Walter Page

**Walter Sylvester Page** (naskiĝis la 9-an de februaro 1900 en Gallatin, kantono Daviess, Misurio, mortis la 20-an de decembro 1957 en Novjorko) estis usona ĵazmuzikisto (kontrabasisto, bandegestro) de svingo.

## Vivo kaj verkaro 
Walter Page ricevis ĝisfundan muzikan edukadon en Kansasurbo, li unue lernis baritonkornon kaj kontrabason, poste saksofonon, violonon, pianon, kantadon kaj kantvoĉo-formadon, kompozicion kaj aranĝadon.
Je la komenco de sia kariero li laboris en la bando de Willie Lewis, kiun li karakterizis kiel delikata muzikisto. En la fruaj 1920-aj jaroj li krome kunlaboris kun Bennie Moten kaj Dave Lewis..

Proksimume 1930 Oran „Hot Lips“ Page, stelula soloisto kaj duonfrato de Walter, forlasis la bandon; lin anstataŭis Harry Smith. Lester Young ankaŭ mallongtempe apartenis al la bando (kaj estis pli malfrue ankaŭ en la posta bando, la *13 Original Blue Devils*).

Page devis forlasi la bandon en 1931. Ĵus tiutempe Page planis moviĝi direkte al la grava centro Novjorko, kaj la bando ĝuste havis bonajn dungitecojn. Li promesis al pianisto dungitecon, povis tamen ne plenumi tion, ĉar unu muzikisto el sia bando ne akordis kun la pianisto kaj ilia kunlaborado en la bando nur kaŭzus disharmonion. Pro tio la muzikisto-sindikato kondamnis lin al monpuno de 250 dolaroj. Pro ĉi tiu puno kaj pro siaj propraj familiaj devoj li ne plu povis garantii la salajrojn de la bandanoj kaj translasis la bandon al James Simpson, por ke tiu ĉi realigu kun ĝi la jam enskribitajn koncertodatojn. Post tio Page denove muzikis kun malgrandaj grupoj, finfine aliĝis al Bennie Moten kaj ludis en 1934 kun la bandego *Jeter-Pillars*.

### La *Blue Devils* sen Walter Page 
Post kiam Page foriris, saksofonisto Buster Smith kaj kantisto Ernest Williams decidis daŭrigi la bandon. Kiel direktisto ili enigis en la bandon Leroy „Snake“ White kaj nomiĝis *The 13 Original Blue Devils*. Denove kunludis Lester Young. Ili ludis en la dancejo Ritz Ballroom en Oklahomo-urbo. Buster Smith rimarkis memkonscie: *„Ni havis fortan bandon. Ni estis ege fortaj kaj ili (Bennie Moten kaj sia bando) ne atingus nin. Preskaŭ ĉiu vagadis ĉi tie provante ekhavi muzikbatalon kun ni. Ni estis imponataj de neniu el ĉi tiuj bandoj, ĝis kiam ni trafis sur Andy Kirk. Li havis bonan latunblovan sekcion; estis malfacile kaj turmentis nin.“*

La bando estis tiel nomata kooperativa bando, tio estas, ĝi voĉdonis pri bandaferoj kaj dividis la enspezojn laŭ interkonsento pli malpli egale, nur la bandestro ricevis iom pli. Ĝi maltrafis la ŝancon atingi transregionan famon, kiam ĝi post voĉdono per mallarĝa plimulto rifuzis dungitecon kun Fats Waller en Cincinnati por spektaklo de unu kaj duona horoj, ĉar la salajroj estas tro malaltaj. Anstataŭe la bando vojaĝis en la regiono de Kentukio kaj Okcidenta Virginio, kie ĝi ankoraŭ ne esti konata, kio finiĝis fiaske. Kiam ĝi en 1933 deprimite ludis en klubejo, evidentiĝis, ke la enskribagento ludigas ĝin nur por la enirpagoj, kiuj per proks. 30 dolaroj ĉiuvespere estis tro malmultaj. La polico post tio garantiaĵigis do la instrumentojn, kiujn ĝi enmanigis al la bandanoj nur por la noktaj laboroj, ĉar la bando ne povis repagi la ŝuldojn al taksi-entrepreno. Ĝi estis puŝataj el sia hotelo, kaj kelkaj bandanoj revenis ŝtelveture per varvagonaro al Kansasurbo, la aliaj petveture. Tio estis la fino de la bando Blue Devils. Jap Jones (tb), Ted Ross, Buster Smith (as) kaj Lester Young aliĝis al Bennie Moten.

Se la bando kun sia „pli verva“ sono (Basie) kaj kontentigante la grandan influon, kiun ĝi havis sur multaj muzikistoj, sukcesus en Novjorko, la tutlanda evoluo de la bandega svingo eble estus pli frue enkondukata., sin mem nomis lernanto de Page, kiu instruis lin pretere dum du jaroj pri la rafinaĵoj de la frapinstrumentar-ludado (*kiel frazigi, kiel ekigi ion, kion la knaboj nun nomas ´faligi bombojn´... kaj ankaŭ kelkajn moralajn respondecojn*). La tiaspeca svingo distingiĝis por la tiamaj aŭskultantoj tiel klare de la muziko de la ceteraj ĵazoĉefurboj (Novjorko, Ĉikago), tiel ke oni kombinis la stilon kun la urbonomo kiel *kansasurba ĵazo* − ĉiuj kvar muzikistoj estis laborintaj en tiel nomataj *teritoriaj bandoj*, kiuj ekde ĉi tiu urbo vojaĝis tra la meza kaj suda okcidento de Usono.

Page mem protestis dumvive kontraŭ tio, esti nomata „inventinto“ de la promenbaso-tekniko, kiun li mem atribuis al la basisto de Duke Ellington, Wellman Braud. Ekzistas tamen neniu dubo pri tio, ke en la ĵazmondo − egalgrade inter muzikistoj kaj aŭskultantoj − la realigo de ĉi tiu ludmaniero estas nesepareble ligita kun la nomo de Page. Konforme al tio la basisto ludis, krom labori en la orkestro de Basie, ne nur kun multaj gravaj nigrulaj muzikistoj de la svingerao, lia elstara personeco havigis al li ankaŭ dungitecojn ĉe blankulaj bandoj, ekz. ĉe Benny Goodman kaj Eddie Condon, kio pro la rasapartigo en la tiama usona socio estis tute ne senproblema. Male al sia pli juna duonfrato, trumpetisto Hot Lips Page, Walter ĉiam fidelis al la svingostilo kaj ne surmontris fortan intereson pri la moderna ĵazo leviĝanta post 1940.

Mary Lou Williams: "Mi travivis la bandon de Basie, kiam nur Page kaj la blovistoj estis sur la scenejo. Page svingigis la ulojn pri sia baslinio, kvazaŭ estus la plej facila afero de la mondo" 

Page estis de ĝia komenco meze de la tridekaj jaroj ĝis 1942 membro de la bando de Basie. Tiam li post kverelo kun Basie forlasis ĝin, ludis tamen denove de 1946 ĝis 1949 kun Basie, ĝis kiam tiu ĉi pretertempe malfondis sian bandon komence de la 1950-aj jaroj. Je la kulmino de la svingerao en la 1930-aj jaroj li sonregistris ankaŭ kun aliaj svingo-steluloj kiel Benny Goodman, Harry James kaj Teddy Wilson kaj akompanis kantistinon Billie Holiday. Post sia tempo kun Basie li ludis en 1952 ĉe Eddie Condon en Novjorko, en 1956 ĉe Big Joe Turner kaj en 1957 kun Ruby Braff.. Li estas aŭdebla je sonregistraĵoj de Jay McShann, Buck Clayton, Sidney Bechet, Paul Quinichette, Big Joe Turner, Roy Eldridge, Jo Jones, Jimmy Rushing kaj Nat Pierce el la kvardekaj kaj kvindekaj jaroj. Li mortis en 1957 pro pulminflamo.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Martin Kunzler: *Jazz-Lexikon*. Directmedia, Berlin 2005, ISBN 3-89853-018-3
* Gunther Schuller: *Early Jazz. Its Roots and Musical Development.* Oxford University Press, New York 1968, ISBN 0-19-504043-0
* Gunther Schuller: *The Swing Era. The Development of Jazz 1930–1945.* Oxford University Press, New York 1989, ISBN 0-19-507140-9
* Albert McCarthy: *Big Band Jazz*, Berkley Publishing 1977

## Eksteraj ligiloj 
* Biografio de Walter Page 
* Redhotjazz Blue Devils 

Kategorio:Usonaj ĵazmuzikistoj
Kategorio:Usonaj ĵazbasistoj
Kategorio:Usonaj ĵazbandego-direktistoj