open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Luisa Valenzuela

**Luisa VALENZUELA** (naskita la 26-an de novembro 1938 en Bonaero, Argentino) estas argentina verkisto kaj ĵurnalisto. 

## Vivo 
Ŝia patro estis kuracisto, kaj ŝia patrino estis verkistino, Luisa Mercedes Levinson, kunaŭtorino de Borges. Luisa interesiĝis pri natursciencoj ekde infanaĝo, sed ŝi elektis literaturon. Ŝi publikigis en argentinaj revuoj ekde la aĝo de 17 jaroj. En la aĝo de 20 jaroj, ŝi translokiĝis al Parizo kun sia edzo kaj proksimiĝis al la grupo *Tel Quel*. En 1961, ŝi revenis al sia patrujo. Ŝi laboris kiel ĵurnalistino kaj multe vojaĝis.

En 1969 ŝi ricevis Fulbright-stipendion kaj laboris ĉe la Universitato de Iovao. Inter 1972 kaj 1974 ŝi loĝis en Meksikurbo, Parizo kaj Barcelono. Post la establado de milita diktaturo kaj cenzura enmiksiĝo en ŝian laboron (ekde ŝia publikigita romano *Como en la guerra* (Kiel en milito, 1977), oni postulis, ke la priskribo de torturo estu forigita). Ŝi translokiĝis al Usono en 1979, kie ŝi loĝis dum 10 jaroj. Ŝi publikigis plurajn librojn tie kaj instruis en kelkaj universitatoj. En 1989 ŝi revenis al sia patrujo kaj ekloĝis en Bonaero. Ŝi kunlaboras kun la gazetaro, donas prelegojn pri literaturo kaj vojaĝas.

## Verkado 
Kiel postmodernisma romanverkisto kaj novelisto, ŝi verkas en la ĝenro de magia realismo, tre populara ĝenro en latinamerika literaturo. Ŝia verkado estas karakterizita de eksperimenta stilo kiu pridemandas hierarkiajn sociajn strukturojn de feminista perspektivo.

Verŝajne ŝia plej fama verkado estis verkita en respondo al la diktatorado de la 1970aj jaroj en Argentino. Verkaĵoj kiel *Como en la guerra* (1977), *Cambio de armas* (1982) kaj *Cola de lagartija* (1983) kombiniĝas al potenca kritiko de diktatoreco kun ekzameno de patriarkaj formoj de socia organizo kaj la potencstrukturoj kiuj estas  enecaj en homa sekseco kaj seksaj interrilatoj. 

## Verkaro 
### Romanoj 
* *Hay que sonreír* (1966)
* *El gato eficaz* (Meksikurbo, 1972)
* *Como en la guerra* (1977)
* *Cola de lagartija* (1983)
* *Realidad nacional desde la cama* (1990)
* *Novela negra con argentinos* (Barcelona, 1990)
* *La Travesía* (2001)

### Rakontoj kaj noveloj 
* *Los heréticos* (1967)
* *Aquí pasan cosas raras* (1975)
* *Libro que no muerde* (Meksikurbo, 1980)
* *Cambio de armas* (Meksikurbo, 1982)
* *Donde viven las águilas* (1983)
* *Simetrías* (1993)
* *Cuentos completos y uno más* (Meksikurbo, 1999)
* *El placer rebelde. Antología general* (2003)
* *Microrrelatos completos hasta hoy* (2004)
* *Tres por cinco* (2008)

### Eseo 
* *Peligrosas Palabras* (2001)
* *Escritura y Secreto* (Meksikurbo, 2002)
* *Los deseos oscuros y los otros (cuadernos de New York)* (2002)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (hispane)
* Mallonga biografio (hispane)
* 

Kategorio:Argentinaj verkistoj
Kategorio:Postmodernaj verkistoj
Kategorio:Argentinaj feministoj
Kategorio:Verkistinoj
Francis King

**Francis Henry KING** CBE FRSL (n. la 4-an de marto 1923 en Adelboden, Kantono Berno, Svislando ; m. la 3-an de julio 2011) estis brita verkisto kaj literatura kritikisto, kiu laboris por la Brita Konsilio en kvar landoj kaj verkis pli ol 30 romanojn dum sia diversa kariero daŭranta pli ol sesdek jarojn, multaj el kiuj estis duon- aŭtobiografiaj, kaj ankaŭ estis literatura kritikisto dum multaj jaroj kaj teatra kritikisto por la semajna gazeto *The Sunday Telegraph*. 

## Verkaro 
* *To the Dark Tower* (1946) - novelo
* *Never Again* (1948) - novelo
* *An Air That Kills* (1948) - novelo
* *The Dividing Stream* (1951) - novelo (gajninto de la Premio Somerset Maugham )
* *Rod of Incantation* (1952) - poems
* *The Dark Glasses* (1954) - novelo
* *The Firewalkers: a Memoir* (1956) (eldonita sub la nomo **Frank Cauldwell**)
* *Introducing Greece* (1956) - vojaĝo
* *The Man on the Rock* (1957) - novelo
* *The Widow* (1957) - novelo
* *So Hurt and Humiliated* (1959) - kolekto de mallongaj rakontoj
* *The Custom House* (1961) - novelo
* *The Japanese Umbrella and Other Stories* (1964) - kolekto de mallongaj rakontoj
* *The Last of the Pleasure Gardens* (1965) - novelo
* *The Waves Behind the Boat* (1967) - novelo
* *Robert de Montesquiou* by Philippe Julian (1967) – translator, along with John Haylock
* *The Brighton Belle and Other Stories* (1968) - kolekto de mallongaj rakontoj
* *A Domestic Animal* (1970) - novelo (reviziita versio de la subpremita eldono de 1969)
* *Flights* (1973) - novelo
* *A Game of Patience* (1974) - novelo
* *The Needle* (1975) - novelo
* *Christopher Isherwood* (1976) - kritika studo
* *Hard Feelings* (1976) - kolekto de mallongaj rakontoj
* *E.M. Forster and his World* (1978) – biografio de la aŭtoro de *A Passage to India* kaj *Howards End*
* *The Action* (1976) - novelo
* *Indirect Method* (1980) - kolekto de mallongaj rakontoj
* *Florence* (1982) - history
* *Act of Darkness* (1983) - novelo
* *Voices in an Empty Room* (1984) - novelo
* *One is a wanderer* (1984) - selected stories
* *Frozen Music* (1987) - novelola
* *Danny Hill: memoirs of a prominent gentleman* (1987) - novelo
* *Visiting Cards* (1990) - novelo
* *The Woman who was God* (1988) - novelo
* *Punishments* (1989) - novelo
* *The Ant Colony* (1992) - novelo
* *Yesterday Came Suddenly* (1993) – membiografio
* *The One and Only* (1994) - novelo
* ''Ash on an old man's sleeve* (1996) - novelo
* *A Hand at the Shutter* (1996) - kolekto de mallongaj rakontoj
* *Dead Letters* (1998) - novelo
* *Prodigies* (2001) novelo
* *The Nick of Time* (2002) novelo
* *The Sunlight on the Garden* (2005) – kolekto de mallongaj rakontoj
* *With My Little Eye* (2007) - novelo
* *Cold Snap* (2009) - novelo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Francis Henry King Paperoj kune kun unua aldono kaj dua aldono ĉe la Harry Ransom Centro
* "Nekrologo de Francis King", *The Daily Telegraph'', la 5-an de julio 2011
* PEN Internacio
* Valancourt Books

Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de la Brita imperio
Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:GLAT-verkistoj
Victor E. van Vriesland

**Victor Emanuel van VRIESLAND** (n. la 27-an de oktobro 1892 en Haarlemo - m. la 29-an de oktobro 1974, Amsterdamo) estis nederlanda verkisto, poeto, dramisto, tradukisto, ĵurnalisto, redaktisto kaj literatura kritikisto . Li verkis en la nederlanda kaj franca lingvoj.

## Vivo 
Naskita en riĉa juda komercista familio, li studis ĉe la Universitato de Dijon. Pro la eksplodo de la Unua Mondmilito en 1914, li finis siajn studojn frue kaj revenis al Nederlando. Li laboris kiel ĵurnalisto, estis literatura kaj artkritikisto, kaj redaktoro de semajna revuo.

Dum la Dua Mondmilito, estante judo, li kaŝis sin de la germanaj okupantoj.

Li estis la prezidanto de la nederlanda PEN-klubo. De 1963 ĝis 1965 li estis la prezidanto de la Internacia PEN-klubo.

## Verkado 
Li publikigis siajn unuajn poemojn en juna aĝo. Li kreis sub la influo de P. Valéry. Li estas aŭtoro de romanoj, noveloj, eseoj, poemaroj, teatraĵoj kaj aforismoj.

## Verkaro 
* 1915 - *De cultureele noodtoestand van het Joodsche volk*
* 1920 - *Herman Hana*
* 1925 - *Der verlorene Sohn* (germane)
* 1926 - *Het afscheid van de wereld in drie dagen* (published in 1953)
* 1929 - *Voorwaardelijk uitzicht*
* 1933 - *Havenstad*
* 1935 - *Herhalingsoefeningen*
* 1939 - *De ring met de aquamarijn*
* 1939-1954 - *Spiegel der Nederlandse poëzie*
* 1946 - *Vooronderzoek*
* 1946 - *Grondslag van verstandhouding* 
* 1949 - *Drievoudig verweer*
* 1949 - *Le vent se couche* (france)
* 1952 - *Vereenvoudigingen*
* 1954 - *De onverzoenlijken*
* 1954 - *Kortschrift*
* 1958 - *Onderzoek en vertoog*
* 1959 - *Tegengif*
* 1962 - *Het werkelijkheidsgehalte in de West-Europese literatuur*
* 1968 - *Verzamelde gedichten*
* 1972 - *Bijbedoelingen*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Profilo ĉe la Cifereca biblioteko por nederlanda literaturo

Kategorio:Nederlandaj poetoj
Charles Langbridge Morgan

**Charles Langbridge MORGAN** (n. la 22-an de januaro 1894 en Bromley, Kent ; m. la 6-an de februaro 1958 en Londono) estis angla verkisto kaj kritikisto.

## Vivo 
Charles Morgan ĉeestis la Mararmean Akademion Osborne kaj Dartmouth kaj komence servis en la Reĝa Mararmeo en Ĉinio de 1907 ĝis 1913. La eksplodo de la Unua Mondmilito prokrastis lian komencon de liaj literaturaj studoj. Anstataŭe, li volontulis por servo en la Mararmeo kaj estis internigita en Nederlando post la Sieĝo de Antverpeno (1914).

Post la milito, li studis en Oksfordo, fariĝis prezidanto de la drama societo de la universitato, kaj en 1923 edziĝis al la kimra verkistino Hilda Vaughan, kiu naskis al li du infanojn. Dum la sekvaj 20 jaroj, krom siaj romanoj, teatraĵoj kaj eseoj, kiuj estis publikigitaj en libroformo, li regule verkis teatrajn recenzojn por publikaĵoj inkluzive de *The Times* kaj la *New York Times*. Morgan ricevis la Premion Hawthornden en 1932 pro sia romano *The Fountain*.

Dum la Dua Mondmilito, li servis en la Admiralitato de la Reĝa Mararmeo. En 1953, Morgan fariĝis Prezidanto de Internacia PEN kaj en 1954 koresponda membro de la Germana Akademio por Lingvo kaj Literaturo.

En sia verkado, li traktis filozofiajn, psikologiajn kaj moralajn temojn, precipe tiujn rilatajn al la situacio de la intelektulo en la moderna mondo. Li verkis impresionismajn -psikologiajn romanojn pri la temoj de spiritaj konfliktoj, amo, morto kaj arta kreado en stilo de klasika eleganteco.

## Verkaro (elekto) 
### Romanoj 
* *The Gunroom* (1919)
* *My Name is Legion* (1925)
* *Portrait in a Mirror* (1929)
* *The Fountain* (1932)
* *Sparkenbroke* (1936)
* *The Voyage* (1940)
* *The Empty Room* (1941)
* ''The Judge's Story* (1947)
* *The River Line* (1949)
* *A Breeze of Morning* (1951)
* *Challenge to Venus* (1957)

### Teatraĵoj 
* *The Flashing Stream* (1938)
* *The River Line* (1952)
* *The Burning Glass* (1953)

### Eseoj 
* *Epitaph on George Moore* (1935)
* *The House of Macmillan: (1843–1943)* (1943)
* *Reflections in a Mirror* (in two volumes 1944, 1946)
* *Liberties of the Mind* (1951)
* *The Writer and his World* (1960)
* *Dramatic Critic: selected reviews (1922–1939)*, selected and edited by Roger Morgan (Oberon Books 2013)

### Poezio 
* *Ode to France* (1942)
* *The Collected Poems of Charles Morgan'' (2008)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Charles Morgan retejo
* 
* PEN Internacio

Kategorio:Britaj verkisto
Kategorio:Britaj dramistoj
Jerry Garcia

**Jerome John GARCIA** (n. la 1-an de aŭgusto 1942 - m. la 9-an de aŭgusto 1995) estis usona muzikisto, kiu estis la ĉefa gitaristo kaj kantisto de la rokmuzika grupo *Grateful Dead*.

Garcia famis pro sia muzika kaj teknika kapablo, precipe pro sia lerteco ludi diversajn instrumentojn kaj subteni longajn improvizojn. Garcia kredis, ke improvizo forprenas streĉon de lia ludado kaj permesas al li fari tujdecidojn, kiujn li ne estus intence farinta. Dum intervjuo en 1993 por *Rolling Stone*, Garcia rimarkis, ke « *miaj propraj preferoj estas por improvizado, por inventado dum mi ludas* ». 

Poste, Garcia luktis kontraŭ diabeto. La 10-an de julio 1986, li eniris diabetan komaton kaj preskaŭ mortis. Kvankam lia ĝenerala sano iom pliboniĝis post la okazaĵo, li daŭre suferis pro obezeco, tabakfumado kaj longdaŭraj dependecoj pri heroino kaj kokaino. Li restis en kalifornia drogrehabilitejo kiam li mortis pro koratako en aŭgusto 1995.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj muzikistoj
Jozefa Gimnazio (Dingelstädt)

**Jozefa Gimnazio** (germane: *St.-Josef-Gymnasium*) estas ŝtata lernejo en Dingelstädt (Germanujo; Riethstieg 1). 

La fo-forma komplekso konstruiĝis en 1903/04 fare de la Jozefa Fondaĵo (poste: *Frommsche Stiftung*) kiun iniciatis Dorothea Fromm, kiel gimnazio jam. La novbaroka tuto kun secesistilaj elementoj kaj multaj kristanaj simboloj aspektas kvazaŭ kastelo. Ĝin aĉetis en 1920 la t.n. franciskaninoj de Thuine. Post la Dua Mondmilito troviĝas ĉi tie supera lernejo por knabinoj. En 1953 la GDR-aŭtoritatoj forpelis la ordenaninojn por establi tiuloke politeknikan superan lernejon. Post la Turniĝo revenis la monaĥinoj kaj deklaris ĝin ree gimnazio: kiun tamen jam en 1991 transprenis la ŝtata mano de la  distrikto Eichsfeld.

La kvaretaĝa neregule aranĝita ejaro estas parte pucita parte senŝmira. Mansardaj tegmentoj supras kaj la fenestrajn aksojn parceligas pluraj pilastroj. Avankorpo igis la fasadon malpli rigida kun finiĝanta ronda gablo. La portalon enavankorpa havas malrondajn pilastrojn kaj propran gablon. Belegas la interna ŝtuparo. Sudale troviĝis kapelo kiu ŝanĝiĝis je aŭlo. La plafonaj stukaĵoj disponas pri kampetoj kadritaj de kartuŝoj kaj ornamaĵoj. En 1990/91 okazis fundamentaj restaŭradlaboroj. 

## Literaturo 
* *Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen,* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6, p. 212-213
* "Jubiläums – Gedanken im Institut in Dingelstädt" - ĉe: *Eichsfelder Heimatzeitschrift* 6/1987, Mecke Druck und Verlag Duderstadt, p. 257–259

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo
*oficiala prezento - ĉe: ThILLM

## Notoj 
Dingelstadt
Kategorio:Distrikto Eichsfeld
Dingelstadt
Dingelstadt
Béla Tagányi

'*** [tagAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Tagányi Béla*' estis hungara piarista monaĥo, instruisto, predikisto. Lia familia nomvarianto estis *Tagány*.

 naskiĝis  en Oszlány (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Oslany en Slovakio), li mortis  en Breznóbánya (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Brezno en Slovakio).

## Biografio 
 aliĝis al la piaristoj en 1705 en Privigye, poste li studis en Nitro, Vác kaj Privigye. Depost siaj studoj en 1707 li pastriĝis en Nitro, supozeble tiutempe li monaĥiĝis. Li instruis en Nitro (1708-1710, 1712-1714, 1717), Szentgyörgy (1711, 1720-1721), Vác (1715) kaj Privigye (1716). Tiutempe li ankaŭ predikis, ili estis tutlande famaj. En 1723 li estis familia edukisto de grafo Ferenc Károlyi, poste li estis la unua gvidanto de la ĵus fondita monaĥejo en Nagykároly. En la sekvaj jaroj li estis monaĥejestro aŭ/kaj gimnaziestro en Kecskemét, Nagykároly, Debrecen, krome inter 1743-1746 li havis monaĥan postenon en Pest (urbo), fine li pensiuliĝis en 1749.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ur-teste-napi prédikáczio, mellyben megmutattatik, hogy az oltári sacramentumban ...* (1724)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj predikistoj
Makaa Scienca kaj Teknologia Universitato

La **Universitato de Scienco kaj Teknologio de Makao** (, akronime **MUST**, , ) estas scienc-teknika privata universitato en Makao fondita en 2000. Ĝi estas la plej granda multfaka universitato en Makao kaj estas rangigita inter la 250 plej bonaj universitatoj tutmonde.

La universitato estas privata institucio, kaj la unua altlernejo fondita en Makao post la transdono de Makao fare de Portugalio al la Ĉina Popola Respubliko en 1999.

Ĝi ofertas kursojn instruatajn en la angla, ĉina, portugala kaj hispana lingvoj. En septembro 2023, pli ol 21 000 studentoj studas ĉe la universitato, inkluzive de proksimume 8 500 magistraj kaj doktoraj studentoj kaj 13 000 bakalaŭraj studentoj.

La ejo kovras 210 000 m². La universitato donas bakalaŭran, magistran kaj doktoran gradon. La Bloko K de la kampuso estas la Internacia Lernejo de Makao.  

Ĝi situas sur Cotai super La Venecia Makao sur Taipa Insulo, kaj tuj apud Makaa Internacia Flughaveno.

En 2006, la universitato malfermis hospitalon, konatan loke kiel *MUST Hospital.* Ĝi utiligas kaj okcidentan medicinon kaj tradician ĉinan medicinon.

La Ĉina Ministerio pri Scienco kaj Teknologio aprobis la peton de la universitato uzi la nomojn "Ŝtata Ŝlosila Laboratorio pri Kvalita Esploro en Ĉina Medicino" kaj "Ŝtata Ŝlosila Laboratorio pri Lunaj kaj Planedaj Sciencoj" por siaj du laboratorioj.  La universitato rangas 250–300 en la Times Higher Education World University Rankings de 2020. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* GMOM (malnovaj mapoj de Macau)

Kategorio:Universitatoj en Ĉinio
Kategorio:Makao
Kategorio:Ĉina tradicia medicino
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Universitato Atabaska

**Universitato Atabaska** () estas publika universitato situanta en Athabasca, Alberto, Kanado, kiu ofertas kursojn kaj diplomojn per distanca lernado.  Fondita en 1970, ĝi estas konsiderata la ĉefa provizanto de distancstudaj programoj en Nordameriko.

Universitato Atabaska estas la sola kanada universitato, kiu ne postulas antaŭajn altlernejajn diplomojn por akcepto. Ĝi ĉefe servas studentojn, kiuj ne povas ĉeesti regulan universitaton pro handikapoj, familiaj devoj, plentempa dungado, profesiaj sportoj aŭ militservo ekster Kanado. La universitato ofertas pli ol 60 studprogramojn en la angla kaj franca lingvoj. Studoj estas ofertitaj ĝis la nivelo de magistro.

En la akademia jaro 2019/2020, ĝi havis 42 853 enskribitajn studentojn.  Ĝi estis la unua kanada universitato, kies diplomoj estis agnoskitaj en Usono. Ĉirkaŭ 260 000 diplomiĝintoj finis siajn studojn ekde la fondo de la universitato.

En la 1980-aj jaroj, la universitato komencis disvolvi distancstudan MBA -programon kaj fariĝis la unua institucio kiu lanĉis tian programon. 

En 1994, la Centro por Noviga Administrado estis malfermita ĉe la universitato. La centro ofertas la eblecon akiri magistron aŭ doktorecon pri komercadministrado demalproksime. Ĝi estas la unua distanc-edukcentro de sia speco en la mondo. La centro plurfoje estis inkludita en la listoj de plej bonaj centroj.

## Organizo 
La organizado de la universitato ŝanĝiĝis en 2009. En 2021, ĝi estas dividita en kvin fakultatojn kaj plurajn centrojn: 

**Fakultatoj**

* Fakultato *de* Komerco
* Fakultato de *Sandisciplinoj*, kun kursoj pri flegado kaj konsilado 
* *Fakultato de* Homstudoj kaj Sociaj Sciencoj, inkluzive de lingvoj (angla, franca, hispana), filozofio, psikologio, historio, arthistorio kaj la studprogramoj pri medio, religio, muziko 
** *Centro* por Filozofia Fakultato
** *Centro* por Interfakaj Studoj
** Centro por *Sociaj* Sciencoj
* Fakultato de Scienco kaj Teknologio *kun* matematiko, natursciencoj kiel biologio, kemio kaj fiziko kaj ankaŭ komputikkursoj 
** *Centro* por Scienco
** Centro por Arkitekturo ( *RAIC Centro por Arkitekturo* )
* Fakultato de Postbakalaŭraj Studoj

**aliaj centroj**

** Centro por Lernado *-Akredito (PLAR* )
** Esplorcentro

## Eksteraj ligiloj 
* 

## Referencoj 
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Carlo Biotti

**Carlo Biotti** (Milano, la 5-an de junio 1901 – Alassio, la 10-an de decembro 1977) estis itala magistrato, prezidanto de la krima sekcio de la Tribunalo de Milano kaj poste juĝisto de la Kasacia Kortumo.  

## Biografio 
Enirinte en la magistrataron dum la 1930-aj jaroj, Biotti faris sian tutan karieron ĝis fariĝi prezidanto de la Unua Krima Sekcio de la Tribunalo de Milano, tiam konsiderata nacia referenco. Poste li estis nomumita juĝisto de la Kasacia Kortumo, la plej alta jura organo en Italio.  

Li estas memorata precipe pro la afero rilata al la civila proceso iniciatita de Licia Pinelli, vidvino de la fervojisto Giuseppe Pinelli, kontraŭ la polic-komisaro Luigi Calabresi. En 1971 Biotti estis submetita al rifuzo, epizodo kiu ricevis grandan atenton kaj elmontris la tensiojn inter magistrataro, politiko kaj publika opinio dum la jaroj de la Strategio de tensio.  

## Heredaĵo 
Biotti estas konsiderata simbolo de la sendependeco de la magistrataro. Lia afero estas citata en historiografio kaj ĵurnalismo kiel ekzemplo de la eksteraj premoj al kiuj la italaj juĝistoj povas esti submetitaj.

## Referencoj 
Kategorio:Italaj magistratoj  
Kategorio:Naskiĝintoj en 1901  
Kategorio:Mortintoj en 1977  
Kategorio:Homaĵoj rilataj al Milano
Gergely Tapolcsányi

'*** [gergej tapoĉAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Tapolcsányi Gergely Pál*' estis hungara piarista monaĥo, instruisto, predikisto, pastro. Lia familia nomvarianto estis *Tapoltsányi* (sama prononco).

 naskiĝis  en Tavarnok (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Tovarníky en Slovakio), li mortis  en Szeged (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempe en Hungario).

## Biografio 
 frekventis gimnazion en Nitro, sed en 1728 li aliĝis al la piaristoj en Privigye. Post la novicado ekde 1729 li instruis en Veszprém (urbo), Debrecen kaj Privigye, poste li studis en Kecskemét. Li pastriĝis en 1736, supozeble tiutempe li monaĥiĝis, pli poste li instruis en Pest (urbo) (1736–38), Nagykároly (1738–1742), Nitro (1742–1744) kaj 2 jarojn en Debrecen. En tiu lasta urbo li estis pastro kaj predikisto inter 1744-1754, poste monaĥejestro 6 jarojn. Li gvidis ĉiujn hungarajn piaristojn inter 1760-1766, fine en Szeged li estis monaĥejestro jaron, poste li pensiuliĝis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ama... nagy érdemű... gr. Károlyi Sándor, ki...* (1743)
* *Szt Kalazantius József... sommás élete...* (1772)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj predikistoj
Liberator (videoludo)

***Liberator*** ( ***Liberiganto***) estas arkada videoludo eldonita de Atari, Inc. en 1982. Ĝi baziĝas sur la serio de bildstrioj *Atari Force*, publikigita de DC Comics inter 1982 kaj 1986. *Liberator* estis priskribita kiel la malo de *Missile Command*, ĉar la ludanto detruas urbojn el la spaco anstataŭ defendi ilin el la tero. Nur 762 arkadmaŝinoj estis produktitaj entute.

La rakonto « *Code Name: Liberator* » klarigas la intrigon de la ludo kaj estis inkludita kiel speciala suplemento en du bildstrioj de januaro 1983. Roluloj kaj konceptoj el la bildstrio aperas en la ludo. En la komenca ekrano de la ludo, komandanto Champion de la "Atari Force" petas la ludanton helpi liberigi la galaksion de la malbona armeo Malaglon.

## Ludomaniero 
La kontroloj de *Liberator* konsistas el globokursoro, pafbutono kaj ŝildbutono. La ludanto gvidas kunordigitan atakon de kvar stelŝipoj en la anguloj de la ekrano. La ĉefa celo estas malamikaj bazoj sur rotacia planedo en la centro de la ekrano. La globokursoro movas kruc-forman kursilon. La pafbutono lanĉas misilojn al la loko de la kursilo el la plej proksima ŝipo. La ŝildbutono aktivigas fortokampojn ĉirkaŭ la ŝipoj. La ŝildo povas rezisti nur kvar trafojn po raŭndo, kaj tiu kvanto estas komuna por ĉiuj ŝipoj.

Komence de ĉiu nivelo, la ludanto flugas tra kosmo dum malamikaj kosmoŝipoj aperas de maldekstre kaj dekstre kaj provas kolizii kontraŭ la ŝipoj de la ludanto. Dum ĉi tiu fazo, la ŝildoj ne funkcias.

Poste, la ludanto vidas rotacian planedon. La ĉefaj malamikoj estas ruĝe fulmantaj misilbazoj, kiuj lanĉas misilojn, fajroglobojn kaj stelo-globojn al la ŝipoj de la ludanto. La bazoj povas ankaŭ malapartigi sin de la planedo, transformiĝi en satelitoj, kaj orbiti ĉirkaŭ la planedo dum pafado. Kiam ĉiuj misilbazoj estas detruitaj, la ludanto progresas al la sekva nivelo. En pli altaj niveloj, ekzistas blanka majstra bazo, kiu estas inteligenta kaj kapablas ŝanĝi la direkton aŭ rapidon de la planeda rotacio por eviti esti trafita. Fine de ĉiu nivelo, la ludanto ricevas kromŝipon por ĉiu 20 000 poentoj.

La misiloj estas detrueblaj, kvankam iuj disfendiĝas en kvar pli malgrandajn partiklojn. Fajrogloboj bezonas kvar trafon por esti detruitaj, sed malrapidiĝas post ĉiu trafo. Stelo-globoj ankaŭ postulas kvar trafon sed poste refortiĝas. Flugantaj subtasoj foje aperas el la planedo. Ili pafas grandan, mortigan laseron, kiu ne estas haltebla. Menuo permesas elekti komencon de la ludo je ajna tria nivelo (1, 4, 7 ... ĝis 22).

## Eldono 
*Liberator* estis publikigita en novembro 1982.

## Heredaĵo 
*Liberator* estis reeldonita por Vindozo, Xbox kaj PlayStation 2 en 2003 kiel parto de la kolekto *Atari Anthology*, kiu inkluzivas variajn arkadludojn kaj hejmajn ludojn por Atari 2600.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
**Liberator* ĉe MobyGames ()

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Arkadaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj de Atari
Kategorio:Pafaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Remig Miklós Temlényi

**Remig Miklós Temlényi** [miklOŝ temlEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Temlényi Remig Miklós** estis hungara piarista monaĥo, instruisto.

 naskiĝis  en Lehomér (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Lemerje en Slovenio), li mortis  en Debrecen (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempe en Hungario).

## Biografio 
 aliĝis al la piaristoj en 1744 en Privigye, post la novicado li monaĥiĝis en 1746. Li instruis inter 1746-1753 laŭvice en Szentgyörgy, Rosenberg kaj Kisszeben. En 1753 li pastriĝis, poste li studis 2 jarojn teologion en Nitro. Inter 1757-1760 li instruis en Pest (urbo), poste jaron li predikis, pli poste li instruis ĉe familio. Inter 1764-1786 li estis instruisto, pastro kaj monaĥejestro en Debrecen, dum ekde 1782 li havis monaĥan postenon. Li verkis ankaŭ lernejajn dramojn.

## Liaj prezentitaj dramoj 
* *Fraus in authorem conversa.* (1751)
* *Bogoris plus Patriae quam filii Pater.* (1756)

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ad comitem Josephum Károlyi de Nagy-Károly, genialem nominis sui diem recolentem.* (1770)
* *Ode R. T. R. D. ad exc. com. Josephum Károlyi valetudini restitutum mense ...* (odo, 1777)
* *Illustrissimo Dno comiti Josepho Károlyi, cum diem divi Josephi tutelaris sui celebraret.* (1780)

## Fontoj 
* katolika leksikono
* biografio hungare (legebla post klako al majusklo T, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Juliette Baudin-Vatré

**Juliette Baudin-Vatré** estis svisa esperantistino kaj Esperanto-verkistino. Ŝi naskiĝis en 1910 kaj mortis la 11-an de septembro 1937, en aĝo de nur 26 aŭ 27 jaroj. Juliette Baudin-Vatré estis la edzino de la esperantisto Henri Paul Vatré. Kune ili vivis kaj aktivis en la kantono Ĝenevo. 

Interalie ŝi aparte rekoniĝis en la antologio Naŭ poetoj, poemaro publikigita en 1938 de Literatura Mondo, jam post ŝia morto, kaj represita en 1989 de la Eldonejo Iltis, kaj ŝiaj verkaĵoj ankaŭ publikiĝis en la Itala antologio de 1987.

Kategorio:Svisaj esperantistoj
Kategorio:Svisaj verkistoj
Jo van Hemert-Remmers

**Jo van Hemert-Remmers** estis nederlanda esperantistino, instruistino kaj Esperanto-verkistino, aktiva krom en la Esperanto-movado en skoltismo. Ŝi naskiĝis la 16-an de aprilo 1897 en Amsterdamo kaj mortis en 1971. Interalie en la eldonejo *Dansk Esperanto-Forlag* aperis ŝia romano *Sur insulo malproksima* en 1957.

## Referencoj 
Kategorio:Nederlandaj esperantistoj
Kategorio:Nederlandaj instruistoj
Kategorio:Nederlandaj verkistoj
Kategorio:Nederlandaj skoltoj
Ferdinand Bauer

**Ferdinand Lucas BAUER** (20a de Januaro 1760 – 17a de Marto 1826) estis aŭstria botanika ilustristo kiu veturis en la ekspedicio de Matthew Flinders al Aŭstralio. 

Bauer vojaĝis al Aŭstralio kun Matthew Flinders kiel botanika desegnisto. Li estis unu el ses sciencistoj elektitaj de Sir Joseph Banks por akompani Flinders dum lia ĉirkaŭnavigado de Aŭstralio. Li laboris sub la direkto de botanikisto Robert Brown, kaj krom pri botaniko, Bauer desegnis ankaŭ zoologiajn temojn. Lia postulema laborkvanto gajnis al li la admiron de kaj Matthew Flinders kaj Robert Brown.

En junio 1803, dum Flinders revenis al Anglio por akiri anstataŭanton por la ŝipo "Investigator", Bauer restis en Aŭstralio. Li iris al Norfolkinsulo dum ok monatoj kaj ankaŭ entreprenis ekskursojn al Newcastle, la Bluaj Montoj kaj la suda marbordo de Novsudkimrio. Bauer revenis al Anglio per la "Investigator", akompanata de 11 kestoj da desegnaĵoj enhavantaj 1 542 aŭstraliajn plantojn, 180 Norfolkinsulajn plantojn kaj pli ol 300 bestojn.

Kategorio:Birdartistoj
Kategorio:Sciencaj ilustristoj
Kategorio:Scienco kaj teknologio en Aŭstralio
Mikrodokumento

eta|350ra|
**Mikrodokumento** - , ,  - aŭ **mikrokopiaĵo** estas la ĝenerala termino por analogaj bildoj de presitaj originaloj reduktitaj al grandeco sur filma materialo, same kiel ciferecaj informoj skribitaj rekte sur la medion (*Computer output on microfilm, COM,* komputila eligo sur mikrofilmo). La plej gravaj specoj de mikrodokumentoj estas **mikrofolio** (angle, germane kaj , de la franca vorto 'fiche', folio, peco da papero) kaj **mikrofilmo** en filmbobenoj aŭ filmkasedoj (*mikrofilm* respektive *microfilm* multlingve). La plej oftaj estas mikrofolioj en formato 105 mm × 148 mm (DIN A6), 16 mm kaj mikrofilmo sur bobenoj en formato 35 mm. Speciala formo estas la filmkarto, trukarto en kiu fenestro estas truita maldekstre aŭ dekstre, en kiun 35-milimetra mikrofilma bildo estas gluita.

## Noto 
Jen, por simpla teknika kompreno, ankoraŭ du specimenaj bildoj de mikrofilmo sur filmbobeno (filmkasedo estas la sama, nur enkestigita en plasta kasedo) kaj mikrofolio:

HPNL Reel of 25 mm. Microfilm (7408006026).jpg|
GKD mirofiche 1988 05 single.jpg|

eta|270ra|
## Historio 
La teknologio de mikrofilmo estis inventita de René Dagron (1813-1900) en Parizo en 1859. Dum la sieĝo de Parizo kadre de la Franca-Prusa Milito de 1870/71, ĝi helpis plibonigi la komunikadon inter neokupita Francio kaj la ĉefurbo.

Mikrofilmo ofertas plurajn avantaĝojn super ciferecaj memoriloj, tial oni ne atendas, ke ĝi estos anstataŭigata per ciferecaj memoriloj en la 2020-aj jaroj. Mikrofilmo estas tre daŭra memorilo; kun taŭga stokado, oni antaŭvidas ke ĝi daŭros 500 jarojn. Krome, informoj povas esti ricevitaj per tre simplaj rimedoj: lupeo sufiĉas. Rilate al kosto, sekureco kaj daŭripovo, mikrofilmo estas konsiderata senrivala kiel longdaŭra memorilo ankoraŭ en la 2020-aj jaroj.

Kategorio:Dokumentoj
Kategorio:Informo kaj komunikaj teknologioj
Port Lincoln

**Port Lincoln** aŭ **Galinyala** estas urbo en malsupro de la Duoninsulo Eyre en la aŭstralia ŝtato Suda Aŭstralio. Ĝi havis 14 404 loĝantojn en 2021. Ĝi estas borde de Boston Bay, orienten de Spencer Gulf. Ĝi sstas la plej granda urbo en la regiono Okcidenta Marbordo, kaj estas proksimume 280 km el la ŝtata ĉefurbo Adelajdo (646 km laŭ ŝoseo).

La ekonomio baziĝas sur la grandegaj gren-manipulaj instalaĵoj (kun totala kapacito de pli ol 337 500 tunoj), la konservaĵaj kaj fiŝ-prilaboraj instalaĵoj, ŝafoj, lano kaj bovoj, kaj tinus-bredado por la japana merkato. Hejmo de la plej granda komerca fiŝkapta floto de Aŭstralio, Port Lincoln nun havas florantan akvokulturan industrion, kiu bredas la jenajn speciojn: suda blunaĝila tinuso, flavvosta reĝfiŝo, abalonoj, muzeloj, ostroj, kaj eksperimente, hipokampoj kaj dornaj palinuroj. Antaŭ la apero de akvokulturo, la ĉefa fiŝkaptado estis de suda blutinuso.

Port Lincoln estas ankaŭ centro por turismo, kun aliro kaj al Golfo Spencer kaj al Granda Aŭstralia Golfego laŭ kio Port Lincoln estas grava loko por jaĥtado, skuboplonĝado, ŝarkplonĝado kaj sporta fiŝkaptado. Proksimeestas la naciaj parkoj Lincoln kaj Coffin Bay kaj la Konservoparko Kellidie Bay.

Kategorio:Urboj de Suda Aŭstralio
Mick Herron

**Mick HERRON** (naskita la 11-an de julio 1963 en Newcastle-upon-Tyne, Unuiĝinta Reĝlando) estas angla aŭtoro. 

Lia serio de spionromanoj, *Slough House*, pri detektivo Jackson Lamb gajnis multajn premiojn, inkluzive de la CWA Gold Dagger por Plej Bona Krimromano. Aktuale en 2025, la unuaj ses libroj estis adaptitaj por televido kiel *Slow Horses*, la nomo de la unua libro en la serio. 

## Vivo 
Herron studis anglan literaturon en Oksfordo. Li poste laboris kiel korektisto ĉe jura revuo.  Lia unua krimromano, *Down Cemetery Road*, estis publikigita en 2003, sekvita de serio de aliaj romanoj centritaj ĉirkaŭ la privata detektivo Zoë Boehm.

En 2010 li publikigis *Slow Horses (Malrapidaj Ĉevaloj)*, la unuan romanon en serio prezentanta la malrespektan kaj sarkasman spionon Jackson Lamb. Malhonorita veterana MI5-agento, Lamb estis relegita al administrado de *Bog House (Marĉa Domo*), administra oficejo kie tiel nomataj malrapidaj ĉevaloj, agentoj konsiderataj netaŭgaj por devo pro diversaj kialoj, estas ekzilitaj.

La serio montras la ĉiutagan vivon kaj mizerojn de la spionmondo kaj la funkciadon de la kloakoj de la sistemo, kaj estas karakterizita per koroda sento de humuro kaj kritika vidpunkto pri la nuntempa brita socio.  

## Verkaro 
### Serio Zoë Boehm 
* 2003 *Down Cemetery Road*
* 2004 *The Last Voice You Hear*
* 2006 *Why We Die*
* 2009 *Smoke and Whispers*

### Serio Slough House 
* 2010 *Slow Horses*
* 2013 *Dead Lions*
* 2013 *The List* (novelo)
* 2016 *Real Tigers*
* 2017 *Spook Street*
* 2018 *London Rules*
* 2018 *The Marylebone Drop* (novelo)
* 2019 *Joe Country*
* 2020 *The Catch* (novelo)
* 2021 *Slough House*
* 2022 *Bad Actors*
* 2022 *Standing by the Wall*

### Aliaj 
* 2008 *Reconstruction*
* 2015 *Nobody Walks*
* 2018 *This Is What Happened*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Mick Herron *Spybrary* podkasta intervjuo

Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Verkistoj de krimromanoj
Nikolajs Čūlītis

**Nikolajs Čūlītis** estis latva esperantisto kaj verkisto el la fruaj jaroj de la 20-a jarcento, kies nomo en Esperanto kutime simpliĝas al **Nikolajs Ĉulitis**. Pri lia vivo ĝis nun fakte apenaŭ io estas konata.

Interalie li estis unu el naŭ elstaraj esperantlingvaj poeziaj verkistoj, kiuj prezentiĝis en la verkaĵo Naŭ poetoj, poemaro publikigita en 1938 de Literatura Mondo kaj represita en 1989 de la Eldonejo Iltis. 

En la numero 8 de la serio Beletra Almanako (BA), aperinta en junio 2010, republikiĝis lia poemo *Pluvetadas*, por rememorigi pri li.

Kategorio:Latvaj esperantistoj
Kategorio:Latvaj verkistoj
Jean Guéhenno

**Jean GUÉHENNO**, fakte **Marcel-Jules-Marie Guéhenno** (n. la 25-an de marto 1890 en Fougères; m. la 22-an de septembro 1978 en Parizo), estis franca edukisto, ĵurnalisto kaj verkisto, membro de la Franca Akademio, kiu reprezentis humanismajn kaj socialismajn poziciojn. Li altiris atenton ĉefe per eseoj, ampleksa biografio de Rousseau kaj aŭtobiografiaj skribaĵoj. Krom Jean-Jacques Rousseau, lin influis ĉefe Jules Michelet kaj Ernest Renan. Liaj plej gravaj verkoj estas ankoraŭ publikigitaj en Francio; pluraj ankaŭ estis tradukitaj. 

## Vivo 
Vokita por militservo en 1914, la juna bretono estis grave vundita en marto 1915. Post sia resaniĝo, li instruis por la militblindigitaj, kaj antaŭ la fino de la milito li estis oficiro - kvankam ankaŭ pacifisto.  Kun la *Agrégation de Lettres* li instruis en diversaj mezlernejoj, inkluzive de en Parizo de 1927 ĝis 1944.  Li ankaŭ turnis sin al ĵurnalismo. De 1928 ĝis 1934 li estis redaktoro de la revuo *Europe*. Ĉi tiu revuo ankaŭ publikigis la peticion de 1927 kontraŭ la "Leĝo pri la Ĝenerala Organizado de la Nacio dum Milito", kiun Guéhenno subskribis kune kun Alain, Louis Guilloux, Jules Romains kaj multaj aliaj kritikaj kulturaj figuroj. Tamen , kreskantaj malkonsentoj kun la subtenantoj de soveta komunismo, kiuj dominis *Eŭropon*, instigis Guéhenno-n fondi la semajnan gazeton *Vendredi (Vendredo)* en 1934 kune kun André Chamson (kiu poste fariĝus ĝia redaktisto), kiu daŭris nur ĝis 1938. Li ankaŭ verkis por *Les Lettres françaises* , *Le Figaro* kaj *Le Figaro Littéraire* - kaj kompreneble por siaj libroj.

## Verkado 
Post jaroj da malfacila lukto kiel metiista metilernanto, Guéhenno daŭrigis pli altajn studojn en Parizo kaj debutis kiel disĉiplo de Jules Michelet en ''L'évangile éternel* (1927). Lia seniluziiĝo pri ne povi senti plenan solidarecon kun la laborista klaso kiel intelektulo estis interpretita en *Caliban parle* (1928) kaj *Conversion à l'humain* (1931). 

La unua libro de Guéhenno estis publikigita en 1927. Ĝi temas pri la historiisto Jules Michelet, kiun li konsideris - laŭ Koenraad Geldorf - frato en spirito: abomeno por la privilegiitaj intelektuloj; ambivalenca sinteno al kulturo; respekto por la homoj kaj iliaj ĉiutagaj vivmanieroj; kaj fine, la rifuzo apartigi politikon kaj filozofion de la persona.  Sub la influo de la germana okupacio, Guéhenno malproksimiĝis de pacifismo. Tamen, li mem jam ne prenis armilojn; anstataŭe, li verkis por gravaj gazetoj de la Rezistado (pro kio li poste ricevus medalon en marto 1947). Estis ankaŭ dum ĉi tiu malhela tempo, ke li komencis verki sian *Rousseau'', kiu kreskis al tri volumoj.

Post la liberigo, li estis nomumita Ĝenerala Inspektoro de Publika Edukado, specialiĝante pri literaturo kaj gramatiko, laŭ registara ordono. Ĉi tiu posteno (1945–61) implikis vojaĝojn eksterlanden al Afriko kaj Ameriko, kiuj (kiel lia subtera laboro por la Rezisto) estis reflektitaj en pluraj libroj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Francaj literaturkritikistoj
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Francaj eseistoj
Dubbo

**Dubbo** aŭ *Dhubu* estas urbo en la Orana Regiono de Novsudkimrio, Aŭstralio. Ĝi estas la plej granda loĝloko en la Orana Regiono, kun populacio de 43 516 loĝantoj junie 2021. 

Dubbo estas je ĉirkaŭ 275 m super marnivelo, 303 km nordokcidente de Sidnejo (400 km laŭ ŝoeo) kaj estas grava ŝosea kaj fervoja kerno por aliaj areoj de Novsudkimrio. Ĝi estas ligita per naciaj aŭtoŝoseoj norden al Brisbane kaj Charleville, suden al Melburno kaj Kanbero, oriente al Sidnejo, Newcastle kaj Gosford kaj okcidente al Broken Hill kaj Adelajdo.

La plej granda privata dunganto de la urbo estas *Fletcher International Exports*, kiu eksportas ŝafaĵojn tutmonde. Aliaj lokaj industrioj montras la statuson de la urbo kiel regiona bazo por ĉirkaŭaj agrikulturaj regionoj. Granda dunganto estas ankaŭ la Dubbo Base Hospital, kun hospitaloj (ekskludante psikiatriajn hospitalojn) kiel la plej granda unuopa dunganto de la areo.

## Eksteraj ligiloj 
*Dubbo Tourism (oficiala retejo)
*Dubbo City Council
*Dubbo – Vizitu NSW

Kategorio:Urboj de Aŭstralio
Lonan (Ĝjangŝjio)

**Lonan,** per simpligita ĉina skribo **龙南,** per tradicia ĉina skribo **龍南** per pinjino *Lóngnán* estas distriktonivela urbego en provinco Ĝjangŝjio (ene de :en:Ganzhou) en Ĉina Popola Respubliko.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2012 la distriktuja loĝantaro estis  homoj.

## Geografio 
La urbego kuŝas sur areo 1 641 km² kaj administras 13 dividojn. Provinca sidejo Nanĉano troviĝas 120,  Ganzhou 210, Ŝantoŭo 483, Ŝanhajo 683, ĉefurbo Pekino 1371 km laŭ https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
La distrikto Lonan unue estis establita en 953. En 1949 speciala distrikto Ganzhou estis establita kaj la distrikto estis inkludita en ĝi. La 30-an de junio 2020 la distrikto Lonan fariĝis urbo je distrikta nivelo.

## Eduko 
La eduko okazas en baz- kaj mezniveloj.
eta|maldekstre|

## Trafiko 
La distriktujo estas ligita per fervojaj kaj ĉefvojaj linioj, krome flughaveno servas.

## Klimato 
La klimato estas humida subtropika klimato kun musonaj influoj laŭ klimata klasifiko de Köppen: Cwa. La jara averaĝa temperaturo estas  kaj varias inter . Jare averaĝe pluvas 1526 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed inter marto-septembro pli ofte.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Distriktonivelaj urboj de Ĉinio
Vladimir Sutkovoj

**Vladimir Sutkovoj** (, Vladimir Grigorjeviĉ Sutkovoj, , Volodimir Hrigoroviĉ Sutkovo) estis esperantisto kaj verkisto en la Rusia Imperio kaj la sekva komunisma regno Sovetunio. Li naskiĝis en 1900 en Odeso, finis Unuan Odesan gimnazion, nomitan laŭ ĝia fondinto duko de Richelieu (en vikidatumoj), iama guberniestro en Odeso kaj Nova Rusio. Li iĝis verva esperantisto kaj en 1937 kiel multaj esperantistoj kaj aliaj intelektuloj iĝis viktimo de la "Granda Purigo" ordonita de la diktatoro Josif Stalin.

Interalie li estis unu el naŭ elstaraj esperantlingvaj poeziaj verkistoj, kiuj prezentiĝis en la verkaĵo Naŭ poetoj, poemaro publikigita en 1938, do jam post lia perforta morto, de Literatura Mondo kaj represita en 1989 de la Eldonejo Iltis. Jam antaŭe, en 1930, li estis unu el kvar kolegaj tradukistoj de *Per Voĉo Plena*, kolekto de revoluciaj poemoj de la avantgarda ruslingva poeto Vladimir Majakovskij.

Tiuj magraj informoj, kiuj momente kolekteblas, ne indiku ke li ne havus ukrainajn radikojn, vivinte en Odeso kie multaj urbanoj estis ukrainaj. Simple ĝis nun ne estas pli da konfirmitaj informoj, kaj spekulacioj ne estus konfirmitaj informeroj. Tamen ĉiukaze klaras kiel literumiĝas lia nomo en la ukraina.

## Referencoj 
Kategorio:Ruslingvaj verkistoj
Kategorio:Sovetiaj esperantistoj
Kategorio:Sovetiaj verkistoj
Martin Strümpfel

**Martin Strümpfel** estis sudeta germano, esperantisto kaj verkisto el la fruaj jaroj de la 20-a jarcento. Laŭ la manlibro Esperanto en perspektivo (1974), kunmetita de Ivo Lapenna, Tazio Carlevaro kaj Ulrich Lins, li mortis en 1939 kaj sekve naskiĝis ankoraŭ en la 19-a jarcento. Tio signifas ke li ĝis la jaro 1918 ĉiukaze estis civitano de la landoparto Bohemio kaj la norda parto (Cislajtio) de la regno Aŭstrio-Hungario. Se li en sia posta vivo restis en Sudetio, li sekve ankaŭ iĝis civitano de Ĉeĥoslovakio, kio ne malverŝajnas, sed ne nepras - la limoj estis malfermaj tiam, facile eblis translokiĝi al alia lando, kaj aparte esperantistoj ofte faris tion. Sed ne estas iuj pliaj indikoj pri lia biografio, do preferinde estas ne spekulacii.
 

Interalie li estis unu el naŭ elstaraj esperantlingvaj poeziaj verkistoj, kiuj prezentiĝis en la verkaĵo Naŭ poetoj, poemaro publikigita en 1938 de Literatura Mondo en Budapeŝto kaj represita en 1989 de la Eldonejo Iltis. 

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj esperantistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Sudetgermanoj
Albert Thótt

'*** [tOt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Thótt Albert*' estis hungara piarista monaĥo, instruisto.

 naskiĝis  en Vágpatta (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Pata (distrikto Galanta) en Slovakio), li mortis  en Szentgyörgy (Hungara reĝlando, Aŭstra imperio, nuntempa Svätý Jur en Slovakio).

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Nitro, poste li aliĝis al la piaristoj en 1768 en Privigye. Post la novicado li monaĥiĝis en 1770 kaj portis la monaĥan nomon Albert. En Nitro li instruis jam en 1769, poste li samloke studis. Ekde 1776 li instruis laŭvice en piaristaj gimnazioj en Rosenberg, Trencsén, Korpona, Veszprém (urbo), Nagykanizsa, Szeged,  Selmecbánya, Debrecen kaj Sátoraljaújhely, dum en 1777 li pastriĝis, poste li studis jaron teologion. Ekde 1808 li estis aŭ gimnaziestro aŭ monaĥejestro en pluraj urboj, fine en 1820 li retiriĝis. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Carmen, quo gratulatur poeta III. ac Rev. Dno Ladislas Kőszeghi* (1799)
* *Carmen ad diem onomasticum dno Paulo Rozsos dioecesis Weszprimiensis praesuli ...* (1809)
* *Honoribus...Martini Bolla schol. piar. praesuli provincialis dicatum ...* (1817)
* *Carmen III. ac Rev. Dno Antonio Makay de Eadem et Gelej ...* (1891)

## Fontoj 
* biografio hungare
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Karl Kellner

**Karl KELLNER** (naskiĝinta la  en Küllstedt, mortinta la  en Karlsruhe) estis germana instruisto kaj regionhistoriisto je Oschersleben.

Post frekvento de porinstruista seminario je Duderstadt ghis 1911, Kellner ekdeĵoris en 1912 ĉe la katolika elementa lernejo de Oschersleben. Reveninte de soldatado dum la Unua Mondmilito li dediĉis si verve al la regiona historio. Editoris li ĉi-prie librojn, borŝurojn kaj gazetajn eseojn aŭ artikolojn. Krome komponis li kanton pri Oschersleben kaj ties medio. Anktaŭ pretis li estri la arkeologiajn kaj geologiajn esplorojn por la Distrikto Oschersleben: trovitaĵojn ankaŭ provizore gastis en lia loĝejo ekde 1925. En 1928 li kune kun la *Willy-Lohse-fondaĵo* kreis regionhistorian muzeon por Oschersleben. Inter 1933-1945 li estis urba konsiliano.

Post 1945 li estis oficiala spertulo pri monumentprotektado, arkivoj kaj naturprotektado. Post neniigo de la de li fondita muzeo en 1961 kaj pensiiĝo, li formigris. 
## Skribaĵoj (elekto) 
* serio *Heimat-Bilder aus dem Bodeland* (1924–1926)
* *Traute Heimat* (1926)
* *Alt-Oschersleben und seine Straßen* (1927; noveldono en 2018 fare de la loka societo *Kirche und Kunst*)
* *Sagen aus dem Kreis Oschersleben* (kolekto de legendoj)
* *Chronik von Oschersleben* (1928)
* *Börde und Bodeland. Monatsschrift für Heimatpflege* (1930–1931; monata revuo)
* "Bomben und Granaten auf Oschersleben" - ĉe: *Zwischen Bode und Lappwald. Heimatzeitschrift für den Kreis Oschersleben,* 2/1957, p. 21-26 

## Eksteraj ligiloj 
* pri la muzeo de Oschersleben
## Notoj
Kategorio:Regionhistoriistoj
Kategorio:Germanaj instruistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1890
Kategorio:Mortintoj en 1965
Vince Tomek

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Tomek Vince** estis hungara-slovaka piarista monaĥo, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, monaĥestro.

 naskiĝis  en Palocsa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Plaveč en Slovakio), li mortis  en Romo.

## Biografio 
 frekventis piaristan gimnazion en Kisszeben, dum en 1908 li aliĝis al la piaristoj. La novicado okazis Vác, poste li finis la gimnazion en Rózsahegy kaj maturiĝis en 1912. Li akiris teologian diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1916, post 2 jaroj li doktoriĝis, jam en 1914 li monaĥiĝis, en 1916 pastriĝis. Jam en 1917 li instruis en Rózsahegy, inter 1918-1920 en Kecskemét. Ekde 1921 li instruis en Piarista Altlernejo (Budapeŝto) kun inspektorado, sed ekde 1929 li havis ankaŭ piaristajn postenojn, eĉ inter 1933-1940 li estis rektoro. En 1946 li estis elektita estro de ĉiuj hungaraj piaristoj, post 2 jaroj en Romo estro de la piaristoj tutmonde. Li tenis la estrecon 2 jardekojn, poste li restis en Romo neniam hejmenveninta pro la socialismo. En 1961 li ricevis premion.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Szentek élete az év minden napjára* (kunredaktoro, 1932)
* *Magyar piaristák a 19. és 20. században: Életrajzi vázlatok* (redaktoro, 1942)
* *Szabadka és a piaristák* (redaktoro, 1943)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungariaj slovakoj
Kategorio:Slovakaj katolikoj
Benjameno G. Delatot

**Benjamin G. Delatot**, kiu foje prezentis sin kun esperantigita antaŭnomo *Benjameno G. Delatot*, sed kutime nur volis esti nomita *B.G.D.*, estis franca esperantisto kaj Esperanto-verkisto, proksima al la aktivuloj de Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT), aparte de sia junulfako kaj specife de la ekipo de ties organo, la kutime en modesta kvalito multobligita bulteno La Juna Penso, en la 1970-aj jaroj. Li tiam konatiĝis per la la maldekstrema esperantlingva poemaro aŭ poemego *Jen la dio* (1973), kiun la ekipo de La Juna Penso eldonis en Laroque-Timbaut kiel suplementon al la bulteno. Benjameno mem vivis en Pantin, en la ĉirkaŭaĵo de Parizo.
	
## Eksteraj ligiloj 
* la esperantlingva poemaro aŭ poemego *Jen la dio* (1973), en la retejo *bitoteko*
* la poema publikaĵo "MEM", sama eldonejo, sama jaro 1973, ankaŭ en la retejo *bitoteko*

Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Francaj verkistoj
Maria Henriksen

**Maria HENRIKSEN** estis pola esperantistino kaj Esperanto-verkistino, kiu enamiĝis al dana movadano en la 1950-aj jaroj, translokiĝis al Danio kaj post edziniĝo transprenis la danan familian nomon *Henriksen*; la denaska nomo estis Maria Amanta Smilet. Ŝi naskiĝis en 1931 kaj mortis en 2004, proksime de Kopenhago. Postmorte, ŝi en 2006 honoriĝis per la premio Ordeno de verda plumo. Krom esti poeto, ŝia plej granda kontribuo al la Esperanto-kulturo eble estas ŝia filo, Kim Jan aŭ Kim Jesus Henriksen (n. en 1960), kiu per diversaj muzikgrupoj riĉigis la gamon de popmuziko, rokmuziko kaj folklora muziko en Esperanto.

Verkoj (interalie):
* Memevoluo kaj dancantaj figuroj (poemaro 1997)

## Referencoj 

Kategorio:Polaj esperantistoj
Kategorio:Danaj esperantistoj
Kategorio:Polaj verkistoj
Kategorio:Danaj verkistoj
Kategorio:Kopenhaganoj
Kategorio:Poldevenaj danoj