Padre João Ribeiro

**Patro João Ribeiro Pessoa de Melo Montenegro** estis brazila religiulo kaj revoluciulo. Li estis martiro kaj estro de la Pernambuka Revolucio en 1817 kaj kreinto de la flago de Pernambuko.

## Kunteksto
Kiel ĉiuj aliaj en Recife, la Patro João estis surprizita de la eksterordinaraj eventoj de la 6-a de marto 1817. Eksciinte, ke la portugala guberniestro Caetano Pinto ordonis la areston je pluraj membroj de la framasonismo, akuzitaj je sekrete konspiro por la sendependeco de sia lando, li komencis preĝi, atendante ke ili ankaŭ venos por preni lin. Sed la neatendita okazis.

En la kazerno de la Artileria Regimento, la kuraĝa kapitano :pt:José de Barros Lima, konata kiel "Leão Coroado" ("Leono kronita"), ne atentis la arestordonon donitan de sia komandanto, la brigadgeneralo Manoel Joaquim Barbosa de Castro (1765-1817). Anstataŭ, li eltiris sian glavon kaj mortigis la brigadiston. Tiam, la aliaj brazilaj oficiroj ankaŭ ribelis; la malriĉuloj de la urbo subtenis ilin; kaj la revolucio planita komenciĝi en la Sankta Semajno, venontan aprilon, naskiĝis antaŭtempe.

En la sekvaj tagoj ĉio estis plezuro, ĉio estis ĝojo, kun la amasoj festanta liberecon surstrate, preskaŭ freneziĝantaj. Kaj la bona pastro, tre ĝoja, pensis, ke la epoko de Egaleco, Libereco kaj Frateco estis finfine deklarita en Brazilo. Sed ĉi tiu nova tempo ankoraŭ estis malproksima por alveni, kiel li baldaŭ malkovros...

## Scienco kaj politiko
Patro João Ribeiro Pessoa de Melo Montenegro venis en la mondon en la distrikto de Tracunhaém, en 1766. Filo de eminenta sed tre malriĉa familio, li sekvis religian karieron. Kaj, estante lerta desegnisto, li fariĝis asistanto de monsinjoro Arruda Câmara, granda naturalisto kaj ankaŭ majstro en la arto de politiko.

La monsinjoro vidis la "Grandan Revolucion" de 1789 en Francio de proksime, kaj komencis disvastigi siajn libervolismajn idealojn en sia regiono kiam li revenis. Kaj la juna pastro, kiu akompanis lin en siaj sciencaj ekspedicioj, desegnante la novajn plantospecojn, kiuj estis malkovritaj kaj katalogitaj, fariĝis lia plej amata disĉiplo.

Iom da tempo poste, Patro João Ribeiro estis en Portugalio, kie li aliĝis al la Reĝa Akademio de Sciencoj de Lisbono. Post sia reveno, li prenis taskon kiel desegno-instruisto ĉe la Olinda Seminario kaj komencis iĝi fama pro sia digno, malavareco kaj ĝentileco, same kiel sia vasta kulturo. Poste, li iĝis administranto de la Hospital do Paraíso, en Recife, kie li fondis la "Academia do Paraíso", daŭrigante la laboron en favoro de la libereco kaj demokratio komencita fare de Arruda Câmara, kiu mortis en 1811.

Laŭ la komercisto Louis Tollenare, kun kiu li amikiĝis, Patro João estis "malriĉa viro, sed sufiĉe da filozofo por malestimi riĉaĵon", kaj "neniu en Eŭropo imagus, ke ekzistas iu tiel saĝa ĉi tie". La franco tamen trovis lin tre afabla, malhavante la malicon necesan por agi en politiko. Kaj en liaj skribaĵoj li profetis ke li "oferus sin por sia patrujo, sed li estus nekapabla savi ĝin ...".

## Mirakla registaro
eta|maldekstre|400px|Patro João Ribeiro estis la  kreinto de la flago de la brazila ŝtato Pernambuko.
Kiam la Revolucio triumfis, la respubliko estis proklamita kaj provizora registaro estis kreita en Pernambuko, formita de kvin membroj reprezentantaj la komercistojn, farmistojn, juristojn, la armean kaj religieman homojn - en tiu kazo, Patro João Ribeiro. Kaj la viroj en sutanoj, la plej kleraj kaj preparitaj en lando de preskaŭ tute analfabetoj, transprenis la publikan administradon.

Kun la nekompetenta kaj korupta maŝino heredigita el la malnova reĝimo, estus kaoso, se ne estus, krom Ribeiro mem, :pt:Padre Miguelinho, la vikario Tenório kaj la monaĥo Kaneka, kiuj faris verajn miraklojn. En nur du monatoj la "provizora registaro" sukcesis reformi la impostan sistemon; preparis projekton de konstitucio — la unua, en portugallingvaj landoj; unuafoje ekfunkciigis presejon en ĉi tiu provinco; kreis la unuan brazilan policon, efike komandita de la patrioto Felipe Nery da Fonseca; kaj metis finon al la monopolo de portugalaj kolportistoj en la manĝkomerco, kiu antaŭenigis malabundon kaj malsaton. La nura kialo, ke sklaveco ne estis finita ŝuldiĝis al la rezisto de la posedantoj. Eĉ tiel, li dekretis la elliberigon de kaptitoj kiuj aliĝis al la armeo, en la unua aboliciisma akto promulgita en la lando.

La dezajnisto João Ribeiro, kune kun pentristo José Alves, ankaŭ kreis bluan kaj blankan flagon por la respubliko kun la suno, ĉielarko, kruco kaj tri steloj kiuj reprezentis Pernambukon, Paraibon kaj Norda Rio-Grando. Ĉar aliaj provincoj iĝis liberaj, novaj steloj estus aldonitaj. Kaj se plua progreso ne estis farita, tio estis pro manko da tempo.

## Sutanoj brilantaj eĉ sur la batalkampoj
[eta|maldekstre|400px|Kapitulaco de la revoluciulo [:pt:José Peregrino Xavier de Carvalho, alia martiro de la Pernambuka Revolucio, kiu kapitulacis, estis pafita kaj lia korpo kvaronigita.]]
La sonĝo estis mallongdaŭra pro, unue, la izoliteco de la Revolucio. Avertitaj de kio okazis en Recife, la portugaloj subpremis la ribelojn planitajn okazi ankaŭ en Salvadoro kaj Rio de Ĵanejro, la aliaj du grandaj metropoloj de la lando. La dua problemo estis la manko de komandantoj por la respublikaj ŝipoj, ĉar la portugaloj neniam permesis oficirojn brazilajn en la mararmeo. Kiel rezulto, la havenoj de Pernambuko estis blokitaj fare de malamika eskadro la 11-an de aprilo, kaj malsato furiozis ekde tiam, ĉar la tuta manĝaĵo konsumita ĉi tie estis importita.

Fine, la lokaj trupoj estis nepreparitaj, ĉar brazilaj oficiroj, ĝis tiam, estis malhelpitaj superi la rangon de kapitano en la infanterio kaj artilerio. Kaj ili eĉ ne estis akceptitaj en la kavalerio kaj mararmeo.

Ĉar eĉ en milito la religiulo brilis, penante kompensi militajn bezonojn. Frei João da Conceição Loureiro, gardisto de la franciskana monaĥejo, ekzemple, alprenis la kodnomon "Cachico" kaj iĝis elstara gerilestro. Patro Antônio da Cunha Souto Maior, subvikario de Tejucupapo, estis alia kiu pruvis esti granda soldato. Kaj pro ĉio, kion faris la viroj en la sutanoj, la movado de 1817 finis gajni la kromnomon "la revolucio de la sacerdotoj".

La 13-an de majo tamen okazis malvenko en la batalo de la Engenho Trapiche, kontraŭ la rojalista armeo venanta el Bahio. La respublikanaj trupoj, sub la komando de generalo :pt:Domingos Teotônio Jorge, tiam retiriĝis de Recife la 19-an, intencante daŭrigi la batalon en la interno. Kaj patro João Ribeiro akompanis ilin, servante kiel kapelano.

Nokte, tamen, instalitaj en Engenho Paulista, la respublikaj gvidantoj konkludis, ke la afero estis perdita. Ne estis maniero antaŭeniri kaj la kolono dissolviĝis, kun ĉiu persono iranta sian propran vojon, serĉante kaŝejon. Patro João Ribeiro, tamen, anstataŭ provi eskapi, li preferis mortigi sin, pendigante sin en la kapeleto de la Engenho Paulista .

Sed lia tragedio ne finiĝis tie.

Kiam vicadmiralo Rodrigo Fereira Lobo (1768-1843), komandanto de la blokado, elŝipiĝis kaj reakiris la posedon de la kapitanlando, lia unua ago estis ordoni ke la korpo de la sacerdoto, la plej amata kaj respektata revoluciema gvidanto, estu elterigita kaj elmontrita lian kapon ĉe la fino de bastono, en la centro de Recife. Kaj tie ĝi restis du jarojn, por timigi la pernambukanojn, kiuj tamen ne trankviliĝus kaj denove ribelis en 1821, 1824 kaj 1848, nome de la samaj liberecaj kaj demokratiaj idealoj defenditaj de Patro João Ribeiro.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1766
Kategorio:Mortintoj en 1817
Kategorio:Naskiĝintoj en la 18-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Naskiĝintoj la 28-an de februaro
Kategorio:Mortintoj la 19-an de majo 
Kategorio:Brazilaj religiuloj
Kategorio:Brazilaj sacerdotoj
Kategorio:Brazilaj ribeluloj
Kategorio:Brazilaj revoluciuloj