open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Princino Ida

]]
***Princino Ida; aŭ, Kastelo Adamanta*** (angle *Princess Ida; or, Castle Adamant*) estas komedia opero kun muziko de Arthur Sullivan kaj libreto de W. S. Gilbert. Ĝi estis la oka el iliaj dek kvar kunverkitaj operoj; la sekva estis *La Mikado*. *Princino Ida* premieris ĉe Savoy Theatre la 5-an de januaro 1884 kaj daŭris 246 surscenigojn. La dramo temas pri princino, kiu fondas virinan universitaton kaj instruas, ke virinoj estas pli bonaj ol viroj kaj devas regi anstataŭ ili. La princo Hilarion, al kiu ŝi estis fianĉinigita en sia infanaĝo, ŝtelvenas en la universitaton kun du amikoj, celante havi sian edzinon. Ili vestas sin kiel studentinoj sed malkovriĝas, kaj baldaŭ estas, tute laŭvorte, milito inter la seksoj.

La opero satiras feminismon, virinan edukadon, kaj darvinan evoluon, kiuj estis polemikaj temoj en la konservativa viktorina Anglujo. Ĝi estis adaptaĵo de eposo de Alfred Tennyson titolita *La princino* (1847), de kiu Gilbert jam adaptis farsan muzikan dramon en 1870. Li kopiis multe da dialogo por *Princino Ida* rekte el la farso de 1870. Ĝi estas la sola triakta opero de Gilbert kaj Sullivan kaj la sola kun dialogo en blanka verso.

Kvankam la premiera serio de surscenigoj redonis modestan profiton, kompare al la aliaj operoj de Savoy *Princino Ida* ne rigardiĝis kiel sukceso, parte pro aparte varma somero en Londono en 1884, kaj ĝi ne resursceniĝis en Londono ĝis 1919. Ĝi tamen nuntempe estas regule surscenigata kaj de profesiaj kaj de amatoraj kompanioj, kankam malpli ofte ol la plej popularaj operoj de Savoy.

Kategorio:Anglalingvaj operoj
Kategorio:Fikciaj princinoj
Kategorio:Verkoj pri princinoj
Yakov Eliashberg

**Yakov Eliashberg** (en ruse: Яков Матвеевич Элиашберг; naskiĝis la 11-an de decembro 1946 en Leningrado, Sovetunio) estas usona-rusa matematikisto, konata pro siaj kontribuoj al geometria topologio, simplektika geometrio kaj kontakta geometrio.

## Biografio 
Eliashberg naskiĝis en Leningrado (nun Sankt-Peterburgo), Sovetunio. Li ricevis sian doktorecon (Ph.D.) en 1972 de la Universitato de Leningrado sub la gvidado de Vladimir Rokhlin. En 1988 li translokiĝis al Usono, kie li nun estas profesoro ĉe Universitato Stanford.

## Sciencaj kontribuoj 
Eliashberg estas unu el la gvidaj fakuloj en simplektika geometrio kaj kontakta geometrio. Lia laboro inkluzivas:

* La klasifikon de simplektaj strukturoj sur glataj sternaĵoj
* La evoluon de h-principo en diferenciala geometrio
* Fundamentajn kontribuojn al la teorio de kontaktaj strukturoj
* Laborojn pri J-holomorfaj kurboj kaj ilia apliko en simplektika geometrio

## Premioj kaj honoroj 
* 1987 - Premio de la Moskva Matematika Societo
* 1995 - Premio Oswald Veblen en Geometrio
* 2001 - Membro de la Usona Nacia Akademio de Sciencoj
* 2002 - Premio Guggenheim
* 2016 - Premio Heinz Hopf
* 2020 - Wolf-Premio pri Matematiko

## Referencoj 
Kategorio:Rusiaj matematikistoj
Kategorio:Usonaj matematikistoj
Kategorio:Geometroj
Kategorio:Wolf-premiitoj pri matematiko
Kavaratti

eta|maldekstra|230ra|
eta|maldekstra|230ra|
**Kavaratti** () estas la tria plej granda insulo, la plej granda urbo kaj la ĉefloko de la insularo Lakŝadivoj () - grupo de insuloj je 200 al 300 km for de la marbordo de Keralao en la Araba Maro, kiu nun funkcias kiel la plej malgranda unia teritorio de Barato. Laŭ la stato de  en la insulo kaj urbo vivis  - tio estis iom pli ol sesono de ĉiuj insulanoj. Ili vivis sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Kim Stanley Robinson

**Kim Stanley ROBINSON** *(*naskita la 23-an de marto 1952 en Waukegan, Ilinojso, Usono) estas usona sciencfikcia verkisto, eble plej konata pro sia Marsa trilogio, kiu gajnis plurajn premiojn, inkluzive de la premioj Hugo kaj Nebula.

Robinson emfazas ekologiajn kaj sociologiajn temojn, kaj multaj el liaj noveloj estas rekta rezulto de lia intereso pri sciencaj temoj, inkluzive de lia dumviva fascino pri la planedo Marso.

Li publikigis dek naŭ romanojn kaj multajn novelojn, sed liaj plej konataj verkoj estas lia Marsa Trilogio. Multaj el liaj rakontoj traktas ekologiajn, kulturajn kaj politikajn temojn, kutime uzante sciencistojn kiel heroojn. 

La stilo de K. S. Robinson, depende de la konsiderataj verkoj, estas nomita de kritikistoj aŭ "literatura sciencfikcio", " malmola sciencfikcio", aŭ "historia sciencfikcio". Tamen, la aŭtoro mem priskribas sin simple kiel "romanverkiston". Surbaze de la temoj kaj problemoj traktitaj en liaj verkoj, la ĝenerala ĝenra orientiĝo de K. S. Robinson povas esti karakterizita kiel "ekosocia sciencfikcio". 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

* Kim Stanley Robinson ĉe *Fantastic Fiction* (angle)
* Kim Stanley Robinson ĉe *Fancyclopedia 3* (angle)

Kategorio:Usonaj sciencfikciaj verkistoj
Kategorio:Usonaj humanistoj
Kategorio:Filozofoj de historio
Marianne Williamson

**Marianne Deborah WILLIAMSON** (naskita la 8-an de julio 1952 en Houston, Teksaso) estas usona spirita instruistino, aŭtoro, entreprenisto, aktivulo kaj politikisto. Ŝi publikigis dek du librojn, el kiuj multaj fariĝis furorlibroj.

Ŝia verkado estas en la ĝenroj de la Nova Epoko kaj memhelpo.

Williamson ankaŭ fondis la bonfaran organizaĵon *Project Angel Food*, kiu liveras manĝaĵojn al hejmoj de pacientoj, kiuj dependas de helpo pro vivminacaj malsanoj. Krome, ŝi estas kunfondinto de la pacorganizo *Peace Alliance.* Ŝi estis kritikita pro antaŭenigado de pseŭdosciencaj vidpunktoj.  

En 2020 kaj 2024, ŝi malsukcese kandidatiĝis por la prezidentan nomumon de la Demokrata Partio, kaj sekve subtenis Bernie Sanders.  

## Verkaro 
* *A Return to Love* (1992)
* ''A Woman's Worth* (1992)
* *Illuminata: A Return to Prayer* (1994)
* *The Healing of America* (1994)
* *Emma & Mommy Talk to God* (1996)
* *Enchanted Love: The Mystical Power of Intimate Relationships* (1999)
* *Imagine What America Could Be in the 21st Century: Visions of a Better Future from Leading American Thinkers* (2000)
* *Healing the Soul of America: Reclaiming Our Voices as Spiritual Citizens* (2000)
* *Everyday Grace: Having Hope, Finding Forgiveness, And Making Miracles* (2002
* *The Gift of Change: Spiritual Guidance for Living Your Best Life* (2004)
* *A Course in Weight Loss: 21 Spiritual Lessons for Surrendering Your Weight Forever* (2010)
* *The Law of Divine Compensation: On Work, Money and Miracles* (2014)
* *Tears to Triumph: The Spiritual Journey from Suffering to Enlightenment* (2016)
* *A Politics of Love: A Handbook for a New American Revolution'' (2019)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Marianne Williamson por DNC estreco, retejo
* Marianne Williamson por Prezidanto, retejo
* Sister Giant
* The Peace Alliance
* Project Angel Food

Kategorio:Verkistoj pri aktivismo kaj socia evoluo
Kategorio:Proponantoj de la baza enspezo
Kategorio:Progresismo en Usono
Kategorio:Usonaj spiritaj verkistoj
Kategorio:Usonaj memhelpaj verkistoj
Kategorio:Usonaj kontraŭmilitaj aktivuloj
Sargis Mubayeajian

**Atrpet**, plumnomo de **Sargis Mubayeajian** (; n. la 31-an de januaro 1860 – m. 1937) estis armena verkisto.

## Vivo 
Edukita en Kars kaj Konstantinopolo, li loĝis ĉefe en Transkaŭkazio, vagante de unu urbo al alia (Aleksandroupoli, Tiflis, Aĥalkalaki, Bakuo ktp.), kaj en Tabrizo.  Ĉirkaŭ la fino de la 19-a jarcento li estis malliberigita de la rusa registaro pro siaj politikaj agadoj en la rangoj de la partio Hunchak.  Li vizitis Eŭropon inter 1905 kaj 1906 kaj pasigis la reston de sia vivo en Aleksandrupoli (tiam Leninakano, nun Gjumri, Armenio). Multaj el liaj verkoj estis publikigitaj en diversaj armenaj periodaĵoj kaj neniam estis kolektitaj. Atrpet ankaŭ estis konata pro siaj artikoloj pri armena historio kaj numismatiko.

Li estas ĉefe memorata kiel la aŭtoro de la populara romano *Tjvjik*. 

## Referencoj 
Kategorio:Otomanaj armenoj
Kategorio:Otomanaj verkistoj
Kategorio:Numismatikistoj
Veronica Roth

**Veronica ROTH** (naskita la 19-an de aŭgusto 1988 en Novjorko) estas nuntempa distopi-sciencfikcia verkisto kaj la aŭtoro de la serio de libroj *Divergent*, el kiuj tri estis adaptitaj en filmojn de la sama nomo ĉefrolulitaj fare de Shailene Woodley.

Ŝi estas konata pro sia debuta trilogio *Divergent,* konsistanta el *Divergent*, *Divergent 2: Insurgent*, kaj *Divergent 3: The Loyalists*. 

Roth gajnis la premion " Plej Ŝatata Libro de Goodreads de 2011 "  kaj "Plej Bona Fantazia / Sciencfikcia Rakonto por Junaj Plenkreskuloj de 2012".  

En 2020, la unua romano de Veronica Roth por plenkreskuloj, *Chosen Ones* (Elektitoj), estis publikigita*.* En la aŭdlibro de la angla originalo, aktorino Dakota Fanning voĉigis la ĉefrolulon Sloane Andrews.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Usonaj sciencfikciaj verkistoj
Kategorio:Poldevenaj usonanoj
Kategorio:Germanaj usonanoj
Kategorio:Usonaj kristanoj
Ernő Juhász

**Ernő Juhász** [juhAs], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Juhász Ernő** estis hungara arabisto, ambasadoro.

 naskiĝis  en Jászkarajenő, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en 1957, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1963, poste li instruis lernojaron en gimnazio en Sopron. En la lernojaro 1964 li studis en Universitato de Kairo. Hejmenveninta li havis postenon en instituto de kulturaj kontaktoj. Inter 1974-1980 kaj 1989-1993 li estis kulturisto en ambasadorejo en Kairo, inter 1980-1989 li havis postenon en kultura ministerio en Budapeŝto. Li estis ambasadoro en Kairo inter 1994-1998, poste 2 jarojn en Bagdado li zorgis pri la eblaj farendaĵoj, ĉar tiam Irako estis bojkotita. Juhász en 2002 pensiuliĝis, poste li instruis ĝis sia neatendita morto en Universitato Loránd Eötvös (li mortis pro aŭtoakcidento).

## Elektitaj libroj 
* *Kairó* (1970; pole: 1973)
* *Egyiptom* (1979)
* *Arab társalgás* (1986)
* ''Qāmūs maǧarī 'arabī* (vortaro, kunaŭtoro, 1988)
* *Magyar – arab társalgás* (kunaŭtoro, 2002)
* *Egyiptom'' (2003)

## Fontoj 
* biografio hungare
* [biografio hungare](https://hu.wikipedia.org/wiki/Juh%C3%A1sz_Ern%C5%91_(orientalista))

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arabistoj
Kategorio:Hungaraj ambasadoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Centro Suzanne Dellal por danco kaj teatro

La **Centro Suzanne Dellal por Danco kaj Teatro** () estas la plej granda kultura centro en la kvartalo Neve Tzedek, en Tel-Avivo, Israelo.  

La centro konsistas el komplekso de kvar konstruaĵoj, kiuj gastigas multajn teatrajn kaj nuntempajn dancoprezentojn. La centro ankaŭ organizas multajn subĉielajn prezentadojn.

La centro funkcias laŭ du apartaj sed paralelaj direktoj: la unua baziĝas sur eduka agado per antaŭenigo de la ideo de nuntempa arto inter la pli juna generacio, kaj la dua fokusiĝas sur la ĉefa scenejo, kie artistoj prezentas siajn atingojn. Tiu pensado kaŭzis la realigon de multaj projektoj, koncentriĝante ĉirkaŭ la dancistoj, artistoj kaj koreografoj de la centro, subtenante ilian laboron kaj permesante al ili kunhavigi siajn verkojn kun la publiko. Multaj projektoj estas efektivigataj en la centro.

## Bat-Sheva Danca Ensemblo 
La *Batŝeva Danca Ensemblo* estis fondita en 1964 de Martha Graham kaj Baronino Batsheva de Rothschild. La kompanio prezentas nuntempan dancon kaj estas konata pro multaj pioniraj kaj novigaj prezentadoj kun internacia atingo.

## Teatro por Infanoj kaj Junularo Orna Porat 
La *Teatro Orna Porat por Infanoj kaj Junularo* estis fondita de la Ministerio pri Edukado kaj Kulturo en 1970 kaj estas neprofitcela publika organizaĵo. La prezidanto estas Michael Jerushalmi. La tuta enspezo de la teatro estas uzata por atingi ĝiajn celojn kaj financi ĝiajn pliajn agadojn. La ĉefa celo de ĝiaj agadoj estas enkonduki ĉiujn israelajn infanojn al la arto de teatro. Ĉiujare la teatro prezentas ĉirkaŭ 750 prezentojn por 400 000 homoj. spektantoj en 250 urboj kaj setlejoj tra la lando. Ĝi estas la plej granda teatra entrepreno realigita en Israelo.

## Inbal Danca Teatro - Inbal Etna Centro 
La *Dancoteatro Inbal* estis fondita en 1950 de Sara Levi-Tanai. La teatra grupo fokusiĝas al juda tradicio kaj heredaĵo, sed ankaŭ interesiĝas pri la folkloro de aliaj etnaj grupoj vivantaj en Israelo, kiel ekzemple jemenana, maroka, persa, kurda, hasida kaj araba folkloro.
## Galerio 

Dosiero:PikiWiki_Israel_9997_suzanne_dalal_center_in_tel_aviv.jpg|ligilo=קובץ:PikiWiki_Israel_9997_suzanne_dalal_center_in_tel_aviv.jpg|alternative=המבנה המשומר של בית הספר לבנים|La konservita konstruaĵo de la knablernejo
Dosiero:Suzanne_Dellal_Centre4.jpg|ligilo=קובץ:Suzanne_Dellal_Centre4.jpg|alternative=המבנה המשומר של בית הספר לבנות|La konservita konstruaĵo de la knabina lernejo
Dosiero:Suzanne_Dellal_Centre-Tel_Aviv-13.jpg|ligilo=קובץ:Suzanne_Dellal_Centre-Tel_Aviv-13.jpg|alternative=פנים אולם סוזן דלל|Interno de Susan Dellal Hall

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Suzanne Dellal Centro por Danco kaj Teatro
* Bat Sheva danca kompanio

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Edukado en Israelo
Literatura instituto Maksim Gorkij

La **Literatura Instituto Maksim Gorkij** () estas altlernejo por literatura kreado kaj arta tradukado. Ĝi situas en Moskvo en la familia hejmo de Aleksander Herzen ĉe Bulvardo Tverskoj 25.  

Fondita en 1933, ĝi origine nomiĝis *Laborista Universitato* kaj ricevis sian nunan nomon post la morto de Gorkij en 1936. Ĝis 1992, ĝi apartenis al la Unio de Verkistoj de Sovetunio, de 1992 ĝis 2014 ĝi estis sub la jurisdikcio de la Ministerio pri Edukado kaj Scienco, kaj ekde 2014, la Ministerio pri Kulturo de la Rusia Federacio. 

Ĝi estas mondfama trejnadcentro por verkistoj, poetoj kaj ĵurnalistoj kaj produktis multajn famajn personecojn.

## Famaj homoj 
La prelegantoj kaj instruistoj inkluzivis, ekzemple, la jenajn verkistojn: Konstantin Fedin, Konstantin Paustovsky, Anatoly Pristavkin, Aleksandr Zinovjev, Viktor Ŝklovsky kaj Jurij Trifonov.

Multaj konataj verkistoj kaj ĵurnalistoj ankaŭ studis ĉe la Literatura Instituto Maksim Gorkij, inkluzive de Gennady Aigi, Ĉingiz Ajtmatov, Bella Aĥmadulina, Fazil Iskander, Vizma Belševica, Yodgor Obid, Atukwei Okai, Konstantin Simonov, Ismail Anato Kadare, Wendy Kadare, Rasul Gamzatov, Jurij Andruĥoviĉ, Halima Xudoyberdiyeva, Polina Daŝkova, Mykola Ryabĉuk, Ibrahim al-Koni, Anatoly Pristavkin, Masha Rolnikaitė, Begdsiin Javuuchulan, Lev Karpodyj Alavall kaj Kruan, Vladimir Karpodyvmija, Hovhannes Shiraz kaj Jevgenij Jevtuŝenko.

Aliaj notindaj eks-studentoj estas 

* Maithripala Sirisena (Prezidanto de Sri Lanka)
* Nambaryn Enkhbayar (Prezidanto de Mongolia 2005—2009)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (en la rusa)

Kategorio:Maksim Gorkij
Kategorio:Edukado en Moskvo
Sándor Fodor (egiptologo)

**Sándor Fodor** [ŝAndor], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Fodor Sándor** estis hungara egiptologo, arabisto, altlerneja instruisto.

Sándor Fodor naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Fodor akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1965, liaj plej signifaj instruistoj estis Károly Czeglédy kaj Gyula Germanus. Post la diplomo li pasis jaron en Egiptio helpe de stipendio, poste li instruis en la universitato ĝis sia morto. En 1981 li docentiĝis, en 1996 li profesoriĝis, krome li estis katedrestro inter 1984-2011, dum li akiris sciencajn gradojn Ph.D. kaj CSc en 1981. Inter 1999-2006 li estis ankaŭ institutestro, en la lernojaro 2000 fakultatestro. Por profundigi sciajn konojn li multe vojaĝis en Irako, Sirio, Jordanio, Libio, Alĝerio, Maroko kaj Kuvajto. En 1971 triope li ŝipiĝis en Nilo de Asuano ĝis la Mediteraneo, poste en Tigriso. Teorie li pensiuliĝis en 2011, sed li instruis plu en la universitato. Li ricevis egiptian premion en 2005.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Epigraphica Bulgarica. A volgai bolgártörök feliratok* (kunaŭtoro, 1973)
* *Magyar-arab kisszótár, 1-2.* (vortaro, kunaŭtoro, 1978)
* *Az iszlám. Források* (1988)
* *Studies in honour of Károly Czeglédy on the occasion of his eightieth birthday* (kompilaĵo, 1994)
* *Szúfizmus és mágia. Amulettek az iszlám világából* (redakto, 2009; ankaŭ angle)
* *A Magical Banner with the Representation of Paradise from the Tareq Rajab Museum in Kuwait.* (2012)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio kaj aprezo
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arabistoj
Kategorio:Hungaraj egiptologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tsegaye Gabre-Medhin

**Tsegaye GABRE-MEDHIN**, ankaŭ *Gebre-Medhin* (; naskiĝis la 17-an de aŭgusto 1936 en vilaĝo Boda, proksime de Agere-Hyiwot (Ambo), Etiopia Imperio - mortis la 25-an de februaro 2006 en Manhatano) estis etiopia poeto kaj verkisto, dramisto kaj publika figuro.

Li estis poeto, dramisto, eseisto kaj artisto. Lia gepatra lingvo estis oromifa. En la 1940-aj jaroj li publikigis diversajn poemojn, teatraĵojn, eseojn kaj kantotekstojn. Li verkis en la Amhara lingvo. Liaj samlandanoj komparis lin kun Shakespeare. Li tradukis kelkajn verkojn de tiu sama aŭtoro (Otelo), de Brecht (*Patrino Kuraĝo kaj ŝiaj infanoj*) kaj de Molière (''Le Tartuffe ou l'Imposteur* kaj *Le Médecin malgré lui*) en la Amhara lingvo. 

Interalie, Gabre-Medhin estas la aŭtoro de la himno de la Afrika Unio.

Liaj plej famaj verkoj estas la teatraĵoj *Tewodros* (pri imperiestro Teodoro la 2-a), Petros je la Horo (pri la kleriko Abune Petros, kiu batalis kontraŭ la italoj dum la Dua Ital-Abisina Milito ), La Orakolo de la Oda Arbo (1965; pri la malfacilaĵoj de la vivo en etiopa vilaĝo), Aŭtuno (1965), kaj aliaj. Li ankaŭ estis vaste konata kiel tradukisto: li parolis la anglan, francan kaj germanan lingvojn sed li verkis siajn poemojn kaj en la Amhara kaj en la angla. 

Li estis entombigita en la Katedralo de la Sankta Triunuo apud la imperiestro Haile Selassie la 1-a.

## Vidu ankaŭ 
* Gibreab Teferi
* Befeqadu Hailu

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *Literaturo kaj la afrika publiko*, De Tsegaye Gabre-Medhin
* *Tributo al Tsegaye Gabre Medhen'' Tezeta.org
* Etiopia heroo: Tsegaye Gabre-Medhin de Richard Pankhurst
* Tsegaye Gabre-Medhin

Kategorio:Oromoj
Kategorio:Poetoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Etiopiaj verkistoj
Balázs Major

'*** [balAĵ major], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Major Balázs*' estas hungara arkeologo, arabisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
La familio Major laboris en Tripolo inter 1986-1989, kie la juna Balázs konatiĝis pri la arabaj lingvo, kulturo kaj vivo. Li maturiĝis en franciskana gimnazio en Esztergom en 1993, poste li akiris diplomojn pri arabio (2000), arkeologio (2003) kaj historio (2004) en Scienca Universitato Loránd Eötvös, dum en la studjaro 1999 li studis en Damaska Universitato. Jam ekde 1997 li faris arkeologiajn esplorojn enlande en Esztergom, Kesztölc kaj Sárisáp, eksterlande en Sirio, Irako, Libano kaj Rumanio, krome ekde 2000 li instruis en Katolika Universitato Péter Pázmány. En 2008 li akiris sciencan gradon Ph.D. en Kardifa Universitato. Ekde 2012 li estis ankaŭ institutestro. Ekde 2006 li gvidis la arkeologiajn esplorojn en Margat. Li ricevis premiojn en 2016 kaj 2022.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Crusader Towers of the Terre de Calife.* (1999)
* *Medieval Rural Settlements in the Syrian Coastal Region (12th and 13th Centuries).* (disertaĵo, 2008)
* *Középkori daruszerkezetek a szíriai Qal’at al-Marqabban.* (2012)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* intervjuo, fine biografieto hungare kun fotoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkeologoj
Kategorio:Hungaraj arabistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kastelo de Sajókaza

La **kastelo de Sajókaza** aŭ konata pri la iama posedanto **Kastelo de Radvánszky** [radvAnski] estas historia monumento en vilaĝo Sajókaza (Hungario).
eta|maldekstre|Kastelo de Sajókaza

## Historio 
En tiu loko estis mezepoka konstruaĵo, ĝi estis menciita kiel simpla moŝta konstruaĵo en 1718, ruino en 1751. La familio Radvánszky estis tie bienulo ekde 1756. La kastelo estis konstruita laŭ klasikismo en 1830, sed supozeble pli frue estis tie ia baroka domego. En 1863 la kastelo estis pligrandigita. En la unua duono de la 20-a jarcento ĝi ankoraŭ havis faman bibliotekon (14 mil volumoj) kaj arkivejon, kie estis legebla manuskripta poemaro de Bálint Balassi. La granda parko ĉirkaŭ la kastelo iam etendiĝis ĝis la rivero Sajó, sed la parko nun signife reduktiĝis. Dum la socialismo bazlernejo funkciis en, sed nun la kastelo jam estas malplena, ĉar oni konstruis modernan lernejon.

## Konstruaĵo 
La teretaĝa (tamen parte unuetaĝa) kastelo ne havas evidentan geometrian formon. La fasado estas malsimetria, dekstre aldonaĵo rompas la simetrion. Meze estas arkadoj, tiu parto malreliefas. La menciita aldonaĵo estas etaĝa, same la malfasada parto. Tie la meze parto reliefas.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare
* video 

Sajokaza
Ĵigansko

**Ĵigansk**, esperante **Ĵigansko** () estas loĝloko en la azia parto de Rusio, en la vastega geografia regiono Siberio. La loĝloko estis fondita en jaro 1632 kadre de kozaka ekspedicio de Pjotr Beketov. Laŭ la stato de  en la loĝloko vivis  . Administre ĝi apartenas al la For-orienta federacia regiono kaj al la Respubliko Jakutio (*Saĥa*). 

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Loĝlokoj de Jakutio
Ordena burgo

**Ordena burgo**,  (pluralo *Ordensburgen*), estas devene germana termino signifanta "kastelo de (milita) ordeno". Ĝi estas uzata specife por la fortikigitaj strukturoj konstruitaj de la krucmilitistoj de la Ordeno de germanaj kavaliroj dum la Mezepoko.

## Mezepokaj *Ordensburgen* 
*Ordensburgen* estis origine konstruitaj de la Livoniaj Fratoj de la Glavo kaj poste de la Ordeno de germanaj kavaliroj kaj de la Livonia Ordeno por fortikigi teritorion de la eksa teritorio de la baltaj praprusoj (kiu poste en la 16-a jarcento iĝos la duklando Prusio) kaj Livonio kaptitan de la indiĝenaj loĝantaroj - praprusoj, litovoj kaj indiĝenaj popoloj de tio, kio nun estas Latvio kaj Estonio. Poste, *Ordensburgen* estis uzataj por ataki la Grandduklandon Litovion.

Ĉar ili estis konstruitaj kaj uzataj de religiaj armeaj ordenoj, la *Ordensburgen* ofte similis al monaĥejoj. Kvankam ili estis konsiderinde pli grandaj ol tiuj en la Sankta Romia Imperio de germana nacieco, ili estis multe pli maloftaj en la Monaĥa ŝtato de la Ordeno de germanaj kavaliroj.

Dum normala kastelo en la Sankta Romia Imperio de germana nacieco kontrolus ĉirkaŭ 38 km², kastelo de la Ordeno de germanaj kavaliroj kontrolis 370 km² en Prusio kaj 789 km² en Kurlando kaj Livonio inkluzive de la nuna Estonio. La malmultaj malgrandaj kasteloj estas konsiderataj vasaloj, dum la pli grandaj servis kiel arsenaloj kaj fortikaĵoj dum la Nordaj Krucmilitoj. Ili estis speciale konstruitaj por koloniigi la respektivajn landojn kaj popolojn per konkerado kaj tenado de teritorio.

Plej multaj ordenaj kasteloj estis rektangulaj, eĉ kvadrataj laŭ formo, konstruitaj el ruĝa briko kaj sen belfrido (germane "Bergfried", la ĉefa fortikaĵa turo). Multaj kasteloj tute ne havis turojn, ĉar la "potenca kvadrangulo" de la fortikaj muroj estis konsiderata sufiĉa por defendo.

[center|eta|640px|Panorama vidaĵo de al [Marienburg (ordena fortikaĵo)|ordena fortikaĵo Marienburg]]

Kategorio:Livonia Ordeno
Kategorio:Ordeno de germanaj kavaliroj
Engana imperikolombo

La **Engana imperikolombo** (*Ducula oenothorax*) estas specio de birdoj de la kolomba familio *Columbidae*, kaj unu el la kvardeko da specioj de la genro *Ducula*, kiu vivas en Sudorienta Azio kaj Oceanio. Ĝi estas specio de specikomplekso *Aenea*, kiu enhavas pli ol 20 samgenrajn speciojn. 

Ĝi estas endemia de la insulo Engano, ĉe Sumatro, Indonezio. Ili estas ĉasataj de lokanoj por manĝo. Ilia vivmedio estas de arbaroj, arbustaroj, kaj tre degraditaj iamaj arbaroj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
*

Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Ĉina Kongreso de Esperanto

eta|Ĥoro de Hunan-a Esperanto-Ligo en la 7-a Ĉina Kongreso de Esperanto (2007)
La **Ĉina Kongreso de Esperanto** estas nacia kunveno de la ĉina esperantistaro, kiun organizas Ĉina Esperanto-Ligo ekde 1985. Ĝi kutime okazas ĉiun duan jaron.

## Tabelo de la ĝisnunaj kongresoj 
## Referencoj
Kategorio:Ĉina Esperanto-Ligo
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Ĉinio
Narodnaja Volja

**Narodnaja Volja** (; do*Popola Volo*, ankaŭ en la senco de *Popola Libereco*) estis socialrevolucia sekreta societo en la Rusia Imperio kiu organizis en la 1881-a jaro la mortigon de caro Aleksandro la 2-a.

Ĝi naskiĝis post dupartiĝo de la movado *Zemlja i volja* (1879) kiu intencis porti la revolucion popolen (*Narodniki,* amikoj de la popolo). Celoj iliaj estis la detronigo de la caro, la okazigo de liberaj kaj ĝeneralaj balotoj, nomumo de legitimiĝeblaj popolaj reprezentantoj, parollibereco, gazetarlibereco kaj havigo de konstitucio. Je lia konto estis ankaŭ la malfiaska atenco per eksplodigiloj en marto 1881 apud la peterburga kanalo Gribojedov; samloke estiĝis poste la katedralo de la Resurekto de Kristo. 

Oĥrano sukcesis trovi presitejojn kaj bomb-produktejojn kaj neniigi la tutan organizaĵon, ne laste danke al spiono ene de la ĉefa organizkomitato Sergej Petroviĉ Degajev La anoj unuj estis ekzekutitaj, aliaj ekzilitaj aŭ enprizonigitaj je eksaj fortresoj. 

Membroj estis i.a. Stepan Ĥalturin, Vera Figner, Miĥail Frolenko, Nikolaj Jung, Nikolaj Ivanoviĉ Kibaljĉiĉ, Sofja Perovskaja, Józef Piłsudski, Aleksandr Solovjoj, Aron Zundeleviĉ, Arkadi Tirkov, Meir Dizengoff, Aleksandr Uljanov, Ljudmila Volkenŝtajn. La sovetia verkisto Jurij Trifonov akceptis la historion de la ribeloj, post studoj en arkivoj, en 1973 kiel intrigo por la romano *Njeterpenije* (malpacienco).

## Literaturo 
* Astrid von Borcke: *Gewalt und Terror im revolutionären Narodničestvo. Die Partei Narodnaja volja (1879–1883). Zur Entstehung und Typologie des politischen Terrors im Rußland des 19. Jahrhunderts* (=Berichte des Bundesinstituts für Ostwissenschaftliche und Internationale Studien, 35/1979). Bundesinstitut für Ostwissenschaftliche und Internationale Studien, Köln 1979
* Григорий Семенович Кан: *Народная воля. Идеология и лидеры,* Probel, Moskvo 1997, ISBN 5-89346-006-5

## Eksteraj ligiloj 
* ruslingvaj fontoj
*  Лариса Тимофеевна Сенчакова: "Народная воля" - ĉe: *hrono.ru* 
* "Narodnaja Wolja" - ĉe: *Sozialistische Klassiker 2.0* 
## Notoj
Kategorio:Terorismaj organizaĵoj
Kategorio:Socialismaj partioj en Rusio
Kategorio:Politikaj partioj de la Rusia Imperio 
Kategorio:Revoluciaj organizaĵoj

Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1879
Kategorio:Politikaj partioj malfonditaj en 1884
Ede Rehatsek

**Ede Rehatsek** [rehaĉek] laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Rehatsek Ede** estis hungara orientalisto, tradukisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Rehacsek* [rehaĉek], liaj personaj nomvariantoj estis *Eduard* aŭ *Edward*. 

 naskiĝis  en Újlak (Slavonio, Kroata reĝlando, Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempe en Kroatio), li mortis  en Bombajo (Brita imperio, Brita Hindio, nuntempa Mumbajo en Barato).

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Pécs, poste li akiris inĝenieran magistron en Institutum Geometricum en 1841. Post la diplomo li vizitis Francion, inter 1843–1847 li vivis en Nov-Orleano, poste ĝis sia morto en Bombajo. Li dediĉis multon da sia tempo al studado de orientaj lingvoj kaj literaturoj, tradukado kaj verkado. Inter 1847 kaj 1871 li instruis matematikon kaj lingvojn en :en:Wilson College, Mumbai, post la pensiuliĝo ĝuste jardekon en la loka universitato. Liaj artikoloj aperis en germanaj kaj anglaj revuoj. Li flue parolis dek du lingvojn kaj li estis skrupule dediĉita al fideleco de siaj tradukoj, kiam tia fideleco al maldelikataj rakontoj de la orienta literaturo povus konduki al okcidentaj procesigoj pro pornografio. Li estis kremaciita laŭ la hindua maniero (supozeble kiel la unua aŭropano tiele).

## Elektitaj kontribuoj 
* Mumtaz Farahi: *Amusing Stories and Fortune and Misfortune* (1871, 2009) 
* Ibn Ishak: *The Life of Muhammad, Apostle of Allah* (la profeta biografio). (2003)
* Mosleh-od-din Sadio: La Florejo. (1966) 
* *The Beharistan (Abode of Spring): A Literal Translation from the Persian*. (2010)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 15-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj orientalistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kim Dracula

**Samuel Wellings**, kiu uzas la artistan nomon **Kim Dracula**, estas aŭstralia muzikisto el Hobarto, Tasmanio. Li faras alternativan kaj sendependan muzikon, kiu fariĝis populara en TikTok. Kim Dracula estas konata pro siaj originalaj kantoj kaj ĉar li faris metalajn versiojn de kantoj kiuj normale ne estas en tiu ĝenro. Li famiĝis en YouTube pro sia kanto "Make Me Famous" (Famigu min) el sia albumo *A Gradual Decline In Morale*. Antaŭ sia soloa kariero, li estis tamburisto por pluraj bandoj, inkluzive de *The Dead Maggies*, folk-punka grupo el Tasmanio. Li ankaŭ estis la kantisto por la aŭstralia metalbando *Jesterpose*, kiu ekestis en 2017 kaj eldonis EP-on nomitan *COVID-19* en 2020.

La nomo "Kim Dracula" venas de la kanto "Kimdracula" de *Deftones*, en ilia albumo *Saturday Night Wrist*.

Kategorio:Aŭstraliaj muzikistoj
Horst Beseler

**Horst BESELER** (naskiĝinta la  en Berlino, mortinta la  en Teterow) estis germana verkisto. En 1952 edzigis lin la fotistino Edith Rimkus.
## Vivo 
Estante filo de fervojisto li frekventis nehumanisman gimnazion antaŭ rekrutiĝo por Wehrmacht en 1944. Kaptite fare de la Usona Armeo li laboris inter 1945 kaj 1947 kiel teknikisto kaj telefonisto en filmkopiejo de la sovetiaj okupantoj je Berlin-Johannisthal. Poste li ĵurnalistis por la komunismaj gazetoj "Junge Welt" kaj Neues Deutschland. De 1952 li vivis kiel liberprofesia verkisto en Hinzenhagen (Kuchelmiß).
## Graveco
Beseler verkis romanojn, rakontojn, feljetonaĵojn kaj scenarojn. Serio da verkoj por infanoj kaj junuloj estas de li. La libro *Käuzchenkŭle* el la 1965-a jaro nombriĝis inter la plej popularaj porjunulaj verkoj de GDR iĝonte deviga enlerneja legotaĵo. kaj ĝuis en 1969 samtitolan filmigon.

Beseler, kiu neniam iĝis partimembro ĉe SED, aliĝis al Verkista Ligo de GDR. De 1973 li prezidantis en la Distrikto Schwerin kaj de 1978 li estraranis tutrespublike. Li ricevis i.a la sekvajn premiojn:  
*1957: Theodor-Fontane-premio pri artoj kaj literaturo (distrikto Potsdam)
*1966: Erich-Weinert-medalo
*1973: Fritz-Reuter-premion
*1978: meritordeno *Vaterländischer Verdienstorden* (en bronzo; GDR)
*1982: Nacia premio de GDR pri artoj kaj literaturo (2-a klaso) 

## Verkoj 
* *Die Moorbande*, Berlin 1952 (rakonto)
* *Heißer Atem*, Berlin 1953
* *Die Moorbande*, Berlin 1953 (teatraĵo)
* *Im Garten der Königin*, Berlin 1957
* *Verliebt in Berlin*, Berlin 1958 (kune kun Edith Rimkus)
* *Bullermax*, Berlin 1964 (kune kun Edith Rimkus)
* *Käuzchenkuhle*, Berlin 1965
* *Matti im Wald*, Berlin 1966 (kune kun Edith Rimkus)
* *Die Linde vor Priebes Haus*, Berlin 1970
* *Jemand kommt*, Berlin 1972
* *Auf dem Fluge nach Havanna*, Berlin 1973
* *Tiefer blauer Schnee*, Berlin 1976
* *Tule Hinrichs’ Sofa*, Berlin 1981
* *Der lange Schatten*, Berlin 1987
* *Der Fall schwarze Eule*, Schwerin 1997

## Filmaro 
* 1960: Ein neuer Tag bricht an (scenaristo, kunverkinto)
* 1961: Der Tod hat ein Gesicht (scenaristo, kunverkinto)
* 1963: Nebel (scenaristo, kunverkinto)
* 1969: Käuzchenkuhle
* 1973: Auf dem Flug nach Havanna (televide)
* 1981: Tiefer blauer Schnee (televide)

## Literaturo 
* Karin Kögel: *Internationalistischer Ideengehalt zu Werken Horst Beselers, Kurt Davids, Günter Görlichs und Alfred Wellms,* DDR-Zentrum für Kinderliteratur, Berlin 1980 (=Schriftenreihe zur Kinderliteratur, 9)
* Gundula Engelhard: *Der Schriftsteller Horst Beseler in der gesellschaftlichen Literaturkommunikation der DDR (1952–1982). Seine kunstliterarischen und literaturpublizistischen Beiträge zur Kinderliteratur,* Güstrow 1985 

## Eksteraj ligiloj 
*  
*ligiloj ĉe DDB
*informoj je IMDb 
* "Käuzchenkuhle: Ein Krimi als Schullektüre" - ĉe: *Märkische Oderzeitung,* 23.12.2005 

## Notoj 
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Kulturo de GDR
Kategorio:Personoj de GDR 
Kategorio:Germanaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Scenaristoj 
Kategorio:Germanaj ĵurnalistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1925
Kategorio:Mortintoj en 2020
Götz Schregle

**Götz SCHREGLE** (naskiĝinta la  en Erlangen, mortinta en 2014 en Munkeno) estis germana arabisto.

Estante filo de la instruisto kaj iama registarestro de Meza Frankonio Hans Schregle li publikigis en 1974 la furoran vortaron *Deutsch-arabisches Wörterbuch* kiu siaspece taksatas eĉ hodiaŭ la plej grava. Tamen la iniciato pri alidirekta vortaro (do el la araba en la germanan), laŭ la tradicio de Hans Wehr, neniam finiĝis, eble pro kvereloj kun la germanaj eldonistoj. Vortarfarada kunlaborinto de li estis Tawfik Borg.

Liaj studoj de la araba ne komenciĝis antaŭ la jaro 1953-a. Tamen estu dirata ke jam lia patro intersiĝis pri la araba. Götz Schregle doktoriĝis en 1960 ĉe la universitato de Erlangen/Nürnberg. Schregle tradukis en la germanan *Katar al-Nada* pri egiptino transprenanta la rolon de sia edzo. 

## Verkoj (elekto) 
* *Die Sultanin von Ägypten. Šaǧarat ad-Durr in der arabischen Geschichtsschreibung und Literatur,* Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 1961 
* *Deutsch-arabisches Wörterbuch*. Harrassowitz Verlag, Wiesbaden 2002, ISBN 3-447-01623-X (represo de la eldono de 1974)

## Literaturo 
* Adel S. Ali: ''"Konzept, Aufbau und Probleme eines zweisprachigen (Lerner-)Wörterbuchs. Untersuchungen an Hand von Götz Schregles 'Deutsch-arabischem Wörterbuch'" - disertacio, Trier 2004

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB
*teksto de la vortaro germana-araba - ĉe: *archive.org*

Kategorio:Arabistoj
Kategorio:Germanaj filologoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1923
Kategorio:Leksikografoj
Tawfik Borg

**Tawfik BORG** (arabe: *توفيق برج*; naskiĝinta en 1933 en Tanto) estas egipta filologo pri la araba lingvo.
## Vivo
Studinte ĉe institucioj de Al-Azhar li doktoriĝis ĉe la universitato de Munkeno. Poste li en Kairo docentis ĉe la fakultato por interpretistoj. Inter 1973 kaj 1988 li faris kursojn de la araba ĉe la universitato de Hamburgo kaj kunlaboris por la vortaro de Götz Schregle. 

Tiam estiĝis ankaŭ lia furora lernolibro *Arabisch für Aŭsländer* (alitotoliĝota en 1986 je *Modernes Hocharabisch*). Por la publikigo de libroj liaj ekzistis inter 1976 kaj 2014 Hamburge la eldonejo *Verlag Borg GmbH*. En 1977 li iĝis universitatprofesoro pri la ŝemida lingvaro en Kairo en kiu kampo li tamen nur mallonge aktivis. Ĉar li preferis li la konatigon de islamologion en la germana. 

## Verkoj (elekto) 
* disertacio: *Quellenstudien zu William Wright: A grammar of the Arabic language*. München 1969
* lernoliboj:
** *Modernes Hocharabisch* (araba titolo: *العربية الحديثة للأجانب*) – Grundstufe (2 vol.), Mittelstufe (2 vol.)
** *Ägyptisch-Arabisch für Ausländer*
** *Arabisch für Kinder im Ausland*
** noveloj: *Durch das Türloch* (من ثقب الباب), *Sabir zwischen Tatsache und Phantasie* (صابر بين الحقيقة والخيال), *Die Sykomore* (شجرة الجميز), *Die verlorene Klage* (الشكوى المفقودة)

## Literaturo 
* "Stilles Heimweh nach Al-Azhar", ĉe: *Ägypter in der Bundesrepublik Deutschland,* Moos, Gräfelfing vor München |Datum 1985, ISBN 3-89164-009-9, p. 66-67 

## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB
* tawfikborg33.blogspot.com blogo de T. Borg (2011)

Kategorio:Arabistoj
Kategorio:Egiptaj sciencistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1933
Kategorio:Germanaj instruistoj
Cikonioj (pentraĵo)

**Cikonioj**  (pole **Bociany**) - estas olea pentraĵo de pola pentristo Józef Chełmoński pentrita en 1900 jaro. La verko troviĝas en la kolekto de Nacia Muzeo en Varsovio.

## Priskribo
La pentraĵo estis kreita en la periodo, kiam Chełmoński, post reveno de Munkeno, ekloĝis en mazovia vilaĝo Kuklówka. Tie li pentris multajn pentraĵojn pri vilaĝaj temoj, ĉefe pejzaĝoj kun kampoj, sovaĝaj birdoj kaj laborantaj kamparanoj.  La *Cikonioj* pentrita en 1900 jaro, estis unuafoje montrita en varsovia pinakoteko „Zachęta” unu jaron pli poste. La pentraĵo estis bone pritaksita per artokritikistoj, kiuj laŭdis la verkon pro kapto de tipe pola naturo, karakterizaj homaj figuroj kaj pro la etoso.

Sur la pentraĵo kamparano kun akompananta al li filo, rigardas cikoniojn flugantajn en la ĉielo. La kamparano sidas sur la verda, florplena herbejo, ripozante dum paŭzo en plugado kaj manĝante de duobla poto. En la horizonto estas videbla vico de brunaj, vilaĝaj domoj kun tegmentoj kovritaj per pajlo kaj poplo kun cikonia nesto. Flanke, sur plugita jam parto de kampo, staras du virbovoj. Chełmoński per la pentraĵo montras vilaĝon de ne tro bela flanko, montras ĉiutagan, ordinaran vivon. Kun granda talento li kunigas kaptitan momenton (flugon de birdoj, ekrigardon de homoj) kun pejzaĝo, ties nebulaj koloroj kaj statikeco.

## Referencoj 
Kategorio: Pentraĵoj de Józef Chełmoński
Kategorio:Pentraĵoj de 1900
Kategorio:Cikonioj
N-S 82 Březinka

**N-S 82 Březinka** estas memstara infanteria fuorto konstruita en la II-a grado de rezistkapablo, kiu estis konsisto de la fortikaĵa sistemo de Ĉeĥoslovakio.

## Historio
La fuorto estis konstruita en la jaro 1937 kiel konsisto de  PGK V Náchod enkadre de tiama konstrua subsektoro Polsko. En la tempo de mobilizo en septembro de 1938 ĝi estis plene ekipita kaj armigita. Dum la dua mondmilito ĝi estis, simile kiel plimulto de la pezaj objektoj damaĝigita per forigo de blendaj elementoj, post la milito ĝi kadukiĝis estante forgesita. En la jaroj 1988 – 2000 ĝi estis rekonstruita fare de Klubo de armea historio Náchod en la staton en la jaro 1938. La fuorto troviĝas proksime de artileria fuortaro Dobrošov.

N-S 82 "Březinka" estas memstara, ambaŭflanka, duetaĝa infanteria fuorto, konstruita en la II-a grado de rezistkapablo. La objekto estis konstruita en deklivo kaj tial ĝi estas altece dividita. Per la maldekstra grupo de armiloj ĝi fermis valon de Běloves kaj komune kun pluaj memstaraj objektoj kaj artileriaj armiloj el Dobrošov ĝi defendis la ĉefan aliran vojon al Náchod. Per la dekstra grupo de ĉefaj armiloj ĝi kreis pafbaraĵon direkte al la najbara objekto N-S 81 Lom kaj al la fuortaro de Dobrošov. Oni kalkulis por la objekto garnizonon de 32 viroj.

La objekto estis betonigita konekse en la 4-a – 9-a de okrobro 1937. Ĝi estas ekipita de borita, 61 metroj profunda puto. Kubaturo de ferbetono atingis 1365 kubaj metroj.

## Armilaro 
**direkte al Náchod (maldekstra flanko)**
* kontraŭtanka kanono mod. 36 de kalibro 47 mm kunigita kun peza maŝinpafilo mod. 37 de kalibro 7,92 mm
* du kunigitaj maŝinpafiloj mod. 37 de kalibr 7,92 mm direkte al Náchod
* peza maŝinpafilo mod. 37 de kalibro 7,92 mm en la kloŝo

**direkte al Dobrošov (dekstra flanko)**
* du pezaj maŝinpafiloj mod. 37
* malpeza maŝinpafilo mod. 26 de kalibro 7,92 mm en la kloŝo

**sub betono**
* 4 malpezaj maŝinpafiloj mod. 26 por ŝirmi pafejojn de la ĉefaj armiloj kaj la enirejo
* 2 grenad-deglitiloj

## Aliro 
* de Lázně en Běloves piede preter hotelo Bonato rekte en monteton sur la turisma marko
* de fuortaro Dobrošov piede sur la verda  turisma marko

## Rilataj artikoloj
* Subsektoro 3./V. Polsko

## Pluaj fotoj

N-S 82 - levá střílna.JPG|Pafejoj maldekstre
N-S 82 - prava střílna.JPG|Pafejoj dekstre
N-S 82 Březinka.jpg|Fuorto Březinka

Kategorio:Infanteriaj fuortoj
Kategorio:Muzeoj de ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj
Kategorio:Muzeoj en distrikto Náchod
Kategorio:Konstruaĵoj en Náchod
Kuprozono

La **kuprozono** (, ) estas natura regiono en Centra Afriko, kiu situas ĉe la limregiono inter la centro de norda Zambio kaj la plej sudorienta Demokratia Respubliko Kongo. Ĝi estas konata pro kuprominado kaj estas la dua plej granda tutmonda rezervo de kupro, ĉirkaŭ triono de la grandeco de la geologia rezervo en Ĉilio.

Tradicie, la termino *kuprozono* inkluzivas la minregionojn de la provinco Kuprozono de Zambio (precipe la urboj Ndola, Kitwe, Chingola, Luanshya, kaj Mufulira aparte) kaj la provincojn Supra Katango kaj Lualabo de la Demokratia Respubliko Kongo (precipe Lubumbashi, Kolwezi, kaj Likasi). 

En iuj kuntekstoj la termino *kuprozono* povas tute ekskludi Kongon. La kuprozono de Zambio fariĝis provinco baldaŭ post sendependeco en 1964, kiam ĝi estis nomita "Okcidenta provinco". Prezidanto Kenneth Kaunda ŝanĝis la nomon al ĝia nuna "provinco kuprozono" aŭ *province ceinture du cuivre* en 1969. Ekde la tempo de la ekspansio de la bantua lingvaro de antaŭ 4000 xis antaŭ 2000 jaroj, kaj la regionoj Katanga de Kongo kaj la regionoj kuprozono de Zambio tradicie nomiĝas "Ilamba" aŭ "Lamba lando", laŭ la etnoj de lamboj malproksime parenca al la lundaoj. Ambaŭ provincoj estas entute riĉaj je minerala riĉeco, ne nur je kupro.

Kategorio:Geografio de Zambio
Kategorio:Geografio de la Demokratia Respubliko Kongo
Drago Jančar

**Drago JANČAR** (naskiĝis la 13-an de aprilo 1948 en Mariboro, Jugoslavio) estas slovena verkisto, dramisto, eseisto kaj ĵurnalisto. Li estas konsiderata unu el la plej gravaj figuroj en la nuntempa slovena literaturo.

Li ankaŭ estas konata pro siaj politikaj komentoj kaj sia implikiĝo en la slovena socio. 

Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn lingvojn.  Li ricevis la Premion France Prešeren (1993), la Eŭropan Premion Arnsberg por Mallonga Fikcio (1994), la Premion Herder (2003), la Premion Jean Améry por Eseoj (2007), la Eŭropan Premion por Literaturo (Strasburgo, 2011), ktp.

## Vivo 
Jančar komencis verki kiel adoleskanto. Liaj unuaj noveloj estis publikigitaj de la revuo *Mladina*. Jančar studis juron. Li fariĝis ĉefredaktoro de la studenta gazeto *Katedra*.  Tamen, li venis en konflikton kun la reganta Komunista Partio kiam li publikigis kritikajn artikolojn pri la partio. Tio kondukis al tio, ke li devis forlasi la gazeton. Baldaŭ poste, li ricevis laborpostenon kiel asistanto ĉe la ĉiutaga gazeto *Večer* el Mariboro.  Inter 1987 kaj 1991, li forte partoprenis en la demokratiigo de sia patrujo kaj ankaŭ estis prezidanto de la Slovena PEN-Centro (organizaĵo kies celo estas antaŭenigi amikecon kaj intelektan kunlaboron inter verkistoj tutmonde). En 1993, li ricevis la Premion Prešeren, la plej altan premion por literatura kaj arta atingo en Slovenio. En 1994 li ankaŭ gajnis la Eŭropan Premion por Novelo por plej bona novelo.

## Verkaro 
### Romanoj 
* Petintrideset stopinj (1974)
* Galjot (1978)
* Severni sij  (Nordaj Lumoj, 1984)
* Zvenenje v glavi (1998, franca literatura premio L'Inapercu, 2012)
* Katarina, pav in jezuit (2000)
* Graditelj (Gradiento, 2006)
* Drevo brez imena (Arbo de la Mortintoj, 2008)
* To noč sem jo videl (Ĉi-nokte mi vidis min mem, 2010)

### Teatraĵoj 
* Disident Arnož en njegovi (1982)
* Veliki briljantni valček (1985)
* Vsi tirani mameluki so hud konec vzeli... (1986)
* Daedalus (1988)
* Clements padec (1988)
* Zalezujoč Godota (1988)
* Halštat (1994)
* Severni sij (2005)
* Lahka Konjenica (2006)

### Kolektoj de noveloj 
* Romanje gospoda Houžvičke (1971)
* O bledem hudodelcu (1978)
* Smrt pri Mariji Snežni (1985)
* Pogled angela (1992)
* Prikazen iz Rovenske (1998)
* Človek, ki je pogledal v tolmun (2004)

### Kolektoj de eseoj 
* Terra Incognita (1989)
* Poročilo iz devi dežele (1991)
* Razbiti vrč (1992)
* Disputo de Adamom Michnikom (1992)
* Egiptovski lonci mesa (1995)
* Brioni (2002)
* Privlaĉnost praznine (2002)
* Šala, ironija in globlji pomen (2004)
* Duša Evrope (2006)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Jean Améry-Premio al Drago Jančar 

Kategorio:Slovenaj verkistoj
Kategorio:Slovenaj dramistoj
Paul Nizon

**Paul NIZON** (naskita la 19-an de decembro 1929 en Berno) estas svisa arthistoriisto kaj verkisto. 

## Vivo 
Nizon estas la filo de rusa kemiisto.  Li studis arthistorion, klasikan arkeologion kaj germanajn studojn ĉe la universitatoj de Berno kaj Munkeno. En 1957 li doktoriĝis pro disertacio pri Vincent van Gogh. Ekde 1961 li estis artkritikisto por *la Neue Zürcher Zeitung*. Li rezignis pri tiu ĉi posteno por vivteni sin kiel sendependa verkisto. Li loĝas en Parizo ekde 1977.  

Li estis vizitanta profesoro ĉe diversaj eksterlandaj universitatoj, kiel ekzemple la Universitato de Frankfurto en 1984 kaj la Universitato de Vaŝingtono en Sankta Luiso, Misurio, en 1987.

Ekde 1971, Nizon apartenas al la organizaĵo de aŭtoroj *Autorenverband Autorinnen und Autoren der Schweiz* kaj ekde 1980 *al la Deutschschweizer PEN-Zentrum*. Ekde 2011, li estas membro de *la Deutschen Akademie für Sprache und Dichtung* en Darmstadt. Lia arkivo estas konservata en la Svisaj Literaturaj Arkivoj en Berno.

## Verkaro 
* *Die gleitende Plätze* (1959)
* *Canto* (1963)
* *Untertauchen. Protokoll einer Reise* (1972)
* *Stolz. Roman* (1975)
* *Taubenfraß* (1999)
* *Abschied von Europa* (2003)
* *Das Drehbuch der Liebe. Journal 1973–1979* (2004)
* *Die Republik Nizon. Eine Biographie in Gesprächen* (2005)
* *Die Zettel des Kuriers. Journal 1990–1999* (2008)
* *Urkundenfälschung. Journal 2000–2010* (2012)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Literatura postlasaĵo de Paul Nizon en la arkiva datumaro HelveticArchives de la svisa Nacia Biblioteko
* Eldonoj de kaj pri Paul Nizon en la katalogo Helveticat de la svisa Nacia Biblioteko

Kategorio:Svisaj verkistoj
Kategorio:Svisaj arthistoriistoj
Hans Schregle

**Hans SCHREGLE** (naskiĝinta la  en Nurenbergo, mortinta la  en Erlangen) estis germana instruisto, sportfunkciulo kaj politikisto de SPD. Post la Dua Mondmilito li estis mallonge ĉefurbestro de Ansbach kaj de oktobro 1945 registarestro de Supra (ĝis 1948) kaj Meza Frankonio (ĝis 1958).

## Vivo 
Estante filo de selisto kaj ledofabrikanto li studis ĉe la universitato de Erlangen. Post ekstudo de botanikisto li finstudis latinidajn lingvojn kaj anglistikon. Paralele interesas lin la lingvoj rusa kaj araba; sed ankaŭ botanikisto kaj arthistorio daŭre estis flegataj de li. Inter 1946 kaj 1947 li prezidantis ĉe la piedpilka klubo *1. FC Nürnberg* post jam antaŭaj aktivadoj porsocietaj. En 1911/12 li ĝuis stipendion de la Bavara ministrio pri edukado estante en Châteauroux. En aŭgusto 1914 li finekzameniĝis altlerneje pri romanistiko post kiam li kontinuigis studojn de la germana literaturo. Poste li plurajn monatojn estis en Londono. Post la reveno li doktoriĝis pri la goeta verko *Götz von Berlichingen*. Dum la Unua Mondmilito li ne devis soldati pro akcidento kiel infano. Alternative li aktivis en Grafenwöhr kiel interpretisto en internigejo de francaj militkaptitoj. Pli malfrue li ekaktivis ĉe la Humanisma gimnazio de Erlangen.

Baldaŭ ekinteresiĝis li pri politiko malŝatante la naziismon. En junio 1931 li publikigis en la gazeto "Erlanger Volksblatt" la artikolon malporhitleran *Hitler-Narkose und was dahinter steckt*. Post la potencakiro de la nazioj li estis enprizonigita en marto 1933. Antaŭe li sukcese avertis plurajn judojn pro minaconta arestiĝo kaj helpis al kelkaj fuĝi eksterlanden. Destinite por restado en Dachau li sendiĝis en novembro 1933 al Ansbach por lernigistado engimnazia. Tie li renkontis Robert Limpert kaj aliajn kontraŭfaŝistojn.

Kiam la Usona Armeo liberigis Ansbach en la 18-a de aprilo 1945, la urba komandanto Edward Haiĝt nomumis lin urbestro. En oktobro 1945 li politike engaĝiĝis kiel registarprezidanto. Tiam li honoris ministron John J. McCloy por ties malhelpo de la detruo de la historia urbeto Rothenburg ob der Tauber. Ekde la 30-a de aprilo 1949 li fariĝis registara ĉefo de Meza Frankonio. Post pensiiĝo li reiris al Erlangen.

## Familio kaj honoroj 
Edzigis lin Marie Rothmund naskonta du filojn, la juriston Johannes Schregle (* 1922) kaj la arabiston Götz Schregle (1923-2014). En Ansbach oni nomis por li straton *Schreglestraße*.

## Eksteraj ligiloj 
* "Dr. phil. Hans Schregle"  - ĉe: *Haus der Bayerischen Geschichte*
* 

## Literaturo 
* Karl Ritter von Klimesch (eld.): *Köpfe der Politik, Wirtschaft, Kunst und Wissenschaft*. Verlag Johann Wilhelm Naumann, Augsburg 1951
* Hans Woller: *Gesellschaft und Politik in der amerikanischen Besatzungszone: Die Region Ansbach und Fürth 1945–1949*, Oldenbourg Verlag, 1986. ISBN 3-486-53841-1

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Germanaj instruistoj
Kategorio:Erlangen
Kategorio:Germanaj socialdemokratoj