open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hesperoburhinus

***Hesperoburhinus*** estas genro de vadbirdoj de la familio Burinedoj, distribuata en Mezameriko kaj Sudameriko. Ĝi enhavas du speciojn, nome Dustria trielo kaj Perua trielo.

## Taksonomio kaj filogenio 
La genro *Hesperoburhinus* estis enkondukita en 2023 fare de la usonaj ornitologoj David Černý kaj Rossy Natale, la uson-nederlanda ornitologo Paul van Els, kaj la brita ornitologo Steven Martin Stewart Gregory por hejmigi la speciojn dustria trielo kaj Perua trielo. La nomo devenas el la Antikva greka hésperos (ἑσπερος, kun la signifo "okcidenta"), kaj la jam ekzistinta genronomo *Burhinus*, ĉar tiu ĉi estas la nura genro de la triela familio *Burhinidae* kiu havas distribuon en la okcidenta hemisfero.

### Specioj 
La genro enhavas la jenajn du speciojn:
* Dustria trielo, *Hesperoburhinus bistriatus* (Wagler, 1829), LC, suda Meksiko suden ĝis Kolombio, Venezuelo kaj norda Brazilo
** *H. b. bistriatus* (Wagler, 1829) 
** *H. b. vocifer* (L'Herminier, 1837) 
** *H. b. pediacus* (Wetmore & Borrero), 1964 
** *H. b. dominicensis* (Cory, 1883)
* Perua trielo, *Hesperoburhinus superciliaris* (Tschudi, 1843), VU, Ĉilio, Ekvadoro kaj Peruo

## Referencoj
*  
* *Shorebirds* de Hayman, Marchant kaj Prater, ISBN 978-0-395-60237-9

Kategorio:Burhinedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Centrameriko
Slupečná

**Slupečná** () estas parto de municipo Lipno nad Vltavou en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordokcidente de Lipno nad Vltavou, proksime de akva rezervujo Lipno. Estas ĉi tie registritaj 213 adresoj. Vivas ĉi tie daŭre  (). 

Slupečná situas en katastra teritorio **Lipno nad Vltavou** kun areo 19,49&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1353. En la jaroj 1938 ĝis 1945 Slupečná estis sekve de fermo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Slupecna 13.jpg|Slupečná
Slupecna 14.jpg|Slupečná
Slupečná, ulice.jpg|Slupečná
Slupečná, ev. č. 49 a 50.jpg|Slupečná

Kategorio:Lipno nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Šumava
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Miklós Horváth (bestokuracisto)

**Miklós Horváth** [miklOŝ horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth Miklós,** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.

Miklós Horváth naskiĝis  en Ebergőc, li mortis  en Mosonmagyaróvár.

## Biografio 
Miklós Horváth maturiĝis en katolika gimnazio en Sopron en 1944, poste li akiris an diplomon en Veterinara Fakultato de Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1951. Post la diplomo li laboris jaron en la ĉefurbo en stacio de artefarita inseminado, poste li estis staciestro en Mosonmagyaróvár en simila stacio. Inter 1971–1973 li estis bestkuracisto en Bábolna, poste ĝis sia pensiuliĝo en 1986 li instruis kiel katedrestro en Agrikultura Altlernejo de Kaposvár, krome li estis institutestro. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1970 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

## Elektitaj libroj 
* *Szarvasmarha-tenyésztők kézikönyve* (kunaŭtoro, 1979)
* *Juhtenyésztők kézikönyve* (kunaŭtoro, 1982)
* *Állategészségtan II/2.* (studenta lernolibro, 2002)

## Fontoj 
* akademia paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
David Armitage Bannerman

**David Armitage BANNERMAN** (27a de Novembro 1886 – 6a de Aprilo 1979) estis brita ornitologo. El 1919 ĝis 1952 estis *Curator* de la Brita Muzeo de Natura Historio (nune nomata Muzeo pri Natura Historio de Londono).

## Biografio
Li gradiĝis el Pembroke College, Kembriĝo, en 1909, kaj veturis tra Afriko, Karibio, Sudameriko kaj insuloj de Atlantiko.

Li estis dungita parttemp en la *Natural History Museum*, ĝis sia retiriĝo en 1951, dufoje malakceptinte la direktorecon de la *British Museum*. Li estis proparolanto de ''British Ornithologists' Club* el 1932 ĝis 1935, kaj redaktis sian *Bulletin* el 1914–1915 kaj estis Vicprezidanto de la *British Ornithologists Union* kaj de la Reĝa Societo por Protekto de Birdoj.

## Bibliografio
**The Birds of Tropical West Africa* (kun bildoj de George Edward Lodge; 8 vol.) 1930-1951
**The Birds of West and Equatorial Africa* (2 vol.) 1953
**Larger Birds of West Africa*, Penguin (London) 1958
**Birds of Cyprus* (with W. Mary Bannerman), Oliver & Boyd, Edinburgh 1958
**The Birds of the British Isles* (kun bildoj de Lodge) Oliver and Boyd, Edinburgh (12 vol.) 1953-1963
**Vol. 1: *Corvidae, Sturnidae, Oriolidae, Fringillidae*, 1953
**Vol. 2: *Alaudidae, Certhidae, Paridae, Vireonidae etc*, 1953
**Vol. 3: *Sylviidae, Troglodytidae, Turdidae, Cinclidae, Prunellidae, Hirundinidae*, 1954
**Vol. 4: *Apodidae, Coraciidae, Caprimulgidae, Alcedinidae, Meropidae, Picidae, Upupidae, Cuculidae, Strigidae*, 1955
**Vol. 5: *Birds of Prey*, 1956
**Vol. 6: *Ciconiidae, Ardeidae, Phoenicopteridae, Anatidae (Part)*, 1957
**Vol. 7: *Anatidae (Conclusion)*, 1958
**Vol. 8: *Phalacrocoracidae, Diomedeidae, Sulidae, Podicipedidae, Fregatidae, Gaviidae, Procellariidae, Columbidae, Pteroclididae*, 1959
**Vol. 9: *Scolopacidae (Part)*, 1961
**Vol. 10: *Scolopacidae (Conclusion), Charadriidae, Recurvirostridae, Haematopodidae*, 1961
**Vol. 11: *Glareolidae, Otdidae, Burhinidae, Gruidae, Laridae*, 1962
**Vol. 12: *Stercorariidae, Alcidae, Rallidae, Tetraonidae, Phasianidae*, 1963
**The Birds of the Atlantic Islands* (kun W. Mary Bannerman, bildoj de David Morrison Reid Henry, Oliver kaj Boyd, Edinburgh (4 vol.) 1963-1968 
**Vol. 1: *A History of the Birds of the Canary Islands and the Salvages*, 1963
**Vol. 2: *A History of the Birds of Madeira, the Desertas, and Porto Santo Islands*, 1965
**Vol. 3: *A History of the Birds of the Azores*, 1966
**Vol. 4: *A History of the Birds of the Cape Verde Islands*, 1968
**Handbook of the Birds of Cyprus and Migrants of the Middle East* (kun W. Mary Bannerman) Oliver and Boyd, Edinburgh 1971 
**Birds of the Maltese Archipelago* (kun Joseph A. Vella-Gaffiero) Museums Department, Valletta 1976
**The Birds of the Balearics'* (kun W. Mary Bannerman, bildoj de Donald Watson) Croom Helm/Tanager Books 1983 
**The Canary Islands : their history, natural history and scenery'' Gurney and Jackson 1922

## Referencoj
Kategorio:Britaj ornitologoj
Valhala (kratero)

Trovita sur la luno de Jupitero Kalisto, **Valhala** (/vælˈhælə/ val-HAL-ə) estas la plej granda multringa alfrapa kratero en Sunsistemo . Ĝi estas nomita laŭ Valhalo, la halo kie batalintoj estas prenitaj postmorte en nors-ĝermana mitologio.

**Valhala** estas la plej granda kratero sur la jupitera luno Kalisto. Valhalo havas brilan centran regionon kiu estas 600 km en diametro kaj samcentraj ringoj kiuj etendiĝas proksimume de 100 km ĝis 3.000 km ĉirkaŭ la hela centra areo. La ringo eble estis formita kiam duonlikva materialo frapis direkte al la centro.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Asgard (kratero)
Kategorio:Kalisto
Kategorio:Krateroj
Kategorio:Lunoj de Jupitero
Kategorio:Sunsistemo
Kyselov (Černá v Pošumaví)

**Kyselov** () estas pereinta vilaĝo sur teritorio de Dolní Vltavice, parto de municipo Černá v Pošumaví en distrikto Český Krumlov, nome sur la dekstra bordo de rivero Vultavo (de akva rezervujo Lipno). La nomo de tiu ĉi pereinta municipo aperas en la nomo de katastra teritorio kun areo 570 ha; antaŭ la inundigo temis pri 1115 ha. Plu la nomo de tiu ĉi pereinta municipo aperas en nomo naturmemorindaĵo Torfejo Kyselov, en la nomo de translima kunigo kun Aŭstrio kun nomo Kyselov–Diendorf kaj en nomo de pramŝipo Dolní Vltavice – Kyselov. 

**Kyselov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio. 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1308. En la jaroj 1938 ĝis 1945 Kyselov estis sekve de fermo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio. En la jaro 1950 ĝi estis domaro de municipo Dolní Vltavice.

La dekstran kaj la maldekstran bordon de Vultavo kunigis ponto. Ĉe la ponto estadis muelejo. Post la estiĝo de Ĉeĥoslovakio estis ĉe Kyselov establita limpasejo kaj estis ĉi tie konstruita doganejo.

## Notoj 
Kategorio:Černá v Pošumaví
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Šumava
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Pereintaj setlejoj en PPR Šumava
Kategorio:Pereintaj setlejoj sur landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Ferdinand Joseph L'Herminier

'''Ferdinand Joseph L'Herminier''' (1802–1866) estis franca botanikisto kaj zoologo naskiĝinta en Basse-Terre, Gvadelupo. Li estis filo de la natursciencisto Félix Louis L'Herminier (1779–1833), kaj lernanto de Henri Marie Ducrotay de Blainville (1777–1850), de kiu li publikigis revizion de verkoj en 1827.

Kiel botanikisto, L'Herminier specializiĝis en la studo de Pteridofitoj kaj Briofitoj de Gvadelupo. Sola kaj kun sia patro li entreprenis ornitologiajn studojn en la insulo, tamen notoj kaj specimenoj asociaj al tiu esplorado detruiĝis dum la tertremo de 1843. Kiel kuracisto, li estis direktoro de la hospitalo de la insulo.

En 1832, Jean Baptiste Antoine Guillemin kaj George Samuel Perrottet nomis la botanikan genron *Herminiera* laŭ li. Pro siaj servoj en Gvadelupo, speciale dum la tertremo de 1843 kaj dum la epidemio de ĥolero de 1866, li ricevis la honoron iĝis membro de la Legio de Honoro.

Ferdinand L'Herminier mortis en Pointe-à-Pitre en 1866.

## Referencoj 
* 

Kategorio:Francaj ornitologoj
Kategorio:Francaj botanikistoj
Basso Cambo (metroo de Tuluzo)

**Basso Cambo** (ankaŭ **Mirail - Basso Cambo**) estas fina stacio sur la linio **A** de la metroo de Tuluzo, situanta en la kvartalo Basso Cambo, apud Mirail, en Tuluzo en la franca departemento Haute-Garonne en la regiono Okcitanio.

Ĝi estis malfermita en 1993.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Tuluzo
* Tramtransporto en Tuluzo
* Téléo

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Kategorio:Metroo de Tuluzo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 1993
Kategorio:1993 en Francio
Kategorio:Transporto en Tuluzo
Altstadt (Kenigsbergo)

eta|La merkata palaco de Altstadt
[eta|Plejmalnove restantaj sigeloj de (de supro) Altstadt (1360), [Löbenicht (1413) kaj Kneiphof (1383). La originala sigelo de Altstadt prezentis Reĝo Otokar la 2-a de Bohemio.]]**Altstadt** (germane por malnova urbo) estis la historia urbokerno de Kenigsbergo, unu el la tri originaj loĝlokoj ĉirkaŭ la mezepoka burgo de la Germana Ordeno en la historia urbo Königsberg, kiu en 1945 konkeriĝis fare de la Ruĝa Armeo, ĝis 1948 la ne mortintaj germanaj loĝantoj estis elpelitaj, la ruinoj de la historiaj konstruaĵoj neniigitaj kaj en la loko novkonstruiĝis la sovetunia urbo Kaliningrado. La aliaj du originaj loĝlokoj ĉirkaŭ la mezepoka burgo estis oriente de ĝi la historie iom pli nova metiista loĝloko *Löbenicht*. La loĝloko *Kneiphof* situis sur samnoma insulo en la rivero Pregel (nun *Pregolja*), kaj sur ĝi troviĝis la katedralo de Königsberg.

En 1785, ĝi inkluzivis la antaŭurbojn de Steindamm, Neuroßgarten, Laak kaj Lastadie, la Lomse kun la Weidendamm, la *Reĝan Kastelon*, Tragheim kaj parton de la Burgfreiheit. De 1255 ĝis 1701, la malnova urbo, kune kun Kastelo Königsberg, estis la loĝejo de la Teŭtona Ordeno kaj la pli posta Duklando Prusujo. Tial administraj institucioj ĉiam estis difina trajto de ĉi tiu urboparto.

## Referencoj 
Kategorio:Kenigsbergo
Kategorio:Hansourboj
Perua trielo

La **Perua trielo**, *Hesperoburhinus superciliaris*, laŭ kio ankaŭ *Brovotrielo*, estas sudamerika birdo kiu reprezentas la genron *Hesperoburhinus*, vadbirdoj de la familio Burinedoj, en la marbordaj areoj de Peruo, plej norda Ĉilio kaj suda Ekvadoro. Ilia natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj, subtropikaj aŭ tropikaj laŭsezone malsekaj aŭ inunditaj herbejoj kaj paŝtejoj de malaltaj teroj. Ĝi estas grundoloĝanta birdo kiu manĝas insektojn kaj malgrandajn animalojn.

## Taksonomio
La Perua trielo estis formale priskribita en 1843 fare de la svisa natursciencisto Johann Jakob von Tschudi laŭ specimeno kolektita en la marborda regiono de Peruo. Li stampis la duvortan nomon *Oedicnenus superciliaris* (la genronomo estis tipografia eraro por *Oedicnemus*). La specia epiteto estas latina kun la signifo "brova" (*supercillium* estas la Latina vorto por "brovo"). La Perua trielo estis poste metita en la genron *Burhinus* kiu estis starigita en 1811 fare de la germana zoologo Johann Karl Wilhelm Illiger. En IOC 14.1, la Perua trielo estis transigita al ĵus priskribita genro *Hesperoburhinus*. La specio estas monotipa: oni ne agnoskis subspeciojn.

## Distribuado kaj habitato
La perua dikgenuo troviĝas en Sudameriko en la marborda strio inter Pacifiko kaj Andoj. Ĝia teritorio etendiĝas de norda Ĉilio, tra Peruo ĝis suda Ekvadoro. Ties tipa vivejo estas duondezertaj areoj, agrikultura tero, seka paŝtejo aŭ bone vegetaĵaj rivervaloj. Ĝi precipe preferas malfermajn kultivaĵojn kiel luzerno aŭ maizo.

## Kutimaro
La perua trielo estas plej aktiva nokte. La dieto ne estas konata sed la birdo moviĝas surgrunde plukante, verŝajne manĝante insektojn, malgrandajn lacertojn kaj aliajn malgrandajn bestojn. Ĝi kuras trans la teron en maniero simila al struto. Ĝi ripozas en la malfermo dum la tago, restante senmova kaj malfacile videbla, ĉar ĝi estas bone kamuflita per sia bruneta plumaro. Ĝia ĉeesto en areo povas esti plej facile detektita per ĝiaj karakterizaj tri-fingraj piedspuroj en mola sablo, kaj nokte per ĝiaj vokoj kiuj estas iom rememorigaj pri vanelo (specioj de genro *Vanellus*).

## Referencoj
*  
* *Shorebirds* de Hayman, Marchant kaj Prater, ISBN 978-0-395-60237-9

Kategorio:Burhinedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Preĝejo Sankta Triunuo (Zalakomár)

La **preĝejo Sankta Triunuo** estas religia monumento historia en urbo Zalakomár (Hungario).

## Historio 
En areo de la nuna Zalakomár estis konstruita monaĥejo en 1356. La unua mencio pri paroĥa kirko okazis en 1512. Dum la kontraŭturkaj bataloj la monaĥejo detruiĝis, sed la loĝantoj postvivis. La paroĥo jam ekzistis en 1695, en la sekva jarcento estis datenoj ankaŭ pri didomo. La preĝejo videbla ankaŭ nun estis konstruita inter 1744-1772, poste István Dorfmeister (1729) pentris freskojn, la ĉefaltaran bildon en 1781. La orgeno estis kreita en 1866, trakonstruita en 1926. La sonoriloj estis faritaj en 1927. La instalaĵoj estis faritaj ĉirkaŭ 1840. 

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en parko de iama vilaĝo *Kiskomárom*. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La enirejo troviĝas tra la turo, apud la pordo estas po unu malplenaj niĉoj, pli supre meze estas granda fenestro. La turpinto estas bulboforma. La navo finiĝas en hufoforma absido, kiu estas same alta, sed iom pli mallarĝa, ol la navo. Maldekstre sakristio aliĝas al la navofino. 

Kermeso okazas en dimanĉo post Pentekosto.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* katolika leksikono

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Zalakomár
Zalakomár
Domingo Pérez de Granada

**Domingo Pérez de Granada** estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Granada, sude de Hispanio.

Tiu municipo, kiu enhavas la loĝlokojn Domingo Pérez de Granada, Cotílfar kaj Cañatabla, estis kreita la 17an de marto 2015 per disiĝo disde de la municipa teritorio de Iznalloz. Tiel ĝi iĝis la 172a municipo de la provinco Granado.

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Provinco Granada
Torrenueva Costa

**Torrenueva Costa** estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Granada, sude de Hispanio. Ĝi estis kreita en 2018.

La loknomo *Torrenueva Costa* signifas en la hispana *Nova Turo de la Marbordo*, alude al la turo de 1739, kiu videblas kaj en la foto de la tabelo kaj en la municipa blazono.

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Provinco Granada
Popola Armeo de Vjetnamio

La Armitaj fortoj de la Socialisma Respubliko Vjetnamio kutime nomiĝas la **Vjetnama Popola Armeo** aŭ **Popola Armeo de Vjetnamio** (vjetname *Quân Đội Nhân Dân Việt Nam*).

eta|maldekstra|
Kun suma amplekso de 450 000 homoj, la Vjetnama Popola Armeo estas dividita en la *terarmeo* (380 000 soldatoj), la *aerarmeo* (30 000 soldatoj) kaj la *popola mararmeo* (40 000 soldatoj). Integrita en la *popola mararmeo* estas *marinfanterio* de 27 000 soldatoj. Ekzistas ankaŭ miliciaj unuoj nombraj 40 000 kaj rezervo de 5 milionoj da viroj.

Ekzistas ĝenerala deviga militservo por ĉiuj viroj kaj virinoj, kvankam en realo nur viroj estas premataj militservi. La daŭro de deviga militservo estas du jaroj por la terarmeo kaj tri jaroj por la mararmeo kaj aerarmeo. Vjetnamio alfrontis neniujn eksterajn minacojn en la lastaj jaroj. La registaro do reduktis truponombrojn kaj defendajn elspezojn. En la fiska jaro 2024, la ekvivalento de 8.4 miliardoj la usonaj dolaroj estis havebla por defendoceloj.

La momenta prezidento de Vjetnamio estas la estro de la Popola Armeo de Vjetnamio kaj prezidanto de la Konsilio por Defendo kaj Sekureco, organo de la Nacia Asembleo.

## Vidu ankaŭ 
* Kolonia kasko (*pith helmet*)

Kategorio:Vjetnamio
Vjetnamio
Lupo la 3-a (Gaskonio)

**Lupo la 3-a Centulo de Gaskonio** estis Duko de Gaskonio (818-820), filo de Adalriko de Gaskonio (742-801). Li estis senpovigita kaj ekzilita.

## Biografio
En 818, post la morto de sia kuzo García la 1-a, Lupo la 3-a sukcedis lin en la titolo de Duko de Gaskonio, provante esti sendependa.
eta|maldekstre|400px|10-ajarcenta mapo de Francio kun la graflando de Gaskonio.
En 818, la nova reĝo de Akvitanio, Pepino la 1-a, metita sur la tronon fare de sia patro Ludoviko la Pia la jaron antaŭe (817-a), petis al Lupo la 3-a rekoni sian reĝan aŭtoritaton. Kiam la duko de Gaskonio rifuzis, la imperiestro mem forpelis Lupon la 3-an el sia regno, kiu ribelis, kaj en 819-a, Pepino la 1-a eniris en Gaskonion en armiloj, kun grafo Berengaro de Tuluzo kaj la grafo de Aŭvernjo, Gŭerino, kiuj venkis Lupon kaj metis por fuĝi plurajn da liaj subtenantoj, inkluzive de lia frato, Gersando, kiu estis mortigita en la fuĝo. Lupo la 3-a, akuzita je mallojaleco, tuj estis senpovigita kaj ekzilita, donante Gaskonion al la administrado de grafo Berengaro de Tuluzo.

Lupo verŝajne mortis baldaŭ post esti forigita, kvankam la cirkonstancoj estas nekonataj, kiel konfirmas La Vasconie.

## Posteuloj
Lupo Centulo, ĉiam laŭ "La Vasconie", el sia edzino (aŭ amanto) kies nomo kaj prapatroj estas nekonataj, li havis du infanojn:

# Donato Lupo, grafo de Bigorre, fondinto de la Bigorre-dinastio, kiel konfirmita per dokumento n-ro XLIX de la Kolekto de historiistoj de Gaŭlio kaj Francio Volumo 8
# Centullo, Vicgrafo de Bearno, fondinto de la Vicgrafoj de Bearno, kiel konfirmita per dokumento n-ro XLIX de la Kolekto de historiistoj de Gaŭlio kaj Francio Volumo 8.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 770
Kategorio:Mortintoj en 819
Kategorio:Naskiĝintoj en la 8-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 9-a jarcento
Akva trielo

La **Akva trielo**, *Burhinus vermiculatus*, estas birdo kiu reprezentas en Subsahara Afriko la genron *Burhinus*, vadbirdoj de la familio Burinedoj. La specio troviĝas en sub-Sahela Afriko, kun teritorio pli suda ol tiu de la Senegala trielo, ĉefe en Sudorienta Afriko kaj kutime proksime de akvo, kio ebligas la ordinaran nomon de la specio.

## Distribuado kaj habitato
Tiu specio havas ampleksan distribuadon en sub-Sahela Afriko, nome en Angolo, Bocvano, Burkino, Burundo, Kameruno, Centrafrika Respubliko, Respubliko Kongo, Demokratia Respubliko Kongo, Svazilando, Eburbordo, Etiopio, Gabono, Ganao, Kenjo, Liberio, Malavio, Mozambiko, Namibio, Niĝero, Niĝerio, Ruando, Senegalo, Somalio, Sudafriko, Tanzanio, Ugando, Zambio, kaj Zimbabvo.

Tra sia teritorio ĝi troviĝas sur la bordoj de lagoj, estuaroj kaj riveroj, same kiel ĉe mangrovoj kaj ankaŭ ĉe kelkaj ŝirmohavaj strandoj. Ili postulas arbustojn aŭ apudajn arbarojn por ŝirmo. Ĝi troviĝas el marnivelo ĝis 1800 m.

## Aspekto
thumb|maldekstre|Kaptiva birdo etendante siajn flugilojn.
La akvotrielo estas 38 ĝis 41 cm longa kaj pezas 293-320 g. Ĝi havas fortikan bekon kiu estas nigra kun flava ĉe la bazo. La flugiloj estas larĝaj kaj senpintaj kaj la vosto estas mallonga.

## Kutimaro
La akvotrielo estas surtera manĝanto kiu manĝas nokte. Kvankam ĝi estas tipe rilata al akvo, ĝi povas esti trovita manĝanta ĝis 1 km de akvo. Ĝi manĝas insektojn, krustacojn kaj moluskojn.

La akvotrielo ĝenerale reproduktiĝas en la seka sezono aŭ frua pluvsezono. Ĝi estas monogama reproduktulo; ambaŭ gepatroj gardas la neston kaj kovas la ovojn. La nesto estas simpla skrapaĵo en sabla aŭ ŝtona grundo, kutime proksime al akvo. La ovodemeta grando estas de du sabflavaj ovoj. Ambaŭ seksoj kovas la ovojn dum 22-25 tagoj, kaj ambaŭ respondecas pri manĝado de la idoj. Unikaj inter birdoj, akvotrielaj paroj ofte nestumas apude kaj foje rekte sur la nestoj de Nilaj krokodiloj. La du specioj kunhavas formon de simbioza mutualismo, laŭ kiu la tre energia kaj voĉa trielo funkcias kiel laŭtaj gardostarantoj por la nestoj, kaj la pli potenca krokodilo disponigas protekton. Se nestoraba atakanto alproksimiĝas, la triela paro malfermas siajn flugilojn en minaca montro kaj ĉikanas kaj bekofrapas la entrudiĝintojn por forpeli ĝin. Se la paro ne sukcesas, la patrina krokodilo estas altirita per siaj daŭraj vokoj kaj alvenas.

## Referencoj 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Water dikkop/Water thick-knee - Speciteksto en *The Atlas of Southern African Birds*.

Kategorio:Burhinedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Esacus

***Esacus*** estas genro de birdoj de la triela familio *Burhinidae*. La genro estas distribuata el Pakistano kaj Barato ĝis Aŭstralio. Ĝi enhavas du speciojn, nome la Granda trielo kaj la Grandbeka trielo.

## Taksonomio
[thumb|maldekstre|[Grandbeka trielo.]]
La genro *Esacus* estis enkondukita (kiel subgenro) en 1831 fare de la franca natursciencisto René Lesson por hejmigi la Grandan trielon. La nomo devenas el la Antikva greka *aisakos* neidentigita birdo foje asocia kun Ruĝgorĝulo, vadbirdo aŭ kormorano. En Greka mitologio Esako estis filo de la reĝo Priamo de Trojo. Esako funebris pro la morto de sia edzino kaj estis transformita en birdo.

## Specioj
La genro enhavas la jenajn du speciojn:
[thumb|maldekstre|[Granda trielo.]]
* Granda trielo, *Esacus recurvirostris* (Cuvier, 1829) LC, Sudorienta Azio
* Grandbeka trielo, *Esacus magnirostris* (Vieillot, 1818) NT, el Malajzio kaj Filipinoj ĝis norda Aŭstralio

## Referencoj 
* *Shorebirds* de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 0-395-60237-8

Kategorio:Burhinedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Găești

**Găești** [ɡəˈ(j)eʃtʲ] estas urbeto en Distrikto Dâmbovița, Muntenio, Rumanio, kun 12 583 loĝantoj en 2021.

Ĝi estas sur 190 m super marnivelo kaj je 80 km de la ŝtata ĉefurbo, Bukareŝto. 

Ĝi estis por la fojo menciita la 19an de Julio 1498.

Kategorio:Geografio de Rumanio
Malgranda ĥionido

La **Malgranda ĥionido** (*Chionis minor*) estas unu el nur du specioj de Ĥionidoj, aberantaj vadbirdoj kiuj estas surteraj kadavromanĝantaj de ĉeantarktaj insuloj.

## Aspekto
Ili estas mallongaj, fortiketaj, mallongkolaj, kolombosimilaj birdoj kun blanka plumaro, nigraj bekoj, karunkloj kaj vizaĝa haŭtaĵo. Tiu specio estas 38–41 cm longa, kun 74–79 cm de enverguro kaj pezas 460–730 g, dum maskloj estas iomete pli grandaj ol inoj.

## Distribuado
Ili estas limigitaj al la ĉeantarktaj insuloj de la sudo de Hinda Oceano: nome la sudafrika teritorio Princ-Eduardaj Insuloj, la francaj teritorioj Krozetoj kaj Kergelenoj, kaj la aŭstralia teritorio Insulo Herdo. La subspecio *C. m. nasicornis* estas endemia de Insulo Herdo, dum la subspecio *C. m. marionesis* estas endemia de Princ-Eduardaj Insuloj.

## Habitato
Marbordoj kaj intertajdaj zonoj de ĉeantarktaj insuloj, speciale ĉe kolonioj de marbirdoj kaj de fokoj, same kiel ĉe homa ĉeesto.

## Manĝado
Ĥionidoj estas oportunemaj ĉiomanĝantoj, predantoj kaj kadavromanĝantoj, kiuj manĝas rubon ĉe marbordo, algojn kaj aliajn vegetaĵojn, same kiel senvertebrulojn, fiŝojn, ovojn kaj idojn de marbirdoj, fokan lakton, sangon, placentojn, kadavraĵojn, fekaĵojn, rodulojn kaj homajn rubaĵojn.

## Voĉo
Laŭtaj, altatonaj, stridaj kaj stakataj alvokoj.

## Reproduktado
Nestumas en fendetoj, kavernoj kaj sub rokoj sur neordigitaj amasoj de vegetaĵaro kaj derompaĵoj de marbirdoj kaj fokaj kolonioj. La ino demetas kutime 2–3 kremblankajn ovojn, makulece brunajn. Kovado daŭras ĉirkaŭ 30 tagojn. Junuloj estas duonfruaj kaj nidifugaj; elnestiĝo okazas ĉirkaŭ 50 tagojn post eloviĝo; reproduktado ekas je 3–5 jaroj.

## Konservado
Kvankam je risko pro manĝado de venena rubo kaj pro enkondukitaj predantoj kiel sovaĝiĝintaj katoj, granda, disa teritorio sen pruvo de grava ĝenerala populacimalpliiĝo kondukas al konservostatusa takso Malplej Zorgiga.

## Referencoj
* BirdLife International. (2006). Species factsheet: *Chionis minor*. Elŝutita el https://web.archive.org/web/20210828092113/https://www.birdlife.org/ la 11an de Februaro 2007
* Marchant, S.; Higgins, P.J.; & Davies, J.N. (eld). (1994). *Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds.  Volume 2: Raptors to Lapwings*. Oxford University Press: Melbourne.  
* National Photographic Index of Australian Wildlife. (1987). *The Shorebirds of Australia*. Angus & Robertson: Sydney. 

Kategorio:Ĥaradrioformaj
Kategorio:Birdoj de la Hinda oceano
Reynerie (metroo de Tuluzo)

**Reynerie** estas stacio sur la linio **A** de la metroo de Tuluzo, situanta en la kvartalo La Reynerie, en Tuluzo en la franca departemento Haute-Garonne en la regiono Okcitanio.

Ĝi estis malfermita en 1993.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Tuluzo
* Tramtransporto en Tuluzo
* Téléo

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Kategorio:Metroo de Tuluzo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 1993
Kategorio:1993 en Francio
Kategorio:Transporto en Tuluzo
Aznar Sánchez la 1-a (Gaskonio)

**Aznar Sánchez la 1-a** estis Duko de Gaskonio (819-836), filo de Sanĉo la 1-a (770-816) kaj nepo de Lupo la 2-a. Li estis ĉefe konata pro sia partopreno en ekspedicio estrita en 824-a, kiu estis venkita en la 2-a Batalo de Roncesvalles. Aznar Sánchez estis sukcedinto de Lupo la 3-a (770-819), Grafo de Gaskonio kaj estis sukcedita de Sanĉo la 2-a (815-864) en la Graflando de Gaskonio.

## Biografio
En 819 la duko de Gaskonio, Lupo la 3-a Centulo ribeliĝis kontraŭ la aŭtoritato de la karolidoj kaj la reĝo de Akvitanio Pepino la 1-a sendis la Grafon de Tuluzo, Berengaro la Saĝa kaj la Grafon de Aŭvernjo, Guerino kiu venkis Lupon la 3-a.

Aznar la 1-a Sánchez, pro sia helpo en la batalo kontraŭ la gaskonoj, ricevis la suverenecon de Gaskonio kun la titolo de Grafo de Gaskonio Citeriore.
eta|maldekstre|400px|Mapo de la antikvaj regionoj de Francio.
En 824, laŭ la 9-ajarcenta historiisto Eginhardo (770-840), li ricevis ordonojn marŝi kun la grafo Eblus kontraŭ Pamplono, ​​kiu ribelis, kunportante multajn vaskonojn. Sed kiam ili revenis el tiu ĉi misio, ĉe Roncesvalo, en Pireneoj, tamen, en tio, kio estis nomita "la dua batalo de Roncesvalo", ili estis ĉirkaŭitaj kaj Aznar estis kaptita kune kun Eblus (Eblus atque Asenarius comites), dum la ilia armeo estis preskaŭ ekstermita. Dum al Aznar estis koncedita la libereco kaj povis reveni al Gaskonio, ĉar la gaskonoj konsideris lin sangoparenco, la franka Eblus estis sendita kaptito al Kordovo, kie li restis dum proksimume unu jaro.

Laŭ dokumento en la Ekleziaj kronikoj de la diocezo de Auch, Pruvoj de la 2-a parto, en 835-a, Aznar donacis la terojn ĉirkaŭ :en:Cazaux al Aldario kaj Dolgrino, du sacerdotoj el la abatejo de :en:Pessan, por ke ili povu restarigi la kultivadon.

Aznar ne havis bonajn rilatojn kun la posteulo de Berengaro la Saĝa sur la trono de la Graflando de Tuluzo, Bernardo de Septimanio.

Gaskonio ribelis almenaŭ tri fojojn (en 824, en 828 kaj finfine en 836), kiel konfirmita fare de la :en:Annales Bertiniani (Azenarius quoque citerioris Wasconiæ comes, qui ante aliquot annos a Pepin desciverat).

Li mortis en 836, laŭ la "Annales Bertiniani", en terura maniero (orribili mortem interiit), provante estingi ribelon kiu ekis en Gaskonio. Li estis entombigita en la monaĥejo de Aŭsone, kiun li helpis starigi, la jaron antaŭe. Li estis sukcedita fare de lia frato Sanĉo la 2-a, kontraŭ la konsilo de la reĝo de Akvitanio, Pepino la 1-a.

## Posteuloj
Aznar Sánchez havis du infanojn kun sia edzino, kies nomo kaj genlinio estas nekonataj:

# Garcia (?-890), de kiu devenis la grafoj de Comminges.
# Maria, kiu geedziĝis kun Wandregiselo, grafo de la Hispana Marto, kiu devenis de la Duko de Akvitanio kaj Duko de Gaskonio, Odo la Granda.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 793
Kategorio:Mortintoj en 836
Kategorio:Naskiĝintoj en la 8-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 9-a jarcento
Blazono de Imatra

eta|dekstre|170ra|Blazono de Imatra.
La **blazono de Imatra** estas la emblemo de la urbo Imatra, Finnlando. La temo de la blazono rilatas al la elektrocentraloj kiuj estis ekkonstruitaj en la fruaj 1920-aj jaroj en la rapidfluoj Tainionkoski kaj Imatrankoski.

La klarigo de la blazono diras "sur ruĝa kampo, tri vertikalaj dupintaj unugenuaj sagoformaj orpintaj arĝentaj fulmoj." La blazono estis desegnita de Olof Eriksson, kaj la Imatra urbodelegitaro aprobis ĝin la 9-an de aŭgusto 1950. La Ministerio de la Interno aprobis la blazonon por uzo la 25-an de oktobro de la sama jaro.

Kategorio:Blazonoj
József Höllrigl

**József Höllrigl** [jOĵef holrigl], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Höllrigl József Aladár,** estis hungara instruisto, arthistoriisto, muzeologo. Lia familia nomvarianto estis *Höllrigl I.*.

 naskiĝis  en Nitro, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1897, poste li akiris pedagogian diplomon en Reĝa Modela Desegna Lernejo en 1902. Post la diplomo li instruis desegnon en Magyaróvár (1902–1904) kaj Nitro (1904–1919), krome li fondis muzeon en Nitro en 1907, poste gvidis ĝin ĝis 1919. Li translokiĝis al Budapeŝto, kie li estis muzeologo inter 1919 kaj 1937 en Hungara Nacia Muzeo, poste muzeestro de la Hungara Muzeo pri Metia Arto ĝis sia pensiuliĝo en 1939. Li specialiĝis pri la hungaraj mezepokaj ceramikaĵoj kaj vitraĵoj, krome li faris ankaŭ arkeologiajn esplorojn province.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kossuth-emlékkiállítás.* (katalogo, kunaŭtoro, 1924)
* *A legrégibb magyarországi középkori mázas cserépedény.* (1937)
* *Régi magyar ruhák.* (1938; 2-a eldono: 1944; angle: 1939, 1948)
* *A magyar viselet.* (1939; 2-a eldono: 1940)
* *Magyar és törökös viseletformák a XVI–XVII. században.* (1940, 1993)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj arthistoriistoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Schwarzenberg (dinastio)

thumb|200px|Blazono
La dinastio **Schwarzenberg** ( , ĉeĥigite **Švarcenberkové**) estas ĉeĥa-germana-aŭstra nobela familio, devene el mezfrankonia urbo Seinsheim en&nbsp;Bavario, kie ili estas unuafoje dokumentitaj en la jaro 1172. La dinastio apartenas inter prominentaj eŭropaj nobelaj familioj kaj ili ludis signifan rolon en la ĉeĥa, germana kaj aŭstra historioj, ĉar ili atingis titolon de princoj en Sankta Romia Imperio kaj princoj (germane singulare *Fürst*, ĉeĥe singulare *kníže* kaj dukoj (germane singulare *Herzog*) en Reĝlando Bohemio.

Nuntempe ili agadas precipe en Ĉeĥa kaj Aŭstria respubliko. La kapo de la familio estas Jan Nepomuk la 3-a.

## Rilataj artikoloj
* Lex Schwarzenberg


Kategorio:Nobelaj familioj de Germanio
Kategorio:Nobelaj familioj de Bohemio
Kategorio:Nobelaj familioj de Aŭstrio
Kategorio:Imperiaj kavaliroj
Červený Újezdec

Nomon **Červený Újezdec** havas pluraj setlejoj:
* Červený Újezdec (Lišov), parto de urbo Lišov en distrikto České Budějovice
* Červený Újezdec (Vlastec), parto de municipo Vlastec en distrikto Písek
** Červený Újezdec (kastelo), kastelo en tiu ĉi vilaĝo

## Vidu ankaŭ
* Újezd
* Červený Újezd
Červený Újezdec (Lišov)

**Červený Újezdec** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Lišov en distrikto České Budějovice situanta proksimume ok kilometrojn de České Budějovice en supermara alteco 515 metroj, kio estas kaŭzo je ekkono de pli malvarma klimato ol en Ĉeskobudejovica baseno. La vilaĝo situas en disakvejo de Vultavo kaj Lužnice. En jaro  en la vilaĝo vivis .

**Červený Újezdec** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,38&nbsp;km².

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1390.

## Loĝantaro 
Kategorio:Lišov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Ramonville-Saint-Agne

**Ramonville-Saint-Agne** estas franca komunumo situanta en la departemento Haute-Garonne, regiono Okcitanio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Ramonvillois*.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Haute-Garonne
* Ramonville (metroo de Tuluzo)
* Parc du Canal (metroo de Tuluzo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Haute-Garonne
Němče

**Němče** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Větřní en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 1&nbsp;km norde de Větřní. Estas ĉi tie registritaj 89 adresoj. Vivas ĉi tie daŭre  ().

Němče situas en katastra teritorio **Větřní** kun areo 5,88&nbsp;km².

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1293.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Němče 04.jpg|Němče
Němče 03.jpg|Němče
Němče 01.jpg|Němče

Kategorio:Větřní
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Saint-Agne - SNCF (metroo de Tuluzo)

**Saint-Agne - SNCF** estas stacio sur la linio **B** de la metroo de Tuluzo, situanta en la kvartalo Saint-Agne, en Tuluzo en la franca departemento Haute-Garonne en la regiono Okcitanio.

Ĝi estis malfermita en 2007.

## Interkonektoj 
* Stacidomo '''' (SNCF)

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Tuluzo
* Tramtransporto en Tuluzo
* Téléo

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Kategorio:Metroo de Tuluzo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 2007
Kategorio:2007 en Francio
Kategorio:Transporto en Tuluzo
Alfred Delp

**Alfred Friedrich DELP** (naskiĝinta la  en Mannheim, ekzekutita la  en Berlin-Plötzensee) estis germana jezuito, romkatolika pastro kaj membro de la kontraŭfaŝisma rezistantaro *Kreisauer Kreis*. 

Estante filo de komercisto li frontis enfamilian dukonfesiecon. En 1921 li ekfrekventis la Episkopujan konvikton kaj gimnazion je Dieburg kie li aktivis en la katolika junularmovado. Post trapaso de la abiturienta ekzameno li fariĝis en la 1926-a jaro ordenano. En 1935 aperis lia unua libro *Tragische Existenz*. Elirante de la ekzistadismo de Martin Heidegger, li evoluigis sistemon de *humanismo laŭ Dia leĝo*.

Ordinacio venis en 1937; Delp iĝis kunlaboranto de la munkena gazeto "Stimmen der Zeit" kiel fakulo pri urĝaj socialaj demandoj. Por ties solvo estu aplikata la ilaro de la katolika sociala doktrino. Post malpermeso de ĉi periodaĵo kaj konfisko de la redakciejo en 1941 fare de la nazioj, Delp retiriĝis al la munkena distrikto Bogenhausen. Li nomumiĝas rektoro de la kirko Sankta Georgo kaj komisiiĝis fare de la episkoparo de Fulda skizi ideojn pri modernigita porvira animzorgado.

En 1942 li sekvis la volon de la jezuita provinciestro ne rifuzi petojn fare de la rezistadano de *Kreisauer Kreis* ĉirkaŭ Helmuth James Graf von Moltke. Delp ellaboris aparte por ĉi grupo koncepton socialdoktrinan verkante politikajn pamfletojn pri la laboristaro kaj la kamparanaro. Krome li peris kontaktojn al aliaj munkenaj kontraŭfaŝistoj. 

Delp mem, malkiel aliaj anoj de *Kreisauer Kreis*, ne estis implikita en ŝtatrenversaj planoj faritaj antaŭ la atenco de la 20-a de julio 1944 kontraŭ Adolf Hitler. Tamen, en julio 1944 Delp estis arestita kaj kondamnita je mortpuno en la 11.1.1945 kune kun Moltke fare de Roland Freisler. Post ekzekuto la kadavro estis bruligita kaj la cindro disŝutita super forĵetakvaj kampoj de Berlino.

En 1947 oni publikigis liajn elprizonajn notojn kaj leterojn sub la titolo *Im Angesicht des Todes*. 

## Eksteraj ligiloj
**Lebendiges Museum online*
*Delp-societo (Mannheim)
*ligiloj ĉe DDB
*etbiografio ĉe *Kreisau-Initiative*
Ferenc Jenei

**Ferenc Jenei,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Jenei Ferenc,** estis hungara muzeologo, arkivisto, bibliotekisto,  literaturhistoriisto.

 naskiĝis  en Győr, li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1925, poste li akiris pedagogian kaj filozofian diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1929. Post la diplomoj li havis komence precipe porokazajn laborojn en Győr en la kulturdomo, arkivejo kaj biblioteko, krome li redaktis revuon. Li havis taskon kolekti bildojn por estonta muzeo, fine en la jaroj 1943 kaj 1944 li estis ties muzeestro. Dum la nazia erao en 1944 li rifuzis evakuon de la muzeo. Inter 1946-1954 li laboris en la episkopa biblioteko kaj arkivejo, poste 2 jarojn li estis muzeestro en Tata (Hungario), pli poste li laboris en Budapeŝto en literatura instituto (1957–1963) kaj en Literatura Muzeo Petőfi (1963–1971). Li neniam edziĝis. Li estis reentombigita en Preĝejo Sankta Spirito (Győr) en 1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A világi irodalmi műfajok kéziratos énekeskönyveinkben.* (ankaŭ disertaĵo, 1929)
* *Adalék az utolsó nemesi felkelés költészetének történetéhez.* (1938)
* *A legnagyobb magyar és Győr.* (1942)
* *Törvénykezési babonás eset 1682-ben.* (1947)
* *Dávid Ferenc és Heltai Gáspár ismeretlen munkái. 1–2.* (1953–1954)
* *Győri élet a török hódoltság korában.* (1959)
* *Régi győri órásmesterek.* (1965)
* *Győr és régibb magyar irodalmunk emlékei.* (1976)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Koburga urba biblioteko

**Koburga urba biblioteko** (germane: *Stadtbücherei Coburg*) troviĝas en Koburgo (Germanujo) en historia domo je *Herrngasse 17* inter la placoj foireja kaj kastela. Direktoras la en 1928 fonditan institucion s-ino Brigitte Maisch.

En 1874 fondis la *Koburga societo por artoj kaj metioj* popolan bibliotekon funkciontan ĝis 1923. Pro mona kaj spaca mankoj ĝi fermiĝis. Oni nomis lin laŭ ties estron Franz Axthelm (estro inter 1910 kaj 1923; kortega tubisto) *Axthelmsche Volksbibliothek*. Kvin jarojn poste, la municipa konsilio ekresponsis pri nova similaĵo. En 1930 ĝi lokiĝis en domon ĉe *Steinweg 4* kaj post 1945 en la malantaŭan parton de la Edinburga Palaco. La koburga funkciulo de Hitlera Junularo, Franz Heimberger, kiu de 1928 ankaŭ bibliotekestro estis, organizis en la 7.5.1933 bruligon de fifamigitaj verkoj en Koburgo.

En 1967, danke al alilokiĝo al *Herrngasse 17*, la biblioteka sistemo ŝanĝiĝis de ŝaltera mendmetodo al memforprena. En 1987 la kelo, estinte deponejo, aranĝiĝis por aĵoj infanaj/junularaj. En 1992 oni luprenis spacon en la najbara domo de ĉe *Herrngasse 19*; poste oni aĉetis tion. Tie nun troviĝas la muzika kaj gazeta sekcioj. Filio troviĝas de 1981 en la koburga kliniko. Alia filio je Lützelbuch estis fermita fine de marto 2016 pro tro malgranda demando.  

En 2018 ĝi havis 84 milojn da objektoj sur 1020 kvadratmetroj. En 2017 estis prunteprenitaj 154 miloj da objektoj kaj venis 62 miloj da vizitantoj. Samjare oni gajnis 74.000 eŭrojn kotize.

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo
* interreta pruntato en Frankonio

## Notoj 
Koburgo
Kategorio:Konstruaĵoj en Coburg
Kategorio:Aperis en 1928
Hašlovice

**Hašlovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Větřní en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 4&nbsp;km sudoriente de Větřní. Estas ĉi tie registritaj 19 adresoj. Vivas ĉi tie daŭre  ().

**Hašlovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,00&nbsp;km². En la katastra teritorio Hašlovice situas ankaŭ Dobrné kaj Lužná.

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1310. En la jaroj 1938 ĝis 1945 Hašlovice estis sekve de fermo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Bohdalovice

## Pluaj fotoj 

Větřní-Hašlovice 16 (5196).jpg|Hašlovice
Větřní-Hašlovice, začátek obce (5195).jpg|Hašlovice

Kategorio:Větřní
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Asgard (kratero)

**Asgard** estas la due plej granda alfrapa kratero sur la jupitera luno Kalisto (post Valhala) . Ĝi havas brilan centran regionon 300 km en diametro, kaj ringoj kuras samcentre ĉirkaŭ tiu centra regiono ĝis distanco de 800 km de la centro . La ringosistemo estis verŝajne formita kiam duonlikva materialo falis al la centro de la alfrapa kratero kaj malvarmetiĝis. La kratero estas nomita laŭ Asgard, la hejmo de la dioj en norena mitologio.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Valhala (kratero)

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Kalisto
Kategorio:Krateroj
Kovářov (Frymburk)

**Kovářov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Frymburk en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 4,5&nbsp;km nordokcidente de Frymburk. Estas ĉi tie registritaj 298 adresoj. En la jaro  ĉi tie vivis . Estas ĉi tie registritaj 276 adresoj.

Kovářov situas en katastra teritorio **Frymburk** kun areo 54,07&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379. Ejkde duono de la 19-a jarcento ĝis duono de la 20-a jarcento Kovářov estis domaro de tiama municipo Hruštice.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Frymburk, Kovářov, house No 35 (01).jpg|Domo n-ro 5, en fono akva rezervujo Lipno
Frymburk, Kovářov, house No 10.jpg|Unu el penzionoj en Kovářov
Frymburk, Kovářov, house No9 (01).jpg|Domo n-ro 9
Frymburk, Kovářov, weighbridge shelter 01.jpg|Tegmentejo por ŝosea pesilo
Frymburk, Kovářov, road to Hrdoňov.jpg|Vojo al domaro Hrdoňov

Kategorio:Frymburk
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Šumava
Elemér Jónás

'*** [jOnAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Jónás Elemér,*' estis hungara numismatikisto, muzeologo. Lia familia nomvarianto estis *Jonás*.

 naskiĝis  en Rákospalota (iama urbo), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris pedagogian diplomon en 1922, post 2 jaroj filozofian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány, kiel disĉiplo de Bálint Kuzsinszky. Post la dua diplomo li estis muzeologo de Hungara Nacia Muzeo ĝis sia tre frua morto. Tamen intertempe li studvojaĝis en Vieno, Romo, Beogrado kaj Sofio. En la lasta jaro li jam estis estro de la numismatika kolekto. Li specialiĝis pri monoj de Romia Imperio, Bizanco kaj barbaraj popoloj. Lia edzino naskis 2 filinojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Carus és fiai a numizmatika és epigráfia alapján.* (disertaĵo, 1923)
* *Sarmizegetusa kolóniává avatásának emlékérme.* (1927)
* *Monnales du temps des avares en Hongrie.* (1935)
* *Két római denárlelet Aquincumból.* (1937)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj numismatikistoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Darmstadt-Wixhausen

**Wixhausen** – prononco  – estas la plej eta kaj plej norda parto de la eksterdistrikta urbo Darmstadt en la suda parto de la federacia lando Hesio de Germanio. La vilaĝece strukturita urboparto havas iom pli ol 6 000 loĝantojn (fine de oktobro 2024 estis ekzakte 6 578), kaj ĝis la administra integrigo en la urbon Darmstadt nur en 1977 estis memstara administra komunumo. Antaŭe ekzistis pli proksimaj ligoj al la najbaraj komunumoj Erzhausen kaj Gräfenhausen. Tio ankaŭ rezultigis la projekton de komuna mezlernejo *Hessenwaldschule*, ekzemple, situanta en la arbaro inter la 3 komunumoj.

En la malnova loĝloka centro de Wixhausen, ĉirkaŭ la esence mezepoka protestanta preĝejo baroke transformita en 1776, duonlignaj trabfakaj domoj atestas pri la kampara-vilaĝa pasinteco de la nuna urboparto.

## Trafiko 
La loĝloko havas fervojan stacidomon kaj estas ligita al la trajna linio Darmstadt-Langen-Frankfurto ĉe Majno. Krome la federacia vojo B3 trairas la teritorion, kaj por eksterregiona individua trafiko, ankaŭ la germana aŭtovojo A5 situas ne malproksime - de la okcidentaj domoj de Wixhausen la aŭtovojo situas nur 2 kilometrojn okcidenten, sed por per individua veturilo atingi la vojon necesas tamen voji 6 kilometrojn suden ĝis la plej prokisma vojnodo apud Weiterstadt.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* prezento de la urboparto en la urba retejo ()

Wixhausen
Université Paul Sabatier (metroo de Tuluzo)

**Université Paul Sabatier** estas stacio sur la linio **B** de la metroo de Tuluzo, situanta en la kvartalo Rangueil, en Tuluzo en la franca departemento Haute-Garonne en la regiono Okcitanio.

Ĝi estis malfermita en 2007.

## Interkonektoj 
*  

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Tuluzo
* Tramtransporto en Tuluzo
* Téléo
* Universitato de Tuluzo

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Kategorio:Metroo de Tuluzo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 2007
Kategorio:2007 en Francio
Kategorio:Transporto en Tuluzo
Darmstadt-Kranichstein

**Kranichstein** – prononco  – estas la nordorienta parto de la eksterdistrikta urbo Darmstadt en la suda parto de la federacia lando Hesio de Germanio. La urboparto havas proksimume 12 000 loĝantojn (fine de oktobro 2024 estis ekzakte 11 836), kaj ĝis la administra integrigo en la urbon Darmstadt estis memstara administra komunumo.

Pri la dato de la administra integrigo en la urbon Darmstadt eĉ estas diversaj indikoj. Klaras ke la baroka ĉaskastelo Kranichstein staris en la vasta arbaro nordoriente de la urbo ekde ĝia starigo en 1578 ĝis 1580, kaj krome okcidente de la ĉaskastelo ĝis la unuaj orientaj domoj de la loĝloko kaj ekde 1937 urboparto Arheilgen ĝis la 1960-aj jaroj nur estis vastaj kamparoj. En majo 1968 la urbo en tiu ĝis tiam neloĝata areo ekkonceptis vastan novan urbokvartalon, kiu rapide stariĝis per centro de kvin- ĝis dek-etaĝaj apartamentaj domoj, ankaŭ iuj vendejoj, lernejoj kaj sociaj kunvenejoj, kaj ĉirkaŭ tiu urboparta centro vasta areo de unu- ĝis ĝis tri-etaĝaj individuaj respektive envicaj domoj. La dokumentoj malsamopinias, ĉu oni jam povas kalkuli la neloĝatan kamparan areon ekde 1580 aŭ ekde 1937 "parton de Darmstadt", aŭ nur la ekkonstruitan novan urboparton de ekde somero 1968. Ĉiukaze nun la dense loĝata urbokvartala kerno havas relative altan procentaĵon de pli-malpli kvinono da devene negermanaj urbanoj el iom pli ol 80 nacioj, kaj estas inter la plej internaciaj partoj de la urbo. Densaj tramtransportaj, busaj kaj trajnaj konektoj (kompreneble ankaŭ vojoj por individua motora trafiko kaj biciklado) intertempe senprobleme ligas la kvartalon al la urbocentro. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* prezento de la urboparto en la urba retejo ()
* retejo de la ĉaskastelo Kranichstein, ankaŭ en Facebook ()

Kranichstein
Zátoň (Větřní)

**Zátoň** (antaŭe *Otov*, ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Větřní en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 6,5&nbsp;km sudoriente de Větřní. Ĝi situas sur rivero Vultavo. Vivas ĉi tie daŭre  ().

Zátoň situas en katastra teritorio **Všeměry-Zátoň** kun areo 0,63&nbsp;km². 

## Historio
Kiel estiĝon de la domaro estas konsiderataj jaroj 1037–1055. 

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Johano Baptisto
* Lernejo
* Paroĥestrejo

## Turismo 
Zátoň situas sur akvoturiste tre frekventata sektoro de Vultavo inter Vyšší Brod kaj Boršov nad Vltavou. En la jaro 2007 estis 1 km de la vilaĝo malfermita akvoturista kampadejo Vultavo. Rekte en Zátoň troviĝas Sporthotelo Zátoň kaj Hotelo Fara (ekde la jaro 2008 fermita).

## Pluaj fotoj 

Zátoň (Větřní) 03.jpg|Zátoň
Zátoň (Větřní) 06.jpg|Zátoň
Větřní-Zátoň 13 (5181).jpg|Zátoň

Kategorio:Větřní
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Nahořany (Větřní)

**Nahořany** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Větřní en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 7&nbsp;km sudoriente de Větřní. Estas ĉi tie registritaj 21 adresoj. Ĝi situas sur rivero Vultavo. Vivas ĉi tie daŭre  ().

Nahořany situas en katastra teritorio **Záhoří u Větřní** kun areo 12,24&nbsp;km². 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379. 

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Nahořany, dům 02.jpg|Nahořany
Nahořany, tábořiště.jpg|Kampadejo en Nahořany
Nahořany, chatová osada.jpg|Kabana domaro
Nahořany (Větřní) 08.jpg|Nahořany

Kategorio:Větřní
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo