvo: Tunizia araba dialekto
* Scenaro: Férid Boughedir
* Lando: Tunizio
* Dekoroj: Taieb Jallouli
* Muziko: Anouar Brahem
* Formato: Kolora
* Ĝenro: Drama komedio
* Daŭro: 1h35
* Aperdato: 1990

## Rolularo 
* Selim Boughedir: Nura (Selim estas la nevo de reĝisoro Ferid Bugedir)
* Mustapha Adouani: Si Azuz
* Rabia Ben Abdallah: Jamila
* Mohamed Driss: Salih
* Hélène Catzaras: Latifa
* Fatma Ben Saïdane: Salua
* Abdelhamid Gayess: Ŝejĥo Moĥtar
* Jamel Sassi: Moncef
* Carolyn Chelby: Leila

## Rekompencoj 
* Ora "Tanit", premio por plej bona interpretado, premio por plej bona reĝisorado kaj premio Unesko en Kinaj Tagoj de Kartago (Tunizio).
* Granda premio en Mostra de Valencia (Hispanio)
* Ora medalo por plej bona filmo en Festivalo de juneco de Griffoni (Italio)
* Premio por plej bona vira espero en Internacia Festivalo de komedia filmo en Vevey (Svislando)
* Malfermo de Festivalo de Novjorko (Usono)
* Granda speciala premio de ĵurio – Premio por la plej bona bildo en Festivalo de Las Vegas (Usono)
* Premio de la plej bona unua verko en Festivalo de Ĉikago (Usono)
* Granda premio en Festivalo Vue d'Afrique (Kanado)
* Premio de la publiko en Würzburg (Germanio)
* Plej bona araba filmo de l'jaro en Festivalo de Kairo (Egiptio)
* Ora olivarbo en Festivalo de Bastia (Korsiko, Francio)

## Eksteraj ligiloj 
* Halfaouine, l'enfant des terrasses en AfriCiné
* Asfour Stah en IMDb

Kategorio:Tuniziaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1990
Canal de Savières

**Canal de Savières** (prononcu [ka**nal** dø Sa**vjer**]) estas natura akvofluejo per kiu Lago Bourget elversiĝas en riveron Rodanon.

Tamen, en kazo de ŝvela akvo de Rodano, ĝia fluo povas inversiĝi: la rivero fluas en la lagon. Canal de Savières estas unu el la unikaj akvofluejoj en Eŭropo kies fluo nature inversiĝas.

Canal de Savières eliras el nordo de lago Bourget inter la komunumoj Conjux kaj Chindrieux. Fluante okcidenten, ĝi atingas Rodanon en komunumo
Chanaz.

Ĝi utilis, de antikva tempo, kiel akvovojo inter le Bourget-du-Lac kaj Seyssel.
En 1855, kvar vaporŝipoj deĵoris linion inter Aix-les-Bains kaj Liono.

## Ekstera linio 
* Turismaj informoj (france) 
* Paĝaro de urbo Chanaz (france)

Kategorio:Geografio de Francio
Kategorio:Rodano-Alpoj
Kategorio:Savojo
Kategorio:Alfluantoj de Rodano
Feromono

La **feromonoj** estas kemiaj substancoj ege aktivaj emisiitaj de bestoj aŭ plantoj, por transmeti informojn al anoj de la sama specio kaj modifii iliajn kondutojn aŭ fiziologiojn. Pro ilia informtransdona funkcio ili apartenas al la kategorio de signalkemiaĵoj.

La unua kemie priskribata feromono estas la bombikolo, fare la germana kemiisto Adolf F. Butenandt (1903-1995) en 1959. Oni scias nun produkti sintezajn feromonojn.

Ĉe la mamuloj aŭ reptilioj, ili estas ricevitaj per organo tiel nomata vomero-naza organo. La insektoj uzas la gustajn organojn de iliaj antenoj.

La feromonoj estas kompareblaj al la hormonoj, sed, male al la klasikaj hormonoj (adrenalino, serotonino...), sekreciiata fare de endokrinaj glandoj kaj agantaj ene de la organismo, la feromonoj estas produktaj fare de eksokrinaj glandoj aŭ ekskreciataj (urino, ŝvito, fekaĵoj...).

Ili povas esti vaporivaj kaj ricevataj per flaro, aŭ per kontakto kaj gusto (ĉe la insektoj).

Estas pruvita ke feromonoj ankaŭ efikas ĉe la Homo.

## Variaj tipoj de feromonoj 
;1. Teritoriaj feromonoj
: Utilas por marki sian teritorion. Ekzemple, la Kanisoj ellasas kelkajn gutojn da urino ĉe la rando de siaj teritorioj

;2. Spuraj feromonoj
: Tre oftaj ĉe la sociaj insektoj. Ekzemple, la formikoj markas sian vojon per nevaporivaj hidrokarbono, celante ke aliaj formikoj sekvu la spuron.
: Aliaj ekzemplo: la mara petromizo estas gvidata al sia naska rivero per la feromonoj ellasitaj de ties larvoj.

;3. Alarmaj feromonoj
: Vaporivaj (aŭ solveblaj) substancoj ellasitaj de estaĵo vundita aŭ atakata de predanto. Ili estigas fuĝon de aliaj estaĵoj. Ekzistas ankaŭ ĉe la plantoj: planto manĝata de herbovorulo ellasas alarmajn feromonojn kiuj estigas, ĉe la najbaraj plantoj, produkton de amara tanino. La plantoj tiam iĝas malbongustaj.

;4. Seksaj feromonoj
: Ellasitaj por indiki la seksan haveblecon. Iaj papilioj povas flari seksajn partnerojn al pli de 10 kilometroj.

;5. Forpuŝaj feromonoj
: Instigas foriri. Ekzemple (rimarkita de Jean-Henri Fabre): insektino kiu demetas ovojn en frukto metas sur ĝi substancon, kiuj instigas aliajn insektinojn meti siajn ovojn aliloke.

;6. Gregaj feromonoj
: Altiras ulojn de ĉiuj sekso. Instigas la bestojn gregiĝi.

;7. Aliaj feromonoj
: Estigas diversajn kondutojn : paciĝo, rekono de samgrupaj uloj, aŭ ankaŭ estigas fiziologiajn ŝanĝojn. Ekzemple, la sinkroneco de menstruoj ĉe virinoj, kiuj vivas en komuneco (Weller 1993).

## Literaturo 
KOVÁCS, Lájos. *Pri la feromonoj*. En: Scienca revuo, vol. 42, n-ro 158 (1991), pp. 54-60 online 

## Eksteraj ligiloj 
* Feromonoj ĉe la abeloj (france)
* La kemia lingvo de la insektoj (germane)
* La feromonoj ĉe la insektoj (angle)
* ...kaj ĉe la homoj (angle) 

## Referencoj 

Kategorio:Biomolekuloj
Iznájar

**Iznájar** estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Córdoba, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 135 km2 kie loĝas 4843 geloĝantoj, do loĝdenso estas 35.9 loĝ./km2.
Iznájar situas je 110 km de la provinca ĉefurbo Córdoba.

## Demografio 
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA , 2007) la 4843 geloĝantoj de la municipo **Iznájar** estas 2425 inoj kaj 2418 viroj. En la 135-kvadratkilometra teritorio estas 8 setlejoj, kie loĝas 3161 geloĝantoj, kaj aliaj 1682 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 32, 20 inoj kaj 12 viroj, kaj mortis 51, 24 inoj kaj 27 viroj. Tiel la natura kresko estis -19 (-0.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 2340 homoj (48.3%).

## Vilaĝetoj 
Malgraŭ tiuj ok loĝlokoj, kiuj aperas en loĝantara statistiko, la municipa registaro listigas multajn vilaĝetoj (*aldeas*) en la municipo, kies teritorio estas grandparte okupata de la plej granda akvujo de Andaluzio, la akvobaraĵo de Iznájar.
* Vilaĝetoj norde de la lago:
:El Higueral,
:Cierzos y Cabrera,
:Arroyo de Priego,
:Solerche,
:Jaramillo,
:Los Juncares,
:La Celada,
:Lorite,
:La Hoz.
* Vilaĝetoj sude de la lago:
:La Fuente del Conde,
:Ventorros de Balerma,
:El Adelantado,
:Las Chozas de la Fraila aŭ Las Chozas de los Frailes,
:Valenzuela y LLanadas,
:Corona-Algaida y Gata,
:Los Concejos,
:Alarconas y Antorchas,
:Montes Claros,
:Arroyos del Cerezo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Iznájar  - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.

Kategorio:Municipoj de Andaluzio
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Kienberg SO

**Kienberg** estas komunumo en la distrikto Gösgen en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 521 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Kienberg situas ĉe la norda flanko de la Soloturna Ĉenĵuraso je alteco de 549 m s.m. La vilaĝo estas kvazaŭ eksklavo nordoriente de la kantono, nur je longeco de 100 metroj tute en la sudo ĝi havas rektan limon al Kantono Soloturno. Okcidente ĝi limas al Kantono Bazelo Kampara kaj norde kaj oriente al Kantono Soloturno.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Kienberg limas en nordo al Wittnau (AG), en oriento al Wölflinswil (AG) kaj Oberhof (AG), en sudoriento al Erlinsbach AG (AG) kaj Erlinsbach (SO), en sudokcidento al Oltingen (BL) kaj Anwil (BL).

## Trafiko 
La komunumo estas konektita al la reto de la publika trafiko nur ek de la bazelkampara flanko, nome per poŝtaŭtolinio tra la Ergolzvalo al Gelterkinden.

## Vidindaĵoj 
eta|maldekstra|150px|Preĝejo Maria Ĉieliro
La preĝejo *Maria Ĉieliro* jam estis menciita en la jaro 1276. Inter la jaroj 1627 kaj 1635 ĝi estis en frubaroka sitlo komplete rekonstruita kaj restaŭrita en la jaro 1972. En la vilaĝocentro estas konservitaj karakterizaj kamparandomoj el la 18-a kaj 19-a jarcento. die ehemalige Innenausstattung im klassizistischen Stil wiederhergestellt. Sur la areo de la komunumo situas la ruinoj de la Kastelo Heidegg kaj de la Kastelo Alt-Kienberg.

Super la malnova gipsminejo en la orienta parto de la vilaĝo formiĝis rimarkindaj dolinoj.

## Historio 
La unua skriba mencio de Kienberg datiĝas el la jaro 1173 el dokumento, kiu mencias la sinjorojn *Vlricus* kaj *Hartmannus* el *Chienberh*.

Ek de mezepoko Kienberg estis propra Senjorujo, kiu estis servuto de la Habsburgoj. Post la formorto de la Senjoroj de Kienberg la senjoreco pri la vilaĝo falis al la Senjoroj de Heidegg. Kontraŭ la volo de la aŭstroj la senjorujo estis vendita en la jaro 1523 al Soloturno.

Sub la regado de Soloturno la vilaĝo estis atribuita al la voktejo Gösgen. Post la Helveta Revolucio la vilaĝo dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 apartenis al la administra distrikto Soloturno. Ek de 1803 ĝi denove apartenas al la distrikto Gösgen.

## Fontoj 
Tiu-ĉi artikolo baziĝas sur informoj de la koncerna artikolo en la germanlingva vikipedio, de la Historia Leksikono de Svislando kaj la oficiala retpaĝo de la komunumo Kienberg SO.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Kienberg

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Kienberg
* Kienberg en la Historia Leksikono de Svislando
Fier (rivero)

Rivero **Fier** (prononcu [Fje]) estas rivero de departemento Haute-Savoie, maldekstra alfluanto de Rodano.

Ĝi fontas en la montĉeno Aravis, ĉe la piedo de Monto Charvin en limo de komunumoj Le Bouchet kaj Manigod, ĝi trafluas komunumon Les Clefs, kie li ricevas alfluanton, rojo *Chapmfroid*. De tie, ĝi fluas norden kaj ricevas dekstran alfluanton Nom en urbo Thônes; de tiam ĝi iras okcidente al La Balme-de-Thuy, Alex, Dingy-Saint-Clair, faras limon inter Nâves-Parmelan kaj Annecy-le-Vieux.

Inter Villaz kaj Argonay, ĝi ricevas, sur sia dekstra bordo, torenton La Filière. Ĉiam limante Annecy-le-Vieux, ĝi preterfluas Pringy kaj Metz-Tessy. Ĝi trairas la nordan ĉirkaŭurbon de Annecy, limas inter Meythet kaj Cran-Gevrier kie alfluas al ĝia maldekstra bordo torento Thiou, elfluanto de Lago de Annecy.

Ĝi poste trafluas Poisy kaj Lovagny, kie ĝi fosis la vidindan kanjonon Gorges du Fier, vizitebla danke al ponteto.

Ĝi fluas ankaŭ ĉe Chavanod, Etercy, Vaulx, Hauteville-sur-Fier. En pli ebena tereno, ĝi meandras inter Sales kaj Vallières.

En Rumilly ĝi ricevas maldekstre la torenton Chéran. De tie ĝi turnas norde inter Lornay kaj Moye. En Val-de-Fier. Ĝi turnas okcidenten kaj impetas en kanjono tiel nomata *Gorges du Val-de-Fier*, inter montoj *Montagne des Princes* kaj *Montagne du Gros Foug*.

Elirinte de la kanjono, ĝi fluas inter Seyssel kaj Motz kaj tie alfluas la maldekstran bordon de Rodano. Ĉar ĝia enfluejo direktiĝas norden, la forto de la fluo de Fier estigas kontraŭfluon en Rodano sur ĉirkaŭ ducent metroj.

## Ekstera linio 
* Le Fier apud Annecy (france)

Kategorio:Riveroj en Francio
Kategorio:Alfluantoj de Rodano
Dancmuziko

**Dancmuziko** estas muziko, per kiu oni povas danci resp. kiu estas komponita por certa danco. Kion oni ekzakte rigardas kiel dancmuziko, dependas de sociaj, kulturaj kaj personaj faktoroj.

Al la demando, kion oni nomu dancmuziko, oni respondas malsame depende de tempohistoriaj kaj ne malofte ankaŭ de politikaj evoluoj. Ofte moderna dancmuziko similas al la trancaj ritmoj de *"primitivaj"* kulturoj. Foje observeblas intermikso kaj etna influado inter originala popolmuziko kaj aktuala dancmuziko, ekz. *bhangrao* aŭ afrikdevena muziko. Ĉirilate oni ankaŭ diras mondmuziko.

Sub dancmuziko nuntempe plejparte oni komprenas societajn dancojn, kiuj subdividiĝas en salondancoj kaj latinamerikaj dancoj kun la apartenaj muzikstiloj, kaj al kiuj oni ankaŭ kalkulas rokenrolon, bugion kaj diskofokson, folkloraj dancoj, popoldancoj, tradiciaj dancoj, usonaj linidancoj, muzetdancoj ktp. La plejmultajn modernajn muzikstilojn, kiujn oni nuntempe dancas en diskludejoj – kiel grandparto de la rokmuziko, hiphopo kaj elektronika dancmuziko (tekno, haŭzo ktp.) - oni kutime ne nomas dancmuziko malplivastasenca, kvankam ili plenumas la ĉisupran difinon. Krom tio ekzistas ekde la frua 20-a jarcento ĉiam denove enmodaj kaj societfestaj dancoj, kiuj kiel modoaperaĵo dumtempe estas ege popularaj kaj poste plejofte eniras forgeson. En la dudeka jarcento populariĝis kaj nun pli famas la tradiciaj dancoj, kiuj origine venas de la kamparo, kaj profesiaj muzikistoj specialiĝis en komponado de dancoj por balo de tradiciaj dancoj. Ankaŭ ekzistas festivaloj, ekz. en Francujo la "Grand Bal de l'Europe"" en Gennetines.

El la vidpunkto de dancosporto ekzistas kompletigaj kvalitorekoniloj por dancmuziko, ĝuste se tiun ludas vive bando:
* La muzikon oni ludu klare, kaj la ritmo de la respektiva danco estu klare ekkonebla.
* La muziko observu fiksan tempoinstrukcion mezuritan en BPM.
* La takto estu bone perceptebla ankaŭ por mallertaj dancantoj. Oni devas trovi kompromison inter klareco kaj ritma libereco, ĉar iuj lertaj dancantoj preferas muzikon, en kiu la takto ne altrudiĝas, tiel ke la danco estas interpretata pli libere kaj per tio ankaŭ pli malmodeste dum aliaj lertaj dancistoj postulas precizan interpreton kun malpli da improvizaĵoj, kiuj ĝenas la dancadon.

## Famaj dancmuzikistoj 
* Charly Hosenseidl (m. 2008)
* Groove Coverage

## Vidu ankaŭ 
* danco
* salona danco
* baleto
* Listo de plej vendantaj muzikistoj


Kategorio:Muzikaj ĝenroj
Tropovci

**Tropovci,** hungare **Murafüzes** estas malgranda vilaĝo en Slovenio en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en Občina Tišina. Ĝis fino de la 19-a jarcento la oficiala loknomo estis **Tropóc(z)**, kiu iĝis hungareca *Füzes* pro la hungariga politiko, iom poste Murafüzes pro peto de Poŝto por diferenci de la identaj aŭ similaj loknomoj.
eta|dekstra|280ra|Municipo Tišina en Slovenio, kie Tropovci troviĝas

## Bazaj informoj 
* Areo: 3&nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 194 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 480
* Poŝtkodo: 9251
* Aŭtokodo: MS

## Situo 
Tropovci situas sur ebenaĵo inter Tišina kaj Gradišče kontaktiĝanta kun ambaŭ vilaĝoj, laŭ flankovojoj. La kampoj de Tropovci tuŝas Muro (rivero)-n.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1365 en formo *"Tropoch"*. Dum la hungara regado oni nombris en Murafüzes 47 domojn kaj 249 homojn. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo senbatale okupis la komunumon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio. En 1936 vilaĝa festego okazis.

## Fontoj 
* hungara kaj slovena Vikipedioj
* w.vasidigikonyvtar.hu
* w.ms.sik.si
* w.geopedia.si

Kategorio:Vilaĝoj de Slovenio
Engelbert Pernerstorfer

**Engelbert Pernerstorfer** (n. 27-an de aprilo 1850 en Vieno; m. 6-an de januaro 1918 samloko) estis aŭstra politikisto kaj ĵurnalisto.

Engelbert Pernerstorfer aktivis kiel instruisto. Li apartenis al la germannacia rondo ĉirkaŭ Georg Ritter von Schönerer, laŭ sia iniciato en 1880 ekestis la Germana Lernejo-Asocio.
Ekde 1881 li estis kun- kaj ekde 1883 nura eldonanto kaj redaktanto de la gazeto „*Deutsche Worte*“. En 1882 li partoprenis la starigon de germannacia Programo de Linz.

Ekde 1885 ĝis 1897 kaj ekde 1901 ĝis 1918 li estis parlamentano de la Imperia Konsilantaro, ekde 1896 membro de la Socialdemokratia Partio de Aŭstrio. (Antaŭe li apartenis la rondon de la Fabianoj, rondo de socialreformemaj intelektuloj, el kiu en 1896 naskiĝos la Socialpolitika Partio). Krom Victor Adler Pernerstorfer fariĝis unu el la partiestroj de la socialdemokratio, li reprezentis la germannacian tendencon ene de la laborista movado. Ekde 1907 li estis vicprezidanto de la dua ĉambro de la Imperia Konsilantaro.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Ano de la reta leksikono de la viena socialdemokratio

Kategorio:Aŭstraj politikistoj
Kategorio:Socialdemokratoj
Kategorio:Aŭstraj ĵurnalistoj
Fruktkirlaĵo

[eta|250|Fruktkirlaĵo bazita de [fragoj]]
[eta|250|Fruktkirlaĵo bazita de [kivio]]
[eta|Fruktkirlaĵo bazita de legomoj, ĉefe [kukomoj]]
eta|dekstra|150ra|Smuzio
**Fruktkirlaĵo** aŭ **Smuzio** () estas malvarma deserto el miksitaj en miksaparato beroj aŭ fruktoj (kutime de unu speco) kun aldono de pecetoj da glacio, suko aŭ lakto.

Oni surtabligas smuzion en vitra kaliko kun tubeto kaj kulero. Kiel beroj kaj fruktoj estas uzataj kutime framboj, fragoj, vakcinioj aŭ ĉerizoj. Tre ofte oni uzas smuzion kiel vegetaran kaj sanigan nutraĵon.

La vorto *smuzio* estas konsiderenda kiel novismo; en la NPIV-eldono de 2002 ĝi ne troviĝas, kaj ankaŭ la angla esprimo, sur kiu ĝi baziĝas, estas uzata nur de la 1980-aj jaroj. Ĝis antaŭ nelonge oni uzis la pli internaciajn esprimojn "fruktkirlaĵo", "fruktpulpaĵo", aŭ "fruktlaktaĵo".

## Vidu ankaŭ 
* Koktelo

Kategorio:Desertoj
Kategorio:Trinkaĵoj
Dubina (Ostrava)

**Dubina** estas loka parto de urboparto Ostrava-Sudo de Ostrava en Ĉeĥio. Sur ĝi situas loĝdomaro kun superanta paneldoma konstruaĵaro. La loka parto etendiĝas sur parto de katastra teritorio **Dubina ĉe Ostrava**. Vivas ĉi tie  (). En la loĝdomaro vivas proksimume 5,6 % da loĝantoj de Ostrava (suma nombro de loĝantoj en la jaro 2007 proksimume 312&nbsp;000). Dubina estiĝis la 1-an de januaro 1984 kiel nova parto de tiama urba parto Ostrava 3. Ties teritorio estis elmembrigita el katastroj de Stará Bělá, Nová Bělá, Hrabová kaj Hrabůvka. Areo estas 1&nbsp;298&nbsp;499&nbsp;m².

## Loĝantaro 
Kategorio:Ostrava-Sudo
Kategorio:Setlejoj en Moravia pordego
Nemortigo

[eta|Tiu simbolo, kreita de Glenn D. Paige, spegulas la koncepton de nemortigado kombine la antikvan simbolon de Azio [jin-jango kun la ĵusa cerboserĉo, ke la stimulado de la vojoj inter sistemoj de la cerbo kontrolante emociojn kaj movojn povas helpi ŝanĝi el violento al neviolenta homa konduto. Simile Kreativaj Iniciatoj (blue), super Nemortiga Kapableco (blanke), povas finigi Homan Mortadon (ruĝe).]]
**Nemortigo** ("Nonkilling") rilatas al la manko de mortigo, minacoj mortigi kaj kondiĉoj, kiuj portas al mortigo en la homa socio. Kvankam la uzo de ĉi tiu termino en la akademia mondo rilatas ĉefe al la mortigo de homaj estaĵoj, ĝi estas foje plivastigita por enplekti la mortigon de bestoj kaj aliaj formoj de vivo. Same okazas pri tradicia uzo de la termino "nemortigo" kiel parto de la budaisma etiko (kiel esprimita en la unua ordono de la Pancasila, kaj en similaj vortoj tra la spiritaj tradicioj de la mondo. Signife "nemortigo" estis ankaŭ uzata lastatempe en la "Ĉarto por Mondo sen Perforto"  aprobita de la 8-a Tutmonda Pintokonferenco de la Premiitoj per la Pac-premio Nobel.

## Vidu ankaŭ 
* Mohandas Karamchand Gandhi
* Pacismo
* Lev Tolstoj
* Civila malobeo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Glenn D. Paige, *Nonkilling Global Political Science*, 2002; 3rd ed. 2009.
* Glenn D. Paige, Joám Evans Pim, editors, *Global Nonkilling Leadership*, 2009.
* School of Nonkilling Studies at Wikiversity
* Center for Global Nonkilling
* Nonkilling Cause on Facebook
* Affirmation of the Global Nonkilling Spirit
* Center for Global Nonkilling Channel on YouTube
* Charter for a World without Violence 

Kategorio:Kulturo
Kategorio:Politiko
Kategorio:Filozofio
Kategorio:Senperforto
Junto de Andaluzio

[200px|eta|**[Simbolo de la Junta de Andalucía**]]

La **Junto de Andaluzio** - ,  - estas la institucio kiu administras la aŭtonomecon de la regiono Andaluzio en Hispanio.

La *Junta de Andalucía* estas integrata de
:la parlamento de Andaluzio,
:la regiona prezidanto de Andaluzio kaj
:la registara konsilio (registaro de Andaluzio),
krom aliaj organizaĵoj kun propra jura ekzisto, kiel
:*Defensor del Pueblo Andaluz* (Ombudo),
:*Cámara de Cuentas de Andalucía* pri kontado,
:*Consejo Audiovisual de Andalucía* pri televidoj kaj aliaj komunikiloj,
:*Consejo Consultivo de Andalucía*,
:*Consejo Económico y Social* pri ekonomio kaj labordonado.

Ekde la komenco de la demokratia epoko fine de la 1970-aj jaroj kaj de la sistemo de aŭtonomaj regionoj en Hispanio, ĉiam la socialisma partio venkis en la regiona balotado kaj pro tio kaj la Prezidento kaj la registaro estis socialismaj.

La Palaco Sankta Telmo estas la sidejo de la Prezidenteco de la regiona registaro Junta de Andalucía (en la foto de la  tabelo). 

## Eksteraj ligiloj 
TTT-ejo de la Junto de Andaluzio

## Referencoj 
Kategorio:Andaluzio
Kategorio:Politiko de Andaluzio
Golam-Ali Hadad-Adel

**Golam-Ali HADAD-ADEL** (, naskiĝis en 1945, Teherano, Irano) — estas irana politikisto kaj sciencisto, la prezidanto de Meĝliso de la  2004 ĝis la  2008, ano de la Konsilio pri laŭceleco, tiu de la Konsilio pri la kultura revolucio kaj de la Irana akademio pri persaj lingvo kaj literaturo.

Golam-Ali Hadad-Adel estis elektita la deputito de la Meĝliso en 2000 kaj 2004, ĉe tio li iĝis la unua laika prezidanto de tiu post irana revolucio de 1979.

Li doktoriĝis pri filozofio en Teherana universitato en 1975 kaj ankaŭ bakalaŭrigis kaj magistriĝis pri fiziko respektive en Tehrana kaj Ŝiraza universitatoj. Por diversaj tempoj Hadad-Adel okupis postenojn la vic-ministro pri kulturo, la vic-ministro pri edukado, la prezidanto de la Irana akademio pri persaj lingvo kaj literaturo. Li estas aŭtoro de kelkaj libroj pri islamo kaj tiu de multaj artikoloj.

Lia filino estas la edzino de Moĝtaba Ĥamenei, la filo de Ali Ĥamenei, la plej Supera Gvidanto de Irano

## Verkoj 
### Studaĵoj 
** *Farhang-e Berahnegi va Berahnegi-e Farhangi* (La kulturo de nudeco kaj la nudeco de kulturo). Soroush, Tehran, 1980, tradukita al urdu, araba kaj turka.
** *Haj: Namaaz-e Bozorg* (Haĝo: la granda preĝo), Sana, Tehran, 2000.
** *Daaneŝnaame-je Jahaan-e Eslam* (La enciklopedio de la islama mondo). Islamic Encyclopedia Foundation, Volumoj 2-6 (kiel la redaktoro), 1996-2001.
** Tekstolibroj pri sociologio, socia scienco, civilaj studioj kaj Korano por altaj kaj gvidaj lernejoj.

### Tradukoj 
** ''Tamhidaat: Moghaddame-i baraaje har Maa-ba'd-ot-tabi'e-je Aajande ke be onvaan-e jek Elm Arze Ŝavad*, la traduko de *Fundamentoj por ĉia estonta mentafiziko* de Immanuel Kant «Prolegomena to any Future Metaphysics», Iran University Press, Tehran, 1988.
** *Nazarije-je Ma'refat dar Falsafe-je Kaant'', la traduko de «Kanta teorio pri scio» de Justus Hartnack, Fekr-e Rooz, Tehran, 2000.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1945
Kategorio:Iranaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de la Meĝliso (Irano)
Kategorio:Iranaj vic-ministroj
Kategorio:Iranaj sciencistoj
Julius Epstein

. Li estis aŭstra-hungara-juda pianisto.

## Vivo 
En Zagrebo li estis lernanto de la tiea ĥordirigento Vatroslav Lichtenegger, en Vieno li studis kompozicion ĉe Johann Rufinatscha kaj pianon ĉe Anton Halm. Li debutis en 1852 kaj baldaŭ fariĝis unu el la plej famaj pianistoj kaj pianinstruistoj de Vieno.

Ekde 1867 ĝis 1901 li estis profesoro ĉe la konservatorio en Vieno. Inter liaj lernantoj estis Ignaz Brüll, Marcella Sembrich, Gustav Mahler kaj Mathilde Kralik.

Epstein i.a. eldonis *Piansonatojn* de Ludwig van Beethoven, *Ĉiujn pianoverkojn* de Felix Mendelssohn Bartholdy kaj *Kritike trarigarditan eldonon de la kompleta verkaro* de Franz Schubert.

Liaj du filinoj Rudolfine (violonĉelisto) kaj Eugénie (violonisto) entreprenis inter 1876 kaj 1877 tre sukcesan turneon tra Germanio kaj Aŭstrio. Ankaŭ lia filo Richard (1869 – 1921) estis profesoro pri piano ĉe la viena konservatorio.

## Verkoj (elekto) 
* *Complete Sonatas for Pianoforte solo / Franz Schubert. Edited by Julius Epstein. New York: Dover, 1970. ISBN 0-486-22647-6
* *Alte Meisterstücke für Klavier: berühmte Kompositionen der alten Klaviermeister = Aciens maîtres du piano, ausgewählt mit teilweiser Benützung der Original-Ausgaben und Manuskripte. Neu hrsg. und mit Fingersätzen und Vortragszeichen vers. von Julius Epstein*. Wien [u.a.]: Universal-Edition, o. J.
* *Wilhelm Friedemann Bach: Zwölf Polonaisen für das Pianoforte. Leipzig: Hofmeister, 1985.
* *Klassiker der Tonkunst: die bedeutendsten Werke der Klavierliteratur in acht Bänden hrsg. von Adolf Prosniz u. Julius Epstein*. Wien: Universal-Edition o. J.
* *Ludwig van Beethoven: Sonaten für das Pianoforte*. Bruxelles: Cranz 1948 (Enth.: Sonaten Nr. 1-32 (op. 2 Nr. 1 - op. 111)).
* *Schubert, Franz: Complete works*. New York [u.a.]: Dover Publ. 1965.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Aŭstraj muzikpedagogoj
Kategorio:Aŭstraj klasikaj pianistoj
Kategorio:Aŭstraj judoj
Kategorio:Kroataj muzikpedagogoj
Kategorio:Kroataj klasikaj pianistoj
Kategorio:Kroataj judoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1832
Kategorio:Mortintoj en 1926
Kategorio:Viroj
Friedrich Eckstein

**Friedrich Eckstein** (n. 17-an de februaro 1861 en Perchtoldsdorf ĉe Vieno; m. 10-an de novembro 1939 en Vieno) estis aŭstra multfakulo, verkisto, mecenato kaj teozofiisto. Li estis amiko kaj dumtempa kunlaboranto de Sigmund Freud kaj estas la amiko nomata de Freud en *Das Unbehagen in der Kultur*, kiu instruis lin pri jogo.

## Verkoj 
* *Alte, unnennbare Tage. Erinnerungen aus siebzig Lehr- und Wanderjahren*. Reichner, Wien 1936 (Autobiografio)
** Neuauflage (Reprint): Edition Atelier im Wiener Journal Zeitschriften-Verlag, Wien 1988, ISBN 3-900379-25-4
* *Ältere Theorien des Unbewußten*. In: *Almanach des Internationalen Psychoanalytischen Verlages* 11, Wien 1936
* *Das Unbewußte, die Vererbung und das Gedächtnis im Lichte der mathematischen Wissenschaft*. In: *Almanach des Internationalen Psychoanalytischen Verlages* 5, Wien 1930
* *Die Flucht in das Unendlich kleine, Eine Leibniz-Studie*. Internationaler Psychoanalytischer Verlag, Wien 1932.
* *Erinnerungen an Anton Bruckner*. Universal-Edition, Wien 1924
* *Erlebnisse mit Mathematikern und Zauberern*. In: *Wiener Tagblatt* vom 6. April 1935, Nr. 9 (über seinen verstorbenen Freund Oskar Simony)
* Weitere psychoanalytische Publikationen in der von A.J. Storfer herausgegebenen Zeitschrift „Die Psychoanalytische Bewegung“. Internationaler Psychoanalytischer Verlag, Wien.

## Eksteraj ligiloj 
* Rudolf Steiner pri Friedrich Eckstein, kun bildo de Ecksteins
* Mallonga biografia eseo

Kategorio:Teozofio
Kategorio:Aŭstroj
Kategorio:Viroj
Hans Rott

**Hans Rott** (n. 1-an de aŭgusto 1858 en Braunhirschen, hodiaŭ en Vieno; m. 25-an de junio 1884 Vieno) estis aŭstra komponisto kaj orgenisto.

## Verkaro 
La simfonion E-maĵora de Rott, kiel liaj aliaj verkoj gardataj ekde 1950 en la Aŭstra Nacia Biblioteko, prilaboris Paul Banks en la 1980-aj jaroj, publikis ĝin kaj prezentis unuan fojon en 1989 en Usono. Estas surprize modernaspekta verko, kiu anticipas elementojn el la simfonioj de Gustav Mahler. La komponaĵo ekestis samtempe kun la unua versio de la kantato Das klagende Lied de Mahler kaj naŭ jarojn antaŭ la unua prezentado de ties unua simfonio. Mahler estis kunlernanto de Rott en la kompoziciklaso de Krenn; li konis kaj ŝatis la verkaron de Rott kaj starigis ĝin - laŭmemoroj de Natalie Bauer-Lechner – konscie kaj apreze en ligon kun sia propra kreado. Ĉiuj komponaĵoj de Rotts estas postlasitaj, dumvive nepublikitaj verkoj. Dum kiam Mahler povis forigi aŭ prilabori siajn studo- resp. junaĝoverkojn en pli postaj jaroj, Hans Rott ne havis ĉi tiun ŝancon fronte al la postsekva akcepto.

## Literaturo 
* Uwe Harten (Hrsg.): *Hans Rott (1858-1884). Biographie, Briefe, Aufzeichnungen und Dokumente aus dem Nachlaß von Maja Loehr (1888-1964).* Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften, Wien 2000, ISBN 3700129432
* Heinz-Klaus Metzger, Rainer Riehn (Hrsg.): *Hans Rott – Der Begründer der neuen Symphonie.* Mit Beiträgen von Helmuth Kreysing, Frank Litterscheid und Maja Loehr. Musik-Konzepte 103/104, München 1999, ISBN 3-88377-608-4
* Helmuth Kreysing, Frank Litterscheid: *Mehr als Mahlers Nullte! Der Einfluß der E-Dur-Sinfonie Hans Rotts auf Gustav Mahler.* In: Heinz-Klaus Metzger, Rainer Riehn (Hrsg.): *Gustav Mahler – Der unbekannte Bekannte*, Musik-Konzepte 91, München 1996, S. 46 ff., ISBN 3-88377-521-5

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Hans Rott - Ausführliche Fanpage
* Internationale Hans Rott Gesellschaft Wien
* Ein Artikel von Dr. Thomas Leibnitz, Bibliothekar an der Musiksammlung der Österreichischen Nationalbibliothek Wien
* Tonbeispiel Symphonie E-Dur - Österreichische Mediathek

Kategorio:Aŭstraj komponistoj
Kategorio:Romantikaj komponistoj
Kategorio:Aŭstriaj orgenistoj
Kategorio:Klasikaj orgenistoj
Kategorio:Vienanoj