open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Béla Mátis

**Béla MÁTIS** [mAtiŝ] rumania hungara verkisto, poeto. Li naskiĝis la 10-an de septembro 1927 en Borla kaj mortis en Baia Mare la 10-an de februaro 1987.
## Kariero
Béla Mátis estis laboristo. Li finis la paptistan seminarion en Bukareŝto (1947). Li laboris en Baia Mare, instruis en Săcăşeni (1948-50). Li estis ses monatoj en preventa arestaĵo senkulpe (1966). Li prezentiĝis kun poemoj baptistaj revuoj de Budapeŝto (1943). Li estis ekstera redaktoro de religia revuo *Igazság Tanúja* en Zalău (1946-47), raportisto de *Bányavidéki Fáklya* (1957-59). Li publikigis en gazetoj: Előre, Ifjúmunkás, Munkásélet, Igazság, Falvak Dolgozó Népe, Új Élet, Utunk. Lia aŭtobiografia romano restis en manuskripto (*Egyetemem az Élet*). 
## Fonto
*RMIL 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Granda Palaco (Lillo)

[eta|Kongresanoj de la [UK 2015 antaŭ la kongresejo]]
[eta|Solena malfermo de la [UK 2015 en la centra salono]]
**Granda Palaco (Lillo)** aŭ **Lilla Granda Palaco** () estas konstruaĵo situanta en Lillo, (norda Francio), pripensita de Rem Koolhaas, apud la urbocentro kaj la stacidomoj. Ĝi kungrupigas tri ejojn: kongresejon, ekspoziciejon kaj spektaklejon Zénith Arena.

Ĝi devenas de la politika volo de Pierre Mauroy fari el Lillo grandan eŭropan metropolon. La projekto estis iniciatita dum la 1980-aj jaroj kaj la konstruaĵo malfermis siajn pordojn en junio 1994 (Zénith Arena, en novembro 1994).

Lilla Granda Palaco estas mastrumata de Anonima Societo kun miksa ekonomio, el kiu urbo Lillo posedas 61 %. Ties nuna prezidanto estas Jacques Richir.

En la kongresejo de la 25-a de julio ĝis 1-a de aŭgusto 2015 okazis la 100-a Universala Kongreso de Esperanto.

*   ''''

## Infrastrukturo 
* Kongresejo:
** 3 amfiteatroj (300, 500 kaj  sidlokoj)
** 28 kunveno-ĉambroj (de 10 ĝis 500 personoj)
** 1 ejo malgranda ekspozicio ()
** 1 ejo « poster » ()
** 1 salono por bankedo ( sidlokoj)

* Ekspoziciejo:
** Ĝis  aranĝeblaj kaj apartigeblaj en tri partojn

* Zénith Arena:
**  sidlokoj ( sidaj/staraj)

* Aŭtoparko:
**  lokoj

Pligrandigo de  de la ekspoziciejo estas antaŭvidita.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de Lille Grand Palais
* Oficiala retejo de Zénith Arena
* Lille2015 - 100a Universala Kongreso de Esperanto

## Tradukfonto 
Kategorio:Konstruaĵoj en Lille
Kategorio:Kongresejoj
Gonur Tepe

**Gonur Tepe** estas arkeologia loko sur ĉirkaŭ 55 hektaroj en Turkmenio, kiu estis loĝata de hind-iranaj popoloj ĝis iam en la 2-a jarmilo a.K., ekde 2500 a.K. Ĝi situas proksimume 60 km norde de Mary (Turkmenio) (la ĉefurbo de Provinco Mary).

La loko estis malkovrita de la greka-rusa arkeologo Viktor Sarianidi. Sarianidi malkovris palacon kaj la fortikigitan adoban areon, kaj templojn kun fajro-altaroj, kiun li opinias dediĉitaj al la zaratuŝtrisma religio. Li ankaŭ trovis ion, kio ŝajnas esti la kaldrono por la rita trinkaĵo *somo*, kiu estas menciita en la rigvedo kaj ankaŭ en la avesto kiel haoma. Sarianidi atestas, ke li ankaŭ trovis telerojn kun postsignoj de mariĥuano, papavo kaj efedrino. Laŭ Sarianidi, tiu malkovro plifortigas la teorion ke tiuj estis la ingrediencoj de *soma*.

La norda parto de la kompleksa havis centran citadelo-similan strukturon de ĉirkaŭ 100m sur 180 m. La suda komplekso estas proksimume 1,5 hektarojn granda. La loko estis plej verŝajne forlasita post kiam la rivero murgab ŝanĝis la fluejon al la okcidento. Gonur estas inter la plej grandaj ruinoj en la Murgab-flueja regiono; pli ol 150 antikvaj setlejoj trovitaj tie, dateblas al la frua bronzepoko (2500-1700 a.K.).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Baktria-Margiana Arĥeologia Komplekso
* Merv

Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Turkmenio
Kategorio:Provinco Mary
Kategorio:Turkmenio
Voulaines-les-Templiers

**Voulaines-les-Templiers** estas franca komunumo lokita en departemento Côte-d'Or en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

## Geografio 
eta|maldekstra|Limoj de la komunumo
eta|maldekstra|Loĝantaro 
## Historio 
La unua dokumenta mencio de Voulaines datiĝas el la jaro 1076 kiel *Villenae*.

En 1375 hospitalanoj instalis tie la hejmon de ilia granda prioro por Ĉampanjo.
.

## Arkitekturaj vidindaĵoj 
La preĝejo Kristnasko estis konstruita de 1827 ĝis 1829. Ĝia fasado estas novklasika kun kolonoj laŭ dorika ordo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Côte-d'Or

## Eksteraj ligiloj 
*Paĝaro écho des communes
*La priorejo

Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
12596 Shukla

'*12596 *Shukla'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Kavita M. Shukla*, finalistino de la *Intel International Science and Engineering Fair* 2002 pro ŝia projekto pri biokemio. Ŝi estis lernantino ĉe la *Centennial High School'' de Ellicott City, Marilando, Usono.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Rivero Sangha

La rivero **Sangha** estas ekstra alfluanto de la rivero Kongo en centra Afriko. Ĝi ekestas per kunfluo de la du fondoriveroj Kadéï kaj Mambéré apud la loĝloko Nola en la Centrafrika Respubliko. Kun sia meznombra akvotrafluo de 2 471 m³/s kaj akvokolekta areo de 213 400 kvadrataj kilometroj ĝi estas grava alfluanto de la Kongo.

De la loĝloko Nola la rivero fluas suden. Proksime de la loĝloko Salo ĝi iĝas la limrivero inter Kameruno kaj la Centrafrika Respubliko, poste inter Kameruno kaj la Respubliko Kongo. En sia fina parto ĝi tre disbranĉiĝas kaj akvovoje "interplektiĝas" kun la najbaraj riveroj. La enfluejo en la riveron Kongo estas apud la loĝloko Mossaka en la Respubliko Kongo kaj tuŝas la limon al la Demokratia Respubliko Kongo, kiun konsistigas la rivero Kongo - tial formale ĝi ankaŭ konsideratas limrivero de la Demokratia Respubliko Kongo.

Kategorio:Internaciaj riveroj en Afriko
Kategorio:Riveroj en la Centr-Afrika Respubliko
Kategorio:Riveroj en Kameruno
Kategorio:Riveroj en la Respubliko Kongo
Kategorio:Riveroj en la Demokratia Respubliko Kongo

Kategorio:Ekoregionoj en la Demokratia Respubliko Kongo
Gian Galeazzo Visconti

**Giovanni Galeazzo VISCONTI** (naskiĝis en Pavio, en la 16-a de oktobro 1351 - mortis en Melegnano, en la 3-a de septembro 1402) estis Grafo de Virtù, Ĉampanjo kaj 1-a Duko de Milano.

Filo de Galeazzo la 2-a Visconti (1320-1378) kaj Bianka de Savojo (1335-1387), li regis la mezepokan urbon inter 1395 kaj 1402. Li estis la granda fondinto kaj patrono de la monaĥejo Certosa di Pavia, finkonstruis la Kastelon Visconti, en Pavio, komencita de sia patro kaj daŭrigis la laborojn de la Duomo de Milano.

## Biografio 
Dum sia patroneco de la Kastelo Visconti, li multe kontribuis por la kresko de kolekto da sciencaj traktatoj kaj riĉe ilustritaj enluminuroj de la Biblioteko Visconti.

Kvankam li estis pli konata kiel Senjoro de Milano, lia patro havis suverenecon je la urbo Pavio. En 1385, Gian Galeazzo akiris la regopovon de Milano, politike renversigante sian onklon Bernabò Visconti (1323-1385) per malhonestaj manovroj. Li arestis sian onklon, kiu baldaŭ mortis, supozeble venenita laŭ liaj ordonoj.

Li unue edziĝis al Izabela de Valois (1348-1372), kiu donis al li la titolon kiel Grafo de Vertus, kaj tiel li estis konata en la komenco de sia kariero. Sindediĉa patro al lia filino Valentina - edzino de Ludoviko la 1-a (Orleans) (1372-1407) kaj patrino de la fama poeto Karlo la 1-a, Duko de Orleans (1394-1465) - Gian Galeazzo reagis al la babilaĉoj rilate al sia filino en la franca kortego kaj minacis deklari militon kontraŭ tiu lando. La edzino de Karlo la 6-a de Francio estis Izabela de Bavario (1370-1435), pranevino de Bernabò Visconti, kaj do, akra rivalino de Valentina kaj ŝia patro Gian Galeazzo. Post kiam la edzino Izabela de Galeazzo mortis dum nasko de sia infano, en 1373, li edziĝis en dua nupto en la 2-a de oktobro 1380, sia unuagrada kuzino Katerina Visconti, filino de mortinta Bernabò, kaj kun ŝi li havis du filojn: Gian Maria kaj Filippo Maria.

La rolo de Galeazzo kiel ŝtatestro ankaŭ prenis la kolorojn de la konkero. Iom post la sieĝo de Milano, li prenis al si Veronon, Vicenzan kaj Padovon, kaj stariĝis kiel Senjoro de ĉiuj tiuj urboj, kaj en malmulte da tempo li havis la kontrolon preskaŭ de la tuta valo de la Pado, inkluzive de Piacenza, kiu, en 1393, li oferdonis al la familio Confalonieri kun feŭda povo, kies teritorioj jam apartenis al ili en la valoj ĉirkaŭ Piacenza. En 1390, li perdis Padovon, kiam ĝi restariĝis en la manojn de Francesco la 2-a Novello da Carrara (1359-1406). Galeazzo ricevis la titolon kiel Duko de Milano el la mano de Venceslao la 1-a, reĝo de la romanoj, en 1395, je la kosto de 100 mil florenoj.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Coluccio Salutati (1331-1406)
* Aleksandro la 5-a (1339-1410)
* Valentina Visconti, Dukino de Orléans (1368-1408)
* Gian Maria Visconti (1388-1412)
* Filippo Maria Visconti (1392-1447)

## Literaturo 
* Storia di Milano

## Referencoj 
Gian Galeazzo
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Dukoj de Milano
Giovanni Maria Visconti

**Gian Maria VISCONTI** (naskiĝis en Abbiategrasso, en la 7-a de septembro 1388 - mortis en Milano, en la 16-a de majo 1412) estis itala nobelo.

## Biografio 
Li estis filo de Gian Galeazzo Visconti (1351-1402) kaj Katerina Visconti (1362-1404) kaj frato de Filippo Maria Visconti (1392-1447). Antaŭ la morto de sia patro li havigis al si la povon en 1402, havante nur 13 jarojn, sub la regeco de la patrino, kaj en malmulte da tempo la duklando diseriĝis. Inter la pluraj partioj disputantaj la teritoriojn, Facino Cane (1360-1412)(1360-1412) estis la plej favorita. Profitante la kruelecon de Gian Maria, li sukcesis krei dubojn pri lia edzino Katerina, kiu arestiĝis en Monza, kie ŝi mortis en la 17-a de oktobro 1404, probable murdita. La duko estis fama dank'al siaj hundoj, kiuj estis trejnitaj por mortigi homojn.

En 1408, Gian Maria edziĝis al Antonia Malatesta el Cesena, filino de Karlo Malatesta, Senjoro de Rimini. Ili ne havis gefilojn.

Komploto, kreita de la milanaj partioj de la gibelinoj, leviĝis kontraŭ la Duko, kiam Facino Cane estis malsana en Pavio, kaj Gian Maria estis murdita antaŭ la Preĝejo de Sankta Gotardo, en Milano. La mortanta Facino devigis siajn oficirojn ĵuri apoge al Filippo Maria, frato de Gian Maria, kiu fakte sukcedis lin.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Gian Galeazzo Visconti (1351-1402)
* Filippo Maria Visconti (1392-1447)
* Galeazzo la 2-a Visconti (1320-1378)

## Literaturo 
* Storia di Milano

## Referencoj 
Giovanni Maria
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Dukoj de Milano
Krka-akvofaloj

eta|250px|La akvofaloj de Krka
La **Krka-akvofaloj** estas la akvofaloj en hetla Nacia Parko Krka apud Šibenik en Kroatio. Ĉi-tiu parko ricevis sian nomon pro la rivero Krka, kiu kun longo de 72,5 km estas la 22-a rivero de Kroatio. La akvofaloj havas niveldiferencon de 242 metroj en sep ŝtupoj.

Kategorio:Geografio de Kroatio
Kategorio:Akvofaloj en Eŭropo
Nacia Parko Krka

eta|Krka akvofalo
La **Nacia parko Krka** estas unu el la naciaj parkoj de Kroatio , kies nomo devenas de la rivero Krka , kiu trafluas la parkon. Ĝi situas en la centro de Dalmatio , en la provinco Šibenik-Knin, nur kelkaj kilometroj nordoriente de la urbo Ŝibenik. Krka estis proklamita kiel nacia parko en 1985 kaj estas la sepa nacia parko en Kroatio. Ĝi konatiĝis pro la multaj lagoj kaj akvofaloj. En la parko situas la insulo Visovac, kie estas franciskana monaĥejo el 1445 .

eta|Franciskana monaĥejo sur la insulo Visovac
eta|Nacia parko Krka

Kategorio:Naciaj parkoj de Kroatio
Galeazzo la 2-a Visconti

**Galeazzo la 2-a VISCONTI** (naskiĝis en 1320 - mortis en Pavio, en la 4-a de aŭgusto 1378) estis Senjoro de Como, Novara, Vercelli, Asti, Alba, Tortona, Alessandria kaj Vigevano, kaj kun-Senjoro de Milano helpate de Mateo la 2-a Visconti (1319-1355) kaj Bernabò Visconti (1323-1385). Li estis filo de Stefano Visconti (1287-1327) kaj Valentina Doria.

## Biografio 
En 1343, li faris pilgrimadon al Jerusalemo. Post du jaroj, li estis forpelita de sia onklo Luchino (1292-1349), revenante protektita de la ĉefepiskopo Giovanni Visconti (1290–1354), kiu faris lin guberniestro de Bolonjo.

En 1350, li edziĝis al Bianka de Savojo (1335-1387), filino de Ajmone de Savojo (1291–1343), kromnomita la Pacemulo. Post ses jaroj, li kunbatalis flanke de sia frato Bernabò, kontraŭ la dinastioj Este kaj Gonzaga, kie Pandolfo la 2-a Malatesta (1325-1373) estis la komandanto de liaj trupoj. Venkinte en la Batalo de Casorate, li sukcesis pligrandigi siajn teritoriojn. Antaŭ la morto de sia frato, Mateo la 2-a, Galeazzo ricevis la okcidentan parton de Lombardio, dum Bernabò ricevis la orientan.

Li estis rimarkinda kaj belaspekta, patrono de Petrarko, talentoplena diplomato kaj kunfondinto de la Universitato de Pavio. Li edzinigis sian filinon Violante Visconti (1354-1386) al Lionelo, Duko de Klarenco (1338-1368), filo de Eduardo la 3-a, doninte doton de 200 mil florenoj; kaj sian filon Gian Galeazzo al Izabela de Valois (1348-1372), filino de Johano la 2-a, reĝo de Francio.

Galeazzo alfrontis plurajn ribelojn dum sia regneco. En 1362, lia sano plimalboniĝis kaj li translokiĝis al la kortego de Pavio, kiun li estis konkerinta antaŭ du jaroj, kaj kie li mortis, en 1378.

Li misfamiĝis dank'al starigo de la "quaresima", ia malaminda torturoformo, imitante la eklezian terminologion, kiu antaŭis la surradian ekzekuton al la priŝtataj deliktuloj, kiu daŭris kvardek tagojn, alternante tagon kun plej akraj turmentoj kun alia de ripozo. Preskaŭ ĉiam la kondamnito mortis antaŭ ol esti portata sur la radojn.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Galeazzo la 1-a Visconti (1277-1328)
* Gian Galeazzo Visconti (1351-1402)
* Gian Maria Visconti (1388-1412)
* Filippo Maria Visconti (1392-1447)

## Literaturo 
* Storia di Milano

## Referencoj 
Galeazzo la 2-a
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Senjoroj de Milano
12606 Apuleo

**12606 Apuleo** estas asteroido de la
asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando)
en la kadro de la *Palomar–Leiden survey*.

Por tiu astronomia kampanjo, Tom Gehrels fotis la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de 48 coloj (122&nbsp;cm) de la Observatorio de la Monto Palomar (Kantono San-Diego, Kalifornio, Usono). La 130 fotografiajn platojn tiel eksponitaj estis poste senditaj en Leiden (Nederlando), kie ili estis ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj por malkovri novajn asteroidojn.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la romia verkisto kaj oratoro Apuleo (ĉ. 125 – 164), kies plej grava verko estas la satira "Metamorfozoj"; populare konata kiel "La Ora Azeno" : aventuroj de juna viro magie aliformigita en azeno. Tiu verko entenas ankaŭ la rakonto pri Amoro kaj Psiĥo.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Cornelis Johannes van Houten
Kategorio:Malkovrita de Tom Gehrels
Kategorio:Malkovrita de Ingrid van Houten-Groeneveld
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1960
Galeazzo la 1-a Visconti

**Galeazzo la 1-a Visconti (1277-1328)** (naskiĝis je la 21-a de januaro 1277 - mortis en Pescia, Toskano, je la 6-a de aŭgusto 1328) estis Senjoro de Milano inter 1322 kaj 1327.

Li estis filo de Mateo la 1-a Visconti (1250-1322) kaj Bonacosa Borri (1254-1321). Oni diras ke Galeazzo naskiĝis en la sama dato, kiam lia onklo Ottone Visconti venkis la gibelinojn, kiu apartenis al la partio de la familio Della Torre, en la Batalo de Desio.

## Biografio 
En la 24-a de junio 1300 li edziĝis al Beatrica d'Este (1268-1334), filino de Obizzo la 2-a (1247-1293), Senjoro de Ferrara kaj Modeno kaj vidvino de Nino Visconti (1265-1296), juĝisto el Gallura. Dum tiu okazaĵo, la edzo omaĝiĝis per la Nobela Ordeno de la Milita Zonego. Beatrica estis 32-jara kaj sia edzo 23. Dante parola pri tiu geedziĝo en la Dia Komedio (en la 8-a Kanto de la Purgatorio).

En 1322, li nomumiĝis kapitano de la milana popolo, sed baldaŭ li devis fuĝi kaŭze de ribelo starigita de sia kuzo Lodrisio Visconti (1280-1364). Kun la apogo de Ludoviko la 4-a, la Bavaro, en Vaprio li disbatis armeon senditan de la papo por detrui lin. En 1328, post esti akuzita pri perfido de sia frato Marko, same kiel murdo de sia frato Stefano Visconti (1287-1327), la imperiestro arestigis lin en Monza. Galeazzo liberiĝis en marto 1328, kaj restis sub la protektado de alia gibelina estro en Italio tiuepoke, Castruccio Castracani (1281-1328). Malgraŭ tio, li mortis en Pescia post kelkaj monatoj.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Galeazzo la 2-a Visconti (1320-1378)
* Ottone Visconti (1207-1295)
* Gian Galeazzo Visconti (1351-1402)
* Gian Maria Visconti (1388-1412)
* Filippo Maria Visconti (1392-1447)

## Literaturo 
* Storia di Milano

## Referencoj 
Galeazzo la 1-a
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Senjoroj de Milano
Dekoltaĵo

**Dekoltaĵo**  estas maniero, kiel vesto ĉirkaŭ kaj malsupre de la kolo estas tajlita aŭ **dekoltita**. La formo de dekoltaĵo dependas de la sekso de la vestanto kaj de la modo.

## Formoj de dekoltaĵo 
La dekoltaĵo varias laŭ la modo, la sezono kaj la loko. Por virinaj vestoj ĝi estas tre varia, ĝi povas esti ronda, v-forma, kvadrata aŭ boatforma.

## Fotaro 

 Cleavage of a woman.jpg|eta|Malferma dekoltaĵo
 Alexis Texas 2010.jpg|eta|Alexis Texas kun profunda dekoltaĵo
 E1275480 (4315537281).jpg|Dekoltaĵo en virina modo
 Almost oops.jpg|Preskaŭ videbla cico
 Brigitte Bardot.jpg|Brigitte Bardot
 Happy Dutch beauty.jpg|Nederlanda belulino
 Alia Bhatt graces GQ Style Awards (04).jpg|Alia Bhatt
 MCM 2013 - Juliet Starling (8979624448).jpg|Ĝisventra dekoltaĵo
 Dress (Klashorst).jpg|Dekoltaĵo
 Cleavage - Flickr - Stiller Beobachter.jpg|Germana ino

## Vidu ankaŭ 
* Dorsdekoltaĵo
* Masonistdekoltaĵo
* Intermama fendo

## Referencoj 
Kategorio:Vestoj
Kategorio:Anatomio
Luchino Visconti (1287-1349)

**Luchino Visconti (1287-1349)** (naskiĝis en 1287 - mortis en la 24-a de januaro 1349) estis Senjoro de Milano inter 1339 kaj 1349, kondotiero kaj Senjoro de Pavio ekde 1315.

## Biografio 
En 1320 li fariĝis Podestà de Vigevano, kie li erektis la kastelon ankoraŭ ekzistanta. En 1323, kune kun sia tuta familio, li ekskomunikiĝis akuzita pri herezo. La akuzoj pri herezo kaj la ekskomunikoj pli malfrue nuliĝis kaj li fariĝis papa vikario en 1341.

Li kun-regis en Milano flanke de sia nevo Azzone Visconti (1302-1339) kaj frato Giovanni (1290-1354) ĝis la morto de Azzone, en 1339. Li ankaŭ venke partoprenis en la Batalo de Parabiago kontraŭ sia alia nevo Lodrisio Visconti (1280-1364), kiu komponis armeon da soldularo por kapti Milanon.

Helpate de armeo da solduloj el la norda Eŭropo, kiun li komisiis al la filoj de sia frato Stefano Visconti, kiu ampleksigis la duklandon, sieĝante Pizon kaj aĉetante Parmaon el Obizzo la 3-a, Markizo de Ferrara (1294-1352).

Luchino Visconti estis patrono de la muziko kaj beletro, krom esti invitinta Petrarko al Milano.

Li trifoje edziĝis: unue kun Violante de Saluzzo, filino de Tomazo la 1-a, Markizo de Saluzzo (1239–1296); due al Katerina Spinola, filino de Obizzo Spinola, kaj trie, en 1349, kun Izabela Fieschi (antaŭ 1320 - post 1356), nevino de la papo Adriano la 5-a, kiu donis al Luchino lian solan legitiman filon, Luchino Novello, kvankam aliaj de la familio Visconti disputis lian parencecon. Li estis lerta milita komandanto kaj senjoro, sed li ankaŭ famiĝis dank'al sia kruela konduto. En januaro 1349 li malkovris malfidelan agomanieron en sia edzino, kaj ordonis ke si estu teruran punon. Post malmultaj tagoj li troviĝis mortinta, la homoj kromnomis lian edzinon: Izabela, la venenigantino.

Lin sukcedis liaj nevoj: Bernabò, Galeazzo kaj Mateo la 2-a, al kiu li ekziligis el Milano en 1346. La malfideleco de Izabela estis uzata de li kaj lia parencaro por forigi Luchino Novello el la heredaĵo.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Ottone Visconti (1207-1295)
* Mateo la 1-a Visconti (1250-1322)
* Galeazzo la 1-a Visconti (1277-1328)
* Galeazzo la 2-a Visconti (1320-1378)
* Gian Galeazzo Visconti (1351-1402)

## Literaturo 
* Storia di Milano

## Referencoj 
Luchino
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Senjoroj de Milano
Ottone Visconti

**Ottone VISCONTI** (naskiĝis en Invorio, 1207 - mortis en Chiaravalle, en la 8-a de aŭgusto 1295) estis filo de la feŭdestro Uberto Visconti (1170-1267), Senjoro de Masino, kaj frato de Beatrice di Uberto, edzino de Egidio, Grafo de Cortenova. En 1277, li fariĝis Senjoro de la lombarda urbo, do, kun li inicis la regado de la dinastio Visconti sur Milano kiu daŭris ĝis 1447.

## Biografio 
Post esti serve de la tiama ĉefepiskopo de Milano, Leone da Perego, Ottone estis asistanto de la papa legato kaj kardinalo Ottaviano degli Ubaldini (1214-1273), al kiu li akompanis dum pli ol dek jaroj tra pluraj misioj kiel ambasadoro en Italio kaj en Francio. Dum tiu periodo, li oficis kiel prokuratoro de la ĉefepiskopo ĉe la pontifica kortumo kaj ankaŭ fariĝis kanoniko de Desio. En 1260, li fariĝis Podestà de Novara. Post la morto de Leone da Perego, la kardinalo Ubaldini indikis la nomon de Ottone kiel sukcedanto al la ofico anstataŭ Raimondo della Torre aŭ la nobelo Francesco de Settala.

Malgraŭ la opozicio de Manfredi de Sicilio (1232-1266), de Martino della Torre, estro de la Societo de Sankta Ambrozio, kaj de iu leĝo kiu permesis al Milano elekti la propran ĉefepiskopon, Ottone estis nomumita de la papo Urbano la 4-a, en la 22-a de julio 1262. Martino Della Torre, indignita de la elekto de Ottone, postulita de la papo, en la aŭgusta monato, okupas la ĉefepiskopecon. La papa legato Filippo da Pistoia ekskomunikas Martinon kaj deklaris la intervenon de Milano pro rifuzo al la ĉefepiskopo.

Sekve, milito leviĝis inter Ottone kaj tiuj kontraŭantaj lian eklezian karieron, la familion Gelfan Della Torre, subtenitaj de siaj apogantoj: la familio de Napo Torriani, kiu neis al li aliron al Milano kaj disbatis armeon sub la komando de Teobaldo Visconti, nevo de Ottone, en Angera, en 1276. Tamen, en la sekvanta jaro, Ottone definitive lin venkis dum la Batalo de Desio, kiu signaligas la komencon de la regado de la familio Visconti sur Milano kaj la Lombardio, kiu daŭris ĝis 1447. Kiel vera Senjoro de la urbo, li plibeligis ĝin kaj plibonigis la ekonomion. Kiam li maljuniĝis, li retiriĝis al la Abatejo de Klaravalo, lasinte la regecon al sia pranevo Matteo. Tie li mortis en la jaro 1295.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Galeazzo la 2-a Visconti (1320-1378)
* Galeazzo la 1-a Visconti (1277-1328)
* Gian Galeazzo Visconti (1351-1402)
* Gian Maria Visconti (1388-1412)
* Filippo Maria Visconti (1392-1447)

## Literaturo 
* Storia di Milano

## Referencoj 
Ottone
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Milano
Ordenregularo

**Ordena regularo** estas la skriba fundamento je la fondado de religiaj ordenoj pri celoj, kondutomanieroj kaj reguloj. La regularo unualinie koncernas la monaĥan vivmanieron.
 
Bazo de ordenregularo en la kristanisma kampo estas plejofte la observado de la evangeliaj konsiloj: malriĉeco (komuna posedaĵo), fraŭleco kaj obeo. Alvenas la instrukcioj pri pieco, laboro kaj kunvivado. Krom tio ordena regularo plejofte ankaŭ entenas regulojn pri la novicado kaj la tempa sinsekvo de la ordena voto. La tekstado de unua kristanisma ordenregulo okazis fare de Paĥomo proksimume 325.
Kategorio:Ordenoj
Nándor Bosák

eta
**Nándor Bosák** [boŝAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bosák Nándor** estas hungara pastro, episkopo, profesoro.

Nándor Bosák http://www.dnyem.hu/bosaknandor.html naskiĝis la  1939 en Hungario en Taksonyfalva (nuntempa Matúškovo en Slovakio).

## Biografio 
Nándor Bosák abiturientis en Debrecen en 1958, poste li lernis teologion en altlernejo de Eger. Li pastriĝis en 1963. Li estis laŭvice pastro en Sajószentpéter, Sirok, Verpelét, Miskolc, Mezőkövesd, fine en Eger, krome li instruis en altlernejo de Eger inter 1977-1993. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis:
* rektoro en Eger inter 1990-1993
* episkopo de Debrecen-Nyíregyháza ekde 1993.
Li ricevis premiojn en 2006 kaj 2010.

## Elektitaj publikaĵoj 
* ’’A papság szolgálatában’’ (eldonjaro nekonata)
* ’’Törd meg az éhezőknek kenyeredet’’ (eldonjaro nekonata)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj episkopoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Béla Balás (episkopo)

**Béla BALÁS** [balAŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balás Béla** estas hungara pastro, episkopo.

Béla Balás http://www.hirek.sk/hitelet/20110325205247/Balas-Bela-puspok-70-eves.html  naskiĝis la  1941 en Budapeŝto.

## Biografio 
Béla Balás frue aliĝis al tiam preskaŭ nelegala katolikisma movado. Li abiturientis en sia naskiĝurbo, poste li lernis en seminario de Esztergom. Li pastriĝis en 1965. Li estis laŭvice pastro en Nagymaros, Nógrádmegyer (1971), Budapeŝto, Érsekvadkert (1976), Bajót. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis:
* titulara episkopo kaj vicepiskopo de Veszprém en 1992
* la unua episkopo de Kaposvár en 1993.
En 2011 li ricevis ŝtatan premion.

## Elektitaj publikaĵoj 
* Kalandra hív Krisztus’’ (Kristo vokas al aventuro), (2007)
* Kis idő’’ (Tempeto), (2010)

## Fontoj 
* hungarlingva teksto kun foto 
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj episkopoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
János Szily

**János Szily** [jAboŝ sili], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szily János** estis hungara pastro, episkopo, preposto, kanoniko. Lia nobela antaŭnomo estis *felsőszopori*.
eta|Skulptaĵo pri János Szily
János Szily http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC14240/15114.htm naskiĝis la  1735 en Fel(ső)szopor. Li mortis la  1799 en Szombathely.

## Biografio 
János Szily frekventis gimnazion en Sopron, pastran seminarion en Győr, fine li lernis en Romo, kie li doktoriĝis el filozofio kaj teologio en 1758. Li pastriĝis en la sama jaro kaj li hejmenvenis. Liaj baldaŭaj ĉefaj postenoj kaj titoloj estis:
* sekretario de Ferenc Zichy (episkopo)
* kanoniko de Vasvár-Szombathely en 1762, de Győr en 1764
* preposto en 1769
* ĉefkanoniko en 1770
* titulara episkopo en 1775, krome vicepiskopo de Győr
* episkopo en Knin
* la unua episkopo de Szombathely ekde 1777 ĝismorte.
Li tuj iĝis eklezia kaj kultura motoro de Vas (Hungario). Li establis episkopan palacon, seminarion, domon por muzikistoj, presejon, bibliotekon kaj orfejon,signifaj artistoj laboris en la katedralo kaj en la regionaj kirkoj. Li strebis ankaŭ por la nacimalpéimultoj (germanoj, slovenoj. Li estas entombigita en Katedralo de Vizito de Maria (Szombathely).
eta|János Szily

## Memorigiloj 
* episkopa premio fondita en 2002
* skulptaĵo de 1909

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Prodigium principum cui coelum duos praemisit nativitatis prodromos angelum…’’ (1759)
* *Tanitása, melyet népéhez tartott---’’ (1777)
* ''Publicatio jubilaei particularis pro haereditariis regnis…’’ (1795)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio foto (la teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj episkopoj
Kategorio:Hungaraj prepostoj
Kategorio:Hungaraj kanonikoj
Mateo la 1-a Visconti

**Mateo la 1-a VISCONTI** (naskiĝis en Invorio, en la 15-a de aŭgusto 1250 - mortis en Crescenzago, en la 24-a de junio 1322) estis Kapitano de la Popolo de Milano. Kromnomita Mateo la Granda, li estis filo de Teobaldo Visconti (1225–1275) - kiu estis pranevo de la ĉefepiskopo de Milano, Ottone Visconti - kaj Anastasia Pirovano, nevino de la kardinalo Uberto Pirovano, episkopo de Milano.

## Biografio 
Mateo estis militisto kaj fidela servisto de sia praonklo Ottone, en liaj bataloj por la konkero de la povo sur Milano. En 1287, lia praonklo nomumis lin "kapitano de la popolo" de Milano. Rudolfo la 1-a el Germanio, Adolfo de Nasaŭ (1255-1298), reĝo de Germanio (1292-1298), Alberto la 1-a el Germanio kaj Henriko la 7-a el Germanio, ĉiuj ili indikis Mateon kiel imperia vikario sur la tuta Lombardio, ofico kiun li konservis ĝis siaj lastaj tagoj. Lia influsfero etendiĝis el Piemonto, Emilio-Romanjo, Bolonjo ĝis Ĝenovo.

En aŭgusto 1269 li edziĝis al Bonacosa Borri (1254-1321), filino de la kapitano Squarcino Borri (1230-1277), kiu donis al li dek gefilojn. En decembro 1287, kiam lia praonklo lin nomumis Kapitano de la Popolo, Mateo estis 37-jara. En tiu sama jaro, li intervenis kiel arbitracianto inter kamunaj ribeluloj estritaj de la familio Federici kaj la komunumo de Brescia de la episkopo Berardo Maggi. Post du jaroj li konfirmiĝis kiel Kapitano de la Popolo. Rodolfo la 1-a lin nomumis en majo 1288 kiel ĝenerala vikario nome de Lombardio.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Ottone Visconti (1207-1295)
* Galeazzo la 1-a Visconti (1277-1328)
* Stefano Visconti (1287-1327)
* Galeazzo la 2-a Visconti (1320-1378)
* Luchino Visconti (1287-1349)
* Gian Galeazzo Visconti (1351-1402)

## Literaturo 
* Storia di Milano

## Referencoj 
Mateo la 1-a
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Senjoroj de Milano
Korsaĵo

eta|250px
**Korsaĵo** historie, estas virina vestaĵo, kovranta la korpon inter la kolo kaj la talio, kaj portata supre de la bluzo.

## Historio 
En historia uzokutimo, precipe en viktoria kaj frua 20-a-jarcenta modo, *korsaĵo* indikas la supraĵon de robo kiu estis konstruita en du partoj (t.e., kun aparta jupo kaj korsaĵo), sed el egala aŭ kunordigita ŝtofo kun la intenco de uzado de la du partoj kiel unuo. En robotajlorado, la esprimo *talio* ankaŭ estis uzita. Dum uzado, la partoj eble estis ligitaj per hokoj kaj okuloj. Tiu aranĝo estis norma por moda vesto de la 18-a jarcento ĝis la malfrua 19-a jarcento, kaj havis la avantaĝon permesi kombinadon de volumena jupo kun formfidela korsaĵo. Cetere ĝi ebligis la uzon de diversaj korsaĵoj kun la sama jupo (ekz., altkola korsaĵo kaj dekoltita korsaĵo kombinitaj kun la sama jupo povis servi kiel tagvesto kaj vespervesto). Unu-pecaj roboj iĝis pli ordinaraj post 1900 pro la tendenco al pli simpla vestaĵo kun pli mallarĝaj jupoj.

En moderna uzokutimo, *korsaĵo* tipe rilatas al supra vesto kiu havas forpreneblajn manikojn aŭ neniujn manikojn, ofte dekoltita, portita en Eŭropo de la 16-a jarcento ĝis la 18-a jarcento, aŭ super korseto aŭ en loko de ĝi. Por atingi modan formon kaj apogi la buston, la korsaĵo estis ofte rigidigita kun *bastonetoj* el speco de kano, aŭ balenosto. La korsaĵo estis diferenca de la tiutempa korseto ĉar ĝi estis portata super la alia vesto. En la fruaj periodoj, korsaĵoj kaj korsetoj estis ligitaj en helikforma maniero, kun unu kontinua laĉo. En pli postaj periodoj, ambaŭ estis ligitaj kiel la moderna tenisa ŝuo, kun hokingoj alfrontantaj unu la alian. Tio estis pli oportuna por virinoj kiuj povis vestiĝi sen helpo.

eta|maldekstra|200px|La korsaĵo de kamparanino, 19-a jarcento
eta|Korsaĵo kun brodaĵoj

## Hodiaŭ 
Korsaĵoj pluvivas en modernajn tempojn en la tradicia aŭ revivigita robo de multaj landoj.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Arnold, Janet: *Patterns of Fashion: the cut and construction of clothes for men and women 1560-1620*, Macmillan 1985-a (ISBN 0-89676-083-9)
* Steele, Valerie: "La Korseto: =A Cultural History" Yale University Press, 2001.

Kategorio:Vestoj
Ĉina-japana milito

**Ĉina-japana milito** povas esti:
***Unua ĉina-japana milito** (1894-1895) inter Ĉinio (Dinastio Qing) kaj Japanio (Japana Imperio)
***Dua ĉina-japana milito** (1937–1945) inter Ĉinio (Respubliko Ĉinio) kaj Japanio (Japana Imperio)

## Aliaj rilataj militoj 
*Mongolaj invadoj al Japanio
Ellerbach (Nahe)

La rivereto **Ellerbach** estas 27,2&nbsp;km longa orografie maldekstra flankrivero de la rivero Nahe en Rejnlando-Palatinato distrikto Bad Kreuznach, Germanio.

## Geografio 
eta|Nahe kaj Ellerbach en Bad Kreuznach
La Ellerbach fontas ĉirkaŭ 2&nbsp;km sude de Ellerspring en Soonwald sur akteco de 529 m super marnivelo. De ĉi-tie la rojo fluas sudorienten tra Winterbach kaj Winterburg al Bockenau.

Malaupre de Bockenau la rojo ĉirkaŭfuas la monton Stromberg (monto) kaj turnas sin orienten. Pluaj vilaĝoj estas Burgsponheim, Weinsheim kaj Rüdesheim, antaŭ ĝi enfluas en Bad Kreuznach de maldekstre sur alteco de 100 m en la riveron Nahe.

Sur sia 27,2&nbsp;km longa vojo la rojo superas altofiferencon de 429 m, kio egalas al meza akvejfunda dekliveco de 15,8 ‰. La rojo deakvigas areon de 185,850&nbsp;km² trans la riveroj Nahe kaj Rejno en la Nordan Maron.

## Flankriveroj 
La plej grava flankrivero de la Ellerbach estas la 26,1&nbsp;km longa Gräfenbach. Tiu enfluas inter Rüdesheim kaj Bad Kreuznach de la nordo en la rojon Ellerbach. La Gräfenbach havas kun 76,73&nbsp;km² parton de 41 % de la akvokolekta areo de la Ellerbach. Pliaj flankriveroj de akvokolekta areo de pli ol 10&nbsp;km² estas Katzenbach kaj Gebrotherbach.

Sekvas la flankriveroj de Ellerbach de la fonto al la enfluejo. Indikita estas la orografia situo de la enfluejo

Kategorio:Riveroj en Rejnlando-Palatinato
LEJO

La kvar-litera kombinaĵo **LEJO** havas plurajn signifojn, inter aliaj:

* Litova Esperanta Junulara Organizo,
* Londona Esperantista Junularo.
Alceo (apartigilo)

La nomo **Alceo** (greke  Ἀλκαῖος : Alkaĩos, latine Alcaeus) estas tiu de pluraj personoj :

***Alceo** :  diversaj roluloj de la helena mitologio ;
* **Alceo de Mitileno** : antikva greka poeto (ĉ. −630 – ĉirkaŭ −580) ; laŭ NPIV, preferinda formo estas **Alkajo** (https://vortaro.net/#Alkajo_kd).

* **Alceo** : antikva greka dramaturgo (4-a jarcento a.K.) ;
* **Alceo de Meseno** : antikva greka poeto (3-a – 2-a jarcento a.K.). 

**Aliaj**
* **12607 Alceo** : asteroido.
* **Alceo** (*Alcea*): genro de la familio Malvacoj.
Londona Esperantista Junularo

**Londona Esperantista Junularo** estas neoficiala grupo de junaj esperantistoj kiuj loĝas en aŭ proksime de Londono, Britio, aŭ vojaĝas/vojaĝos al ĝi.

Precipa aktivado estas neregula renkontiĝado en unu drinkejo-manĝejo en Centra Londono. Tiaj kunvenoj povas okazi okaze de vizitanta alilanda aŭ aliregiona esperantisto — tiu povas peti la grupon pri laŭokaza kunveno kaj tiaj petoj ĉiam estas bonvenaj.

La komunikkanalo estas guglo-grupo (retpoŝta diskutlisto) nomata londona-junularo. Ĝia arĥivo estas publika, do eĉ tiuj kiuj ne aliĝas al ĝi, povas legi pri tio kio okazas.

## Eksteraj ligiloj
* http://groups.google.com/group/londona-junularo/

Kategorio:Esperanto-movado en Londono
Ĝardeno de la Plantoj (Lillo)

La **Ĝardeno de la Plantoj** de **Lillo** () estas botanika ĝardeno situanta en la sudo de la urbo, en kvartalo Moulins. Ĝi estis enskribita kiel Monumento historia en decembro 1997.

*  Metro-stacio:  ''''

## Historio 
Inaŭgurita en 1948, la Ĝardeno de la Plantoj estis aranĝita de arĥitekto Jean Dubuisson kaj pejzaĝisto Jacques Marquis sur terpeco de ĉ. 11 hektaroj sur la loko de malnovaj fortifikaĵoj en la sud-oriento de la urbo kaj nun situanta en la limo de la teritorio. Oranĝejo estis konstruita en 1952 kaj ekvatora forcejo, elpensita de arĥitekto Jean-Pierre Secq, en 1970.

En 2006, partnereco kun farmacia fakultato de Lillo estis starigita.

## Priskribo 
Elpensita laŭ miksa stilo, ĝi enhavas rozejon, gravan kolekton de dalioj, botanikajn kvadratojn organizitajn laŭ temoj, oranĝejon kaj ekvatoran forcejon.

## Gvidataj vizitoj 
Eblas profiti el senpagaj gvidataj vizitoj, kontaktante la oficejon de la Direkcio Parkoj kaj Ĝardenoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Lillo
* Listo de botanikaj ĝardenoj
* Forcejo

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de urbo Lillo 

## Tradukfonto 
Kategorio:Lille
Lillo
Lillo
Stefano Visconti

**Stefano VISCONTI** (naskiĝis en Milano, 1288 - mortis en Milano, en la 4-a de julio 1327) estis filo de Mateo la 1-a kaj frato de Giovanni Visconti. En 1318, li edziĝis al Valentina Doria, kun kiu li havis tri filojn: Mateo la 2-a, Galeazzo la 2-a kaj Bernabò, kiuj, post lia morto, kunregis kiel Senjoroj de Milano, kaj unu filinon Grandiana, konata kiel Diana Visconti, kiu edziniĝis al Ramon de Vilaragut, Barono de Tripi kaj Senjoro de Alcaissia kaj Sollana, ĝenerala kapitano kaj admiralo de la Ŝiparo de la Regno de Sicilio, Donzell de Valencio.

Ĉe la Baziliko de Sankta Eŭstorgio, en Milano, ankoraŭ troviĝas la splenda funebra monumento skulptita en 1359 de Bonino da Campione (1325-1397) liaomaĝe kaj de lia edzino Doria Visconti.

## Vidu ankaŭ 
* Dinastio Visconti
* Ottone Visconti (1207-1295)
* Mateo la 1-a Visconti (1250-1322)
* Galeazzo la 1-a Visconti (1277-1328)
* Luchino Visconti (1287-1349) (1287-1349)
* Giovanni Visconti (1290-1354)
* Azzone Visconti (1302-1339)
* Mateo la 2-a (1319-1355)
* Galeazzo la 2-a Visconti (1320-1378)
* Bernabò Visconti (1323-1385)

## Literaturo 
* Storia di Milano
* Find a Grave

## Referencoj 
Stefano
Kategorio:Historio de Italio
Kategorio:Senjoroj de Milano
Abatinejo Thorn

La **abatinejo Thorn** aŭ **kolegiato Thorn** () estis abatinejo por altnobelinoj en Thorn (Limburgo). Ĝi akiris imperian senperecon en la Sankta Romia Imperio, kaj ĝiaj abatinoj ekhavis la titolon de "princ-abatino", *Fürstäbtissin*.

Pluraj el ĝiaj abatinoj estis samtempe ankaŭ abatinoj de abatinejo Essen en persona unio.

La abatinejo estis malfondita kaj sekularigita kun la fino de la Sankta Romia Imperio.

La lastaj abatinoj de la abatinejoj Thorn kaj Essen estis:

* Franciska Kristina de Palatinato-Sulzbach * Maria Kunigunda de Saksio

Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Historio de Nederlando
Kategorio:Abatejoj en Germanio
Kategorio:Abatejoj
Kategorio:Imperiaj abatejoj
Kategorio:Abatinejoj
Kategorio:Mezepoko
Kategorio:Teritorioj de la Sankta Romia Imperio
Podocarpus elatus

**Podocarpus elatus** , konata kiel la **Pruno-Pino**, aŭ la **Bruna pino** estas specio de Podocarpus endemia al la orienta marbordo de Aŭstralio, en orientaj Novsudkimrio kaj orienta Kvinslando.

Ĝi estas mezgranda ĝis granda ĉiamverda arbo kreskante ĝis 30-36 m alta kun trunko ĝis 1.5 m en diametro. La folioj estas lancetformaj, 5-15 cm longaj silaboj (ĝis 25 cm longaj sur fortaj junaj arboj) kaj 6-18 mm larĝaĵoj. La semokonusoj estas malhele blupurpuraj, ber-similaj, kun karnoplena bazo de 2 - 2,5 cm en diametro portante nur unu ovala aŭ globeca semo  de 1 cm grandeco.

## Uzoj
La karnoplena parto de la semokonuso estas manĝebla, Oni uzas ĝin kiel spicaĵoj. La ligno estis aprezata por meblaro, domkonstruado, tegaĵo kaj stakoj en salakvo. Podocarpus elatus estas alloga ornama arbo. En pli aĝaj aŭstraliaj antaŭurboj ĝi povas esti vidita vici la straton, kiel ekzemple en Baldry Street, Chatswood.

## Bildgalerio 

Image:Podocarpus elatus - juvenile.jpg|junula foliaro
Image:Podocarpus elatus foliage and bark.JPG| trunko
Image:Podocarpus elatus foliage & cones.JPG|foliaro & konusoj
Image:Podocarpus elatus on sand.JPG|kreskante  en marborda pluvarbaro sur sablo
Image:Podocarpus elatus bark & foliage.JPG|ŝelo kaj foliaro
Image:Podocarpus elatus bark2.JPG|arboŝelo 
Image:Podocarpus elatus two seed cones.JPG|nekutimaj 2 semokonusoj
Image:Podocarpus elatus germinating.JPG|ĝermado

## Referencoj
* ANU-Forstada Illawarra pruno - Podocarpus elatus, Bruneteau, Jean Paul, Tukka, Real Australian Food, ISBN 0-207-18966-8.
* Dallimore, W, & Jackson, A. B (1966). Handbook of Coniferae and Ginkgoaceae. Arnold.
* Gymnosperm Database: Podocarpus elatus,  Malalte, Tim, Wild Food Plants of Australia (Sovaĝa Manĝaĵo-Plantoj de Aŭstralio), ISBN 0-207-16930-6.
* Floyd, A.G., Rainforest Trees of Mainland South-eastern Australia (Pluvarbaro Arboj de Kontinenta Suda-orienta Aŭstralio), Inkata Press 1989, ISBN 0-909605-57-2

Kategorio:Podokarpacoj
Alsenz (rivero)

La rivereto **Alsenz** estas dekstra alfluanto al la rivero Nahe en Rejnlando-Palatinato, Germanio. Ĝi fontas ĉe Enkenbach-Alsenborn, nordoriente de Distrikto Kaiserslautern, fluas ĝenerale norden kaj enfluas la riveron Nahe en Bad Münster am Stein-Ebernburg.

Ĝia longo estas ĉirkaŭ 57 km.

Urboj laŭ la Alsenz estas Winnweiler, Rockenhausen kaj Alsenz.

Kategorio:Akvokolekta areo de Nahe
Kategorio:Riveroj en Rejnlando-Palatinato
Pleosporomycetidae

**Pleosporomycetidae** estas fungoj el la klaso de *Dothideomycetes*. Ekzemple *Phaeosphaeria nodorum*.

## Priskribo 
Peritecioj havas pseŭdoparafizojn.

## Sistematiko 
* Ordo Pleosporales
* Ordo Mytilinidiales
* Ordo Hysteriales

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Dothideomycetes
Kategorio:Mikologio
Mária Szőke

**Mária SZŐKE** [sOEke] rumania hungara poetino, verkistino. Ŝi naskiĝis en Oradea en 1970.

## Kariero
Mária Szőke vivas en sia naskiĝurbo, estas kunlaboranto de *Reggeli Újság*.

## Volumoj
**Ezeregy pokol* (ro,amo, 1992), *Fekete Madonna* (poemoj, 1999), *Misszióban Vadkeleten* (raportaĵoj, 2000), *Magdolna igék* (poemoj, 2000), *Vízumkényszer a paradicsomba* (raportaĵoj, 2001).

## Fonto
*Varadlap.ro 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
István Szombati

**István SZOMBATI** [sombati] rumania hungara verkisto, tipografo. Li naskiĝis en Oradea en 1943. 
## Kariero
István Szombati akiris maturdiplomon en sia naskiĝurbo, li pristudis tipografion.
## Volumo
** A sikoly*, 1988.
## Fonto
*Varadlap.ro 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Edit T. Szabó

**Edit T. SZABÓ** [sabO] rumania hungara ĵurnalistino, poetino. Ŝi naskiĝis en Gheorgheni en 1963. 

## Kariero
Edit T. Szabó laboras de 1990 en gazetaro (*Bihari Napló*, *Erdélyi Napló*, ''Krónika', *Duna Tv*). Nuntempe ŝi estas raportisto de la hungara elsendo de radio de Bukareŝto. Ŝi publikigas p0emojn de 1978.

## Fonto
*Varadlap.ro 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Villepinte (Seine-Saint-Denis)

**Villepinte** [] estas franca komunumo kaj ĉirkaŭurbo de Parizo en la departemento Seine-Saint-Denis, en la regiono Francilio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2011.

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Villepinte rilate al Parizo kaj la ĉirkaŭaj departementoj
Villepinte situas  nordoriente de la centro de Parizo.

## Transporto 
* En Villepinte estas tri stacidomoj, kiuj ĉiuj estas haltejoj de la linio RER B:
** 
** 
** 

* Projekto:  sur linio 17 de Grand Paris Express

## Referencoj 
## Konataj komunumanoj 
* Andrea Blede, futbalisto

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Saint-Denis
* Listo de urboj de Francio

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo


Kategorio:Komunumoj de Seine-Saint-Denis
Kategorio:Urboj de Francio
Iquitos

**Iquitos** [iKitos] estas urbego kaj universitata urbo en norda Peruo, en Departemento de Loreto. Ĝi estas departementa kaj provinca ĉefurbo kaj ĝi apartenas al urbaro.

eta|Mapo pri urboj en Peruo, kie estas trovebla Iquitos en la norda landparto

## Bazaj informoj 
* Loĝantaro:  (en 2012)
* Supermara alteco: 
* Areo: 
* Telefonkodo: 75
* Poŝtkodo:
* Horzono: UTC - 5
* 

## Geografio 
Iquitos situas laŭ branĉaro de Amazono. Trujillo (Peruo) kaj Chiclayo troviĝas po 804, Chimbote 838, Limo 1014, Callao 1020, Cusco 1096, Arequipa 1419, Tacna 1619. Atlantika Oceano [3.700 km.

## Historio 
eta|maldekstre|Aerfoto en Iquitos
eta|maldekstre|Vido en Iquitos
Iquitos estis origine tendaro de indianoj. En 1757 jezuitaj misiistoj alvenis. La vera Iquitos estis fondita en 1864 kaj ĝi fariĝis signifa merkata loko, samtempe haveno por kolektantoj de kaŭĉuko. La vilaĝo tuj altiris multajn eŭropajn enmigrintojn. Post 1912, kiam la kaŭĉuko-produktado falis draste, la loĝantaro malpliiĝis. Iquitos vekiĝis en la 1950-aj jaroj, interesoj aperis en la ekonomia disvolviĝo. La universitato estis fondita en 1961. Nun la urbego estas la kultura, religia kaj turisma centro de orienta Peruo, krome oni serĉas nafton en la ĉirkaŭaĵo.

## Trafiko 
eta|La unua kinejo en Iquitos
eta|Malnova hotelo
Iquitos estas atingita nur per aviadilo (internacia flughaveno funkcias) aŭ ŝipo, kun la escepto de vojo al urbeto Nauta, ĉirkaŭ 100 km sude. Ĝi estas la plej granda urbo en la mondo, kiu estas nealirebla laŭ vojo.

## Klimato 
Iquitos havas tropikan aŭ ekvatoran klimaton. La pluvo tre ofte pluvas, seka sezono mankas. La temperaturo varias inter 21-33 °C. La ĉiujara averaĝtemperaturo estas 26.7 °C. La meza plenjara pluvokvanto en Iquitos estas 2,616 milimetroj.

## Vidindaĵoj 
* kirkoj
* vizito al la praarbaro

## Kulturo 
En tiu urbo okazas plej parto de la agado de la fama romano *Pantaleón y las visitadoras* de la Nobel-premiito Mario Vargas Llosa.

eta|550px|center|

## Ĝemelurboj 
*  Manaus, Brazilo
*  Leticia, Kolombio

## Fontoj 
* Angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* http://www.britannica.com/EBchecked/topic/293337/Iquitos 
* mapo, distancoj 

Kategorio:Urboj de Peruo
Villepinte

**Villepinte** estas la nomo de du francaj komunumoj:
* **Villepinte** en Aude,
* **Villepinte** en Seine-Saint-Denis.

* **Villepinte (stacidomo)**, stacidomo en Villepinte (Seine-Saint-Denis).
12608 Ezopo

**12608 Ezopo** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Tom Gehrels, de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la *Palomar–Leiden survey*.

Por tiu enketo, Tom Gehrels fotis la ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 elde la Observatorio de la Monto Palomar La eksponitaj platoj estis poste senditaj en Leiden (Nederlando), por esti ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la duone legenda antikva greka poeto Ezopo, sklavo kiu vivis en la 7-a – 6-a jarcento a.K. en Samoso. La homoj tiel ŝatis liajn fajnajn fablojn, ke li iĝi libera homo. La Fabloj de Ezopo estas plenaj je saĝeco kaj estis tradukitaj en multenombraj lingvoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Cornelis Johannes van Houten
Kategorio:Malkovrita de Tom Gehrels
Kategorio:Malkovrita de Ingrid van Houten-Groeneveld
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1960
Tibeta nacia teamo de futbalo

La **tibeta nacia teamo de futbalo** estas futbalteamo el tibetaj viraj futbalistoj vivantaj ekzile en Barato, kiu futbale reprezentu la sendependan ŝtaton Tibeto oficiale malaperintan kiam Popola Respubliko de Ĉinio perforte aneksis Tibeton. La teamo estas parto de la Tibeta Nacia Futbala Asocio, angle nomata *Tibetan National Football Association* (TNFA). Kaj la teamo kaj ties tegmenta asocio forte ligiĝas al la Ekzilita tibeta registaro en Dharamsala, Barato kaj havas sian centran adreson en la sama barata urbo. Ĉar sendependa Tibeto ne estas membroŝtato de Unuiĝintaj Nacioj, la Tibeta Nacia Futbala Asocio ne estas membro de la Federacio Internacia de Futbalo Asocia, mallongigata FIFA, sed de alternativa ligo de regionaj naciaj futbalaj asocioj ekster FIFA, nomata esperantlingve NF-Ligo (longigo aŭ *Nova Federacia Ligo* aŭ *Ne-FIFA-Ligo*) respektive angle *NF-Board*.

Kategorio:Naciaj teamoj de futbalo
Futbalo
Ágnes Tóth

**Ágnes TÓTH** [tOt] rumania hungara ĵurnalistino, poetino, verkistino. Ŝi naskiĝis en Oradea la . 

## Kariero
Ágnes Tóth estas de 1990 raportistino, redaktorino de *Bihari Napló*. De 1994 ĝis 2002 ŝi estis raportisto de *Duna Televízió* de Budapeŝto. Ŝi publikigis plurajn poemvolumojn porinfanajn kaj prozaĵvolumon. Ŝia farso *Csupabohócok* estis prezentita en 1995 de pupteatro de Oradea.

## Fonto
*Varadlap.ro 
*Erdélyi magyar ki kicsoda, 2010.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Erich von dem Bach-Zelewski

**Erich von dem Bach-Zelewski**, fakte **Erich Julius Eberhard von Zelewski** (naskiĝis  en Lauenburg, mortis  en Munkeno) estis poldevena germana nazio, generalo de SS (*SS-Obergruppenführer*). Li aliĝis al NSDAP en 1930 kaj al SS en 1931. Ekde la  li estis generalo de Waffen-SS, estro de SS kaj polico en Silezio, poste en terenoj de Sovetunio sub la okupacio de Tria Regno. En la jaroj 1943-1944 li komandis kontraŭpartizanajn trupojn en okupaciataj landoj. Estro de tiel nomata *Korpsgruppe von dem Bach* sufokanta la ribelon de Varsovio en 1944. Malgraŭ la uzado de militkrima taktiko, kiu kaŭzis amasmurdadon de civiluloj, li ne estis juĝata ĉe la kontraŭnazia tribunalo en Nurenbergo.

## Vidu ankaŭ 
* Masakro de Wola

Kategorio:SS-generaloj
Kategorio:Germanoj de la unua mondmilito
Kategorio:Germanoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Membroj de NSDAP
Kategorio:Germanaj militistoj de la Dua Mondmilito