open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Clos du Doubs

**Clos du Doubs** estas komunumo en la distrikto Porrentruy en Kantono Ĵuraso, Svislando. Ĝi havis 1318 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
La komunumo Clos du Doubs situas ĉe la bordo de la rivero Doubs, kiu en la sudo de la komunumo fluas orienten, tiam turniĝas norden, tra profunda ravino, kies francan nomon *Clos du Doubs* la komunumo portas, trapasas ĵurasan montoĉenon kaj poste turniĝas okcidenten. La komunumo Clos du Doubs konsistas el la ĝis fino de 2007 sendependaj komunumoj Epauvillers, Epiquerez, Montenol, Montmelon, Ocourt, Saint-Ursanne kaj Seleute. Ĝia ĉefloko estas la mezepoka urbeto Saint-Ursanne.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Clos du Doubs limas en nordo al Courgenay, en nordnordoriento al Cornol, en nordoriento al La Baroche, en oriento al Boécourt, en orientosudoriento al Glovelier, en sudoriento al Saint-Brais, en sudo al Montfaucon, en sudokcidento al Soubey, Saint-Brais, en okcidentsudokcidento al Burnevillers (Francio), en okcidento al Montancy (Francio)en nordokcidento al Bressaucourt, kaj en nordnordokcidento al Fontenais.

## Trafiko 
Saint-Ursanne, la ĉefurbeto de la komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A16 de Porrentruy al Bielo. Saint-Ursanne disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Porrentruy al Glovelier kaj diversaj bus- kaj poŝtaŭtolinioj konektas la ceterajn vilaĝojn kun la publika transportreto.

## Historio 
La komunumo Clos du Doubs fondiĝis la 1-a de januaro 2008 per kunigo de la ĝis tiam aŭtonomaj politikaj komunumoj Epauvillers, Epiquerez, Montenol, Montmelon, Ocourt, Saint-Ursanne kaj Seleute.

La unua dokumenta mencio de la ĉefurbeto Saint-Ursanne datiĝas el la jaro 1139 kiel *Sancti Ursicini*.

Dum mezepoko la plej multaj vilaĝoj de la hodiaŭa komunumo Clos du Doubs apartenis al la Paroĥaro Saint-Ursanne, kiu ekde la 12-a jarcento troviĝis sub la regado de la Princepiskopejo Bazelo. Post la Franca Revolucio de 1792 la tuta regiono apartenis dum unu jaro al la Raŭraka Respubliko kaj tiam de 1793 ĝis 1800 al la franca departemento *Mont-Terrible*, kiu tiam estis integrita al la departemento Haut-Rhin. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la vilaĝojn de Clos du Doubs al la svisa Kantono Berno. Ekde la 1-a de januaro 1979 ĉiuj vilaĝoj de la komunumo apartenas al la nove fondita Kantono Ĵuraso. Epauvillers kaj Epiquerez ĝis la naskiĝo de la komunumo Clos du Doubs apartenis al la distrikto Franches-Montagnes, la ceteraj vilaĝoj al la distrikto Porrentruy.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* St-Ursanne (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Clos du Doubs 
* La urbeto Saint-Ursanne en la Historia Leksikono de Svislando
* La paroĥaro Saint-Ursanne en la Historia Leksikono de Svislando
Ĉina Antologio (1949-1959)

***Ĉina Antologio*** **(1949-1959)** estas eldonita de Ĉina Esperanto-Ligo en 1960 kun 416 paĝoj.

Tradukistoj: S. J. Zee, Yang Yongsen, Honfan, Laŭlum, Pandiŝo, Censinio, I. Ko

## Enhavo 
* Antaŭparolo de Maŭ Dun

**Poezio**

* Maŭ Ze-dong: Ginggang-monto, La Longa Marŝo, Neĝo, Naĝado trans Janzi-rivero
* Guo Mo-ĵuo : Laŭdkanto al la Nov-Ĉinio
* Feng Ĝi : Liugiahia, Adiaŭa Larmo ĉe Tongĉuan, Han Bo, la Brulligno-kolektisto
* Tian Gian : Laŭdkanto por la Patrolando, Ŝprucfonto
* Li Gi : Nia Petrolminejo, La Direktoro de la Petrolminejo
* He Ging-ĝi : Returne al Jan-an
* Jan Ĉen : La Portisto de Ruĝa Flafo
* Ĵuan Ĝang-ging : Sablovento
* Gu Gong : Manpresita Gazeto
* Ĝang Jong-mej : Pafil' Surŝultre, Tra la Lando Rajdas Mi
* Ven Ĉeng-hjun : Rava Muziko
* Ven Gie : Turfanaj Amkantoj, Sub Pomarbo, Vinberoj Maturiĝas
* Jang Hing-huo : Neĝa Pino

**Prozo**
*Noveloj*

* Lu Gjun-ĉaŭ : Sur la Ŝipo "Internacia Amikeco"
* Aj Vu : Nokta Hejmeniro
* Ma Feng : Antaŭscio pri Tri Jaroj
* Fej Li-ven : Unu Jaro
* Li Ĝun : Ne Tiun Vojon, Maljunulo Meng Guang-taj
* Hiaŭ Ping : La Neĝofloro de Marto
* Vang Juan-gian : Ordinara Laborulo, Partia Korizo
* Li De-fu : Tipa Ekzemplo
* Du Peng-ĉeng : Mia Juna Amiko
* Liu Baj-ju : Sur la Ŝoseo kun Leviĝanta Polvo
* Vang Ven-ŝi : Nove Interkonatiĝintaj Kamaradinoj
* Kasilkan Kozibajev : Transloĝiĝo de Ĝapolak
* Ĝang Lin : Neĝa Tago
* Ĝeng Ŝi : La Maljuna Ĉeflaboristo

*Skizoj*

* Jang Ŝuo : La Printemp-heroldoj apud Dian-lago
* He Vej : La Dua Ekzameno
* Ŝaŭ Mo-hia : Sub la fenestro

Bibliografiaj Notoj
Klarigoj

## Recenzoj
## Bibliografio 
* Maŭ Dun 1959 : Antaŭparolo de *Ĉina Antologio*, *El Popola Ĉinio*, 6(11), 232-233.

## Eksteraj ligiloj 
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience

Kategorio:Esperanto-antologioj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1959
Kategorio:Verkoj el la esperantigita ĉinlingva literaturo
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Krivoklát

**Krivoklát** (hungare *Széppatak* [sEpatak]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Krivoklát situas en valo de rojo laŭ la ĉeĥa landlimo, fine de longa sakovojo. Ilava troviĝas je 8&nbsp;km.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1439 en formo *"Kriwokla"*. En 1784 loĝis tie 293 vilaĝanoj (50 familioj) en 41 domoj, en 1828 366 vilaĝanoj en 47 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis *Krivoklát,* poste ĝi ricevis tre belsonan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Széppatak 340 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Krivoklát 302 homoj, (299 slovakoj).

Kategorio:Municipoj en distrikto Ilava
Kameničany

**Kameničany** (hungare *Köveskő* [koveŝkO]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Kameničany situas laŭ dekstra bordo de Váh, laŭ traira flankovojo (aŭtovojo preteriras), laŭ fervojo Nová Dubnica-Lednické Rovne. Ilava troviĝas je 7&nbsp;km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1193 en formo *"Kemenchen"*. En 1784 loĝis tie 368 vilaĝanoj (63 familioj) en 55 domoj, en 1828 484 vilaĝanoj en 44 domoj. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis *Kamenicsán,* poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en  320 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kameničany 458 homoj, (escepte unun ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika kapelo omaĝe al Cirilo kaj Metodo el la 1960-aj jaroj
* tilio 450 jarojn aĝa

Kategorio:Municipoj en distrikto Ilava
Horná Poruba

eta|maldekstra|250px|Preĝejo en Horná Poruba
**Horná Poruba** (hungare *Felsőtölgyes* [felŝOtoldjeŝ], germane *Oberporub*) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Horná Poruba situas inter montoj 808 kaj 956 m altaj, fine de mallonga sakovojo. Ilava troviĝas je 8&nbsp;km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1355 en formo *"Poruba"*. En 1683 la germanaj trupoj disrabis la templon kaj paroĥon. En 1784 loĝis tie 469 vilaĝanoj en 68 domoj, en 1828 635 vilaĝanoj en 62 domoj. En 1831 pro ĥolero multaj mortis. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis *Felső-Poruba,* poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőtölgyes 706 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Púchov, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horná Poruba 1111 homoj, (1093 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Katerino de 1830, en 1959 renoviĝis
* paroĥo de 1830

Kategorio:Municipoj en distrikto Ilava
Košecké Podhradie

**Košecké Podhradie** (hungare *Kaszaváralja* [kasavAralja]) estas unuigita vilaĝo kaj municipo en Slovakio. 

## Situo 
Košecké Podhradie situas laŭ traira flankovojo. Ilava troviĝas je 7&nbsp;km.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1397 en formo *"Utraque Waralya"*, pri la fortikaĵo en 1312. Tiu konstruaĵo tiam apartenis al Mateo Csák. Ekde 1496 la vilaĝo disiĝis kaj formis "Grandan" kaj "Malgrandan" vilaĝojn. En 1672 la Habsburgoj okupis la fortikaĵon, poste tuj detruis ĝin. En 1784 loĝis en Kaszanagyváralja (=Granda) 466 vilaĝanoj (87 familioj) en 77 domoj, en 1828 800 vilaĝanoj en 113 domoj. En 1784 loĝis en Kaszakisváralja (=Malgranda) 397 vilaĝanoj (81 familioj) en 67 domoj, en 1828 321 vilaĝanoj en 45 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kaszanagyváralja 501 homoj, en Kaszakisváralja 411 (en ambaŭ plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Ilava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1975 la du vilaĝoj unuiĝis, pli frue en 1968 najbara vilaĝeto aliĝis. En 2001 vivis en Košecké Podhradie 1073 homoj, (1065 slovakoj).
 
## Vidindaĵoj 
* romkatolika kapelo omaĝe al Dipatrino (Virga Maria) de 1926
* ruinoj de la fortikaĵo

Kategorio:Municipoj en distrikto Ilava
Dragŝipo

eta|Dragŝipo „Oberweser“ antaŭ Bursfelde ĉe Weser
**Dragŝipo** estas naĝanta maŝino, kvazaŭ ŝipo, kiu havas specifan ekipaĵon por dragi la havenojn, riverfaŭkojn, marajn golfojn aŭ similajn lokojn, kie sedimentiĝas la flosantaj materialoj el la akvo. Tiel ĝi helpas la ŝipeblecon de tiuj lokoj, malebligante la troan akumuliĝon de la sedimentiĝantaj flosmaterialoj. Ĝiaj du ĉeftipoj estas la sitelĉena kaj la suĉa dragŝipo.

Kategorio:Ŝipoj
Kategorio:Laborŝipoj
Košeca

**Košeca** (hungare *Kasza* [kasa]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Košeca situas laŭ maldekstra bordo de Váh, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Púchov-Ilava (aŭtovojo preteriras), la lasta urbo troviĝas je 2&nbsp;km.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la neolitiko kaj bronzepoko. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1272 laŭ tiama hungara ortografio *"Kaza"*. En 1241 post malvenko ĉe Muhi Béla la 4-a tie pasigis kelkajn tagojn. Danke tion la reĝo poste donacis al la vilaĝo rangon kampurbo kun tutlanda bazarada rajto jare po 4. En 1784 loĝis tie 917 vilaĝanoj (205 familioj) en 164 domoj, en 1828 1082 vilaĝanoj en 130 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kasza 1155 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Trencsén (reĝa departemento), al distrikto de Ilava, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Košeca 2441 homoj, (2421 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Granda) de 1830
* kapelo omaĝe al Sankta Anna el la 19-a jarcento
* baroka paroĥo de 1752

Kategorio:Municipoj en distrikto Ilava
Ĉina fringo

[eta| Ĉina fringo [MHNT]]

La **Ĉina fringo** (*Carduelis sinica*) estas malgranda paserina birdo, kiu apartenas al la familio de Fringedoj. La genro *Carduelis* povus ankoraŭ esti disigita kaj tiukaze la verdaj fringoj estus separataj en sian malnovan genron *Chloris* denove.

Ili loĝas en Orienta Azio kaj de tie kaj la komuna nomo kaj la latina scienca nomo kie *sinica* signifas “ĉina”.

Tiu fringo havas grizan kapon kun pli bruna bridovizaĝo, kaj olivecbrunaj bordoj kaj orelareo, tre bruna dorso kaj pli helbrunaj subaj partoj. La flugilplumoj estas nigraj kun blankaj bordoj kaj estas tre rimarkindaj **brilflavaj flugilstrioj kaj ankaŭ ŝultromakuloj**. La beko estas dika, konusforma kaj tre hela (helroza); la kruroj ruĝecaj. Junuloj estas pli striecaj kaj kun bruneca kapo anstataŭ griza.

Ili nestumas en arboj aŭ arbustoj; la ino demetas 3-5 ovojn.

## Origino de verdaj fringoj 
Vidu la artikolon de Dezerta fringo.

## Literaturo
*  Malplej Zorgiga.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Fringedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Vjetnama fringo

La **Vjetnama fringo** (***Carduelis monguilloti***) estas malgranda paserina birdo, kiu apartenas al la familio de Fringedoj. La genro *Carduelis* povus ankoraŭ esti disigita kaj tiukaze la verdaj fringoj estus separataj en sian malnovan genron *Chloris* denove. 

## Disvastiĝo 
Ĝi troviĝas kiel endemio nur en Vjetnamio. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.

## Aspekto 
Estas brunflava fringo kun tre **malhelbruna kapo** kontrasta kun tre dika, mallonga, helroza beko. La gorĝareo kaj ĉefe la **kolumo estas tre brilflava**, kaj same subaj partoj sed kun tre markata brunnuanciga makuleco en brusto. La dorso, forkoforma vosto kaj flugiloj estas malhelbrunaj kun tre brilflavaj flugilzonoj. La pugo estas flava. La kruroj helrozaj.

## Origino de verdaj fringoj 
Vidu la artikolon de Dezerta fringo.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004.  Carduelis monguilloti.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio 2007.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Fringedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Flavbrusta fringo

eta|Flavbrusta fringo

La **Flavbrusta fringo** aŭ Himalaja fringo (***Carduelis spinoides***) estas malgranda paserina birdo, kiu apartenas al la familio de Fringedoj. La genro *Carduelis* povus ankoraŭ esti disigita kaj tiukaze la verdaj fringoj estus separataj en sian malnovan genron *Chloris* denove.

## Aspekto 
Temas pri tre bela flaveca fringokardelo kun **rimarkinda kapobildo**. Kiel ĉe multaj kardeloj la flugiloj estas nigraj kun blankaj bordoj kaj tre rimarkindaj brilflavaj flugilzonoj. La dorso estas tre griza. La subaj partoj estas flavaj kun helgriza nuanco en brustoflankoj kaj ventroflankoj. La **kapo estas flavnigra** kun nigraj krono, orelareo, mallarĝa traokula strio kaj mustaĉeca subvanga makulo. Estas flava marko, tio estas larĝa superokula strio ĝis la nuko kie kurbas kiel koluma bendo al la gorĝareo; ankaŭ flavas subokula bordo kaj spaceto inter la orelareo kaj la mustaĉeca subvanga makulo. La beko estas dika ĉebaze, mallonga kaj rozeca al grizeca. La kruroj estas helruĝecaj.

## Disvastiĝo 
Ĝi troviĝas en Afganio, Butano, Ĉinio, Barato, Birmo, Nepalo, Pakistano, Tajlando kaj Vjetnamio. Ties natura habitato estas moderklimataj arbaroj kaj arbustaroj.

## Origino de verdaj fringoj 
Vidu la artikolon de Dezerta fringo.

## Referencoj
* BirdLife International 2004. Carduelis spinoides. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 10an de julio 2007.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Fringedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Arkta flamkardelo

eta|*Carduelis hornemanni exilipes*

La **Arkta flamkardelo**, *Carduelis hornemanni*, estas specio de la familio de Fringedoj. Ili reproduktiĝas en betularbaroj de tundro. Ĝi havas du subspeciojn, *C. h. hornemanni* (**Gronlanda flamkardelo**) de Gronlando kaj najbaraj partoj de Kanado, kaj la *C. h. exilipes* (**Siberia flamkardelo**), kiu reproduktiĝas en tundro de norda Nordameriko (kie ĝi estas konata kiel **Blanka flamkardelo**) kaj Eŭrazio. Multaj birdoj restas en malproksima nordo; dum kelkaj birdoj migretas mallongdistance suden vintre, foje veturante kun la Flamkardeloj.

eta|maldekstre|240px|*Acanthis hornemanni*.
La Gronlanda raso estas tre granda kaj pala birdo, kaj la masklo estas foje priskribata kiel "neĝobulo", sed ambaŭ formoj estas palaj kun malgrandaj bekoj, tre rimarkindaj blankaj pugoj kaj ofte pli flavaj ol grizbrunaj nuancoj en ties plumaro ĉefe en supraj partoj, kun brunecaj striecaj nuko kaj dorso, pli malhelaj flugiloj kun du blankaj flugilstrioj, nigra mentono, flava beko kaj ruĝa frunto. Inoj estas pli striecaj en brustoj, flankoj kaj pugoj, sed ankaŭ palaj.

La latina scienca nomo rememoras la danan botanikiston Jens Wilken Hornemann.

## Eksteraj ligiloj 
* Oiseaux Fotoj, teksto, mapo.
* IBC du filmetoj (serĉu – Hoary Redpoll)

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Fringedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Vejvanovice

Municipo **Vejvanovice** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en valo de la rivero Novohradka, 9&nbsp;km nordoriente de la urbo Chrudim kaj 7&nbsp;km sude de la urbo Dašice, ĉe la ŝoseo n-ro 340 inter Chrudim kaj Dašice. Vivas ĉi tie  ().

## Memorindaĵoj 
### Preĝejo 
En la vilaĝo, kies historiaj komencoj sub nomo Evanovice devenas jam el la 13-a jarcento, staras preĝejo de Ĉieleniro de Sankta Maria. Ĝia trilatere fermita gotika presbiterejo estas el la 14-a jarcento kaj la navo estas el la jaro 1724, kiam konstruigis ĝin Štěpán Vilém Kinský. La presbiterejo estas kruce volbita kaj ĝiajn murojn apogas dufoje deiĝitaj pilieroj. La antaŭan fasadon ornamas trilatera voluta pinjono kun baroka statuo de Sankta Maria. Sakristio estas sur suda flanko kaj antaŭĉambro sur la okcidenta. Muroj de la navo estas membrigitaj per lizenoj, la fenestroj estas barokaj. La navo, sakristio kaj antaŭĉambro estas barele volbitaj, triumfa arko estas duoncirkla, ligna ĥorejo estas sur du kolonoj.

La ĉefaltaro estas baroka el la unua triono de 18-a jarcento kun bildo en akantfolia kadro kun rubando. Du flankaj rokokaj altaroj estas ornamitaj per bildoj de Sankta Antonio Paduana kaj de Sankta Barbara, Sub la ĥorejo estas bildo de Sankta Katarino el la unua duono de 19-a jarcento.

### Kampanilo 
Duone ligna kampanilo el la 18-a jarcento estis tute rekonstruita en la jaro 1920. En angula niĉo estas statuo de sanktulo el la 18-a jarcento.

### Kapeleto 
Sur vilaĝplaco situas kapeleto el la unua duono de 19-a jarcento.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Vejvanovice, grocery.jpg|Vendejo
Vejvanovice, municipal office.jpg|Municipa ofico
Vejvanovice, train stop.jpg|Haltejo okcidente de la municipo
Vejvanovice, small chapel.jpg|Moderna kapeleto

## Bibliografio 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la vilaĝo 
* Paĝaro de mikroregiono Chrudim 
* Mapo
* Militista pietloko 

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Chrudim
Kategorio:Municipoj en distrikto Chrudim
Kategorio:Setlejoj en Svitava montetaro
Flamkardelo

thumb |Acanthis flammea
La **Flamkardelo**, *Carduelis flammea,* estas specio de la familio de Fringedoj. Ili reproduktiĝas iom pli sude ol la Arkta flamkardelo, ankaŭ en biotopoj kun makiso aŭ arbustaro. Nomiga subspecio *C. f. flammea* (*Mealy Redpoll* en angla) reproduktiĝas en nordaj partoj de Nordameriko kaj Eŭrazio. Estas ankaŭ subspecio de Islando, *C. f. islandica*, kaj alia kiu reproduktiĝas en Gronlando kaj Bafina Insulo, *C. f. rostrata* (**Granda flamkardelo**). Krome oni priskribis alian subspecion nome *C. f. holboellii* kiel Longbeka flamkardelo. Ĉiuj formoj migras suden vintre al suda Kanado, norda Usono kaj plej parto de Eŭrazio. Tiuj holarktisaj birdoj estas rimarkinde rezistaj al malvarmaj temperaturoj kaj vintraj movoj direktiĝas ĉefe al manĝodisponeblo. La ordinara flamkardelo estas malpli granda, malpli blanka, pli bruna, pli roza kaj pli strieca ol la Arkta flamkardelo. Estas du distingaj populacioj (unu pli hela, dua pli malhela) unuigitaj en *islandica*, kies rilatoj estas nesolvataj.

## Ordinara flamkardelo 
La ordinara flamkardelo estas pli granda kaj pli pala ol la Malgranda flamkardelo kun kiu ĝi ofte miksiĝas, ŝajne sen grava interreproduktado spite simpatrio tiom ĵuse starigita ke malhelpas firmajn konkludojn.

## Aspekto 
Temas pri specio kun tre markata seksa duformismo, laŭ kiu masklo montras tre klaran **ruĝecan markon en supra brusto** kiu nuanciĝas al gorĝareo supren kaj amplekse al brustoflankoj suben, dum ino havas tie nur iom da helbruna nuanco, kvankam ambaŭsekse estas **nigra mentono**. Ĝenerale la ino estas iom pli senkolora kaj ne havas tiom markatan kapobildon, kvankam ja similan. Masklo montras krom la menciitan nigran mentonon **tre malhelruĝan frunton** super nigreca brido kiu ĉirkaŭas la bazon de helflava beko al la okulo, kiu montras iom da hela ringo. La orelareo estas pli bruna ol la grizeca nuko, la dorso estas bruna kun malhela strieco kaj la flugilplumoj kaj forkoforma vosto pli nigrecaj. La suba ventro estas blankeca.

Carduelis flammea flammea MHNT.ZOO.2010.11.221 Luleå.jpg|*Carduelis flammea flammea*
Carduelis flammea cabaret MHNT.ZOO.2010.11.221 Naurois HdB Tolborough.jpg|*Carduelis flammea cabaret*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oiseaux Fotoj

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Fringedoj
Kategorio:Holarktisa faŭno
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Palearktisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Racionala funkcio

En analitiko, **racionala funkcio** estas funkcio esprimebla kiel frakcio, kies numeratoro kaj denominatoro estas polinomoj. Divido de polinomoj, kiu plenumas racionalan funkcion, nomiĝas **racionala esprimo**. Oni povas diri, ke la rilato inter polinomoj kaj racionalaj funkcioj estas analoga al la rilato inter entjeroj kaj racionalaj nombroj.

## Difino 
Se
:g(x) = a_n x^n + a_{n-1}x^{n-1} + \dots + a_1 x + a_0
:h(x) = b_m x^m + b_{m-1} x^{m-1} + \dots + b_1 x + b_0
estas polinomaj funkcioj kun koeficientoj de laŭvola kampo *K*, kaj ankaŭ h(x) \not\equiv 0 (a.v. ne ĉiuj b_i\, estas nuloj), tiam funkcio:
:    f(x) = \frac{g(x)}{h(x)},
nomas ***racionala funkcio***

La argumentaro de funkcio f(x) estas argumentaro de funkcio g(x) krom nullokoj de funkcio h(x)

## Referencoj
Sámuel Szabó

**SZABÓ Sámuel** (sabo:) estis hungara historiisto, instruisto naskita en Székelyföldvár la 16-an de majo 1829 kaj mortinta en Koloĵvaro la 1-an de januaro 1905.

## Kariero
Szabó studis en Nagyenyed, Segesvár, en 1848 en la universitato de Peŝto kaj en la porartileria lernejo de Nadjvarado. En 1848 – 49 li partoprenis en la bataloj en Transilvanio apud Áron Gábor. En 1856 li studis en Heidelberg. De 1858 li estis instruisto en Marosvásárhely, de 1868 ĝis sia morto en la reformita kolegio de Koloĵvaro. En 1867 – 68 li redaktis la gazeton *Székely Közlöny*, de 1869 ĝis 1871 la gazeton *Erdélyi Gazda*.

## Verkoj
* *A kolozsvári ev. ref. főtanoda régibb és legújabb története* (Bp., 1876); 
* *Hunyadi Mátyás…* (Kolozsvár, 1902); 
* *A székelyudvarhelyi codex* (Bp., 1908).

## Fonto
* Magyar Életrajzi Lexikon 

Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Anobii

**Anobii** estas socia retejo kaj apo por legantoj kiuj volas kunhavigi personajn bibliotekojn kaj librolistojn, iom simila al LibraryThing.

Nuntempe, kaj danke al la kontribuo de uzantoj en pli ol 20 landoj, la retejo havas bibliotekon de pli ol 40 milionoj da virtualaj libroj en diversaj kategorioj kaj en 15 diversaj lingvoj, inter kiuj Esperanto.

Ĝiaj uzantoj rajtas enretigi siajn librolistojn uzante la kodon ISBN (Internacia Sistema Bibliografia Numero) aŭ laŭtitolan retserĉilon, kaj tiel komunigi recenzojn, komentojn, pritaksojn, informojn pri aĉetado kaj legado, dezirlistojn kaj sugestojn kun aliaj uzantoj, ĉu rekte, ĉu per uzantogrupoj. La retejo ankaŭ faciligas interŝanĝon kaj vendadon de libroj al aliaj uzantoj.

Anobii naskiĝis dum aŭgusto 2005 en Honkongo, kaj oni konsideras ĝin kiel ekzemplon de Interreto 2.0 .

La nomo Anobii devenas el *Anobium punctatum*, kiu estas la scienca (latinlingva) nomo de la paperborilo; en anglalingvaj landoj, tiu nomo figure karakterizas tiujn, kiuj ŝatas pasigi sian tempon legante librojn.

La 29-an de majo 2019, Anobii Ltd estis vendita al la itala poŝtelefona kaj programista kompanio Ovolab.

## Ecoj de Anobii 
Anobii ebligas foliumadon de alies librobretaroj kaj aŭtomate kalkulas ilian kongruecon kun la librobretaro de la uzanto, en formo de procentaĵo. Per tiu ĉi ilo oni povas trovi la librarojn plej similajn al sia kaj ricevi sciigojn pri novaj libroj kaj aŭtoroj kiujn geamikoj kaj proksimuloj aldonos al la retejo. Krome, per Anobii eblas kalkuli statistikojn pri sia librokolekto, kiel ekzemple la kvanto da paĝoj legataj jare, la kvanto da vizitantoj al nia reta librobretaro, la kvanto da uzantoj kiuj malkovris novajn librojn danke al ni.

Eblas aldoni librojn al la propra reta bretaro per ISBN kodo aŭ per rekta serĉado de la titolo. Uzantoj rajtas modifi la kovrilojn de libroj se ili ne aperas aŭ malĝustas pro manko en la ena serĉilo.

## Apo 
Estas aplikoj kaj por iPhone kaj por Android per kiuj eblas skani la strekkodon de iu ajn libro por akiri recenzojn kaj bibliografiajn informojn, aldoni la koncernan libron al dezirlisto aŭ dezirlisto kaj rapide alŝuti vian personan bibliotekon al Anobii.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
*LibraryThing
*Babelio
*Goodreads
*Little Free Library
*DAISY (sonlibra formato)
*Retkomunumo

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Serĉo de Esperanto en Anobii

Kategorio:Retejoj aperintaj en 2005
Kategorio:Libroj
Kategorio:Esperanto
Kategorio:Bibliotekoj
Včelákov

**Včelákov** estas kampurbo situanta en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en valo de la rivereto Bystřička, ĉe orienta deklivo de montetaro kaj protektata pejzaĝa regiono Železné hory, 8&nbsp;km norde de la urbo Hlinsko, 10&nbsp;km oriente de la urbo Nasavrky, ĉe la ŝoseo inter Lukavice kaj Hlinsko. Vivas ĉi tie  ().

## Partoj de kampurbo 
* **Včelákov**
* Bystřice
* Dolní Babákov
* Hůrka
* Příkrakov
* Střítež
* Vyhnánov

## Historio 
La vilaĝo estis en pasinteco nomata ankaŭ Čelákov. Unue ĝi estis rememorata en la jaro 1349 kiel paroĥa vilaĝo de litomyšla episkopejo, sed origina prisetlo estis multe pli frua. Oni supozas, ke tiun ĉi teritorion uzadis jam keltoj por minado de fererco. En mezepoko oni ĉi tie minis feran kaj sulfuran ercon, kupron, plumbon kaj arĝenton. La minado estis haltigita en la duono de 18-a jarcento.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
### Preĝejo 
Dominanto de Včelákov estas malfruklasikisma preĝejo de Sankta Maria Magdalena, konstruita de konstruisto Hanuš en la jaroj 1844 - 1848 sur monteto super la vilaĝo, kie origine estis pli malnova sanktejo. Ĝi estas ununava kun ortangula fermo kaj prisma turo en orienta flanko kun sakristio en teretaĝo.
La ekipaĵo estas klasikisma kaj empira, instalita samtempe kun la konstruo. Bonkvalitaj altaraj bildoj de Maria Magdalena, Krucumado kaj Dolorplena Virgulino Maria estas de Schmidt el la jaroj 1830 - 40, bildoj de Kalvaria vojo estas de J. Umlauf el la jaroj 1860 - 1870.

### Paroĥestrejo 
Domo de paroĥestrejo, staranta proksime de la preĝejo, estas baroka duetaĝa konstruaĵo el la dua duono de 18-a jarcento. En fasado estas kadroj ĉirkaŭ la fenestroj, la teretaĝo estas volbita, en la dua etaĝo estas plataj plafonoj.

### Statuo 
En la vilaĝo estas bonkvalita statuo de Sankta Johano Nepomuka el la jaro 1740, ikonografie ne tradicia, ĉar la sanktulo havas en la mano kranion.

### Popolkonstruaĵoj 
En la municipa komunumo estas konservita ankaŭ origina ĉarpentita arkitekturo inkluzive de akva muelejo n-ro 5 en Střítež.

### Monumento 
Antaŭ la lernejo estas monumento omaĝe al murditaj infanoj el vilaĝeto Ležáky, kiuj tiun ĉi lernejon vizitadis.

## Bibliografio 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Eksteraj ligiloj 
* Paĝaro de mikroregiono Hlinsko  
* Militista pietloko 

Kategorio:Kampurboj en distrikto Chrudim
Kategorio:Kampurboj en Bohemio
Kategorio:Municipoj en distrikto Chrudim
Kategorio:Setlejoj en Fera montaro
Karl Wilhelm Reinmuth

Li estis plej fruktodona malkovrinto de asteroidoj : li malkovris 395 el ili elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl kie li laboris de 1912 al 1957.

Inter liaj malkovraĵoj rimarkindaj estas:
* la apolonaj asteroidoj 1862 Apolono, (kiu donis sian nomon al la grupo) kaj 69230 Hermeso,
* la trojaj asteroidoj 911 Agamemnono, 1143 Odiseo, 1172 Eneo, 1173 Anĥizo, 1208 Troilo, 1404 Ajakso, 1437 Diomedo kaj 1749 Telamono,
* 5535 Annefrank, kiun vizitis la kosmosondilo Stardust,
* du periodaj kometoj : 30P/Reinmuth kaj 44P/Reinmuth,
* la asteroido 1111 Reinmuthia, kiu ricevis lian nomon.

En 1953 li publikigis katalogon de 6500 asteroidoj kun ties lokalizoj.

La unuaj literoj de la nomoj de la asteroidoj 1227 al 1234, kiujn li malkovris, formas la vorton **GSTRACKE**, en honoro al la germana astronomo kaj orbita kalkulisto Gustav Stracke, kiu estis petita, ke oni ne donis sian nomon al astro. Tiel, Reinmuth omaĝis al li, respektante lian volon.

## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Karl Wilhelm Reinmuth

## Eksteraj ligiloj 
*  Nekrologia noto, angla
*  Nekrologia noto, germana

Kategorio:Malkovrintoj de asteroidoj
Kategorio:Malkovrintoj de kometoj
Rudolf Sarközi

**Rudolf SARKÖZI** (naskita la 11-an de novembro 1944 en la laborkoncentrejo por romaoj kaj sintioj Lackenbach) estas konata reprezentanto de la aŭstraj romaoj kiel estro de la *Kulturverein Österreichischer Roma* (Kultura societo de aŭstraj romaoj).

## Biografio 
Rudolf Sarközi iris en la elementan lernejon de Unterschützen en Burgenlando. Kiel «cigano» li ne ricevis laborlokon por metilernanto kaj laboris kiel helplaboristo en la sur- kaj subtera konstruado kaj kiel muntista helpanto en entrepreno pri akvo- kaj hejtinstalado.

Post la edziĝo li transloĝiĝis 1964 kun la edzino Helga kaj la filo Andreas al Vieno, kie post la soldatservo li estis okupata en elektra kaj fulmoprotekta entrepreno.

Sarközi dungiĝis en 1981 kiel kamionisto de la komunumo Vieno, sed ricevis forpermeson ekde la jaro 1997 pro lia aktiveco por la interesoj de la romaoj kaj sintioj. En 2005 li emeritiĝis.

## Politikaj aktivecoj 
Laŭ la iniciato de Sarközi estis fondata en 1991 la *Kulturverein Österreichischer Roma* (Kultura societo de aŭstraj romaoj), kies estro li iĝis kaj restis ĝis hodiaŭ. Peticio de tiu societo, subtenata de la *Romaa societo Oberwart*, kondukis al decido de la kvar en la parlamento reprezentitaj partioj, kiuj unuanime akceptis la agnoskon de la romaoj kaj sintioj en decembro 1993.

La 3-an de junio 1966 malfermiĝis la *Roma-Doku* (Centro de dokumentado kaj informado pri la romaoj) fondita de Rudolf Sarközi kaj inaŭgurita de la tiamaj federacia kanceliero Franz Vranitzky, urbestro Michael Häupl kaj federacia prezidento Thomas Klestil.

Sarközi partoprenis en la daŭra ekspozicio en la Muzeo Auschwitz-Birkenau. La 24-an de novembro 1996 la Internacia Konsilio pri la memoro de la neniigo de la romaoj proklamis la 2-an de aŭgusto kiel memortago de la neniigo de la romaoj. Sarközi partoprenas regule ekde 1997 la ĉiujaran memortagon de la konsilio en kiu li ankaŭ membras.

Post la murdo de kvar romaoj fare de la bombteroristo Franz Fuchs en Oberwart, Sarközi estis devigata reprezenti sian popolgrupon dum multaj aranĝoj. En junio 1995 li fondis la *Klerigfonduson por romaoj*.

## Rudolf Sarközi kaj Nicolas Sarkozy 
En Francio oni multe ekaŭdis pri Rudolf Sarközi kiam la prezidento Nicolas Sarkozy ekis politikon kontraŭ romaoj en 2010. Tiam oni eksciis ke Rudolf gratulis Nicolas kiam tiu fariĝis Prezidento de la franca Respubliko. Estas verŝajne ke ambaŭ havas etnan parencecon sed tio ne estas pruvita. Ŝajnas ke la familio Sarkozy iam ŝanĝis la i-finaĵon al y por nobeliĝi.

## Distingoj 
* 1998: Ora meritinsigno de la lando Burgenlando
* 1999: Ora meritinsigno de la Respubliko Aŭstrio
* 1999: Ora meritinsigno de la lando Vieno
* 2000: Honorinsigno de la lando Karintio
* 2007: Ora honorinsigno de la lando Stirio
* 2008: Ora honorinsigno de la lando Malsupra Aŭstrio
* 2010: Ora honorinsigno pro meritoj pri la lando Vieno
* 2010: Ora honorinsigno pro meritoj pri la Respubliko Aŭstrio

## Ligiloj 
### Biografio 
* Retpaĝo de Rudolf Sarközi 

### Unuopaj referencoj 
* Gerhard Baumgartner, Florian Freund: Roma-Politik in Österreich, 16 f. (16. Dezember 2008) 

## Notoj 
Kategorio:Romaoj
Kategorio:Aŭstraj politikistoj
Mirinda

eta|Botelo en Niĝerio de Mirinda de oranĝo.
**Mirinda** estas marko de limonada refreŝiga trinkaĵo origine kreita en Hispanio. La nomo devenas el Esperanto kaj estas asertoj, ke la originala posedanto estis individua esperantisto. Ĝi havas fruktodiversecojn inkluzive de gustoj je oranĝo, vinbero, pomo, frago, frambo, ananaso, banano, granato, citrono, hibisko kaj grapfrukto. Krome gusto "citruso" ankaŭ haveblas en certaj areoj de la Proksima Oriento. Ĝi estas parto de trinkaĵareo ofte referita kiel la gustosegmento, inkluzivado karbonatatajn kaj ne-karbonatatajn frukt-aromigitajn trinkaĵojn. La oranĝa gusto de *Mirinda* reprezentas la plimulton de Mirinda vendo tutmonde.

En 1970 la usona konzerno PepsiCo aĉetis la markon *Mirinda* kaj komercigas ĝin unuavice ekster Nordameriko. Ĝi konkuras kun la limonadaroj *Fanta* de la kompanio Koka-kolao kaj *Orange Crush* de la kompanio *Dr Pepper Snapple*, kaj kun gustomarkoj lokaj en individuaj landoj. Kiel aliaj refreŝigaj trinkaĵoj, Mirinda estas havebla en multoblaj formuliĝoj dependantaj de la gusto de individuaj merkatoj.

Ĝi estas grava marko en Ĉinio, Sud-Orienta Azio, Mezoriento kaj Sudameriko.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* *Mirindas asesinas*

Kategorio:Trinkaĵoj
Kategorio:Entreprenoj
Kategorio:Esperanto-kulturo
Ewa

**Ewa** estas distrikto de Nauro.
Ĝi troviĝas en la norda parto de la insulo, estas banata de la Pacifika Oceano kaj najbaras al la distriktoj Anetan, Anabar kaj Baiti. La plej norda parto de la insulo, Kabo Anna, troviĝas ĉi tie.

Ĝi havas surfacon de 1,17 km² kaj proksimume 300 loĝantojn.

En tiu ĉi distrikto troviĝas la unua lernejo fondita en Nauro, hodiaŭ nomata *Kayser College*, kaj la plej granda komerca centro de la insulo (*Capelle & Partner*).

Kategorio:Distriktoj de Nauro
Ŝan Ŝui

[eta|Pentraĵo de la pentristo [Guo Xi (1020-1090)]]
**Ŝan ŝui** (*ĉine :* 山水, monto-akvo), estas speco de reprezentado de pejzaĝo tre disvastiĝinta en la ĉina pentroarto.

## Historio 
Tiu pentroarto evoluiĝis en la 10-a kaj 11-a jarcentoj sub la regno de la dinastio Song. Malgranda grupo de pejzaĝpentristoj estigis tiun movadon.

## Konceptoj 
[eta|maldekstra|Pentraĵo de Tao Chi ([1660-1710)]]
Pejzaĝoj estas centritaj je montoj. En la ĉina tradicio, montoj estas sanktaj lokoj, loĝejoj de la dioj. La arton de Ŝanŝui, kiel multajn aliajn ĉinajn pentrostilojn influis taoismo.

La majesteco donita al la montoj kaj aliaj eroj de la pejzaĝo substrekas la nesignifon de homoj en la senfineco de la kosmo (taoisma temo).

Kiam pentristo pentras verkon laŭ la stilo Ŝanŝui, li ne provas montri tion, kion li vidis en la naturo, sed bildon de sia sperto pri naturo. Tiel formoj kaj koloroj ne devige estas realaj.

## Enhavo 
Ĉiu pentraĵo Ŝanŝui devas enteni almenaŭ la jenajn tri bazajn erojn:

* *la vojon* - Vojoj estu neniam rektaj, sed kontraŭe, tre kurbiĝemaj. Vojojn povas reprezenti ankaŭ riverojn aŭ eĉ la marko de la sunvojo malantaŭ la montoj.

* *la celon de la vojo* - La vojo devas celi apartan punkton. Tiu punkto povas esti monto, ties ombro surtere, aŭ ekzemple la ĉielo.

* *la koro* - La koro estas la fokusa punkto de la pentraĵo, kaj ĉiuj eroj konduku la vidon al tiu punkto. La koro difinas la signifon de la pentraĵo.

## Eroj kaj koloroj 
Ŝanŝui uzas la teorion de la kvin elementoj. Tiel al ĉiu ero rilatas unu direkto kaj unu koloro. Tiu teorio difinas bonajn kaj malbonajn interagojn inter koloroj kaj eroj.

Kategorio:Pejzaĝo
Kategorio:Ĉinaj pentraĵoj
Kategorio:Ĉinaj vortoj kaj esprimoj
Nibok

**Nibok** estas distrikto de Nauro kaj estas parto de la elektodistrikto Ubenide.

Nibok troviĝas en la okcidenta parto de la insulo, estas banata de la Pacifika Oceano kaj najbaras al la distriktoj Uaboe, Anibare, Buada kaj Denigomodu.

Ĝi havas surfacon de 1,36&nbsp;km² kaj proksimume 450 loĝantojn.

En ĝia teritorio troviĝas kelkaj laboratorioj de la Nauru Phosphate Corporation.

Kategorio:Distriktoj de Nauro
Holger Thiele

Li estis filo de la dana matematikisto kaj astronomo Thorvald Nicolai Thiele.

Li laboris en la Observatorio de Hamburgo de Hamburg-Bergedorf (Germanio),
li tie malkovris kvar asteroidojn, la kometon C/1906 V1 kaj li kalkulis 
la orbitojn de pluraj kometoj.

En 1917, li iris en Usonon kiel  stipendiulo en la 
Universitato de Kalifornio kaj aniĝis al la teamo de la observatorio Lick, 
apud San Jose (Kalifornio).

Pro malakordo kun siaj kolegoj, li forlasis la astronomion en 1930.

## Eksteraj ligiloj
* Career Management in science : Failed careers (*Administrado de karieroj en sciencoj : malsukcesaj karieroj*)

Kategorio:Usonaj astronomoj
Heliceno

**Heliceno** estas kemiaĵo, kies nomo devenas de la termino *Helix*.
Helicenoj estas aromataj kombinaĵoj, kiuj estiĝas formale el fenantreno (alia ebena molekulo) per orta ringigo. La nombro de la kondensigitaj benzolringoj varias. Ekzistas helicenoj kun ĝis 14 ringitaj benzolringoj.

Dosiero:P-heptahelicene.svg|(*P*)-Heptahelicoj
Dosiero:M-heptahelicene.svg|(*M*)-Heptahelicoj
Dosiero:VaticanMuseumStaircase.jpg|Helika ŝtuparo en la Vatikana muzeo en romo kiel ekzemplo de ŝraŭbforma konstruaĵo.
Dosiero:DirkvdM natural spiral.jpg|La ŝraŭbaĵo de tiu planto korespondas al la turniĝo de (*M*)-Heptahelicoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* **Kristalografaj datumoj pri heksahelicoj, C26H16** *T. Hahn, Acta Crystallographica; vol. 11, Issue 11 (1967) - International Union of Crystallography*

Kategorio:Policiklaj aromataj hidrokarbonidoj
Vítanov

Municipo **Vítanov** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Chrudim, en valo de la rivero Chrudimka, 3&nbsp;km sudokcidente de la urbo Hlinsko. En la vilaĝo estas fervoja haltejo sur linio Hlinsko - Havlíčkův Brod. Vivas ĉi tie  ().

## Historio
La vilaĝo ekestis kadre de malfrua mezepoka koloniigo kiel tipa huba vilaĝo kun pli grandaj kamparanaj duone ĉarpentitaj bienoj sur ambaŭ flankoj de la rivero Chrudimka, kiuj pli malfrue estis kompletigitaj per pli malgrandaj bienetoj.
Unue estas Vítanov menciata kiel parto de sinjorejo Rychmburk en la jaro 1392.
En la 18-a jarcento en la vilaĝo laboris tri muelejoj, el ili unu kompletigita per segilejo. Sur vilaĝplaco staras kapeleto de Sankta Anna kaj forĝejo el la jaro 1873. La loĝantaro vivtenis sin per agrikulturado kaj per hejma teksado.
En la vilaĝo vivis kaj kreis fama ĉeĥa pentristo František Kaván. Por ĝia memoro estis ĉi tie en la jaro 1937 malfermita turisma vojo, kiu gvidas tra vilaĝoj en proksima ĉirkaŭaĵo, kiujn la majstro en sia verko eternigis.
Sur kelkaj domoj en Vítanov oni trovas elementojn de popola arĥitekturo, aparte faldoslabojn, kaj ankaŭ unu ĉarpentitan kabanon. En la vilaĝo troviĝas unu el malmultaj, ĝis nun konservitaj, gisferaj pontoj.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Vítanov**
* Stan

## Pluaj fotoj 

Vítanov, municipal office.jpg|Municipa ofico kun fajroestingista armilejo
Vítanov, ruins 2.jpg|Unu el ruinoj
Vítanov, old restaurant.jpg|Eksa gastejo
Vítanov, Chrudimka river.jpg|Chrudimka

## Bibliografio 
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Eksteraj ligiloj 
* Paĝaro de mikroregiono Hlinsko  
* Mapo
* Militista pietloko 


Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Chrudim
Kategorio:Municipoj en distrikto Chrudim
Kategorio:Setlejoj en Fera montaro
Kategorio:Setlejoj sur Chrudimka
Kategorio:Setlejoj en PPR Žďárské vrchy
Ijuw

**Ijuw** estas distrikto de Nauro.

Ijuw estas banata de la Pacifika Oceano kaj najbaras al la distriktoj Anabar kaj Anibare. Kabo Ijuw estas la plej orienta parto de la ŝtato.

La distrikto havas surfacon de 1,12 km² kaj proksimume 300 loĝantojn.

Kategorio:Distriktoj de Nauro
Teknologia altlernejo Akeno

La **Rejnlanda-Vestfalia Teknologia Altlernejo Akeno** - germane *Rheinisch-Westfälische Technische Hochschule Aachen* (prononco , mallongigo: **RWTH Aachen**) kun pli ol 30 mil studentoj estas unu de la tri plej grandaj universitatoj por teknikaj studoj en Germanio. Kiel la nomo indikas, ĝi situas en la historia imperia urbo Akeno (germane *Aachen*, prononco ), en la okcidenta federacia lando Nordrejn-Vestfalio (*Nordrhein-Westfalen*).

## Historio 
eta|ĉefa konstruaĵo
La RWTH malfermiĝis en 1870 sub la nomo „Königlich Rheinisch-Westphälische Polytechnische Schule zu Aachen“ (reĝa rejn-vestfalia politeknika lernejo en Aĥen), post kiam antaŭe planita akademio en Köln (Kolonjo) fiaskis. En la ĉefdomo komence instruis ĉirkaŭ 32&nbsp;docentoj ĉirkaŭ 223&nbsp;studentojn.

Dum 1880 la politeknika lernejo fariĝis "Teknika Altlernejo". En 1899 la teknikaj altlernejoj en Prusio ricevis la rajton por doktoriĝoj en inĝenieraj sciencoj, mallongigo de la titolo: „Dr.-Ing.“. La rajton doktoriĝi havis ĝis tiam nur la universitatoj. Tiun rajton donis la germana imperiestro Vilhelmo la 2-a (Germana Regno).

En 1965 estiĝis nova fakultato por filozofio kaj 1966 por medicino. Tiel fariĝis universitato el la origine pure teknika altlernejo. En 1980 la pedagogia altlernejo estis integrita. Kontraŭe al aliaj teknikaj altlernejoj kiuj ŝanĝis sian nomon al teknikaj universitatoj, la RWTH plutenis la nomon de teknika altlernejo por gardi la tradicion.

## Kelkaj profesoroj 
* Otto Blumenthal

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Aachen
Kategorio:Aachen
801 Helwerthia

'*801 *Helwerthia'''* estas malgranda malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, kies orbito similas tiujn de la anoj de la Eŭnomia familio. Tamen, ĝia nekongrua komponiĝo montras ĝin kiel entrudulo en tiu familio.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la germana astronomo Max Wolf, elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Elise Helwerth-Wolf'', patrino de Max Wolf.

## Ecoj 
Koincide, ĝia rotacia periodo estas praktike egala al tiu de Tero.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Max Wolf
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1915
Por Nova Afero Nova Maniero

***Por Nova Afero, Nova Maniero*** estas 195-paĝa ĉina antologieto de noveloj, kiun Fremdlingva Eldonejo el Pekino eldonis unue en 1952, poste denove en 1959 iomete ŝanĝite. La precipa tradukinto estis S. J. Zee, sed kontribuis ankaŭ Censinio, Honfan kaj Venlo Fon. Antaŭparolo de Moŭ Dun, prezidanto de Ligo de Ĉinaj Verkistoj.

## ENHAVO 
Al la Legantoj

* Maŭ Dun:
** Antaŭparolo
* Sun Li:
** Lotus-Lago
* Ĝaŭ Ŝu-li:
** La Malgranda Administranto
** Vidvino Tjen Gardis Siajn Kukurbojn
** Edziĝo de Erhejĉjo
* Zeng Ke:
** Infana Espero
* Liu Baj-ju:
** Tri Senrivalaj Bravuloj
* Vej Gin-ĝi:
** Ĵen Ĝang-juan kaj Tri Terposedantoj
* Gu Ju:
** Ne Dolĉas Melono Deŝirita Perforte
** Por Nova Afero, Nova Maniero
* Ma Feng:
** La Kotonmaŝino
* Malasinf:
** La Homoj sur Korsin-stepo
* Ĝang Tian-ji:
** La Historio de Lo Ven-jing

## Eksteraj ligiloj 
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 

Kategorio:Esperanto-antologioj
Kategorio:Verkoj el la esperantigita ĉinlingva literaturo
Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 1959
Kategorio:Antverpena Fikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Tut-Rusia Kooperativa Societo

La **All-Russian Co-operative Society (ARCOS)** (Tut-Rusia Kooperativa Societo) estis ĉefa organizaĵo por kunordigi la anglo-rusan komercan agadon en la fruaj jaroj de la Soveta Rusio, surbaze de la Nova Ekonomia Politiko de Lenino. En 1927, la britaj instancoj traserĉis la organizaĵojn kaj akuzis la kompanion je subfosa agado.

## Historio 
La *All-Russian Co-operative Society, Ltd.* (*Arcos*) komencis sian agadon en oktobro de 1920 en Londono. Ĝi estis fondita kiel oficiala venda kaj aĉeta agentejo de la soveta registaro en la Unuiĝinta Reĝlando.

Arcos aĉetis en valoro de £1,970,000 en 1920, pagis per oro tra Talino. La kompanio aĉetis en la unuaj ok monatoj de 1921 en valoro de £3,650,000. La ĉefaj aĉetitaĵoj estis nutraĵo, teksaĵoj, karbo, iom da agrikultura maŝinaro. La kompanio vendis en valoro de pli ol £300,000 de rusaj produktoj ĝis aŭgusto de 1921, ĉefe linon, sed ankaŭ lignon, manganon kaj peltojn.

Dum ĝia sesjara ekzisto, Arcos efektivigis ĉ. £100,000,000 en la komerco inter Britio kaj Soveta Rusio.

### La Arcos-afero de 1927 
Je la 4:20 en la posttagmezo de 12-a de majo 1927, granda forto de uniformaj kaj civilaj oficiroj eniris la ĉefsidejon de Arcos kaj de la Soveta Komerca Delegitaro, lokumita je 49 Moorgate en Londono. Oni provis kolekti pruvaĵojn pri kontraŭleĝa, spiona agado de la organizaĵo. La esplorado alportis mizeran rezulton, oni akuzis, arestis neniun.

Kategorio:Ekonomio de Sovetunio
Kategorio:Ekonomio de Britio
Kategorio:Ekstera politiko de Sovetunio
803 Picka

'*803 *Picka''''' estas mezgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la aŭstria astronomo Johann Palisa elde la observatorio de Vieno.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la ĉeĥan fizikiston Friedrich Pick.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Johann Palisa
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1915
Circus Maximus

eta|240px|Mapo de Romo kun Circus Maximus
**Circus Maximus** [cirkus maksimus] estis antikva areno kaj amuzigejo en Romo. Ĝi situas en la valo inter la montetoj de Aventinus kaj Palatinus, apud la vojo *Via del Circo Massimo*. *Circus Maximus* estis la unua kaj la plej granda areno de Romo, sed ekzistis pluaj gravaj cirkusoj kiel Circus Flaminius kaj Maxentius Circus.

Tie okazis daŭre ludoj, konkuroj ekde la 4-a jarcento a.K. ĝis 549. Nuntempe ĝi estas publika parko.

## Historio 
Ĝin uzis unuafoje la etruskaj reĝoj de Romo por publikaj konkuroj kaj amuzigo. La unuaj ludoj havis la nomon Romaj ludoj (*Ludi Romani*) kaj estas dankeblaj al la unua etruska reĝo de Romo, Tarquinius Priscus. Ekde la 2-a jarcento a.K., la Circus hejmigis la ludojn kaj festivalojn, inspirataj de grekoj.

Ĉar la loĝantaro kaj internaĵo kreskis, Julius Caesar pligrandigis la Cirkon en  50 a.K., tiel la *Circus Maximus* iĝis 600 metrojn longa kaj 225 metrojn larĝa, kun 150.000 sidlokoj. La diversaj samepokaj verkoj kalkulas la akcepteblajn spektantojn (kun la staraj lokoj) je 250.000-300.000.

En 81, la Senato konstruigis triumfarkon je estimo al romia imperiestro Titus en la orienta fino de la Circus. Imperiestro Titus Flavius Domitianus interligis la palacon sur la Palatinus al la Circus, por pli facile atingi la tie okazantajn konkurojn. Imperiestro Marcus Ulpius Traianus pligrandigis ĝin kun pluaj 500 sidlokoj.

La egiptan obeliskon – starigitan de Augustus – en la 16-a jarcento papo Siksto la 5-a alilokigis sur *Piazza del Popolo*. La obelisko de Konstantino la 2-a (konstruita en la 4-a jarcento) ornamas *Piazza di San Giovanni di Laterano*.

La arkeologiaj fosadoj komenciĝis en la 19-a jarcento kun parta rekonstruigo, sed la tuta elfosado, esploro ne okazis ĝis nun.

## Aranĝoj en la Circus Maximus 
Sur la spektoteraso, la spektantoj povis ĝui la ĉarajn konkursojn, konkurojn de la atletoj, la aranĝitajn marbatalojn, batalon de bestoj.

Meze de la areno dividis la ludejon je du partoj muro nomata *spina*, sur kiu estis sep ovoformaj objektoj. Oni mezuris per tiuj la turnirojn. Poste servis por tio bronzaj delfenoj.

## Ruinoj de la areno 
El la *Circus Maximus* postrestis ĉefe la herbokovrita ĉara kurejo, kelkaj pordoj, sed malaperis grandparte la sidlokoj, oni uzis ilin verŝajne por lokaj konstruadoj.

Oni hodiaŭ aranĝas koncertojn en la kurejo.

## Vidu ankaŭ 
* Circo Massimo (metroo de Romo)

Kategorio:Romiaj konstruaĵoj en Romo
Kategorio:Kurejoj
Kategorio:Romia Imperio
Valvis-dorso

eta|Topografio de Valvis-dorso
La **Valvis-dorso** (el la nederlanda, afrikansa *Walvis*- [valvis] ceta, balena) estas kruta mezoceana dorso en la Suda Atlantiko kun longo de ĉ. 3000 kilometroj. La dorso etendiĝas el akvoprofundo de 5.000 m multloke je malpli ol 200&nbsp;m sub la akvosurfaco. Ĝi situas inter la bordoj de sudokcidenta Afriko (Valvis-golfo, Namibio) kaj la vulkana insularo Tristan da Cunha, kie ĝi ligiĝas al la Mezatlantika dorso.

Kategorio:Atlantiko
Kategorio:Submaraj dorsoj