Griza ansero

eta|250ra|Griza ansero.
La **Griza ansero** (*Anser anser*) estas granda birdo (75–89&nbsp;cm) el la familio de Anasedoj, kun ampleksa teritorio en la Malnova Mondo. Ĝi estas la tipa specio de la genro *Anser*.

Ĝi estis en antaŭ-Linea tempo konata kiel **Natura ansero** ("Anser ferus"). Ĉefe tiu specio estas praulo de la Bredansero en Eŭropo kaj Nordameriko, iel kune kun la Cigna ansero; tiu hejmigo datiĝas de multaj jarmiloj. Disvastiĝis aroj de naturiĝintaj birdoj devenaj el hejmigitaj birdoj. Oni grupigas en la specion la populaciojn de naturaj individuoj, la individuojn de la hejmigitaj rasoj, kaj ankaŭ la individuojn naturiĝintajn, tio estas hejmigitaj revenintaj al la natura vivo, kaj ankaŭ iel la individuojn hibridajn. Tiel tiu specio prezentas ampleksan areon de ĉeesto.

La **Griza ansero** (*Anser anser*) estas specio al kies naturaj ekzempleroj aplikiĝas la *Interkonsento pri Konservado de Migrantaj akvobirdoj de Afriko-Eŭrazio* (*Agreement on the Conservation of African-Eurasian Migratory Waterbirds* - AEWA).

En scienco, la **Griza ansero** (*Anser anser*) estas rimarkinda ĉar ĝi estas la birdo kun kiu la etologiisto Konrad Lorenz faris siajn ĉefajn studojn pri la konduta fenomenono de stampado.

__TOC__

## Aspekto 
eta|maldekstra|250ra|Kapo de Griza ansero
eta|maldekstra|250ra|Dumfluge

Baze de ĝiaj palgriza ĝis flavecgriza plumaro, pli granda korpodimensio (pli fortika korpo ol la aliaj anseroj grizaj), rozkoloraj gamboj kaj beko, oni facile rekonas ĝin, eĉ en la bunta anseramaso de printempo aŭ aŭtuno. Ĝia voĉo, simila al tiu de la Kortansero, ĉiufoje malkaŝas ĝian ĉeeston. La specio estas la plej granda kaj fortika el la anseroj grizaj de la genro *Anser*. Ĝi havas dikan kaj longan kolon, kaj grandajn kapon kaj bekon. Ĝi havas rozkolorajn krurojn kaj piedojn, kaj oranĝecan al rozkoloran bekon. Ĝi estas 74 ĝis 91&nbsp;cm longa kun flugillongo de 41.2 ĝis 48&nbsp;cm. Ĝi havas voston de 6.2 ĝis 6.9&nbsp;cm, bekon 6.4 ĝis 6.9&nbsp;cm longa, kaj tarson de 7.1 ĝis 9.3&nbsp;cm. Ĝi pezas 2.16 ĝis 4.56&nbsp;kg, kun averaĝa pezo de 3.3&nbsp;kg. La enverguro estas de 147 ĝis 180&nbsp;cm. Maskloj estas ĝenerale pli grandaj kaj pli pezaj ol inoj, kun tiu seksa dimorfismo pli markata ĉe la orienta subspecio *rubirostris*, kiu estas averaĝe pli granda ol la nomiga subspecio.. La naturaj anseridoj estas kovrataj de lanugo bruna aŭ flavoliveca supre kaj flava sube.

Oni observas ĉe la populacio de Balta Maro, ke ties beko finiĝas per korneca pinto, kio permesas al tiuj individuoj pli facilan elprenon de tuberoj, bulboj kaj radikoj, dum la populacioj de Norvegio havas pli mallongan bekon, kio permesas tranĉadon de herbecaj plantoj

## Distribuo kaj habitato 
eta|maldekstra|250ra|Ripoze
En naturo tiu birdo vivas en humidejoj, ofte borde de marĉoj, lagoj, humidaj sablejoj aŭ en zonoj de estuaro kiu havu multan vegetaĵaron. Vintre oni povas trovi ilin ankaŭ ĉe stoplejoj, herbejoj kaj paŝtejoj, nome en kampoj.

Tiu specio troviĝas tra la tuta Malnova Mondo, ŝajne reproduktante sin en taŭgaj lokoj en multaj eŭropaj landoj, de Islando, Skotlando, Skandinavio (marborda Norvegio kaj suda Svedio), Danio, norda Germanio, Pollando, Baltio ĝenerale, ĝis norda Balkanio (Hungario kaj Rumanio), Nigra Maro ĉe orienta Ukrainio kaj plej sudokcidenta Rusio kaj ĝis centra Azio, sed jam ne plu en sudokcidenta Eŭropo. Vidu mapon (flavaj areoj). Oriente ĝi etendiĝas tra Azio de okcidenta Siberio ĝis Ĉinio.. En Nordameriko estas kaj naturiĝintaj bredanseroj, kiuj estas tre similaj al grizaj anseroj, kaj eventualaj vagantoj. Kelkaj individuoj nestumas ankaŭ en Francio, ĉefe en Alzaco, golfo de Somme, Brière kaj ĉe la Ornitologia Parko Teich; tiuj populacioj devenas el reenmetoj. Oni trovas ilin same en suda Sudameriko.

Por vintrumado ili disiĝas suden kaj sudokcidenten al tre disaj lokoj tra preskaŭ ĉiuj landoj de Suda kaj Okcidenta Eŭropo de Irlando, Nederlando kaj Iberio ĝis Turkio kaj eĉ en Nordafriko (nordaj Maroko, Alĝerio kaj Tunizio). Vidu mapon (oranĝaj areoj).

En Britio ties nombroj malpliiĝis kiel sin reproduktanta birdo, retiriĝante norden por reproduktiĝi nature nur ĉe Foraj Hebridoj kaj en la norda ĉeftero de Skotlando. Tamen dum la 20a jarcento, naturiĝintaj populacioj setlis jen kaj jen, kaj ili rekoloniis grandan parton de Anglio. La reprodukta habitato estas diversaj humidejoj, inklude marĉojn, lagojn kaj makisajn marmarĉojn.

eta|dekstra|300ra|Eŭropa mapo de la distribuado kaj de la migrado de la populacioj de la grizaj anseroj
En Norvegio, la nombro de grizaj anseroj estas pliiĝinta laŭ takso tri- aŭ eĉ kvinoble dum la lastaj 15–20 jaroj. Kiel sekvo, la problemoj de farmistoj kaŭzitaj de la ansera paŝtiĝado en la bienoj pliiĝis konsiderinde. Tiu problemo evidentiĝis ankaŭ ĉe la Mallongbeka ansero.

Hejmigitajn grizajn anserojn oni trovas ĉefe en Eŭropo, Azio kaj Nordameriko.

### Populacioj en Eŭropo 
La *populacio Nordokcidenta Eŭropa* havas konservostatuson favoran kaj ŝajne pluas (iom) remultiĝi(lasta takso: 610.000 individuoj, laŭ la franca organizo ONCFS en 2009). La migrado estas sekvata per markado (koloraj ringoj ĉe la kolbazo, markataj per serio de literoj aŭ numeroj facile observeblaj per binokloj) en Svedio kaj Norvegio ekde 1984 kaj ekde 1990 en Nederlando
Oni faris markadojn, sed malpli multajn, ankaŭ en Germanio kaj Ĉeĥio, kaj eĉ pli malofte en Francio (Kamargo) antaŭ 2010. 6400 markitaj birdoj, kaj 250.000 vidaj kontroloj klare montris ke la populacioj svedaj kaj danaj trapasas tra Francio en aŭtuno kaj printempo, laŭ la atlantika migrovojo. Ankaŭ kelkaj nederlandaj anseroj estis observataj en Francio dum tiuj periodoj.
La nederlandaj ornitologoj intensigis siajn kaptojn en 2009 (1000 markitaj birdoj) por studi la migradojn de la subpopulacioj. La rezultoj de 1990-2008 montris, ke tiuj anseroj estas parte loĝantaj birdoj kaj vintrumas proksime de la nestolokoj, dum la resto migras al Hispanio tra Francio.
En Francio, ĉirkaŭ 1980, ONCFS komencis vintran kalkulon ĉiujaran ekde la 1980-aj jaroj, kaj alvokas al sekvado de la migrado antaŭnupta en la okcidento de la lando. La nombroj de 1980 ĝis 2005 montras antaŭnuptan migradon pli kaj pli fruan (ebla indico de klimata ŝanĝo). Tiu laboro estas farata surloke de grupo de fakuloj (*Goose Spécialists Group*) de Wetlands International kreita en 1995.

### Migrado 
eta|250ra|maldekstra|Paro de Grizaj anseroj
La natura Griza ansero estas ĝenerale migranta, kaj vojaĝas suden kaj okcidenten vintre, al Brita Insularo, Hispanio, Portugalio, la bordoj de Mediteraneo aŭ de la Nigra Maro, Nordafriko aŭ Suda Azio, depende de la populacioj. Sed kelkaj naturaj populacioj de nordokcidenta Eŭropo (ĉefe la skotaj populacioj) same kiel la populacioj de naturiĝintaj individuoj estas tre ofte loĝantaj birdoj. Ankaŭ individuoj kaj izoliĝintaj grupoj vintrumas ĉe la bordoj de Balta Maro kaj en norda Germanio.

La specio migras al siaj vintrejoj de septembro ĝis komenco de decembro. La reveno de la Grizaj anseroj okazas de fino de februaro ĝis marto. La haltoj estas pli regulaj kiam la birdoj nordeniras al siaj nestolokoj ol kiam ili reiras al siaj vintrejoj.

La kolonioj, foje konsistantaj el individuoj de la sama familio, disponas pri socia hierarkio. Kelkaj maskloj estras la grupon kaj kontrolas eventualan aperon de predantoj dum la manĝoperiodoj. Tiu specio ŝvebas antaŭ surteriĝo kaj fine falas malmilde.

La hejmaj variantoj povas ankoraŭ flugi, sed estas nekapablaj plenumi longajn migradojn, ĉar ties korpo estas tro peza. Krome ili estas plejparte kun flugilpintoj fortranĉitaj.

### Reproduktado 
eta|maldekstra|250ra|Alarma kaj defenda sinteno dum idozorgado.
Por reproduktado, la paroj loĝas en marĉoj kaj proksime de lagoj kiuj havas sufiĉan kovron de kanoj kaj alia vegetaĵaro, plej ofte proksime de herbejoj kaj kampoj.

La reprodukta sezono komenciĝas je datoj variaj laŭ la regionoj: komenco de majo en Islando, fino de aprilo en Skotlando, fino de marto en multaj regionoj. La birdobredistoj uzas teknikojn de almeto antaŭ homfarata lumo por modifi tiujn datojn ĉe la hejmigitaj variaĵoj.

Koncerne la naturajn individuojn, la nupta ceremonio kaj la pariĝado okazas en akvo. La masklo ripete metas sian kapon sub la akvon, imitate de la ino se tiu konsentaa. Dum la pariĝado, la ino troviĝas ofte tute subakve, pro la pezo de sia partnero.
La granda nesto estas instalata proksime de la akvo, kaŝite inter vegetaĵoj kaj kanoj. Kiam la paro trovas taŭgan lokon, la nesto estas konstruata el herberoj kaj kaneroj, kaj kovrata per lanugo. Estas la ino, kiu konstruas la neston, dum la masklo kontrolas la teritorion. La konstruado estas finita en 3 tagoj, sed oni povas kunigi materialon dum la tuta kovado. Tamen, la familia grupo restas ofte unuiĝinta dum unu jaro, post kio la plenkreska masklo, preta por nova reprodukta sezono, forpelas la junulojn de la pasinta jaro. Post la reprodukta sezono, tio estas du monatojn post eloviĝo, la familiaj grupoj tendencas rekunmetiĝi.

La viranseroj ĵaluzoplene gardadas ankaŭ sian paŝtejon. Sed ekde la somermezo, kiam ekflugas la idoj, la grizaj anseroj ariĝas en grandaj grupoj, kaj ĝis malfrua aŭtuno ili trairas en pligrandiĝantaj grupoj stoplejojn, paŝtejojn, surakvajn vivejojn.

En Nordameriko, ekzistas multaj okazoj de libera hibridiĝo inter Griza ansero, nome naturiĝinta bredansero, kaj Kanada ansero, kiuj vivas inter la ties kolonioj. Ekzistas informoj ankaŭ pri okazoj de hibridiĝo kun Cigna ansero (de hejmigita deveno, ĉar tiu lasta specio estas azia) kaj kun Blankfrunta ansero.

Tiu birdospecio atingas seksan maturecon averaĝe je la aĝo de 3 jaroj. Ili povas vivi 20 jarojn en naturo kaj 30 jarojn en kaptiteco. La aktuale plej longviva eŭropa ansero en la naturo, konstatita per birdomarkado, estas de 23 jaroj kaj 7 monatoj, nome individuo mortigita de aŭto.

## Nomigo kaj sistematika klasigo 
### Etimologio kaj malnovaj nomoj 
eta|250ra|dekstra|Grupo familia
La termino *ansero* devenas el *anser*, nome la latina nomo de la birdo uzata almenaŭ ekde Plaŭto kaj estas uzata kiel ĝenra kaj genra nomoj por multaj specioj. La termino *griza* aludas evidente al la griza koloro de la brusto de la birdo.

Laŭlonge de la historio de la sciencoj, tiu birdo ricevis multajn sciencajn nomojn: *Anser domesticus* kaj *Anser ferus* (Gesner, 1617-21) depende ĉu temas pri hejma (*domesticus*) aŭ pri natura birdo (*ferus*), *Oca paglietana* (Gerini, 1767-76), *Anser anser ferus* (Bechstein, 1803), *Anser cinereus* (Meyer, 1810), *Anser vulgaris* (Pallas, 1811), *Anas cinerea* (Ranzani, 1821-23), *Anser palustris* (Fleming, 1828), *Anser sylvestris* (C. L. Brehm, 1830), *Anser cineraceus* (Marchand, 1877), same kiel por la subspecioj *Anser anser rubirostris*, *Anser erythropus* (G. R. Gray, 1844), *Anser rubrirostris* (Hodgson, 1844) kaj *Anser cinereus rubrirostris* (Swinhoe, 1871)

### Klasigo 
Laŭ Alan P. Peterson, tiu specio konsistas el du subspecioj, kiuj estas la jenaj:
* *Anser anser anser* (Linnaeus, 1758); kiu enhavas sume kvin populaciojn diversajn en Eŭropo kaj okcidenta.

## La Griza ansero kaj la homo 
[eta|250ra|maldekstra|[Bredansero.]]

### Aldomigo 
La hejmigo de la Griza ansero datiĝas del kelkaj miloj da jaroj, eble pli ol 3,000 jaroj. La nunaj hejmigitaj grizaj anseroj (bredanseroj) devenas ĉiuj ĉu de Grizaj anseroj ĉu de Cignaj anseroj (*Anser cygnoides*), aŭ de hibridoj inter tiuj du specioj. Nune eŭropa regularo precizigas, ke oni rajtas gardi neniun ajn anseron kaptitan en naturo por anserbredado.

### Uzado de la Griza ansero fare de homoj 
La natura animalo estis fonto de viando, de graso, de ovoj kaj de plumoj; la Bredansero pluludas tiun rolon.

La lanugo de tiu ansero estis delonge uzata por remburi kusenojn, kovrilojn, matracojn, dormosakojn kaj remburitajn vestojn.

La plumoj estis uzataj por produkti skribilojn (skribplumojn).

La viando, la graso kaj la hepato de ansero estas delikataĵoj; ankaŭ la ovoj estis konsumataj dumlonge en la kamparo eŭropa.

### Statuso kaj konservado de anseroj 
eta|250ra|dekstra|Ekflugante.

#### Minacoj 
La ĉefaj predantoj de la Griza ansero estas rabobirdoj, korvedoj, vagantaj hundoj, vulpoj… kaj homoj. Krom per rekta predado, tiu lasta minacas anserojn per detruado de ties habitato, ekzemple per drenado de humidejoj aŭ per vastiĝo de urbanizado, kaj per poluado kaj industria kaj agrikultura. Ĉiu perturbo de humidejoj, kiel ties vizitado fare de turistoj aŭ ĉasistoj, malfortigas ties populaciojn.

En diversaj landoj de Eŭropo, migrantaj anseraroj detruas regule kampojn de terpomoj aŭ karotoj. Kvankam reguligita en plejparto de la landoj, la ĉasado de tiu birdo estas motivata ankaŭ ne nur por la konsumado de la animalo, sed ankaŭ pro venĝo al la detrua birdo. Griza ansero estas la ansero plej ĉasata en Francio.

La Griza ansero estas ankaŭ unu el la anseroj plej suferantaj pro saturna venenigo pro engluto de ĉasplumberoj. Kvankam tiuj estas malpermesataj en Francio, en Usono kaj en multaj landoj por la akvobirdoj, la jam farita poluado de humidejoj estas ofte danĝerega.

#### Populacioj 
##### Populacio natura kaj monda kaj eŭropa 
La natura populacio estas taksata inter 920,000 kaj 970,000 individuoj.

##### En Benelukso 
La plej grandaj centroj de grupiĝo troviĝas ĉe lagetoj (inter aliaj Oostvaardersplassen) aŭ borde de la Vadmaro.

##### En Francio 
eta|250ra|maldekstra|Nesto.
Miloj de grizaj anseroj, venintaj de norda Eŭropo, superflugas Francion laŭ larĝa fronto, sed ĉefe super la valo de Rodano. Eblas observi ilin en la humidejoj kie ili haltas. Ili restas malmulte aŭtune, male oni povas observi ilin pli longe printempe kiam ili revenas al siaj nestolokoj. Kelkaj miloj da paroj vintrumas en Francio; oni kalkulis 5,200 parojn en 1990 kaj 7,950 en 1996. Krome oni observis kelkajn parojn kiuj tute ne migras kaj restas kiel loĝantaj birdoj.

Estas famaj kelkaj lokoj de regrupiĝo kiaj Kamargo, la golfo de Aiguillon, la valo de la rivero Rejno, la Lago Der kaj la ornitologiaj rezervejoj.

La teknikoj de observado plej ofte uzataj estas similaj al tiuj de gvata kaj pasada ĉasado. Dum la ĉassezono de 1998-1999, de 16,000 ĝis 25,000 grizaj anseroj estis kaptitaj, kio reprezentas 16 ĝis 25% de la totalaj nombroj, kaj tio havas gravan influon sur la evoluo de la populacioj de la specio.

##### En Svisio 
La Griza ansero estas birdo loĝanta en Svisio nur ekde la 1980-aj jaroj. Dudeko da paroj estis nombrita en 2004. Krome cento da Grizaj anseroj vintrumas tie, esence en la ĉirkaŭaĵo de la lago de Morato. La loĝantaj Grizaj anseroj kaŭzas problemojn al la agrikulturistoj lokaj ĉar ili damaĝas ties kultivaĵojn sed ankaŭ al la aŭtoritatoj ĉar ili malpurigas la publikajn vojojn per siaj fekoj.

#### Statuso laŭleĝa 
eta|350ra|dekstra|Familia grupo.
Pro ties ampleksa monda distribua (taksata inter 1 kaj 10 milionoj da km²) kaj pro ties grava populacio, UICN klasis tiun specion en la kategorio LC (malplej zorgiga).

### Ornitologio 
eta|maldekstra|250ra|Detaloj de Griza ansero
La Griza ansero estis animalo ĉefe studita de la etologoj ĉefe de Oskar August Heinroth kiu malkovris la fenomenon kondutan nomatan stampado, poste de Konrad Lorenz kiu disvolvigis kaj popularigis tiun fenomenon, laŭ detala studo en la artikolo "Anseroj de Lorenz".

### La Griza ansero en la mitologio 
* Laŭ la legendo, la Kapitolaj anseroj savis Romon en -390. Kiam la gaŭloj klopodis nokte suriri la murojn de la vilaĝo, la anseroj vekis la gardistojn per siaj krioj, malsukcesigante la invadan klopodon.

### La Griza ansero en la homa kulturo 
* En la verko *La mirinda vojaĝo de Nils Holgersson* de Selma Lagerlöf (kiu ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1909), la heroo, Nils Holgersson, partoprenas en la vivo de aro de anseroj estrata de maljuna ino nome Akka de Kebnekajse. Kurioza detalo, Selma Lagerlöf posedis du bredanserojn, nome Akka kaj Yksi.

* En la franca televidserio de animacio nome *Aglaé et Sidonie*, Sidonie estas bredansero blanka.

### Filatelio 
Multaj landoj eldonis poŝtmarkojn kun figuroj de tiu birdo: inter kiuj Afganio en 1974, Alĝerio en 2001, Belgio en 1972, Centrafriko en 1997, Ĉeĥoslovakio en 1960, Danio en 1999, Estonio en 1995, Gambio en 1997, Orienta Germanio en 1968, Hungario en 1968 kaj 1980, Islando en 2005, Irako en 2007, Japanio en 1949 kaj 1996, Nordkoreio en 2001, Libio en 1983, Moldavio en 1996 *(vidu foton)*, Pakistano en 1992, Sovetunio en 1990, Sirio en 2002, Togolando en 1998, Tunizio en 1986 kaj 1994, Unuiĝintaj Nacioj en 1996, kaj fine Ukrainio en 2004.

## Bildaro 

Image:Stamp of Moldova 217.gif|Poŝtmarko de Moldavio, 1996
Image:Greylag_Goose_Grauwe_Gans.JPG|Probabla hibrido kun Bredansero: notu fortikajn kapon kaj kolon kun resta bildo.
Image:Greyleg Geese I IMG 8223.jpg|Ĉe Bharatpur, Raĝastano, Barato.
Image:Greylag Goose in St James's Park, London - May 2006.jpg|Griza ansero ĉe St James's Park, Londono, Anglio maje 2006
Image:Pentlands - April '07 270.JPG|Paro de Grizaj anseroj ĉe akvorezervejo de Pentland Hills, Skotlando.
Image:Graugans (Anser anser).jpg|Griza ansero ĉe Rhine en Bonn, Germanio
dosiero:Greylag Goose (Anser anser).jpg|
Dosiero:Greygoose.jpg|
Dosiero:Anser anser (aka).jpg|
Image:Greylag_goose_flying.jpg
Image:Geese flying Oxford 20050326.jpg
Image:wildgansflug.jpg
Image:Greylag Goose.JPG
Image:Graugans Anser Anser.jpg|Griza ansero ĉe Bonner Rheinaue
Image:Graugans Anser anser Richard Bartz.jpg|proksime de Nahrungssuche
Image:Graugans Detailaufnahme Kopf.JPG|Detalo de la kapo
Image:Am Salzhaff 1.JPG|Anseroj en grupa flugo
Image:Greylag-Goose-Anser-anser.jpg|Tipa flugo
Image:Geese 2008-07-13 15-10.jpg|En parko
Image:Graugans 2008-03-21 020.jpg
Image:Anser anser colony.jpg|Paŝtontaj

## Referencoj 
## Literaturo 
* Hans-Günther Bauer, Einhard Bezzel und Wolfgang Fiedler (Hrsg): Das Kompendium der Vögel Mitteleuropas: Alles über Biologie, Gefährdung und Schutz. Band 1: Nonpasseriformes – Nichtsperlingsvögel, Aula-Verlag Wiebelsheim, Wiesbaden 2005, ISBN 3-89104-647-2
* Bergmann, Hans-Heiner, Helmut Kruckenberg & Volkhard Wille (2006): Wilde Gänse - Reisende zwischen Wildnis und Weideland, G. Braun Verlag, Karlsruhe
* BirdLife International (2009). "Anser anser". 2009.2 IUCN Red List of Threatened Species.
* Dunning Jr., John B., Jr., ed. (1992). CRC Handbook of Avian Body Masses. CRC Press. ISBN 978-0-8493-4258-5.
* Johnsgard, Paul A. (2010) [1978]. Ducks, Geese, and Swans of the World (revised online ed.). Lincoln, Nebraska: University of Nebraska Press.
* H. Kolbe, Die Entenvögel der Welt, 5. Aufl., Ulmer Eugen Verlag (1999) – ISBN 3-8001-7442-1
* Lorenz, Konrad Z.; Martys, Michael; Tipler, Angelika (1991). Here Am I—Where Are You? The Behavior of the Greylag Goose. tradukita de * * Robert D. Martin. Orlando, Florida: Harcourt Brace Jovanovich. ISBN 0-15-140046-3.
* Konrad Lorenz: Das Jahr der Graugans. Piper: 1982 (Neuausgabe 2003: Serie Piper Bd.2637; Text- und Bildband)
* Madge, Steve; Burn, Hilary (1988). Waterfowl: an Identification Guide to the Ducks, Geese, and Swans of the World. Boston: Houghton Mifflin. ISBN 0-395-46727-6.
* Madsen, J., G. Cracknell & Tony Fox (1999): Goose Populations of the Western Palearchtic, Wetlands International, Wageningen.
* Ogilvie, M. A.; Young, S. (2004). Wildfowl of the World. New Holland Publishers. ISBN 978-1-84330-328-2.
* Erich Rutschke: Wildgänse, Lebensweise – Schutz – Nutzung, Berlin: Parey, 1997
* Wójcik, Ewa; Smalec, Elżbieta (2007). "Description of the Anser anser Goose Karyotype" (PDF). Folia Biol. (Krakow) 55 (1–2): 35–40.
* Géroudet P. (1999) ''Les Palmipèdes d'Europe*. Delachaux et Niestlé, Lausanne, Paris, 510 p.

* Soothill E., Whitehead P. (1996) *Wildfowl, A World Guide*, Kyodo Printing Co, Singapour

## Eksteraj ligiloj 
* Arealo de griza ansero, inkluzive de vintra arealo : tajpu *Anser anser''  
* http://www.dofbasen.dk/ART/art.php?art=01610 
* http://images.google.com/images?q=Anser+anser 
* http://www.rozhlas.cz/hlas/vrubozobi/_zprava/28201 
* http://www.rspb.org.uk/birds/guide/g/greylaggoose/index.asp 

Kategorio:Anasedoj
Kategorio:Palearktisa faŭno
Kategorio:Kortbirdaro