La aŭtodafeo de Barcelono (1861)

eta|dekstre|300ra|Akvarelo pri la Aŭtodafeo de Barcelono, okazinta la 9-an de oktobro 1861.

La Aŭtodafeo de Barcelono estis grava epizodo en la historio de Spiritismo, kvankam ĝi estis ofensivo de la Katolika Inkvizicio kontraŭ la Spiritisma Doktrino. Ĝi rilatas al la plenumo de senprokrasta interveno fare de la Episkopo de Barcelono, ordonante la publikan bruligadon de sendaĵo de spiritismaj libroj, kiujn Allan Kardec sendis por esti venditaj en Hispanio, konfiditaj al la librovendisto Maurice Lachâtre, laŭ peto de José María Fernández Colavida (1819-1888). La ekzekuto okazis la 9-an de oktobro 1861, tamen, malgraŭ la materia perdo, ĉi tiu ago fine vekis pli grandan intereson pri la Spiritismo en tiu regiono, krom instigi la kreskantan popolan ribelon kontraŭ la arbitraj agoj de la Sankta Ofico de la Katolika Eklezio.

## La Aŭtodafeo
Aŭtodafeo estis nomo donita al la ceremonio, en kiu la juĝoj de la Inkvizicia Tribunalo de la Katolika Eklezio estis proklamitaj kaj plenumitaj. Tiu religia tribunalo — ankaŭ konata kiel la Tribunalo de la Sankta Ofico — estis starigita komence de la 13-a jarcento, sub la preteksto ĉasi kaj juĝi kondamnitojn akuzitajn pri herezo (krimoj kontraŭ la kristana kredo).

[eta|maldekstre|300ra|Johana de Arko, pentraĵo de [:en:William Etty|William Etty (1787–1849) .]]

[eta|dekstre|300ra|Sankta Dominiko prezidanta la aŭtodafeo, [1475, pentraĵo de Pedro Berruguete (1450-1503).]]

[eta|maldekstre|300ra|[:fr:Maurice Lachâtre|Maurice Lachâtre (1814-1900), franca eldonisto.]]

En nacioj, kiuj proklamis la Katolikismon kiel oficialan religion de la Ŝtato, ekleziaj aŭtoritatuloj havis la povon komenci procesojn, juĝi (ofte senprokraste, sen defendo aŭ apelacio), kaj eldoni verkojn, efektivigotajn de la Ŝtato, kontraŭ la kondamnitoj.

## La Dramo en Barcelono
El Parizo, Francio, Allan Kardec estis sendita ĉirkaŭ 300 spiritismajn verkojn, verkitajn de li mem kaj aliaj verkistoj, por esti distribuitaj de la librovendejo de Maurice Lachâtre — franca eldonisto, redaktisto kaj intelektulo ekzilita en Barcelono, Hispanio, post kiam li estis kondamnita en Francio ĝuste pro, inter aliaj akuzoj, publikigado kaj vendado de literaturaj verkoj, kiuj kondamnis la historiajn misuzojn de papoj kaj aliaj ekleziuloj de la Katolika Eklezio.

Lachâtre mem poste priskribus la lokan etoson, kie la menciita atako okazis:

La sendaĵoj enhavis kopiojn de diversaj doktrinaj kaj rilataj verkoj, libroj kaj pamfletoj, kiel ekzemple:

* Spiritisma Revuo, direktita de Allan Kardec;
* Spiritualisma Revuo, direktita de Zéphyr-Joseph Piérart (1810-1878);
* La Libro de la Spiritoj, de Allan Kardec;
* La Libro de la Mediumoj, de Allan Kardec;
* Kio estas spiritismo?, de Allan Kardec;
* Fragmento de sonato, atribuita al la Spirito de Mozart;
* Letero de Katoliko pri Spiritismo, de D-ro Alphonse de Grand (1810-1874);
* [La Rakonto de Johana de Arko(https://eo.wikipedia.org/wiki/Johana_de_Arko) diktita de ŝi mem], pere de la mediumo Ermance Dufaux (1839-1915);
* La Realeco de Spiritoj Demonstrita per Rekta Skribo, de Barono de Guldenstubbé (1820-1873).

Dum trapaso tra la hispana dogano, la sendaĵo estis konfiskita de la loka Eklezio, laŭ ordonoj de la Episkopo Antonio Palau y Térmens (1857-1862), citante la aŭtoritaton donitan al li de la Inkvizicio. Argumentante, ke ĉi tiuj verkoj kontraŭas la katolikan kredon, la Episkopo de Barcelono, kun la subteno de la loka registaro, tiam ordonis, ke ili estu bruligitaj sen ia kompenso al iliaj posedantoj. La ekzekuto okazis en la centra esplanado de tiu urbo je la 10:30 a.m.

Episkopo Antonio Palau y Térmens, de la Aŭtodafeo de Barcelono, 9-a de oktobro 1861

Tiele Lachâtre rakontas:

Allan Kardec persone estis informita pri la Aŭtodafeo. Lia informanto priskribis:

## Sekvaĵoj
La ĉefaj internaciaj gazetoj raportis la Aŭton per tono plejparte malaprobanta la kondamnon, kiu plue incitis la publikan opinion kontraŭ la ideologia maltoleremo de la Katolika Eklezio kaj la aŭtoritatismo de la aŭtoritatoj, kiuj konsideris sin kompetentaj pri la Aŭto. 

Krome, la evento finis plue disvastigi Spiritismon kaj veki popolan intereson pri la spiritismaj verkoj. La gazeto "La Novaĵoj pri Madrido" raportis: "Jen la abomeninda spektaklo, rajtigita de la viroj de la liberala unio, meze de la deknaŭa jarcento: fajrejo en Korunjo, alia en Barcelono, kaj multaj aliaj, kiuj ne mankos, en aliaj lokoj. Jen kio devas okazi, ĉar ĝi estas tuja sekvo de la ĝenerala karaktero, kiu dominas la nunan staton de aferoj kaj kiu speguliĝas en ĉio. Interna reago, koncerne la proponitajn leĝprojektojn; ekstera reago, subtenante ĉiujn reakciajn registarojn de Italio, antaŭ kaj post ilia falo, kontraŭbatalante liberalajn ideojn en ĉiu okazo, serĉante la subtenon de la reakciuloj ĉie, akirita je la prezo de la plej katastrofaj koncedoj."

Tuj kiam li eksciis pri la konfisko de la libroj, sed antaŭ la plenumo de la juĝo, Kardec konsultis sian spiritan gvidanton — Spiriton de Vero — pri tio, ĉu estus favore postuli la restituon de la verkoj kaj ĉu li publikigu la rilatajn faktojn en la Spiritisma Revuo. Jen la respondo:

En la Spiritisma Revuo de la monato post la evento, Kardec publikigis du spiritajn komunikojn, inter multajn, ricevitajn ĉe la Pariza Societo por Spiritismaj Studoj; la unua estis subskribita de la Spirito Dollet, kiu estis librovendisto en la 16-a jarcento:

La alia mesaĝo estis diktita de la Spirito de tiu, kiu enkarniĝis kiel monaĥo de hispana origino kaj inkviziciisto de la Sankta Ofico: Sankta Dominiko de Guzmán:

Fakte, tio, kio celis esti mejloŝtono en la subpremo kontraŭ Spiritismo, fariĝis eksterordinara evento de doktrina propagando por Kardecismo, kiel rimarkis la franca librovendisto ekzilita en Barcelono:

## Raportado de la Spiritisma Revuo
Post publikigo de la eventoj en la novembro 1861-a eldono, la Spiritisma Revuo daŭre raportis pri ĝiaj evoluoj.

En la aŭgusta eldono de la sekva jaro, la periodaĵo raportis la morton de la Episkopo de Barcelono kaj la sugeston, kiun la Pariza Societo por Spiritismaj Studoj ricevis de hispana korespondanto, elvoki la spiriton de Dom Antonio Palau, kiu tamen anticipis tion, manifestante sin en kunsido tie, diktante mesaĝon en pentotono, el kiu legeblas la sekva eltiraĵo: "Helpata de via spirita gvidanto, mi povis veni kaj instrui vin per mia ekzemplo kaj diri al vi: Ne malakceptu iujn ajn el la anoncitaj ideoj, ĉar iam, tagon kiu daŭros kaj pezos kiel unu jarcento, ĉi tiuj akumulitaj ideoj krios kiel la voĉo de Anĝelo: Kain, kion vi faris al via frato? Kion vi faris kun nia povo, kiu devus konsoli kaj levi la Homaron? La homo, kiu libervole vivas blinde kaj surde en spirito, kiel aliaj en korpo, suferos, pentos, kaj renaskiĝos por rekomenci la intelektan laboron, kiun lia mallaboremo kaj fiereco igis lin eviti; kaj tiu terura voĉo diris al mi: Vi bruligis la ideojn, kaj la ideoj bruligos vin! Preĝu por mi. Preĝu, ĉar la preĝo ofertita de la persekutatoj nome de la persekutanto plaĉas al Dio. Li, kiu estis episkopo kaj nun estas nenio pli ol pentanto.”|Dom Antonio Palau (Spirito), Spiritisma Revuo - Aŭgusto, 1862: ‘Nekrologo: Morto de la Episkopo de Barcelono’}}

Komentante la mesaĝon de la episkopo, Kardec skribas: “Ni ne povas cenzuri lin, pro la triobla kialo, ke la vera spiritisto kondamnas neniun, ne gardas rankorojn, forgesas ofendojn kaj, kiel Kristo, pardonas siajn malamikojn; due, anstataŭ damaĝi nin, li estis utila al ni; fine, ĉar li petas de ni la preĝon de la persekutatoj por la persekutanto, kiel la plej plaĉan al Dio, penson plenan de karitato, indan de kristana humileco, rivelitan per liaj lastaj vortoj: ‘Li, kiu estis episkopo kaj nun estas nenio pli ol pentanto.’ Bela bildo de teraj dignoj lasitaj ĉe la rando de la tombo, por prezenti sin al Dio tia, kia oni estas, sen la ornamaĵoj truditaj al la homoj.”

Poste, li faras admonon al siaj kunfrataj spiritistoj: “Spiritistoj, ni pardonu al li la malbonon, kiun li volis fari al ni, kiel ni dezirus, ke niaj ofendoj estu pardonitaj, kaj ni preĝu por li je la datreveno de la aŭtodafeo de la 9-a de oktobro 1861.”

En septembro 1864, la sama revuo de Kardec raportis, ke la nova episkopo de Barcelono, Dom Pantaleón Monserra y Navarro (1807-1970), sekvis la samajn mezepokajn kutimojn kiel Dom Antonio Palau, en krucmilito kontraŭ Spiritismo, laŭ la transskribo de paŝtista letero de la kleriko, el kiu ni eltiras la jenan pasaĵon:

“La nuna generacio estas devigita atesti ĉi tiun malĝojan spektaklon, kiun la plej science kaj civilizitaj popoloj nun prezentas al ni. Usono, tiu tiel nomata modela nacio, kaj kelkaj partoj de Francio, inkluzive de la kolonio Alĝerio, jam de iom da tempo strebas al la ridinda studado kaj apliko de Spiritismo, kiu, sub tiu nomo, revivigas la antikvajn praktikojn de nekromancio, per la elvoko de nevideblaj Spiritoj, kiuj ripozas en ilia destino trans la tombo, kaj konsultas ilin por malkovri la sekretojn kaŝitajn sub la vualo, kiun Dio disvastigis inter tempo kaj eterneco.”|Dom Pantaleão Monserra y Navarro, Episkopo de Barcelono
Spiritisma Revuo - Septembro 1864: 'La nova Episkopo de Barcelono'
Allan Kardec, la Spiritisma kodigisto}}

Refutante la akuzojn de ĉi tiu paŝtista letero, la Spiritisma kodigisto finas per rekta mesaĝo al la episkopo: 

## Aliaj Roluloj kaj Atestantoj
Inter la ĉeestintoj de ĉi tiu historia epizodo, ni trovas Ramón Bernardo Ferrer, tiam dekkvinjara; post tia terura spektaklo, li interesiĝis pri Spiritismo, lernis pri kaj ampleksis la Kardecisman doktrinon, kaj fariĝis granda aktivulo por ĝi. Pri li, la spiritisma akademiulo kaj verkisto Florentino Barrera diris:

“Ferrer, kiu esploris la doktrinon de la Spiritoj, konatiĝis kun Fernández-Colavida (1819-1888), Amália Domingo Soler (1835-1909), la vicgrafo de Torres-Solanot (1840-1902), inter multaj aliaj hispanaj personecoj, dum sia longa vivo. La libro pri la Unua Internacia Spiritisma Kongreso (1888), sur paĝo 89, notas lian ĉeeston inter la delegitaro de la Centro de Sankta Kvintino. Poste li elmigris al Brazilo, ekloĝante en Piaŭio, nordoriente de San-Paŭlo, kie li laboris kiel mediumo ĉe la "Centro Amor e Caridade".”|La Aŭtodafeo de Barcelono, Florentino Barrera - 'Protagonistoj kaj Atestantoj'}}

Barrera plue asertas, ke Ferrer raportis, ke laŭ peto de José María Fernández Colavida, Maurice Lachâtre mendis la objektojn celitajn en la Autoda-feo diskutita ĉi tie. Colavida, cetere, alia spektanto de la jam menciita bruligado de la verkoj, estis unu el la plej grandaj apostoloj de Kardec en Hispanio.

Pri li, Florentino Barrera diras: "(...) fondinto de la Barcelona Societo por la Disvastigo de Spiritismo (1860) kaj de la Spiritisma Revuo, Revuo de Psikologiaj Studoj, Barcelono 1869, konsiderata unu el la plej gravaj de la tempo, kiun li direktis dum dudek jaroj."

Baldaŭ antaŭ sia morto, Colavida publikigis specialan suplementon por sia Revuo, en la maja eldono de 1888, titolitan 'Autoda-feo kaj la Universala Ekspozicio de Barcelono', en kiu li dividas siajn impresojn pri la supre priskribitaj eventoj.

Ni ankaŭ elstarigas inter la observantoj de tiu inkvizicia ekzekuto Ramón Lagier Y Pomares (1821-1897), kapitanon de la ŝipoj "Le Monarch" kaj "Buenaventura", kiuj navigis la itineron Barcelono-Marsejlo: ĉar lia ŝipo estis albordigita en la haveno de Barcelono tiun tagon, kapitano Lagier povis ĉeesti la agon, kiun li priskribis kiel la "bapto de Spiritismo en Hispanio":

"En Hispanio, Spiritismo estis baptita de la episkopo de Barcelono, la baptopatro estis Fernández Colavida, kaj mi ankaŭ ludis certan rolon en ĉio ĉi."

Efektive, la kapitano ludis rolon en la disvolviĝo de la doktrino en hispanaj landoj, kiel rakontita en la biografio de Pedro Ibarra y Ruiz (1858-1934), "Notoj por Ilustri la Biografion de la Kuraĝa Kapitano de la Buenaventura" (1901), kiu deklaras:

Pro la simileco de la rakontoj, estas probable Kapitano Lagier, kiun Allan Kardec mencias en la jam menciita artikolo 'Restaĵoj de la Mezepoko' en la Spiritisma Revuo, rilate al tio, ke li persone eksciis pri la eventoj en Hispanio per unu el siaj atestantoj; konfirmante ĉi tiun eblecon, lia biografiisto aldonas: "Dum la oftaj vojaĝoj de Kapitano Lagier al Francio, li kutimis viziti la domon de Kardec."

## Referencoj 
Kategorio:Spiritismo