open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Cymbopetalum mayanum

***Cymbopetalum mayanum***, eble esperantigebla kiel **majaa cimbopetalo**, estas specio de plantoj el familio *Annonaceae*.  La specia epiteto *mayanum* referencas majaojn, kaj la antikvan civilizon, kaj la etnan-lingvan grupon de popoloj, indiĝenaj en ĝia arealo. Ĝia natura habitato estas apud-Atlantikaj malaltaĵoj de Gvatemalo kaj Honduro. chikinte, kaj naguate

Majaa cimbopetalo havas molajn sukrozajn fruktojn kiuj estas grava fonto de nutraĵo por formikoj

*Amblicerko (*Amblycercus holosericeus*)
*Oranĝbeka aremono (*Arremon aurantiirostris*)
*Helpuga atilo (*Attila spadiceus*)
*Helbeka kampefilo (*Campephilus guatemalensis*)
*Nigravizaĝa dikbekulo (*Caryothraustes poliogaster*)
*Olivdorsa najtingalturdo (*Catharus ustulatus*)
*Bruna garolo (*Cyanocorax morio*)
*Kaŝtanflanka parulio (*Dendroica pensylvanica*)
*Katbirdo (*Dumetella carolinensis*)
*Ruĝgorĝa formiktanagro (*Driophlox fuscicauda*)
*Hilociklo (*Hylocichla mustelina*)
*Nigragorĝa lanitanagro (*Lanio aurantius*)
*Blankkoluma manakino (*Manacus candei*)
*Orfrunta melanerpo (*Melanerpes aurifrons*)
*Nigrovanga melanerpo (*Melanerpes pucherani*)
*Oĥraventra muŝkaptulo (*Mionectes oleagineus*)
*Momoto de Lesson (*Momotus lessonii*)
*Granda kresta muŝkaptulo (*Myiarchus crinitus*)
*Malhelĉapa muŝkaptulo (*Myiarchus tuberculifer*)
*Brunkresta muŝkaptulo (*Myiarchus tyrannulus*)
*Sulfurventra muŝkaptulo (*Myiodynastes luteiventris*)
*Sociema muŝkaptulo (*Myiozetetes similis*)
*Nigramaska parulio (*Oporornis formosus*)
*Grizkoluma bekardo (*Pachyramphus major*)
*Rozbrusta dikbekulo (*Pheucticus ludovicianus*)
*Ruĝĉapa manakino (*Pipra mentalis*)
*Skarlata pirango (*Piranga olivacea*)
*Somera pirango (*Piranga rubra*)
*Sulfurbrusta tukano (*Ramphastos sulfuratus*)
*Karmezinkoluma tanagro (*Ramphocelus sanguinolentus*)
*Rufa plorulo (*Rhytipterna holerythra*)
*Nigrakapa saltatoro (*Saltator atriceps*)
*Brungorĝa saltatoro (*Saltator maximus*)
*Brunflugila plorulo (*Schiffornis turdinus*)
*Orverta parulio (*Seiurus aurocapillus*)
*Flavflugila traŭpo (*Thraupis abbas*)
*Maska titiro (*Tityra semifasciata*)
*Tropika reĝtirano (*Tyrannus melancholicus*)
*Flavverda vireo (*Vireo flavoviridis*)
*Ruĝokula vireo (*Vireo olivaceous*)

## Referencoj
Kategorio:Anonacoj
Kategorio:Magnoliofitoj
Kategorio:Plantofamilioj
Kategorio:Afrotropisa flaŭro
Kategorio:Nearktisa flaŭro
Kategorio:Neotropisa flaŭro
Kategorio:Orientalisa flaŭro
Pau Ĉin Hau

*Bonvolu rimarku tion ke la "Ĉin stato" ne estas la "lando de Ĉinio".*

**Pau Ĉin Hau (Paŭ Ĉin Haŭ)** estis la fondinto de la religio sektiva nomata 'Lajpiano'. Ĉi tiu religio estas sekvita de iuj homoj en Tedim, Haka en Ĉin stato kaj Kale en Sagajng divido en la norda-okcidenta parto de Mjanmaro. 

Pau Cin Hau naskiĝis en Tedim (Tiddim) en la Ĉinaj montentoj en 1859; kaj vivita ĝis 1948.  Li komencis religian movadon bazita sur la adoro de dio sciita kiel "Pasian". Ĉi tiu nomo "Pasian" ankaŭ estas uzata de la lingvoj de la regiona.

Li ankaŭ inventis skribon sciita kiel "Tual lai" ('loka skripto') aŭ "Zotuallai", nun vokita "Zotuallai". Estas logografiskribe bazita alfabeto kaj ĝi havas pli ol 1000 literojn. La du skribmanieroj estas uzataj de liaj sekvantoj flankeflanke. 

La religio de Pau Cin Hau estas ankaŭ konata kiel "Lajpian" ('skribita religio') kaj Pau Cin Hau estas ankaŭ konata kiel "Lajpianpa" ('skripta religio kreinto').

## Vidu ankaŭ 
* Pau Cin Hau skribo
* Ĉinoj

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* ScriptSource paĝo ĉe la Pau Cin Hau alfabeto

Kategorio:Inventintoj de skribsistemoj
Kategorio:Fondintoj de novaj religioj
Haveno de Saint-Jean-de-Luz

La **Haveno de Saint-Jean-de-Luz** (, ) estas fiŝkapta kaj plezur-haveno situanta en la komunumoj Saint-Jean-de-Luz kaj Ciboure, ĉe la enfluejo de rivero Nivelle en la departemento Pyrénées-Atlantiques. Ĝi specialiĝis pri fiŝkaptado de anĉovo kaj merluĉo.

Kategorio:Havenoj de Francio
Kategorio:Saint-Jean-de-Luz
Kategorio:Ciboure
Porte d'Italie

'''Porte d'Italie'*, aŭ "pordego de Italio" estis unu el la historiaj urbopordegoj, kiuj konsistigis la defendan remparon de la mezepoka urbo Parizo. Tie ankoraŭ en la 1840-aj jaroj sub la regado de la franca reĝo Ludoviko-Filipo kaj planite de la arkitekto Adolphe Thiers estis konstruita tiutempe moderna urbodefenda remparo, tra kiu nur eblis pasi per 69 pordegoj - la "pordego de Italio" estis unu el ili. Ĝi situis en la 13-a arondismento de Parizo, ĉe la suda rando de la teritorio kiu konsistigis la mezepokan urbon, kaj en la 19-a ĝis 21-a jarcentoj iĝis parto de kontinua metropola urbega konstruado, tio signifas ke oni neniel plu povus vivi signon de urba rando aŭ limo. Tamen la urbegaj konstruaĵoj tuj sude de la kvartalo, kiuj "ekster la limoj de la historia urba remparo", ankoraŭ nun formale ne apartenas al la urbo Parizo, sed al la franca departemento Val-de-Marne en la Pariza Regiono. Pri la eksa pordego, kiu malkonstruiĝis inter la unua kaj dua mondmilitoj, ĉar ĝi ĝenis la pluan disvastigon de la metropolo, nun precipe memorigas la samnomaj stacioj de la tramtransporto en Parizo kaj de la pariza metroo. Tie nuntempe situas la enirejo al la ĉina kvartalo de Parizo, en la 13-a arondismento. En distanco de 400 metroj oriente situis la rempara pordego Porte de Choisy, kaj en distanco de 1200 metroj okcidente la rempara pordego *Porte de Gentilly* (meze de tiuj du pordegoj ĉe la loko *Poterne des Peupliers*, "gardoposteno de la poploj", ankoraŭ eblis en- kaj eliri la urbon).

La "pordego de Italio" cetere havas sian nomon pro tio ke tie komenciĝis kaj daŭre komenciĝas la nacia vojo 7 (*route nationale 7'', RN7), aŭtovojo inter Parizo kaj Italio.

## Transportoj 
*   '**
*   **'
*  RATP 47 131 184 185 186
*  N15 N22 N139

## Vidu ankaŭ 
* 13-a arondismento de Parizo

Kategorio:13-a arondismento de Parizo
Naturparko Mezo de Bohemio

Naturparko **Mezo de Bohemio** () troviĝas laŭlonge laŭ riveroj Vultavo kaj Sázava, en regiono Závist ĉe Zbraslav ĝi trafas ĝis teritorio de Prago. Ĝi estis proklamita de Distrikta nacia komitato Prago Okcidento la 3-an de oktobro 1990, kun efikeco ekde la 1-a de decembro 1990, kiel regiono de trankvilo Mezo de Bohemio, ekde efikeco de la leĝo n-ro 114/1992 Sb., la regiono havas statuson de Naturparko.

## Etareaj protektitaj teritorioj 
Sur la teritorio de la naturparko troviĝas etareaj precipe protektitaj teritorioj:
* nacia naturmemorindaĵo Medník
* naturrezervejo Kobylí draha
* naturmemorindaĵo Ŝtonminejo de Teletín
* naturmemorindaĵo Třeštibok
* naturrezervejo Zvolská homole

File:Zvolská homole, z vranského přívozu.jpg|NR Zvolská homole
File:Teletinsky lom 07.jpg|NP Ŝtonminejo de Teletín
File:Dolní Břežany, Jarov, skála II.JPG|Valo Jarovské údolí
File:Bohemia mednik hill.jpg|Monto Medník
File:Kandík.jpg|*Erythronium dens-canis* sur la loko Medník

## Rilataj artikoloj
* Belvidejo Majo

## Referencoj

Mezo de Bohemio
Kategorio:Protektitaj areoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Protektitaj areoj en distrikto Benešov
Miklós Marosi (ekonomikisto)

**Miklós Marosi** [miklOŝ maroŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Marosi Miklós,** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto.

Miklós Marosi naskiĝis  (laŭ alia informo ) en Fehérvárcsurgó, li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
Miklós Marosi maturiĝis en Székesfehérvár en 1940, poste li akiris ekonomian diplomon en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József en 1944. Post la diplomo li estis librotenisto en karbomineja firmao ĝis 1947, poste en pluraj firmaoj, dum en 1949 li doktoriĝis en la universitato. Inter 1955–1968 li havis postenon en ministeria instituto, poste li instruis en Ekonomia Universitato Károly Marx kiel docento (1968–1980) kaj profesoro (1980–1992). Intertempe li kandidatiĝis en 1971, li doktoriĝis en 1980 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeftemo estis la entreprenaj organizaĵoj, precipe en Japanio, Ĉinio kaj Koreio. Li edziĝis en 1950 kaj li ricevis unufoje ŝtatan premion.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vas- és acélöntödék közvetett költségnormáinak számítási módszere.* (kunaŭtoro, 1957)
* *Az iparvállalat szervezete.* (monografio, 1961)
* *Gépipari üzemek gazdaságtana és szervezése.* (lernolibro, kunaŭtoro, 1967; 7-a eldono: 1977)
* *Többtelepes iparvállalatok belső decentralizációját befolyásoló tényezők.* (disertaĵo, 1970)
* *Szervezés–ösztönzés–hatékonyság.* (monografio kaj disertaĵo, 1978; 2-a eldono: 1980)
* *A szocialista vállalat szervezése és vezetése.* (2 volumoj, kunkompilisto, 1978)
* *Szervezéselmélet és módszertan.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1978; ruse: 1981)
* *A vállalatfejlődés külföldi és hazai tapasztalatai.* (1989)
* *A Távol-Kelet gazdasága és vállalatai.* (1998)
* *Japán, koreai és kínai menedzsment.* (2003)

## Fontoj 
* biografio hungare
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kalvinana preĝejo (Ricse)

La **kalvinana preĝejo** estas religia konstruaĵo en grandvilaĝo Ricse (Hungario).

## Historio 
Ricse jam havis kalvinanan kirkon en 1595, sed la vilaĝo senhomiĝis en 1609. En 1733 ekleziuloj trovis nur ruinan ŝtonan didomon (ebla iam katolikan, kiun supozeble la kalvinanoj uzis). Baldaŭ la kalvinanoj havis sonoriloturon kaj lignan preĝdomon. Pli nova preĝejo konstruiĝis en 1828, ĝi estis pligrandigita en 1892. La nuna formo estas videbla ekde 1928. La plena kirko estis renovigita en 1999. La orgeno estis kreita en 2005. 

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en laŭ vojo en iomete pli alta loko. Kelkaj ŝtupoj kuras al la enirejo. En la fasado la turo iomete reliefas. En la turo 2 sonoriloj loĝas.

## Fontoj 
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* eklezia paĝo
* sonoriloj, ankaŭ aŭdeblaj

Ricse
Miklós Marosi (arkitekto)

**Miklós Marosi** [miklOŝ maroŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Marosi Miklós,** estis hungara arkitekto, membro de Hungara Arta Akademio ekde 2011. Lia frato estis Ernő Marosi.

Miklós Marosi naskiĝis  en Miskolc, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
Miklós Marosi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1960, poste li akiris arkitekturan diplomon en Konstruteknika kaj Trafika Universitato de Budapeŝto en 1965. Post la diplomo li laboris en poŝta planada instituto ĝis 1971, poste en aliaj arkitekturaj atelieroj, dum en 1972 li finis majstrolernejon. Liaj majstroj estis Miklós Hofer, György Jánossy (arkitekto) kaj Lajos Zalaváry. Li edziĝis en 1969, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1974 kaj 1978. Li ricevis premiojn inter 1981-2021.

## Elektitaj kontribuoj 
* hospitalo en Kecskemét (1980)
* kliniko en Szeged (1983)
* sidejo de pluraj firmaoj en Budapeŝto (1992)
* sidejo pri imposto en Budapeŝto (1995)
* nova hospitala alo en Budapeŝto (2000) 
* hotelo en Budapeŝto (2002)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkitektoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Alfred Moschkau

**Alfred MOSCHKAU** (naskiĝinta la  en Löbau, mortinta la  en Zittau) estis germana filatelisto, verkisto, publicisto kaj regionhistoriisto. En 1868 edzigis lin Frieda Pfeifer el Obercunnersdorf.

## Vivo
Estante filo de ĉevalhufforĝisto kaj bestokuracisto frekventis de 1865 komercan lernejon en Lepsiko kaj ekstudentis ĉe la universitato de Lepsiko en 1867. En Dresdeno li estis de 1868 fotisto, homeopatulo, komercisto per poŝtmarkoj; li krome verkadis fakeseojn prifilatelajn. Dresdene li okazigis ankaŭ la unuan eksponon de privata filatelahoj. Volo lia estis krei grandan kolekton da ĝis tiam aperintaj poŝtmarkoj. Gustav Bauschke dungis lin por la fakperiodaĵo "Deutsche Briefmarkenzeitung". Schaubek eldonigis en 1871 katalogon pri poŝtmarkoj por kiu fundamentas la kolekto de Moschkau - kiu ank atentigis havi (stampe, prese) aberaciajn pecojn. En 1871 Moschkau okazigis duan ekspozicion en Dresdeno kaj samjare li kunfondis la filatelistan ligon *Verein Deutscher Philatelisten*, kiun li estris. Krome li eldonis la periodaĵon "Moschkaus Magazin für den Markensammler"). Moschkau eĉ iniciatis instituton por konvikti ulojn pri falsado de poŝtmarkoj.

En 1873 li doktoriĝis pri filozofio. Baldaŭ li ankaŭ interesiĝis pri regionhistoriaĵoj eldonante la gazeton "Saxonia". Redaktoro de la filatela gazeto "Senfs illustriertes Briefmarkenjournal" li estis dum kvin jaroj (ĝis 1881). Internacia ligo de filatelistoj naskiĝis en 1877; ankaŭ ĉi-rilate Moschkau engaĝiĝis. En 1879 li malfermis regionhistorian muzeon sur la monto de Oybin. Poste Moschkau estis en Vieno (1881), filatelredaktorece. Dum WIPA-ekspozicio en 1881 li ĉeestis stande. De 1883 li eldonis la periodaĵon "Germania–Allgemeine deŭtsche Philatelistenzeitung"; ĝis 1887 li redaktis "Illustriertes Briefmarkenjournal" kaj ĝis 1892 "Illustrierte Briefmarkenzeitung".

## Graveco
Moschkau enkondukis sisteman poŝtmarkkolektadon en Germanujo farante filatelon agnoskota branĉo de poŝta kaj trafika historioj. Kolekto lia estis forvendita de la vidviniĝinta edzino kaj la muzeon ĉe Oybin-burgo transprenis fine de la 1930-a jaroj la municipo Zittau. La aŭstro Sigmund Friedl nomis Moschkau patro de la germanaj filatelistoj (en 1876 je "Wiener Illustrierte Briefmarkenzeitung"). Moschkau engaĝiĝis por la etŝpura fervojlinio inter Zittau kaj Oybin kaj ĝenerale por la turismo.

## Honoroj
*Franz-Josef-Orden (Aŭstrujo-Hungarujo)
*Stanislao-ordeno (Rusujo)
## Verkoj
*Frühlingsblüthen (poemoj), 1868
*Die Wasserzeichen auf Briefmarken, Couverts, Postkarten etc., 1871 (kvara eldono)
*Handbuch für Essais-Sammler, 1875
*Handbuch für Postmarken-Sammler, 1876
*Schiller in Gohlis, 1877
*Goethe und Karl August auf der Oybin, 1878
*Zur Geschichte der Philatelie. Gesammelte Beiträge, 1879
*(eld.) Deutsches Briefmarken-Album, 1876
*(eld.) Moschkaus Permanent-Album für Postmarken, 1879

## Eksteraj ligiloj
*Springer, Christian: "Moschkau, Alfred" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 18 (1997), p. 168-169
*ligiloj ĉe DDB
Belvidejo Majo

**Belvidejo Majo** () troviĝas proksimume 1 km okcidente de vilaĝo Teletín. El tiu ĉi roka belvidejo estas unu el la plej konataj belvidoj al meandroj de rivero Vultavo en eksaj Sanktajohanaj fluoj, hodiaŭ inundigitaj de akvoj de akva rezervujo Štěchovice. La vidojn el tiu ĉi belvidejo eblas ekvidi en multaj turismaj prospektoj kaj kalendaroj dediĉitaj al belecoj de la vultava valo.

## Aliro 
La belvidejo estas alirebla tra deflankiĝejo longa proksimume 1,5 km el la  flava turisma marko kondukanta el Teletín ĝis Třebsín. Eblas mallongigi la vojon proksimume je 1 km sur la devena kampa vojo kondukanta nun laŭlonge laŭ paŝtejo kun bovinejo al arbaro, barita per elektra barilo, kie post alveno en la arbaron eblas alligi al iama deflankiĝejo de la flava turisma marko kondukanta al la belvidejo.

Laŭ la artikolo aktualigita al la jaro 2013 la belvidejo estis atingebla sur la flava turisma vojo el vilaĝo Teletín en longeco 2,1 km, dum kio tra mallongogo tra la paŝtejo eblas la distancon mallongigi al 1 km. Antaŭe onidire kondukis la markita turisma vojo rekte tra herbejo, sur kiu hodiaŭ estas paŝtejo. En la turisma mapo de KČT n-ro 38 (Hřebeny kaj akva rezervujo Slapy) la devena gvidado de la vojo tra la hodiaŭa paŝtejo inkluzive de la deflankiĝejo el la barilo  surrande de la arbaro estas kaptita ankoraŭ en la 3-a eldono (jaro 2001), dume la 4-a eldono (2006) jam deflankiĝas la ĉefan vojon kaj al la belvidejo la markita deflankiĝejo ne kondukas.

## Pluaj fotoj 

Vyhlídka Máj u Teletína - 2022 rok.jpg|alt=|Belvidejo Majo - jaro 2022
Vyhlídka Myšák u Teletína.jpg|alt=|Belvidejo Myšák , kelke da metroj de la belvidejo Majo
Vyhlídka Máj krajina po cestě - 2022 rok.jpg|alt=|Pejzaĝo laŭlonge laŭ vojo el Teletín al la belvidejo

## Rilataj artikoloj 
* Belvidejo de Smetana ĉe Třebsín

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 
*https://pid.cz/zastavkove-jizdni-rady/?cid=438&from=1587333600&type=busreg
*https://www.silverjet.cz  
*Informační stránky ohledně vyhlídky Máj podporované obcí Krňany https://krnany.info  

Majo
Kategorio:Vultavo
Kategorio:Naturparko Mezo de Bohemio
Kategorio:Krňany
Sigmund Friedl

**Sigmund FRIEDL** (naskiĝinta la  en Lipník nad Bečvou, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra filatelisto. Edzigis lin Emilie Siegel naskonte kvar infanojn.
## Vivo 
Jam la 14-jaraĝa Friedl ekinteresiĝis pri filatelo; en 1854 li ekkomercis per poŝtmarkoj. En 1872 li malfermis propran vendejon en Vieno, fariĝis ŝatata fakulo kaj eklaboris kiel pruvisto de poŝtmarka aŭtentikeco. Inter liaj klientoj estis ankaŭ Philippe de Ferrari. Danke al bonaj kontaktoj kun poŝtaj laborantoj li ofte aĉetis restintajn aĵojn por posta lukra re-vendado. Tiutempe li verkis la unuan aŭstran filatelan katalogon kaj pluevoluigis albumojn. En sia vilao en Unterdöbling li establis muzeon filatelan. En 1881 kaj 1890 li organizis la unuajn grandajn aŭstrajn filatelekspoziciojn kiuj furoris internacie. 

Laŭdire li eĉ ne abomenis falsadon de poŝtmarkoj koncerne la dentumon de aŭstraj seriaj markoj. En Sankt Gilgen li posedis la domon *Vilao Friedl*, donaco de Philipp von Ferrary. Ĝi bonege konserviĝis kaj estas grava historiisma konstruaĵo.

## Honoroj
*oficira kruco
*Takovo-ordeno (Serbujo)
*Ordeno rughkruca (Serbujo)
*honora civitaneco de Unterach  
## Literaturo 
* Wolfgang Maassen: *Wer ist wer in der Philatelie?*, volumo 2, E–H, Phil Creativ, Schwalmtal, tria eldono, 2017, ISBN 978-3-932198-96-0, [. 123–128

## Eksteraj ligiloj 
* BDPh – Wolfgang Maassen: *Wer ist wer in der Philatelie?* 

Kategorio:Aŭstraj entreprenistoj
Kategorio:Filatelistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1851
Kategorio:Mortintoj en  1914
Kategorio:Mortintoj en Vieno
Philippe de Ferrari

**Philippe la Renotière de FERRARI**, ankaŭ *Philipp Arnold* (la  en Parizo, mortinta la  en Laŭzano) estis franca kaj aŭstra filatelisto. 
## Vivo 
Jam kiel infano li interesiĝis pri filatelo; danke al heredaĵoj de parencoj italaj (kiuj tre riĉiĝis per spekulacioj pri fervojlinioj kaj pri la Sueza Kanalo) li kapablis havigi al si riĉan kolektaĵon. Por trovi interesajn novajn aĵojn li entreprenis multajn vojaĝojn kaj vizitis ĉiujn famajn komercistojn. Li fariĝis ŝatata kliento pro tuja pago kaj malofta marĉandado. De tempo al tempo li trompiĝis de falsistoj aŭ intence aĉetis la ekkonitajn falsitaĵojn por forigi ilin de la merkato. Sian kolekton li konservis en Parizo: lia dungita kataloganto estis la parizano Pierre Mahé. Bonegajn kontaktojn havis Ferrari kun Sigmund Friedl el Vieno. Li posedis multegajn raraĵojn.

Fariĝinta aŭstra kaj svisa ŝtatano li daŭrigis estadon parize. Post kiam li opiniis sian kolekton kompleta li decidis prezenti ĝin al publiko, ne en Franclando sed en Germanujo. En januaro 1915 li testamentis la tuton al la Regna Poŝta Muzeo en Berlino. Pro fremda civitaneco li devis en 1917 fuĝi disde Francujo al Svisujo lasante la kolekton Parize en la *Hotelo Matignon* kaj sub la ŝirmo de la aŭstra ambasado. Post la Unua mondmilito Francujo deklaris la kolektovaloron reparacio transdonota fare de venkita Germanujo kaj aŭkcie vendis ĝin inter 1921 kaj 1926. Temis pri unu el la plej grandaj poŝtmarkkolektoj de la tuta mondo. Ĉi barbara disvendo kompleksis ankaŭ la numismatikan kolekton de Ferrari.

## Honoroj
*En 1968 aperis en Liĥtenŝtejno poŝtmarko kun portreto de Ferrari en la serio *pioniroj de filatelo*. 
*Honoraj civitanecoj de li estis je: Steinbach am Attersee (kie li ofte feriumis), de Unterach am Attersee (pro mecenateco), de Schellenberg (pro apogo de fonduso por malriĉuloj)

## Konstruaĵoj
* *Villa Friedl* en Burgbachau (St. Gilgen) 
* *Ferrari-kapelo* en Burgbachau: starigita en 1891 pro helpo dum montgrimpa ekskurso

## Literaturo 
* Wolfgang Maaßen: *Der geheimnisvolle Philipp von Ferrari*, Phil Creativ, Schwalmtal 2017, ISBN 978-3-932198-06-9
* Wolfgang Maaßen: *Philipp von Ferrari – a short biography.* Ĉe: *The Philatelic Journalist*, n-roj 153 kaj 154 (2017)
* Peter J. Bohr: *Der Briefmarkenkönig. Der Lebensroman Philipp Arnold von Ferraris.*, tria eldono, Verlag Helwig, ĉ. 1982 
* ''The World's Greatest Stamp Collectors.* Fell Publishers, Inc., Hollywood, Florida, ISBN 0-8119-0668-X, p. 20–50.
* Carlrichard Brühl: *Geschichte der Philatelie*, volumo 1, Hildesheim u. a., Olms 1985. ISBN 3-487-07619-5, p. 169–203.
* Wolfgang Jakubek: *Knaurs Briefmarkenbuch. Die ganze Welt der Philatelie.'' Verlag: Droemer Knaur, München/Zürich 1976, ISBN 3-426-02244-3, p. 255–257

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj filatelistoj
Kategorio:Francoj 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1850
Kategorio:Mortintoj en 1917
Pecerady

**Pecerady** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Týnec nad Sázavou en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2 km oriente de Týnec nad Sázavou. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Prago – Vrané nad Vltavou – Čerčany. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Pecerady** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,94&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1360.

Dum la dua mondmilito la vilaĝo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1943 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Sonorilejo

## Pluaj fotoj 

Týnec nad Sázavou, Pecerady, level crossing.jpg|Traknivela pasejo en la vilaĝo
Týnec nad Sázavou, Pecerady, common.jpg|Vilaĝplaco
Týnec nad Sázavou, Pecerady, restaurant.jpg|Restoracio en la vilaĝplaco
Týnec nad Sázavou, Pecerady, Podhájský Pond.jpg|Fiŝlago Podhájský rybník

Kategorio:Týnec nad Sázavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Ulrich Krauße

**Ulrich KRAUSSE** (naskiĝinta la  en Saksio, mortinta la ) estis germana informadikisto, tradukisto kaj instruisto. 

Krauße, kiu mem ne tro ŝatis la latinajn lecionojn dum siaj lernejaj jaroj, tradukadis latinen. Por tiu okupiĝo li ekardis post kreo de programaro por lernado de la latino kaj miro pri la logikeco de la latina. Li ankaŭ mem eldonis siajn latinaĵojn loĝante en Ibbenbüren. Samloke troviĝis ankaŭ lia propra eteldonejo *Mundus Latinus*. Kvazaŭ kiel akuŝistino por la eldonejo agis Cornelia Funke permesinte la tradukon de sia verko *Die wilden Hühner*. 

Por komputiloj li estis elfarinta du aferojn: la vortlernigan *Flagellum Ciceronis* kaj la tradukhelpan  *Codex Ciceronis*. Ne malmultis la nombro de modernaj libroj germanlingvaj kiujn li tradukis latinen. Latinlingve nomiĝis li *Udalricus Krauße*. Li ankaŭ teleinstruadis.

## Verkoj 
* 2007: "Codex Ciceronis" (programaro)
* 2008: "Flagellum Ciceronis" (programaro)
* 2009: "De gallinis ferocibus" (Cornelia Funke: Die wilden Hühner)
* 2010: "De tribus investigatoribus et fato draconis" (A. Marx: Die drei ??? und der Fluch des Drachen)
* 2011: "De Aemilio et investigatoribus" (Erich Kästner: Emil und die Detektive)
* 2012: "QuidEstQuid: Gladiatores" (Marcus Junkelmann: Gladiatoren; el la porinfana ilustrita klerigserio *WasIstWas*)
* 2013: "De tribus investigatoribus et terrore in via Sheldon Street" (Hendrik Buchna: Die Drei Fragezeichen und der Schrecken der Sheldon Street)
* 2013: "Bellum - Imaginare hic esset" (Janne Teller: Hvis der var krig i Norden)
* 2016: "Arminius narrat: Miraculum vitae" (Armin Maiwald: Das Wunder des Lebens)
* 2016: "Arminius narrat: Fabulae Latinae" (Armin Maiwald: Lateinische Sachgeschichten)
* 2016: "Latine loqui cum patre filioque" (Latein sprechen mit "Vater und Sohn")
* 2018: "Suntne animalia in planeta Marte?" (Andreas Eschbach: Gibt es Leben auf dem Mars")

## Literaturo 
* Julia Gottschick: "Botschafter der alten Sprache" - ĉe: *Westfälische Nachrichten*, 2.3.2015 

## Nexus externi 
* hejmpaĝo de la eldonejo
*ligiloj ĉe DDB

## Notoj
Bruno Randrianarivelo

**Bruno RANDRIANARIVELO** (naskiĝis la 30-an de majo 1964, mortis en 2017) estis malagasa esperantisto.

Li lernis Esperanton en 1985.
En 2007 li konstruis en Antananarivo grandan domon, kies parto celis esti uzata kiel Esperanto-domo.
En 2009 li instruis Esperanton sur la insulo Maŭricio.

Li estis frato de la edzino de Désiré Rabevazaha.

Randrianarivelo, Bruno
Lacenaire (filmo)

***Lacenaire*** estas franca filmo, reĝisorita de Francis Girod, publikigita en 1990. 

## Intrigo
En ĉelo, Pierre François Lacenaire travivas siajn lastajn tagojn atendante la gilotinon. Li ricevas diversajn vizitantojn: sian proksiman amikon kaj komplicon, Avril, du frenologojn, kiuj venis studi la kranion de grava krimulo, lian amantinon Ida, la verkiston kaj ĵurnaliston Arago, la estro de la Sûreté Allard, kun kiu li diskutas sian strangan destinon. Kiel infano, li suferis pro la manko de amo de patrino, kiu preferis lian fraton. Iom post iom li malkovras la vojon de la malbono. Komencante per eta ŝtelo, estis en la armeo kie li faris la paŝon de murdo venĝe sur trompanto, li estis malliberigita pro fraŭdo kaj eluzis la ŝancon rekruti dungosoldatojn, inkluzive de Avril kaj la juna kaj naiva Baton. Kun ĉi tiuj, li muntas pli grandajn planojn.

## Geaktoraro kaj roluloj 
* Daniel Auteuil : Pierre-François Lacenaire
* Jean Poiret : Pierre Allard, ĉefo de la Sûreté
* Jacques Weber : Jacques Arago
* François Périer : La patro de Lacenaire
* Geneviève Casile : La patrino de Lacenaire
* Jean Davy : Alphonse Damoiseau
* Jacques Duby : Marmignat
* Paul Le Person : Vigouroux
* Maïwenn Le Besco : Hermine
* Jacques Sereys : Pertuizet
* Rufus : Louis Canler
* Gérard Desarthe : Profesoro Tonnelier

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1990
Kategorio:Historiaj filmoj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Biografiaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri malliberuloj
Kategorio:Filmoj pri mortopuno
Ma vie est un enfer

***Ma vie est un enfer*** (Mia vivo estas infero) estas franca filmo, reĝisorita de Josiane Balasko, publikigita en 1991. 

## Intrigo
Léah Lemonnier (Josiane Balasko) estas tridek-kvinjara fraŭla sekretariino kiu loĝas en loĝejo kiun ŝi luas de sia propra patrino. Léah kontinue agas en honesta kaj simpla maniero, ŝi miksiĝas kun la homamaso kaj ne serĉas vivi hektan vivon. Al Léah evidente mankas karaktero al la punkto ke ŝia vivo estas vere obtuza kaj malĝojiga. Ŝia laboro kiel sekretariino subfosas ŝin: ŝia estro estas kolerema dentisto kiu pasigas sian tempon riproĉante ŝin. Ŝia analizisto (Richard Berry) vidas ŝin nur kiel fonton de facila enspezo kaj eĉ ne faras la penon aŭskulti ŝin, ekzemple, plenigante ŝian aĉetliston kiam ŝi konfidas. La najbaro de Léah sur la sama etaĝo, sinjoro Chpil (Jean Benguigui), estas seksmaniulo kiu festenas ĝis noktomezo. Ŝia patrino Flo (Catherine Samie) havas multajn malvirtojn: nimfomania, egoisma, avida, malestima kaj narcisisma. Ŝi montras sian profundan malestimon por sia filino venante por vidi ŝin nur dum ŝia naskiĝtago por ricevi sian lupagon. Ŝi ankaŭ lasas al ŝi sian hundon prizorgendan kaj diversajn sufiĉe malbelajn aĵetojn de kiuj ŝi volas seniĝi.

Iun vesperon, Léah laŭtlegas la latinajn gravuraĵojn surskribitajn sur la dorso de spegulo, unu el la objektoj ricevitaj de ŝia patrino. Ŝi senscie alvokas demonon en sian loĝejon. Tiu estaĵo prenas la aspekton de alloga knabo, Abargadon (Daniel Auteuil). Ununura, kontinua kaj obstina ideo venas al la demono tuj kiam li renkontas sian predon: ke Leah tuj faras pakton kun li. Abargadon asertas, ke kontraŭ sia animo li metos sin "ĉe ŝia tuta servo". Li ne precizigas ion alian - ekzemple la estontan koston aŭ la daŭron de sia servo.

La juna virino ne estas altirita de ĉi tiu potenco. Ŝi volas eskapi de la diabla influo kun honesteco. Abar ne zorgas. Li ne volas ellasi sian predon. Li estas ruza, tre obstina kaj ĉefe multe pli potenca ol ŝi. Li kapablas krei anarkion en sia vivo, detrui ĉion el siaj famaĵoj. Tiel, li igas ŝin perdi sian laboron (donante tre malbonan diskonigon al la dentisto, kiun li publike prezentas kun teruraj dentoj), kaŭzas kaoson en la loĝejo kaj transformas la hundon de la patrino en porkon, igas aperi monstrajn sulkojn sur la vizaĝo de ŝia patrino (kiu estas tamen forvelkantaj) kaj iĝas ŝin malakceptita de la psikologo kiam ĉi-lasta ekscias ke ŝi perdis sian laboron kaj ke ŝi jam ne plu utilas al li mone.

## Geaktoraro kaj roluloj 
* Daniel Auteuil : Abargadon
* Josiane Balasko : Leah Lemonnier
* Richard Berry : Xavier Langsam, psikoanalizisto
* Michael Lonsdale : La ĉefanĝelo Gabriel
* Catherine Samie : Flo Lemonnier
* Jean Benguigui : M. Chpil
* Fred Romano : La filino Chpil
* Jessica Forde : Scarlet
* Luis Rego : Pazou
* Catherine Hiegel : Lilith
* Ticky Holgado : La Diablo
* Bertrand Blier : La pastro

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1991
Kategorio:Fantastaj filmoj
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Kategorio:Anĝeloj en filmoj
Kategorio:Filmoj pri psikoanalizo
Un cœur en hiver

***Un cœur en hiver*** (Koro en vintro) estas franca filmo, reĝisorita de Claude Sautet, publikigita en 1991. fakte ĝi estas la antaŭlasta filmo de la franca reĝisoro Claude Sautet,

## Intrigo
Maxime kaj Stéphane estas amikoj kaj laboras kune en la komforta etoso de violonfara ateliero. Maxime, violonkomercisto, estas plenumema, aktiva homo, sen apartaj humoroj. Stéphane, lutieristo, vivas en emeritiĝo, en vintro de la koro, kies kialoj estas malfacile percepteblaj. Maxime enamiĝas al juna violonisto, Camille Kessler. Kompleksa rilato formiĝas inter la tri roluloj. La moderita sinteno de Stéphane indignigas kaj intrigas Camille. Pasive, preskaŭ malgraŭ si, Stéphane eniras en maltrankvilan ludon de delogo, en manipuladklopodon, pri kio li imagas sin majstro - sed pri kiu li perdas kontrolon kiam Camille alfrontas lin kun la pruvoj de sento, de vivo, kiun li pensis, ke li povas teni malproksime.

## Geaktoraro kaj roluloj 
* Daniel Auteuil : Stéphane
* Emmanuelle Béart : Camille Kessler
* André Dussollier : Maxime
* Élizabeth Bourgine : Hélène, la librovendistino
* Brigitte Catillon : Régine, la agento de Camille
* Myriam Boyer : madame Amet, la dommastrino kaj amantino de Lachaume
* Jean-Claude Bouillaud : la ĉefo de la *brasserie*
* Stanislas Carré de Malberg : Brice, la lutiera metilernanto
* Dominique de Williencourt : Christophe, la violonĉelisto
* Maurice Garrel : Lachaume

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1991
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri muziko kaj muzikistoj
Aristagoro de Mileto

**Aristagoro de Mileto** estis tirano de Mileto, filo de Molpagoras, bofilo de la tirana Histieo de Mileto (565 a. K. - 493 a. K.) al kiu la persoj estis metintaj kiel reganton de la Ionia urbo. Aristagoro prenis kontrolon de la urbo kiam Histieo estis promociita kiel konsilisto de la aĥemenida reĝo Dario la 1-a. Aristagoro aktivis kiel unu el la instigantoj de la Ionia Ribelo, kiam la grekaj urboj de Ionio, sur la okcidenta bordo de la Egea Maro unuiĝis por ribeli kontraŭ la Persa Aĥemenida Imperio.

## Biografio
[eta|maldekstre|270px|Mapo de la antikva Grekio en la okcidenta bordo de Anatolio. Ionio estas verde montrita. [Mileto (Malgrandazio)|Mileto kaj Naksoso estas montrataj.]]
Li estas la filo de Molpagoras kaj bofilo kaj nevo de Histieo, kiun la persoj instalis kiel tirano de Mileto. Aristagoro prenis kontrolon de la grandurbo kiam lia onklo iras al la kortego de Dario la 1-a kiel konsilisto. Dum la Naksosa ribelo en 502 a. K., la Naksosanoj petis lian helpon, kiun Aristagoro donis sub la kondiĉo esti poste rekonita kiel reganto de la insulo. Li alianciĝis kun la satrapo de Lidio, Artaferno, kaj al li estis konfidita floto. Aristagoro batalas kontraŭ la admiralo Megabates, kiu perfidas lin informante Naksoso-n pri la proksimiĝanta floto.

La invado estas fiasko, kaj la alianco kun Artaferno estis rompita. Por protekti sin kontraŭ la venĝo de la persoj, Aristagoro provis komenci ribelon kun la loĝantoj de Mileto kaj la aliaj ionianoj. En la sama tempo, Histieo enscenigis alian ribelon ĉe Mileto, esperante ke la persoj ilin forpelus kaj reinstalos lin kiel tirano.

Aristagoro estis apogita de la plimulto el la civitanoj, kun la escepto de la historiisto Hekateo el Mileto. Li establis izonomion, kaj baldaŭ la aliaj ioniaj grandurboj aliĝis al li en lia ribelo kontraŭ la persoj.

Aristagoro vojaĝis al kontinenta Grekio por kolekti subtenon por la ribelo. En Sparto, li renkontis reĝon Kleomeno la 1-a (547 a. K. - 488 a. K.), kaj asertis ke preventa invado de Persio estus facila; la lando estas riĉa, kaj la ĉefurbo, Suzo, estas "nur" tri monatojn for. Kleomeno malaprobas la oferton, sed Aristagoro atingas pli da sukceso en Ateno; tiel, laŭ la historiisto Herodoto, estis pli facile konvinki asembleon de tridek mil atenanoj ol ununura sparta reĝo.

Kun la helpo de la atenanoj, Aristagoro gvidis la atakon kontraŭ Sardeso, la persa ĉefurbo de Lidio. La fina fiasko de la ionia ribelo devigis Aristagoron fuĝi al Trakio ĉirkaŭ 497 a. K. dum Histieo reakiris kontrolon de la grandurbo. Li fondis kolonion tie laŭlonge de la Strimono, en la loko de la estonta atena kolonio de Amfipoliso. Li mortis tie en la atako kontraŭ najbara trakia urbo.

## Vidu ankaŭ
* Dario la 1-a (550 a. K. - 486 a. K.)
* Hekateo el Mileto (550 a. K. - 475 a. K.)
* Kleomeno la 1-a (Sparto) (547 a. K. - 488 a. K.)
* Artaferno (Lidio) (545 a. K. - 485 a. K.) lidia satrapo
* Herodoto (484 a. K. - 425 a. K.)

## Referencoj 
575 a. K.
497 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 6-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 5-a jarcento a.K.

Kategorio:Grekaj tiranoj
Kategorio:Grekaj reĝoj
Kategorio:Grekaj komandantoj
Paseky (Osečany)

**Paseky** estas domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Osečany en distrikto Příbram. Ĝi troviĝas 2 km oriente de Osečany. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Paseky situas en katastra teritorio **Osečany** kun areo 6,14&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1886.

Dum la dua mondmilito la vilaĝo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 31-an de decembro 1943 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
Kategorio:Osečany
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Zsuzsanna Mártha

**Zsuzsanna Mártha** [ĵuĵana mArta], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Mártha Zsuzsanna,** estis hungara agrarhistoriisto, muzeologo.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis en decembro de 2007 en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1938, poste ŝi akiris bestkuracistan diplomon en Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József en 1942, post 2 jaroj ŝi doktoriĝis. Inter 1942-1953 ŝi laboris en pluraj institutoj, dum ŝi finis kurson en 1947. Ekde 1953 ĝis la emeritiĝo en 1984 ŝi estis muzeologo en la ĉefurbo, tamen poste ŝi laboris plu samloke 4 jarojn. Ŝi kandidatiĝis en 1994 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia ĉeftemo estis la kortobirdoj kaj historio de bredado. Ŝia fianĉo falis dum la 2-a mondmilito, tial poste ŝi neniam edziniĝis. Ŝi ricevis premion inter 1984.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Magyarország élelmezési helyzete és mezőgazdasági termelése.* (1946)
* *A kendermagos magyar tyúk. A magyar tyúk kendermagos színváltozatának tenyésztéstörténetéből.* (1959)
* *A magyar tyúk nemesítésének első időszaka.* (1962)
* *Die Umwaldung der traditionellen Geflügelzucht in Ungarn.* (1973)
* *A pulyka rövid természetrajza és hagyományos tenyésztése Magyarországon.* (1985)
* *Baromfigazdaság Magyarországon a második világháborút megelőző száz esztendőben.* (disertaĵo, 1994)
* *Darányi Ignác református egyházkormányzati szerepe.* (1999)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Hungaraj agrarhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Flughaveno Biarritz-Pays Basque

[280ra|desktra|eta|[Melania Trump|Melania kaj Donald Trump, la ]]
La **Flughaveno Biarritz-Pays Basque** () (IATA: BIQ, ICAO: LFBZ) situas 5&nbsp;km sudoriente de Biarritz, proksime de Bajono kaj Anglet, en la departemento Pyrénées-Atlantiques, en la regiono Nova Akvitanio, en Francio. Ĝi estis inaŭgurita en 1950. Ĝi troviĝas ankaŭ 25&nbsp;km de la hispana landlimo kaj 45&nbsp;km de la urbo Donostio.

## Vidu ankaŭ 
* Biarritz
* Anglet

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Biarritz
Kategorio:Biarritz
Sedlečko

Nomon **Sedlečko** havas pluraj setlejoj:
* Sedlečko u Soběslavě, municipo en distrikto Tábor
* Sedlečko (Veliš), parto de municipo Veliš en distrikto Benešov (k. t. Sedlečko u Veliše)
* Sedlečko (Neustupov), parto de municipo Neustupov en distrikto Benešov (k. t. Sedlečko u Jiřetic)
* Sedlečko (Vrchotovy Janovice), parto de municipo Vrchotovy Janovice en distrikto Benešov
* Sedlečko (Šemnice), parto de municipo Šemnice en distrikto Karlovy Vary (k. t. Sedlečko u Karlových Var)
* Sedlečko (Nalžovské Hory), parto de municipo Nalžovské Hory en distrikto Klatovy
* Sedlečko (Bukovany), parto de municipo Bukovany en distrikto Příbram
* Sedlečko (Štětkovice), parto de municipo Štětkovice en distrikto Příbram
* Sedlečko (Chotoviny), parto de municipo Chotoviny en distrikto Tábor (k. t. Sedlečko u Chotovin)

Similan nomon havas:
* Sedlecko, parto de municipo Bušovice en distrikto Rokycany
Mi camino es amarte

***Mi camino es amarte*** (Mia maniero estas ami vin) estas meksika telenovelo produktita fare de Nicandro Díaz González por Televisa. Ĝi estas bazita sur la ĉilia telenovelo *El camionero* el 2016 . Ĝi ĉefroligas Susana González, Gabriel Soto, Mark Tacher kaj Ximena Herrera. La serio estis elsendita per la kanalo Las Estrellas de 7a de novembro 2022 ĝis 12a de marto 2023.

## Rolantoj 
* Susana González - Daniela Gallardo
* Gabriel Soto - Guillermo "Memo" Santos Pérez
* Mark Tacher - Fausto Beltrán
* Ximena Herrera - Karen Zambrano
* Sara Corrales - Úrsula Hernández
* Mónika Sánchez - Amparo Santos Pérez
* Sergio Reynoso - Humberto Santos
* Leonardo Daniel - Eugenio Zambrano
* Fabián Robles - Aarón Peláez
* Alfredo Gatica - César Ramírez
* Camille Mina - Isabella Beltrán Gallardo
* André Sebastián González - José María "Chema" Hernández Santos
* Ara Saldívar - Jesusa "Chuchita" Galván
* Julián Figueroa - Leonardo Santos Pérez
* María Prado - Nélida
* Araceli Adame - Berenice García
* Karla Esquivel - Gabriela "Gaby" Hernández
* Rodrigo Brand - Juan Pablo "Juanpa" Gallardo
* Diana Haro - Guadalupe "Lupita" Hernández
* Carlos Said - Sebastián Zambrano
* Alberto Estrella - Macario Hernández

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Meksikaj telenoveloj
Šebáňovice

**Šebáňovice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Vrchotovy Janovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordokcidente de Vrchotovy Janovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Šebáňovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,73&nbsp;km². En la katastra teritorio Šebáňovice situas ankaŭ Sedlečko.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1403.

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1944 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Ŝtona monumento al falintoj en la 1-a mondmilito 
* Ŝtona sonorilejo 

## Pluaj fotoj 

File:Šebáňovice (Vrchotovy Janovice) (2.).jpg|Sonorilejo
File:Šebáňovice, rybník (2019).jpg|Fiŝlago (2019)
File:Šebáňovice, zbrojnice (2019) (1).jpg|Fajroestingista armilejo (2019)
File:Šebáňovice, rozcestí.jpg|Disvojiĝo (2019)

Kategorio:Vrchotovy Janovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
István Pálos (monaĥo)

**István Pálos** [iŝtvAn pAloŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pálos István,** estis hungardevena budhista monaĥo, laŭĉina kuracisto. Lia origina familia nomo estis *Praxl*, lia persona nomo en Germanio estis *Stephan,* lia budhista nomo estis **Śāsanadhara,** lia tibeta monaĥa nomo estis **Gecül Tenzin Chöphel,** ĉine **巴洛士,** (Pa Lo-si).

 naskiĝis  en Miskolc, li mortis  en Munkeno.

## Biografio 
 komence laboris en budhisma instituto en Budapeŝto, kie li plene okupiĝis pri budhismo. En 1964 li translokiĝis al Munkeno, kie li plej ofte vivis ĝis sia morto. Tamen ekde 1972 li vivis en tibeta instituto en :de:Rikon, kie li okupiĝis pri tradukado. Iam li akiris medicinan diplomon en Singapuro, poste li revenis por plu trejnadi. En Munkeno li estis praktikanta kuracisto laŭ la ĉina tradicia metodo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A hagyományos kínai orvoslás.* (1963)
* *Lebensrad und Bettlerschale: Buddha und seine Lehre.* (1968)
* *Die Muskel-Meridiane.* (1975)
* *Consilium Cedip Acupuncturae: Fallbeispiele aus der traditionellen chinesischen Medizin.* (1995)

## Fontoj 
* biografieto hungare kun foto
* rememoro hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj budhanaj monaĥoj
Kategorio:Germanaj kuracistoj
Camille Ammoun

**Camille AMMOUN** estas libana verkisto. Li naskiĝis en Bejruto en 1975.

## Biografio 
Post studado de ekonomiko kaj politikaj sciencoj en Bejruto, Parizo kaj Bolonjo, Camille Ammoun laboris dum dek jaroj en Dubajo pri temoj de daŭripovo kaj urba reziliento. Samtempe, li verkis sian unuan romanon *Ougarit*, kiu estas ĉefe portreto de la urbo, kvazaŭ la romaneca verkado estus la plej alta formo de urbanologio, tiu disciplino kreita de la aŭtoro.

Reveninte al Libano en 2018, post dudek jaroj de elmigro, li engaĝiĝis al demokratia reformo de la institucioj. Sekve de la libana popolmovado de la 17a de oktobro 2019, li verkis sian duan libron, *Oktobro Libano*, kiu estas promenado tra kelkaj kvartaloj, kiuj servas kiel apogpunktoj por rememori la ĉefajn etapojn de la libana revolucio.

En 2020, li gajnis la Premion *Écrire la Ville* kaj, pere de sia literatura verkado, li diras ke li volas transformi la urban tekston en literaturan tekston.

Camille Ammoun estas membro de la Internacia Domo de Verkistoj en Bejruto (*Beyt el Kottab*). Li instruas pri la urba medio ĉe la Universitato Saint-Joseph de Bejruto kaj gvidas atelieron pri psikogeografio titolitan Marŝi/Skribi ĉe la Libana Akademio de Belartoj. Inter februaro 2022 kaj marto 2023, li verkis monatan rubrikon titolitan Bejruto en la Mondo en la franclingva libana ĵurnalo ''L'Orient-Le Jour*.

## Bibliografio 
* *Subsidence*, Éditions Terre Urbaine, 2023.
* *Octobre Liban*, Éditions Inculte, 2020.
* *Ougarit'', Éditions Inculte, 2019.

## Notoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1975
Kategorio:Francaj verkistoj de la 21-a jarcento
Kategorio:Ligoj al bibliotekoj
Txik Txak

**Txik Txak** [ĉik ĉak] estas la nova transportdistrikto de Nord-Eŭskio, posedata de Euskal Hirigune Elkargoa.

Ĝi malfermiĝis la , grupigante ĉiujn antaŭajn transportservojn kiel *Chronoplus*, *Hegobus*, *Transports&nbsp;64* kaj *Kintoa Mugi*. Ĝi posedas 2 rapidajn transitliniojn, 39 busliniojn, 2 alvok-transportajn liniojn, 6 senpagajn navedojn kaj 2 akvoveturilojn.

La nomo devenas de la pelota esprimo "txik txak", simbolanta la pilkon piedbatantan la plankon kaj poste la frontonmuron.

centra|400ra|eta|Mapo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)
* Elŝutebla mapo (/)

Kategorio:Eŭskio
Kategorio:Publika transporto en Francio
Teletín

**Teletín** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Krňany en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Krňany. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Teletín** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,47 km².

Al Teletín apartenas domaroj aŭ solejoj Chlístov (oriente de la vilaĝo proksime de NP Ŝtonminejo de Teletín kaj fiŝlago Chlístovský rybník), Bučina (okcidente de la vilaĝo, en montoselo inter montoj Kolátov kaj Majo proksime de konata belvidejo Majo) kaj Marš (norde de la vilaĝo, en valo de rojo Krňanský potok).

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.

Dum la dua mondmilito la municipo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 15-an de septembro 1942 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Kapeleto kun statuo de sankta Johano Nepomuka
* Naturmemorindaĵo Ŝtonminejo de Teletín
* Belvidejo Majo – roka belvidejo al meandroj de rivero Vultavo

## Pluaj fotoj 

Teletín čp. 7 a 8.JPG|Teletín, domoj n-ro 7 kaj 8
Teletín, Bučina, chata nad přehradou.jpg|Kabano en Bučina
Chronicle of Vladimír Mühlbach (SOkA Benešov).jpg|Kroniko de municipo Teletín de Vladimír Mühlbach, 1970-aj jaroj, medailono de Josef Peterek (Bob Hurikán) (ŜDA Benešov)

Kategorio:Krňany
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Hůrka (Vrchotovy Janovice)

**Hůrka** estas solejo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Vrchotovy Janovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 5 km norde de Vrchotovy Janovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Hůrka situas en katastra teritorio **Rudoltice u Vrchotových Janovic** kun areo 3,74&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1381.

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1944 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Podmaršovice

## Pluaj fotoj 

 Vrchotovy Janovice, Hůrka, Svojánek pond.jpg| Fiŝlago Svojánek 
 Vrchotovy Janovice, landscape by Hůrka.jpg| Pejzaĝo ĉe Hůrka
 Vrchotovy Janovice, Hůrka, road by Svojánek pond.jpg| Ŝoseo inter bieno kaj la fiŝlago

Kategorio:Vrchotovy Janovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Ĝermolisto de koreaj esperantistoj

## J 
### Jang Jeong-Ryeol 
**JANG Jeong-Ryeol** estas korea esperantisto, eldonisto kaj tradukisto, kiu vivas en la urbego Busan. Interalie li aktivas kiel ĵuriano en la rubriko infanlibro de la jaro de la Belartaj Konkursoj de UEA. 

**Tradukoj** (elekto, ampleksiginda)
En 2022, Eldonejo Zindale (Seulo, Korea Respubliko) eldonis libron de elektita prozo de la neesperantista ukrainino Ĥristina Kozlovska titolita *Kato Floro* en du lingvoj: la korea (tradukis Jang Jeong-Ryeol (Ombro), Esperanto (tradukis Petro Palivoda), kaj ankaŭ la libron sub la titolo *La Magiisto* en tri lingvoj: la korea (tradukis Jang Jeong-Ryeol (Ombro), Esperanto (tradukis Petro Palivoda kaj Oh Tae-Young (Mateno).

**Referencoj**

**Eksteraj ligiloj**
* persona paĝo en la retejo Facebook

## O 
### Oh Tae-Young 
**Oh Tae-Young** estas korea esperantisto kaj tradukisto. 

**Tradukoj**
En 2022, Eldonejo Zindale (Seulo, Korea Respubliko) eldonis libron de elektita prozo de Ĥristina Kozlovska titolita *La Magiisto* en tri lingvoj: la korea (tradukis Jang Jeong-Ryeol (Ombro), Esperanto (tradukis Petro Palivoda kaj Oh Tae-Young (Mateno).

## Notoj 
koreaj
koreaj
Libohošť

**Libohošť** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Vrchotovy Janovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km norde de Vrchotovy Janovice, apud ŝoseo III/11447 inter Maršovice kaj Božkovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Libohošť situas en katastra teritorio **Manělovice** kun areo 2,42&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1457.

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1944 forloĝiĝi.

Proksime de la vilaĝo estas sepultitaj 24 malliberigitaj de diversaj naciecoj, kiuj estis pafmortigitaj fare de naziistoj en aprilo de 1945 ĉe Křešice. Super la komuna tombo estas konstruita monumento.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Zálesí 1.díl

## Pluaj fotoj 

Libohošť, čp. 7 a 5.jpg|Komenco de la vilaĝo
Libohošť, cesta II.jpg|Vojo
Libohošť, pastvina.jpg|Kabanoj kaj paŝtejo
Libohošť, stodola II.jpg|Garbejo
Libohošť, objekt II.jpg|Domoj en Libohošť

Kategorio:Vrchotovy Janovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945