Fervoja linio Rimini – San Marino

|}
La **fervoja linio Rimini – San Marino** estis elektra etŝpura fervojo inter la itala urbo Rimini kaj la ĉefurbo de San-Marino. Ĝi estis inaŭgurita en 1932 post kvarjara konstruado kaj fine de la dua mondmilito, en 1944, detruita per bomboj. Ekde tiu tempo San-Marino ne havas fervojan stacion.

## Antaŭhistorio 
De 1901 oni en San-Marino laboris pri desegnoj de ebla fervoja ligo kun Italio. En G.&nbsp;U. (''Gazzetta Ufficiale del Regno d'Italia*, oficiala komunikilo de la itala registaro) de la 10-a de marto 1913 la koncesio pri la fervoja linio Rimini–Mercatino–Marecchia estas donita al la societo *Ferrotranvie padane*. Nur ligo al Rimini ankoraŭ ne ekzistis. La tasko desegni ĝin estis donita al inĝeniero Quartara, estro de *Tranvia Padana*. Finan instigon al la konstruado de la fervoja linio donis oficiala vizito de Benito Mussolini en San Marino.

Ĉar urbo San-Marino situas 250 metrojn super la proksima urbo Valdragone, oni unue planis, ke la fervojo finiĝu en Valdragone. Sed fine oni decidis ligi la ĉefurbon al la linio, kvankam por tio necesis ok pliaj tuneloj, kvar inter Valdragone kaj Borgo Maggiore, la aliaj kvar inter Borgo Maggiore kaj San-Marino. (Tiuj ĉi du urboj estas tiom proksimaj, ke nun ligas ilin telfero.)

La 3-an de decembro 1928 komenciĝis la konstruado de la linio. Kvar jarojn poste, la 10-an de majo 1932, la Granda kaj Ĝenerala Konsilio de San-Marino proklamis kune kun la regantaj kapitanoj la inaŭguron de la fervojo, bonvenigita de la regionaj loĝantoj kun granda ĝojo. La oficiala malfermo okazis la 12-an de junio 1932.

## Teknikaj detaloj 
eta|Eksa fervoja tunelo sude de Serravalle
La linio estis elektra kaj uzis kontinuan kurenton de 3000&nbsp;V. Ĝia ŝpuro estis 950&nbsp;mm.

Ĝi enhavas 17 tunelojn, ses pontojn (inter ili tri viaduktojn), unu subvojan kaj unu supervojan pasejojn.

La du finstacioj de la iom pli ol 32 km longa linio havas distancojn horizontalan de ĉ. 16 km kaj vertikalan de 639 m. Tio respondas al meza dekliveco de 40&nbsp;‰ (laŭ rekta distanco) aŭ 20&nbsp;‰ (laŭ itinera distanco). La pliparto de la dekliveco troviĝas inter San-Marino kaj Serravalle: 509 metroj sur 15 km = 34&nbsp;‰. La rektlinia distanco inter tiuj du urboj estas malpli ol 5 km, kio respondas al deklivo de pli ol 10&nbsp;%, ne ebla por ordinara fervojo. Tial estis necese kurbigi la linion.

La veturtempo de 53 minutoj estis nur malmulte pli ol tiu de la nuna publika buso.

## Itinero 
eta|260px|Mapo de la san-marina parto de la fervojo
La tute elektra fervojo havis longon de 31,50 km (laŭ aliaj.

En 2012 la tunelo *Galleria del Montale* estis remalfermita kaj transformita al promena vojo, kun firma surfaco apud la trako kaj elektra lumo. Meze de la tunelo estas branĉa tuneleto (nur piedira), kiu permesas vidon al la valo oriente de San-Marino. Antaŭ la supra enirejo de la tunelo staras la motorvagono AB 03, antaŭ la malsupra varvagono. La motorvagono portas fronte la san-marinan blazonon kaj flanke la siglon S.V.E.F.T. (*Società Veneto-Emiliana di Ferrovie e Tramvie'' = societo veneta-emilia de fervojoj kaj tramoj).

La longo de la restanta trako en la tunelo kaj je la du finoj estas proksimume 800 metroj. Estas eble nutri la supertrakan lineon per tensio de 480 voltoj; tiel je la  la historia motorvagono AB 03 povis trairi la restantan trakon. Konkretaj planoj pri regula trafiko, kiu ne utilus je tiu malgranda distanco, ne ekzistas.

## Kuriozaĵoj 
Pro la bombadoj en 1944 la eksa kunŝtatestro Fausta Morganti Rossini estis naskita en tunelo de la fervojo, kie rifuĝis ŝia patrino.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Malnova trajneto, de Jitka Skalická 
* Informoj kaj fotoj 

Rimini–San Marino
Kategorio:Transporto en Rimini
Kategorio:San-Marino