open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Csaba Horváth (kanuisto)

**Csaba Horváth** [ĉaba horvAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Horváth Csaba** estas hungara kanuisto, olimpiano, olimpika kaj monda ĉampionoj.

Csaba Horváth naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Csaba Horváth akiris kuiristan licencon kaj sportgvidantan diplomon. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 1996.

### Sporta kariero 
Csaba Horváth lernis kaj kanuadis en la centra sporta lernejo inter 1981-1983, poste li estis kanuisto en ĉefurbaj sportkluboj ĝis 2000. Li estis hungara ĉampiono 20-foje inter 1990-1999 pare aŭ kvarope. Lia partnero en kanuo estis György Kolonics. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kun ora kaj bronza medaloj, krome en mondĉampionumoj li estis la unua 12-foje inter 1994-1998. Li finis sian aktivan sportan karieron en 2000.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kanuistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj mondĉampionoj
Genève (stacidomo)

**Genève** (oficiale), **Ĝenevo-Cornavin** aŭ nur **Cornavin** (populare), estas la ĉefa fervoja stacidomo de Ĝenevo, Svislando.

## Bildgalerio 

LEX pour Coppet en gare de Genève-Cornavin 2019-12-16 (2).jpg|Léman Express
TER in in Genève Cornavin.JPG|
TGV Lyria at Geneve.jpg|TGV Lyria

## Vidu ankaŭ 
* Ĝenevo
* Genève-Aéroport (stacidomo)
* CEVA (fervojo)
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Svislando
Kategorio:Konstruaĵoj en Ĝenevo
József Hunics

**József Hunics** [jOĵef huniĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hunics József** estis hungara kanuisto, olimpiano.

 naskiĝis la  en Ráckeresztúr, li mortis la .

## Biografio 
 havis licencon pri ilinstrumentisto kaj du trejnistajn diplomojn pri kanuado kaj pafado. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 1996.

### Sporta kariero 
En kanuo ofta partnero de  estis Imre Farkas (kanuisto). Ili estis resume sesfoje hungaraj ĉampionoj en 1956 kaj 1957. Ili estis olimpianoj en Hungario en la Somera Olimpiko 1956 kun bronza medalo en distanco 10000 m. Hunics estis la unua kun alia partnero en 1959 en eŭropa ĉampionumo en pli mallonga distanco 1000 m. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1960 pro sia sanstato.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* anglalingva biografio
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kanuistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Polgár)

La **preĝejo Ĉieliro de Maria** estas sakrala historia monumento en Polgár (Hungario).

## Historio 
En tiu komunumo la unua mencio pri kirko okazis en 1337. Dum la kontraŭturkaj bataloj la loĝantaro kalvinaniĝis, katolikoj longe ne ekzistis, ekzemple en 1699. La kalvinanoj uzis la solan ŝtonan kirkon. En 1723 multe da kalvinanoj forlasis Polgár, post 4 jaroj katolikaj servutuloj estis invititaj. La paroĥo estis refondita en 1727. La katolika preĝejo konstruiĝis en 1748, plia vota kapelo en 1768. La preĝejo jam ne estis konvena al la loĝantoj, tial oni malkonstruis ĝin ĉirkaŭ 1848, poste la diservoj okazis en trakonstruita grenejo. La nun videbla kirko estis konstruita inter 1852-1858. Dum la 2-a mondmilito la turo kaj kelkaj aliaj partoj difektiĝis, la rekonstruaj laboroj finiĝis en 1958. La interna parto estis renovigita en 1970.

3 sonoriloj estis faritaj en 1927, la orgeno estis kreita en 1973.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola laŭ placo. La fasado estas simetria, meze malsupre la enirejo funkcias, al kiu kelkaj ŝtupoj kuras. Super la enirejo granda fenestro estas videbla. La ĉefnavo havas krucnavon. La absido estas plurlatera.

Kermeso okazas en la 15-an de aŭgusto.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* oficiala paĝo kun fotoj
* datenoj

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

Polgar
Polgar
Tuiskon Ziller

**Tuiskon ZILLER** (naskiĝinta la  en Wasungen, mortinta la  en Lepsiko) estis germana pedagogo kaj juristo.

## Vivo 
Post studo de filologio ĉe la Universitato de Lepsiko li aktivis kiel pedagogo en Meiningen. Ekde 1850 li studis jursciencojn en Lepsiko, habilitiĝis en 1853 kaj iĝis privata docento. Tamen li transiris en 1854 je teorio de instruo. En 1861 li fondis pedagogian seminarion kun trejno-lernejo (1862). Ero de la skolo de Johann Friedrich Herbart kolektiĝis ĉirkaŭ li ekde 1868 kiam estiĝis la societo »Verein für wissensĉaftliĉe Pädagogik«. En 1864 Ziller iĝis eksterorda profesoro pri filozofio.

## Graveco 
Li verkis: »Einleitung in die allgemeine Pädagogik« (Lepsiko 1856); »Die Regierung der Kinder« (Lepsiko 1858); »Grundlegung zur Lehre vom erziehenden Unterriĉt« (Lepsiko 1865); »Herbartische Reliquien« (Lepsiko 1871); »Vorlesungen über allgemeine Pädagogik« (Lepsiko 1876; ekde la 3-a eldono »Allgemeine Pädagogik« kun eldonisteco de Just, 1892); »Allgemeine philosophische Ethik« (Lepsiko 1880).

Inter 1860 kaj 1865 li eldonis kune kun Friedrich Heinrich Theodor Allihn la periodaĵon »Zeitschrift für exakte Philosophie« (Köthen), ekde 1865 kun Ludwig Friedrich Georg Ballauf »Monatsblätter für wissenschaftliche Pädagogik« (Lepsiko). La ĉi-lastan anstataŭis ekde 1868 »Jahrbuch des Vereins für wissenschaftliche Pädagogik«.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 20. Lepsiko 1909, p. 928 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* prelegoj de li Lepsike
* katalogo de lepsikaj profesoroj
* Art. "Ziller, Tuiskon" de Wilhelm Rein je: *Allgemeine Deutsche Biographie*, volumo 45 (1900), p. 227–229 (tie ĉi interrete)

Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Germanaj juristoj
Kategorio:Universitato de Halle
Kategorio:Germanaj profesoroj
Óscar Berger

**Óscar José Rafael BERGER Perdomo** (hispana prononco:  ['oskaɾ xo'se rafa'el beɾ'ʃe peɾ'domo]; naskita la 11-an de aŭgusto 1946 en Gvatemalurbo) estas gvatemala politikisto kiu servis kiel prezidento de Gvatemalo de 2004 ĝis 2008.

La familio de Berger posedis aktivaĵojn en la sukero kaj kafkomerco. Li estas jurdiplomito de la privata jezuita universitato "Rafael Landiver". En 1967, Berger geedziĝis kun Wendy Wyndham, kiu ankaŭ venis de familio de la supera klaso kiu posedas multajn nemoveblaĵojn. En 1985, Berger aliĝis al la politikan konkurencon kun Álvaro Orsu por urbestro de Gvatemalurbo. Li tiel servis inter junio 1991 kaj januaro 1999.

Kvankam Berger anoncis sian retiriĝon de la politika vivo, kaj post multaj persvadaj klopodoj, li decidis kandidatiĝi en la ĝeneralaj elektoj la 9-an de novembro 2003, nome de la konservativa partio, la Granda Nacia Alianco, por anstataŭigi la popolisman prezidenton Alfonso Portillo. La partio ricevis 34 procentojn de la voĉoj, kontraŭ la konkurantaj partioj: Álvaro Colom, la kandidato por "Nacia Unio de Espero", ricevis 26%, kaj Efrain Ríos Montt, la antaŭa diktatoro, la kandidato de "Guatemalan Respublika Fronto", kun 19. %. En la dua raŭndo, en kiu Berger alfrontis Colum, la 28-an de decembro 2003, Berger venkis kun 54 procentoj de la voĉoj, kaj prenis la fidelecoĵuron la 14-an de januaro 2004. Kelkaj vidas la elekton de Berger kiel la translokigo de politika potenco en Gvatemalo de la armea elito al la socia kaj terposedantoj elito .

## Eksteraj ligiloj 
* Biografio de CIDOB (en la hispana)

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1946
Kategorio:Prezidantoj de Gvatemalo
Alfonso Portillo

**Alfonso Antonio PORTILLO Cabrera** (naskita la 24-an de septembro 1951) estas Gvatemala politikisto kiu servis kiel Prezidanto de Gvatemalo de 2000 al 2004.

Li enposteniĝis la 14-an de januaro 2000, reprezentanta la Gvatemalan Respublikan Fronton (FRG), la partio tiam gvidita de emerita generalo kaj eloficigita militista reganto Efraín Ríos Montt (1926 – 2018) promesinte helpi la senhavulojn kaj redistribui la buĝetojn kaj rimedojn de la lando.

Post la fino de sia mandato li fuĝis al Meksiko pro la akuzoj kontraŭ li. En 2008 li estis ekstradiciita al Gvatemalo kaj liberigita sur kaŭcio. Frue en 2010, li estis arestita fare de la gvatemala polico post kiam Usono serĉis procesigi lin pro akuzoj de monlavado kaj postulis lian ekstradicion. La akuzo prezentita fare de la federacia tribunalo en Novjorko deklaras ke Portillo estas akuzita je defraŭdo de milionoj da dolaroj da publikaj financo dum sia prezidanteco en 2004-2000. Laŭ la akuzo, la ŝtelitaj fondusoj poste estis lavataj tra bankoj en Gvatemalo kaj Usono. En 2013 li estis ekstradiciita al Usono.

En 2014, dek jaroj post lia foriro kiel Prezidanto de Gvatemalo, Portillo petegis sian kulpon al koruptaj akuzoj en Usona tribunalo. Ĉe la proceso Portio konfesis provi lavi 2,5 milionojn da dolaroj en Usono. Li ricevis la monon kiel subaĉeton de Tajvano kontraŭ la daŭra rekono de Gvatemalo en ĉi tiu lando. En februaro 2015, li finis servi sian punon en malliberejo en Denvero, kaj revenis al sia patrujo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Biografio de CIDOB

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1951
Kategorio:Gvatemalaj parlamentanoj
Kategorio:Prezidantoj de Gvatemalo
Csaba Hüttner

'*** [ĉaba hutner], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hüttner Csaba*' estas hungara kanuisto, mondĉampiono.

 naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
 komencis kanuadi en sia aĝo 13 en ĉefurba sportklubo. Baldaŭ li konkursis plej ofte kvarope. En mondĉampionumoj li estis teame la unua kvarfoje inter 1997-2003, en eŭropa ĉampionumo li estis la unua teame en 1997. Nature li havis ankaŭ arĝentajn kaj bronzajn medalojn en konkursoj. Ekde 2008 li havis plurajn postenojn, taskojn en la hungara kenusporto. Li ricevis signifan ŝtatan premion en 2021.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kanuistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj mondĉampionoj
Jus soli

eta|Landoj kun kaj laŭ *jus soli***Leĝo de lando** (en la latina : **Jus soli**  [juːs ˈsɔliː]; signifante rajto de lando), estas maniero akiri civitanecon aŭ apartenon al lando bazita sur la loko de naskiĝo aŭ la loko kie la vivo de individuo estas kondukata. La leĝo de lando diferencas de alia, pli antikva metodo - la leĝo de sango.

La debuto de la leĝo de lando estas kutime atribuita al la ŝanĝoj de Cleisthenes, kiu organizis la civitanojn de Ateno laŭ teritoria alligiteco anstataŭe de la antaŭa triba dividado. En la Romia Imperio, la leĝo de sango estis kutima, ĝis en la tria jarcento, civitaneco estis koncedita al ĉiuj liberaj homoj ĉie en la imperio, tiel transirante la leĝon de la lando, ĉar de ĉi tiu punkto, civitaneco estis determinita laŭ la teritorio en kiu la individuo vivis aŭ naskiĝis. En la Mezepoko, la leĝo de la lando retiriĝis kaj la leĝo de sango revenis, sed kun la formado de la modernaj ŝtatoj kaj precipe post la Franca Revolucio kaj la Usona Revolucio, la leĝo de la lando akiris renovigitan popularecon kaj en multaj landoj la leĝo de sango estis akceptita anstataŭe, sed plejparto de la landoj apud ĝi.

La leĝo de la lando derivas sian moralan aŭtoritaton el humanismo, dum la leĝo de la sango baziĝas sur la determinisma filozofio. Montesquieu, sekvanto de la rajto de sango, ilustris sian opinion en sia libro ''De l'esprit des lois* (La Spirito de la Leĝoj, 1748) uzante tiu-ĉi lingvaĵo: "La leĝo de lando estas misprezento kiu devenas de la kredo ke ĉevalido kiu estis naskita inter bovinoj estas fakte bovido." Ĉi tiu vidpunkto diferencigas inter homoj de malsamaj originoj kiel ĝi diferencigas inter malsamaj specioj de bestoj.

La morala fundamento de la leĝo de la tero estis formulita fare de Patrick Henry, Benjamin Franklin kaj George Washington kiuj deklaris en la Kontinenta Kongreso, kiu kunvenis en Filadelfio en 1775: "La leĝo de la tero estas la honoro donita al ĉiu viro kiu vivas, laboras kaj pagas siajn impostojn en nia kolonioj, por esti akceptita kiel civitano kun plenaj rajtoj, ke li havu la rajton esprimi sian opinion kaj partopreni en ĉiuj decidoj kiuj koncernas lin, sendepende de lia origino, lia kredo aŭ lia riĉeco." Tiu deklaro ankaŭ distingis inter impostpagantaj viroj kaj la senhavuloj, virinoj, infanoj, sklavoj kaj indianoj, kiuj ne estis inkluditaj inter tiuj rajtigitaj al la samaj rajtoj.

Multaj landoj, kie civitaneco estas determinita ĉefe de la leĝo de la lando, realigis leĝojn instigantajn siajn iamajn civitanojn kiuj elmigris de ili, kaj siajn posteulojn, reveni al la malnova patrujo, surbaze de la leĝo de sango.

Moldavio estas la sola eŭropa lando, kiu uzas principon jus soli en leĝo pri civitaneco.
## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Naskiĝa turismo
* Historio de civitaneco
* *Jus sanguinis''
* Nacieca leĝaro
Kategorio:Leĝaro
Kategorio:Nacieco
Kategorio:Respublikismo
Kategorio:Migradoj
Kategorio:Latinaj juraj esprimoj
Karl Kehrbach

**Karl KEHRBACH** (naskiĝinta la  en Neustadt an der Orla, mortinta la  en Charlottenburg) estis germana pedagogo kaj eldonisto.

## Vivo 
Estante filo de bakisto li frekventis la porinstruistan seminarion en Vajmaro antaŭ deĵorado en burĝa lernejo de Gera kaj realisma lernejo en Lepsiko (ekde 1872). Ne trapasinte abiturientan ekzamenon li provizore matrikuliĝis en 1873 ĉe la Universitato de Lepsiko por studi pedagogion. Paralele li ĉeestis prelegojn pri filozofio kaj germanistiko. Ekde 1874 li anis ĉe la pedagogia seminario de Tuiskon Ziller. En 1875 la statuso de enmatrikulito plilongigitis nur je ses monatoj tiel ke Kehrbach devis peti en 1876 havigi atestilon pri partopreno.

Poste li estis kelkajn jarojn diversloke instruisto kaj bibliotekisto ĉe la Universitato de Halle. Li doktoriĝis en la jaro 1885-a en Berlino je germanistiko ĉe Wilhelm Scherer post defendo de la disertaĵo *Die Darstellung des Keit in den wallisischen, altfranzösischen und mittelhochdeutschen Denkmälern der Artussage*. Ekde 1883 Kehrbach estis privata docento en Charlottenburg kaj gajnis la profesoran titolon en 1894.

Inter 1877 kaj 1884 li eldonis ĉe Reclam-Verlag la ĉefajn verkojn de Immanuel Kant preparante la antaŭlaborojn por granda tekstkritika eldono de la verkaro de Johann Friedrich Herbart. La eldonhistorie plej grava atingo de Kehrbach estis - laŭ *Monumenta Germaniae Historica* - realigi kolektegon pedagogian sub la titolo *Monumenta Germaniae Paedagogica*. Ekde 1886 ĝismorte publikigitis 32 volumoj Berline ĉe Hofmann-eldonejo. En 1938 aperis la lasta, la 62-a volumo.

Kehrbach ankaŭ kunfondis la pedagogian-historian societon "Gesellschaft für deutsche Erziehungs- und Schulgeschichte" (1890-1938) kies unua sekretario kaj organredaktisto li estis ĝismorte.

## Aliaj verkoj 
* Kurzgefaßter Plan d. MG Paedagogica, 1884
* Jberr. üb. d. Gesch. d. Unterrichtsu. Erziehungswesens, ĉe: Jberr. f. neuere dt. Lit.gesch., 1891 ss.
* Jberr. üb. d. Lit. z. dt. Erziehungs- u. Schulgesch., ĉe: Mitt. d. Ges. f. dt. Erziehungs- u. Schulgesch., 1893 ss.
* Das gesamte Eiziehungs- u. Unterrichtswesen in d. Ländern dt. Zunge, 1896-99
* Texte u. Forschungen z. Gesch. d. Erziehung u. d. Unterrichts in d. Ländern dt. Zunge, 1899-1902

## Fonto 
Asmus, Walter, "Kehrbach, Karl" ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 11 (1977), p. 398-399 (tie ĉi interrete)

## Eksteraj ligiloj 
* ligiloj ĉe DDB

## Notoj 
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Kategorio:Neustadt an der Orla
Kategorio:Germanaj profesoroj
Pafo kiu estis aŭdita ĉirkaŭ la mondo

[eta|La komenca [stanzo de "Konkorda Himno" estas surskribita ĉe la bazo de la statuo de *La Eta Viro* fare de Daniel Chester French, situanta ĉe la Norda Ponto en Concord, Masaĉuseco.]]
eta|Fronta vido de la sama statuo
'''Pafo kiu estis aŭdita 'ĉirkaŭ la mondo** (en la angla: **Shot heard 'round the world''') estas esprimo origine rilatanta al la kolizio inter la fortoj de la Dek tri Kolonioj kaj la militfortoj de la Brita Imperio en la bataloj de Lexington kaj Concord okazigitaj en Masaĉuseco. La 19- an de aprilo 1775, evento kiu kondukis al la Usona Milito de Sendependeco. Poste la frazo ankaŭ aludis al la atenco kontraŭ Franz Ferdinand de Aŭstrio-Este en Sarajevo, post kiu eksplodis la Unua Mondmilito kaj, ĝenerale, al la momento kiu kaŭzis iun forman eventon.

La origino de la frazo estas en la unua strofo de "Pyote Concord", poemo verkita en 1837 pri tiu fama batalo fare de Ralph Waldo Emerson. La plena stanzo estas:

: "Sur kruda ponto kiu transis la rivero
: En la brizo de aprilo ilia flago estis disfaldita;
: Ĉi tie, kamparanoj staris pretaj por batalo
: Kaj pafis la pafon kiu estis aŭdita ĉirkaŭ la mondo."

Emerson intence uzis troigon en la frazo "pafo kiu estis aŭdita ĉirkaŭ la mondo." La signifo de la troigo estas, ke supozeble marĝena evento en la monda historio, ununura pafo, havis grandan gravecon kaj konsekvencoj en la tuta mondo kaj tial la pafo estis aŭdita ĉie en la mondo.

En popola kulturo, la frazo rilatas al la mistero malantaŭ la ago mem pafi la unuan muskedon. Hodiaŭ oni ne scias ĉu la unua pafo estis pafita de patriota milico aŭ pli ĝuste de la brita armeo.

Kategorio:Usona folkloro
Kategorio:Usona Milito de Sendependeco
Kategorio:Usona Revolucio
Kategorio:Unua mondmilito
Kategorio:Anglaj vortoj kaj esprimoj
Jimmy Morales

**Jimmy MORALES** (plennome **James Ernesto Morales Cabrera**, [ɟʝejms eɾˈnesto moˈɾales kaˈβɾeɾa]; la 18-an de marto 1969) estas guatemalan politikisto, aktoro kaj komediisto. De 2016 ĝis 2020, li servis kiel la 50a prezidanto de Gvatemalo.

[maldekstra|eta|186x186ra|Morales kun Prezidanto de Meksiko [Enrique Peña Nieto.]]
En 2011 Morales eniris la politikan sistemon kiam li kandidatiĝis por la posteno de urbestro de Gvatemalurbo, kaj en 2013 li aliĝis al la "Nacia Konverĝa Fronto" (Frente de Convergencia Nacional aŭ FCN), kiu havas konservativul-naciisman platformon, en ĝia nomo li kuris en la prezidanta elektoj de 2015 kiuj okazis sur la fono de la emeritiĝo de la estroj de la antaŭa administracio, prezidanto Otto Perez Molina kaj lia vicprezidento Roxana Baldetti pro korupta skandalo, tial Morales faris kampanjon kontraŭ registara korupto en la lando.

En la unua raŭndo de la elektoj okazigitaj la 6-an de septembro 2015, Morales gvidis super siaj kontraŭuloj, ricevante 24.14% de la voĉdono. Ĉar neniu el la prezidentaj kandidatoj sukcesis levi 50% laŭbezone. En la dua raŭndo, okazigita la 25-an de oktobro, li gajnis 73% de la voĉoj, venkante Sandra Torres, la eksedzino de la eks-landa prezidanto Álvaro Colum.

## Vidu ankaŭ 
* Evangeliismaj politikaj partioj en Latin-Ameriko

## Eksteraj ligiloj 
* Propra retejo
* Prezidenta kampanja retejo
* 
* Biografio de CIDOB (en la hispana)

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Prezidantoj de Gvatemalo
Kategorio:Kinproduktoroj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1969
Márton Joób

**Márton Joób,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Joób Márton** estas hungara kanuisto, olimpiano, mondĉampiono, entreprenisto, politikisto.

 naskiĝis la  en Szeged.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 2001, poste li studis en Scienca Universitato de Szeged. Depost fino de la kanuado lia entrepreno estis eldono de senpaga gazeto kun reklamoj. Ekde 2014 li ankaŭ politikadis en la urba estraro. En 2020 li estis akuzita kaj arestita pro imposta fraŭdo. Li edziĝis en 2003, lia edzino naskis 11 gefilojn.

### Sporta kariero 
 ekde sia aĝo 11 estis kanuisto en la loka sportklubo. Ekde 1999 li atingis rezultojn en junularaj konkursoj, iom poste ankaŭ inter plenkreskuloj. Li estis hungara ĉampiono individue kaj duope kun Attila Vajda. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 2004 sen medalo, krome en mondĉampionumoj li estis la unua trifoje kvarope en 2003 kaj 2007.

## Fontoj 
* hungarlingva membiografio kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj kun foto
* pri familio kun foto
* anglalingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kanuistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj entreprenistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj mondĉampionoj
Jean Simon

**Jean Simon** (naskiĝis  en , mortis  en Cherbourg-Octeville) estis generala oficiro de la Franca Terarmeo (divizia generalo kun rango kaj nomo de armea generalo). Li distingiĝis dum la Dua Mondmilito, batalis kun Libera Francio kaj fariĝis kunulo de la Liberigo. Poste li estis Armea generalo, kanceliero de la , kaj prezidis diversajn organizaĵojn.

## Vidu ankaŭ 
* Bulvardo Général-d'Armée-Jean-Simon

Kategorio:Francaj militistoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Francaj generaloj de la 20-a jarcento
Kategorio:Francaj rezistantoj
Kategorio:Homoj de la Libera Francio
Kategorio:Grandaj krucoj de la Honora Legio
Kategorio:Premiitoj per la franca Militkruco 1939-1945
Kategorio:Premiitoj per la franca Medalo de Rezistado
Kategorio:Lernintoj de la milita speciala lernejo de Saint-Cyr
Jus sanguinis

**Leĝo de sango** (en la latina: **Jus sanguinis** [juːs ˈsaŋɡwɪnɪs] signifante rajto de sango), estas la plej malnova maniero determini la civitanecon de individuo kaj difini naciŝtaton. La leĝo de sango difinas apartenon al nacieco aŭ la rajton akiri civitanecon laŭ la etneco de la individuo, precipe lia etna origino kaj lingvo. La alternativo al la leĝo de sango estas la leĝo de lando.

Romia juro estis bazita sur la leĝo de sango, ĝis en la tria jarcento, civitaneco estis koncedita al ĉiuj liberaj homoj ĉie en la Romia Imperio, tiel moviĝante preter la leĝo de la lando (krom sklavoj, virinoj kaj infanoj). En la Mezepoko, la leĝo de la lando retiriĝis kaj la leĝo de sango revenis, sed kun la formado de la modernaj ŝtatoj kaj precipe post la Franca Revolucio kaj la Usona Revolucio, la leĝo de la lando akiris renovigitan popularecon kaj en multaj landoj la leĝo de sango estis akceptita anstataŭe, sed plejparte apud ĝi.

En modernaj tempoj, la tielnomata sangopureco estis uzita de ideologioj kun rasismaj trajtoj, kiel ekzemple Nazia Germanio kaj Faŝisma Italio, sed landoj kiel ekzemple Usono ankaŭ uzis la sangoleĝon kiam ili fiksis enmigradkvotojn por tiuj landoj laŭ certa loĝantarkonsisteco. Kontraste al tiuj, kiuj rekomendas la leĝon de sango, landoj kiel la Franca Respubliko ekskluzive uzis la leĝon de la lando kaj tute ignoris la ekziston de etnoj. Kiel menciite, en la plej multaj landoj estas kutime uzi ambaŭ manierojn, kun emfazoj respondaj al la specialaj bezonoj de la malsamaj landoj.

## Vidu ankaŭ 
* Indiĝenaj rajtoj
* *Jus soli*
* Indiĝenisma (politiko)
* Kontraŭstaro al enmigrado
* Repatriation leĝoj
* Hereda titolo
* La israela leĝo de reveno

## Bibliografio 
* Safran, William (2016). "Citizenship and Nationality in Democratic Systems: Approaches to Defining and Acquiring Membership in the Political Community". *International Political Science Review*. **18** (3): 313–335. . ISSN 0192-5121. S2CID 145476893

Kategorio:Leĝaro
Kategorio:Nacieco
Kategorio:Migradoj
Kategorio:Latinaj juraj esprimoj
Héliport de Paris - Issy-les-Moulineaux - Valérie-André

**Héliport de Paris - Issy-les-Moulineaux - Valérie-André**  (IATA: JDP, ICAO: LFPI)  estas helikoptera aerodromo situanta en Parizo, sude de Porte de Sèvres kaj la periferia bulvardo, en areo konsistiganta etendaĵon de la 15-a arondismento de Parizo, limanta la komunumon de Issy-les-Moulineaux (Hauts-de-Seine).

## Bildgalerio 

Paris heliport.jpg|La helikoptera aerodromo vidita de Parizo
Ec145-LFPI.jpg|Eurocopter EC145 de civila sekureco

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:15-a arondismento de Parizo
Kategorio:Issy-les-Moulineaux
Leo Varadkar

**Leo Eric VARADKAR** (Irlanda nomo **Leo de Varad** ; naskita la 18-an de januaro 1979) estas irlanda kuracisto kaj politikisto kiu servas kiel la Ĉefministro de Irlando (Taoiseach) ekde decembro 2022. Li deĵoris en ĉi tiu posteno (kaj estis samtempe la Ministro de Defendo) ankaŭ de 2017 ĝis 2020.

## Politika kariero 
Varadkar estis naskita en Dublino kaj studis medicinon en Kolegio Triunuo. Li laboris dum pluraj jaroj kiel specialisto en hospitalo kaj estis poste kvalifikita en 2010 kiel ĝenerala kuracisto. En 2004 li aliĝis al la partio Fine Gael, estis membro de Fingal District Council kaj poste funkciis kiel vicdistrikta gvidanto.

En 2007 li estis elektita por la unua fojo al la Dáil Éireann (la irlanda malsupera ĉambro). Li poste funkciis en la registaro de Enda Kenny kiel Ministro de Transporto, Turismo kan Sporto en 2011-2014, kiel Ministro de Sano en 2014-2016 kaj Ministro de Socia Protekto en 2016-2017. Dum la referendumo pri samseksa edz(in)eco okazigita en Irlando en 2015, Vardkar elŝrankiĝis kiel samseksema kaj estis la unua Taoiseach kiu faris tion. 

En majo 2017, kiam Enda Kenny sciigis sian eksiĝon kiel gvidanto kaj gvidanto de la Fina Gael-partio, Vardakar kandidatiĝis por la partiestra baloto por anstataŭigi lin. Kvankam pli da partianoj voĉdonis por lia kontraŭulo, Simon Coveney, li venkis proksime de signifa marĝeno en la voĉdono de la membroj de Oireachtas kaj la 2-an de junio li estis elektita. 12 tagojn poste li estis nomumita kiel Taoiseach kaj 38-jaraĝa li estis la plej juna inter ĉiuj personoj kiuj deĵoris en tiu-ĉi posteno (Éamon de Valera estis prezidanto de la Irlanda Libera Ŝtato kiam li estis 36-jaraĝa kaj Michael Collins komencis teni tiun pozicion kiam li estis 31-jaraĝa, sed tiu pozicio datis de antaŭ la pozicio de la Taoiseach, kiu estis kreita nur en 1937). 

Li estas la unua inter la ĉefministroj de Irlando, kaj la kvara ĉefministro en la mondo, kiu estas malkaŝe samseksema kaj la unua ĉefministro de hinda origino.

En 2020, Vardkar anoncis parlamentan balotadon en februaro. En 2019, ĉar opinisondoj antaŭdiris sukceson por Fine Gael, kaj Varadkar koncentriĝis pri intertraktadoj kun Britio pri Briteliro. Rezulte de tiu Balotoj Fine Gael finis iĝi la tria plej forta partio post Fianna Fáil kaj Sinn Fein kun 35 sidlokoj en Dáil Éireann, malpliigo de 15 sidlokoj, kompare kun la rezultoj de la antaŭaj balotoj. Vardkar estis anstataŭigita de Michal Martin kaj li estis nomumita kiel Tánaiste (vicĉefministro) kaj Ministro de Entrepreno, Komerco kaj Dungado, kiel parto de tripartia koalicio kiu inkludas Fianna Fáil, Fine Gael kaj la Verdan Partion.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* retpaĝo de Leo Varadkar sur la retejo de Fine Gael 

Kategorio:Ĉefministroj de Irlando
Kategorio:Nuntempaj naciaj ĉefministroj
Kategorio:GLAT-politikistoj
Bern (stacidomo)

**Bern** estas la ĉefa fervoja stacidomo de Berno, Svislando.

## Mapo 
centra|450px

## Bildgalerio 

Bern Railway Station (6203120814).jpg|Interno
1548-steam-train to Spiez 2017-03-29.JPG|Vaporlokomotivo
7 FFS RABe 503 022 Bern 120818 EC59.jpg|EuroCity

## Vidu ankaŭ 
* Berno
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando
* Tramtransporto en Berno

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Svislando
Kategorio:Berno
(160465) 2006 BL226

**(160465) 2006 BL226** estas troja asteroido de Jupitero, ano de la tiel nomata « Troja Tendaro »: ĝi orbitas ĉe la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Spacewatch* elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Usono).

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Spacewatch
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2006
Komisio de Venecio

La **Venecia Komisiono** estas konsila organo de la Konsilio de Eŭropo, konsistanta el advokatoj kaj sendependaj fakuloj en la kampo de konstitucia juro. La komisiono, kies oficiala nomo estas "Eŭropa Komisiono por Demokratio per Juro", estis establita en 1990, kiam post la falo de la Berlina muro estis tuja bezono de helpo al la landoj de Centra kaj Orienta Eŭropo kun demokrata leĝaro. La komisiono kunvenas ĉirkaŭ kvar fojojn jare en Venecio, tial ĝia nomo.

La komisiono estis establita en 1990 kaj baldaŭ ĉiuj landoj partoprenantaj en la Konsilio de Eŭropo aliĝis al ĝi. En 2002, membreco en la komisiono estis malfermita al ne-eŭropaj landoj ankaŭ. Aktuale en 2023, 61 landoj estas membroj de la Komisiono, inter kiuj la 46 membroj de la Konsilio de Eŭropo.

## Eksteraj ligiloj 
* Http://www.venice.coe.int
* Http://www.codices.coe.int

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1990
Kategorio:Internaciaj organizaĵoj en Eŭropo
Kategorio:Konsilio de Eŭropo
Kategorio:Konstitucia juro
Xavier Bettel

**Xavier BETTEL** (naskiĝis la 3-an de marto 1973) estas luksemburga politikisto kaj advokato, kiu de 2013 ĝis 2023 servis kiel Ĉefministro de Luksemburgo nome de la Demokrata Partio. Li antaǔe estis la urbestro de Luksemburgo. Li estas la tria  registarestro en la moderna epoko kiu estas malkaŝe samseksema.

## Vivo 
Bettel naskiĝis kaj kreskis en Luksemburgo. En 1999 Bettel estis unuafoje elektita ĉe la Luksemburga Urba Konsilio. En 2001 li estis trejnita kiel advokato. Li estis la urbestro de Luksemburgo ekde la 24-a de novembro 2011.

En 2013 Bettel estis elektita por gvidi la Demokratan Partion. En la balotoj okazigitaj la 20-an de oktobro de tiu jaro, lia partio pliigis sian forton je 3 pliaj seĝoj kaj finis kiel la tria plej granda partio kun la sama nombro da membroj kiel la dua plej granda partio, post la Socialista Laborista Partio. Henriko, la Grandduko de Luksemburgo, asignis lin por formi la registaron post la eksiĝo de Jean-Claude Juncker de la konservativa Kristana Socia Partio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala biografio ĉe la retejo de la luksemburga registaro

Kategorio:Urbestroj
Kategorio:Ĉefministroj de Luksemburgo
Kategorio:Ordenitoj en la Ordeno de la Kruco de Terra Mariana en 1-a klaso
Kategorio:GLAT-politikistoj
Martigny-Bourg (stacidomo)

**Martigny-Bourg** estas fervoja stacidomo en  Martigny, en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi situas sur linio Martigny - Orsières (Saint-Bernard Express) de TMR.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Martigny - Orsières (133).

## Saint-Bernard Express 
## Vidu ankaŭ 
* Martigny VS
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Martigny-Bourg ĉe RegionAlps

Kategorio:Fervojaj stacioj en Svislando
Peter Krause

**Peter William KRAUSE** (12an de aŭgusto, 1965) estas usona aktoro, reĝisoro kaj produktoro. Li ludis gravajn rolojn en pluraj televidserioj, portretanta Casey McCall sur *Sporta Nokto* (1998–2000), Nate Fisher sur *Ses futojn sub tero* (2001–2005), Nick Georgo sur *Malpura Seksalloga Mono* (2007–2009), Adam Braverman sur *Gepatreco* (2010–2015), Benjamin Jones sur *La Kaptaĵo* (2016–2017) kaj Bobby Nash sur *9-1-1* (2018–donaco).

Pro sia laboro sur *Ses futojn sub tero* Nesufiĉe, Krause estis nomumita por tri Primetime Emmy Premioj, du Oraj Globaj Premioj kaj sep Ekranaj Aktoroj Gildaj Premioj, gajnante dufoje por Elstara Elfaro de Ensemblo en Drama Serio.

## Biografio 
Krause estis naskita la 12-an de aŭgusto 1965, en Aleksandrio, Minesoto. Liaj gepatroj, Wanda Marie Krause (denaske Johnson) kaj William Popham "Bill" Krause, estis ambaŭ instruistoj en Minesoto. Li estis kreskigita en Roseville, Minesoto, antaŭurbo de St. Paul, kaj havas du gefratojn, Amy kaj Michael.

Kiel adoleskanto, Krause estis aktiva en atletiko kaj gimnastiko kaj studentis en Alexander Ramsey High School en Roseville, Minesoto. Li studentiĝis ĉe mezlernejo en 1983 kaj estis antaŭmedicina studento ĉe Gustavus Adolphus College en Sankta Petro ĝis li malkovris aktoradon en sia komencantjaro kaj ŝanĝis sian finan specialaĵon al Angla Literaturo. En la universitato, li partoprenis en teatraĵoj kiel *Story Theatre* de Paul Sills, *Cloud 9* de Caryl Churchill kaj *The Dumb Waiter* de Harold Pinter, kiuj ĉiuj kondukis al lia plena engaĝiĝo al aktorado. Post studentiĝado ĉe kolegio en 1987, Krause moviĝis al Novjorko kaj kompletigis *Master of Fine Arts*-gradon en aktorado de la *Graduate Acting Program* de Novjorka Universitato ĉe la Tisch Lernejo de Artoj en 1990. En Novjorko, li laboris kiel drinkejisto ĉe ''Broadway's Palace Theatre* kun Aaron Sorkin, kiu poste kreis kaj administre produktis *Sports Night*, kiu ĉefroligis Krause.

Ĉe *Tisch School of the Arts*, li ĉefrolis en produktadoj de Makbeto, Onklo Vanja, kaj *Arms and the Man*. Baldaŭ post diplomiĝo, Krause translokiĝis al Los-Anĝeleso post akiro de regula rolo sur la skeĉa komedioserio *Carol & Company'' de Carol Burnett.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Usonaj televidproduktoroj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Usonaj aktoroj
Disa

**Disa,** laŭ guĝarata lingvo **ડીસા,** laŭ hindia lingvo **डीसा** estas urbego kaj municipo en okcidenta Barato, subŝtato Guĝarato, en distrikto Banaskanta.

## Demografio 
Disa havis populacion de  en 2021.

## Geografio 
Disa situas laŭ rivero Banas sur ebenaĵo en alteco 135 m. Palanpur troviĝas 27, Patan (Guĝarato) 44, Mehsana 75, nova subŝtata ĉefurbo Gandinagaro 123, iama subŝtata ĉefurbo Ahmedabado 143, Barmer 185, Udaipur 158, Bansvara 243, Mumbajo 590, tutlanda ĉefurbo Delhio 700, Kolkato 1662 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Disa estas historia urbo. En 1813 tumulto okazis. Inter 1829 kaj 1901 la loko estis brita armea stacio kun kapelo kaj katolika pastro. Post sendependeco de Barato en 1947 la urbo apartenis al ŝtato de Mumbajo, ekde 1960 al Guĝarato.

## Ekonomio 
Disa estas agrikultura urbego konata pri kultivado de terpomoj. Universitato prizorgas terpoman ekzamenstacion en la urbego. Disa ankaŭ estas grava medicina nabo en la regiono.

## Lingvoj 
En Disa la oficialaj lingvoj estas la guĝarata kaj la hindia.

## Eduko 
Disa ne havas universitaton, nur kelkajn kolegiojn.

## Klimato 
La meza jarpluvo estas 585 mm. Inter junio-septembro pli ofte pluvas pro la musono, en la ceteraj monatoj apenaŭ, eĉ neniam pluvas. La averaĝa temperaturo varias inter 19-34 °C.

## Trafiko 
Disa estas signifa trafika nodo, ĉar alvenas tien po 3 fervojaj linioj, 4 ĉefvojoj kaj 1 flankovojoj. Po unu fervoja kaj voja pontoj helpas la trafikon. La loka flughaveno nuntempe ne funkcias.

## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj
* palaco
* turo konstruita fare de la britoj en 1824 por mezuri aerpremon; ĝi estis renovigita en 2013

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Guĝarato
Franz Götze

**Franz GÖTZE** (naskiĝinta la  en Neustadt an der Orla, mortinta la  en Lepsiko) estis germana violonisto, operkantisto kaj kantoinstruisto. Lia filino estis la kantistino kaj pedagogino Augusta Götze.

## Vivo kaj agadoj 
Franz Götze komence disĉiplis ĉe Louis Spohr en Kaselo. En 1831 li iĝis membro de la Kortega kapelo de Vajmaro. Tie li jesis trejniĝon je operkantado kaj surloke aktivis inter 1836 kaj 1852 kiel unua tenoro. En 1853 li iĝis instruisto ĉe la konservatorio lepsika. En 1867 li iĝis privata kanto-lernigisto en Lepsiko. Lia grandduka moŝto vajmara nomumis lin en 1855 profesoro.

## Verkoj 
* Franz Götze: *Fünfzehn Jahre meiner Lehrtätigkeit am Conservatorium der Musik zu Leipzig und mein Verhältniß zum Direktor Herrn Advokat Schleinitz*, Lepsiko 1868. (surrete

## Referencoj 
## Literaturo 
* "Götze, Franz". Ĉe: Alfred Einstein (eld.): *Riemann Musiklexikon.* Naŭa eldono. Max Hesses Verlag, Berlin 1919, p . 415 katalogo
* Nekrologo en la periodaĵo *Signale für die musikalische Welt* 24/aprilo 1888), p.&nbsp;369-370 (surrete

Kategorio:Violonistoj
Kategorio:Tenoroj
Kategorio:Germanaj muzikistoj
Kategorio:Operkantistoj
Kategorio:Homoj rilataj al Leipzig
Sigrid Fridman

**Sigrid Fridman**, je plena nomo *Sigrid Karolina Sofia Fridman*, estis sveda skulptistino. Ŝi naskiĝis la 23-an de novembro 1879 en Haparanda kaj mortis en aĝo de 83 jaroj la 8-an de januaro 1963 en Stokholmo, paroĥo Kungsholm.

## Biografio 
Fridman komence trejniĝis en fizioterapio. Ŝi laboris en tiu ĉi profesio dumtempe en Londono, kaj ekstudis skulptadon en la grandurbo post kiam ŝia intereso en arto estis vekita. En 1912 ŝi translokiĝis al Parizo, kie ŝi studis ĉe la *Académie de la Grande Chaumière* kun docento *Antoine Bourdelle*. Post ŝia reveno al Svedio, ŝi kreis diversajn bestskulptaĵojn por institucioj en Gotenburgo en la fruaj 1920-aj jaroj, inkluzive de ĉevalo kaj rosmaro por asekura entrepreno kaj pingvena fontano por la naturhistoria muzeo de Gotenburgo.

Ŝi poste ekloĝis en Stokholmo. Pluraj el ŝiaj plej gravaj verkoj estis kreitaj tie, inkluzive de skulptaĵo nomata "centaŭro". Ĉi tie Fridman renkontis la envion de ŝiaj viraj kolegoj kaj malakcepton de viraj kritikistoj. La laŭplana lokigo de la centaŭro sur la placo *Norrmalmstorg* en 1928 ne realiĝis. Nur en 1939 oni trovis lokon sur monteto apud la [observatorio de Stokholmo. Dum ŝia vivo, ŝiaj portretadoj de personecoj de la movado por la rajtoj de virinoj, kiel ekzemple Fredrika Bremer kaj Ellen Key, estis publike mallaŭdigitaj. Ekster la virina movado, ŝia laboro nur ricevis la taŭgan aprezon post ŝia morto. La sveda biografia leksikono priskribas ŝian stilon kiel "klaran, potencan modeligon, tre en la spirito de Bourdelle" kaj multe da detaloj estas atribuitaj al ŝiaj portretadoj de karakteroj.

Sigrid Fridman entreprenis plurajn studvojaĝojn al aliaj eŭropaj landoj ĝis 1947. Ŝi partoprenis en ekspozicioj en Kopenhago, Parizo, Vieno, Helsinko kaj en sia hejmlando.

Private, ŝi partumis sian vivon kun la fizioterapiistino *Ragnhild Barkman*. De 1923 ŝi havis amaferon kun la literaturrecenzistino kaj eseistino *Klara Johanson*, kiu estis aprobita de kaj *Barkman* kaj la partnero de *Johanson, Ellen Kleman*. Ambaŭ paroj restis proksimaj amikoj dum siaj vivoj.

## Referencoj 
Kategorio:Svedaj artistoj
Kategorio:Skulptistoj
Martha Abicht

**Martha ABICHT** (naskiĝinta la  en Ehrlichs-muelejo apud Neustadt an der Orla, mortinta la  en Charlottenburg) estis germana infanvartisto kaj intima kunlaborantino de Anna von Gierke en la socialpedagogia institucio *Verein Jugendheim*.

## Vivo kaj agado 
Estante filino de posedanto de grenmuelejo kaj segilejo pasigis feliĉajn juneco-jarojn jarojn.

Post bankroto la gepatroj transloĝiĝis enurben kaj du jarojn pli malfrue Berlinon. Tie Martha Abicht trejniĝis infanĝardenistece inter 1893 kaj 1985 ĉe la renoma *Pestalozzi-Fröbel-domo*. Poste ŝi laboris mallonge kiel privata edukistino. En majo 1896 ŝi dunigits fare de la institucio *Verein Jugendheim* kie ŝi transprenis la gvidadon de la infanĝardeno. Tie ŝi enkondukis la metodon de *objekto de la monato* kiun elpensis Henriette Schrader-Breymann. Poste ŝi ankaŭ ekrespondecis pri aliaj najbaraj hejmoj kaj la kantino.

Kune kun Anna von Gierke ŝi fondis en 1931 *Landjugendheim Finkenkrug* s.r.l. kaj jam en somero 1922 oni povis starigi barakon en Finkenkrug kaj jaron pli malfrue la tuto ekfunkciis. La landa hejmo antaŭ ĉio estu ripozumloko por dungitoj, lernantinoj kaj infanoj de *Verein Jugendheim*.

Kiam la duonjudino Anna von Gierke per forto devigitis forlasi *Jugendheim* Abicht deklaris sin solidara kun ŝi. En 1938 ŝi transloĝiĝis en la domon de Gierke ĉe Carmerstraße 12 apogonte la amikinon helpi helpbezonantojn kaj de la nazioj premitojn.. Abicht baldaŭ poste mortis revenante el Munkeno vintre de vizito de konatino. En ŝian loĝejon venis la politike rezistema Elisabeth von Thadden.

En la 20.5.1978 solene memoras la iamaj Jugendheim-anoj la datrevenon 100-a de la naskiĝtago de Abicht.

## Verkoj 
* Musik im Kindergarten, ĉe: Zentralinstitut für Erziehung und Unterricht (eld.): *Musikpflege im Kindergarten*, Berlin 1929, S. 1–7
* Der Einzelhort - Die Einrichtung und die organisatorischen Aufgaben, ĉe: Deutsches Archiv für Jugendwohlfahrt (eld.): *Schulkinderpflege in Horten und Tagheimen*, Berlin 1930, p.&nbsp;72–75
* *10 Jahre Landjugendheim Finkenkrug (Osthavelland)*, Berlin 1932
* *Lebenserinnerungen. Ein Fragment*, Berlin 1952

## Referencoj 
## Literaturo 
* Marie Baum: Anna von Gierke. Ein Lebensbild, Weinheim/Berlin 1954
* Manfred Berger: Abicht, Martha, ĉe: Hugo Maier (eld.): Who is who der Sozialen Arbeit, Freiburg/Brsg. 1998, p.&nbsp;27–28
* Birgit Jochens/Sonja Miltenberger (eld.): Zwischen Rebellion und Reform. Frauen im Berliner Westen, Berlin 1999, p.&nbsp;18–19

Kategorio:Sociala laboro
Kategorio:Neustadt an der Orla
Kategorio:Germanaj edukistoj
Erika Kickton

**Erika KICKTON** estis germana komponistino kaj muzikologo. Ŝi naskiĝis la 21-an de majo 1896 en Schöneberg (Berlino) kaj mortis la 28-an de septembro 1967 (71-jara) en Wiesbaden. Interalie ŝi plurfoje estis gasto en la *Monte Verità*, kunvenejo de la anoj de la vivreforma movado, parto de la urbo Askono, en la kantono Tiĉino de Svislando.

Kategorio:Germanaj komponistoj
Julie Wolfthorn

**Julie WOLFTHORN** estis germana pentristino. Ŝi naskiĝis la 8-an de januaro 1864 en Thorn, Germana Regno (kiu poste en 1920 iĝos Toruń, Pollando), dum plejparto de sia vivo loĝis en Berlino kaj estis mortigita la 29-an de decembro 1944 (80-jara) en koncentrejo Theresienstadt. Interalie ŝi plurfoje estis gasto en la *Monte Verità*, kunvenejo de la anoj de la vivreforma movado, parto de la urbo Askono, en la kantono Tiĉino de Svislando.

Kategorio:Germanaj pentristoj
Lou Albert-Lasard

**Lou ALBERT-LASARD** estis franca pentristino de la epoko ekspresionismo kun fortaj rilatoj al Germanlingvio. Ŝi naskiĝis la 10-an de novembro 1885 en Metz, tiutempe parto de la Germana Regno, kaj mortis la 21-an de julio 1969 (83-jara) en Parizo. Krom en tiuj du urboj, ŝi en sia vivo interalie vivis en Munkeno, Vieno kaj Berlino. Interalie ŝi plurfoje estis gasto en la *Monte Verità*, kunvenejo de la anoj de la vivreforma movado, parto de la urbo Askono, en la kantono Tiĉino de Svislando. En sia epoko ŝi distingiĝis per sia kondamno de la milito. Inter 1914 kaj 1916, ŝi estis en amrilato kun la aŭstra poeto Rainer Maria Rilke.

Kategorio:Francaj pentristoj
Arthur Segal

''''* estis rumana pentristo, verkisto kaj grafikartisto. Li naskiĝis la 13-an de julio 1875 en Iași, reĝlando de Rumanio, kaj mortis la
23-an de junio 1944 (68-jara) en Londono. Krom en tiuj du urboj, li dum sia vivo interalie vivis en la urboj Parizo, Berlino, Askono kaj Palma de Majorko. Interalie li plurfoje estis gasto en la *Monte Verità'', kunvenejo de la anoj de la vivreforma movado, parto de la urbo Askono, en la kantono Tiĉino de Svislando.

Kategorio:Pentristoj
Carlo Mense

**Carlo MENSE** estis germana pentristo, universitata instruisto, gravuristo, grafikartisto, vidartisto kaj desegnisto. Li naskiĝis la 13-an de majo 1886 en Rheine kaj mortis la 11-an de aŭgusto 1965 (79-jara) en Königswinter proksime de Bonno. Interalie li plurfoje estis gasto en la *Monte Verità*, kunvenejo de la anoj de la vivreforma movado, parto de la urbo Askono, en la kantono Tiĉino de Svislando.

Kategorio:Germanaj pentristoj
Charles Mackay

**Charles MACKAY** (naskiĝinta la 27-an de marto 1814 en Perth, Skotlando; mortinta la 24-an de decembro 1889 en Londono) estis skota ĵurnalisto kaj verkisto.

## Biografio 
Mackay estis la filo de *George Mackay*, soldato en la Reĝa Artilerio kaj lia edzino *Amely Cargill*. Ĉar lia patrino mortis baldaŭ post lia naskiĝo, lia patro prenis lin al Londono al internulejo de privata lernejo, kie li kompletigis siajn lernejajn jarojn.

Mackay venis al Bruselo en 1828 pro instigo de sia patro lerni lingvojn (ĉefe la italan kaj francan). Kiam la Belga Revolucio eksplodis du jarojn poste, la entreprenisto *William Cockerill* dungis lin kiel privatan sekretarion. Dum ĉi tiu tempo li jam skribis kiel sendependa kunlaboristo por *Courier Belge* (Bruselo) kaj *The Telegraph* (Londono).

Post pluraj ekskursetoj kun Cockerill, Mackay revenis al Londono en majo 1832 kaj iĝis lingvoinstruisto. Ekde 1834 li verkis foje por la gazeto *The Sun*. Tiun jaron li ankaŭ renkontis *John Black*, kiu dungis lin kiel ĉefredaktoro de lia gazeto *Morning Chronicle*. Tie li laboris ĝis la aŭtuno de 1844 kaj poste ekloĝis en Glasgovo por redakti la gazeton *Glasgow Argus* tie. Tie li edziĝis al *Rosa Henrietta Vale* kaj havis filinon kaj tri filojn kun ŝi.

Mackay studis juron paralele al sia laboro ĉe la universitato de Glasgovo kaj doktoriĝis pri juro en 1846. Li edziĝis duan fojon kun la vidvino Ellen Mills ; ĉi tiu geedziĝo restis seninfana. La verkistino Marie Corelli estis lia ekstergeedzeca filino.

Internacie li konatiĝis interalie pro tio, ke estis li, kiu en Eŭropo unuafoje esprimis terminon de vizia *Unuiĝintaj Ŝtatoj de Eŭropo* en dokumento de 1848, antaŭ ol Victor Hugo, Giuseppe Mazzini kaj Giuseppe Garibaldi ekuzis la nocion kaj ekvarbis pri la koncepto.

Kiel ĵurnalisto, Mackay faris du vojaĝojn al Usono. Dum lia unua vojaĝo li vojaĝis la plej grandan parton de la orienta marbordo kaj Kanado. Kiam la usona Enlanda Milito eksplodis en aprilo 1861, la gazeto *The Times* sendis lin al la fronto kiel milita raportisto.

Kategorio:Skotaj ĵurnalistoj
Kategorio:Skotaj verkistoj
Georg Schrimpf

''''* estis germana pentristo, gravuristo kaj grafikartisto. Li naskiĝis la 13-an de februaro 1889 en Munkeno kaj mortis la 19-an de aprilo 1938 (49-jara) en Berlino. Interalie li plurfoje estis gasto en la *Monte Verità'', kunvenejo de la anoj de la vivreforma movado, parto de la urbo Askono, en la kantono Tiĉino de Svislando.

Kategorio:Germanaj pentristoj
Balkrishna Doshi

**Balkriŝna Doŝi**, literumita internacie *Balkrishna Doshi* (Puneo la 26-an de aŭgusto 1927 - Ahmadabado la 24-an de januaro 2023), estis barata arĥitekto. En 2018 li ricevis la Pritzker-premion. Laborinte kun Le Corbusier kaj Louis Kahn, li estis pioniro de la modernisma kaj brutalisma arkitekturo en Barato. Li studis en la altlernejo *Sir J. J. School of Art* de Mumbajo inter 1947 kaj 1950.

Kategorio:Barataj arkitektoj
Kategorio:Gajnintoj de la Pritzker-premio
Caspar Güttel

**Caspar GÜTTEL** ankaŭ *Guethel* (naskiĝinta en 1471 en Rötz, mortinta la  en Eisleben) estis protestantisma teologo kaj reformaciano.

## Vivo 
Güttel nombriĝis inter la pli malnovaj amikoj de Marteno Lutero. Pri liaj junulaj jaroj nenio konatas; lia pieco igis lin partopreni plurfoje ĉe pilgrimadoj al Altötting. Ekde 1494 li studis en Lepsiko kie li magistriĝis. Ĉu li estis kun al amiko Christoph Scheurl iam en Italujo ne klaras. En 1494 li decidis el vera vokiĝo iĝi sacerdoto kaj deĵoris en Most kaj Zwickau. Kiel predikisto li defendis la eklezian doktrinon kaj publikigis ene 1514 laŭdoparoladon je kulto de Maria kaj Anna.

Ĉar li ne trovis pacon internan kiel nemonaĥeja pastro li decidis en 1514 iĝi aŭgustenano en Neustadt an der Orla. Siajn taskojn li plenumis kun fervoro kaj sindediĉo. La prioroj de la klostro en Neustadt baldaŭ atentiĝis pri li kaj sendis lin al Eisleben en ĵus fonditan konventon por predikadi. En januaro 1517 li doktoriĝis en Lepsiko. Koncerne indulgencon li samopiniis kun Lutero.

Ĉe la kunveno de Heidelberg li elektitis prioro por Eisleben. Dum la krizaj tempoj de la ordeno li ankaŭ predikante apogis la ideojn de Lutero. Kiam la konvento de la aŭgustenanoj en Eisleben neniigitis en 1523, li ja restis surloke kaj daŭrigis la predikadon. Ne malmulto de liaj vortoj presitis en Zwickau. Tuj li fariĝis predikisto ĉe la ĉefa kirko. Liaj predikoj montris strategion de kontraŭbatali ekleziajn misuzojn kaj aparte ankaŭ la kulton de la Dipatrino (kiun li mem iam estis ŝatinta ege).

Kiam li edziĝis ankoraŭ en la aĝo de 57 jaroj li verŝajne volis meti personan signon. Lia strebo estis elkonduki multajn urbanojn el neintereso pri Reformacio. Ĝis 1538 li devenis okupiĝi pri la agadoj kaj de Georg Witzel kaj de Johann Agricola Eisleben. Komunuma edifa vivo ĉiam tre gravis por li. Güttel sendube grandparte respondecis pri la sukcesa enkonduko de Reformacio en la Grafujo Mansfeld.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Art. „Guttel, Kaspar“ de Bernhard Anemüller ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie*, volumo 10 (1879), p.&nbsp;225–226 (tie ĉi interrete)
* Theodor Kolde: *Die deutsche Augustinerkongregation.* Gotha 1879.
* Gustav Kawerau: *Caspar Güttel. Ein Lebensbild aus Luthers Freundeskreise.* Ĉe: * Zeitschrift des Harzverein für Geschichte und Altertumskunde|Harz-Vereins für Geschichte und Altertumskunde.* Volumo 14, Halle 1882, p.&nbsp;33–132. Darin: Güttel’s Bibliographie, p.&nbsp;77. https://zs.thulb.uni-jena.de/rsc/viewer/jportal_derivate_00214858/Zeitschrift_Harz-Vereins_Altertum_1881_14_0040.tif

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Hans-Ulrich Leifer: *Caspar Güttels Jugendjahre bis zum Eintritt in den Augustinerorden*

Kategorio:Germanaj teologoj
Kategorio:Aŭgustenanoj
Kategorio:Romkatolikaj pastroj
Kategorio:Germanaj protestantaj reformistoj
Kategorio:Neustadt an der Orla
Kategorio:Germanaj predikistoj
Otto Braun

**Otto BRAUN** estis germana politikisto kaj eldonisto. Li naskiĝis la 28-an de januaro 1872 en Kenigsbergo kaj mortis la 14-an de decembro 1955 (83-jara) en Locarno. Germana socialdemokrata politikisto en la Vajmara Respubliko, li oficis kiel membro de la ŝtata parlamento *Reichstag* kaj kiel ĉefministro de Prusio. Interalie li plurfoje estis gasto en la *Monte Verità*, kunvenejo de la anoj de la vivreforma movado, parto de la urbo Askono, en la kantono Tiĉino de Svislando.

Kategorio:Germanaj politikistoj