open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Jaroslavice (Hluboká nad Vltavou)

**Jaroslavice** estas solejo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas proksimume 12 kilometroj norde de Hluboká nad Vltavou. En jaro  en la vilaĝo vivis .

Jaroslavice situas en katastra teritorio **Jaroslavice u Kostelce** kun areo 3,71&nbsp;km². 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382. En la jaro 2021 ĉi tie vivis sole unu loĝanto, ĉar la loĝantoj estis en la jaro 1990 forloĝigitaj kaj foje memstara municipo pereis sekve de konstruado de akva rezervujo Hněvkovice. Detruita estis ankaŭ la loka kapelo; la sonorilo el tiu ĉi kapelo estas en Dolní Bukovsko, en preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Maria.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj

Jaroslavice,kaple.jpg|Kapelo el la jaro 2012
Jaroslavice,pomník.jpg|Monumento al memoro de Jaroslavice
Jaroslavice,křížek.jpg|Kruco ĉe Jaroslavice

## Eksteraj ligiloj
* Flosigada municipo Jaroslavice sur retejo zanikleobce.cz

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Solejoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
András Martinkó

**András Martinkó** [andrAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Martinkó András** estis hungara lingvisto, literaturhistoriisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Liaj pseŭdonimoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Kismárton András* aŭ *Márton András*.

 naskiĝis  en Szuhogy, li mortis  en Budapeŝto.
eta|maldekstre|

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Mezőkövesd en 1932, poste li akiris pedagogian kaj filozofian diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1937. Li estis stipendiulo en la sekva jaro en Parizo, inter 1938-1947 li instruis en gimnazioj province (1938–1943) aŭ ĉefurbe (1943–1950), sed interrompe li estis ministeria oficisto inter 1947–1949. De 1950 ĝis la pensiuliĝo en 1972 li laboris aŭ en institutoj aŭ instruis en la universitato. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1968, lia doktoriĝo jam postmorte akceptiĝis en 1989 ĉe la Hungara Scienca Akademio. Lia literatura laboro fokusiĝis al Sándor Petőfi. Lia edzino naskis 2 filinojn en 1950 kaj 1952. Li ricevis 2 premiojn en 1979 kaj 1982.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Báró Kemény Zsigmond pályafordulata.* (ankaŭ disertaĵo, 1937)
* *Új felvilágosodás-korszak felé? – Irodalmunk a közönség felől nézve.* (1944)
* *Társalkodik, társalog. Társalog vagy társalkodik a murányi Vénusz?* (1949)
* *Az egyenlő és az egyenes jelentéstörténetéhez.* (1954)
* *Kürt, tülök és egyebek.* (1957)
* *A prózaíró Petőfi és a magyar prózastílus fejlődése.* (monografio kaj disertaĵo, 1965)
* *Petőfi nyelve kora ízlésének tükrében.* (1973)
* *Teremtő idők. Tanulmányok a felvilágosodás és a reformkor irodalmából.* (ankaŭ disertaĵo, 1977)
* *Nyelvi kérdések a magyar versnek más nyelvekre való fordítása során.* (kunaŭtoro, 1985)
* *A szó jelentése.* (2001)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* Alberto Moravia: *A római lány.* (romano, 1958; lasta eldono en 2004)
* :fr:René Barjavel: *A mimóza bosszúja.* (noveloj, 1963)
* :fr:Robert Escarpit: *A literatron.* (romano, 1965)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Budapeŝto (1997)
* premio "Martinkó András" fondita en 1997

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Magda Ádám

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ádám Magda** estis hungara historiisto, altlerneja instruisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Róth Magdolna* kaj ŝia geedziĝa nomo estis *Ádám Györgyné*.

 naskiĝis  en Turie Remety (Ĉeĥoslovakio, nuntempa Turji Remeti en Ukrainio), ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 devenis el juda familio apartenanta al la hungara minoritato de Ĉeĥoslovakio. En 1938 ŝi rehungariĝis kun ŝtataneco, kie dum la nazia erao (1944) ŝi estis deportita al Aŭŝvico (koncentreja komplekso). Ŝi akiris pedagogian diplomon en Instituto Lenin en 1953. Post la diplomo ŝi estis asistanto 2 jarojn, poste ŝi estis aspiranto en la akademio 3 jarojn. Inter 1958-1985 ŝi lalaboris en akademia instituto, sed ekde 1982 ŝi estis profesoro en Universitato Loránd Eötvös, krome ŝi instruis en Britio kaj Usono. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1965, ŝi doktoriĝis en 1984 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia ĉeftemo estis historio inter la du mondomilitoj. Ŝi edziniĝis en 1945, post 2 jaroj ŝi naskis filinon, en nekonata jaro ŝi divorcis. En 2003 ŝi ricevis premion.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Magyarország és a kisantant a második világháború előtti években. 1936–1937.* Részben kand. értek. is. (parte disertaĵo, 1962)
* *Magyarország és a kisantant.* (disertaĵo, 1964)
* *Magyarország és a kisantant a harmincas években.* (monografio, 1968)
* *Dunai konföderáció vagy kisantant?* (1977)
* *A kisantant és Európa. 1920–1929.* (monografio kaj disertaĵo, 1983, tralaborite 1989, angle: 1993)
* *Edvard Benes kettős tükörben.* (kunaŭtoro, 1996; 2-a eldono: 2008)
* *Ki volt valójában Eduard Benes?* (2009)
* *Nagyhatalmak szorításában. Az Osztrák–Magyar Monarchia utódállamai a két világháború között.* (2014)

## Fontoj 
* memorpaĝo kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio kaj aprezo hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Munice

**Munice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas sur ŝoseo el Hluboká ĝis Zliv, proksimume unu kilometro okcidente de fino de konstruareo de Hluboká. Tra la municipo trafluas rojo Munický potok nutranta fiŝlagon Munický rybník. En jaro  en la vilaĝo vivis . En la vilaĝo konserviĝis konstruaĵoj en stilo de kampula baroko.

**Munice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,7&nbsp;km². Sur parto de la katastra teritorio estas eŭrope signifa loko Hlubocké obory.

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1384.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Bienetoj n-ro 19, 20 kaj 23
* Kapelo en vilaĝplaco
* Fajroestingista armilejo
* Ŝtona puto
* Krucoj

## Pluaj fotoj

Munice - náves (4).jpg|Munice
Munice - čp. 4 a 5.jpg|Munice
Munice - návesní rybník (3).jpg|Munice

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Ĉeskobudejovica baseno
Kategorio:Kampula baroko
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Wendy Ashby

**Wendy ASHBY** (1950-2015) estis brita lingvistino kaj kun-ellaborinto de la konstruita internacia helplingvo Gloso, kiun ŝi evoluigis en kunlaboro kun Ronald Clark. Ŝi estas agnoskita pro siaj kontribuoj al simpligitaj, kulture neŭtralaj komunikaj sistemoj kaj siaj klopodoj antaŭenigi Gloson kiel edukan kaj internacian komunikilon.

## Laboro pri Glosa 
La laboro de Ashby pri Glosa komenciĝis en la 1970-aj jaroj, kiam ŝi kaj Ronald Clark revivigis kaj vastigis Intergloson, simpligitan lingvosistemon unue proponitan de la brita sciencisto Lancelot Hogben dum la 1940-aj jaroj. Glosa estis desegnita kiel logika, vortproviz-bazita lingvo kun minimuma gramatiko kaj fonetika reguleco, multe inspirita de klasikaj grekaj kaj latinaj radikoj - precipe tiuj komunaj en scienca kaj medicina terminologio.

Ashby ludis centran rolon en formaligo de la strukturo de la lingvo kaj kunaŭtorado de serio da fundamentaj tekstoj. Rimarkinde, ŝi kunaŭtoris:
* Ashby, Wendy & Clark, Ronald: *Glosa 6000: 6000 Greek and Latin words and roots which occur in the Euro-languages and international scientific terminology.* London: 1983 (48 p.)
* Ashby, Wendy & Clark, Ronald: *Glosa 1000.* Richmond: Glosa, 1984
* Ashby, Wendy: *18 steps to fluency in Euro-Glosa.* Glosa, 1989 (2nde edition) 
* Ashby, Wendy & Clark, Ronald: *Introducing Euro-Glosa.* Richmond: Glosa, 1990 (36 p.)

Ŝiaj kontribuoj fokusiĝis al alirebleco kaj facileco de uzo, celante krei pontlingvon kiu povus esti adoptita tutmonde sen lingva antaŭjuĝo.

## Arta Kunlaboro: *Qo Akti?* 
Aldone al sia lingva laboro, Wendy Ashby partoprenis multdisciplinan artprojekton kun la germana artistino Mathilde ter Heijne, kontribuante al la filmo *Qo Akti?*. Ĉi tiu eksperimenta filmo, parto de pli vasta esplorado de feminisma rito kaj lingvo, prezentis Glosan tradukon de ĝia manuskripto, enkorpigante la lingvon en la koncipan kadron de la artaĵo.

La partopreno de Ashby ne nur enkondukis Gloson en la sferon de nuntempa arto, sed ankaŭ montris la adaptiĝemon de la lingvo en esprimplenaj kaj simbolaj kuntekstoj. La projekto estis ekspoziciita kiel parto de la pli vasta verkaro de ter Heijne pri rito, feminismo kaj kunlaboro.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Gloso
* Intergloso
* Konstruita lingvo
* Lancelot Hogben

Kategorio:Gloso
Kategorio:Interlingvistoj
Kategorio:Lingvokreintoj
Tian Han

**TIAN Han** ) estis ĉina poeto kaj verkisto. Li naskiĝis la 12-an de marto 1898 en la urbeto Guojuan (), kantono Ĉangŝa () kaj provinco Hunano, kaj mortis je la aĝo de 70 jaroj la 10-an de decembro 1968 en Pekino. Plej konata li estas pro tio, ke li verkis la ĉinlingvan tekston de la nacia himno de la Popola Respubliko de Ĉinio, nomata La Marŝo de la Volontuloj, en 1935 - la kanto origine verkiĝis por la filmo *Heroaj geidoj*.

Kategorio:Ĉinaj verkistoj
Jeznice

**Jeznice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi situas inter Purkarec kaj Litoradlice sur la maldekstra bordo de rivero Vultavo. En jaro  en la vilaĝo vivis .

**Jeznice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,07&nbsp;km². En la katatsra teritorio Jeznice situas ankaŭ Buzkov.

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Tumulo Hřeben
* Tumulo apud larĝa aleo
* Tumulo super Rochačky
* Tumulo Šífárna

## Pluaj fotoj

Jeznice, chapel 05.jpg|Jeznice
Jeznice, čp 11 (01).jpg|Jeznice
Jeznice, čp 15.jpg|Jeznice

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Buzkov

**Buzkov** estas domaro en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas proksimume 11,5 kilometroj norde de Hluboká nad Vltavou. En jaro  en la vilaĝo vivis .

Buzkov situas en katastra teritorio **Jeznice** kun areo 6,07&nbsp;km². 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377. 

La devena Buzkov (antaŭe ankaŭ Buskov) estis malgranda setlejo proksimume unu kilometro okcidente de Jeznice, kiu situis rekte sur bordo de Vultavo. En la domaro estis ekzemple muelejo. Ĝi apartenis al Purkarec, inter la jaroj 1580–1714 ĝi estis libera bieno en proprumado de familio Kropáček. Buzkov, simile kiel pli norde situanta Jaroslavice, tute pereis pro kaŭzoj de enakvigo de akva rezervujo  Hněvkovice. La hodiaŭa Buzkov estas grupo de refreŝigeja kabanoj proksime de la devena loko.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj

Buzkov, Vltava (2021)-2.jpg|Buzkov
Buzkov, Vltava.jpg|Buzkov
Buzkov.jpg|Buzkov
Buzkov, chata (2021)-3.jpg|Kabanoj en Buzkov

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
* Buzkov sur retejo zanikleobce.cz

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Domaroj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Hroznějovice

**Hroznějovice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas proksimume 11,5 kilometroj norde de Hluboká nad Vltavou kaj proksimume 8,5 kilometroj sudoriente de Nuklea elektrejo Temelín. En jaro  en la vilaĝo vivis .

**Hroznějovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,52&nbsp;km². 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Du tumuloj en arbaro Babinec
* Tumulo en arbaro Slavonice
* Du tumuloj sur altaĵo Jaroslavický vrch
* Tumulo Na Kamenitém

## Interesaĵoj 
* En la jaro 1432 estas menciata Šimon z Hroznějovic kiel reganto kaj burgomajstro de municipo Tábor. Alois Jirásek uzis nomon Šimon z Hroznějovic en sia romano *Proti všem*. En la samnomata filmo de Otakar Vávra la figuron de Šimon z Hroznějovic korpigis aktoro Radovan Lukavský. Šimon z Hroznějovic laŭ tradicio devenis el bieno n-ro 4, kie estis en la jaro 1934 trovita sur ĝardeno trezoro kun 96 arĝentaj moneroj el komenco de la 15-a jarcento.

## Pluaj fotoj

Hroznějovice čp39 (02).jpg|Hroznějovice
Hroznějovice, domy II.jpg|Hroznějovice
Hroznějovice čp7 (03).jpg|Hroznějovice
Hroznějovice 11.jpg|Hroznějovice

## Referencoj
Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Poněšice

**Poněšice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi troviĝas sur la dekstra bordo de Vultavo en arbaroj proksimume 6 kilometroj de Hluboká nad Vltavou kaj netutaj 5 kilometroj sude de Kostelec. En jaro  en la vilaĝo vivis . En la vilaĝo konserviĝis kelke da konstruaĵoj en stilo de kampula baroko.

**Poněšice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,31&nbsp;km². 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1407.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Tumulo Hrady
* Tumulo Hora
* Tumulo Kameniště I kaj Kameniště II
* Tumulo Dukátová plantáž
* Tumulo U Háje
* Domo n-ro 4 (bele konservita plektita domo)

## Pluaj fotoj

Poněšice duben 2025 02.jpg|Poněšice
Dům čp. 4.jpg|Domo n-ro 4 en Poněšice
Poněšice duben 2025 07.jpg|Poněšice
Poněšice - okres České Budějovice (9).jpg|Poněšice
Poněšice - okres České Budějovice (10).jpg|Poněšice
Poněšice - okres České Budějovice (1).jpg|Poněšice

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Kampula baroko
Bavorovice

**Bavorovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hluboká nad Vltavou en distrikto České Budějovice en Sudbohemia regiono. Ĝi situas ĉe rivero Vultavo proksimume en duono de distanco inter Hluboká kaj České Budějovice. En jaro  en la vilaĝo vivis . 

**Bavorovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,25&nbsp;km². En la katastra teritorio Bavorovice estas naturmemorindaĵo kaj eŭrope signifa loko Hlubocké hráze.

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Dia torturo
* Kapelo de sankta Johano Nepomuka
* Bienetoj n-ro 1, 4, 5, 11, 16, 17, 21, 24, 29, 31 kaj 38
* Agrikulturaj kortoj n-ro 12 kaj 13
* Fervoja ponto
* Forĝejo n-ro 2

## Personecoj 
* Jindřich Snopek (1651–1709) – prioro de monaĥejo Zlatá Koruna kaj abato de monaĥejo Sedlec

## Pluaj fotoj

Bavorovice čp11 (01).jpg|Bavorovice
Hluboká nad Vltavou, Bavorovice, centre 01.jpg|Bavorovice
Bavorovice čp2 (01).jpg|Bavorovice
Bavorovice čp1 (01).jpg|Bavorovice
Bavorovice - č.p. 59.jpg|Bavorovice
Železniční most (Bavorovice) 02.jpg|Fervoja ponto

Kategorio:Hluboká nad Vltavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Setlejoj en Ĉeskobudejovica baseno
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Kategorio:Kampula baroko
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Hakusan

**Hakusan** () estas urbego en ĉefa insulo Honŝuo, en regiono Ĉubu, en Gubernio Iŝikavo en Japanio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 Hakusan havis populacion de . En la 1990-aj jaroj ĝi atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil) kaj kulminis en la 2010-aj jaroj, poste iomete malpliiĝis.

## Geografio 
Hakusan situas  laŭ la Japana maro. La sudorienta parto estas dominata de altaj montoj, krome partoj de la urbo estas ene de la limoj de Nacia Parko Hakusan. Gubernia sidejo Kanazawa (urbo) troviĝas 10, Takaoka (urbo) 48, Tojamo (urbo) 61, Nagano 145, ĉefurbo Tokio 289 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/matsuto_japan/tokyo_japan.

## Historio 
La areo en Hakusan post la Meiĵi-reformo estis organizita en la distrikton Iŝikavo. Laŭ la moderna municipa sistemo urbo Mattō estis establita la 1-an de aprilo 1889. Ĝi fariĝis urbo la 10-an de oktobro 1970, poste en 2005 Mattō kuniĝis kun proksimaj urboj kaj vilaĝoj por formi la urbon Hakusan.

## Ekonomio 
Ekranproduktanta firmao havas sian ĉefsidejon en Hakusan.

## Edukado 
Hakusan estas universitata urbo kun funkcianta kampuso.

## Trafiko 
Hakusan aŭtovoje kaj fervoje estas ligata al ceteraj urboj de la gubernio. Pri haveno informo mankas.

## Klimato 
Hakusan situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj mildaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 2901 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, respektive neĝas.

## Vidindaĵoj 
* Nacia Parko Hakusan
* preĝejoj
* muzeoj
* ruinoj de fortikaĵo

## Ĝemelurboj 
## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Delcygate

***Delcygate*** estas la nomo donita de ĵurnalistoj al la kunveno de la 20-a de januaro 2020, kaj ĝia posta polemiko, inter la hispana transportministro José Luis Ábalos kaj la venezuela vicprezidanto Delcy Rodríguez ĉe la Flughaveno Madrido-Baraĥo, kaj la scio de prezidanto Pedro Sánchez pri la kunveno. La kialoj de la polemiko inkluzivis la malpermeson de la Eŭropa Unio pri la eniro de Delcy Rodríguez en la Ŝengenan spacon, la temon de diskuto dum la kunveno, kaj la enhavon de la bagaĝo de la venezuela delegacio.

Opoziciaj partioj kiel la Popola Partio, Ciudadanos, kaj Vox pridubis la kunvenon kaj postulis la eksiĝon de ministro Ábalos, dum ĉefministro Pedro Sánchez asertis, ke la interveno de Ábalos "evitis ." La hispanaj tribunaloj malakceptis la plendojn kaj procedojn rilatajn al la kazo inter 2020 kaj 2021, ekskludante ajnan pruvon de krima respondeco.

En oktobro 2024, pliaj informoj pri la kunveno estis kolektitaj, kaj la Centra Operacia Unuo (UCO) de la Hispana Civilgvardio publikigis mesaĝon de Ábalos al la prezidanto informante lin pri la kunveno kelkajn tagojn antaŭ ol ĝi okazis, kontraŭdirante Pedro Sánchez, kiu origine deklaris antaŭ la Kongreso, ke la hispana registaro havis neniun antaŭan scion pri la vizito. La UCO deklaris, ke la celo de la vojaĝo estis liveri 104 orajn orbrikojn, taksitajn je 68.5 milionoj da dolaroj, negocitajn kaj aĉetitajn de la hispana komercisto Víctor de Aldama. La kazo ne estis esplorita en Venezuelo.

## Referencoj 
Kategorio:2020 en Hispanio
Kategorio:Diplomatio
James Beattie

**James BEATTIE** (/ˈbiːti/; n. la 25-an de oktobro 1735 en Laurencekirk, Kincardineshire , Skotlando - m. la 18-an de aŭgusto 1803 en Aberdeen) estis skota filozofo, poeto, verkisto, eseisto , tradukisto, literaturkritikisto, instruisto kaj profesoro pri logiko kaj moralfilozofio ĉe la Universitato de Aberdeen.

. La poemo de Beattie *"The Minstrel"* (1771) estis unu el la plej fruaj verkoj de angla Romantikismo. Li estis unu el la reprezentantoj de la filozofio de ordinara racio, kiu, apelaciante al ĝenerala homa kompreno, kontraŭbatalis la skeptikon de David Hume . Lia plej grava verko estas *An Essay on the Nature and Immutability of Truth* (*Eseo pri la naturo kaj neŝanĝebleco de la vero*, 1770), en kiu li celis pruvi la universalan kaj eternan validecon de moralaj normoj . 

Ekde 1786 li estis membro de la Usona Filozofia Societo . 

## Verkaro 
[eta|280x280ra|Beattie, de Sir [Joshua Reynolds.]]
eta|Portreto de James Beattie fare de James Heath

* *Original Poems and Translations* (1760)
* *The Judgement of Paris* (1765)
* *Poems on Several Subjects* (1766)
* *An Essay on the Nature and Immutability of Truth* (1770)
* *The Minstrel; or, The Progress of Genius* (1771/2) du volumoj
* *Essays, on the nature and immutability of truth in opposition to sophistry and scepticism. On poetry and music as they affect the mind. On laughter and ludicrous composition. On the utility of classical learning* (1776)
* *Essays on Poetry* (1778)
* *Scoticisms, Arranged in Alphabetical Order, Designed to Correct Improprieties of Speech and Writing* (1779);
* *Poems on several occasions* (1780)
* *Dissertations Moral and Critical* (1783)
* *The Evidences of the Christian Religion Briefly and Plainly Stated* (1786) 2 vols.
* *The theory of language. Part I. Of the origin and general nature of speech. Part II. Of universal grammer* (1788)
* *Elements of Moral Science* (1790–1793) du volumoj
* *The Poetical Works of James Beattie* (1831)
* *The poetical works of Beattie, Blair, and Falconer* (1868)
* ''James Beattie's Day-Book, 1773–1778* (1948) 
* *James Beattie's Diary'' (1948)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* James Beattie ĉe la Dekoka-Jarcenta Poezia Arkivo (ECPA)
* 

Kategorio:Skotaj kristanoj
Kategorio:Skotaj verkistoj
Kategorio:Klerismaj filozofoj
Kategorio:Skotaj eseistoj
Kategorio:Skotaj poetoj
Kategorio:Mortintoj en 1803
Kategorio:Skotaj tradukistoj
Kategorio:Listo de arkivitaj paĝoj de Retarkivo
Kategorio:Moralistoj
Lars Hormander

**Lars Valter Hörmander** (naskiĝis la  en Mjällby, Svedio; mortis la  en Lund) estis elstara sveda matematikisto, plej konata pro siaj fundamentaj kontribuoj al la teorio de partaj diferencialaj ekvacioj kaj la teorio de distribuaĵoj.

Li estis profesoro ĉe la Universitato de Lund kaj unu el la plej influaj analizistoj de la 20-a jarcento. Lia laboro havis gravan efikon al pluraj branĉoj de matematiko.

En 1962 li ricevis la Medalon Fields por siaj pioniraj kontribuoj al la teorio de partaj diferencialaj ekvacioj. Poste, en 1988, li ricevis la Premion Wolf en Matematiko pro sia dumviva laboro en analiza teorio.

## Referencoj 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Premio Wolf oficiala retejo
* Biografio ĉe MacTutor
* Medalo Fields

Kategorio:Svedaj matematikistoj
Kategorio:Medalo Fields
Kategorio:Wolf-premiitoj pri matematiko
Kategorio:Membroj de la Reĝa Sveda Akademio de Sciencoj
Rupsa

La rivero **Rupsa** (, Rūpsā nadī) estas rivero en sudokcidenta Bangladeŝo - unu el la fontaj branĉoj, *Madhumati*, laŭ rekta vojo 160 kilometrojn norde de la kunfluo al la reivero Rupsa, iom norde de la urbo *Kuŝtia*, deflankiĝas de la riverego Gango, tial la tuta rivero konsideriĝas parto de la rivera sistemo Gango. La Rupsa estas unu el la plej famaj riveroj en Bangladeŝo.

## Priskribo 
La rivero Rupsa formiĝas per la kunfluejo de la riveroj *Bhairab*, kiu fluas de nordo iom pli okcidente kaj *Madhumati*, kiu fluas de nordo iom pli oriente - la kunfluo estas senpere norde de la urbego Ĥulno. La rivero *Madhumati*, kiu pasas rektan vojon de 140 kilometroj de nordo al sudo, fakte pro multaj kurbiĝoj pasigas vojon de iom pli ol 210 kilometroj. Proksime de Mongla la rivero Rupsa ŝanĝas sian nomon al la estuaro *Pasur* kaj post pliaj 100 kilometroj fluas en la Bengalan golfon. Tiel la rivera parto nomata "Rupsa" de la kunfluo de la riveroj *Bhairab* kaj *Madhumati* norde de Ĥulno kaj la transiro al la estuaro *Pasur* ĉe la haveno de Mongla estas nur iom pli ol 50 kilometroj. Ĝia tuta longo estas influata de la tajdoj.

Signifa nombro da fiŝkaptaj bienoj, ŝipkonstruejoj kaj fabrikoj situas sur la bordoj de la rivero. Granda nombro da familioj dependas de fiŝkaptado en la rivero. La ponto *Ĥan Ĝahan Ali* () ligas la distriktojn Ĥulno kaj Bagerhat.

## Referencoj 
Kategorio:Riveroj en Bangladeŝo
Janova Ves (Kokořín)

**Janova Ves** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kokořín, troviĝanta en distrikto Mělník. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sude de Kokořín. Estas ĉi tie registritaj 57 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

**Janova Ves** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,05 km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1798.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* eksa Hotelo Harasov (surrande de la katastra teritorio, ĉe domaro Harasov situanta en k. t. Bosyně)

## Naturrilatoj 
La vilaĝo situas en PPR Kokořínsko – Máchův kraj. En la katstran teritorio  Janova Ves trafas naturrezervejo Kokořínský důl.

## Pluaj fotoj 

File:Janova Ves 3644.JPG|Kruco kaj sonorilejo en vilaĝplaco
File:Janova Ves 3646.JPG|Konstruaĵo
File:Janova Ves 3643.JPG|Mastruma konstruaĵo

Kategorio:Kokořín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Mělník
Kategorio:Setlejoj en Doksa montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Kokořínsko – Regiono de Mácha
Radio Liechtenstein

**Radio Liechtenstein** (komence *Radio L*) estis ĝis malekfunkcio en aprilo 2025 publikjura radiostacio en Liĥtenŝtejno; moderigis ĝin LRF. Ĝi aktivis inter aŭgusto 1995 kaj aprilo 2025; la lasta respondeca programkunordiganto estis Dominique Sohm.

## Programo 
La laŭleĝa programa devontigo postulis objektivan kaj ampleksan informblokon por ĉiuj pri ĉio. La tuto estu krome ankaŭ distra. Identeco liĥtenŝtejna nepre konserviĝu. Muzikstilo ĉefa estis samtempa por adolta gusto *(Adult Contemporary)* kaj aĵoj el muzikaj ranglistoj de la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj. Anstataŭ eksciti oni sobre informu kaj distru la aŭskultantaron. Loka kaj regione nova muziko kaj novaro ĉiam gravu. Novaĵojn oni elsendis inter la horoj 6-a kaj 19-a kun podkasta servo hejmpaĝe. Fine de 2023 ekdisponeblas aplikaĵo por saĝtelefonoj.

## Sendomasto kaj dungitaro
En 2021 deĵoris por Radio L ne tute 30 personoj. Pro geografie relative granda areo uzata de pendollaborantoj (el Svisujo kaj Aŭstrujo) oni strebis aŭdiĝi en Rejn-valo kaj ĝis Bodenlago. Tion sekurigis la utiligo de frekvencmoduladaj sendoturoj en  St. Margrethen kaj Thal kiel ankaŭ de DAB-bloko eostsvisa.

## Historio 
Jam en oktobro 1938 aŭdiĝis samnoma radiostacio el Vaduzo sur mezaj ondoj sub la gvidado de Friedrich Ritter. Fenoŝtormo en la 21.11.1938 difektis sendoturon de sur Haberfeld kio ĉesigis por kelkaj tagoj la disaŭdigojn. Fondiĝis en februaro 1939 *Lirag* (Liechtenstein'sche Radio-Gesellschaft), sed pro financaj kialoj la tuto (fakte nur leĝera muzikprogramo) estis finita.

Post eta provofazo ekde 1991, la privatjura stacio *Radio L* en la 15.8.1995 startigis sian oficialan agadon. Post kiam ekde januaro 1999 svisoj jam ne devis pagi kotizojn por radi-aŭskultado kaj televidspektado, Radio L de unu tago al alia - krom gazetoj - monopolis. Ĉar ĝis tiam la svisoj ankaŭ ofertis siajn produktojn en Liĥtejsthejno. Post ok jaroj da subtenado la privata investisto Peter Ritter retiriĝis en la jaro 2003. Tiutempe *Radio L* ĝuis ŝaton fare de pli ol 50 miloj da aŭskultantoj, ĉefe en germanlingva Eosta Svisujo. Post multaj intertraktoj oni ŝanĝis ĝin en la 1.1.2004 je publikjura stacio.  

En la 27.10.2024 plebiscito regulis reprivatigon de ĝi. Tion alie interpretis anoj de la partio *Fortschrittliche Bürgerpartei* (FBP) La princlanda registaro avertis pri la danĝero de perdo grava informilo. Komence de aprilo 2025 oni anoncis malsukceson rekrei privatan sendadon.

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo
* Wilfried Marxer: "Radio" - ĉe: *Historisches Lexikon des Fürstentums Liechtenstein* 

## Notoj 
Liechtenstein
Kategorio:Liĥtenŝtejno 
Kategorio:Aperis en 1995
Kategorio:Malaperis en 2025
Katalin Soltész

'*** [ŝoltEs], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Soltész Katalin*' estis hungara lingvisto. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis *Jávor Ottóné* aŭ *J. Soltész Katalin* [jE ŝoltEs].

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1944, poste pro la milito ŝi laboris jaron. Ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1950, sed ŝi studis ankaŭ lingvistikon. Post la diplomo ŝi laboris en prilingva instituto ĝis 1988, dum ŝi estis akademia aspiranto (1952–1955) ĉe Géza Bárczi. Intertempe ŝi doktoriĝis en 1960 en la universitato, ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1956 kaj doktoriĝis en 1977 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia ĉeftemo estis stilistiko de la literatura lingvo. Ŝi edziniĝis en 1952, 2 filinoj naskiĝis en 1952 kaj 1955. Ŝi ricevis memormedalon en 1988.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A mozgalmi zsargonról. 1–3.* (kunaŭtoro, 1952)
* *Az irodalmi helynévadás.* (1958)
* *Az ősi magyar igekötők – meg, el, ki, be, fel, le.* (monografio kaj disertaĵo, 1959)
* *Babits Mihály költői nyelve.* (monografio, 1965)
* *Petőfi rímei. – Az idegen szavak magyaros helyesírásának néhány problémája.* (1966)
* *A tulajdonnév funkciója és jelentése.* (monografio kaj disertaĵo, 1979)
* *Babits rímei.* (1985)
* *Arany János verselése.* (monografio, 1987)
* *Jókai-szótár.* (2 volumoj, kunkompilisto, 1994)

## Fontoj 
* biografio hungare
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Episkopujo Banĝulo

**Banĝula episkoplando** (latine: *Dioecesis Baniulensis*) estas romkatolika diocezo en plejmulte islama Gambio kies sidejo estas en Banĝulo.

Ĝi fondiĝis en la 6.5.1931 kiel misio *sui iuris* kaj promociiĝis en la 8.3.1951 je apostola prefekturejo. En la 24.6.1957 finfine kreiĝis memstara episkopujo; ekde 1974 la ŝanĝo de la malnova ĉefurba nomo *Bathurst* ankaŭ malsamigis la nomon diocezan. Temas pri tradicia misia teritorio de la Spiritanoj kiuj ĝis hodiaŭ disponigas episkopon el siaj vicoj. Ampleksatas la tuta ŝtato Gambio (11.295 km², inklude de la akvoj) kun pli ol 52 miloj da fideluloj (en 2022). Ekde la 1980-aj jaroj la klerikaro ĉefe konsistas el lokaj animzorgantoj. En la 56 paroĥoj deĵoras 11 laikaj fratoj kaj 45 ordenaninoj.

En aŭgusto 1979 papo Johano Paŭlo la 2-a nomumis la germanon Johannes Dyba apostola vicnuncio por Liberio kaj apostola delegitato por Gvineo kaj Sierra Leone. 

## Episkopoj 
# 1931–1946: John Meehan CSSp (administrantece)
# 1946–1951: Matteo Farrelly CSSp (administrantece)
# 1951–1981: Michael Joseph Moloney CSSp
# 1981–2006: Michael J. Cleary CSSp
# 2006–2017: Robert Patrick Ellison CSSp
# ekde 2017: Gabriel Mendy CSSp

## Eksteraj ligiloj 
*statistikoj diocezaj
*informoj bazaj - ĉe: *gcatholic.org*

## Notoj 
Kategorio:Gambio
Kategorio:Katolikismo en Afriko
Bangulo
Aperis en 1931
Carl Correns

**Carl Erich Franz Joseph CORRENS** (naskiĝis la 19-an de septembro 1864 en Munkeno, mortis la 14-an de februaro 1933 en Berlino) estis germana botanikisto kaj genetikisto. Li estis unu el la remalkovrintoj de la heredaj leĝoj de Mendel en 1900 kaj priskribis genan ligon por la unua fojo en la sama jaro . 

Correns fariĝis eksterordinara profesoro en Tübingen en 1899, en Leipzig en 1902 kaj ordinara profesoro en Münster en 1909. En 1914 li fariĝis la unua direktoro de la esplorinstituto pri biologio en Dahlem (Berlino) kaj en 1920 profesoro pri biologio ĉe la Universitato de Berlino.

Correns estis inter la pluaj disvolvigistoj de la heredaj leĝoj de Mendel en 1900. Li estis eminenta eksperimenta morfologo kaj genetikisto. De ĝia fondo en 1909, li estis kuneldonisto de la "Zeitschrift für inductive Abstammungs- und Vererbungslehre".

## Verkoj (elekto) 
* *Regel über das Verhalten der Nachkommenschaft der Rassenbastarde de G. Mendel* , Berichte der Deutschen Botanischen Gesellschaft 18 (1900), 158-168
* *Über Levkojenbastarde – Zur Kenntnis der Grenzen der Mendelschen Regeln* , Botanisches Centralblatt 84 (1900), 1-16
* *Experimental Untersuchungen über die Entstehung der Arten auf botanischem Gebiet* , Archiv für Rassen- und Gesellschafts-Biologie 1 (1904), 27-52
* *Die Bestimmung und Vererbung des Geschlechtes, nach Versuchen mit höheren Pflanzen* , Verhandlungen der Gesellschaft Deutscher Naturforscher und Ärzte 1907, 794-802
* *Zur Kenntnis der Rolle von Kern und Plasma bei der Vererbung* , Zeitschrift für inductive Abstammungs- und Vererbungslehre 1 (1909), 291-328
* *Gesammelte Abhandlungen zur Vererbungswissenschaft aus periodischen Schriften 1899-1924* , Berlino, Julius Springer 1924.
* *Experimental Investigation über die Gynodioecie* (1904)
* *Die Bestimmung und Vererbung des Geschlechts nach neuen Versuchen mit höheren Pflanzen* (1907)
* *Zur Kenntnis der Geschlechtsformen polygamer Blutenpflanzen ktp.* (1-2, 1907-08)
* *Die neuen Vererbungsgesetze* (1912)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Artikolo rilata la laboro de Gregor Mendel

Kategorio:Germanaj botanikistoj
Kategorio:Germanaj genetikistoj
Kategorio:Germanaj fungosciencistoj
Andreï Voznessenski

**Andrej Andrejeviĉ VOZNESSENSKIJ** (; naskiĝis la 12-an de majo 1933 en Moskvo, Sovetunio ; mortis la 1-an de junio 2010 en Peredelkino, Rusio) estis sovetia kaj rusa poeto, publicisto, artisto, arkitekto . 

Premiito de la Ŝtata Premio de Sovetunio (1978) kaj la Premio de la Rusa Registaro (2010, postmorte). Unu el la plej famaj poetoj de la mezo de la 20-a jarcento, la tiel nomata Degelo-periodo la 1960-aj jaroj en Sovetunio . Li estas ankaŭ konata kiel kantverkisto.

Kune kun Jevtuŝenko, li estas konsiderata gvidanto en rusa postmilita poezio. [ *citaĵo bezonata* ] Post kiam incendio detruis lian finan arkitekturan ekzamenon en 1957, kaj laŭ rekomendo de Boris Pasternak, li komencis labori kiel poeto. En 1959 li publikigis sian unuan verkon **Majstro** kaj en la sama jaro aperis la poemo **Goja**. La sekvan jaron, liaj unuaj du kolektoj, **Mozaiko** kaj **Parabolo**, estis publikigitaj. Ĉiujn kelkajn jarojn li publikigis poemarojn, kaj en 1979 li ricevis ŝtatan premion pro sia poezio.

Liaj poemoj karakteriziĝas per la fakto, ke ili " esprimas nuntempan homon per modernaj kategorioj kaj bildoj, ekscentraj metaforoj, kaj ankaŭ per kompleksa ritma kaj fonetika sistemo." Vladimir Majakovskij kaj Pablo Neruda estas inter la poetoj, kiuj plej influis lin  .

Voznesensky ofte vojaĝis eksterlanden. La populareco de Voznesenskij, same kiel tiu de Jevgenij Jevtuŝenko kaj Bella Aĥmadulina, estis montrita en multaj legadoj antaŭ miloj da aŭskultantoj en stadionoj, koncertejoj kaj universitatoj. Lia poemaro **Antimiry** (“Kontraŭ-mondoj”) servis kiel bazo por fama prezentado ĉe la Taganka Teatro en 1965 .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* 3723 Voznesenskij

## Eksteraj ligiloj 
* Poezio de Andrei Voznesensky  ĉe Stihipoeta
* *Ru* poemo de Andrei Voznesensky tradukita al la angla fare de Alec Vagapov

Kategorio:Sovetiaj poetoj
Kategorio:Rusiaj poetoj
Kategorio:Sovetiaj arkitektoj
Kategorio:Rusiaj arkitektoj
Kategorio:Verkistoj de Moskvo
Ion Luca Caragiale

**Ion Luca CARAGIALE** (la 30-an de januaro 1852 en Haimanale, Dâmbovița - la 9-an de junio 1912 en Berlino) estis rumana dramisto, poeto, verkisto kaj specife novelisto. Li estas konsiderata unu el la plej bonaj rumanaj dramistoj kaj estis postmorte elektita al la Rumana Akademio.

## Vivo 
[eta|200x200ra|La portreto de Caragalla sur la unu-miliona [Rumana leo|leja monbileto]]
La filo de aktorparo, li havis proksimajn ligojn al la teatro tra sia familio; du el liaj patraflankaj onkloj ankaŭ estis aktoroj.

Li laboris kiel sufloristo, teatra kopiisto, korektisto, kaj samtempe studis ĉe la Jura Fakultato de la Universitato de Bukareŝto.

Poste li estis instruisto ĉe la liceo, lernejinspektoro, gazetredaktisto kaj teatra reĝisoro.

Ekde 1888 li estris la Nacian Teatron de Bukareŝto, kiu estis nomita laŭ li.

Lia filo estis la verkisto Mateiu Ion Caragiale . 

La 28-an de oktobro 1948, li estis *postmorte* akceptita kiel honora membro de la Rumana Akademio, kune kun aliaj famaj rumanaj verkistoj kiel Ion Creangă, Mihai Eminescu kaj Alexandru Vlahuță. 

## Verkaro 
### Teatraĵoj (elekto) 
* 1879 *O noapte furtunoasă* "A Stormy Night" (komedio).
* 1880 *Conu Leonida faţă cu reacţiunea* "Sinjoro Leonida alfrontanta la reagon" (komedio).
* 1884 *O scrisoare pierdută* "Perdita Letero" (komedio).
* 1885 *D-ale carnavalului* "Karnavalaj Aferoj" (komedio).
* *O soacră* "Bopatrino" (fantasta opero en unuakto).
* *Hatmanul Baltag* "Kapitano Hakilo" (opero buffa).
* 1890 *Năpasta* "La Problemoj" (dramo).

### Noveloj kaj rakontoj 
* 1889 *O făclie de Paşte* "Paska Torĉo".
* 1898 *În vreme de război* Dum militaj tempoj.
* *Din carnetul unui vechi sufleur* El la notlibro de maljuna sufleur.
* *Un artist* "Unu artisto".
* *Grand Hôtel* Victoria Română "La Rumana Venko-Hotelo"
* *Om cu noroc* Viro kun bonŝanco.
* 1892 ... Pácat "peko..."
* Norocul culegătorului "La riĉaĵo de kolektanto."
* O învenţă mare "Granda invento".
* Poveste "rakonto".
* *Baioneta inteligentă* La "inteligenta bajoneto".
* *Cănuţă, om sucit* "Cănuţă, freneza viro".
* *La hanul lui Mânjoală* "Ĉe la gastejo de Mânjoală".
* 1901 Două loturi "Du loteriobiletoj".
* La conac "en la domego".
* Partea poetului "La parto de la poeto".
* Calul dracului "La Ĉevalo de la Diablo".

### Parodioj 
* Smărăndiţa "Smarandice" (moderna romano).
* Donu al mi... Mai dă-damult "Jam pasis longa tempo... Jam pasis longa tempo, longa tempo."

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Jono Luca Caragiale (oficiala Facebook paĝo)
* Nacia Teatra Bukareŝto (oficiala retejo)
* La Nenea Iancu Festo en Chișinău (oficiala retejo)
* Kolekto de la karikaturoj de Caragiale, ĉe Caricatura.ro
* 

Kategorio:Rumanaj poetoj
Kategorio:Rumanaj verkistoj
Kategorio:Rumanaj dramistoj
Kategorio:Rumanaj tradukistoj
Kategorio:Realisma pentrarto
Phillis Wheatley

**Phillis Wheatley** (naskita ĉirkaŭ 1753, probable en la regiono Senegambio, Okcidenta Afriko; mortis la 5-an de decembro 1784 en Bostono, Masaĉuseco) estis la unua afrik-usona poetino, kies verkoj estis publikigitaj .

En juna aĝo, Phillis estis kidnapita en Afriko, vendita kiel sklavo sed ŝiaj mastroj kuraĝigis ŝian disvolviĝon, kaj ŝia publikigita poezio, precipe la kolekto *Poemoj pri Diversaj Temoj, Religiaj kaj Moralaj* (*Poems on Various Subjects, Religious and Moral*, 1773), alportis al ŝi famon kaj liberecon.

## Vivo 
La Wheatleys ofte elmontris la kapablecojn de Phillis al amikoj kaj familio. Forte influita de ŝiaj legadoj de la verkoj de Alexander Pope, John Milton, Homero, Horacio kaj Virgilio, Phillis komencis verki poezion.

La publikigo en 1773 de la poemaro de Wheatley, *Poemoj pri *diversaj temoj , religia kaj morala*,* famigis ŝin, kaj elstaraj figuroj kiel George Washington laŭdis ŝiajn skribaĵojn, en lia kazo precipe la panegiron pri li mem . Wheatley ankaŭ vojaĝis al Anglio por kvin-semajna vizito, akompanata de la filo de ŝia sklavposedanto. Ŝi estis laŭdata en poemo de Jupiter Hammon, alia afro-usona poeto. Wheatley estis liberigita de siaj posedantoj post kiam ŝi atingis sukceson per siaj poemoj, kaj post kiam ŝia mastro mortis . Baldaŭ poste, ŝi edziniĝis, sed kaj ŝi kaj ŝia edzo estis malliberigitaj pro ŝuldoj en 1784, kaj Wheatley poste falis en malriĉecon, ĝis ŝi mortis pro malsano samjare.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Harriet Jacobs

## Eksteraj ligiloj 
* 
* "Phillis Wheatley" Nacia Historia Muzeo de Virinoj

Kategorio:Mortintoj en 1784
Kategorio:Naskiĝintoj en 1750-1759
Kategorio:Usonaj poetoj
Kategorio:Afrik-usonanoj
Róbert Suara

'*** [ŝuara], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Suara Róbert*' estis hungara lingvisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en hungarlingva gimnazio en sia naskiĝurbo en 1929, poste li akiris pedagogian diplomon en Universitato Komenio en Bratislavo en 1936, sed en 1931 li studis en Francio. Post la diplomo li instruis en hungara gimnazio en Berehovo, sed li estis ankaŭ soldato en la ĉeĥoslovakia armeo. Intertempe tiu areo rehungariĝis laŭ Unua Viena Arbitracio, sed en 1944 la Ruĝa Armeo okupis ĝin, Suara estis kaptita, tamen li estis interpretisto ĝis 1948, poste kun sia familio li povis moviĝi al Hungario. Unue li instruis en gimnazio, poste li havis postenon 3 jarojn en ministerio, fine li instruis en branĉoj de Scienca Universitato Loránd Eötvös. Lia instruo kaj kontribuoj specialiĝis al la rusa lingvo. Li edziĝis en 1937, lia edzino naskis filon en 1940. Li ricevis solan premion en 1974.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Orosz nyelvkönyv haladók számára pedagógiai vonatkozásokkal.* (lernolibro, 1951)
* *Egységes orosz nyelvi jegyzet természettudományi karai hallgatók számára.* (kunaŭtoro, studenta lernolibro, 1958 kaj reeldonoj: 1959–1968)
* Borev, Jurij: *Az esztétika kategóriái.* (traduko, 1959)
* *Orosz nyelvkönyv tanfolyamok és magántanulók számára.* (2 volumoj, kunaŭtoro, 1958; 7-a eldono: 1966 kaj reeldonoj: 1967–1974, la dua volumo aperis en 1959)
* *Orosz nyelvkönyv a gimnáziumok 4. osztálya számára.* Kísérleti tankönyv. Seprődi Lászlóval. Ill. Rogán Miklós. (lernolibro, kunaŭtoro, 1961; 7-a eldono: 1967)
* *Orosz társalgási és külkereskedelmi nyelvkönyv.* (speciala lernolibro, kunaŭtoro, 1971; 4-a eldono: 1980)
* *Kevés szóval oroszul.* (lernolibro, 1977; 4-a eldono: 1984)
* *Felsőfokú orosz társalgási és külkereskedelmi nyelvkönyv.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1980)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bjaroza-Horad (stacidomo)

**Bjaroza-Horad** (, ) estas fervoja stacio de la Bresta branĉo de la Belorusiaj fervojoj en la distrikto Baranaviĉi de la Bresta regiono. Ĝi situas en la urbo Bjaroza.

## Bildgalerio 

Агульны выгляд п.п. «Бяроза-Горад» - panoramio.jpg|Trakoj
ER9E-4031, Biaroza station.jpg|Trajno
Грузавы цягнік - panoramio.jpg|Ŝarĝtrajno

## Vidu ankaŭ 
* Bjaroza
* Bjaroza-Kartuzskaja (stacidomo)
* Listo de fervojaj stacioj en Belorusio

## Eksteraj ligiloj 
* Bjaroza-Horad en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Bjaroza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Belorusio
Kokořínský Důl

**Kokořínský Důl** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kokořín, troviĝanta en distrikto Mělník. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km oriente de Kokořín. Tra la vilaĝo trafluas rivereto Pšovka. Estas ĉi tie registritaj 173 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

Kokořínský Důl situas en katastra teritorio **Kokořín** kun areo 7,05 km². Ĉirkaŭas ĝin grejsaj formacioj de PPR Kokořínsko – Máchův kraj kaj malsekejoj de Liběchovka kaj Pšovka.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1834.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Burgo Kokořín
* Akva muelejo Mlčeň
* Domoj n-ro 35 kaj 57
* Bieneto n-ro 58

## Pluaj fotoj 

Hlučov (Kokořínský Důl) - chalupa čp. 57.jpg|Domo n-ro 57
Hlučov (Kokořínský Důl) - areál stavení čp. 58 (3).jpg|Domo n-ro 58
Hlučov 167.jpg|Fenestro kun ligna kadro
Kokořínský Důl, vodní mlýn Mlčeň.jpg|Akva muelejo Mlčeň
Kokořínský Důl, skály.jpg|Rokoj en Kokořínský Důl

Kategorio:Kokořín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Mělník
Kategorio:Setlejoj en Doksa montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Kokořínsko – Regiono de Mácha
Mary Wortley Montagu

eta|*Leteroj de Sinjorino Mary Wortley Montague*, 1800
Damo **Mary WORTLEY MONTAGU**, denaske Pierrepont (n. la 26-an de majo 1689 en Thoresby, Nottinghamshire - m. la 21-an de aŭgusto 1762 en Londono) estis angla verkisto, poeto, kaj vojaĝantino. 

La edzino de la ambasadoro de la Brita Imperio al la Otomana Imperio, membro de la brita supra klaso (el la familio de la duko; la edzo de ŝia filino estis ĉefministro John Stuart).

La leteroj, kiujn ŝi skribis dum sia restado en Konstantinopolo, kiuj estis publikigitaj postmorte kiel *Turkaj Ambasadejaj Leteroj*, famigis ŝin tra Eŭropo. Maria skribis amplekse pri sia sperto kiel virino en otomana Istanbulo. Post reveno al Anglio, ŝi dediĉis sian atenton al la edukado de sia familio antaŭ ol morti pro kancero en 1762.

Dum sia vivdaŭro, Lady Mary ankaŭ famiĝis kiel la centro de literatura kaj intelekta sceno konsistanta el poetoj kiel Alexander Pope, John Gay kaj Mary Astell. Damo Maria ankaŭ pledis por vakcinado kontraŭ variolo en Anglio. 

Aldone al sia verkado, Maria ankaŭ estas internacie konata pro enkonduko kaj rekomendado de vakcinado kontraŭ variolo en Brition en 1721 post sia reveno el Turkio. Estis hazardo, ke ŝi ekinteresiĝis pri la malsano. Ŝi estis bela virino, kiu estis gvida figuro en la alta socio, sed havis sian vizaĝon malbeligita post kiam ŝi mem infektiĝis per variolo. Ŝi tiel sentis la malsanon korpe kaj anime, sed ekkonsciis ĉe grekaj kuracistoj en Istanbulo, ke oni povas atingi imunecon per injektado de la variola viruso al homoj tra tranĉo en la haŭto. Estis tiu scio, kvankam tiam oni ne sciis *kial* ĝi funkciis, kiu revenis al Anglio. Daŭris tempon antaŭ ol ĝi akiris ĝeneralan akcepton, sed ĉar Princo Vilhelmo (Q744541), filo de Reĝino Anna de Britio, mortis pro variolo en la aĝo de 11 jaroj, vakcinado fine atingis sukceson .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* ''''. 
* Sinjorino Mary Wortley Montagu ĉe la 18-jarcenta Poezia Arkivo (ECPA) 

Kategorio:Historio de feminismo
Kategorio:Anglaj satiristoj
Kategorio:Anglaj orientalistoj
Kategorio:Anglaj dramistoj
Bret Harte

**Francis Bret HARTE** (/hɑːrt/ *HART*, nasknomo **Francis Brett Hart**, la 25-an de aŭgusto 1836 en Albany, Novjorko - m. la 5-an de majo 1902 en Camberley, Britio) estis usona verkisto kaj poeto, kiu famiĝis pro siaj realismaj priskriboj de la vivoj de orserĉistoj en Kalifornio. La verkisto estas konsiderata unu el la fondintoj de la vakera ĝenro en literaturo.

Li estas memorata ĉefe pro noveloj pri ministoj, kartludantoj, hazardludantoj kaj aliaj romantikaj figuroj de la Kalifornia orimpetego. Harte havis plurajn malsamajn laborpostenojn, inkluzive de ministo, instruisto, mesaĝisto kaj ĵurnalisto, antaŭ ol iĝi plentempa verkisto. Li translokiĝis al Kalifornio en 1853 kaj pasigis tempon en la minejo proksime de Humboldt Bay (nuntempe Arcata), kio provizis al li materialon kaj inspiron por pluraj el liaj verkoj. Lia verko "La Bonŝanco de Muĝanta Tendaro", publikigita en 1868, famigis lin tra Usono kaj gajnis al li verkistan kontrakton kun eldonisto en 1871. En kariero daŭranta pli ol kvar jardekojn, li verkis poezion, fikcion, teatraĵojn, prelegojn, librorecenzojn, artikolojn kaj revuajn skizojn. Kiam li translokiĝis de Kalifornio al la usona orienta marbordo kaj poste al Britio, li estis inspirita verki pri novaj temoj kaj roluloj en siaj rakontoj, sed liaj rakontoj pri la orimpetego plej ofte estis represitaj, adaptitaj kaj admirataj. Li estis tiama amiko de Mark Twain, sed la amikeco acidiĝis .

## Verkaro (elekto) 
* *Outcroppings* (1865), redaktoro
* *Condensed Novels and Other Papers* (1867)
* ''Tennessee's Partner* (mallonga rakonto; 1869)
* *The Luck of Roaring Camp, and Other Sketches* (1870)
* "Plain Language from Truthful James", akk "The Heathen Chinee" (1870)
* *Poems* (1871)
* *The Heart's Foundation* (1873)
* *The Tales of the Argonauts* (1875)
* *Gabriel Conroy* (1876)
* *Two Men of Sandy Bar* (1876)
* *Thankful Blossom* (1877)
* *Drift from Two Shores* (1878)
* *An Heiress of Red Dog, and Other Tales* (1879)
* *Flip and Found at Blazing Star* (1882)
* *By Shore and Sedge* (1885)
* *A Millionaire of Rough-And-Ready and Devil's Ford* (1887)
* *The Crusade of the Excelsior* (1887)
* *The Argonauts of North Liberty* (1888)
* *Cressy* (1889)
* *A First Family of Tasajara* (1892)
* *Colonel Starbottle's Client, and some other people* (1892)
* *A Protégée of Jack Hamlin's; and Other Stories* (1894)
* *Barker's Luck etc.* (1896)
* *Tales of Trail and Town* (1898)
* *Stories in Light and Shadow* (1898)
* *Under the Red-Woods* (1901)
* *'' (1905)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Okcidenta amerika Literaturo Revuo: Bret Harte
* Kompleta bibliografio la 11a de septembro 2011
* Enreta bibliografio de Bret Harte 
* Bret Harte Etexts
* Gvidilo al la Bret Harte Kolekto ĉe La Bancroft Biblioteko
* 
* Bret Harte letera kolekto ĉe la Mortimer Malofta Libra Kolekto, Smith Altlernejaj Specialaj Kolektoj
* Poemoj de Francis Bret Harte ĉe angla poezio
* |Oxford Esploro Encyclopedias

Kategorio:Francaj usonanoj
Kategorio:Nederlandaj usonanoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Usonaj poetoj
Kategorio:Usonaj satiristoj
Nacia himno de Birmo

**""** (birme ကမ္ဘာမကျေ, alternativa latinliterigo *Kaba Ma Kyei*, tradukita titolo "Ĝis la fino de la mondo") estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 27-an de junio 1936. 

La teksto kaj muziko estas verkita de la poeto kaj komponisto ''''. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
As-Salam al-Amiri

**""** (arabe السلام الأميري, tradukita titolo "Pacon al la emiro") estas la nacia himno de [[]]. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 7-an de decembro 1996. 

La teksto estas verkita de la poeto ''*. La muzikon komponis *Abdulaziz Nasir Al Ubajdun Al Faĥru''. 

Kataro
Kategorio:Naciaj simboloj de Kataro
Kategorio:Kataro