open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Woyzeck (filmo)

**Woyzeck** [ˈvɔʏtsɛk] estas germana drama filmo de 1979, produktorita kaj reĝisorita de Werner Herzog en kiu stelulis Klaus Kinski kaj Eva Mattes. Ĝi estas adaptaĵo de nefinita teatraĵo *Woyzeck* de la germana dramaturgo Georg Büchner.

## Intrigo 
[eta|maldekstre|La bazarplaco de [Telč, urbo kie oni filmis scenojn de la filmo.]]
Franz Woyzeck, soldato enpostenigita en germana provinca urbo, estas la patro de eksterjura infano havigita kun Marie, sia amantino. Woyzeck pligrandigas sian salajron per laboroj por la kapitano kaj per eksperimentoj por la doktoro. Tiukadre, la doktoro petas al Woyzeck manĝi nur pizojn. La mensa sano de Woyzeck malpliiĝas kaj ekhavas apokalipzajn viziojn. Ekde tiam, Marie laciĝas de Woyzeck kaj interesiĝas de bandestro, kiu en neklara sceno en la ĉambro de Marie, ŝajne perfortis ŝin.

Woyzeck, ĵaluza, kverelas kun la bandestro kiu batas kaj humiligas lin. Poste Woyzeck ponardas Marie ĝismorte proksime de baseno. Tien li forĵetas la tranĉilon kaj, klopode al la sangolavado, li entreprenas la halucinon naĝi en la sango de Marie.

## Geaktoraro kaj roluloj 
* Klaus Kinski : Friedrich Johann Franz Woyzeck
* Eva Mattes : Marie
* Wolfgang Reichmann : la kapitano
* Willy Semmelrogge : la doktoro
* Josef Bierbichler : la bandestro
* Paul Burian : Andres
* Volker Prechtel : la metiisto
* Dieter Augustin : la ĉarlatano
* Irm Hermann : Margret
* Wolfgang Bächler : la judo

* 

Kategorio:Germanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1979
Diadora

**Diadora** estas itala produktanto de ŝuoj, ekipaĵo kaj sportaj vestaĵoj por diversaj sportoj: futbalo, teniso, rugbeo, bicikla ekipaĵo, kurado kaj atletiko. La ĉefaj oficejoj de la firmao estas en la grandurbo de Caerano di San Marco, en la provinco de Provinco Trevizo, Italio, sed ĝi ankaŭ havas oficejojn en Usono, Honkongo, Hispanio kaj Britio.

Diadora produktas futbalŝuojn kaj sportŝuojn, tiel kiel gamo de vestaĵo kiu inkluzivas T-ĉemizoj, poloaj ĉemizoj, kapuĉpuloveroj, jakoj, kruringoj, ŝortoj kaj Ccompression vestoj.

## Historio 
dekstra|eta|281x281ra|Diadora Mythos Axeler kuradŝuoj
La firmao estis fondita en 1948 fare de Marcelo Danieli kaj estis rekonita kiel firmao fabrikanta ŝuojn por montogrimpado . Danke al la kvalito de liaj produktoj, lia kompanio fariĝis konata nomo tra la itala merkato .

En la 1960-aj jaroj, Diadora komencis produkti skiekipaĵon, ŝuojn kaj ledajn supertutojn por motorciklantoj.

En la 1970-aj jaroj, la firmao komencis produkti kurŝuojn, piedpilkon, tenison kaj aliajn sportajn ekipaĵojn, kiujn ĝi daŭre produktas hodiaŭ.

En la mez-1970-aj jaroj, Diadora markis sian unuan piedtenejon en la mondo de piedpilko post kiam ĝi komencis kontrakti kun itala futbalisto Roberto Battega por konsili la firmaon. Poste, ŝi ankaŭ komencis kontakti aliajn aktorojn inkluzive de: Guijermo Vilas, Martin Mulligan kaj la tenisisto Bjorn Borg. Danke al la multaj kunlaboroj kaj la altnivela teknologia ekipaĵo de la kompanio, Diadora fariĝis grava marko en la tutmonda kaj amerika merkato.

En la 1980-aj jaroj, ĝi vastigis sian agadon en la produktado de produktoj al novaj branĉoj: bicikloj, basketbalo, flugpilko, aŭtovetkuro kaj boksado .

La 30-an de junio 1998, Diadora akiris Invicta, firmaon specialiĝantan pri sportekipaĵo.

En 2000 ĝi subskribis kontrakton kun la futbala klubo Sheffield Wednesday, Anglio; kaj en 2007 kontraktojn kun la futbala klubo Dinamo Zagreb, Kroatio.

En 2008, Diadora subskribis komunentreprenon kun la firmao Win Hanverky kaj ili establis novan firmaon Winor International Company Limited kiu havos rajtojn al la "Diadora" marko en Ĉinio, Honkongo, kaj Makao por ke ĝi povu produkti, desegni kaj surmerkatigi. Diadora produktoj en ĉi tiuj landoj kaj la azia merkato.

En junio 2009, kontrolo de la firmao estis akirita fare de Mario Moretti Fulgato, la fondinto kaj prezidanto de la itala firmao Geox .

Hodiaŭ, "Diadora" estas konsiderata unu el la ĉefaj kompanioj en la mondo en la produktado de sportaj vestaĵoj kaj ŝuoj kaj altnivelaj sportaj ekipaĵoj. Havas enspezojn de pli ol 300 milionoj da eŭroj jare kaj havas sponsoradinterkonsentojn kun famaj futbalistoj pasintaj kaj nunaj inkluzive de: Francesco Totti, Roy Keane, George Wah, Roberto Baggio, Giuseppe Signori kaj Antonio Cassano.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
Kategorio:Italaj varomarkoj
Intravejna injekto

**Intravejna injekto** estas medicina tekniko, kiu liveras likvaĵon rekte en la vejnon de homo. Oni ofte uzas la intravejnan vojon de administro por hidratiĝaj solvaĵoj aŭ por provizi nutradon en tiuj, kiuj ne povas konsumi manĝaĵon aŭ akvon per buŝo. Oni ankaŭ povas uzi ĝin por administri medikamentojn aŭ alian medicinan terapion kiel sangaj produktoj aŭ elektrolitoj por korekti elektrolitajn malekvilibrojn.

## Vidu ankaŭ
* Injekto

Kategorio:Dozoformoj
Kategorio:Vejnoj
Kategorio:Intravejnaj fluidoj
Kategorio:Medicinaj traktadoj
Billabong (firmao)

**Billabong International Limited** estas aŭstralia komerca firmao kiu temigas la produktadon de vestaĵo taŭga por aŭ rilata al surfado, kaj estas konsiderita la plej granda produktanto en la kampo. Ilia emblemo aspektas kiel du ondoj.

La firmao estis fondita en 1973 fare de la fratoj Gordon kaj Rene Marchant en Gold Coast, Kvinslando, Aŭstralio kaj unue produktis vestaĵojn adaptitajn al surfado. En decembro 2007, la firmao estis aĉetita fare de Dan Wiggins por 1.5 miliardoj da aŭstraliaj dolaroj.

Nuntempe Billabong produktas ne nur surfadan ekipaĵon sed ankaŭ vestaĵojn kaj ĝeneralajn rilatajn produktojn, aŭ tiujn adaptitajn aŭ rilatajn al montogrimpado, rultabulado kaj aliaj ekstremaj sportoj. Billabong surmerkatigas siajn produktojn per distribuistoj aŭ koncesiuloj en multaj landoj tra la mondo.

En 2018, la kompanio estis aĉetita de Boardriders, kiu posedas la konkurantan markon Quiksilver post kiam la lasta trafis financajn malfacilaĵojn.

La nomo de la firmao estas derivita de simila vorto en unu el la lingvoj de la Indiĝenaj aŭstralianoj kiu signifas "rojo" . La vorto billabong aperas en la popolkanto *Waltzing Matilda* kaj signifas meandran lagon.

## Strategio 
[eta|347x347ra|Butiko en [Glasshoughton, Okcidenta Jorkŝiro, Anglio]]
Billabong komencis kiel malgranda tajloro produktanta nur surfajn pantalonojn, kaj poste evoluis en potencon de bunta surfa ilaro kaj modo por knaboj kaj knabinoj, reflektante la aŭstralian surfadan vivstilon kaj kulturon. Nuntempe, la produktoj de la firmao estas venditaj en pli ol 65 landoj en la mondo, kun la plej fortaj merkatoj estas Usono, Aŭstralio, Eŭropo, Sud-Afriko, Brazilo kaj Japanio.

La merkatan koncepton de la firmao ekde sia establado estas kontribui kaj gvidi en siaj agadoj por promocii la kampon de surfado kaj glitkurado ĉie kie ĝi funkcias, interalie per sponsorado por gravaj konkursoj kaj eventoj kaj konsekvenca subteno de elstaraj surfantoj kaj glitkurantoj .

Krome, la agadoj de la firmao inkluzivas daŭrajn projektojn kaj kunlaborojn kun la civilsociaj asocioj, kun la celo protekti la strandojn kaj plifortigi konscion pri la protekto de la medio.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ora Marbordo (Aŭstralio)
Kategorio:Aŭstraliaj firmaoj
Kategorio:Surfado
Quiksilver

**Quiksilver** estas marko kaj firmao, kiu estas unu el la plej grandaj produktantoj de surfada ekipaĵo kaj aventursportomodo en la mondo. La firmao estis fondita en 1970 en Bells Beach, Viktorio, Aŭstralio kaj nuntempe troviĝas en Huntington Beach, Kalifornio, Usono .

La nomo de la firmao estas korupto de la literumo de la vorto Quicksilver, kio estas arkaika nomo en la angla por hidrargo . La emblemo de la firmao estis inspirita de la lignoĉiza ksilografio mondfama de la japana artisto Hokusaj, *Sub Granda Ondo apud Kanagava *, konsistanta el ondego antaŭ monto ĉe ruĝa fono.

En 2015 la nomo de la firmao kiu posedas la Quiksilver- markon estis ŝanĝita al "Boardriders" . En 2018, Boardrides akiris la konkurantan surfadmarkon, Billabong . En aprilo 2023, Authentic Brands Group faris obligacian proponon akiri Boardriders, Inc. Por USD$1.25 miliardo .

Quiksilver funkciigas ĉirkaŭ 150 butikojn en gravaj centroj de surfado kaj en grandurboj tra la mondo  sed ĝiaj produktoj ankaŭ estas venditaj en aliaj vendejoj. Aldone, la firmao funkciigas plurajn apartajn butikojn kiuj ekskluzive vendas produktojn de la marko Roxy.

Quiksilver sponsoras ĉirkaŭ 500 amatorajn kaj profesiajn surfantojn, neĝtabulantojn, skiantojn kaj rultabulistojn. Inter ili estas la surfisto Kelly Slater kaj la rultabulisto Tony Hawk. Krome, la kompanio havas rajtojn pri la surfaj turniroj "Quiksilver Pro " en Francio kaj Gold Coast en Aŭstralio.

## Roxy 
eta|La emblemo Roxy surdorse kaj ĉe la pinto de la surftabulo
**Roxy** estas marko de la kompanio, kiu reprezentas vestaĵojn, akcesoraĵojn kaj surfajn ekipaĵojn, destinitajn por virinoj kaj knabinoj . La vestaĵo estas plejparte dezajnita en la UK fare de Alice West kaj la cetero de la Roxy-teamo. La markemblemo konsistas el du kopioj de la Quiksilver-emblemo, unu el kiu estas reflektita, kaj ambaŭ kune formas korformon. La originala ideo malantaŭ la kreo de la marko estis krei vestaĵojn kaj piedvestojn por virinoj kaj knabinoj okupiĝantaj pri ekstremaj sportoj, por ke iŝi ne devus porti virajn vestaĵojn dum iŝi praktikas sportojn .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Boardriders (gepatra kompanio)
* Oficiala retejo (Roxy)

Kategorio:Aŭstraliaj firmaoj
Kategorio:Usonaj firmaoj
Kategorio:Surfado
Kategorio:Modo
Megingaŭdo

**Megingaŭdo** (naskiĝinta en 710 en Frankonio, mortinta en 783 en Neustadt ĉe Majno) estis germana teologo kaj episkopo. Episkopis li en Würzburg verŝajne inter 753 kaj 768; de ĉ. 770 li estis abato je Neustadt.

## Vivo 
Oni supozas ĝenerale ke la pli malfrua episkopo de Würzburg identulas al samnoma disĉiplo de Bonifaco kiu estis ĉ. la jaro 737 monaĥo je Fritzlar gvidanta kun la pastro Wigbert la tiean klostran lernejon. Ĉar ankaŭ episkope Megingaŭdo flegis bonajn kontaktojn kun la disĉiplaro bonifaca. La plej malnova biografio bonifaca, kies aŭtoro estis la majenca kleriko Vilibaldo, estis instigita fare de Lullo kaj de Megingaŭdo mem. Fare de reĝo Pipino la pli maljuna li estis nomumita posteulo de Burkardo kiel dua episkopo de Würzburg. Konsekris lin ankoraŭ sankta Bonifaco.

Tiu ĉi ŝanĝo diocezestra signifis ankaŭ la finon de la anglosaksa misio-epoko. Megingaŭdo ĉeestis la regnan asembleon je Compiègne (757) kaj la sinodon de Attigny. Malkinterkonsentoj de la katedralklerikaro de Würzburg - inter la tradicia bonifaca amantaro de klostra vivo (kiun favoris ankaŭ Megingaŭdo mem) kaj la pli modernaj animzorgantoj laŭ la ideoj de Chrodegang - kaŭzis la abdikon de Megingaŭdo (antaŭ la 12.4.769). Kun kelkaj fidelaj amikoj li retiriĝis je Spessart al Rorinlacha kion imitis pli malfrue pli ol kvindek da fratoj. Donacoj de grafo Hatto ebligis al Megindaŭdo fondi klostron en Neustadt (ĉ. 770). Megindaŭdo fariĝis ties unua abato. Pro premo fare Berowelf, episkopo de Würzburg (kiu havis bonegajn rilatojn al Karlo la Granda) fordonis Megingaŭdo la mohaĥejan estradon al la würzburg-anoj. Sekve iĝis la klostro de Neŭstadt reĝa. Ankaŭ post abdiko de Megingaŭdo kiel episkopo li de tempo al tempo plenumis pontifikajn taskojn. Li ja ĉeestis la konsekrojn de la kirko de Sankt Goar (768) kaj de Lorsch (774).

Lia kadavro transportiĝis en la katedralo Sankta Savinto (la posta konventa Neumünster-kirko en hodiaŭa Würzburg. Dum jarcentoj la memorado de li enpopole kutimis.

## Fonto 
* Wendehorst, Alfred, "Megingoz". Ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 16 (1990), p. 615-616 (tie ĉi interrete)

Kategorio:Episkopoj de Würzburg
João Bráulio Muniz

**João Bráulio Muniz (1796-1835)**  (São Luis, Maranjo,   1796 - Rio-de-Ĵanejro, Brazilo, 20-an de septembro 1835) estis brazila ĵurnalisto, advokato, ŝtatestro kiu, kune kun Francisco de Lima e Silva (1785-1853) kaj José da Costa Carvalho (1796-1860), li partoprenis en la Permanenta Triobla Regeco, kiu administris la brazilan imperion dum la malpliaĝeco de Petro la 2-a.

[eta|300px|maldekstre|La ĵurnalo, "O Farol Paulistano" estis fondita en la 7-a de februaro 1827 kaj estis eldonita ĝis 1831. [José da Costa Carvalho ankaŭ kontribuis por la eldonado de la ĵurnalo.]]

## Vivo
Li estis membro de riĉe aristokrata familio kaj unu el la politikaj gvidantoj kiuj regis Brazilon dum la malpliaĝeco de la estonta imperiestro Dom Petro la 2-a. Diplomiĝis pri Juro ĉe la Fakultato de Olinda, li komencis okupiĝi pri la kariero kiel advokato antaŭ ol eniri en la politikon. Li estis membro de la Ĝenerala Asembleo. Li atingis grandan respekton inter siaj kunuloj de la Liberala Partio. La 17-an de junio 1831, li estis elektita al la Permanenta Triobla Regeco, kiu anstataŭigis la provizoran. Li fondis unu el la unuaj gazetoj en Brazilo, "Astréa", kaj "Farol Paulistano" kune kun sia amiko kaj ankaŭ politikisto, José da Costa Carvalho. Muniz estis kolego de Costa Carvalho kaj Bernardo Pereira de Vasconcelos ĉe la Fakultato de Juro de la Universitato de Koimbro. Liaj restaĵoj estas entombigitaj en la Capela dos Terceiros do Carmo, en San-Paŭlo.

## Vidu ankaŭ
* José Joaquim de Lima e Silva (1746-1821) 
* José Bonifácio de Andrada e Silva (1763-1838)
* José Saturnino da Costa Pereira (1771-1852)
* Hipólito da Costa (1774-1823)
* Nicolau Pereira de Campos Vergueiro (1778-1859)
* José Joaquim de Lima e Silva (1787-1855), frato de la Duko de Kaŝiaso
* Paulo Barbosa da Silva (1790-1868)
* Rafael Tobias de Aguiar (1795-1857)
* José da Costa Carvalho (1796-1860)
* Markizino de Santos (1797-1867)
* Evaristo da Veiga (1799-1837)
* Thomas Davatz (1815-1888)
* Deodoro da Fonseca (1827-1892)
* Machado de Assis (1839-1908)
* Francisco Augusto de Lima e Silva  (1893-1894)

## Verkaro
*

## Referencoj 
M
M
M
Arondismento Vire

La **arondismento Vire Normandie** (france *arrondissement de Vire*, prononco ) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento *Calvados* (franca elparolo: [])kaj en la regiono Normandio (france: *Normandie* []). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Vire Normandie. Komence de la jaro  en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La arondismento ekde administra reformo de marto 2015 inkludas komunumojn de 3 kantonoj.

## Komunumoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Calvados 
* Listo de arondismentoj de Francio

Vire Normandie
Boustrapa

***Boustrapa*** (Esp : Bustrapa) estas alnomo donita al la imperiestro Napoleono la 3-a.

Ĉi tiu kromnomo estas formita de la unuaj silaboj de BUlonjo, STRAsburgo kaj PArizo. Louis-Napoleon Bonaparte efektive provis unuan puĉon en Strasburgo en 1836 (malsukcese; pro tio li estis sendita al ekzilo en Usonon); tiam provis duan en Bulonjo-ĉe-maro en 1840 (malsukcese; li estis kondamnita al eterneco kaj enfermita ĉe la kastelo de Ham, el kiu li eskapis). Fine, post kiam li estis elektita prezidento de la Respubliko en 1848, li sukcesis en Parizo la puĉon de la 2-a de decembro 1851 kaj restarigis la Imperion. La kronologia ordo ŝatus, ke ni dirus Straboupa (Esp: Strabupa), sed Boustrapa (Esp: Bustrapa) sonas pli bone. Fakte kreis ĝin Victor Hugo.

Kategorio:Dua franca imperio
János Szávai

**János Szávai** [jAnoŝ sAvai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szávai János** estis hungara literaturisto, tradukisto, altlerneja instruisto, diplomato. Lia patro estis Nándor Szávai, lia edzino estis Anikó Szegedi.

 naskiĝis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1963, poste nelonge li plustudis en Universitato de Ĝenevo, fine li doktoriĝis en la universitato Eötvös en 1968. Inter 1963-1968 li instruis en pluraj lernejoj, poste en literatura instituto. En 1975 li ekinstruis en universitato Eötvös, kie li estis levita docento en 1978, post jardeko profesoro. Intertempe li kandidatiĝis en 1974, li doktoriĝis (DSc) en 1986 antaŭ la Hungara Scienca Akademio kaj interrompe li instruis en Parizo inter 1982-1985 kaj 1998-2005. Li estis ankaŭ diplomato en Parizo (1990-1994). Li edziĝis en 1966, post 2 jaroj filino naskiĝis. Li ricevis francajn kaj hungarajn premiojn inter 1989-2014. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Martin du Gard világa* (1977)
* *Introduction à la littérature hongroise* (1989)
* *La Hongrie* (1996, ankaŭ japane, nederlande, rumane, bulgare)
* *A kassai dóm – Közelítések Márai Sándorhoz* (2008)
* *Pascal örvénye, avagy a progresszió hullahegyei* (2013)
* *A követ minden követ követ - Fejezetek egy emlékiratból* (2022)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* François de La Rochefoucauld: *Maximák*
* Montesquieu: *A rómaiak nagysága és hanyatlása*
* Jean Giraudoux: *Églantine*
* Marguerite Yourcenar: Opus nigrum

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj diplomatoj
Zoltán Szeberényi

**Zoltán Szeberényi** [seberEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szeberényi Zoltán** estas hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Komárno (Ĉeĥoslovakio, nun en Slovakio).

## Biografio 
 apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, poste en Slovakio. Li frekventis bazlernejon en sia naskiĝurbo, poste li estis laboristo en la loka ŝipfabriko. Li maturiĝis laŭ koresponda lernado en mezlernejo en 1953, poste li akiris pedagogian diplomon en 1957 en altlernejo en Bratislavo. Inter 1957-1960 instruis hungarlingva gimnazio, inter 1960-1995 en pedagogia altlernejo en Nitro. Li estis katedrestro inter 1968–1974 kaj 1980–1985, li estis levita docento en 1985. Post jardeko li pensiuliĝis. Intertempe li kandidatiĝis en 1972. Li edziĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1989-2012.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A vox humana poétája. Győry Dezső csehszlovákiai költészete* (1972)
* *Visszhang és reflexió* (1986) 
* *Duba Gyula. Szépirodalmi munkássága tükrében* (1997)
* *A hűség ára. Válogatott tanulmányok* (2009)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
La Voĉo de la Virino

**La Voĉo de la Virino** () estis la unua anarki-feminisma gazeto en la mondo. Publikigite en Argentino de kolektivo de virinoj inkluzive de la libervolisma komunistino Virginia Bolten, ĝi konsistis el naŭ numeroj, publikigitaj de la 8-a de januaro 1896 ĝis la 10-a de marto 1897. Krom proponi liberecanan feminismon malproksiman de la reformisma feminismo de la epoko, la gazeto defendis la idealojn de la liberecana komunismo; lia devizo estis Nek Dio, nek Estro, nek Edzo”.

La ĵurnalo estis publikigita unue en Bonaero, poste en Rosario kaj fine en Montevideo (Urugvajo), kvankam en ĉi tiuj lastaj du urboj (Rosario kaj Montevideo)  la atestoj estas fragmentaj. Krom Bolten, Pepita Guerra, Teresa Marchiso, Josefa Martínez, Soledad Gustavo (Patrino de Federica Montseny), Ana López kaj Irma Ciminaghi kunlaboris en la eldonaĵo. Ĉi tiuj kontribuantinoj estis plejparte migrantaj laboristoj kun certa instrukcio. La Voĉo de la Virino instigas siajn legantinojn al propagando per agado kaj ankaŭ al direkta agado, kio devigas ĝin resti en duonklandestineco. Eĉ se sperto estis mallonga, ĝi ebligis la esprimon de deziro de ina emancipiĝo kaj konscio pri la laborista movado al demandoj pri seksa egaleco.

## Idearo 
*La Voĉo de la Virino* vokis virinojn ribeli kontraŭ vira subpremo, tamen sen neglekti la proletan lukton. Ĝi kritikis ĉiujn formojn de aŭtoritato : ĉu eklezia, kompania, ŝtata kaj familia. La fina propono konsistis en la starigo de la liberecana komunismo.

La redaktoroj denuncas ilian rolon kiel seksajn objektojn kaj diras al kiaj rilatoj ili aspiras, sub la moka rigardo de la maskloj de sia klaso kaj la malaprobo de la burĝa socio.

La gazeto vekis streĉitecojn ene de la anarkiisma movado, ĉar multaj el ĝiaj aktivuloj konsideris kelkajn el ĝiaj pozicioj kiel atakojn kontraŭ la vira sekso, tio kio igis la redakta skipo al klarigo de sia pozicio.

La institucio de geedziĝo estis unu el la ĉefceloj de la gazeto, kiu vidis virinojn kiel la plej subpremita ligo en la ĉeno de ekspluato. La gazeto defendis la ideon de libera amo el la vidpunkto de persona aŭtonomio, sen rekomendi malĉastecon.

*La Voĉo de la Virino* proponas doni al proletaj virinoj la ilojn por ilia emancipiĝo. Subtenanto de libera amo kaj fakta propagando, la gazeto esprimas sian deziron ĉesigi ĉiujn subpremojn: religiajn, kapitalismajn aŭ patriarkajn.

Kategorio:Argentinaj gazetoj
Kategorio:Feminismaj gazetoj
Kategorio:Hispanlingvaj gazetoj
Moniz Barreto

**José de Assis Alves Branco Moniz Barreto (1819-1853)**  (Salvador, Bahio, Brazilo, 27-an de septembro  1819 - Niterói, Rio-de-Ĵanejrio, 17-an de marto 1853) estis brazila sacerdoto, doktoro pri medicino, ĵurnalisto, deputito, membro de la brazila Instituto de Geografio kaj Historio kaj direktoro de la Brazila nacia biblioteko inter la 5-a de marto 1846, estante 27-jara, ĝis sia morto en la 17-a de marto 1853. Li estis sukcedinto de la kanoniko Januário da Cunha Barbosa.

## Vidu ankaŭ
* José Bonifácio de Andrada e Silva (1763-1838)
* José Saturnino da Costa Pereira (1771-1852)
* Hipólito da Costa (1774-1823)
* Januário da Cunha Barbosa (1780-1846)
* Paulo Barbosa da Silva (1790-1868)
* Rafael Tobias de Aguiar (1795-1857)
* José da Costa Carvalho (1796-1860)
* Markizino de Santos (1797-1867)
* Evaristo da Veiga (1799-1837)
* Thomas Davatz (1815-1888)
* Deodoro da Fonseca (1827-1892)
* Machado de Assis (1839-1908)

M
M
M
M
M
M
Adalvino (Salcburgo)

**Adalvino** (germane: *Adalwin*; mortinta la  estis arkiepiskopo de Salcburgo inter 859 kaj 873 kaj abato de la arkiabatejo Sankta Petro.

## Vivo
Trejniĝon li ĝuis en Salcburgo estante sub la protekto de Liupram kiu antaŭ la imperiestro rekomendis kaj peris la promocion de Alvino je episkopeco. Fakta nomumiĝo arkiepiskopa estis en 859. De Ludoviko la Germano li ricevis en 860 kaj novajn donacojn de la reĝa bienaro *(curtes)* kaj konfirmojn de jamaj posedaĵoj en nunaj Malsupra Aŭstrio, Karintio, Stirio, Burgenlando, Slovenujo kaj Hungarujo.

## Graveco
La abata katalogo de la salcburgaj benediktanoj laŭdegis la viglecon adalvinan. Jam en printempo de 860 li vojaĝis Romon por ricevi la paliumon. Krome li ege engaĝiĝis en la kristanigo de la slavoj je Orienta Markio (ekz. kampanjoj en  Karantanio kaj Panonio) pretendante rajti misiisti ankaŭ en la Grandmoravia imperio.

Reĝo Ludoviko rekompencis la misiojn per malavaraj donaĵoj. Tiel Adalvino ricevis la kontrolon super gravaj lokoj kaj preĝejoj, ekz. je Szombathely kaj Szentpéterfa. Altfried, pastro kun spertoj, estis nomumita fare de Alvino arkipresbitero, do viculo surloka. En liajn manojn li metis kvazaŭ la estradon de ekleziaj strukturoj en tua Panonio. Oni kontinuigis la bonajn rilatojn al la regadsukcedanto de Pribina en la Princlando Moosburg, nome Kocelj. Tie estis konsekritaj 12 novaj kirkoj kun enoficigo de propraj pastroj.

Adalvino tamen vane kontraŭbatalis la misiumadon de Cirilo kaj la nomumo de Metodo je arkiepiskopo fare de papo Hadriano la 2-a. Adalvino kun Ermanrich, episkopo de Passau, eĉ ordonis la areston de Metodo tuj post ties altiĝo al la grado de ĉefepiskopo. Metodo devis suferi tri kaj duonan jarojn da pridemandado, fitraktado kaj enŝloso en ŝvaba monaĥejo. Liberiĝo lia venis nur post ordono de papo Johano la 8-a. Ermanrich siavice estis suspendita de ĉiuj episkopaj dignoj.
## Literaturo 
* Heinz Dopsch, Hans Spatzenegger (eld.): *Geschichte Salzburgs, Stadt und Land.* Pustet, Salzburg 1988, ISBN 3-7025-0243-2.

*Becher, Kurt, "Adalwin". Ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 1 (1953), p. 49 (tie ĉi interrete)
Adalberto la 1-a (Salcburgo)

**Adalberto la 1-a** (mortinta eble la 30-an de junio 874) estis arkiepiskopo de Salcburgo kaj abato de la arkiabatejo Sankta Petro en la 9-a jarcento.

Pri liaj agadoj nenio pli konkreta estas konata.

## Literaturo 
* Heinz Dopsch, Hans Spatzenegger (eld.): *Geschichte Salzburgs, Stadt und Land.* Pustet, Salzburg 1988, ISBN 3-7025-0243-2

Kategorio:Ĉefepiskopoj de Salcburgo
Kategorio:Benediktanaj abatoj
Ágnes Széchenyi

'*** [Agneŝ sEĉEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Széchenyi Ágnes*' estis hungara literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1980. Post la diplomo ŝi laboris po 3 jarojn en ministerio pri eduko kaj en la partia administrado. Inter 1987–1994 ŝi estis redaktoro ĉe revuo, poste ŝi estis sendependa kunlaboristo, inter 1996–2018 ŝi instruis en Altlernejo Károly Eszterházy. Ŝi ankaŭ laboris en literatura instituto ekde 2007. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CsC) en 1994, ŝi doktoriĝis en 2022 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, ŝia habilitiĝo okazis en 2007. Ŝi ricevis stipendiojn en 1987, 1990, 2009 kaj 2015, premiojn en 2007 kaj 2016.

## Elektitaj kontribuoj 
* *„Sznobok és parasztok” Válasz, 1934–1938. Elvek, frontok, nemzedékek* (monografieto, 1997)
* *Műstoppoló és mecénás: Sárközi Márta, 1907-1966* (studo, 2004)
* *Pályaképek – Művelődéstörténeti metszetek a 20. századból* (2016)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Gregório José Viegas

**Gregório José Viegas (1753-1840)**  (Lisbono, Portugalio, 12-a de marto 1753 - Lisbono, Portugalio, 7-a de julio 1840) estis portugala franciskana sacerdoto kaj bibliotekisto de la Nacia Biblioteko en Rio-de-Ĵanejro. Kune kun la Pastro Joaquim Dâmaso (1777-1833), li administris la bibliotekon inter 1810 kaj 1821. Viegas venis al Brazilo kun la reĝa familio, kiu fuĝis el Portugalio. Li ankaŭ estis konfesprenanto de unu el la infantinoj kaj filino de la kronprinco Dom Johano la 6-a. En la 4-a de aprilo 1820 li estis nomumita Episkopo de Pernambuko. Viegas revenis al Portugalio kune kun D. Johano la 6-a, en 1821.

## Historio
Per dekreto de la 27-an de junio 1810, D. João la 6-a ordonis la allokigon de tuta librokolekto de la biblioteko, kiu estis konita kiel Reĝa Biblioteko, en la ĉambroj de la Hospitalo de la Tria Ordo de Karmo, sur la Strato Direita (hodiaŭ: Primeiro de Março), inter la Preĝejo do Karmo kaj la Imperiestra Kapelo (estonte: Katedralo).
eta|maldekstre|300px|Arkidiocezo de Olinda.
Rimarkinde, baldaŭ poste, la malkomforton de la loko, per la nova Dekreto de la 29-a de oktobro 1810, li havis la bibliotekon alĝustigitan en la loko kiu funkciis kiel katakombo por la Religiulo do Karmo. Tiu dato: la 29-an de oktobro 1810 markas la efektivan instalon de la Biblioteko en Rio-de-Ĵanejro kaj estas konsiderata la dato de ĝia fondo.

Ekde 1814 pluen, aliflanke, estis la biblioteko malfermita al publiko, kun pli ol 60 000 volumoj tiutempe. Patro Joaquim Damaso (1777-1833) kaj Frato Gregorio Jose Viegas, kiuj venis kun D. Johano la 6-a kaj kiuj, kiel reĝaj bibliotekistoj, instalis kaj administris la bibliotekon en ĝiaj fruaj jaroj.

## Vidu ankaŭ
* António de Araújo e Azevedo (1754-1817)
* José Bonifácio de Andrada e Silva (1763-1838)
* José Saturnino da Costa Pereira (1771-1852)
* Hipólito da Costa (1774-1823)
* [Joaquim Dâmaso(https://eo.wikipedia.org/wiki/Joaquim_D%C3%A2maso)] (1777-1833)
* Paulo Barbosa da Silva (1790-1868)
* Rafael Tobias de Aguiar (1795-1857)
* José da Costa Carvalho (1796-1860)
* Markizino de Santos (1797-1867)
* Evaristo da Veiga (1799-1837)
* Thomas Davatz (1815-1888)
* Deodoro da Fonseca (1827-1892)
* Machado de Assis (1839-1908)

## Referencoj 
V
V
V
Mineja lago (Rudabánya)

La **mineja lago (Rudabánya)** () estas tre profunda kaj impona artefarita lago en norda Hungario ĉe vilaĝo Felsőtelekes. Tamen la nomo ligiĝas al eksa minado de Rudabánya.

## Historio 
En tiu loko oni minadis ercojn ekde 1880. En 1985 ĉesis la minado, poste oni faris la necesajn likvidajn laborojn. Ĝuste tiam kreiĝis la lago, ĉar plene ĉesis la forpumpado de la akvoj. La elfosaĵoj ricevis akvojn plejparte de subteraj grundaj akvoj, iomete de pluvoj. Ekde la 2000-aj jaroj la turismo profitas la lagon kiel celo por fotadi kaj ĝui la naturon. Oni establis promenejon kaj elvidejon.

## Akvo 
Koloro de la akvo estas bluverda, turkisa, pro la profundo la temperaturo estas malvarma, sub 15 metrojn 6°C. Naĝado en la lago estas danĝera kaj tial malpermesita. La akvo havas plurajn solvitajn metalojn (kupron, barion, feron, manganon, iomete hidrargon, plumbon, aluminion). Pro la ercoj la akva vegetaĵo estas malriĉa.

La lago havas nek enfluejon, nek elfluejon.

## Fontoj 
* datenoj hungare

Rudab
Kategorio:Rudabánya
Arondismento Bernay

La **arondismento Bernay** (france *arrondissement de Bernay*, prononco ) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento *Eure* [œʁ] kaj en la regiono Normandio (france: *Normandie* []). La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo Bernay. Komence de la jaro  en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La arondismento ekde administra reformo de marto 2015 inkludas komunumojn de 9 kantonoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Eure 
* Listo de arondismentoj de Francio

Bernay
Deogar

**Deogar,** aŭ *Devagar,*  estas urbego en nordorienta Barato, same en nordorienta parto de subŝtato Ĝarkando, en la samnoma distrikto Deogar, kie ĝi estas ties sidejo. Ĝi estas grava pilgrima centro por hinduoj, kvazaŭ kultura ĉefurbo de Ĝarkando. Deogar estas didomo por Ŝivao.
eta|maldekstre|

## Etimologio 
Deogar estas hinda vorto kun signifo de "loĝejo de la dioj kaj diinoj". Tiu loknomo havas 14-an jarcentan originon, en la pli fruaj tekstoj ĝi estis "Bajdyanat Dam", "Baba Dam" aŭ "B. Deogar”.

## Demografio 
En 2011 Deogar havis  da loĝantoj kun legopovo 86%, pli alta, ol la landa averaĝo.

## Geografio 
Deogar situas sur muntetoj kaj malaltaj montoj laŭ averaĝa alteco de 255 m super la marnivelo. Dhanbad troviĝas 82, Bagalpur 88, Asansol 93, Lakhisaraj 97, Gaja (Barato) 174, subŝtata ĉefurbo Ranĉio 187, Kolkato 274, tutlanda ĉefurbo Delhio 1048, Mumbajo 1558 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Origino de Deogar venis el la antikvaj tempoj kiel sankta loko. Nuntempe ĉiujare inter julio kaj aŭgusto en Deogar proksimume 8 milionoj da fervoruloj venas el Hindio alportante benitan akvon de diversaj areoj de Gango.

## Ekonomio 
La ekonomio de Deogar konsistas plejparte el la religia turismo. La industrio konsistas el informadiko, oleindustrio, servoj kaj agrikulturo. 

## Lingvoj 
La oficialaj lingvoj en Deogar estas la hindia kaj :en:khortha language, dum estas uzata ankaŭ lingvoj :en:angika kaj santala lingvo.

## Eduko 
En Deogar la plej altnivela eduko okazas en altlernejoj kaj institutoj.

## Religio 
La hinduismo estas la primara religio en Deogar kun 94%. La kristanismo estas la dua plej grava religio kun 2,7%, fine islamanoj 2,2%.

## Klimato 
En Deogar jare pluvas meze po 1175 mm. Precipe dum la musono pluvas.
eta|maldekstre|

## Trafiko 
Deogar havas 2 fervojajn stacidomojn kaj el pluraj direktoj venas trajnoj. 5 ĉefvojoj kaj 2 flankovojoj kuras al la urbego. Loke enlanda flughaveno funkcias.

## Vidindaĵoj 
eta|
* diversaj preĝejoj, precipe hinduaj; la templo por Ŝivao havas piramidan turon, 72 futojn altan 
* nacia parko proksime
* infana amuzejo

## Fontoj 
* WikiTrans
eta|maldekstre|

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Ĝarkando
Bernhard Ludwig

**Bernhard LUDWIG** (naskiĝinta la  en Steyr, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra kabaredisto. Kiel diplomita psikologo kaj psikoterapiisto li bonege enŝovis tiajn temojn kaj metodojn en la scenejajn programojn. Li konatiĝis ankaŭ kiel populariganto de la alternativa maldikiĝ-nutriĝmetodo *10in2* bazite sur kun ritma fastado. 

## Vivo
Post provo studi medicinon Ludwig karieris psikologie kaj psikoterapie. Lia fokuso estis je kondutterapiaj mezuroj ĉe pacientoj suferantaj je obezeco, alta sangopremo kaj apopleksi-sperto. Krome interesiĝas li pri interpretado de biologiaj reagoj kaj ofertis strategiojn de plibonigo de laborloka etoso al firmaoj.  

Ja influis lin la provoka terapimetodo de Frank Farrelly tiel ke li komencis informiĝi pri terapi-apoganta humuro. De 1992 Ludwig sursceneje prezentis sin en la sfero de kabareta arto. Spertojn el sia ĉiutaga psikoterapi-laboro li efekte direktis kabaredejen. Li mem nomis tiajn programojn *seminaria kabaredo* pro ke oftege li ja sukcesis konvinki la spektantaron pri modernaj solvoj por sanproblemoj.

Ege konataj estis liaj kabaredaj epizodoj pri lerno de amora nekontenteco *(Anleitung zur sexuellen Unzufriedenheit)* dum kiuj viroj kaj virinoj instruadis en du dividitaj grupoj. Ludwig al ili promesis povi ŝpari la monon de ĉ. 10 horoj da konsultado ĉe seksologo. Poste ĝi ankaŭ en filma versio aperis. 

Aliaj konataj klerismaj agoj de Ludwig temis pri apopleksioj *(Anleitung zum Herzinfarkt)* kaj pri dietaj frenezoj *(Anleitung zum Diätwahnsinn)*. Ludwig krome publikigis kelkajn programojn libre kaj komikse, parte ankaŭ en angla traduko. De 2002 li eĉ buŝe faris anglalingvajn programojn sursceneje. 

Ĉe *10in2 - Lustvoll Leben* (kio ankaŭ libroforme haveblas) li reklamis nutriĝfilozofion kiu ĉe li mem efikis: nome manĝi normale ĉiun duan tagon nur - kun korpa moviĝo/sportumado dum la nemanĝo-tagoj. Tion li faris populara kune kun la kuracisto Erwin Haas. Klasikajn dietojn li rifuzis montrante iliajn danĝerojn.

## Honoroj
En 1999 oni aljuĝis al Ludwig la aŭstrian kabaredistan premion *Kabarettpreis Karl*. En 2005 li ekrajtis honore titoliĝi *Professor* pro longaj meritoj pri sciencoj kaj ties perado.

## Verkoj (elekto) 
* *Anleitung zur sexuellen Unzufriedenheit*, eldonejo Georg Hoanzl, Vieno  2002 
** *Anleitung zur sexuellen Unzufriedenheit* (komikso); verkis Günther Payr kaj desegnis Tim Jost (2005).
*  *Anleitung zum Dickwerden. Aufspecken durch Diät*, Heyne, München 1995, ISBN 3-453-03340-X
* kun  Erwin Haas kaj Alma Sonnleitner: *Die „Morgen darf ich essen, was ich will“-Diät*, Gräfe und Unzer, 2011, ISBN 978-3-8338-2736-5
* *Die Nobelpreis-Methode.* Gräfe und Unzer, 2019, ISBN 978-3-8338-6855-9.
* kun Ronny Tekal: *Das Wundermüsli.* Gräfe und Unzer, 2020, ISBN 978-3-8338-7539-7.
*kun Ronny Tekal: *Anleitung zum Diätwahnsinn.* Gräfe und Unzer, 2021, ISBN 978-3-8338-7738-4.

## Eksteraj ligiloj 
*hejmpaĝo   
*10in2

## Notoj
Kategorio:Aŭstraj kabaredistoj
Kategorio:Aŭstraj psikoterapiistoj 
Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Varėna (stacidomo)

**Varėna** estas fervoja stacio en Varėna, en Litovio.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumo Varėna
* Listo de fervojaj stacioj en Litovio

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Railwayz.info
* Varėna en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Varėna
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1862
Kategorio:Fervojaj stacioj en Litovio
Reĝaj papagoj

**Regaj papagoj** (*Alisterus*) estas genro de Aŭstraliaj papagoj el familio Psitakuledoj. Ili estas mezgrandaj birdoj kun plejparte verdaj kaj ruĝaj plumaroj kaj longaj vostoj. La genro plej parencas al genroj *Aprosmictus* kaj *Polytelis*.

## Taksonomio 
eta|maldekstra|270ra|Ino de aŭstralia reĝpapago manĝanta
La genro *Alisterus* estas parto de subfamilio *Psittacinae* ene de psitakuleda familio. Ĝin unue priskribis amatora Aŭstralia ornitologo Gregory Mathews en jaro 1911.
La genran nomon li elektis omaĝe al sia filo Alister, kiu tiam estis 4-jaraĝa. Antaŭe, oni konsideris reĝajn papagojn parto de genro de ruĝflugilaj papagoj (*Aprosmictus*).

Vere, *Aprosmictus*, kune kun genro *Polytelis*, estas la plej proksimaj parencoj de reĝaj papagoj. Ilia interparenceco, jam longe konata laŭ morfologiaj kaj kondutaj indicoj, estis plue pruvita per molekulbiologia esploro el jaro 2005. La tri genroj *Alisterus*, *Aprosmictus*, kaj *Polytelis*, formas tribon *Polytelini* en subfamilio *Psittaculinae*. La fratan tribon *Psittaculini* en la sama familio formas genroj *Eclectus*, *Tanygnathus*, kaj *Psittacula*.

Oni agnoskas tri speciojn de reĝaj papagoj kun kelkaj subspecioj:

* *A. amboinensis* (Linnaeus, 1766) - Moluka reĝpapago
** *A. a. amboinensis* (Linnaeus, 1766)
** *A. a. buruensis* (Salvadori, 1876)
** *A. a. dorsalis* (Quoy & Gaimard, 1830)
** *A. a. hypophonius* (S. Müller, 1843)
** *A. a. sulaensis* (Reichenow, 1881)
** *A. a. versicolor* Neumann, 1939
* *A. chloropterus* (E.P. Ramsay, 1879) - Papua reĝpapago
** *A. c. callopterus* (Albertis & Salvadori, 1879)
** *A. c. chloropterus* (E.P. Ramsay, 1879)
** *A. c. moszkowskii* (Reichenow, 1911)
* *A. scapularis* (Lichtenstein, 1816) - Aŭstralia reĝpapago
** *A. s. minor* Mathews, 1911
** *A. s. scapularis* (Lichtenstein, 1816)

### Specioj 
## Referencoj 
Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Birdoj de Indonezio
Marija Zaĥarova

**Maria Vladimirovna Zaĥarova** () estas rusa ĵurnalisto kaj diplomato, naskiĝinta la 24-an de decembro 1975 en Moskvo. Ŝi estas la direktoro pri informado kaj pri gazetaro de la rusa Ministerio pri Eksteraj Aferoj kaj, fakte, la proparolanto de ĉi tiu ministerio ekde la 10-a de aŭgusto 2015. Ekde la fino de 2017 ŝi havas la rangon de eksterordinara kaj plenrajta ambasadoro de la Rusa Federacio.

## Biografio 
### Juneco kaj studoj 
Maria Zaĥarova devenas de familio de diplomatoj. Tiel ŝi pasigis sian infanaĝon en Pekino, kie ŝia patro laboris en la rusa ambasadejo de 1981 ĝis 1991, kiam Sovetunio falis. Lia patrino laboras ĉe la Puŝkin-Muzeo de Belartoj.

En 1993 ŝi eniris la Moskvan Ŝtatan Instituton pri Internaciaj Rilatoj kaj diplomiĝis en 1998 pri ĵurnalismo kaj orientalismo. Lia studfina staĝo okazis en la rusa ambasadejo en Pekino.

### Kariero 
Maria Zaĥarova aliĝis al la rusa Ministerio de Eksterlandaj Aferoj post siaj studoj, kiel gazetara sekretario kaj redaktisto de la monata eldonaĵo Diplomatitcheskiy vestnik (Дипломатический вестник, La Diplomatia Recenzo).

En junio 2019, dum gazetara konferenco, ŝi omaĝis tiujn, kiuj perdis siajn vivojn sur la Okcidenta Fronto de la Dua Mondmilito kaj deklaris, ke la rusa registaro agnoskas la militinveston de la aliancanoj kaj aldonis, ke "Ĉi tiu klopodo kompreneble ne estu troigita. Kaj precipe ne kiam ĝi minimumigas la titanajn klopodojn de Sovetunio, sen kiuj ĉi tiu venko simple ne estus okazinta."
Ŝi tiam precizigas : "Kiel historiistoj notas, la Normandia elŝipiĝo ne havis decidan efikon al la rezulto de la Dua Mondmilito kaj al la Granda Patriota Milito. Tiu efiko jam estis antaŭdeterminita post la venkoj de la Ruĝa Armeo, plejparte ĉe Stalingrado (23-a de aŭgusto 1942 - 2-a de februaro 1943) kaj Kursk (julio-aŭgusto 1943). Ekzistis deziro atendi la maksimuman malfortigon de la armea potenco de Germanio de ĝiaj enormaj perdoj en la oriento, por redukti la perdojn en la okcidento.».

Kategorio:Rusiaj ĵurnalistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Moskvo
Kategorio:Ligoj al bibliotekoj
Arondismento Saint-Gaudens

La **arondismento Saint-Gaudens** (france *arrondissement de Saint-Gaudens*, ) estas administra parto de Francio nomata arondismento. Ĝi lokiĝas en la departemento Haute-Garonne, jen france, prononco [], okcitane *Nauta Garona* [naŭto garuno], en la administra regiono Okcitanio. La arondismenta ĉefurbo estas la samnoma urbo , . Komence de la jaro  en la arondismento vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

La arondismento ekde administra reformo de marto 2015 inkludas komunumojn de 3 kantonoj.

## Vidu ankaŭ 
*Komunumoj de Haute-Garonne 
* Listo de arondismentoj de Francio

Saint-Gaudens
Hôtel du Nord

***Hôtel du Nord*** (Esp: Hotelo de la Nordo) estas franca filmo de Marcel Carné, publikigita en 1938. Kun precipe Arletty kaj Louis Jouvet en la ĉefroloj, ĝi estas inspirita per la novelo L'Hôtel du Nord de la proleta verkisto Eugène Dabit, publikigita en 1929.

## Temo de la filmo 
Okazas en Parizo inter la du mondmilitoj. Modesta hotelo ĉe la bordo de la Kanalo Saint-Martin estas hejmo de diversa klientaro. Pierre kaj Renée, geamantoj, decidas fini siajn vivojn. Kio montriĝos pli malfacila ol atendite. Alia paro, sinjoro Edmond, mistera viro, kaj sinjorino Raymonde, prostituitino, implikiĝos en la rakonto de la malesperaj geamantoj.

## Teĥnikaĵoj
* Titolo: *Hôtel du Nord*
* Reĝisoro: Marcel Carné
* Scenaro: Jean Aurenche kaj Henri Janson, adaptita de la novelo de Eugène Dabit, L'Hôtel du Nord (Eldono Denoël, 1929) 
* Dialogo: Henri Janson
* Kostumoj: Lou Tchimoukow
* Help-reĝisoro: Claude Walter kaj Pierre Blondy
* Produktoroj: Onésime Grinkrug kaj Joseph Lucachevitch
* Produktor-societo:  Impérial Film (France), SEDIF Productions (Société d'exploitation et de distribution de films, France) Franco-London Film (Parizo), 
* Distribuo: Cocinor (Francio), MK2 (vendo por eksterlando)
* Muziko: René Cloërec
* Foto-direktoro: Armand Thirard
* Muntado: René Le Hénaff kaj Marthe Gottié
* Sono: Marcel Courmes
* Dekorado: Alexandre Trauner
* Formato: 35mm - nigra-blanka filmo
* Daŭro: 95 minutoj
* Por iu ajn publiko

## Ĉefaj rolantoj 
* Annabella : Renée, la fianĉino de Pierre
* Arletty : S-ino Raymonde, la prostituitino
* Louis Jouvet : S-ro Edmond, la prostituisto de S-ino Raymonde
* Jean-Pierre Aumont : Pierre, la fianĉo de Renée
* André Brunot : Émile Lecouvreur, la posedanto de la hotelo
* Jane Marken : Louise Lecouvreur, la posedantino de la hotelo
* Paulette Dubost : Ginette Trimault, la edzino de Prosper
* Bernard Blier : Prosper Trimault, kanal-laboristo kaj sangodonacanto
* François Périer : Adrien, juna samseksa kliento de la hotelo

Kategorio:Francaj nigrablankaj filmoj
Kategorio:Parizo en filmoj
Kategorio:Francaj komedio-dramaj filmoj
Kategorio:Ligoj al bibliotekoj
Endre Szekér

'*** [sekEr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szekér Endre*' estis hungara instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Kecskemét.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Kecskemét, poste pro lia patro ne apartenis al la laborista klaso, li malfacile povis plulerni. Li studis en pedagogia altlernejo en Budapeŝto (1953–1955) kaj en Scienca Universitato Loránd Eötvös (1960-1963). Intertempe li instruis province en bazlernejoj inter 1955-1960, poste en gimnazioj ĝis la emeritiĝo en 1993, dum en 1993 li doktoriĝis. Dum sia aktiva periodo li ofte kontribuis. Li edziĝis en 1967 kaj 2 gefiloj naskiĝis en 1971 kaj 1974. Li ricevis premiojn inter 1970-1999. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Stilisztikai szöveggyűjtemény és példatár* (1970)
* *Érték és írás* (studoj, 1981)
* *Benedek Marcell* (monografieto, 1995)
* *Márai Sándor világa* (studoj, 2010)

## Fontoj 
* hungarlingva membiografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Elemér Szeghalmi

'*** [seghalmi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szeghalmi Elemér*' estis hungara ĵurnalisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis .
 
## Biografio 
 maturiĝis en benediktana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1947. Inter 1951-1959 li studis, akiris pedagogian diplomon, eĉ li doktoriĝis en Scienca Universitato Loránd Eötvös, sed inter 1951-1987 li ankaŭ kantis (baso) en koruso de Budapeŝta Ŝtata Operejo. Ekde 1978 ĝis fino de la socialismo (1990) li estis ĵurnalisto de katolika gazeto, poste al aliaj gazetoj. Li havis edzinon kaj li ricevis premiojn inter 1991-2019. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Freskó és pasztell* (1971)
* Lew Wallace: *Ben-Hur. Regény Krisztus Urunk korából* (tralaborita tradukaĵo, 1981)
* *Vértanú kortársunk: Salkaházi Sára élete és munkássága* (kunaŭtoro, 1990)
* *Ambrus Zoltántól Gyurkovics Tiborig. Irodalmi tanulmányok* (studoj, 1995)
* *Keresztény küzdelmek és megtorpanások. Az Új ember 1945–1956 között* (2000)
* *Borjú bécsi D-dúrban. Novellák* (noveloj, 2019)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Armiloj kaj fuelprovizposteno

dekstra|eta|200px|Batalhelikoptero, Bell AH-1 Super Cobra, benzinumante aviadbrulaĵon en la AKF.
**Armiloj kaj fuelprovizposteno** (AKF) estas provizora antaŭbazo lokita proksime al la fronto aŭ proksima bazo al areo de operacoj kutime fore de la ĉefaerbazo.

AKF estas provizora instalaĵo, precipe se la fronto kaj la batalkampo movas tre ofte, aŭ se ekzistas granda minaco de esti atakita per malamikaj atakaviadiloj, bombaviadiloj aŭ artilerio. La AKF estas normale situanta proksime al la batalkampo, funkciante kiel subtena antaŭbazo al la aliancita forto de batalhelikopteroj.

## Usona Sekcio de Defendo 
La Usona Sekcio de Defendo difinas AKF kiel provizora instalaĵo, organizita, ekipita kaj deplojita por disponigi la aviadbrulaĵon kaj la necesan municion por la funkciado de la militaviado en batalo.

## Unuiĝinta Reĝlanda Militministerio 
[dekstra|eta|200px|[Senpilota aviadilo, General Atomics MQ-9 Reaper, benzinumante aviadbrulaĵon en la AKF.]]
La Unuiĝinta Reĝlanda Militministerio difinas AKF kiel provizora instalaĵo organizita, ekipita kaj deplojita de komandanto de la aliancitaj batalhelikopterfortoj, por disponigi la aviadbrulaĵon kaj la necesan municion por la funkciado de la armeaj helikopteroj.

## 22px NATO 
AKF estas NATO-esprimo por difini areo kie aviadiloj (kutime armitaj aviadiloj kaj helikopteroj) povas benzinumi kaj rearmi en provizora bazo pli proksime al sia areo de operacoj, kiam ilia ĉefbazo estas malproksime de tiu areo, ĉi tiu pli proksima bazo permesas pli rapida respondtempo dum operacoj faritaj por disponigi proksiman aerhelpon al aliancitaj fortoj en la batalkampo.

## Referencoj 
Kategorio:Aerarmeo
Kalvinana preĝejo (Tatabánya-Bánhida)

La **Kalvinana preĝejo** estas sakrala historia monumento en urbo Tatabánya, ĝis 1947 en vilaĝo *Bánhida* (Hungario).

## Historio 
Tatabánya estis kreita per unuiĝo de 4 vilaĝoj en 1947. Unu el la fondintaj vilaĝoj estis Bánhida, kie onidire jam en la 16-a jarcento vivis kalvinanoj. En 1620 alvenis kalvinanaj servutuloj. Ili konstruis kirkon kaj en 1635 ili havis matrikulon. Tamen ili foriris en 1714, la kirko ruinuĝis, la pli novaj loĝantoj estis jam katolikoj. En tiu agrikultura areo en 1896 komenciĝis minado de karbonoj. Alvenis laboristoj el la tuta lando, inter ili ankaŭ kalvinanoj. Post longa paŭzo ili fondis eklezian grupon en 1930, post 3 jaroj ĝi iĝis paroĥo kune kun Környe. La diservoj okazis en la loka vilaĝdomo. En 1937 la kalvinanoj aĉetis parcelon por konstrui preĝejon. Bálint Szeghalmy faris planon pri konstruaĵo, kiu estis konvena por pastora loĝejo, lernejo kaj kirko. Ĉirkaŭ 1939 la suba nivelo pretiĝis, la lernado komenciĝis, sed pro financaj problemoj la finkonstruo ne okazis. Kion fari, labortage lertnado okazis, dimanĉe la diservoj. Donaca Sonorilo alvenis el Mosonszentjános. En la sekvaj jaroj foje-foje plukonstruo okazis. En 1965 la alia kalvinana kirko en Tatabánya estis malkonstruita pro la minado, kelkaj instalaĵoj, eĉ la orgeno estis donacitaj al tiu kalvinana kirko. La finkonstruo okazis en 1974, sed poste oni faris diversajn rekonstruajn laborojn same tiel malrapide, ol la origina konstruado mem.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola ĉe stratangulo. La fasado estas malsimetria, dekstre la turo altiĝas. Sur la teretaĝo troviĝas la oficejo (iam lernejo) kaj pastora loĝejo. La unua etaĝo konsistas el la diservejo. 
eta|

## Fontoj 
* historio hungare 
* hungare kun foto
* hungare kun foto

Tatabánya
Tatabánya
Rezső Szegedy

'*** [reĵO segedi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szegedy Rezső*' estis hungara literaturhistoriisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Sid (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Ŝid en Serbio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 frekventis kroatan bazlernejon en Erdővég, li maturiĝis en hungara gimnazio en 1893 en Újvidék, poste li akiris pedagogian diplomon helpe de stipendio en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1895, fine post 2 jaroj li doktoriĝis. Inter 1898-1915 li instruis en Pécs, poste en la menciita universitato. Lia instruado fokusiĝis al la kroata kaj serba lingvoj, ankaŭ iliaj literaturo, filologio kaj etnografio. Li edziĝis en 1899. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kölcsey aesthetikai dolgozatai* (1897)
* *Sylvester nyelvtana* (1898) 
* *Jókai Mór emlékezete* (1904)
* *Az illirizmus és Gaj Lajos levelezése* (1912)
* *Adalékok a horvát kaj-nyelvjárás hungarizmusainak történetéhez* (1915)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio legebla pli malsupre
* aprezo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj