open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Distrikto Amberg-Sulzbach

La distrikto **Amberg-Sulzbach** (germane: **Landkreis**) situas en la nordorienta mezo de la federacia lando Bavario de Germanio. La urbo Amberg estas la administra centro de la distrikto, sed ne apartenas al ĝia areo. Sur ties areo de 1255 km² loĝas 107.100 homoj; do meznombre 85 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Amberg-Sulzbach estas signita per **3**.

270px|maldekstre

Najbaraj distriktoj estas norde Bayreuth (10) kaj Neustadt a.d.Waldnaab (48), oriente Schwandorf (61), sude Neumarkt i.d.OPf (46), okcidente Nürnberger Land (50). La distrikto komplete ĉirkaŭas la eksterdistriktan urbon Amberg.

2010.08.22.123059 Burg Sulzbach-Rosenberg.jpg|Burg Sulzbach
Burg-heimhof.jpg|Kastelo Heimhof
Burg-Ebermannsdorf.jpg|Runio Ebermannsdorf
Schloss-ebermannsdorf.jpg| Palaco Ebermannsdorf
Neidstein Schloss1.jpg|Palaco Neidstein


A
A
Gerbera lingvo

**Gerbera lingvo** estas nomo, kiun oni donis al sennoma projekto de aposteriora internacia planlingvo proponita de la germano Franz Anton Gerber en 1790 kaj reprezentita en 1832. Ĝi estas bazita sur latinidaj lingvoj. 

En sia *Gvidlibro pri Supera Ekzameno*, Alfonz Pechan konsideras la Gerberan lingvon kiel unuan aposterioran planlingvon. Li priskribas ĝin jene:

:En lia lingvo estas tri difinitaj artikoloj laŭ la tri genroj: lo, li, la, Numeraloj: en, dwoi, troi, karoj, penoi, sesoi... Frazo en tiu lingvo: Bonai virai a bonaif viraif data bonain potain e filetain tostain. (Bonaj viroj kaj bonaj virinoj donas bonajn trinkaĵojn kaj belajn tostojn.)

La libro, en kiu Gerber prezentis sian lingvoprojekton, estas havebla en ĉirkaŭ 10 bibliotekoj en Germanio kaj Svislando. Oni povas uzi ĝin surloke aŭ mendi ciferecan kopion. Ĝis nun ne aperis detalaj sciencaj publikaĵoj pri la lingvoprojekto. 

## Literaturo 
Franz Anton Gerber: *Plan einer Pasigraphie oder allgemeinen Bezeichnungskunst. Auszug aus den weitläufigern Bearbeitungen von 1790-92 und 1831.* Bruchsal: Bevern, 1832. 283 paĝoj.

## Eksteraj ligiloj
*Oferto de la libro en la Landa Biblioteko de Saksio en Dresdeno 
*La libro rete legebla ĉe Google Books

Kategorio:Planlingvoj
Geogloto

**Geogloto**, (Geoglot) estas aposteriora projekto de internacia planlingvo por komerco kaj vojaĝoj proponita de usona militisto Timothy J. Donoghue en 1916.

La projekto ricevis la bibliotekan klasifikon 418 “1916” de Biblioteko Butler.

## Bibliografio 
* Donoghue, Timothy J.
* Geoglot, a world tongue for travel and commercial use
* Boston: International Geoglot Bureau, 1916 (22 p.) 

Kategorio:Planlingvoj
Lincent

eta|maldekstra|La preĝejo de sankta Petro.

**Lincent** (france: [lejnSAN], , valone: *Lîssin*) estas municipo en Belgio. Komence de  ĝi havis  loĝantojn.

Ekde 1977 la municipoj Pellaines (nl: Pellen) kaj Racour (nl: Raatshoven) apartenas al Lincent, la ĉefa municipo.
Glaniko

**Glaniko** (**Glan-ik**) estas internacia planlingvo proponita de usona poeto Eugene Fitch Ware, kiu uzis la plumnomon "Ironquill", (1841-1911) en 1906. Ĝi estas bazita sur la angla lingvo. La celo de la projekto estas doni al homaron komercan lingvon kiu povus esti uzata universale.

Glaniko havas kiel principon mallongigi multsilabajn vortojn kiel Volapuko. La nomo de la lingvo devenas de *Glan* = "Angla"  kaj -ik (finaĵo de adjektivo). Ĉiuj vortoj estas mallongigaj al monosilaboj. La pluralo estas farita per -ez.

La prononco estas libera, t. e., ĉiuj povas prononci la literojn kiel en sia propra lingvo.

## Bibliografio
Ware, Eugene Fitch 
The glan-ik

Kategorio:Planlingvoj
Universala lingvo (apartigilo)

[eta|dekstra|300ra|La [Babela turo, kiu laŭ la rakontaro de la juda Biblio (la Tanaĥo) perdigis al la homaro la universalan lingvon]]
**Universala lingvo**, krom esprimi koncepton, estas nomo de multaj planlingvoj:

* Universala kaj analitika lingvo;
* Universala lingvo (Grosselin);
* Universala lingvo (Keyser)
* Universala lingvo (Labbé);
* Universala lingvo (Leibniz);
* Universala lingvo (Letellier);
* Universala lingvo (Menet);
* Universala lingvo (Martinez);
* Universala lingvo (Rethy) (apriora lingvo, Andreo Rethy, 1821) Hungario;
* Universala lingvo de la homaro;
* Universala simbola lingvo;

## Vidu ankaŭ 
* Lingu universal;
* Universal;
* Universala;
* Universal Esperanto;
* Universalgloto;
* Universala harmonio;
* Universala lingva kodo;
* Universall;
* Universal-Latein

Kategorio:Planlingvoj
Kategorio:Interlingvistiko
Guosa

**Guosa** estas zona planlingvo proponita de Alexander Ekhoguosa Igbinéwéká en 1965 por esti nacia lingvo de Niĝerio. La lingvo estas bazita sur Haŭsa lingvo kaj aliaj lingvoj de nordo de Niĝerio, la vortprovizo prenas vortojn el lingvoj el sudo de Niĝerio.

En la Guosa, objektoj videblaj kaj konkretaj estas el Haŭsa kaj aliaj lingvoj  de la nordo de Niĝerio, ekzemple:

* Kwàndó = korbo
* Kázá = kokino
* Ból = balono
* Líttáfí = libro
* Fénsà = skribilo

Vortoj por nevideblaj aŭ abstraktaj aferoj venas el Igbo, Jorubo aŭ aliaj lingvoj de la sudo. Estis elektita ĉiam tiu lingvo, kies vorto venas unue en alfabeta ordo. Ekzemple la vortoj *bìa* (en Igbo) kaj *wá* (en Jorubo) havas la saman signifon, do Guosa prenu la vorton el Igbo.

## Gramatiko
### Alfabeto kaj prononco
Á B D É È F G Í H J K L M N Ó Ò P R S T Ú V W Y Z 

Guosa uzas la latinan alfabeton kun diakritikoj por indiki tonon:
´ indikas altan tonon, ` indikas malaltan tonon, ^ indikas malkreskan tonon, meza tono ne estas markata.

Estas la *Ilowe Naijeriya*, niĝeriaj apartaj sonoj: c (ĉ) kiel en "àbíncí": [manĝo]; gb kiel en "gbóntì": [aŭdi]; ng kiel en  "mo ng shìengá": [mi estas iranta]; kp kiel en "íkpèrè:" [adjektivo].

## Ekzempletoj
*ò chètó ájì ‘wá tí shìengá gídá (nia klasmonitoro iris hejmen).
*ó tí shìhé kófà? (ĉu vi malfermis la pordon?)
*báasì, mó tí shìhé kófà (jes mi malfermis la pordon).
*bíko, fún mi ní rúwá (bonvole, donu al mi akvon).

## Bibliografio
*Alexander Igbinéwéká (1987): The dictionary of Guosa language vocabularies. Lagos: Guosa Publications, 52 p.

*Alex Igbiniweka: Teach Yourself Guosa Language Book 2: Nigeria’s future common indigenous lingua franca. Richmond, CA: Guosa Publication Services, 1999.

## Eksteraj ligiloj 
http://www.edofolks.com/html/pub37.htm 

Kategorio:Zonaj planlingvoj
Kategorio:Niĝerio
Gŭidareko

**Gŭidareko** (Guidareca) estas kompromisplanlingvo proponita en Niĵnij Novgorod en 1924 fare de *Vsevolod Ĉeŝiĥin* (Всеволод Чешихин) kiu ankaŭ proponis Nepon kaj Neposlavaon.

La projekto ricevis la bibliotekan klasifikon 419.51 “1954” de Biblioteko Butler.
Ĉeĥa nacia renaskiĝo

**Ĉeĥa nacia renaskiĝo** estis signifa etapo de la ĉeĥa nacia historio (proksimume 1770 – 1850), kiam kulturaj kaj politikaj funkciuloj provis emfazi signifon de la ĉeĥa nacio kaj egalrajtigi ties kulturon enkadre de la aŭstria monarĥio. Kiel ceteraj naciaj renaskiĝoj la ĉeĥa nacia renaskiĝo rezultis el ideoj de klerismo kaj ties portantoj estis unue patriotaj pastroj kaj instruistoj. Renaskiĝuloj plej multe emfazis la lingvon kaj la literaturon kiel bazan simptomon de la nacio. La nacio kaj ties historio estas por ili idealo kaj ankaŭ modelo, tial estas permesitaj eĉ falsaĵoj. Kun tio koneksas ankaŭ intereso pri popola beletristiko. Ĉio, kio subtenas nacie liberigitajn celojn estas pozitiva, la cetera estas senbezona.

La ĉeĥa nacia renaskiĝo okazis en tri etapoj. En fazo de preparoj unuopaj esploristoj interesiĝas pri la lingvo, la nacia historio kaj la kulturo. Apartenas al ili ekz. Josef Dobrovský aŭ František Martin Pelcl. Evoluas eldon-aktiveco – *Ĉeĥa ekspedicio* de Václav Matěj Kramerius. En periodo post la jaro 1805 estas jam formulita baza panslava programo, kiu interesiĝas pri slavoj kiel tutaĵo, nome frunte kun Rusia Imperio. Tiu ĉi periodo ensumigas kreigan agadon de la plej signifaj personecoj de la ĉeĥa nacia renaskiĝo, al kiuj apartenas Josef Jungmann, Ján Kollár, Pavel Josef Šafařík kaj František Palacký, ĝenerale teoriistoj. Tiu ĉi periodo de la agitado kaj kreigado de programoj finas ĉirkaŭ la jaro 1830 kaj komenciĝas zenita tempo, simboligata precipe per originala literatura kreado – Josef Kajetán Tyl, Božena Němcová aŭ Karel Jaromír Erben. Post la jaro 1848 la nacie renaskiĝaj klopodoj orientiĝis tra alia direkto kaj ili kondukis en batalon politikan. Supervivantan romantismon de la ĉeĥa nacia renaskiĝo ni trovas ankoraŭ ĉe Karel Sabina aŭ Josef Václav Frič.

## Vidu ankaŭ 
* Manuskriptoj de Dvůr Králové kaj Zelená Hora

Kategorio:Historio de Ĉeĥio
Kategorio:Literaturo
Fédération Espérantiste du Travail

**Fédération Espérantiste du Travail** estas asocio, kiu varbas por esperanto en francaj laboristaj medioj. Ĝi nun respondecas pri la ĉiujara esperanta budo en la Homara Festo, kaj eldonas la gazeton **Le Travailleur Espérantiste**.

## Historio 
FET fondiĝis en 1936 okaze de la kunfandiĝoj inter du francaj laboristaj esperanto-asocioj: Fédération Espérantiste Ouvrière, ligita al SAT, kaj Fédération Espérantiste Prolétarienne, ligita al Internacio de Proleta Esperantistaro (IPE). Jam en 1937 ĝi refariĝis ĉefe komunisttendenca post la foriro de la SAT-emuloj, kiuj fondis SAT-Amikaron.
Post la Dua Mondmilito, ĝi restarigis, restis fidela al la defendo de Sovetio ĝis 1991, kaj tiam agis en la kadro de Mondpaca Esperanto-Movado. Inter 1946 kaj 1953, ĝi havis reprezentanton en la komitato de la "neŭtrala" Unuiĝo Franca por Esperanto (UFE), kaj nun estas denove ligita de 2002 al Espéranto-France per kunlabora kontrakto.

## Eksteraj ligiloj 
* retejo de FET 

Kategorio:Laborista Esperanto-movado
Kategorio:Francaj Esperanto-asocioj
Etna naciismo

**Etna naciismo** estas tiu formo de naciismo, en kiu la ŝtato derivas politikan legitimecon el historiaj kulturaj aŭ heredaj grupiĝoj (etnoj). La subkuŝanta premiso estas, ke etnoj estu politike apartaj. Oni ofte kontrastigas la etnan naciismon kun civila naciismo respektive ŝtatnaciismo, aŭ nomas la etnan naciismon simple "naciismo".

La etnan naciismon bazitan precipe sur la komuneco de la lingvo teorie disvolvis Johann Gottfried Herder, kiu enkondukis la uzadon de la germana vorto *Volk* kun la senco "etno". La romantika naciismo estas formo de etna naciismo infuzita per romantikismo.

Kelkajn  karakterizas la utiligo de etna naciismo kiel centra elemento de sia programo, ekzemple la faŝismo.

## Vidu ankaŭ
*Etnismo
*Etnokratio
*Identisma movado
*Rasismo
Distrikto Ansbach

La distrikto **Ansbach** (germane: *Landkreis Ansbach*) situas en la sudokcidento de la federacia lando Bavario de Germanio. La eksterdistrikta urbo Ansbach estas la administra centro de la distrikto, sed ne apartenas al ĝia areo. Sur la distrikta areo de 1 972 km² fine de  loĝis  homoj; do meznombre 93 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Ansbach estas signita per **4**.

270px

Najbaraj distriktoj estas (de okcidento laŭ horloĝa iro) Ostalb, Schwäbisch Hall kaj Main-Tauber (ĉiuj en Baden-Virtembergo), Neustadt (Aisch)-Bad Windsheim, Fürth, Roth, Weißenburg-Gunzenhausen kaj Donau-Ries.


A
A
Lontzen

**Lontzen** (germane: [LONTcen]) estas municipo en germanlingva Belgio. Komence de  ĝi havis  loĝantojn. La municipo apartenas al la transnacia Eŭregiono Mozo-Rejno.

Ekde 1977 la municipoj Lontzen-Busch, Herbesthal kaj Walhorn apartenas al nova municipo simple nomata Lontzen.

Ĝis la Traktato de Versajlo en 1919 la municipo apartenis al la Germana Regno, kiel la cetero de la tiamaj distriktoj Eupen kaj Malmedy. Antaŭe ĝi estis parto de la duklando Limburgo, kaj post la Viena kongreso en 1815 al Prusio.
Hatusiba Takemi

**HATUSIBA Takemi** (1933-1996), konsiliano (1960-70) kaj estrarano (1975-90, 1993-94) de la landa asocio Japana E-Instituto, iama redaktoro de La Revuo Orienta, mortis la 8- an de oktobro.

Kategorio:Japanaj esperantistoj
Isizaki Bun'iti

'''ISIZAKI Bun'iti''' (1910-1996) forpasis la 21-an de septembro en Kumamoto, kies E-societon li prezidis. Li estis dumviva membro kaj estrarano (1991-1992) de Japana E-Instituto, delegito pri radio-amatorismo kaj rotario, membro de Societo Zamenhof kaj ofta donacanto al UEA.
Kategorio:Japanaj esperantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1910
Kategorio:Mortintoj en 1996
Mijoŝi Ŝimeko

**MIJOŜI Ŝimeko** (naskiĝis en 1911; mortis la  en Ŝirotori) estis japana esperantistino. 

Ŝi prezidis inter 1986 kaj 1990 Oomoto-Amikaron de Esperanto, kiu interalie financas la Premion Onisaburo Deguĉi ekde 1987. Ŝia filo Mijoŝi Ecuo estas la konata movada patrono financanta la ĉiujare aljuĝatan Subvencion Cigno.

Kategorio: Japanaj esperantistoj
Kategorio: Naskiĝintoj en 1911
Kategorio: Mortintoj en 1998
Distrikto Augsburg

La distrikto **Augsburg** (germane: **Landkreis**) situas en la okcidento de la federacia lando Bavario en Germanio. La eksterdistrikta urbo Augsburg estas la administra centro de la distrikto, sed ne apartenas al ĝia areo. En la distrikto sur areo de 1 071 km² fine de  loĝis  homoj; do meznombre 220 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekva skema mapo la distrikto Augsburg estas signita per **6**.

270ra|maldekstre|Augsburg

Najbaraj distriktoj estas Aichach-Friedberg, Landsberg, Ostallgäu, Unterallgäu, Günzburg, Dillingen kaj Donau-Ries. En la okcidento limas ankaŭ Augsburg, la samnoma urbo, kiu ne apartenas al la distrikto, sed estas ties administra sidejo.


A
A
David MacGill

**David MACGILL** (Daĉjo) naskiĝis en 1915 kaj mortis la 7-an de decembro 1996 en Dunedin (Novzelando) sekve de aŭtoakcidento survoje al familia rekuniĝo. La familianoj funebris lin kaj laŭ maoria kaj laŭ budhisma manieroj.

MacGill naskiĝis en Skotlando, sed vivis en Novzelando (1921-77, 1993-96) kaj Japanio (1977-93). Esperantisto de ĉ. 1935, li estis dum multaj jaroj eduka oficisto de la landa Esperanto-asocio (ĝis 1973) kaj produktis dekon da sonbendaj kursoj kaj programoj en Esperanto, i.a. *La vivo de Zamenhof, La rakonto pri Aojagi, Homo* kaj *La vojaĝo de la maorioj*. Dumviva membro de UEA, li plenumis delegitajn funkciojn de post 1948 seninterrompe: de la 60-jaroj ankaŭ kiel fakdelegito pri vegetarismo kaj budhismo, poste kiel vicdelegito en Kioto. En sia familio li esperantistigis kvar generaciojn: instigis sian patrinon lerni, instruis la lingvon al ĉiu sia infano (inter kiuj denaske al sia famiĝonta filo Stefan), kaj nun liaj nepoj parolas Esperanton denaske. Ok jarojn antaŭ sia morto MacGill deponis ĉe la Centra Oficejo de UEA "materialon por nekrologo" kun la rimarko: "utilus se oni petus al aliaj homoj aktivaj simile verki".

Kategorio:Novzelandaj esperantistoj
MacGill, David
Kategorio:Britaj esperantistoj
Robert Harding

**Robert HARDING** forpasis je la 7-a de aprilo 1998 en Napier (Nov-Zelando), kie li funkciis jardekojn kiel delegito kaj kiel fakdelegito pri dom-konstruado kaj rozkultivado. Li estis dumviva membro de UEA, mecenato. Li iĝis idisto kaj faris proponon Ido antaŭenirigita kiel reformo de Ido en 1925.

Li batalis kontraŭ literaturo en Ido, ĉar al li, internacia lingvo ne havu monosilabojn aŭ dusensajn vortojn.

## Referenco 
* nekrologo en la revuo "Esperanto sub la Suda Kruco", septembro-oktobro 1998, volumo 6, numero 5 (35)

Kategorio:Novzelandaj esperantistoj
Takeuti Tomiko

**TAKEUTI Tomiko** (naskiĝis en 1934, mortis la 23-an de aŭgusto 1998 en Takatuki pro stomaka kancero). Esperantisto de 1955, ŝi kunfondis Esperanto-Societon de Takatuki en 1966 kaj kiel ĝia direktoro 32 jarojn konstante prizorgis Esperanto-ekspozicion kadre de municipa kultura festivalo. Ŝi estis la edzino de Takeuti Yosikazu, prezidinto (poste membro) de Komisiono pri Azia Esperanto-Movado.

Unu el la fondintoj de Esperanto-Societo de Takatuki en 1966 kaj, kiel ĝia direktoro, 32 jarojn flegadis la societon, i.a. en la organizado de Esperanto-ekspozicio kadre de la Kultura Festivalo, oficiala aranĝo de la urbo Takatuki. Ŝi estis senlaca semanto de Esperanto kaj eĉ en sia lasta tempo en hospitalo konigis Esperanton al kuracistoj kaj flegistoj per aŭdigo de Esperanto-elsendo de ina Radio Internacia.

Dum multfojaj vizitoj al Ĉinio, Universalaj Kongresoj kaj gravaj Esperantaj renkontiĝoj de Azio kaj Ĉinio, ŝi starigis profundan amikecon kun multaj ĉinaj samideanoj kaj kuraĝigis ilin en lernado kaj praktikado de la lingvo.

Aparte menciindas, ke kiel multjara leganto de "El Popola Ĉinio" kaj fidela aŭskultanto de la Esperanta Disaŭdigo de Ĉina Radio Internacia, ŝi entuziasme iniciatis okazigi en landaj kaj regionaj kongresoj kunsidojn por legantoj de "El Popola Ĉinio" kaj aŭskultantoj de Ĉina Radio Internacia kaj devokonscie helpis varbi abonantojn kaj aŭskuftantojn. Ĉio ĉi kun ŝia afabla kaj dolĉa rideto restos ĉiam en la koroj de ĉinaj samideanoj, kiuj dividas la malĝojon kun s-ro Takeuti Yosikazu, ŝia versence samidea edzo.

Kategorio:Japanaj esperantistoj
Olimpiaj ludoj de la etaj eŭropaj ŝtatoj

eta|400px|dekstra|Futbala stadiono en la 11-aj Olimpiaj ludoj de la etaj eŭropaj ŝtatoj en Andoro Malnova (2005).

**Olimpiaj ludoj de la etaj eŭropaj ŝtatoj** estas analogio de la Olimpiaj ludoj, kiun organizas ĉiun duan jaron la plej etaj ŝtatoj de Eŭropo.

## Historio 
Dum la Olimpia kongreso en Baden-Baden (1981), la delegitaroj de la plej etaj eŭropaj ŝtatoj kunvenis por starigi sian deziron jam esprimitan dum antaŭaj olimpikaj kunvenoj, t.e. organizi olimpiajn ludojn por la plej etaj eŭropaj ŝtatoj.

Kadre de la Olimpiaj ludoj de Los-Anĝeleso oni redaktis la statuton de la ludoj kaj la teknikan regularon laŭ la normoj de la Internaciaj federacioj kaj la Olimpika traktato.

## Partoprenantoj 
Povas partopreni tiujn ludojn la eŭropaj ŝtatoj, kiuj havas malpli ol unu milionon da loĝantoj kaj sendependan olimpikan komitaton, kiu estas membro de la Internacia Olimpika Komitato.

### Membroj 
* Andoro
* Islando
* Kipro
* Liĥtenŝtejno
* Luksemburgio
* Malto
* Monako
* San-Marino

## Organizintoj 
# 1985 - San-Marino
# 1987 – Monako
# 1989 - Kipro
# 1991 - Andoro
# 1993 - Malto
# 1995 - Luksemburgo
# 1997 - Islando
# 1999 - Liĥtenŝtejno
# 2001 - San-Marino
# 2003 - Malto
# 2005 - Andoro http://www.andorra2005.ad/ca/ 

Kategorio:Olimpikoj
Kategorio:Plursportaj eventoj
Hans-Jürg Kelpin

**Hans-Jürg KELPIN** (1935-1997) estis Germana esperantisto, pastoro, aktivulo de Kristana Esperantista Ligo Internacia, delegito pri teologio en Greussen (Germanio), mortis la 2-an de aprilo. Li aktivis ekde 1977 kiel estrarano de la orient-germana tutlanda asocio GDREA kaj prezidis (1982-90) la distriktan Esperanto-organizaĵon en Erfurt.

 

Kategorio:Germanaj esperantistoj
Kategorio:Germanio
Kategorio:Teologio
Jacques-Franky Farjon de Lagatinerie

**Jacques-Franky FARJON DE LAGATINERIE** (naskiĝis en 1920; mortis en 1996) estis profesia tradukisto kaj konferenca interpretisto de franca kaj svisa ŝtatanecoj, kiu pasigis la plejparton de sia vivo en Germanio. Li interpretis i.a. en Esperanto kaj diversaj aliaj lingvoj. 

Li estis engaĝita esperantisto, kaj inter la jaroj 1987 kaj 1989 estis estrarano de Germana Esperanto-Asocio pri kulturo.  

Li scipovis la francan, germanan, nederlandan, italan, hispanan, anglan kaj kelkajn aliajn lingvojn. 

## Verkaro 
En 1990 aperis en la revuo Esperanto lia diskutveka recenzo pri *La Bona Lingvo* de Claude Piron.

Li verkis kelkajn publikaĵojn por Germana Esperanto-Asocio.

*Verkaro de J. F. Farjon de Lagatinerie*. Kompilis Harada Tsukuru. Kumamoto: La kompilinto, 1998. 37&nbsp;p.

## Literaturo 
Matthias, Ulrich. Memore pri Jacques. Nekrologo en *Esperanto aktuell* (GEA) 16-a jaro 1997, n-ro 8, p. 6

## Vidu ankaŭ 
Interpretisto

Tradukisto

Tradukistoj sen landlimoj

Poligloto

## Ekstera ligilo 
Libroj de kaj pri Jacques-Franky Farjon de Lagatinerie en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo

Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Svisaj esperantistoj
Kategorio:Germanaj esperantistoj
Kategorio:Interpretistoj
Alfred Conzeth

**Alfred CONZETH** (naskita en 1913; mortinta la  en Mettmann) estis germana esperantisto. Delegito pri presado, li eldonadis *La Radsaltanton,* esperantistan bultenon en Düsseldorf, publikigis *Kajerojn pri Esperanto-teatro* de Zofia Banet-Fornalowa en tri eldonoj kaj prizorgis Esperantlingvan faldfolion por la Neandertal-muzeo en sia loĝloko.

## Ligiloj 
* Conzeth en bibkat.de

Kategorio:Germanaj esperantistoj
Hippolyt Wietrzynski

**Hippolyt WIETRZYNSKI** (naskiĝis la ; mortis la  en Bad Salzuflen) estis germana esperantisto.

Dum 45 jaroj li estis membro de UEA. Li estis fakdelegito pri ekonomio. Li estis dum jardekoj aktiva membro kaj estrarano de Esperanto-Ligo Berlin, redaktoro de *Berlina informilo.*

Wietrzynski, Hippolyt
Wietrzynski, Hippolyt
Johann Haupt

**Johann HAUPT** (naskiĝis 1913 - mortis la 31-an de oktobro 1996 en Neinstedt, Germanio) estis esperantisto ekde 1933, delegito de 30 jaroj - unu el la unuaj kaj malmultaj en la tiama GDR

En 1947 li kunfondis kaj komence prezidis Asocion Esperantistan en la Soveta Zono. En GDR li aktivis ankaŭ dum la tempoj, kiam Esperanto ne estis favorata, kaj des pli post la oficialigo de la Esperanto-agado en 1965.

HAUPT, Johann
Haupt
Haupt
Distrikto Bad Kissingen

La distrikto **Bad Kissingen** (germane: **Landkreis**) situas en la ekstrema nordokcidento de la federacia lando Bavario, kiu estas subŝtato de Germanio. La samnoma urbo Bad Kissingen estas la administra centro de la distrikto. Sur ties areo de 1.139&nbsp;km² fine de  loĝis  homoj; do meznombre 96 sur unu kvadrata kilometro. En tuta Bavario la koncerna nombro estas 176, en Germanio 231. En la sekvanta skema mapo la distrikto Bad Kissingen estas signita per **7**.

270px|maldekstre

Najbaraj distriktoj estas (de okcidento laŭ horloĝa iro) Main-Kinzig kaj Fulda (en Hesio), Rhön-Grabfeld, Schweinfurt kaj Main-Spessart.


B
B
Kategorio:Malsupra Frankonio
Marin Bacev

**Marin BACEV** (naskiĝis en 1927, mortis la 28-an de septembro 1996 en Sofio) estis bulgara esperantisto. 

Li pasigis sian movadan vivon en la servo de la E-instruado, i.a. kiel vic-sekretario (1985-88) kaj ĉiam aktiva membro de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj, respondeculo de Bulgara Esperanto-Asocio pri instrumetodiko, ekzamenanto en UEA/ILEI-ekzamenoj kaj delegito pri instruado. Li kunverkis oficialan metodikan gvidilon bulgarlingvan (1983), kuntradukis libron pri la komponisto Dimitar Terziev, *Per flugiloj de la kanto* (1995), kaj redaktis la antologion *Kubaj popolaj fabeloj* (1996). Li instruadis diverslande: en 1990 dum ses monatoj li instru-preparis kubajn e-istojn antaŭ la Havana UK, kaj laste li gvidis kursojn en aprilo-junio 1996 en Litovio.

B
B
B
Angel Todorov

**Angel TODOROV** (cirile *Ангел Тодоров*, naskiĝis en 1942, mortis la ) estis bulgaro esperantistiĝinta en aĝo de 21 jaroj dum somero 1963, kiam la Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis en Bulgario. Li fariĝis prezidanto de Bulgara Esperanto-Junularo kaj poste sekretario de Bulgara Esperanto-Asocio, ĝenerala direktoro de la Internacia Esperanto-Kursejo en Pisanica kaj estrarano de la asocio Monda Turismo, inter la jaroj 1978 kaj 1989 estis UEA-komitatano kaj de 1983 ĝis 1987 ĉefdelegito de UEA en Bulgario.

## Eksteraj ligiloj 
* Biografiaj informetoj en paĝo de la retejo *ipernity.com*, kun junaĝa portreta foto

Kategorio:Bulgaraj esperantistoj
Antonio Correia Coimbra

**António Correia COIMBRA** (1930-1996), esperantisto ekde 13-jara aĝo, kiu prezidis Portugalan Esperanto-Asocion en ties tre sukcesa periodo inter 1985 kaj 1989, forpasis aŭguste de 1996 en Lisbono. Kiam post 23 jaroj de malpermeso la esperanto-instruado en 1971 denove fariĝis ebla en Portugalio, li tuj lanĉis kursojn en la lingvolernejo, kiun li direktoris.

Kategorio:Portugalaj esperantistoj
Manuel de Freitas

**Manuel de FREITAS** (mortis la  en Maia, Portugalio) estis honora membro de UEA ekde 1947 kaj de Portugala E-Asocio.

Lerninte Esperanton en 1931, jam en la sekva jaro li postsekvis sian mortintan instruiston kiel estro de elementa kurso. Baldaŭ li aliĝis al LTFA, fariĝis delegito (ekde 1952 pri bahaismo), kaj servis inter 1938 kaj 1983 kiel ĉefdelegito, poste kiel vicperanto por Portugalio.

Dum la dua mondmilito, laŭ komisio de UEA, Freitas ekspedadis al la familianoj Zamenhof en Varsovio sekajn fruktojn kaj sardelojn, ĝis ilia deporto kaj mortigo en 1942.

En la 40-aj jaroj li tradukis multajn klerigajn libretojn diverstemajn de Agostinho da Silva, ekz. **Lasta vojaĝo de Scott** (1942), **Vivo de Zola**, **Vivo kaj morto de Sokrato** (1946), **Historio de Usono** (1947), **Historio de la portugala literaturo** (1948), kaj **Galileo Galilei** de Bento de Jesus Caraça (1948). Por publikigi ilin, li fondis *Portugalan Eldonan Rondon*, kies laboro pezis plejparte sur liaj propraj ŝultroj. Unu fojon la sekreta polico PIDE konfiskis ĉiujn PER-librojn trovitajn en lia loĝejo.

Freitas instruis Esperanton diversloke kaj verkis sukcesan korespondan kurson. Lia daŭra kaj persista agado en Portugalio des pli meritas admiron ĉar ĝi plejparte koincidis kun la preskaŭ 40-jara diktaturo de Salazar, periodo dum kiu Esperanto estis jen malpermesita, jen apenaŭ tolerata.

Freitas, Manuel de
Freitas, Manuel de
Freitas, Manuel de
Osvald T. Nicolaisen

**Osvald T. NICOLAISEN** (1906-1996) estis norvega esperantisto. Li Cseh-metode disvastigis Esperanton en norda Norvegio, kie deko da kluboj fondiĝis laŭ lia instigo. De 1947 ĝis 1951 li estis la unua konstanta kongresa sekretario de UEA. En siaj postaj jaroj li vivis en Stokholmo.

NICOLAISEN, Osvald T.
Karla Olsson

**Karla OLSSON** (1903-1996), dumviva membro, forpasis la 15-an de oktobro en Ystad (Svedio), kie ŝi estis delegito 30 jarojn kaj gvidis multajn kursojn. En sia testamento ŝi lasis sumon al UEA.

Kategorio:Svedaj esperantistoj
Eugen Rytenberg

**Eugen RYTENBERG**, pole Eugenjus Rytenberg, (n. en 1906- m. la 21-an de januaro 1997 en Upsalo, Svedio) estis sveda esperantisto.

## Vivo 
Li naskiĝis en Varsovio, kie li estis ekde 1932 vicdelegito, poste delegito de UEA. Ekde 1930 li gvidis kursojn por blinduloj. En 1932 aperis lia Elecionaro en brajlo. En 1939 li fuĝis antaŭ la germana invado al Rumanio, kaj fine, en 1947, ekloĝis en Svedio. Tie li aktivis en E-Societo de Uppsala, kiel vicprezidanto (1961-1968, 1975-1977) kaj prezidanto (1978-1979). Ekde 1948 li denove servis kiel delegito tridekon da jaroj. Rytenberg de fore parencis kun Zamenhof: lia patro Felikso Rittenberg estis frato de Helena Rittenberg, la edzino de Felikso Zamenhof. Kiel tre juna knabo, li ĉeestis konversacion inter Zamenhof kaj Grabowski, dum kiu Grabowski diris al la knabo la frazon "Nigraj literoj sur blanka papero", montrante gazeton. Pro sia parenca ligo kun Zamenhof, li kun sia familio estis invitita de la pola ŝtato al la jubilea Universala Kongreso en Varsovio (1987).

## Verkoj 
* *1932*: Uniwersalny Słownik. Universala Vortaro. En: Podstawy Języka Międzynarodowego Esperanto (Fundamento de Internacia Lingvo Esperanto). Warszawa: Wydawnictwo Państwowego Instytutu Gluchoniemych i Ociemnialych (Ŝtata Blindul-Instituto), 1932. 48 p. — En brajlo. vortareto de ĉ. 2.630 radikoj.

Kategorio:Naskiĝintoj en 1932
Kategorio:Svedaj esperantistoj
Karin Larsson

**Karin LARSSON** (naskiĝis en 1919; mortis la  en Tumla, Svedio) estis sveda esperantistino.

De 1948 ĝis 1955 ŝi estis kasistino de Kristana Esperantista Ligo Internacia (1948-55), poste estrarano de ties sveda sekcio. Ŝi membris 50 jarojn en UEA kaj longe servis kiel fakdelegito pri kristanismo.

Kategorio:Svedaj esperantistoj
Anna Alamo-Sandgren

**Anna ALAMO-SANDGREN** (1907-1998) estis dumviva membro de UEA, delegito pri kristanismo en Östansjö (Svedio). Ŝi prezidis (1944-48) la svedan sekcion de Kristana E-Ligo Internacia (KELI) kaj de 1947 faris, kiel "vojaĝanta sekretariino" de tiu sekcio, pli ol 2500 prelegojn en aŭ pri Esperanto en Svedio kaj alilande. Ekde 1955 ŝi estis longtempe estrarano de KELI.

En 1948 ŝi edziniĝis kun sia E-lernanto, Karl-Olof Sandgren (1925-1990), poste aktiva esperantisto kaj kristana evangelia misiisto, sekretario de la sveda sekcio de KELI, aŭtoro de la priskriba katalogo *Religia literaturo en Esperanto*, kun kiu ŝi organizis viglan Esperantan movadon en malgrandaj svedaj urboj. 

Kategorio:Svedaj esperantistoj
Kategorio:Esperantistoj
Kategorio:Svedoj
Kategorio:Religio
Kategorio:Protestantismo
Juan Carlos Ruiz Sierra

**Juan Carlos RUIZ SIERRA** (Peñarroya-Pueblonuevo, 1953- Madrido, 1-a de februaro 1997) estis hispana esperantisto.

Li estis profesie mininĝeniero, kaj profesoro en la madrida Altlernejo pri tiu metio. En 1977 li editoris la klasikan libron de Gaspar de Morales: "De las virtudes y propiedades maravillosas de las piedras preciosas" (*Pri la virtoj kaj mirindaj proprecoj de la juvelaj ŝtonoj*), unue presitan en la jaro 1598.

Juan Carlos Ruiz esperantistiĝis en 1977, kaj de tiam fariĝis unu el la motoroj de la hispana movado, speciale la Madrida. Li estis 8 jarojn prezidanto de Madrida Esperanto-Liceo kaj restas memorata ankaŭ kiel LKK-ano de la 78-a UK en Valencio (1993).

Li kunverkis kun Gian Carlo Fighiera la libron *"Datos acerca del movimiento esperantista: (1887-1993)"* (1993)

Ruiz Sierra, Juan Carlos
Kategorio:Naskiĝintoj en 1953
Kategorio:Mortintoj en 1953
Juan Liceranzu Ortega

**Juan LICERANZU ORTEGA** (naskiĝis en 1914; mortis la ) fondis la Esperanto-grupon en Bilbao (Hispanio) kaj ofte partoprenis Universalajn Kongresojn.

Kategorio:Hispanaj esperantistoj
Francisco Zaragoza Ruiz

**Francisco ZARAGOZA RUIZ** (1910 - 13-a de majo de 1997) naskiĝis kaj mortis en Callosa de Segura (Hispanio), kies E-grupon li fondis tuj post sia esperantistiĝo en 1932.

Inter la junuloj kies E-lernadon li instigis, estis la konata redaktoro kaj verkisto Antonio Marco Botella. De 1939 ĝis 1955, post la hispana milito, Zaragoza vivis ekzile en Belgio, kie li kunlaboris kun la lokaj E-grupoj. Reveninte al Hispanio, li aktivis precipe post la fino de la Franco-reĝimo, kiel hispania sekciestro (1976-86) kaj internacia vicsekretario (1979-85) de ILEI.

Li aŭtoris la lernilojn **Esperanto - lingvo por ĉiuj** kaj **Perfektiga kurso de Esperanto**, kiuj varbis centojn da lernantoj.

Kategorio:Hispanaj esperantistoj
Julio José Juanes Sainz

Kategorio:Hispanaj esperantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1920
Kategorio:Mortintoj en 1997

**Julio Jose JUANES SAINZ** (1920 - 26-a de majo 1997 en Algorta), prizorginto de la radioprogramo "Esperanto sur la anteno" ĉe Radio Bilbao (1953-1966), aŭtoro de la lernolibro **Metodo Bilbao**, deĵoranto pri informado en la Madrida UK (1968), kiu verkis la teatraĵon **Kiam Karla alvenis** (1972) kaj gajnis poeziajn premiojn.
Irena Sedova

**Irena Sedova** (naskiĝis en 1964, mortis en 1996 en Sankt-Peterburgo) estis rusia esperantistino kaj junulara aktivulino, delegito pri paco, lingvoj, etnografio kaj junulara delegito. Ŝi mortis post longa malsano la . Multaj esperantistoj vizitis la urbon en ŝia akompano.

Kategorio:Rusiaj esperantistoj
Kategorio:Mortintoj en Sankt-Peterburgo
Jelena Lebedeva

[eta|250px|Lena Lebedeva dum ekskurso al kaverno kadre de la [IJK 1993 en Vraca]]
**Jelena Lebedeva** (naskiĝis en 1965 en Ivanovo, mortis la  en Moskvo), konata kiel **Lena**, estis rusia esperantistino.

Ŝi ekestis esperantisto ekde 1981 en Ivanovo.. Ŝi agadis en tiama tutlanda organizo SEJM kiel komitatano (1988-1992), kaj internacie en TEJO kiel estrarano pri kongresoj kaj komitatano (1993-1995). Ŝi kunorganizis multajn Esperanto-renkontiĝojn, inter aliaj la Rusian Esperantistan Kongreson en Kolomna (1991) kaj la Internacian Junularan Kongreson en Sankt-Peterburgo (1995).

De 1994 ĝis sia morto, ŝi estis edzino de esperantisto Andrej Grigorjevskij. Ŝi mortis post malsano en Moskvo.

Studinte historion, Lena en 1996 fariĝis UEA-delegito pri eldonado kaj historio.

## Bibliografio 
* nekrologo fare de la estraro de REU kaj la komitato de SEJM en februaro 1997
* nekrologo fare de Simone Fischer-Sorg en la numero marto-aprilo 1997 de la bulteno GEJ-Gazeto
* artikolo "Dek jarojn sen Lena" de februaro 2007 en la retejo Libera Folio
* *Lena*. 1998. Moskvo: Impeto. Poemaro memore al Lebedeva akompanata de prozaj memorskriboj.

Kategorio:Esperantistoj de Moskvo
Kategorio:Estraranoj de TEJO
Kategorio:Mortintoj en Moskvo
Distrikto Aschaffenburg

La distrikto **Aschaffenburg** *[Aŝafnburg]* situas en la pleja nord-okcidento de la distrikto Malsupra Frankonio *(Unterfranken)* kaj de la federacia lando Bavario en Germanio. Ĝia administrejo situas en la samnoma urbo Aschaffenburg, kiu tamen ne estas parto de la distrikto. La distrikto apartenas al la ekonomia regiono Rejno-Majno. Sur la distrikta areo de 699&nbsp;km² fine de  loĝis  homoj. Oriente najbaras la distrikto Main-Spessart, sude la distrikto Miltenberg kaj la urbo Aschaffenburg, okcidente la hesiaj distriktoj Darmstadt-Dieburg kaj Offenbach, kaj norde la same hesia distrikto Main-Kinzig.

## Trafiko 
La germana aŭtovojo A3 ligas la distrikton al la ekonomia centro de Frankfurto ĉe Majno kaj ĉirkaŭaĵo okcidente, kaj al Würzburg kaj Nürnberg oriente. La plej grava fervoja linio ligas okcidenten kaj orienten al la samaj ekonomiaj centroj.
La rivero Majno fluas tra la sud-okcidento de la distrikto. Helpe de kanalo inter Majno kaj Danubo la urbo ŝipe ligiĝas kun la riveroj Rejno inter Svisio kaj Nederlando kaj Danubo inter suda Germanio kaj Rumanio.

## Urboj kaj komunumoj 
En la distrikto troviĝas entute 32 komunumoj. La sola urbo estas Alzenau *[Alce Naŭ]*, kiu havis 19.079 loĝantojn fine de junio 2005, kaj la plej granda kroma komunumo estas Großostheim *[Grososthajm]*, kiu tiam havis 16.489 loĝantojn.

## Rilatoj al Esperanto 
En la komunumo Mömbris por la tuta distrikto Aschaffenburg aktivas la Kahlgrunda Esperanto-Junularo. Ĝia *motoro* Leo Sakaguchi organizas renkontiĝojn por junuloj *KEKSO*. La distrikta grupo eĉ ĝis aprilo 2013 aktive kunlaboris en la distrikta ligo de junularaj asocioj - tiam oni petis malmembriĝon, ĉar la tempo de volontuloj ne plu sufiĉis por tiu aldona aktivaĵo.
Krome atentigeblas, ke en la historia urbocentro de la distrikta ĉefurbo Aschaffenburg interalie funkcias kafejo "Pano", kies retejo informas pri la deveno de la kafeja nomo el Esperanto, kaj la servistoj mem, se demandate, ankaŭ informas pri la esperanta deveno.

## Eksteraj ligiloj 
* paĝoj de la distrikto, germanlingvaj

## Referencoj 

A
A
Kategorio:Malsupra Frankonio
Nikolaj M. Fedotov

**Nikolaj M. FEDOTOV** (naskiĝis en 1902; mortis la  en Novoĉerkassk) estis rusa esperantisto. Li lernis la lingvon en 1916 kaj agadis en la jaroj 20-aj organize, varbe kaj per artikoloj. En la 70-aj jaroj li aktiviĝis kiel tradukisto: liaj esperantigoj el la poezio de interalie Puŝkin, Lermontov, Fet kaj Gorkij aperis en *Literatura Foiro, Paco* k.a.

## Verko
* Fabeloj kaj poemoj, tradukis N. M. Fedotov. — Rostov-Don: Eld. Verda Kukolo, 1999 — 100 paĝoj. Enhavo:
** Fabelo pri la morto caridino kaj sep prodoj
** Fabelo pri la caro Saltano, lia fila – la glora kaj fortega prodo princo Gvidono Saltanoviĉ kaj pri belega caridin' Cignino
** Fabelo pri la ora koketo
** Caro Nikita kaj kvardek liaj filinoj
** Gabrielado

Kategorio:Rusiaj esperantistoj
Kategorio:Mortintoj en Rostova provinco
Vladimir Izosimov

**Vladimir IZOSIMOV** (naskiĝis la ; mortis la  en Tjumenj) estis rusia esperantisto. Li agis kiel tradukanto, preleganto, instruanto kaj ĉefa organizanto de la Ruslanda Esperantista Kongreso en 1995. Li mortis du tagojn antaŭ la 25-jariĝo de la Tjumenja Esperanto-klubo Revo, kiun li gvidis dum multaj jaroj.

Kategorio:Rusiaj esperantistoj
Kategorio:Mortintoj en Rusio
Soliva (esperantisto)

**SOLIVA** (Prof. SHAO Rong) naskiĝis en 1925 kaj forpasis la 4-an de marto 1997 en Dalian (Ĉinio). Esperantisto de la 14-jara aĝo, kiel studento li kunfondis Esperanto-klubon. En 1948 en Honkongo li klopodis por restarigo de la tiea Esperanto-asocio. En Dalian li iniciatis, en la politekniko kie li instruis matematikon, la enkondukon de Esperanto kiel dua fremda lingvo. Post emeritiĝo, li dediĉis sin al esperantologio kaj terminologio, kampoj pri kiuj - krom matematiko - li estis delegito. Soliva verkis la lernilojn *Shi jie yu* (1986) kaj *Lernolibro de Esperanto en sciencoj kaj teknikoj* (1989) por ĉinaj studentoj kaj, kun Zhang Xiaoxia, la broŝuron *Materialo pri la oficiala Esperanto-instruado en Ĉinio* (1989,1991, supl. en 1993).

Kategorio:Ĉinaj esperantistoj
Nikolaj Lozgaĉev

**Nikolai Lozgaĉev** (naskiĝis en 1957, mortis la 4-an de aŭgusto 1998 post unusemajna komato, kaŭzita de river-akcidento) estis rusa esperantisto, poeto, tradukanto kaj kanzonisto. Nikolai Lozgaĉev aperis en la esperantista medio unue kiel gasto al OkSEJT-23 en 1981 por... ludi goon. Sed post la unua sperto de nekomunikiĝeblo en la drakona kontraŭ-krokodila atmosfero li neofitiĝis kaj reaperis post du jaroj de intensa laboro kun tuta programo de kantoj de Vladimir Visockij de propra traduko en la *Unua kultura forumo* (Sverdlovsk, aŭgusto 1983) (eldono, iuj kantoj tradukitaj komune kun Aĥill Averbuĥ en 1989 sub la titolo *La birdo Gamajun*). Kaj en la sekva jaro li jam partoprenis en la Urala konferenco pri planlingvoj (Tjumena universitato, aprilo 1984) kun interesa temo pri esperanta slango kaj baldaŭ iĝis prezidanto de la *Esperanto-rondo Kulturo*, kiu formiĝis ĉirkaŭ la samizdata kultura almanako Sezonoj, lanĉita samjare. Nikolai Lozgaĉev redaktis ĝin ekde 1990.

Lia aktiva partopreno en Sezonoj kaj Belartaj konkursoj de la *Esperanto-rondo Kulturo* havigis al li reputacion de talenta esperanta poeto, literaturisto kaj tradukisto. Ĉi tie aperis liaj artikoloj pri la rusa poezio, tradukoj el Vysockij, Vladimir Majakovskij, Vasilij Kamenskij, Velimir Ĥlebnikov, Igor Severjanin, Konstantin Baljmont, Valerij Brjusov, Aleksandr Puŝkin, Afanasij Fet kaj aliaj. 

La originalaj poemoj de Lozgaĉev aperis en ''La tago de l'eterno* (1987) kaj en la kolektiva volumo *Kvarteto* (1996), kies eldonon li parte subvenciis. En poezio lin ofte gvidis la inĝenia eksperimentado semantika, morfologia kaj metrika. Tion akcentas William Auld, rimarkinte, ke “lia atuto estas ligateco al lerta lingva ĵonglado”. 

Li mem muzikigis poemojn proprajn kaj de aliaj aŭtoroj de Sezonoj: Gafur Gazizi, Viktor Ĉaldajev kaj plu — Tino Rossi, Johán Valano, Kálmán Kalocsay. Tiuj kantoj sonis en lia plenumo komence en Sovetunio kaj poste en Universalaj kongresoj en Havano, Vieno. Liaj verkoj, recenzoj, artikoloj aperis en diversaj periodaĵoj de la Orienta Eŭropo. Kaj la superan agnoskon li ricevis kiel aŭtoro kaj kunlaboranto de Literatura foiro.

Li regule kontribuis al Esperanto-periodaĵoj, precipe al Literatura Foiro kaj al La Ondo de Esperanto, kies grafikan koncepton li aŭtoris. Kiam post la falo de Sovetunio fondiĝis Ruslanda Esperanto-Asocio (REA), Lozgaĉev agadis kiel ĝia unua prezidanto ĝis la unuiĝo de Rusia Esperantista Unio kaj REA en 1994, kiun unuiĝon li mem proponis. Lia lasta aldono al Esperanto-kulturo estis traduko de du el la *Malgrandaj tragedioj'' de Puŝkin.

Kategorio:Rusiaj esperantistoj
Li Hajpin

**LI Hajpin** (2-an de februaro, 1917 – 24-an de februaro, 1997 en Anyang, Koreio) estis korea esperantisto kaj honora membro de UEA ekde 1985. Li estis delegito de UEA en Anyang, kie li forpasis.

Laŭ sia vera nomo **Yi Chaehyon**. Li naskiĝis la 2-an de februaro 1917 en Seulo, sed ekde 1920 vivis en Ĉinio. Aktiva en la movado por Koreio sendependa de Japanio, li eklernis Esperanton aŭtune de 1935 en Ŝanhajo, de la ĉina pioniro Elpin. (Tiutempe en Koreio, pro la neeblo ĉiuterene uzi sian lingvon, multaj patriotoj de la t.n. nacisava movado simpatiis kun e-ismo.) Li baldaŭ kunlaboris kun la E-klubo de Universitato Sun Jatsen kaj kontribuis al la revuo Orienta Kuriero (1938-39).

Post reveno al Seulo (1946) li organizis kaj gvidis E-kursojn en la universitatoj de Seulo kaj Sansu kaj, post la sendependiĝo de Koreio (1949), starigis E-klubon en Pusan, kie li plu gvidis E-kursojn. En 1951 aperis lia *Esperanto-lernolibro*. Ekde tiu jaro li kompiladis sian *Esperanto-Korea Vortaro* (1969), kiun en 1983 sekvis *Korea-Esperanto Vortaro*. Laborante en Vjetnamio inter 1966 kaj 1974, li helpis ankaŭ la tiean E-movadon.

Alte taksata kiel la plej granda Esperanta literaturisto en Koreio, Li kontribuis al La Espero el Koreio kaj aliaj Esperanto-revuoj, kaj krome eldonis du kolektojn de originalaj eseoj kaj verkoj tradukitaj (*Eseo tra la kamparo*, 1977; *Koreaj eseoj, noveloj kaj popolrakontoj*, 1987), kiujn li konsideris kiel "sojlon de la Korea Antologio".

LI Hajpin estis grava gvidanto de Korea Esperanto-Asocio, vicprezidanto ekde 1983, kaj gvidanto de ties ekzamena komisiono kaj lingva komitato dum multaj jaroj.

En sia eseo *La vivo* Li skribis: "La agoj kaj kondutoj de la vivado similas al la strekoj de la pentrista plumo. Nur post la lasta streko, fina tuŝo, oni povas decidi kia verkaĵo ĝi estas." La vivo de Li Hajpin konstituas bildon varian kaj kompletan.

Kategorio:Koreaj esperantistoj
Kategorio:Esperanto-vortaristoj
Kategorio:Honoraj membroj de UEA
Zeng Heyao

Ĉinaj esperantistoj

**ZENG Heyao** naskiĝis en 1922, mortis la 27-an de oktobro 1996, dum vizito al siaj filoj en Melburno. Esperantisto de 1939, li laboris inter 1940 kaj 1945 en Chongqing en la koresponda Esperanto-Lernejo, kun Ĵelezo, kaj en la redakcio de Heroldo de Ĉinio, sub Guo Moruo. Post kariero eldonkampa, li reaktiviĝis en 1980, kunfondante en 1981 Pekinan Esperanto-Asocion, en kiu li funkciis kiel vicprezidanto kaj ĝenerala sekretario, poste prezidanto. Konstanta komitatano de Ĉina Esperanto-Ligo, vicdelegito en Pekino, li aliĝis en 1993 al Pasporta Servo.
Kategorio:Ĉinaj esperantistoj
Hugo Kraus

eta|Libro verkita de Hugo Kraus
**Hugo KRAUS** (naskiĝis en 1914, mortis la  en Andorf) estis aŭstra esperantisto kaj honora membro de Aŭstria Esperantista Federacio (AEF).

Eklerninte Esperanton en 1934 je instigo de Ludwig Schödl, aŭtodidakte, li laboris kun Hugo Steiner ok monatojn preparante la Vienan UK (1936). Kun sia frato Walter li formis en 1935 esperantistan grupon en la kontraŭfaŝista rezistomovado, pro kio ili estis malliberigitaj tutan jaron en 1936-37.

Aliĝinte en 1946 al AEF, li baldaŭ iĝis ties afergvida estro kaj en 1950 vicprezidanto. Li redaktis (1950-51, 1971- 85) la AEF-organon *Aŭstria Esperanto-Revuo* kaj instruis Esperanton en vespera lernejo Viena. Ekde la jaro 1961 Kraus kunlaboris kun la Internacia-Esperanto-Kampadejo-Primoŝteno en Dalmatio, pri kiu li verkis la bildlibron *Feliĉigaj ferioj* (1963). Li membris en la LKK de la Viena UK (1970). Li multe vojaĝis prelegante pri Esperanto, ekz. en la Esperanto-klubo de la Fervojista Domo en Slupsko (Słupsk), Pollando (jen pri tiu evento la E-artikoleto kiu aperis en la Heroldo de Esperanto (foto 4) ().
## Verkoj
***Ĉu militoj estas eviteblaj?**

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj esperantistoj
Karl Beckmann

**Karl BECKMANN** (naskiĝis 1906, mortis la 2-an de majo 1997), estis multjara prezidinto kaj honora prezidanto de Aŭstria Esperantista Federacio.eta|200px|Kovrilpaĝo de Superrigardo pri Aŭstrio, sen eldonjaro, ŝajne en 1980Beckmann estis Esperantisto de 1921, li gvidis post Leopold Grimme en la Pedagogia Instituto de Vieno Esperanto-kursojn por instruistoj kaj estris la Esperanto-komisionon. De 1973 li kontribuis al la Esperanto-elsendoj de Radio Aŭstria Internacia per traduko de entute 450 semajnaj komentarioj kaj per pli ol 400 propraj felietonoj pri Aŭstrio. Li verkis la broŝuron **Superrigardo pri Aŭstrio** kaj kunredaktis la dulingvan artikolaron **Esperanto survoje** (1984).

Beckmann tradukis "Anatol: La demando al la sorto" de Arthur Schnitzler kaj reviziis la tradukon de "Amo kaj morto en Balio" de Vicki Baum.

## Eksteraj ligiloj 
* Libroj de kaj pri Karl Beckmann en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperantomuzeo
* Artikoloj  de kaj pri Karl Beckmann en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA)

Kategorio:Naskiĝintoj en 1906
Kategorio:Mortintoj en 1997
Kategorio:Aŭstraj esperantistoj
Hans Zeller

**Hans ZELLER** (naskiĝis en 1908; mortis la ) estis aŭstra esperantisto dum 70 jaroj. Li estis delegito unue de IEL kaj post de UEA en Steyr, sekretario de la loka Esperanto-klubo, regula kontribuanto al la elsendoj de Radio Vieno, honora membro de Aŭstria Esperantista Federacio kaj membro de UEA pli ol 60 jarojn.

Kategorio:Aŭstraj esperantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1908
Kategorio:Mortintoj en 1998
Idyss Einihovici

Aŭstralia esperantisto

**Idyss EINIHOVICI** naskiĝis 1904 kaj mortis la 29-an de majo 1998 en Perto (Aŭstralio). Patrono de TEJO, honora  membro de ILEI, ŝi kun sia edzo (forpasinta en 1988) aktivis pli  ol 50 jarojn por Esperanto. Ŝi malavare subtenis diversajn projektojn, i.a. Esperanto-instruadon (de Trevor Steele) en loka lernejo kaj partoprenon de aŭstralianoj en  Internaciaj Infanaj Kongresetoj. Ŝi regule iris al UK, eĉ 90-jara.

Kategorio:Aŭstraliaj esperantistoj
Kategorio:Aŭstralio
Kategorio:Naskiĝintoj en 1904
Kategorio:Mortintoj en 1998
Erna Hauge

**Erna HAUGE** (naskiĝis en 1931, forpasis la 15-an de junio 1998 en Brønderslev (Danlando) estis dana esperantistino kaj fervojistino. Honora membro de Internacia Fervojista Esperanto-Federacio kaj de ties dana sekcio, ŝi redaktis la revuojn Internacia Fervojisto kaj Dana Fervojisto. Ŝi ankoraŭ pretigis ĉiujn presaĵojn por la 50-a IFEF-kongreso en somero 1998. Ŝia edzo Henning Hauge ankaŭ estis aktiva esperantista fervojisto. Kune ili interalie redaktis la fervojan beletran antologion Fervoja katastrofo kaj aliaj rakontoj, kiu publikiĝis post ŝia morto, en 2000.

Kategorio:Danaj esperantistoj
Tadeusz Michalski

**Tadeusz J. MICHALSKI** (naskiĝis la 4-an de februaro 1933, mortis en 1997) estis pola esperantisto, Esperanto-vortaristo kaj profesoro de la Varsovia Universitato.

Esperantisto de duonjarcento, vicdelegito de Universala Esperanto-Asocio (UEA) en Varsovio fine de la 1950-aj jaroj, Michalski aŭtoris la Esperanto-pola poŝvortaron (eldonita en 1959, 1967, 1990) kaj iomete pli grandan esperanta-pola vortaron (1991).

Michalski
Michalski
Michalski
Kategorio:Esperanto-vortaristoj
Stanisław Świstak

[eta|Parolado de Stanisław Świstak dum [UK 1973 en Beogrado]]
**Stanisław ŚWlSTAK** (naskiĝis en 1941, mortis la 29-an de marto 1998 en Krakovo) estis pola esperantisto aktiva ekde frua aĝo en la loka kaj pola Esperanto-movado. En 1963 li gajnis unuan premion en la Oratora Konkurso de la UK en Sofio. Membro de UEA ekde 1957, inter 1974 kaj 1977 li servis kiel estrarano pri informado kaj turismo, komitatano kaj gvidanto de komisiono pri informado. De 1972 ĝis 1977 li prezidis Polan E-Asocion. La internacia kulmino de lia Esperanto-agado estis gvidado de la LKK por la jubilea Varsovia UK (1987).

Kategorio:Polaj esperantistoj
Kategorio:Estraranoj de PEJ
Kategorio:Estraranoj de UEA
Betty Larsen

**Betty LARSEN** (naskiĝis en 1906, mortis la 10-an de majo 1997 en Aalsgarde, Danio) interalie multajn jarojn estis sekretario de la asocio *Jogo en Esperanto*. 

Ŝi estis tradukinto de la libroj: 

*Ole Ramby. **Natura nutrado**. SAT, Parizo, (1966); 
***Kiu posedas Danion?** (1989).

Recenzo pri *Natura nutrado*

## Referencoj 
Kategorio:Britaj esperantistoj
Krišs Smilga

**Krišs SMILGA** (1910-1995) mortis la 25-an de novembro 1995 en Toronto (Kanado). Lerninte Esperanton en sia hejmlando Latvio en 1923, li elmigris post la dua mondmilito al Kanado, kie li helpis refondi Kanadan Esperanto-Asocion en 1958. Li estis ties unua vicprezidanto, prezidanto (1969), kaj redaktoro (1964-72) de ties gazeto *Lumo*. UEA-membro dum duona jarcento kaj delegito de 1949, li longe servis kiel loka delegito en Toronto (1951-1987).

SMILGA, Krišs
Kategorio:Naskiĝintoj en 1910
Kategorio:Mortintoj en 1995
Pierre Collinge

**Pierre COLLINGE** ( 1925 – 1997) mortis la 7-an de septembro en Rock Forest (Kebekio), Kanado). Lerninte Esperanton en 1976, li gvidis Esperanto-kursojn ĝis emeritiĝo en la Universitato de Sherbrooke, kie li profesoris. Li prezidis la Kanadan Esperanto-Asocion (1982-83) kaj servis en Sherbrooke (Kebekio) kiel delegito pri instruado, juro kaj lingvoscienco.

C
C
COLLINGE, Pierre
Elwyn Reed

**Elwyn REED** (naskiĝinta en 1915; mortinta la  en Camarillo, Kalifornio) estis usona esperantisto. Li instruis Esperanton sur militŝipoj kaj, post la milito, al skoltoj. Ekde 1940 li estis membro, de 1950 dumviva membro de UEA kaj ĝia delegito kvardekon da jaroj. En la usona landa asocio ELNA li membris preskaŭ dekomence (1952). Li estis aktiva korespondanto kaj publicisto por Esperanto.

## Ligiloj 
* https://www.latimes.com/archives/la-xpm-1993-07-31-me-18695-story.html "Say ‘Esperanto’ and You’re Talking Their Language" en Los Angeles Times 31a de julio 1993, kun multaj detaloj pri Reed

Kategorio:Usonaj esperantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1915
Kategorio:Mortintoj en 1997