open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Miklós Béládi

**Miklós Béládi** [miklOŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Béládi Miklós,** estis hungara literaturhistoriisto.

 naskiĝis  en Békés (urbo), li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1946, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Debrecen en 1951. Post la diplomo li instruis lernojaron en bazlernejo en Hajdúböszörmény, krome li estis aspiranto en la Hungara Scienca Akademio inter 1951-1955, pli poste li esploris en akademia instituto. Inter 1957–1960 li laboris en eldonejo, poste ĝismorte en la akademia instituto. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1971 antaŭ la Scienca Akademio, li doktoriĝis postmorte en 1986. Lia laboro fokusiĝis al la hungara literaturo dum la 20-a jarcento, dum li integris la eksterlandan hungaran literaturon. Li edziĝis trifoje, 3 filoj naskiĝis inter 1954-1971. Li ricevis premiojn inter 1958-1982.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Népi demokráciánk tízéves fejlődése irodalmunk egyes alkotásainak tükrében.* (1954)
* *Illyés Gyula és a szürrealizmus.* (1961)
* *A szomszéd országok magyarságával való kulturális kapcsolatok komplex vizsgálata.*  (studo, 1974)
* *A legújabbkori magyar irodalom történeti rendszerezésének kérdései.* (disertaĵo, 1983)
* *A nyugati magyar irodalom 1945 után.* (kunaŭtoro, 1986)
* *Illyés Gyula.* (monografieto, 1987)
* *A közvetítő kritika.* (elektitaj studoj, 1996)
* *Németh László: Irgalom.* (studo, 2001)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Faith Ford

**Faith FORD** (naskita la 14-an de septembro 1964, Aleksandrio, Luiziano) estas usona aktorino, vaste konata pro ŝiaj roloj en la televidserio *Murphy Brown* (1988-1998)  kaj *Queen of the Screen* (2003-2006) .

## Kariero 
Ford estis naskita en Aleksandrio, Luiziano. Ŝi translokiĝis al Novjorko en la aĝo de 17 kaj iĝis modelo.
En 1983, ŝi faris sian televiddebuton en la tagtempa sapopero *One Life to Live*. Ŝi poste aperis en alia sapopero, *Guiding Light*. Ŝi baldaŭ decidis okupiĝi pri karieron en pinttempa filmo kaj televido kaj translokiĝis al Holivudo, kie ŝi komencis akiri rolojn. En 1987, ŝi ludis la gvidrolon en la mallongdaŭra komediserio *The Popcorn Kid*, kaj jaron poste aliĝis al la ensemblorolantaro de la dramo *Thirtysomething * .

Ford atingis ŝian plej grandan famon pro ŝia rolo kiel Corky Sherwood en la komediserio Murphy Brown, kiu daŭris dek jarojn de 1988 ĝis 1998. Ŝi ricevis kvin nomumojn al la Premio Emmy por Elstara Aktorino en Komedio Serio  kaj ankaŭ du nomumojn al la Premio Ora Globo. Post kiam la spektaklo finiĝis, ŝi ĉefrolis en la serialkomedio *Maggie Winters*, kiu estis nuligita post unu sezono, kaj tiam ĉefrolis en alia serialkomedio, *The Norm Show*, kiu kuris por tri sezonoj.

Ford ĉefrolis apud Kelly Ripa en la serialkomedio Screen Queen, kiu kuris de 2003 ĝis 2006 ĉe ABC. En 2004, ŝi publikigis sian propran kuirlibron, *Cooking with Faith*. En filmoj ŝi aperis en filmoj kiel " Norda " kaj " Bald Nanny: Special Assignment ".

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1964
Kategorio:Vivantaj homoj
Malnovurbo (Edinburgo)

La **Malnova Urbo en Edinburgo** (, skote *Auld Toun*) estas la historia centro de la skota ĉefurbo, inkludita en la Monda Heredaĵo de Unesko-Listo kune kun la Nova Urbo en la klasika stilo kaj parto de la Okcidenta Kvartalo kun georgstilaj konstruaĵoj . La malnova urbo konservas multajn mezepokaj konstruaĵoj kaj strukturoj de la skota reformacia periodo.

La Malnova Urbo situas inter Kastelo Edinburgo kaj la antaŭa Abatejo Holyrood (ruino kiu apudas la Palaco Holyrood). La ĉefa arterio de la Malnova Urbo estas la Reĝa Mejlo, kiu konsistas el serio de mezepokaj stratoj. Kaj stratoj kaj sakstratoj konverĝas al ĝi ambaŭflanke, tiel ke la Reĝa Mejlo similas al fiŝkresto laŭ formo. La Reĝa Mejlo estas unu el la ĉefaj altiroj de Edinburgo, hejmo de St. Giles (Katedralo de Edinburgo) kaj la Nabo (angle The Hub), same kiel granda nombro da malgrandaj butikoj vendantaj tradician skotan viskion, kiltojn kaj aliajn suvenirojn.

Aliaj altiroj en la historia centro inkludas la Universitaton de Edinburgo, la Reĝan Skotan Muzeon, la Skotan Viskio-Heredaĵon de Centro, plurajn preĝejojn kaj multajn historiajn konstruaĵojn. Ankaŭ ene de la Malnova Urbo troviĝas la *Grassmarket*, fama pro siaj multaj drinkejoj.

La plej multaj el la konstruaĵoj en la Malnova Urbo estis konservitaj ekde sia konstruo kaj estas tipaj ekzemploj de mezepoka arkitekturo. La konstruaĵoj estas faritaj el ŝtono kaj estas karakterizitaj per multaj altaj fenestroj. Multaj konstruaĵoj estas kovritaj per fulgo postlasita de la Mezepoko, kiam domoj estis varmigitaj per karbo kaj ligno, do la superrega koloro en la Malnova Urbo estas griza. Pli novaj konstruaĵoj distingiĝas per sia nombro da etaĝoj - en la malfrua Mezepoko, la enloĝantaro de la urbo signife kreskis, kaj pli altaj konstruaĵoj estis konstruitaj por enloĝigi la urbanaron. Komence de la 18-a jarcento, ĉirkaŭ  homoj loĝis en la Malnova Urbo, hodiaŭ - ĉirkaŭ .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Enskribaĵo de la UNESCO Monda Heredaĵa Retejo
* Kincaid mapo montranta la Malnovan Urbon en 1784 
* Edinburgo Malnovurba Asocio

Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Skotlando
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Historiaj urboj
Kategorio:Edinburgo
Novurbo (Edinburgo)

La **Nova Urbo en Edinburgo** () estas unu el la centraj areoj de la skota ĉefurbo. Kune kun la Malnova Urbo kaj parto de la Okcidenta Kvartalo, ĝi estis listigita kiel Monda heredaĵo de Unesko en 1995. Malgraŭ la nomo, la plej multaj el la konstruaĵoj en la Nova Urbo devenas de la 18-a kaj 19-a jarcentoj kaj estas faritaj en la novklasika stilo .

La areo estis konstruita en pluraj fazoj de 1767 ĝis ĉirkaŭ 1850, kaj granda parto de la neoklasika kaj georga arkitekturo daŭre estas konservita . La plej fama strato estas Princes Street (Strato Princino), kiu frontas al Kastelo Edinburgo  kaj la Malnova Urbo kontraŭ la nun malaperita Nor Loch.

En la Nova Urbo, sur artefarita monteto nomita *La Tumulo,* troviĝas la Nacia Galerio de Skotlando kaj la Reĝa Skota Akademio. Queen Street estas hejmo de la Skota Nacia Portretgalerio . Aliaj famaĵoj inkludas la *Balmoral Hotelon* (antaŭe la *Norda Brita Hotelo*), same kiel la Monumento al Walter Scott.

## Literaturo 
* *James Grant.* Malnova kaj Nova Edinburgo . - Cassell & Co, 1880-aj jaroj. - T. III-IV.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Kincaid mapo montranta la Unuan Novbrbon en 1784 
* Enskribo UNESCO Monda Heredaĵa Retejo

Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Skotlando
Kategorio:Edinburgo
Alta Gracia (stacidomo)

**Alta Gracia** estas eksa fervoja stacio situanta en la urbo Alta Gracia en la departemento Santa María, Provinco Kordobo, Argentino.

## Vidu ankaŭ 
* Alta Gracia

## Eksteraj ligiloj 
*  (NCA)

Kategorio:Alta Gracia
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
West End (Edinburgo)

La **Okcidenta Kvartalo** () estas unu el la centraj distriktoj de Edinburgo (Skotlando), parte inkluzivita en la Listo de Monda Heredaĵo de Unesko kune kun la Malnovurbo kaj Novurbo . La Okcidenta Kvartalo estas en la okcidento de unu el la ĉefaj stratoj de la urbo, Princes Street. La kvartalo estas apartigita de la Nova Urbo *de Queensferry Street*, kaj de la Malnova Urbo de *Lothian Road *.

Dum la Malnova Urbo estas la historia kaj Nova Urbo la ekonomiaj centroj de Edinburgo, la Okcidenta Kvartalo povas esti nomita la kultura centro. La kvartalo estas hejmo de laŭmodaj drinkejoj, noktokluboj, (filmaj) teatroj, butikoj de junaj dezajnistoj, artgalerioj (inkluzive de la Skota Nacia Galerio de Moderna Arto), kie ekspozicioj kaj festivaloj estas okazigitaj .

La norda parto de la Okcidenta Kvartalo estis listigita kiel Monda Heredaĵo pro la integreco kaj historia signifo de la arkitektura ensemblo - la  plej multaj el la konstruaĵoj estas viktori-stilaj teraskonstruaĵoj. Kontraste al la klaraj grafikaj linioj de la Nova Urbo, planante la Okcidentan Kvartalon, arkitektoj turnis sin al pli glataj linioj: kelkaj kvadratoj estas desegnitaj en formo de lunarko .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Pri la *West End Fair* (Okcidentkvartala Foiro)
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Edinburgo
László Bellyei

**László Bellyei** [lAslO bejei], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bellyei László,** estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto, literaturhistoriisto. Lia familia nomo estis *Zapf* ĝis 1938, lia filo estis Árpád Bellyei.  

 naskiĝis  en Beregszász (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Berehove en Ukrainio), li mortis  en Kaposvár (Hungario).
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1928, poste li studis iomete en Bratislavo kaj Zuriko, sed li akiris pedagogian diplomon en Universitato de Karolo en 1934. Post la diplomo li kontribuis en hungarlingvaj ĉeĥoslovakiaj gazetoj. Inter 1939–1944 li instruis en gimnazio de Beregszász, poste en Kaposvár, sed en 1946 li estis forigita, tial li instruis private. En 1951 li estis rehabilitita, tial li instruis en pluraj mezlernejoj same en Kaposvár, sed inter 1959–1976 en Altlernejo de Kaposvár jam kiel katedrestro. Ĝis 1944 li okupiĝis pri la hungara literaturo en Ĉeĥoslovakio, poste pri kompleta instruado de la hungara lingvo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Három kultúrfront.* (1932)
* *A magyar irodalom Csehszlovákiában.* (slovake, 1933)
* *Márta.* (novelo, 1937)
* *A csehszlovákiai magyar irodalom.* (manuskripto, perdiĝis, 1937)
* *Willi Bredel.* (1966)
* *Anyanyelvi tantárgypedagógia.* (kunaŭtoro, 1975; 2-a eldono: 1978)
* *A kaposvári komplex anyanyelvi kísérlet összegzése.* (redaktoro, 1985)
* *Bujdosók.* (antologio, 1994)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Beregszász (2020)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Ĉeĥoslovakiaj hungaroj
Bahía Blanca Sud (stacidomo)

**Bahía Blanca Sud** estas stacio sur la argentina fervoja reto, apartenanta al la Fervojo General Roca. Ĝi situas en la urbo Bahía Blanca, konsistigante la ĉefan stacidomon de tiu urbo kaj la nuran en ĝi kiu provizis pasaĝerservon. En novembro 2014 la stacio estis deklarita Nacia Historia Monumento fare de la argentina registaro.

## Bildgalerio 

Llega el tren a Bahia Blanca(7).jpg|Nomŝildo
Estación Bahía Blanca Sud (19).jpg|Murpentraĵoj
Estación Bahía Blanca Sud (22).jpg|Kajo kaj trako

## Vidu ankaŭ 
* Bahía Blanca

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Bahía Blanca
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Samantha Harvey

**Samantha HARVEY** (naskita  la 1-an de januaro 1975) estas angla verkistino. Ŝi gajnis plurajn literaturajn konkursojn. Ŝia unua libro, *The Wilderness,* kiu temigas la vivon de arkitekto kun Alzheimer-malsano, estis longlistigita en 2009 por la Premio Booker. En 2024 ŝi gajnis tiun ĉi premion por ŝia romano *Orbital* . Verkinte kvar aliaj romanoj, en 2020 ŝi publikigis la memoraĵon *La Senforma Maltrankvilo* en kiu ŝi rakontis sian multjaran personan lukton kontraŭ sendormeco.

[maldekstra|eta|Farante [kapstaro sursceneje ĉe la Libra Festivalo Wigtown je 2014.]]
Samantha Harvey kreskis en Ditton, Kent. Harvey studis filozofion en la Universitato de Jorko. Ŝi kompletigis kurson pri kreiva verkado en Universitato Bath Spa en 2005 kaj estis aljuĝita doktorecon de filozofio pri tiu ĉi temo .

Ŝiaj noveloj aperis en *Granta* kaj BBC-Radio 4.  Ŝi skribas recenzojn por *The Guardian* kaj *The New York Times*, kaj kontribuis eseojn kaj artikolojn al *The New Yorker*, *The Telegraph*, *The Guardian* kaj *TIME*, inter aliaj publikaĵoj.

## Verkaro 
* *The Wilderness* (La Sovaĝejo)*.* Jonathan Cape. 2009, ISBN 9780224086073.
* *All Is Song* (Ĉio estas Kanto)*.* Jonathan Cape. 2022, ISBN 9780224096324.
* *Dear Thief* (Kara Ŝtelulo)*.* Jonathan Cape. 2014, ISBN 9780224101721.
* *The Western Wind* (La Okcidenta Vento)*.* 2018, Jonathan Cape. ISBN 9781787330597.
* *The Shapeless Unease: A Year of Not Sleeping* (La Senforma Maltrankvilo: Jaro de Ne Dormado)*.* 2020, Jonathan Cape. ISBN 9781787332027.
* *Orbital* (Orbite)*.* Jonathan Cape. 2023 ISBN 9781787334342.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Anglaj historiaj romanistoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1975
Kategorio:Britaj verkistoj
Universitato Bath Spa

La **Universitato Bath Spa** () estas publika universitato en Bath, Anglio, kun la ĉefa kampuso situanta sur tereno apartenanta al la Duko de Kornvalo. Ĝi havas  studentojn (2018/19) kaj estas la sesa plej granda provizanto de instruista edukado de Britio . 

## Historio 
La historio de la universitato devenas de 1898 kun la Bath Akademio de Arto. En 1975 *Bath College of Education* kaj *Newton Park College of Education* kunfalis por formi *Bath College of Higher Education*. En 1992 la kolegio komencis aljuĝi siajn proprajn gradojn kaj estis renomita *Bath Spa University College*. En marto 2005, la institucio ricevis sian universitatan statuson kaj en aŭgusto sian nunan nomon de *Bath Spa University *. 

### Kampuso 
La universitato havas ĉirkaŭ 4,300 studentojn tra du kampusoj, en Newton Park kaj Sion Hill. La antaŭa kampuso, 4 mejlojn (6  km) okcidente de Bath, estas prunto de la Duko de Kornvalo. La dua kampuso, ĉe Sion Hill, estas en Bath kaj inkludas la *Bath Lernejon de Arto kaj Dezajno *.
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Anglio
Paul Lynch

**Paul LYNCH** (naskita la 9an de majo 1977, en Limeriko) estas irlanda verkisto kaj iama filmkritikisto. Li akiris internacian famon kiel romanverkisto, precipe de la mez-2010-aj jaroj. Li gajnis la Premio Booker pro sia distopia verko *Prophet Song* (2023).

La romanoj de Lynch ofte esploras testojn de la homspirito kaj esploras metafizikajn kaj ekzistadismajn temojn en kaj irlandaj kaj ekzotikaj kontekstoj. Liaj verkoj traktas temojn kiel ekzemple fremdiĝo, delokiĝo, sufero, realeco, kredo, religio kaj transcendeco, same kiel pripensoj pri memoro kaj identeco .

La verkado de Lynch estis nomita "aŭdaca, grandioza, hipnotiga" kaj estis komparita kun verkintoj kiel ekzemple Cormac McCarthy, William Faulkner, Herman Melville, Seamus Heaney kaj Samuel Beckett. Li estas altagrade rigardita por sia kapablo kombini poezian lingvaĵon kun grajneca realismo kaj por lia kompreno pri la homaro. Li estas konsiderata unu el la plej signifaj irlandaj verkistoj de lia generacio .

## Verkaro 
* *Red Sky in Morning (Ruĝa Ĉielo en Mateno, 2013)*
* *The Black Snow (La Nigra Neĝo, 2014)*
* *Grace (Gracio, 2017)*
* *Beyond the Sea* (*Preter la Maro, 2019)*
* *Prophet Song* (*Profeta Kanto*, *2023)*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Persona retejo

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Irlandaj verkistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1977
Babettes Gæstebud

**La festeno de Babette** (*Babettes Gæstebud*) estas dana filmo reĝisorita de Gabriel Axel kaj publikigita en 1987. Ĝi estas inspirita en novelo de Karen Blixen, elprenita de ŝia novelaro *Skæbne-Anekdoter* (Anekdotoj de la destino). La filmo ricevis la Oskar-premion por la plej bona fremdlingva filmo en 1988. 

## Intrigo
En vilaĝeto en Danio, en la 19-a jarcento, aŭtoritatema kaj posedema luterana pastoro havas du belajn filinojn, nome Martine kaj Filippa. Ĉiu el ili havas florantan amaferon sed sen estonteco: Martine kun Lorens, juna trairanta oficiro; Filippa kun Achille, operkantisto en feritempo. Tridek kvin jarojn poste, la du fratinoj plue estas fraŭlaj kaj ekregas anstataŭ sia patro la malgrandan komunumon. Je rekomendo de Achille, ili akceptas serviston Babette, francinon fuĝintan de enlanda milito en Parizo. Babette lernas la danan kaj la lokan kuirarton kaj servas humile kaj malriĉe Martine kaj Filippa dum dek kvin jaroj, ĝis iam ŝi ricevas grandan premion en loterio. 

Ŝi tiam proponas prepari grandan francstilan manĝon por la centjariĝa datreveno de la mortinta pastoro. Estos dek du invititoj, en kiuj unu estas preterpasanto, generalo Lorens. Martine kaj Filippa je la demarŝoj fare de Babette, konstatas, ku tiu vespermanĝo tute ne kongruas kun iliaj ascetaj vivoj kaj ekkomplotas. Malakcepto maleblas, ĉar estas malfrue, sed la komunumo dacidas unuanime montri sian opozicion dirante eĉ ne unu vorton dum la vespermanĝo pri la manĝaĵoj mem. Ĉetable, Lorens malkovras gape kaj emocie la esceptan bonkvaliton de la manĝaĵoj kaj de la vinoj, kaj dekomence estas la nura kiu esprimas libere kaj malferme sian admiron. Li rakontas, ke iam en la *Café Anglais* de Parizo, li ĝuis precize la samajn pladojn, fakte originalaj kreaĵoj de fama kuirinisto. Spite dekomencan malpretecon, la invititoj iom post iom aprezas la manĝaĵojn kaj estas invaditaj de bonfarto, al kio helpas la alkoholaĵoj. Dum la kafomomento, la tensioj malaperis kaj ĉiuj repaciĝas. Eĉ la du fratinoj dankas Babette, pretaj senigi sin el ŝia servado, nun, ke ŝi estas riĉa kaj foriros. Sed Babette anoncas, ke ŝi restos: ŝi havas plu nek kontaktojn en Parizo nek monon, ĉar ŝi elspezis la tutan premion en tiu unika vespermanĝo. 10 000 frankoj estis fakte la prezo de vespermanĝo por dek du en la *Café Anglais*, kie ŝi laboris kiel ĉefkuiristo, iam. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Stéphane Audran : Babette Hersant
* Bodil Kjer : Filippa
* Birgitte Federspiel : Martine
* Jarl Kulle : generalo Lorens Löwenhielm
* Jean-Philippe Lafont : Achille Papin
* Gudmar Wivesson : Lorens Löwenhielm (juna)
* Ghita Nørby : rakontistino
* Erik Petersén : Erik, junulo kiu servas la festenon
* Ebbe Rode : Christopher «alléluia!»
* Bibi Andersson : damo de la sveda kortego

Kategorio:Danaj filmoj
Kategorio:Historiaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1982
Kategorio:Oskar-premiitaj filmoj
Internacia Federacio de Sambo

La **Internacia Federacio de Sambo** (,  - signifante Internacia Amatora Sambo-Federacio, akronime **FIAS**) estas neregistara neprofitcela organizaĵo kuniganta naciajn sambofederaciojn. Ĝi estas plena membro de tiaj internaciaj organizaĵoj kiel SportAccord, TAFISA (Asocio de Internacia Sporto por Ĉiuj) kaj WADA (Monda kontraŭ-dopa agentejo). La ĉefsidejo de la organizaĵo situas en Laŭzano, Svislando .

## Historio 
La Federacio estis fondita de Fernando Compte en 1984. Compte iĝis la unua prezidanto de la Federacio. En 2011, la vorto "amatoro" estis forigita de la nomo, sed estis decidite konservi la mallongigon senŝanĝa .

En la plej multaj landoj disvolvantaj sambon, ekzistas naciaj federacioj kiuj estas parto de FIAS. Pli ol 30 gravaj internaciaj sambokonkuradoj estas regule okazigitaj sub la aŭspicioj de FIAS, la plej gravaj el kiuj estas la Mondĉampionecoj kaj la Monda Juniora kaj Junulĉampioneco. Sambo estis inkludita en la oficiala programo de la Monda Lukto-Arto-Ludoj "SportAccord" kaj la 2013-datita Somera Universiado kune kun olimpikaj sportoj.

La 30-an de novembro 2018, dum kunveno de la plenuma komitato de la Internacia Olimpika Komitato okazinta en Tokio (Japanio), la Internacia Sambo-Federacio (FIAS) ricevis provizoran agnoskon konforme al paragrafo 25 de la Olimpika Ĉarto.

La 20-an de julio 2021, la Internacia Sambo-Federacio ricevis konstantan rekonon de la Internacia Olimpika Komitato (IOC). Ĉi tiu decido estis farita ĉe la sesio de IOC okazigita en Tokio (Japanio) antaŭ la komenco de la Somera Olimpiko 2020.

En 2022, malsame al la plejparto de internaciaj federacioj, FIAS ne malpermesis rusojn kaj belorusoj en respondo al la 2022 rusa invado de Ukrainio .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
Kategorio:Sambo
Kategorio:Internaciaj sportaj federacioj
San Carlos de Bariloche (stacidomo)

**San Carlos de Bariloche** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, departemento Bariloche, Provinco Rio Negro, Argentino.

## Bildgalerio 

Estacion de trenes Bariloche.jpg|Nomo
Bariloche BusTrain station.jpg|Kajo kaj trako
Bariloche, estación 1994 02.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Bariloĉe

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Bariloĉe
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Obihiro

**Obihiro** () estas urbego en subgubernio Tokaĉi (kie ĝi estas ties sidejo), en samnomaj regiono kaj insulo Hokajdo en Japanio. En 2008 Obihiro estis nomumita "modela media urbo" en Japanio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2023 Obihiro havis populacion de .

## Geografio 
Obihiro situas laŭ unu el la plej puraj riveroj de Japanio. Kuŝiro troviĝas 96, Saporo (Japanio) 152, Muroran 194, Aomori (urbo) 310, ĉefurbo Tokio 869 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/obihiro_japan/hakodate_japan .
eta|

## Historio 
Obihiro estis unue menciita en 1635 kaj loĝigita en 1883, post 3 jaroj oni konstruis la unuan vojon kaj du pontojn. En 1892 la poŝtejo ekfunkciis, en 1905 alvenis la unua trajno. Obihiro estis levita al municipo. Aviadila atako okazis en 1945, post 4 jaroj la universitato ekfunkciis. En 1957 2 vilaĝoj aliĝis al la municipo.

## Ekonomio 
Obihiro estas agrikultura urbego. La ĉefaj kultivaĵoj estas tritikoj, terpomoj, betoj kaj faboj. En la urbo 3 nacie famaj bakaĵfirmaoj situas, krome tie estas signifa sidejo de la armeo.

## Eduko 
En Obihiro en universitato okazas la plej altnivela edukado.

## Trafiko 
Obihiro havas fervojajn kaj aŭtovojajn kontaktojn al Hokajdo, krome flughavenon.

## Klimato 
Obihiro situas en humida kontinenta klimato (Dfb) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter , inter novembro-marto ofte frostas. La jarpluvo averaĝas 920 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas, respektive vintre neĝas.

## Vidindaĵoj 
* festivaloj
* muzeoj
* preĝejoj
* bestoĝardeno

## Eksterlandaj ĝemelurboj 
*  Usono, Alasko, :en:Seward, Alaska ekde 1968
*  Ĉinio, :en:Chaoyang, Liaoning ekde 2000
*  Usono, Viskonsino, Madisono ekde 2006

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Hokajdo
Kategorio:Urboj de Japanio
Asocio de Internacia Sporto por Ĉiuj

La **Asocio Por Internacia Sporto por Ĉiuj** (akronime **TAFISA**; ĝis 2008: ) estas internacia asocio por populara sporto. 

La organizaĵo estas dediĉita al antaŭenigado de sporto kaj fizika aktiveco pro sano, ĝojo, socia interago, integriĝo kaj komunikado de homoj ĉirkaŭ la mondo. TAFISA estas la gvida organizo en la tutmonda amasa sporta movado. Ĝi havas pli ol 150 membroorganizojn en pli ol 100 landoj. La celo de TAFISA estas instigi pli da homoj partopreni en populara sporto.

La organizaĵo estis fondita en Bordeaux en septembro 1991. La sidejo kaj oficejo de la asocio estas en Frankfurto ĉe Majno ekde 2005.

## Celoj 
La ĉefaj celoj de TAFISA:

* promocio de amasaj sportoj sur la internacia nivelo;
* kondukado kaj kunordigado de programoj kaj eventoj;
* retigado kaj disponigado de ŝancoj por translokigo de sperto;

Por atingi ĉi tiujn celojn, TAFISA:

* proklamas amasan sporton kaj fizikan aktivecon kiel parton de fundamentaj homaj rajtoj ;
* antaŭenigas kaj antaŭenigas la disvolviĝon de tradiciaj sportoj kaj ludoj;
* konsideras amasajn sportojn kiel unu el la indikiloj de la vivokvalito de homo;
* subtenas internacian kunlaboron;
* antaŭenigas gvidan trejnadon;
* kunlaboras en la kampoj de sano, kulturo, edukado kaj distro;
* praktikas politikan influon kaj faras praktikajn agadojn;
* antaŭenigas diversecon, egalecon kaj evoluigon de membroj;

## Internacia statuso 
TAFISA ricevis oficialan rekonon kaj aktive kunlaboras kun la Internacia Olimpika Komitato (IOC), la Unuiĝintaj Nacioj (UN) , la Eduka, Scienca kaj Kultura Organizo de Unuiĝintaj Nacioj (Unesko)  kaj la Monda Organizaĵo pri Sano (WHO) .

## Agado 
TAFISA realigas larĝan gamon de programoj kaj agadoj, precipe:

* Monda Promenada Tago, okazigita ĉiujare la 1-2-an de oktobro ekde 1991;
* Mondaj Ludoj "Sporto por Ĉiuj" ;
* TAFISA Universala Kongreso;
* TAFISA Monda Forumo;
* TAFISA-atestkursoj por oficuloj;
* "Aktiva Urbo - Aktiva Socio - Aktiva Civitano" aŭ "Triobla ACT" programo;
* La 13-an ĝis la 17-a de septembro 2019, okazis en Uljanovsko la 1-a TAFISA MONDA MARCARTA FESTIVALO.

## Referencoj 
## Eksteraj Ligiloj 
* 
Kategorio:Internaciaj sportaj organizaĵoj
Kategorio:Sporto
Jacques Becker

**Jacques BECKER** (Parizo, 15a de septembro 1906 - Parizo, 21a de februaro 1960) estis franca kinreĝisoro, aŭtoro de gravaj klasikaĵoj kiel *Le trou* (1960) kaj ''Casque d'or* (1952). Li edziĝis al la aktorino Françoise Fabian kaj estis patro de la same kinreĝisoro Jean Becker. 

## Biografio
Dum la Okupacio de Francio fare de Nazia Germanio, Becker faris tri tre diferencajn filmojn, nome *Dernier Atout* (1942, kiel unua longa fimo), *Goupi-Mains rouges* (1943, bazita sur la samnoma romano de Pierre Véry) kaj *Falbalas* (1945). Precize dum la filmado de *Falbalas* okazis la venko de la aliancanaj trupoj. Kaj pere de la redonita materialo (kameraoj kaj filmaĵoj), Becker povis filmi *La Libération de Paris*. Kiam oni establis Komisionon de Elpurigon por esplori la konduton de artistoj dum la naziisma regado, pro sia rekonita morala valoro Becker povis interveni defende de Henri-Georges Clouzot.

Serio de komedioj sukcesis kaj famigis lin: *Antoine et Antoinette* (1947, Ora Palmo de la Festivalo de Cannes), *Rendez-vous de juillet* (1949, premio Louis Delluc), *Edouard et Caroline* (1951) kaj *Rue de l'Estrapade* (1953). Lia zorgemo pri la roluloj kaj por la reĝisorado de aktoroj, kun la psikologia ĝusteco de dialogoj, ampleksiĝis al ĉiuj sociaj klasoj kaj inspiros François Truffaut ĉe liaj filmoj pri la rolulo Antoine Doinel.

En *Casque d'or* (1952) li reĝisoris Simone Signoret en ŝia rolo de prostitutino. En 1954 lifilmis *Touchez pas au grisbi*, bazita sur romano de Albert Simonin, kiu iĝis prototipo de la franca nigra kino kaj helpis la karieron de Jean Gabin. Lia sekva filmo *Ali Baba et les quarante voleurs* (1954) estis farso je la servo de la komediisto Fernandel. Poste li faris filmon bazitan sur la rolulo Arsène Lupin, kreita de la verkisto Maurice Leblanc, nome *Les Aventures d'Arsène Lupin* (1957) ĉefrolulita de Robert Lamoureux.

Finfine Becker faris grandvaloran filmon: nome *Montparnasse 19* (1958), melodramo pri la vivo de la pentristo Modigliani, ĉefrolulita de Gérard Philipe. Poste li faris denove majstroverkon *Le Trou'' (1960), kun stilo proksima al tiu de Robert Bresson.

## Filmoj
* 1935 : Tête de turc, mezlonga
* 1935 : Le commissaire est bon enfant, le gendarme est sans pitié, mezlonga, kun Pierre Prévert
* 1940 : L'Or du Cristobal, finigita de Jean Stelli
* 1942 : Dernier Atout
* 1943 : Goupi Mains Rouges
* 1945 : Falbalas
* 1947 : Antoine et Antoinette
* 1949 : Rendez-vous de juillet
* 1951 : Édouard et Caroline
* 1952 : Casque d'Or
* 1953 : Rue de l'Estrapade
* 1954 : Touchez pas au grisbi
* 1954 : Ali Baba et les Quarante voleurs
* 1957 : Les Aventures d'Arsène Lupin
* 1958 : Montparnasse 19
* 1960 : Le Trou

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Francaj reĝisoroj
Internacia Federacio de la Arta Medalo

La **Internacia Federacio de la Arta Medalo** (, akronime **FIDEM**) estas la internacia socio por la artmedalo . 

Ĝiaj celoj estas: antaŭenigi kaj disvastigi medalarton internacie kaj pliigi konscion pri la ĝenro, historio kaj teknologio de artmedaloj. Ĉi tio okazas ankaŭ per multaj eldonaĵoj kaj la organizado de internaciaj eventoj. La bienalo ankaŭ estas celita antaŭenigi interŝanĝon inter artistoj.

FIDEM nun aktivas en pli ol 40 landoj tutmonde. Ĉiu lando estas reprezentata de delegito kaj vicdelegito, kiuj tenas regulan kontakton kun la artistoj, FIDEM-anoj kaj aliaj homoj interesitaj pri medalarto. FIDEM eldonas la revuon *Médailles* ekde 1939, el kiu ĝis nun aperis 67 volumoj . La nuna prezidanto de la socio estas la brita numismato Philip Attwood .

## Historio 
La societo estis fondita en Parizo en 1937 fare de subtenantoj de medalarto de ok eŭropaj landoj. Ĝia unua prezidanto estis André Arthus-Bertrand, direktoro de la familia entrepreno Arthus-Bertrand, kiu ekzistis ekde 1803 kaj estis tiam kaj daŭre estas la ĉefa franca produktanto de medaloj. Ekde tiam FIDEM okazigas kongresojn ĉiujn du jarojn, kun interrompo dum la dua mondmilito. La Kongreso en Parizo de 1949 estis ligita al monda ekspozicio pri nuntempa medalarto .  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* "Internacia Arta Medalo Federacia | UIA Jarlibra Profilo | Unio de Internaciaj Asocioj". uia.org. reprenita 2024-02-16.

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1937
Kategorio:Medaloj
Kategorio:Internaciaj ne-profitaj organizaĵoj
Kategorio:Gravurado
Internacia Federacio de Lakroso

**World Lacrosse** (**Monda Lakroso**, ĝis majo 2019 , *Federacio de Internacia  Lakroso*, akronime **FIL**) estis fondita en 1974 kaj ekde tiam faris signifan kontribuon al la promocio kaj pluevoluigo de (porvira) lakroso tra la mondo. En aŭgusto 2008, la International Lacrosse Federation (ILF) kaj la International Federation of Women's Lacrosse Associations (IFWLA) estis kunfanditaj por formi la Federation of International Lacrosse (Federacio de Internacia Lakroso) .

Monda Lakroso prizorgas la Mondan Lakrosan Ĉampionecon, la Mondan Endoman Lakrosan Ĉampionecon kaj la U-19 Virajn Lakrosan Mondĉampionecojn, inter aliaj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 2018-19 Ĉiujara Raporto 

Kategorio:Internaciaj sportaj federacioj
Kategorio:Internaciaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2008
Kategorio:Lakroso
Internacia Basbala Federacio

La **Internacia Basbala Federacio** (, akronime IBAF) estis la monda basbala estraro de 1938 ĝis 2013, kun sidejo en Laŭzano, Svislando.

La asocio estis fondita en 1938. Tra la jaroj la nomo de la asocio plurfoje ŝanĝiĝis. De 1944 la oficiala nomo estis *Federación Internacional de Béisbol Amateur (FIBA)*, en 1973 la konkuranta unuiĝo disiĝis kun la nomo *Federación Mundial de Béisbol Amateur (FEMBA)*. Tamen, la asocioj kuniĝis denove en 1976, ĉi-foje sub la nomo *Internacia Basbalo-Asocio (AINBA)*. En 1984 la oficiala akronimo estis ŝanĝita al *IBA* antaŭ ol interkonsento estis atingita en 2000 por reveni al la origina nomo *Internacia Basbalo-Federacio* kaj la origina akronimo *IBAF * .

En 2013, la unuiĝo kunfalis kun la Internacia Softbalo-Federacio por formi la Mondan Basbalo-Softbalo-Konfederacion. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Internacia Basbala Federacio – oficiala retejo (enarkivigita)

Kategorio:Monda Basbalo Klasika
Kategorio:Internacia basbalo
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1938
Kategorio:Internaciaj sportaj organizaĵoj
Kategorio:Asocioj de Svislando
Kategorio:Basbalo
Kategorio:Laŭzano
Preĝejo Savinto (Bad Rodach)

Ĉe la tombejo de Bad Rodach (Germanujo, Hildburghäuser Straße 17) troviĝas la protestantisma **preĝejo Savinto** (germane: *Salvatorkirche*).

## Historio 
Post kiam estis en 1573 alilokita la tombejo antaŭ la urbonkernon, la unua ĉirkaŭ la Johano-kirko malfunkciis. En julio 1710 urbestro kaj urba konsilio petis lignon de duko Johano Ernesto por konstrui kirkon anstataŭontan la dum la Tridekjara Milito detruita tombejkapelo. Ĝi servu antaŭ ĉio por funebraj ritoj dum malvarmaj monatoj. Ĝis 1714 ĝi estis finkonstruita en la tombeja suda angulo. Diakono Laŭrentius Hartmann Schenck konsekradon faris en novembro 1714 je patroneco de Jesuo Kristo, savinto de la mondo.

Post la malkonstruo de la ligna kirko, ĉefkonstruisto Koch ekigis en 1742 konstrui novan: reŭtiligataj estas la benkaro kaj la predikeko. Superintendanto Benedict Grüner konsekris la novan kirkon en la 1749-a jaro. En 1885 estis pligrandigo de la tombejo kaj mondonacoj ebligis restaŭradon de la kapelo. Post damaĝegoj dum la Dua mondmilito ĝia sorto restis longtempe necerta. De 1943 festiĝis ankaŭ romkatolikaj mesoj ĉi tie. Finfine renovigis oni ĝin inter 1978 kaj 1980 kaj enmuntis etan orĝenon novan en januaro 1985. 

En majo 2023 regiona episkopino Dorothea Greiner deklaris la kirkon ne plu sakrala. La eksa kirko fariĝu (kun vitra kubo, laŭ la sistemo dom-en-doma, centro por la komunumo kaj paroĥa oficejo.

## Arkitekturo 
La eksteraj vandoj de kirko konsrtruita laŭ la t.n. *margrafa konstrustilo* konsistas el bunta grejso. Ĝi havas longecon de 19,4 metroj, larĝecon de 9,8 metroj kaj kvin aksojn longen kaj kvin aksojn transversen. Portas la groptegmento firstotureton. De decembro 1728 ene estas eta sonorilo. La internon kovras ŝmiritan ebena plafono. Je tri flankoj estas po du galerioj apogitaj sur kolonoj. La pli malsupraj estas de dorika ordo, la supra kapitelo kun ionika ordo. La ambono pendas malpost la altaro ĉevande.

## Literaturo 
* Rainer Axmann: *Von Superintendenten, Adjunken und anderen geistlichen Herren in Rodach,* Bad Rodach 2008
* Irmhild Tschischka: *Aus der Bad Rodacher Stadtgeschichte,* Bad Rodach 2014

## Eksteraj ligiloj 
* komunuma paĝaro 

## Notoj 
BadRodach
BadRodach
BadRodach 
BadRodach
BadRodach
Theodor Althaus

**Theodor ALTHAUS** (naskiĝinta la  en Detmold, mortinta la  en Gotha) estis germana verkisto. Anis li ĉe Maikäferbund.

Studis li en Bonn, Jena kaj Berlino publikigante en 1845 plurajn aferojn laŭ ideoj liberreligiaj. De 1847 vivis li en Leipzig kie li verkis »Märchen aus der Gegenwart« (Leipzig 1847). En 1848 li fariĝis redaktisto ĉe la gazeto »Weser-Zeitung«, poste ĉe  »Zeitung für Norddeutschland« (en Hanovro). 

Pro artikolo instiganta al perforta realigo de la regna konstitucio oni kondamnis lin en 1849 je du jaroj da aresto; amnestio venis en 1850. Mallibereje verkis li la libron »Aus dem Gefängnis« (Barmen 1850), kun prezentado de siaj idealoj. Tiutempe lia sano jam estis febla. Liaj elanplenaj poemoj estis presitaj en 1853 manuskripte; multaj troviĝas en la biografio »Theodor Althaus, ein Lebensbild« (Bonn 1888), kiun verkis lia frato Friedrich Althaus (1829-1897; profesoro en Londono).

## Fonto
"Althaus" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 1. Leipzig 1905, p. 390 
## Eksteraj ligiloj
*Vikifontaro
*privata paĝaro pri Althaus
*ligiloj ĉe DDB
Malnova Raŭmo

220ra|eta|maldekstre|
220ra|eta|maldekstre|
220ra|eta|maldekstre|
220ra|eta|maldekstre|
**Malnova Raŭmo** (, ) estas la ligna centro de la urbo Raŭmo en Finnlando. Ĝi estis enskribita en la Monda Heredaĵo de Unesko en 1991 pro sia unika ligna arkitekturo kaj ĝia bone konservita mezepoka urba aranĝo. Ĝi estas unu el tre malmultaj mezepokaj urboj en Finnlando.

La areo de Malnova Raŭmo estas proksimume 0,29&nbsp;km², kun proksimume sescent konstruaĵoj (kalkulante kaj kompletajn domojn kaj pli malgrandajn konstruaĵojn kiel kabanoj) kaj proksimume 800 homoj vivas en la areo. Alia preĝejo en Malnova Raŭmo estas la Preĝejo de la Sankta Triunuo, ankaŭ el la 15-a jarcento, bruligita en la fajro de 1640. La sola alia antikva ŝtonkonstruaĵo estas la malnova urbodomo, kiu estis konstruita en 1776.

Aliaj lokoj de speciala intereso inkludas la *Kirsti*-domon, marista domo de la 18-a kaj 19-a jarcentoj, kaj la *Marela*-domon, vilao de ŝipposedanto datiĝanta al la 18-a jarcento sed kun 19-jarcenta fasado, kiuj ambaŭ estas nuntempe muzeoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri la "historio de Rauma" en la urba retejo, en Esperanto laŭ la stato de somero 2013
* Saliko: artikolo pri la Malnova Raŭmo el *Monato* 2005/11, paĝo 17

Kategorio:Raŭmo
A Movie

***A Movie*** (esperante ***Filmo***) estas usona eksperimenta apudmetita filmo de Bruce Conner.

## Intrigo
La filmo arigas filmaĵojn trovitajn en B filmoj, telenovaĵoj, erotikaj filmoj kaj aliaj filmoj. La muziko venas el *Pini di Roma* (esperante *Pinoj de Romo*) de Ottorino Respighi.

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Usonaj eksperimentaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1958
Heraklido de Tarento

**Heraklido de Tarento** estis greka primedicina leksikografo, farmakologo kaj kuracisto, lernanto de Mantiaso (250 a. K. - 175 a. K.) kaj apartenanta al la "Empiriisma Medicina Lernejo", kiu verkis komentaĵojn pri Hipokrato. Heraklido estis tre laŭdata de Galeno el Pergamo, kiu ofte mencias lin en siaj traktaĵoj. Cetere, oni povas mencii raporton pri traktado de kelkaj okulmalsanoj kaj kiu Galeno priskribas kelkajn oftalmiajn medicinaĵoj al kiu li atribuas al Heraklido.

La rakonto de Heraklido pri la animo estas rilatita al tiu de Platono en la sama maniero. Kiel Platono, Heraklido asertis la senmortecon de la animo kaj la ideon pri reenkarniĝo; male al Platono, li asertis ke la animo estas materia, estante konstituita de "lumo", la plej bona speco de materio. Inter enkarniĝoj, animoj ne sufiĉe koruptaj por esti enfermitaj en infero, kunvenas en unu parto de la ĉielo, kie ili konsistigas la Laktan Vojon. Ŝajne ĉi tiu "Ĉiela Hadeso" situis tuj sub la sfero de la suno.

Li verkis 7 librojn pri la doktrinoj de tiu empiria medicino. Kiel armea kuracisto, li laboris diligente ppri anatomio, elfarante nekropsiojn sur homaj kadavroj mem. Li verkis multajn librojn pri farmakologio kaj terapio, en kiuj, tamen, li "neglektis" inkluzivi medikamentojn el la planta regno, kiel atribuite al li de Dioskorido, la Anazarbeo: daŭre citante, laŭ Galeno, nur tion, kion lia sperto pruvis esti efika: "tiuj kiuj estas determinitaj de la sperto".

## Verkaro 
* Pri la epidemioj
* Pri Hipokrato
* Aforismoj
* Pri la pulsoj
* Thēriaka

## Vidu ankaŭ 
* Rufo de Efezo (80-150)
* Friedrich August Flückiger (1828-1894) svisa farmakologo, kemiisto kaj botanikisto
* Kvinto Sekstio (120 a. K. - 50 a. K.) romia stoika filozofo
* Aulus Cornelius Celsus (25-50)
* Ptolemeo la 4-a Filopator (245 a. K. - 204 a. K.) 4-a faraono el la Ptolemea Egiptio
* Apolonio de Kitiono (120 a. K. - 60 a. K.) greka kuracisto
* Karl Deichgräber (1903-1984) germana klasika filologo kaj primedicina historiisto
* Diethard Nickel (1939-2023) germana klasika filologo kaj primedicina historiisto

## Referencoj 
225 a. K.
157 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 3-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 2-a jarcento a.K.

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Kategorio:Grekaj leksikografoj
Kategorio:Grekaj filologoj
Kategorio:Grekaj farmakologoj
Krizipo de Knido

**Krizipo de Knido** estis greka kuracisto, lernanto el Eŭdokso el Knido kaj Filistiono de Lokrio (427 a. K. - 347 a. K.), filo de Erineo, samtempulo de Praksagoro de Kos, patro de Krizipo, kuracisto de Ptolemeo Sotero kaj mentoro de Erasistrato de Keo.

Krizipo akompanis sian mentoron Eŭdokso kaj pasigis dek kvin monatojn ĉe Heliopolo kiel lernanto de la sacerdoto Chonnuphis, implicita pri la studo de egipta saĝeco. Krizipo uzis nur vegetalajn kuracilojn, kaj pavimis la vojon al la longe disvastiĝanta kaj plena malakcepto de purgativoj kaj vejnosekcio - ĉi-lasta ĉar laŭ Pitagoro (kaj la Biblio), la sango enhavas la animon, doktrino el egipta origino. En febroj, li retiris ĉian nutraĵon kaj administris emetikojn kaj klistojn, dum en hemoragio li metis bandaĝojn ĉirkaŭ la membroj por reteni la sangon.

## Verko
* Pri la brasiko

## Vidu ankaŭ
* Pitagoro (570 a. K. - 510 a. K.)
* Empedoklo (483 a. K. - 423 a. K.)
* Filistiono de Lokrio (427 a. K. - 347 a. K.) greka kuracisto
* Teofrasto (372 a. K. - 287 a. K.)
* Erasistrato de Keo (303 a. K. - 249 a. K.)
* Seksto Empiriko (160-210)

## Referencoj 
390 a. K.
250 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 4-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 3-a jarcento a.K.

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Bell Ville (stacidomo)

**Bell Ville** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma urbo, Provinco Kordobo, Argentino.

## Vidu ankaŭ 
* Bell Ville

## Eksteraj ligiloj 
* 
*  (NCA)

Kategorio:Bell Ville
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Eŭrifono de Knido

**Eŭrifono el Knido** estis greka kuracisto el la 5-a jarcento a. K., kiu, laŭ Sorano de Efezo li estis samtempulo de Hipokrato kiu aktivis en la kortego de Perdiko la 2-a (Makedonio)  (467 a. K. - 413 a. K.), filo de Aleksandro la Granda. Li estis plurfoje citita de Klaŭdo Galeno, Celio Aŭreliano (410-490) kaj en la fragmentoj de la komika poeto Platono (487 a. K. - 413 a. K.). Eŭrifono estis ankaŭ fondinto de la Knida Medicina Lernejo.

## Lia metodo por determini la virinan fekundecon
Eŭrifono estis inter la pioniroj pro la  uzo de la obstetrika tabureto dum la ofta obstetrika ekzameno, same kiel vagina fumigado kiel diagnozo aŭ terapia metodo. Lia ĉefa diagnoza celo estis determini ĉu la ekzamenita ino povis gravedi kaj naski. Lia metodo estis simpla, kaj ĉefe estis necesa, ke la virino kuŝu sur obstetrika tabureto. Poste sekvis fumigo de la vagino de la virino kun odoraj substancoj, kiel ekzemple ajlo, ruto (Ruta graveolens) kaj koriandro (Coriandrum sativum).

Se la odoro de la bruligitaj substancoj estis transdonitaj per la mekanismoj de la korpo al la buŝo de la ekzamenatino, kaj la virino povas gustumi la esencon mem de la fumitaj herboj, la kuracisto povus konkludi, ke ŝi kapablas gravedi kaj naski infano. En la kazo de "malsukcesa vojaĝo" de la odoroj, kiam la virino ne povis senti nek gustumi la herbojn ene de sia buŝo, tiam la diagnozo estis tiu de grava kaj konstanta damaĝo de la inaj genitaloj, igante la inan pacienton nekapabla iĝi graveda kaj sekve kiel malfekunda.

Dum Eŭrifono uzis ĉi tiun metodon antaŭ Hipokrato, estas certe ke ĝi ne estis antaŭnelonge malkovrita praktiko. La fumigo de la vagino, kaj la uzo de la obstetrika tabureto estis plej verŝajne ĝeneraligitaj medicinaj iloj inter la kuracistoj kaj la akuŝistinoj de la epoko. Eŭrifono estis tiu kiu sistemigis kaj riĉigis la fumigprocezon per diversaj herboj, kaj uzis ĝin kune kun la obstetrika tabureto dum la ĉiutaga praktiko.

La fumigado de Eŭrifono iĝis konata kaj fidinda metodo kaj ĝi restis aktiva inter la medicina komunumo ĝis almenaŭ la 7-a jarcento p.K. Aecio de Amedo (502-575) uzis precize la saman metodon, riĉigante ĝin per la demetado de intravagina pesario de ajlo dum la nokto, por determini la diagnozon de malfekunda virino.

Ankaŭ Kleopatra Metrodora (ĉ. 7-a jarcento p. K.) adoptis ĝin, uzante la varianton de Aecio. La metodo de Eŭrifono estis science neklarigebla, sed ĝi estis farita tiel, ke daŭris jarcentojn. Dum filozofoj, kuracistoj kaj akuŝistinoj uzis kaj skribis sur ĉi tiu specifa metodo, Eŭrifono fariĝis forgesita nomo, perdita en la tempofluo ĝis punkto de neekzisto, daŭre serĉante sian ĝustan lokon en la historio de medicino.

## Vidu ankaŭ
* Herodiko (487 a. K. - 371 a. K.)
* Perdiko la 2-a (Makedonio)  (467 a. K. - 413 a. K.)
* Hipokrato el Kos (460 a. K. - 377 a. K.)
* Sorano de Efezo (98-138)
* Klaŭdo Galeno (129-200)
* Celio Aŭreliano (410-490)

## Referencoj 
453 a. K.
410 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 5-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 5-a jarcento a.K.

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Pál Belohorszky

**Pál Belohorszky** [belohorski], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Belohorszky Pál,** estis hungara redaktoro, literaturhistoriisto.

 naskiĝis  en Nyíregyháza, li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1966, poste li studis en Scienca Universitato Lajos Kossuth ĝis 1971, fine li akiris pedagogian diplomon, samtempe li doktoriĝis en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1977. Ekde 1971 li estis lerneja edukisto lernojaron, poste ĝis sia sinmortigo li estis redaktoro de la Hungara Televizio. Ekde 1971 li kontribuis en literaturaj revuoj. Li iam edziĝis, li ricevis stipendion en 1983, post 2 jaroj premion.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Madách és Kierkegaard.* (1971)
* *A „szép” morálja. Kosztolányi Dezső regényei.* (1975)
* *Hűség a Tűzhöz. Egy prométheuszi költő: Vas István.* (1978)
* *A mulandóság lovagrendje.* (studoj, analizoj, 1982)
* *Égő rózsamáglya.* (studoj, 1987)
* *A romantikus én-mítosz ontológiája* (manuskripto)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bernal (stacidomo)

**Bernal** estas fervoja stacio en la samnoma urbo, distrikto Quilmes, Granda Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Cartel Estación Bernal.jpg|Nomŝildo
Estación Bernal 2018.jpg|Trajno
Estacion bernal fcs.jpg|La stacio ĉ. 1900

## Vidu ankaŭ 
* Bernal

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Bernal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Vipera berus

***Vipera berus*** estas specio de venena serpento el la genro Vipero (*Vipera*) kaj la familio de Viperedoj (*Viperidae*). Ĝi estas unu el la plej vaste distribuitaj specioj de serpentoj en Eŭropo kaj troviĝas en diversaj vivejoj, inkluzive de arbaroj, herbejoj kaj montetaj regionoj.

## Priskribo 
*Vipera berus* estas mezgranda serpento kun longeco kutime inter 50 kaj 70 centimetroj, kvankam individuoj povas atingi ĝis 90 centimetrojn. Ĝia koloro kaj markadoj varias, kun specoj havantaj zigzagajn aŭ diamantformajn padronojn laŭlonge de la dorso. Kutimaj koloroj inkluzivas brunon, grizon, nigran (melanismon), kaj pli malofte ruĝecan nuancon.

## Distribuo kaj vivejo 
eta|Distribuo de *Vipera berus* en Eŭropo.
*Vipera berus* estas vaste distribuita tra norda kaj centra Eŭropo, partoj de Azio, kaj Britio. Ĝi estas la sola indiĝena venena serpento en multaj el tiuj regionoj kaj la plej ordinara venena serpento en Eŭropo. Ĝi preferas vivejojn kun sufiĉa kovraĵo, kiel arbustoj, herbejoj, torfejoj, kaj malfermaj arbaroj. La serpento estas bone adaptita al malvarmaj klimatoj kaj povas esti trovita eĉ en nordaj regionoj. Ĝi estas la plej norda serpenta speco en la mondo.

## Konduto 
La specio estas plejparte diurna, kvankam ĝi povas esti aktiva dum pli varmaj noktoj. Ĝi estas ofte observata sunumi sin por reguligi sian korpotemperaturon. *Vipera berus* estas malrapida kaj kutime evitas konflikton, sed ĝi mordas se sentas sin minacata. Ĝia veneno estas relative milda por homoj kaj malofte estas mortiga, sed la mordo povas esti dolora kaj postuli medicinan atenton.

## Reproduktado 
*Vipera berus* estas ovonaska, signifante ke ĝi naskas vivantajn idojn el ovoj, kiuj elkoviĝas interne de la patrino. Reproduktado okazas printempe, kaj la idoformado daŭras ĉirkaŭ tri monatojn. Idoj estas sendependaj tuj post naskiĝo kaj mezuras ĉirkaŭ 12 ĝis 15 centimetrojn.

## Konservado 
Kvankam *Vipera berus* estas ĝenerale komuna, ĝiaj populacioj malkreskas en iuj regionoj pro perdo de vivejoj kaj homaj agadoj. Ĝi estas protektita en multaj landoj kaj klasifikita kiel specio de malplej zorgo laŭ la Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj de IUCN.

## Referencoj 
Kategorio:Viperedoj
Carmen de Areco (stacidomo)

**Carmen de Areco** estas stacidomo situanta en la samnoma urbo, Provinco Bonaero, Argentino. Ĝi apartenas al la Fervojo General Urquiza de la argentina fervoja reto.

## Bildgalerio 

Carmen de Areco Train Station by BugWarp 38.jpg|Nomŝildo
Tanque de agua en la estación Carmen de Areco.JPG|Akvoturo
Granero de la estación Carmen de Areco.JPG|Tenejo

## Vidu ankaŭ 
* Carmen de Areco

Kategorio:Carmen de Areco
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Étienne de Gerlache

**Étienne Constantin, Barono de Gerlache** (), n. la 26-an de decembro 1785 - m. la 10-an de februaro 1871) estis advokato, historiisto kaj politikisto en la Reĝlando de la Unuiĝintaj Nederlandoj, kaj poste fariĝis en 1831 la unua ĉefministro de la nove fondita belga ŝtato.

Li naskiĝis kiel filo de Francois de Gerlache kaj Margarethe de Groulart. Li studis juron en Parizo kaj praktikis tie iom da tempo, sed enloĝiĝis en Lieĝon post la starigo de la nederlanda regno. Kiel membro de la Ĝeneralaj Ŝtatoj, li estis energia membro de la opozicio kaj, kvankam li malakceptis ultramontanisman politikon, li subtenis la aliancadon de la ekstremuloj de la katolika partio kun la liberala partio, kio kreis la vojon al la revolucio de 1830.

Je la komenco de la tumultoj en aŭgusto 1830, li ankoraŭ opiniis, ke la dinastio Orange-Nassau kaj la unio kun la nederlandaj ŝtatoj estis esencaj. Lia opinio tamen ŝanĝiĝis, kaj post la okupo de diversaj oficoj en la provizora registaro, li fariĝis prezidanto de la kongreso kaj proponis la iniciaton invitantan Leopold de Saxe-Coburg fariĝi reĝo de la Belgoj. En 1832, li estis prezidanto de la ĉambro de reprezentantoj, kaj dum tridek kvin jaroj li prezidis la apelacian kortumon. Li ankaŭ prezidis la katolikajn kongresojn okazigitajn en Meĥleno inter 1863 kaj 1867. 

En 1831, li estis elektita en Lieĝo por seĝi en la Ĉambro de Reprezentantoj, kies prezidanto li estis ĝis 1832. Poste, li fariĝis la unua prezidanto de la Belga Kasacia Kortumo, funkcio kiun li okupis ĝis 1867. Li mortis la 10-an de februaro 1871 en Ixelles.

## Referencoj 
Kategorio:Ĉefministroj de Belgio
Kategorio:Belgaj historiistoj
Kategorio:Belgaj juristoj