Kampadveturilo

eta|dekstra|250px|Kampadveturilo
**Kampadveturilo** (ankaŭ **domveturilo** aŭ **loĝaŭto**) estas motorveturilo ekipita por loĝi en ĝi.

Kontraŭe al ruldomo kampadveturilo havas propran propulson kaj do ne bezonas esti tirata. Kampadveturilo do ne bezonas dekroĉadon kaj fiksadon antaŭ ol oni povas uzi ĝin kiel loĝejo.

Multaj kampadejoj havas specialajn starlokojn por kampadveturiloj, kun konekto al elektro, akvoprovizo kaj kloako.

Ekzistas diversaj tipoj da kampadveturiloj. La plej simpla estas alikonstruita kamioneto.

## Historio 
La unuaj libertempaj veturiloj estis ĉeval-tiritaj. Ili evoluis dum la dua duono de la deknaŭa jarcento kiel adaptado de veturiloj uzataj por aliaj celoj, inkluzive publiktransportaj ĉaroj (UK, ankaŭ konataj kiel diligencoj), cigana vardoj (Eŭropo), loĝĉaroj (UK), ambulancaj ĉaroj (US) kaj paŝtistaj ĉaroj (US).

La unua celkonstruita libertempa veturilo nun konata estis la ĉeval-tirita *Wanderer* (UK), mendita de la Bristol Wagon Works Company fare de Dr. Gordon Stables en 1884. Stables estis pioniro de la movado "Gentlemen Gypsy" en la UK (1885–1914), kiu subtenis la sanigan efikon de libertempa veturado per ĉaro kaj inspiris la kreadon de la unua libertempa klubo en la mondo, La Karavana Klubo (UK), en 1907. La *Wanderer* estis sekvata de la McMaster *Camping Car* (US, 1889). Dum la 1890-aj jaroj, libertempaj pioniroj en Usono memkonstruis lignaĵajn "domojn sur radoj" por sanaj, libertempaj kaj ĉasaj celoj. La plej vaste raportita estis la ĉaro de Morgan Lasley kaj lia familio. Ĉeval-tirita uzo malkreskis post la Unua Mondmilito pro la granda perdo de ĉevaloj kaj la kreskanta havebleco de aŭtomobiloj.

La unuaj memmovaj libertempaj veturiloj estis vapor-tiritaj ĉaroj el Francio, inkluzive la Grande Diligence de Prince Oldenburg (1896) kaj la De Dion Bouton ĉaro de Monsieur Rénodier (1898). La unua vapor-pelita loĝveturilo estis la *Quo Vadis* (Francio, 1900), kaj la unua benzin-pelita loĝveturilo estis la *Passe Partout* (Francio, 1902). En Usono, la unuaj registritaj motorhejmoj estis la "tendoveturiloj" de Roy Faye kaj Freeman Young inter 1904–06 (1904 Rambler, 1905 Thomas Flyer kaj 1906 Matheson). Malpezaj tendoĉaroj fariĝis popularaj en Usono ekde 1911 pro pli bonaj vojoj, novaj naciaj parkoj kaj la havebleco de tirkapablaj veturiloj kiel la Ford Modelo T. En la alta gamo, luksaj limuzinoj por turneoj, evoluigitaj en Francio fare de De Dietrich (1904), estis produktitaj en malgrandaj kvantoj en Usono fare de Welch (1909) kaj Pierce Arrow (1910). La unua libertempa klubo en Usono, *Tin Can Tourists*, estis fondita en 1919. La unua registrita libertempa "kvina rado" estis la *Auto Salon Deluxe*, konstruita en Belgio por Barono Crawhez fare de Auto-Mixte Pescatore en 1913.

Dum la frua dudeka jarcento, konstruantoj de libertempaj veturiloj en la UK (Navarac, Piggott Bros, Eccles, Bertram Hutchings), Usono (Detroit Trailer Company, Welch, Graham Brothers, Pierce-Arrow) kaj Francio (De Dietrich, Cadel) eksperimentis kun diversaj tipoj de libertempaj veturiloj, inkluzive loĝĉarojn, motorhejmojn, luksajn turneolimuzinojn, tendoveturilojn kaj kvinajn radojn. Fruaj motorhejmoj (en Usono konataj kiel "domaj aŭtoj") kutime estis ŝarĝaŭtoj konvertitaj al loĝado, sed ili estis pezaj, bruaj kaj multekostaj, limigante ilian uzon al riĉuloj aŭ mem-konstruantoj. La "unuujaj" libertempaj veturiloj ne estis ĝeneralaj ĝis la Volkswagen Kombi (1950), kiu estis malpeza kaj kompakta. Dum la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, loĝĉaroj (karavanoj) fariĝis la domina formo de libertempaj veturiloj en la UK pro sia malalta kosto, veterrezisto kaj fleksebleco. Simile, en Usono, postulego pri loĝĉaroj kreskis en la 1930-aj jaroj danke al fabrikaj teknologioj kaj la bezono por malmultekosta loĝado dum la Granda Depresio. Memkonstruitaj ĉaroj ankaŭ estis tre popularaj en tiu periodo.

La 1920-aj kaj 1930-aj jaroj ankaŭ vidis influajn konstruantojn, kiel Bertram Hutchings (UK, 1930–39), Charles Louvet (Francio, 1924–34), Noel Pemberton Billing (UK, 1927), Glenn Curtiss (Usono, 1918–30), kaj William Hawley Bowlus (Usono, 1934), konstrui novigajn libertempajn veturilojn en malgrandaj kvantoj. La *Airstream* de Wally Byam (Usono, ekde 1931) estis sukcesa marko kaj restas la sola pluvivanto el pli ol 400 antaŭmilitaj produktantoj. Ĉi tiuj fruaj progresoj starigis la fundamenton por la plua evoluo de la industrio.

Antaŭ la Dua Mondmilito, kelkaj aliaj landoj disvolvis siajn proprajn malgrand-skalajn industriojn de libertempaj veturiloj, inkluzive Germanion, Aŭstralion, Nov-Zelandon kaj Nederlandon. Germanio precipe enfokusigis malgrandajn, malpezajn karavanojn, kiuj povus esti tirataj de malmultekostaj aŭtomobiloj, dum Aŭstralio evoluigis "pop-top" karavanojn kun bona ventolado, abunda akvostokado kaj alta grunda distanco. Dum la Dua Mondmilito, produktado de libertempaj veturiloj estis haltigita en plej multaj landoj, krom kiam necesis por loĝado de militpersonaro aŭ esencaj laboristoj.

Inter 1945 kaj 1960, libertempaj veturiloj prosperis en multaj okcidentaj landoj, ĉar disponeblaj enspezoj kaj libertempo kreskis. Dediĉitaj RV-parkoj estis establitaj por kontentigi la bezonojn de kaj mallongtempaj kaj longtempaj uzantoj de libertempaj veturiloj. 

En la 2020-aj jaroj, la fabriktado de kampadveturiloj kontinyas evoluar. Moderna tendensias inklui ekologi-ami materiis, integrasion de inteligent teknologias, e opisions por pli personalizida komforto por uzores.

Plibonigoj en teknologio de libertempaj veturiloj, inkluzive de baterioj, fridujoj, gasfornoj, necesejoj kaj malpezaj konstruteknikoj, signife plibonigis la komforton de RV-oj. Pli potencaj benzinaj kaj dizelaj motoroj permesis al RV-oj pligrandiĝi en grandeco, pezo kaj rapideco. En multaj landoj, regularoj estis enkondukitaj por kontroli, kiel RV-oj estis fabrikitaj kaj uzataj.

## Referencoj 
Kategorio:Aŭtomobiloj
Kategorio:Veturiloj
Kategorio:Loĝado
Kategorio:Turismo