open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bogø

eta|la prahistoria dolmena tombo *Hulehøj* en la arbaro *Østerskov* sur la insulo *Bogø*
eta|la haveneto ĉe la norda flanko de *Bogø*
[eta|la historia [ventomuelejo *Bogø Mølle*]]
**Bogø** estas insulo en la Balta Maro, kiu apartenas al la ŝtato Danio. La insulo kovras areon de 13 km², kun dimensioj de maksimume 7 oble 3 kilometroj. La plej alta punkto situas 32 metrojn super la marnivelo. Proksimume 1000 personoj vivas sur la insulo, el ili 700 en la loĝloko * Bogø By*. La monteta insulo havas varian pejzaĝon inkluzive de arbaroj, tradiciaj vilaĝoj kaj pli novaj setlejoj el lignaj feriodomoj. Ĝis la jaro 1769 ĝi estis posedaĵo de la dania reĝo, sed tiam ofertiĝis al la insulanoj, kiuj aĉetis ĝin kontraŭ tiutempe impona sumo. Por havigi tiun sumon, la insulanoj faligis grandan parton de la insulaj arboj, kiuj intertempe plejparte rekreskis.

## Trafiko 
Okcidente de Bogø situas la pli eta insulo Farø ("ŝafa insulo"), kiu konektatas kun Bogø per ŝosea digo. Pere de tiu digo, la du insuletoj konektiĝas al la eŭropa aŭtoŝoseo A 47 kaj pere de ĝi al la multe pli granda insulo Sjælland kun la dania ĉefurbo Kopenhago unuflanko kaj la insuloj Lolland kaj Falster aliflanke. En la orienta parto, Bogø ekde la jaro 1943 konektatas per digo al la najbara insulo Møn. En la insula sudo situas haveno kun aŭta pramo, kiu dum la someraj monatoj regule alternas inter tiu haveno kaj la loko *Stubbekøbing* sur la insulo Falster.

## Vidindaĵoj 
Centre de la insulo en la plej alta punkto staras *Bogø Mølle*, historia ventomuelejo rekonstruita kiel muzeo. En la nordoriento de la insulo, en la arbaro * Østerskov*, situas la prahistoria dolmena tombo *Hulehøj*, kiu same restaŭriĝis.

## Flygtningelejr 1945 
I 1945-46 tjente den gamle Navigationsskole som lejr for tyske flygtninge. I maj 1945 var der 197 tyske flygtninge i Bogølejren.

## Eksteraj ligiloj 
* germanlingvaj informoj pri la insulo

## Referencoj 
Kategorio:Insuloj en Danio
Kategorio:Insuloj en la Balta maro
Kategorio:Regiono Sjælland
Farø

'''''' ("ŝafa insulo") estas insuleto en la Balta Maro, kiu apartenas al la ŝtato Danio. La insuleto kovras areon de  kaj komence de la jaro 2006 havis ekzakte 4 loĝantojn. Ĝi situas inter la multe pli grandaj insuloj Sjælland norde kaj Falster sude.

eta|maldekstra|
La insulo havas trafikan signifon pro tio, ke la aŭtoŝoseaj Farø-pontoj kun norda kaj suda partaj pontoj helpe de la insula teritorio inter la du partaj pontoj ligas la du grandajn insulojn. Krome digo kun ŝoseo ligas la insuleton al la najbara insulo Bogø, kiu apartenas al la administra komunumo Vordingborg.

## Notoj 
Kategorio:Insuloj en Danio
Kategorio:Insuloj en la Balta maro
Kategorio:Regiono Sjælland
Kategorio:Insuloj alfabete ordigataj
Farø-pontoj

La **Farø-pontoj** () estas aŭtoŝoseaj pendopontoj en la Balta Maro, kiuj apartenas al la ŝtato Danio. Ili ligas la centran insuleton Farø kun la multe pli grandaj insuloj Sjælland norde kaj Falster sude. Ambaŭ partaj pontoj finkonstruiĝis dum la jaro 1984.

La suda ponto kuŝas inter la insuloj Farø kaj Falster. Ĝi longas 290 metrojn, kaj 95 metrojn altaj pilonoj per diagonalaj kablegoj stabiligas la konstruaĵon. La norda ponto longas 1596 metrojn kaj per konstruaĵo de betonaj traboj ligas la insulojn Farø kaj Sjælland. Sur la insuleto Farø inter ambaŭ pontoj ekzistas ŝosea debranĉiĝo, kiu de tie dige pere de la insuleto Bogø gvidas al la insulo Møn.

eta|300px|pilonoj de la suda ponto
La pontoj administre apartenas parte al la teritorio de la komunumo Guldborgsund kaj parte al tiu de la komunumo Vordingborg.

## Eksteraj ligiloj 
* 0004583 arkitekturaj informoj pri la norda ponto (germane)
* arkitekturaj informoj pri la suda ponto (germane)

Kategorio:Pontoj en Danio
Kategorio:Regiono Sjælland
Kategorio:Balta maro
Linux Foundation

**Linux Foundation** (Fondaĵo Linux) estas komerca grupo kunigita por ordigi la evoluigado de Linukso. Ĝi estas la kunigado de Open Source Development Labs (OSDL) kun Free Standards Group. La fondaĵo celas helpi linuksajn projektojn por igi Linukson forta antaŭ aliaj operaciumoj. Linux Foundation havas pli ol 70 aliĝintoj, kiel AMD, IBM, Intel, Nokia, Novell kaj aliaj konataj firmaoj.
Linus Torvalds, kreinto de la linuksa kerno, estas unu el ĝiaj funkciuloj.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Linukso
Storstrøm-ponto

eta|dekstre|Storstrøm-ponto
**Storstrøm-ponto** () estas  metrojn longa ponto, kiu ligas la insulojn Falster sude kaj Sjælland norde en la eŭropa ŝtato Danio. Ĝi superpontas la markolon *Storestrøm* de la Balta Maro inter tiuj insuloj.

La konstruaĵo kreita inter la jaroj 1933 kaj 1937 estas kaj fervoja kaj aŭtoŝosea ponto. Dum la tempo de sia finkonstruo ĝi estis la dua plej longa fervoja ponto de Eŭropo (post la
Firth-of-Tay-ponto). La betona konstruaĵo konsistas el 50 elementoj. La tri plej vastaj pontopartoj havas interpilieran distancon de 103,90 m + 137,75 m + 103,90 m kaj permesas la pason de maraj ŝipoj sub ĝi. La aliaj interpilieraj distancoj ampleksas maksimume 60 metrojn. Apartaĵo de Storstrøm-ponto estas, ke ĝi havas kablojn por 110-kilovolta elektra konduktilo.

eta|elaera bildo
Dum la invado de Danio fare de la armeo de Nazia Germanio la 9-an de aprilo 1940 kadre de la Dua Mondmilito, la ponton atakis germaniaj paraŝutaj batalistoj, kiuj el la aero surprizis la danajn soldatojn gardantajn la ponton kaj post batalo konkeris ĝin.

La ponto nun administre apartenas parte al la teritorio de la komunumo Guldborgsund kaj parte al tiu de la komunumo Vordingborg.

## Eksteraj ligiloj 
* arkitekturaj informoj pri la ponto (germane)

Kategorio:Geografio de Danio
Kategorio:Regiono Sjælland
Kategorio:Pontoj en Danio
Kategorio:Balta maro
Gelterkinden

**Gelterkinden** estas komunumo en la distrikto Sissach en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 5699 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Gelterkinden situas en Supera Bazelo Kampara sur alteco de 404 m s.m. en la Ergolzvalo ĉe la alfluo de la rivereto *Eibach* al Ergolz, proksimume 10 kilometrojn oriente de Liestal kaj 20 kilometrojn sudoriente de Bazelo inter arbaraj montetoj. Krom la kernvilaĝo al Gelterkinden apartenas pli ol 20 setlejoj, el inter kiuj Sommerau disponas pri propra trajnhaltejo.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Gelterkinden limas en nordo al Rickenbach, en nordoriento al Ormalingen, en oriento al Tecknau, en sudoriento al Rünenberg, en sudo al Rümlingen, en sudokcidento al Wittinsburg, en okcidento al Diepflingen kaj Thürnen, kan en nordokcidento al Böckten.

## Trafiko 
La komunumo situas ĉe la fervojlinio de Bazelo tra Liestal al Olten kaj estas bone servata de la regiona trajnlinio S3 en duonhora kadenco.

En distanco de 5 km en Sissach situas la plej proksima konekto al la nacia aŭtoŝoseo A2.

eta|maldekstra|150ra|Trajno de la historia tramo *Sissach-Gelterkinden-Fervojo*
Ĉar la Svisa Centra Fervojo okcidente preterpasis la komunumon, de la jaro 1891 ĝis 1916 funkciis tramlinio inter Sissach kaj Gelterkinden. Kiam en la jaro 1916 la Hauenstein-Bazotunelo estis malfermita, la komunumo subite troviĝis ĉe la ĉeffervojlinio, kio signifis komencon de granda ekonomia prospero.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Gelterkinden datiĝas el la jaro 1101 kiel *Gelterkingen*.

En la jaro 1461 la urbo Bazelo akiris kune kun la Baronejo Farnsburg ankaŭ la vilaĝon Gelterkinden. La Kastelo Farnsburg, de kie la voktoj de Bazelo dum 300 jaroj regis pri Gelterkinden, estis en la karo 1798 bruligita de ribeloj. Dum la Bazela Kantondisiĝo en la jaro 1832 la loĝantaro de Gelterkinden luktis fidele je la flanko de la urbo Bazelo. Tio kondukis al la Atakego de Gelterkinden (germane *Gelterkinder Sturm*) en la nokto de la 6-a al la 7-a de aprilo 1832, dum kiu trupoj de Bazelo Kamparo konkeris la vilaĝon kaj forpelis la bazelanojn. Tiel Gelterkinden estis integrita perforte al la nova Kantono Bazelo Kampara, kiu estis oficiale agnoskita de la Svisa Dieto en 1833.

## Vidu ankaŭ 
* Gelterkinden (stacidomo)
* Sommerau (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Gelterkinden
* Gelterkinden en la Historia Leksikono de Svislando
La Veuve Couderc (filmo)

***La Veuve Couderc*** (esperante: ***Vidvino Couderc***) estas franca romantik- drama filmo de Pierre Granier-Deferre aperinta en 1971.

## Temo 
Nekonato alvenas en vilaĝo kaj dungiĝas kiel laboristo en farmo. Vidvino Couderc estas ties posedanto, kaj ŝi batalas kontraŭ ŝia bofamilio por konservi sian bienon. Amaventuro naskiĝas inter la vidvino kaj la fuĝanta krimulo en kampara Francio de la 30-aj jaroj, kiu malŝatas ŝanĝon.

## Teĥnikaĵoj
*Titolo: *La Veuve Couderc*
*Reĝisoro: Pierre Granier-Deferre
*Scenaro: Pascal Jardin, adaptita de romano de Georges Simenon
*Muziko: Philippe Sarde
*Kostumoj: Jacques Cottin
*Ĝenro: Psikologia dramo
*Daŭro: 90 minuto
*Aperdato:  en Francio

## Rolularo 
*Simone Signoret: Vidvino Couderc
*Alain Delon: Jean Lavigne
*Ottavia Piccolo: Félicie
*Jean Tissier: Henri Couderc
*Monique Chaumette: Françoise
*Bobby Lapointe: Désiré
*Pierre Collet: Komisaro Mallet
*François Valorbe: Kolonelo Luc de Mortemont
*Jean-Pierre Castaldi: Inspektoro
*Robert Favart: Prefekto
*André Rouyer: Ĝendarmo
*Firmin/Jacques Pisias: Dublanto de Alain Delon
*Loĝantoj de Cheuge kaj de l'Étier (Côte-d'Or).
*Jean-Jacques Lagarde
*Roberto Marghetto
*Dominique Brunau

## Rekompencoj 
*1972: Granda premio de franca kino.

## Eksteraj ligiloj 
*La Veuve Couderc en IMDB

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1971
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Curie-profundo

**Curie-profundo** estas la profundo sub la tersurfaco, kie la temperaturo surpasas la Curie-temperaturon.

En la kontinenta terkrusto tiu temperaturo kutime estas atingita en profundo de 20&nbsp;km, en la oceana terkrusto - depende de la konsisto - pli profunde.

Kategorio:Geofiziko
Kategorio:Geomagnetismo
Anthoscopus

***Anthoscopus*** estas genro de birdoj de la familio de Remizedoj aŭ saknestuloj. La genro estas limigita al sub-sahara Afriko, kie ĝi teritorias el Sahelo al Sudafriko. Malkiel multaj el la eŭraziaj saknestuloj tiuj specioj ne estas ĝenerale migrantaj, anstataŭe ili restas ĉe siaj reproduktaj areoj la tutan jaron. Ampleksa gamon de habitatoj okupas la ses specioj, el dezertoj al arbaroj kaj pluvarbaroj. La saknestuloj *Anthoscopus* nestumas en **prilaboritaj teksitaj nestoj kun falsaj enirejoj** sub la vera enirejo; tiuj kondujas al falsa ĉambro. La veran nestoĉambron atingas la patro malferminte kaŝitan pordeton, enirinte kaj poste lasinte fermita la pordeton, kies du flankoj gluiĝas per memgluaj araneretoj. Tiuj falsaj enirejoj estas uzataj por konfuzi eventualajn predantojn kaj protekti la ovojn kaj idojn.

La genro enhavas la jenajn speciojn:
* Punktita saknestulo (*Anthoscopus punctifrons*)
* Flava saknestulo (*Anthoscopus parvulus*)
* Musparuo (*Anthoscopus musculus*)
* Flavfrunta saknestulo (*Anthoscopus flavifrons*)
* Karola saknestulo (*Anthoscopus caroli*)
* Suda saknestulo (*Anthoscopus minutus*)

## Referencoj 
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Curie-punkto

**Curie-punkto** aŭ **Curie-temperaturo** T_{\rm{C}} aŭ \vartheta_{\rm{C}} (laŭ Pierre Curie) estas tiu temperaturo, super kiu iu substanco ne plu havas feromagnetan respektive feroelektran strukturon.

## Specifa eco 
Feromagneta substanco perdas sian magnetecon kiam varmigita trans la Curie-temperaturo. La Curie-punktoj por kelkaj substancoj troviĝas en la supra tabelo.

Super la Curie-punkto la magneteco ĝenerale sekvas la leĝon de Curie-Weiss: \chi = \frac{C}{T - T_C} (kie C estas la
Curie-konstanto, kies la mezurunuo estas kelvino kiel T).

## Apliko 
* *Priatento de magnetoj*: Por ne perdi la magnetecon de magnetoj oni evitu troan varmiĝon, ĉar aparte la fortaj magnetoj (ekz-e NdFeB) havas malaltan Curie-punkton, dum pura neodimo mem havas tre malaltan Curie-punkton je 19 K (−254.2 °C), pro tio ĝi estas uzata en alojoj por produkti magnetojn.

* *Datumstorado*: En magnetoptikaj diskoj la magneta tavolo estas en iu punkto varmigita per lasero ĝis la Curie-temperaturo, por forviŝi la stokitan informon kaj skribi novajn datumojn. Remalvarmigante la magneta stato „frostiĝas“. La vermigo de konvenciaj (do, ne-magnetoptikaj) durdiskoj trans la Curie-punkton garantias 100%-an forviŝon de ĉiuj registritaj datumoj, sed tiu metodo de datumforviŝado aplikiĝas nur ĉe strikte sekretaj datumoj.

* *Temperaturregulilo* en magnete kontrolita lutilo: La lutilo estas ŝaltita per magnetŝaltilo. Kiam la temperaturo sufiĉas, la feromagneto perdas sian magnetecon kaj - do - malŝaltas la lutilon. Kurento ne povas flui, ĝis la materialo malvarmiĝas sub la Curie-punkto kaj remagnetiĝas kaj refermas la ŝaltilon.

* *Geofiziko* : Pro la altaj temperaturoj en la terkerno, certe super ia Curie-punkto (Curie-profundo), la terkerno mem ne povas esti magneto, do la tera magnetkampo devas havi alian kaŭzon.

* *Paleomagnetismo*: Kiam lafo eliras al la tersurfaco, ĝia temperaturo estas super la Curie-punkto. Kiam ĝi solidiĝas, la entenataj fero-mineraloj orientiĝas laŭ la tiam ekzistanta magneta kampo (do, kutime laŭ la tera magnetkampo) kaj tiel montras ĝin konservita. Tiel oni eltrovis, ke dum la historio de la Tero la tera magnetkampo plurfoje fluktuis kaj inversiĝis.

## Por scii pli 
;eksperimento:
* *Ferromagnetic Curie Point*. Klarigo kaj eksperimenta montrado de la fenomeno dum fizikleciono de Walter Lewin de MIT (angle).
;fiziklibroj:
* Horst Stöcker: *Taschenbuch der Physik*, eldonejo Harry Deutsch, Frankfurt/M 2000, ISBN 3-8171-1628-4 
* Charles Kittel: *Introduction to Solid State Physics*, eldonejo John Wiley and Sons, New York 1996, ISBN 978-0-471-11181-8 (angle)

## Vidu ankaŭ 
* Feromagnetismo
* Feroelektro

Kategorio:Kritaj fenomenoj
Kategorio:Fazaj ŝanĝoj
Kategorio:Temperaturo
Kategorio:Pierre Curie
Charlotte's Web

'''''Charlotte's Web'''* (prononco laŭ sistemo IFA [], per simplaj literoj ; anglalingve por *La araneaĵo de Charlotte*) estas infana romano de usona verkinto Elwyn Brooks White kaj ilustrita de Garth Williams. Ĝi estis publikigita la 15-an de oktobro 1952 per la eldonejo *HarperCollins*.

La romano rakontas la historion de porko nomata *Wilbur* kaj lia amikeco kun greneja araneo nomata *Charlotte*. Kiam Wilbur estas en danĝero de esti mortigita fare de la farmisto, Charlotte skribas mesaĝojn laŭdante Wilbur (kiel "Some Pig"; "Kia porko") en ŝia araneaĵo por persvadi la farmisto al li vivas. En 2000, la libroeldonista kaj -vendista magazino *Publishers Weekly* listigis la libron kiel la plej amase venditan infanan poŝlibron de ĉiuj tempoj.

*Charlotte's Web* estis adaptita en samnoma animacia filmo *Charlotte's Web* de *Hanna-Barbera Productions* kaj *Sagittarius Productions* en 1973. Paramount publikigis rekte vidbende vendatan daŭrigon, *Charlotte's Web 2: Wilbur's Great Adventure'', en Usono en 2003 (Universala liberigis la filmon internacie). Samnoma realaktora filma versio de la originala rakonto de E. B. White estis publikigita en 2006, kaj aldona samnoma videoludo ankaŭ estis publikigita en 2006.

## Intrigo 
Post kiam sia patro ŝparis la vivon de porkido el buĉado kiel la plej malgranda el la idaro, knabino nomita Fern Arable nutras la porkidon, nomante ĝin Wilbur. Kreskinte, Wilbur estas vendita al la onklo de Fern, Homer Zuckerman, kiu lasas ĝin en sia korto, kiel dorlotbeston, sed Wilbur estas ignorata de la ceteraj bestoj de la tenejo, ĝis ĝi amikiĝas kun araneo nomita Charlotte, kiu vivas en araneaĵo ĉe la porkejo de Wilbur. Malkovrante ke Wilbur estas destinita al buĉado, ĝi promesas klopodi ŝpari ĝian vivon. Tiucele, ĝi teksas en sia araneaĵo vortojn pri ĝi, kaj tiuj vortoj pri Wilbur (Kia porko!) estas atribuitaj al dia interveno de la najbaroj de Zuckerman. Ju pli pasas la tempo, des pli da enskriboj aperas sur la araneaĵoj de Charlotte, kio pligrandigas la famon. Sekve, Wilbur estas prezentita en la foiro de la konteo, akompanita de Charlotte kaj de rato Templeton, kiun ĝi dungas por inspiri siajn mesaĝojn. Tie, Charlotte demetas ovo-sakon entenantan sian naskotan idaron, kaj Wilbur, kvankam ĝi gajnis neniun premion, estas omaĝita de la organizantoj kaj vizitantoj de la foiro (do tro prestiĝa por esti buĉita). Verŝajne elĉerpita pro la demeto de siaj ovoj, Charlotte mortas malmultan tempon post la foriro de Wilbur. Reveninte al la farmbieno de Zuckerman, Wilbur konservas la ovo-sakon de Charlotte, kaj estas iomete malgaja kiam la novaj araneoj foriras iom post la eloviĝo. Nur la tri plej malgrandaj plurestas. Feliĉa trovi novajn amikojn, Wilbur nomas la araneojn Joy, Nellie, kaj Aranea, kaj la libro finiĝas menciante ke pluraj generacioj de araneoj akompanas ĝin en la postaj jaroj.

Kategorio:Verkoj el la anglalingva literaturo
Kategorio:Rakontoj el la anglalingva literaturo
Kategorio:Literaturo por infanoj
Kategorio:Fikciaj bestoj
Aba (mitologio)

Laŭ la helena mitologio, **Aba** aŭ **Abo** (helene Ἄβα, latine Aba) estis najado, nimfo rilata al fonto aŭ puto en la urbo Ergisko, en Kikonio (orienta Trakio).

Supozeble ŝi estis filino de la dio de la rivero Evroso, kiu trafluas la regionon. El sia amrilato kun Posejdono ŝi naskis Ergiskon, de kiu devenas la nomo de la urbo laŭ la Suido.

## Eksteraj ligiloj 
*  Aba ĉe Theoi.com

Kategorio:Idaro de la oceanidoj
Kategorio:Najadoj
Kategorio:Partneroj de Posejdono
Komjáti

**Komjáti** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.
eta|Blazono de Komjáti

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 160 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.5456/20.7613
* Loĝantaro: 330
* Poŝtkodo: 3765
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Komjáti situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Sajószentpéter-Turňa nad Bodvou, laŭ fervojo Tornanádaska-Miskolc. Szendrő troviĝas 21, Miskolc 54 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1283. Dum la turka erao la vilaĝo preskaŭ senhomiĝis. En 1896 la fervoja linio atingis la vilaĝon. Vilaĝservoj estas kulturdomo, interretejo, kuracejo, familihelpa servo, kuratoro, 2 vendejoj, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo de 1940
* kalvinana preĝejo de 1804, trakonstruita en 1912
* monumento pri falintoj de 2000
* nobeldomo de Fáy [fAj]

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.komjati.hu
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
San Marcos (Jalisco)

**San Marcos** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Marcos. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 075.

## Geografio 
**San Marcos** apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝtato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3533 loĝantojn. El tiuj estis 1785 viroj kaj 1748 virinoj. La komunumo havas surfacon de 292,85&nbsp;km². La meza alteco estas 1380 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 19,5 C. En la komunumo estas 1081,1&nbsp;mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270ra|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1136 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1013 scipovis legi kaj skribi kaj 123 viroj estis analfabetoj. Do 10.83 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1126 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 991 sciis legi kaj skribi kaj 131 virinoj estis analfabetoj. Do 11,63 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Marcos vivis 3170 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 11 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,347 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*San Marcos  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Cuthred (Wessex)

**Cuthred** (m. 756) estis reĝo de Wessex, Anglio ekde ĉ. 740. Li sekvis Aethelheard, kiu estis lia parenco - eble lia frato.

Kiam li altroniĝis Mercia estis la plej potenca regno de Anglio, kaj verŝajne Cuthred agnoskis la reĝon de Mercia kiel sia superulo. En 743 Aethelbald, reĝo de Mercia, devigis Cuthred milite subteni lin kontraŭ la kimroj.

Dum lia regado aferoj malfacilis. Lia heredonto Cynric (probable lia filo) estis mortigata en 748 (laŭ Henriko de Huntingdon, dum armeoribelo). En 750 okazis malsukcesa ribelo estrata de Aethelhun, grava nobelo.

En 752 Cuthred ribelis kontraŭ Mercia kaj venkis ĝian armeon proksime al Burford, Oxfordshire. Dum la resto de sia vivo Cuthred sendependis. La sekvantan jaron, li militis kontraŭ Dumnonia.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Wessex
Kategorio:Mortintoj en 756
Kovácsvágás

**Kovácsvágás** [kovAĉvAgAŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Sátoraljaújhely. La loknomo signifas: forĝisto-tranĉo. La lastan komprenu: senarbigo.
eta|Blazono de Kovácsvágás

## Bazaj informoj 
* Areo: 21 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 152 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4527/21.5307
* Loĝantaro: 640
* Poŝtkodo: 3992
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Kovácsvágás situas en valo de rojo, meze de sakovojo. Pálháza troviĝas 5, Miskolc 100&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la paleolitiko. La unua mencio devenis el 1427 en formo *"Vagas"*, kies kampoj apartenis al familio Perényi [prenji], la vilaĝo al fortikaĵo Füzér. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis kaj en la 18-a jarcento rehomiĝis. Vilaĝservo estas migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1815
* tombejo kun malnovaj tombŝtonoj

## Famuloj 
En Kovácsvágás naskiĝis instruisto János Warga.

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Aethelheard (Wessex)

**Aethelheard** (m. 740) estis reĝo de Wessex, Anglio ekde 726.

Eble li estis la bofrato de sia antaŭulo Ine. Estas neniuj informoj pri lia deveno.

En 726 Ine abdikis por pilgrimi al Romo. Estis neniu klara sekvanto, kaj, laŭ la anglosaksa historiisto Bede, Ine diris nur ke li konfidis la regnon al "pli junaj viroj". Aethelheard kaj Oswald pretendis la tronon. Verŝajne Oswald havis la pli grandan rajton ĉar, laŭ la Anglosaksa Kroniko, li devenis de Ceawlin kiu regis Wessex dum la malfrua 6-a jarcento. Tamen, eble helpe de Aethelbald, reĝo de Mercia (la plej potenca anglosaksa reĝo de la epoko), Aethelheard sukcesis. Preskaŭ certas ke li agnoskis Aethelbald kiel sia superulo. Malgraŭ tio, Aethelbald forprenis parton de norda Wessex, inkluzive la reĝan bienon ĉe Somerton, Somerset.

La *Anglosaksa Kroniko* raportas ke Frithugyth, la edzino de Aethelheard, pilgrimis al Romo en 737.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Wessex
Kategorio:Mortintoj en 740
Komlóska

**Komlóska** [komlOŝka] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Sárospatak.
eta|300px|Fortikaĵo nomata Solymos

## Bazaj informoj 
* Areo: 30 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 231 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3387/21.4645
* Loĝantaro: 320
* Poŝtkodo: 3937
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Komlóska situas sub monto 546 m-ojn alta en valo de rojo, fine de sakovojo. Sárospatak troviĝas 10, Miskolc 80 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri fortikaĵo nomata Solymos [ŝojmoŝ] devenis el 1338, pri komunumo *"Komlós"* el 1395. Poste la fortikaĵo neniam aperis en la historio, - ŝajnas - neniam finkonstruiĝis. La vilaĝo estas grava centro de la rutenoj. Vilaĝservo estas poŝto.

## Vidindaĵoj 
* grekokatolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Nia Sinjoro de 1820
* ruino de fortikaĵo

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* http://www.vendegvaro.hu
* http://www.nagyvofely.hu
* http://www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Krasznokvajda

**Krasznokvajda** [krasnokvajda] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Encs.
eta|maldekstre|Preĝejo de Krasznokvajda
eta|Preĝejo de Krasznokvajda

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 203 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.4701/20.9699
* Loĝantaro: 459
* Poŝtkodo: 3821
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Krasznokvajda situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Encs troviĝas 25, Miskolc 60&nbsp;km-ojn.

## Historio 
Dum la historio apude troviĝis 2 komunumoj: *Krasznokpuszta* aŭ *Krasznyik* kaj *Vajda*. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, infanĝardeno, lernejo, kuracejo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika gotika Preĝejo Nomo de Sankta Maria (Krasznokvajda), en la 18-a jarcento barokiĝis
* paroĥo de 1796
* kalvinana preĝejo
* kasteloj de Scholtz-Albin [ŝolc] kaj Szentimrey [sentimrei]

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Damaidi

**Damajdi** aŭ Damaidi (ĉine 大麥地, signifante Granda Tritika Kampo) estas vilaĝeto en Ĉinio en distrikto Zhongwei en regiono de Ninĝia, inter montoj de Weining en la norda kurbiĝo de la Flava Rivero. Oni trovis tie 8000 fru-ĉiniajn petroglifojn, aĝantajn inter 7-8000 jarojn.

## Rokaj skulptoj
La skulptoj ĉe Damaidi montras sociajn, naturajn temojn, de la suno kaj luno ĝis ĉasantaj, paŝtantaj homoj.

## Eksteraj ligiloj
* angle
* artikolo ĉe BBC

Kategorio:Vilaĝoj de Ĉinio
Kondó

**Kondó** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Miskolc.

## Bazaj informoj 
* Areo: 20 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 175 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.1877/20.6460
* Loĝantaro: 640
* Poŝtkodo: 3775
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
La vilaĝo situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Sajószentpéter troviĝas 7, Miskolc 23 km-ojn.

Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kulturdomo, poŝto.

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo, kiu en la 18-a jarcento renoviĝis

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.kondo.hu
* w.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Izotopoj de lantano

**Lantano** (**La**) havas multajn konatajn izotopojn. La izotopoj estas ekde 117La ĝis 155La. La sola stabila izotopo estas 139La.

38 radioaktivaj izotopoj de lantano estas konataj. El ili la plej stabilaj estas 138La kun duoniĝotempo 105×109 jaroj kaj 137La kun duoniĝotempo 60000 jaroj. La ceteraj radioaktivaj izotopoj havas duoniĝotempojn kiuj estas malpli grandaj ol 2 diurnoj.

Nature okazanta lantano estas komponita el unu stabila izotopo 139La kaj unu radioaktiva izotopo 138La. La stabila izotopo, 139La, estas la plej abunda kun natura abundeco 99,91%.

La norma atompezo estas 138,90547(7) *u*.

## Tabelo 
### Notoj 
* Mallongigoj de duoniĝotempo estas: *a*=jaro, *d*=diurno, *h*=horo, *min*=minuto, *s*=sekundo, *ms*=milisekundo, *µs*=mikrosekundo, *ns*=nanosekundo.
* Ekzistas geologie esceptaj specimenoj en kiuj la izotopa komponaĵo estas ekster la raportita limigo. La necerteco en la atompezo povas superi la donitan valoron por ĉi tiaj specimenoj.
* Valoroj markitaj per # estas ne pure derivitaj de eksperimentaj datumoj, sed almenaŭ parte de sistemaj tendencoj. Spinoj kun malfortaj asignaj argumentoj estas enmetitaj en krampojn.
* Necertecoj estas donitaj en konciza formo en krampoj post la respektivaj lastaj ciferoj. Necertecaj valoroj signifas unu norman diferencon, escepte de izotopa komponaĵo kaj norma atompezo de IUPAC kiuj uzas elvolvitajn necertecojn.

## Eksteraj ligiloj 
* Izotopaj masoj de Ame2003 pritakso de atomaj masoj  de G. Audi, A.H. Wapstra, C. Thibault kaj O. Bersillon en *Atomkerna Fiziko* A729 (2003).
* Izotopaj komponaĵoj kaj normaj atomaj masoj de Atompezoj de la eroj. Recenzo 2000 (Teknika raporto de IUPAC). *Pure Appl. Chem.* volumo 75, no. 6, pp. 683-800, (2003) kaj Atomaj pezoj peviziitaj (2005) .
* Audi, Bersillon, Blachot, Wapstra. La Nubase2003 pritakso de atomkernaj kaj disfalaj propraĵoj , Nuc. Phys. 729, pp. 3-128 (2003).
* Nacia Atomkerna Datuma Centro, Brookhaven Nacia Laboratorio. Informo ekstraktita de la NuDat 2.1 datumbazo (ekstraktita en septembro de 2005).

Kategorio:Izotopoj
Centwine

**Centwine** (m. post 685) estis reĝo de Wessex, Anglio ekde ĉ. 676.

Li iĝis reĝo post la morto de Aescwine, kies regado daŭris nur ĉirkaŭ unu jaron. Laŭ la Anglosaksa Kroniko li estis filo de Cynegils, antaŭa reĝo de Wessex, kaj tiel frato de du aliaj antaŭaj reĝoj de Wessex, Cwichelm kaj Cenwalh. La *Kroniko* diras ke li "forpelis la britojn al la maro". La *Carmina Ecclesiastica* de Sankta Aldhelm (kiu mortis en 709) diras ke li estis la venkanto en tri gravaj bataloj, kaj ke, kiam li ekregis, li estis pagano, sed konvertiĝis al kristanismo kaj iĝis patrono de la eklezio.

Laŭ la biografio de Sankta Wilfrid verkita de Eddius Stephanus (kiu vivis dum la malfrua 6-a kaj frua 7-a jarcento), Centwine edziĝis al Iurminburh, la dua edzino de Ecgfrith, reĝo de Northumbria - sed foje la fontoj donas al ŝi aliajn nomojn, kiel Engyth. Ilia filino Edburga aŭ Bugga iĝis benediktana monaĥino, kaj en 716 abatino de Minster en Thanet, Kent.

Laŭ Aldhelm, Centwine abdikis kaj eniris monaĥejon: li "transdonis la riĉaĵojn kaj povojn de regado kaj lasis sian regnon je la nomo de Kristo". Oni ne scias lian mortdaton. Li estis sekvata de Caedwalla.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Wessex
San Martín de Bolaños

**San Martín de Bolaños** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Ĥalisko. La ĉefurbo de la komunumo estas San Martín de Bolaños. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 076.

## Geografio 
**San Martín de Bolaños** apartenas al la regiono Norte kiu situas en la nordo de la subŝtato Ĥalisko (tiu regiono preskaŭ ne havas ligojn kun la aliaj regionoj; ĝi situas tre insule). Al tiu regiono apartenas 10 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 3205 loĝantojn. El tiuj estis 1603 viroj kaj 1602 virinoj. La komunumo havas surfacon de 991,99 km². La meza alteco estas 800 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 27,6 C. En la komunumo estas 623,4 mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270ra|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Ĥalisko.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1194 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1030 scipovis legi kaj skribi kaj 164 viroj estis analfabetoj. Do 13.74 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1219 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1039 sciis legi kaj skribi kaj 180 virinoj estis analfabetoj. Do 14,77 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Martín de Bolaños vivis 3450 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 59 indiĝenoj. Tio signifas ke 1,71 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Vidu ankaŭ 
: Bolanjoso

## Eksteraj ligiloj 
:  San Martín de Bolaños  en *Enciclopedia de los Municipios de México*

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Edburga

**Edburga** (aŭ Bugga aŭ Eadburh, m. 751) estis anglosaksa sanktulino.

Ŝiaj gepatroj estis Centwine, reĝo de Wessex, kaj ties edzino Iurminburh aŭ Engyth. Ŝi iĝis monaĥino kaj eniris la abatejon de Minster en Thanet, Kent, kie ŝi estis amikino kaj studento de la abatino Sankta Mildred. Ŝi sekvis Mildred kiel abatino en 716. Ŝi estis lerta skribistino kaj kaligrafino. Ŝi pilgrimis al Romo, kie ŝi renkontis Sanktan Bonifacion, kun kiu ŝi poste korespondis (kvankam la leteroj perdiĝis). Ŝi subtenis lian misian agadon en Germanio kaj kopiis manuskriptojn por li. Ŝi mortis en 751 ĉe sia abatejo.

Ŝia fest-tago estas la 12-an de decembro.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Abatoj
Kategorio:Sanktuloj
Kategorio:Mortintoj en 751
Hungara leporhundo

La **Hungara leporhundo** estas raso de hundo.

Ĝi apartenas al la grupo de leporhundoj.

## Priskribo 
La plej oftaj koloroj estas bruna, griza, blanka (ankaŭ mikse).

## Fabelo 
Ŝajnas, dum la tuta historio la hungaroj profitis ĉashundo tiun hundon. Ĝi havas tre longajn piedojn, sekve tre rapide kuras. En la mezepoko jam ŝatata raso estis la leporhundo, la plej elstaraj apartenis al la reĝo. En la 19-a jarcento oni fondis klubojn, kie ariĝis ŝatantoj de leporhundoj en Hungario. Oni aranĝis ankaŭ konkursojn pri hundokuro.

## Vidu ankaŭ 
eta|180px|maldekstra|Hungara leporhundo
* Kanisedoj
* Hundo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Leporhundoj
Kategorio:Hungaraj bestoj
Arondismentoj de Bouches-du-Rhône

La franca **departemento Bouches-du-Rhône** konsistas el kvar arondismentoj:

*Arondismento Aix-en-Provence, ĉefurbo Aix-en-Provence, 10 kantonoj, 48 komunumoj
*Arondismento Arles, ĉefurbo Arles, 4 kantonoj, 29 komunumoj
*Arondismento Istres, ĉefurbo Istres, 7 kantonoj, 21 komunumoj
*Arondismento Marseille, ĉefurbo Marseille, 16 kantonoj, 21 komunumoj

## Historio 
* 1790: Ekesto de la departemento kun 6 distriktoj: Aix, Apt, Arles, Marseille, Salon, Tarascon
* 1800: Kreado de tri arondismentoj : Aix, Marseille, Tarascon
* 1817: Arles iĝas sub-prefektejo (arondismenta ĉefurbo) anstataŭ Tarascon
* 1981: Kreado de la arondismento Istres
* 2015: regrupigo de la kantonoj kaj komunumoj inter la arondismentoj
Arondismento Istres

La **arondismento Istres** (france *arrondissement de Istres*, ) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane *Bocas de Ròse*) en la administra regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura,  , mallongigo: regiono PACA, okcitane ''Provença-Aups-Còsta d'Azur''. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Istres, . Komence de la jaro  en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La arondismento ekestis en 1981 pro administra restrukturigo. Ĝis plua administra reformo de marto 2015 ĝi konsistis el 8 kantonoj - ekde tiam ĝi inkludas komunumojn de 7 ŝanĝitaj kantonoj.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Bouches-du-Rhône 
* Listo de arondismentoj de Francio

Kategorio:Istres
Istres
Karola saknestulo

La **Karola saknestulo** (*Anthoscopus caroli*) estas specio de birdoj de la familio de Remizedoj kiuj karakteras pro konstruo de **sakformaj nestoj pendantaj** kaj el la genro *Anthoscopus* kiu karakteras pro konstruo de **falsaj enirejoj** en tiuj.

## Aspekto 
Ĝi estas eta kaj malpeza birdo ( 8–9&nbsp;cm, 6.0-6.9 g) kiu pendiĝas kapaltere por nutri sin kiel ĉe paruedoj. **Supraj partoj estas grizecaj kaj subaj estas pli helaj**. Pli precize la vizaĝo estas helokra kaj tie kontrastas la nigraj okulo kaj beko, krom grizeca bridostrio el la beko al la okulo; la beko estas mallonga, konusfoma kaj akrapinta kiel ĉe aliaj remizedoj. **Supra kapo, nuko kaj supra dorso estas grizaj**. Flugiloj kaj vosto havas nigrajn al malhelgrizbrunajn plumojn kun helaj bordoj; la vosto estas tre mallonga, pli ol ĉe la saknestuloj de la genro Remiz, kaj la subvosto hela. La brusto estas blankeca kaj la flankoj kaj la ventro flavokraj al oranĝecaj. Gamboj kaj piedoj estas grizaj.

## Disvastiĝo kaj vivejo 
Ili troviĝas en granda parto de subsaharaj landoj de Afriko nome laŭ alfabeta ordo Angolo, Bocvano, Burundio, Respubliko Kongo, Demokrata Respubliko Kongo, Kenjo, Malavio, Mozambiko, Namibio, Ruando, Sudafriko, Svazilando, Tanzanio, Ugando, Zambio kaj Zimbabvo. Geografie temas pri zono el Ugando suden tra Kongo al Angolo kaj Sudafriko.

Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj, seka savano kaj humida savano. Tiu afrotropisa specio preferas arbarojn de larĝaj folioj kiel tiuj de la specioj *Combretum*, *Terminalia sericea*, *Burkea africana* kaj *Brachystegia*. Foje en malfermaj arbaroj de akacioj kaj ĉeurbaj ĝardenoj.

## Kutimoj 
Ili manĝas ĉefe insektojn, sed ankaŭ foliburĝonojn aŭ nektaron, ofte en foliaro el branĉetoj. Ili povas kuniĝi al aroj de miksitaj specioj, ofte kun eremomeloj, Suda hilioto, filoskopoj kaj zosteropedoj. Ili kutime vivas en paroj aŭ familiaj grupoj de ĝis 7 individuoj. Ripozas en malnovaj nestoj.

Ambaŭ seksoj konstruas la neston, kiu estas **ovalforma sako konstruita el teksitaj araneretoj**, planta materialo kaj alia laneca materialo. Glueblan enirejon lokigas supre, kiu povas esti kaj fermita kaj malfermita per separo kaj malseparo de la bordoj de la tubenirejo konstruita inter branĉetoj. Sub la enirejo estas sojlo kiu utilas kiel ripozejo por la birdo por malfermi la enirpordon per unu piedo. La nesto estas ĉirkaŭ 5–10 m supergrunde.

La ino demetas 2-8, plej ofte 4 ovojn kovotajn dum ĉirkaŭ 15-19 tagoj. Ambaŭ gepatroj manĝigas la idojn, kiuj elnestiĝoelnestiĝas post ĉirkaŭ 22-26 tagoj.

## Aliaj 
Estas naŭ subspecioj baze sur ŝanĝetoj en la plumarkoloroj. La subspecio *sylviella* foje estas disigita kiel *Okraventra saknestulo*.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004.  Anthoscopus caroli.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 25an de julio 2007.
* En la angla pri tiu specio
* Hockey PAR, Dean WRJ & Ryan PG (eldonistoj) 2005. Robert's Birds of Southern Africa, 7a eldono. John Voelcker Bird Book Fund, Kaburbo, Sudafriko. ISBN 0-620-34053-3 

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Afrotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Afriko
San Martín de Hidalgo

**San Martín Hidalgo** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas San Martín Hidalgo. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 077.

## Geografio 
**San Martín Hidalgo** apartenas al la regiono Valles kiu situas en la centro de la subŝtato kun limo al la regiono "Centro". Al la regiono Valles entute apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 24127 loĝantojn. El tiuj estis 11419 viroj kaj 12708 virinoj. La komunumo havas surfacon de 324,57 km². La meza alteco estas 1300 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20,9 C. En la komunumo estas 964.00 mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270ra|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.
eta|maldekstra|270ra|Rigardo al la ĉefurbo de San Martín Hidalgo.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 8655 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 7861 scipovis legi kaj skribi kaj 788 viroj estis analfabetoj. Do 9.1 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 9543 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 8750 sciis legi kaj skribi kaj 785 virinoj estis analfabetoj. Do 8,23 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en San Martín Hidalgo vivis 24524 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 13 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,053 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*San Martín Hidalgo  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Ládbesenyő

**Ládbesenyő** [lAdbeŝenjO] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Edelény.

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 179 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3435/20.7896
* Loĝantaro: 320
* Poŝtkodo: 3780
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Ládbesenyő situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Edelény troviĝas 5, Miskolc 26 km-ojn.

## Historio 
Ladislao la 1-a (Hungario) permesis al la peĉenegoj vivadi ankaŭ tie. Ili ricevis privilegiojn, sed ili devis defendi la regionon. La unua mencio okazis en 1291 laŭ tiama ortografio *Besenew*. En 1604 apud la vilaĝo la Habsburgoj venkis armeon de Stefano Bocskai.

En Ládbesenyő migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝino de Rozario
* romkatolika preĝejo omaĝe al Apostolo Sankta Andreo
* Kalvinana preĝejo (Ládbesenyő), ŝajnas - el la mezepoko, kiu baldaŭ barokiĝis
* muzeo pri poloj

== Komunumoj pri *besenyő* (= peĉenego) en Hungara reĝlando ==

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.regionalis.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Itala malgranda leporhundo

La **Itala malgranda leporhundo** estas raso de hundo.

Ĝi apartenas al la grupo de leporhundoj.

## Priskribo 
Koloroj akcepteblaj:
* nigra
* griza
* flava
* kun marko blanka 

eta|maldekstra|200px|Itala malgranda leporhundidoj

## Vidu ankaŭ 
* Kanisedoj
* Hundo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Leporhundoj
Supratona harmoniko

**Supratona harmoniko** oder **supratona melodiko** estas en la muziko speco de harmoniscienco. 

En supratona harmoniko la gamoj ne orientiĝas je matematike kondiĉitaj skaloj kiel plen- aŭ duontonoj, sed je la suprotonoj de baztono. Melodioj kaj akordoj sekvas relative rigidan skemon.

## Supratona skemo
Suprotonoj estas tonoj, kiuj kunsonas je la ludado de baza tono. Ili oblas la frekvencon de baza tono. Jen la plej gravaj supraj tonoj de baza tono:

#Baza tono – ekz.: C
#Oktavo (duobla frekvenco) - ekz: c
#Kvinto (triobla frekvenco) - ekz: g
#Kvarto (kvarobla frekvenco) - ekz: c'
#Granda tercio (kvinobla frekvenco) - ekz: e'
#Malgranda tercio (sesobla frekvenco) - ekz: g' 
#Malgranda tercio (sepobla frekvenco) - ekz: b' (vd. malsupren)
#Granda sekundo (okobla frekvenco) - ekz: c

je kio ĉiu intervalo superas la antaŭan supratonon. Tiel la tria supra tono situas du oktavojn super la baza tono. La sepa suprotono situas iomete malsupre de la „pura” malgranda tercio. Tial oni nomas la septimon inter la 4-a kaj 7-a suprotono ankaŭ naturseptimo male al la t.n. pura septimo (vd. tamen pri tio ankaŭ : bontemperata agordo). 

Supratona harmoniko plejofte uzas nur la ĉi tie listigitajn suprotonojn. Foje oni kombinas la suprantonan harmonikon kun kvintonismo, kiel ekz. en andolanda muziko .

## Disvastiĝo
Supratona harmoniko estas disvastiĝinta precipe en tradiciaj muzikstiloj de Azio kaj Sudameriko. Apartan signifon ĝi havas en la tradicia muziko de la andaj landoj, kiuj nur post la alveno de la hispanoj en la 15-a jarcento alprenis la diatonismon.

## Vidu ankaŭ 
Suprotono, Agordoj (muziko), Cendo (muziko), Kromata gamo, Pura agordo, bontemperata agordo, Egalŝtupa agordo
Kategorio:Muzika teorio
Ĉamameo

**Ĉamameo** (gvarania lingvo: *chamamé* [ĉamaME], hisp.: *polka correntina*) estas stilo de la popolmuziko de Argentino. Ĝi estas disvastigita precipe en la provinco Corrientes. Ĝi estas danco en 6/8-takto, kiu ege similas al polko.

La stilo ekestis dum la kolonia epoko, kiam la jezuitoj provis misii la gvaraniojn. Ĉar multaj misiistoj devenis de orienta Eŭropo, dancoj el iliaj devenlandoj – ĉefe la polko - disvastiĝis ankaŭ en la jezuitaj misiokolonioj de Sudameriko. La indiĝena loĝantaro miksis ĉi tiujn influojn kun sia propra muziko, ĉamameo do estas rezulto de stilintermikso. Fama muzikisto de ĉamameo estas la akordionisto *Raúl Barboza*. 

Kategorio:Latinamerika muziko
Kategorio:Dancoj de Argentino
Subordiĝismo

**Subordiĝismo**, el la latina subordinatio (postmetado), ampleksas diversajn prakristanajn herezojn, en kiuj la persono de Jesuo estis konsiderita dieca aŭ minora Dio,  dependa kaj malsupera ol la Patro: tiom dependa ke li taksiĝas kreaĵo de Dio, perfektega ja, jes, sed ĉiam kreita. Iniciatintoj de tiu subordiĝa lingvaĵo, kaj foje ankaŭ doktrino, estis iuj grekaj apologiistoj de la dua kaj tria jarcentoj, kiel Justino Martiro, Panteno, Klemento de Aleksandrio ktp kaj ankaŭ Origeno.
 
Laŭ Justino, la Logoso (vidu la preambolon de la evangelio de Johano), prezentita kiel unika fonto de inteligebleco de la universo kaj aparte de homa menso, foje aperas dio nimora. Laŭ aliaj, la Logoso estas kreinta kun la Patro sed ili penas trovi la ĝustan lingvaĵon, tute novan en religia monoteismo, ŝajnis al ili ke la substanca egaleco de la tri personoj finiĝus en triteismon (tri dioj). Kvankam malkreskanta, la subordiĝa lingvaĵo daŭris ĝis la kreo de la klara formulo: la Filo havas la saman substancon de Patro kaj adoreblas kiel la Patro.

La lingvaĵo, kaj foje ankaŭ la doktrino subkuŝanta, siavice influita de nekristanaj grekaj filozofioj, kontribuis al estiĝo de diversaj doktrinoj, senpere kaj senhezite, rifuzitaj de la universa eklezio. Tiuj doktrinoj, herezaj, estas: Docetismo (la korpo de Jesuo estis nur ŝajna), Modalismo (Dio estas unika persono kiu manifestiĝas laŭ tri malsamaj manieroj), Monarĥismo (Dio sola persono kun dependantaj malsuperaj Filo kaj Spirito), [Adoptismo] (la Filo estas nur adoptita en la bapta momento), kaj fine Arianismo (la Filo ne estas Dio).

Kiel jam dirite, tiuj doktrinoj estis rifuzitaj kaj akre kondamnitaj de la ununura granda eklezio kvankam mankanta je la posta lingvaĵo koncernanta la Triunuon. Tiuj doktrinoj estis, tial, merĝenigitaj pro tio ke ili kontraŭis la samdignecon de la tri personoj, kvankam jam ne perfektiĝis kaj disvastiĝis la korekta lingvaĵo, kio okazos en la koncilioj Nicea (325) kaj tiu de Konstantinopolo de 381.

## Eksteraj ligiloj 
http://fr.wikipedia.org/wiki/Subordinationisme

http://it.wikipedia.org/wiki/Primo_concilio_di_Costantinopoli

http://www.parrocchie.it/calenzano/santamariadellegrazie/ERESIEa.htm

Kategorio:Kristanismo
Kategorio:Ekumenaj Koncilioj
Léh

**Léh** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en distrikto Szikszó.

## Bazaj informoj 
* Areo: 8 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 136 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.2920/20.9819
* Loĝantaro: 500
* Poŝtkodo: 3832
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Léh situas en Cserehát en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Szikszó troviĝas 15, Miskolc 30, Budapeŝto 200 kilometrojn http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=3531&i2=9566 .

## Historio 
La unua mencio devenis el 1281 en formo *"terra Loh"*. En 1638 la turkoj okupis la vilaĝon. En 2002 granda inundo okazis. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika klasikisma preĝejo omaĝe al Sankta Koro de Jesuo de 1826
* kastelo de Hegyi [hedji] de 1911

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Kordoba kvarteto

eta|*Carlos "La Mona" Jiménez*, unu el la plej famaj kantisto de kordoba kvarteto
**Kordoba kvarteto** (hisp.: **Cuarteto cordobés**) estas speco de pop-muziko, ekestinta en la 1940-aj jaroj en la argentina urbo Kordobo kaj ties ĉirkaŭaĵo. Ĝi baziĝas sur simpla piano-akompanmodelo, kiu estas priskribata per la onomatopea vorto **tunga-tunga** uzata ankaŭ sinonime por ĉi tiu muzikstilo.

Komence popolmuziko de enmigrinto-kolonioj en kamparaj regionoj de la provinco Kordobo, influata de eŭropaj dancostiloj, la kvarteto evoluis al urbeca muzikstilo kun la centro Kordobo kaj ankaŭ muzike forte ŝanĝiĝis. Ĝi nuntempe estas ege ligita kun la kulturo de la junuloj el la laboristaj kaj mizeraj kvartaloj de la urbo, tamen estas komerce sukcesa en tuta Argentino kaj kaj en kelkaj najbarlandoj.

## Fontoj 
Kategorio:Latinamerika muziko
Kategorio:Dancoj de Argentino
Ŝtatministro

**Ŝtatministro** (: *Minister van staat;* : ''Ministre d'état'') estas honortitolo, kiun oni en Belgio donas al personoj, kiuj havis grandajn meritojn en la politika vivo.

## Nomumado 
Kvankam la nomumadon al ŝtatministro oficiale faras la reĝo, la kandidatojn la ĉefministro proponas, kaj li havas sufiĉe grandan liberecon. Ĉiuj ŝtatministroj kune formas la Konsilantaron de la Krono. Tiu ŝtata konsilantaro en okazoj de grandaj krizoj povas esti vokata, por konsili al la ministraro.

## Ŝtatministroj 
Kelkaj belgaj ŝtatministroj menciitaj en Vikipedio

* Willy De Clercq (06/01/85)
* Philippe Busquin (26/05/92)
* Karel Van Miert (26/05/92)
* Guy Verhofstadt (30/01/95)
* Annemie Neyts-Uyttebroeck (30/01/95)
* Louis Michel (30/01/95)
* Étienne Davignon (26/01/04)

Kategorio:Politiko de Belgio