Suna aratingo

**Suna aratingo** (*Aratinga solstitialis*) aŭ **suna konuro** estas specio de mezgrandaj brilkoloraj papagoj el familio de neotropisaj papagoj. La specio ne havas rimarkeblan : kaj inoj kaj malinoj estas samgrandaj birdoj kun plejparte oranĝece flava plumaro kun brile oranĝkoloraj malsupraj partoj kaj vizaĝo. Sunaj aratingoj estas tre sociemaj birdoj, kiuj formas relative grandajn birdarojn. Ili formas monogamiajn parojn por reproduktado kaj nestas en palmotruoj. Ilia dieto konsistas plejparte el semoj, floroj, fruktoj, beroj, nuksoj kaj ankaŭ malgrandaj insektoj.

En naturo, arealo de sunaj konuroj estas nord-eosta Sudameriko, sed ili bone adaptiĝis al vivo en kaptiteco kaj troveblas en birdobredejoj kaj homaj domoj tra la tuta mondo. En kaptiteco ili vivas ĝis 30 jaroj kaj estas sufiĉe popularaj dombirdoj pro sia ĥarisma aspekto kaj konduto, inteligenteco kaj eblo reprodukti homan parolon. En naturo, tamen, la specio iĝis minacata pro habitatdetruo kaj troa kaptado. Nun IUCN listas la specion endanĝerita.

## Taksonomio 
Suna aratingo estis unu el multaj specioj priskribitaj fare de Karolo Lineo en la 10a eldono de *Systema Naturae* de jaro 1758, kiu markis la startigan punkton de moderna zoologia taksonomio. Samkiel kun ĉiuj aliaj priskribitaj papagoj, Lineo metis la sunan aratingon en la ĝeneralan papagan genron *Psittacus*. Tamen tiu ĉi genro relative baldaŭ estis dispartigita kaj nun ĝi enhavas nur  kaj parencan Timneh-papagon. Suna aratingo, kune kun kelkaj similaj neotropisaj specioj, estis movigita en genro *Aratinga*. La specia nomo *solstitialis* devenas el la latina kaj laŭlitere signifas "solstica", t.e. "suna". Tiu ĉi nomo referencas ĝian brile kaj varme koloran plumaron.

La suna aratingo estas monotipa specio, sed ĝi formas nerangan grupon kune kun kelkaj parencaj specioj: la Jandaja aratingo, la Orĉapa aratingo, kaj la Makula aratingo. Ĝis antaŭnelonge ili ĉiuj estis konsiderataj subspecioj de suna aratingo, sed nun plejparto de esploroj agnoskas ilin apartaj specioj. Suna aratingo, Jandaja-aratingo kaj orkapa aratingo interbrediĝas en kaptiteco kaj produktas vivivajn hibridojn (kaj plej verŝajne makula aratingo ankaŭ povas interbredi kun ili). En naturo oni raportis hibridojn de la Jandaja-aratingo kaj la orkapa aratingo, kaj de la suna kaj la makula aratingoj sed tiuj ĉi raportoj estas necertaj, ĉar adoleskaj anoj de tiuj ĉi specioj ofte aspektas kiel hibridoj. Ĉiuj aliaj el tiuj ĉi specioj estas, kiom nun sciate, alopatriaj.

## Priskribo 
maldekstra|eta|253x253px|Sunaj aratingoj en kaptiteco: unu plenkreskulo (plej maldekstre) kaj tri junuloj
Averaĝe sunaj aratingoj pezas ĉirkaŭ 110&nbsp;g kaj estas ĉirkaŭ 30&nbsp;cm longaj. Seksa duformismo estas nerimarkebla en tiu ĉi specio, kaj iĉoj kaj inoj estas samaj kaj je grando, kaj je koloroj de plumaro. Plenkreska birdo havas brile flavajn kapon, kolon, vizaĝon, bruston kaj flugilojn, kaj ĉe vizaĝo kaj ventro tiu ĉi koloro iĝas brile oranĝa, preskaŭ ruĝa ĉirkaŭ la oreloj. Eksteraj partoj de flugiloj estas riĉe verdaj ĝis malhele bluaj. Vosto estas olivkolora kun blua pinto. Malsupraj partoj de flugiloj estas grizecaj. Beko estas nigra kaj haŭto ĉe la kruroj kaj ĉirkaŭ okuloj malhele griza, la lasta en kaptiteco kun sufiĉe komfortaj kondiĉoj iĝas preskaŭ pure blanka.

Oni povas konfuzi sunan aratingon kun sufiĉe parencaj Jandaja aratingo kaj Makula aratingo, sed la unua havas tute verdan plumaron ĉe flugiloj, dorso kaj bazo de vosto, kaj la dua verdajn makulojn ĉe la dorso kaj malpli oranĝkolorajn malsuprajn partojn de plumaro. Suna aratingo ankaŭ aspektas iom simile al kelkaj specioj de palbekaj aratingoj.

Junaj sunaj aratingoj estas plejparte verdaj aŭ olivkoloraj kaj preskaŭ ne malsimilas de samaĝaj makulaj aratingoj. Distingaj flava, oranĝa kaj ruĝeca koloroj ĉe la dorso, ventro kaj kapo aperas post mudoj dum la birdo atingas maturecon.

## Distribuo kaj habitato 
Natura arealo de suna aratingo estas relative malgranda areo en nord-eosta Sudameriko: la subŝtato Roraima en norda Brazilo kaj la plej sudaj partoj de Gujano, Surinamo kaj Franca Gujano. Vagantaj birdoj renkonteblas tra tuta Franca Gujano ĝis la marbordo. Statuso de la specio en Venezuelo estas necerta, sed ekzistas raportoj pri observoj de la birdoj en sud-eosto de la lando apud Santa Elena de Uairén. Hipoteze, la birdoj vivas en Amapá kaj nordaj partoj de Pará, sed en tiuj regionoj birdofaŭno ne estas bone priskribita. Observeblas populacioj apud Amazono en Brazilo, sed nun oni scias ke tiuj apartenas al la makula aratingo.

Sunaj aratingoj plejparte troveblas en tropikaj habitatoj, sed ilia preciza ekologia niĉo restas ĝis nun relative nekonata. Ili estas observitaj en sekaj savanaj arbaroj kaj marbordaj forstoj, sed pli malfruaj esploroj sugestas, ke ili preferas altecojn ĝis 1200&nbsp;m ĉe la eĝoj de malsekaj arbaroj ĉe antaŭmontetoj de la Gujana Ŝildo kaj nur troviĝas en savanoj kiam ili nomadas tra ili de unu tia arbaro al la alia. Sunaj aratingoj ankaŭ observeblas en arbustaroj de baseno de Amazono, en valaj arbaroj kaj inundarbaroj ĉe marbordo. Prefere ili nestas tie kie atingeblas grandaj kvantoj de fruktarboj kaj palmoj.

## Konduto 
[maldekstra|eta|312x312px|Grupo de sunaj aratingoj en [Baltimora Akvario, Baltimoro, Usono.]]
Samkiel ĉiuj aliaj aratingoj, sunaj aratingoj estas tre sociemaj kaj en naturo vivas en grandaj birdaroj de 15 ĝis 30 individuoj. Individuaj birdoj malofte apartiĝas de la birdaro, kaj izolite de ĝi uzas sian tre altan kaj laŭtan voĉon por komunikiĝi kun sambirdaranoj kaj retrovi ilin. La birdaroj kondutas relative silenteme dum manĝado, sed dum translokiĝo la birdoj estas tre parolemaj kaj bruaj. Aroj de sunaj aratingoj povas flugi grandajn distancojn po tago, ili flugas rapide kaj unudirekte. En socioj de la aratingoj ankaŭ vaste praktikiĝas nevoĉa komunikado per vario de pozoj kaj montraj kondutoj. Anoj de la sama birdaro ripozas kaj manĝas kune, manĝigas kaj striglas unu la alian kaj laviĝas en akvujoj dum luma tagero. Ili rapide grimpas tra arbaj kronoj uzante siajn viglajn manojn kaj fortajn, fortikajn bekojn. Ili ankaŭ povas uzi siajn manojn kiel homoj aŭ simioj por teni kaj manipuli diversajn aferojn. Sunaj aratingoj prefere nestas en palmaj arbotruoj, ĉar ligno de palmo estas sufiĉe mola por ke la ino povu pligrandigi sian neston kiom necesas. Mudo kaŭzas al ili grandan malkomforton, dum mudaj periodoj ili iĝas agaciiĝemaj kaj agresemaj. Alta humideco kaj eblo naĝi en akvo malpliigas la malkomforton.

Sunaj aratingoj estas tre inteligentaj, sociemaj kaj scivolemaj birdoj kiuj bezonas konstantan intelektan kaj socian stimuladon. En kaptiteco ili gajnis grandan popularecon pro sia saĝeco, aktiva konduto, eblo lerni novajn kondutmanierojn kaj imiti homan parolon. Ilia konduto en naturo, tamen, ĝis nun ne estas elĉerpe studita. Krome, ekzistas ioma konfuzo inter la suna kaj la makula aratingoj, kvankam je konduto tiuj ĉi du specioj supozeble ne tre diferencas.

## Dieto 
[eta|Suna aratingo manĝas florojn en [Bestoĝardeno de Hamilton, Hamilton, Novzelando|286x286px]]
En naturo, dieto de sunaj aratingoj konsistas ĉefe je fruktoj, beroj, semoj, nuksoj kaj ankaŭ de fojo al fojo insektoj. Ili volonte manĝas kaj maturajn kaj duonmaturajn semojn, berojn kaj fruktojn, interalie fruktojn de kaktoj kaj berojn de malpigio (*Malpighia Spp.*). Ekzistas raportoj pri sunaj aratingoj manĝantaj agrokulturajn plantojn en kamparaj komunumoj apud iliaj vivareoj. Dum pariĝa sezono ili bezonas na pli da proteino, dum manĝigo de idoj na pli da karbonhidratoj kaj dum formado de ovoj la inoj bezonas kalcion.

En kaptiteco plej taŭga manĝigo por la sunaj aratingoj inkuluzivas herbajn semojn, fazeolojn, nuksojn, diversspecajn fruktojn (pomojn, papajojn, bananojn, oranĝojn, grapfruktojn, fragojn, frambojn, rubusojn, grosojn, ribojn, sambukojn, kratagojn, sorpojn, eglanteriojn, kukumojn kaj tomatojn), legumojn (spinacon, , kreson, erukon, , brokolon, karotojn, luzernon, pizojn, endivion kaj batatojn), leontodojn, portulakojn, ruitan maizon, semojn de sunfloro kaj milio. Krome, oni aldonas burĝonojn de sambukarbo, saliko, kratagarbo aŭ tremolo, kaj, kiel fonton de proteino, formikovojn, tenebriajn larvojn, bolitajn ovojn, panon, negrasan fromaĝon aŭ kazeon. Por pli bona meĥanika digesto kaj ankaŭ kiel aldona fonto de kalcio iam aldoniĝas sepiaj ostoj, briketoj el kalciozaj mineraloj kiel kreto, gruzo aŭ kraŝitaj ostraj ŝeloj.

Antaŭe IUCN listis sunan aratingon malplej zorgiga, sed antaŭnelongaj esploroj en suda Gujano, kie ili estis antaŭe plej disvastigitaj, kaj en Brazila subŝtato Roraima montris, ke la specio iĝis tre rara kaj preskaŭ malaperis en tiuj lokoj. En Franca Gujano la papagoj observeblas, sed tre malofte. Eble ili vivas kaj reproduktiĝas en la sudaj partoj de la lando kie observi faŭnon tre malfacilas, sed tio ĉi nun estas necertigita. Pro tio kaj ankaŭ pro daŭriganta kaptado kaj vendado de sovaĝaj birdoj IUCN en 2008 reklasis la specion kaj nun listas ĝin endanĝerita. Sunaj aratingoj estas inteligentaj kaj povas lerni multajn trukojn, ili ŝatas performi kaj ĝuas atenton. Ili kapablas reprodukti homan parolon, kvankam ne tiunivele kiel pli grandaj papagoj (kakatuoj, ,  ktp). Ili ŝatas muzikon kaj ofte povas lerni kanti kaj danci. La voĉo de suna aratingo estas tre laŭta por tiel relative negranda birdo, kaj inter domaj papagoj sunaj aratingoj estas konsiderataj inter la plej bruaj. Oni atentu tion ĉi decidante ĉu ekposedi la papagon, ĉar longa kontakto kun tiom laŭta birdo povas kaŭzi sanproblemojn kaj eĉ malordojn de aŭdkapablo, aparte en junaj infanoj.

En kaptiteco, kun bona dieto kaj adekvata veterinara prizorgo, sunaj aratingoj vivas inter 15 kaj 30 jaroj.

## Referencoj 
Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko