open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Niasa kukolkolombo

La **Niasa kukolkolombo** (*Macropygia modiglianii*) estas mezgranda ruĝecbruna birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome *Macropygia*. Ĝi troviĝas en tri el la insuloj de okcidenta Sumatro. Temas pri ruĝecbruna kolombo, pli malhela en vosto kaj flugiloj, pli ruĝecbruna en ventro kaj pli helbruna en kapo. La kruroj kaj fingroj estas ruĝaj kaj la beko nigreca.

La Niasa kukolkolombo estis iam konsiderata subspecio de la Ruĝeca kukolkolombo. Ĝi estis plialtigita al specistatuso baze sur la rezultoj de studo privoĉa publikigita en 2016.
 
Oni agnoskis tri subspeciojn, el kiuj ĉiu estas endemio de aparta insulo:
* *M. m. modiglianii* Salvadori, 1887 – Niaso
* *M. m. elassa* Oberholser, 1912 – Mentavajaj Insuloj
* *M. m. hypopercna* Oberholser, 1912 – Simeulue

## Referencoj 
## Literaturo 
* Ng, E.Y.X., J.A. Eaton, P. Verbelen, R.O. Hutchinson, kaj F.E. Rheindt. 2016. "Using bioacoustic data to test species limits in an Indo-Pacific island radiation of Macropygia cuckoo doves." *Biological Journal of the Linnean Society*, 118: 786–812.

Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Faŭno de Indonezio
Makasara kukolkolombo

La **Makasara kukolkolombo** (*Macropygia macassariensis*) aŭ *Kukolkolombo de Flores* estas mezgranda birdo de la familio de Kolombedoj kiu inkludas kolombojn kaj turtojn ene de la genro de Kukolkolomboj nome *Macropygia*. Ĝi troviĝas en insuloj Sulaveso, Tanakeke kaj Selajaroj, kaj kelkaj el la orientaj Malgrandaj Sundoj. Ĝi estis iam kunigita kun la Tanimbara kukolkolombo kaj la Timora kukolkolombo kiel la Malhela aŭ Strikola kukolkolombo. La Makasara kukolkolombo havas du subspeciojn, nome la jenaj:
* *M. m. macassariensis*, Wallace, 1865 - sudokcidenta Sulaveso, Selajaro kaj Tanakeke.
* *M. m. longa*, Meise, 1930 - Tanahjampea kaj Kalaotoa (orientaj Malgrandaj Sundoj)

## Referencoj
* Ng, E.Y.X., J.A. Eaton, P. Verbelen, R.O. Hutchinson, kaj F.E. Rheindt. 2016. "Using bioacoustic data to test species limits in an Indo-Pacific island radiation of Macropygia cuckoo doves". *Biological Journal of the Linnean Society*, 118: 786–812.

Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Indonezio
San Zenone al Lambro (stacidomo)

**San Zenone al Lambro** estas fervoja stacio sur la linio Milano-Bologna.

Ĝi situas en la municipa teritorio de San Zenone al Lambro, en la loko Villabissone, kaj estas tre proksima al la urbo Sordio. La urbo San Zenone situas 2&nbsp;km for.

## Bildgalerio 

San Zenone Lambro ingresso stazione.JPG|Alirejo
San Zenone Lambro stazione.JPG|Antaŭa stacio

## Vidu ankaŭ 
* San Zenone al Lambro
* Sordio

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Zenone al Lambro
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1931
Cormano-Cusano (stacidomo)

**Cormano-Cusano** estas fervoja stacio situanta sur la linio Milano-Asso, administrata fare de Ferrovienord. La stacio kunigas en ununuran instalaĵon la antaŭajn staciojn Cormano-Brusuglio kaj Cusano Milanino, 700 metrojn dise. La stacio situas inter la du municipoj, kun aliro de Viale Marconi (flanko Cusano Milanino) kaj Via Colombo (flanko Cormano).

## Bildgalerio 

Ingresso-cormano-cusano.JPG|Stacio
Stazione di Cormano-Cusano.jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Cormano
* Cusano Milanino

## Eksteraj ligiloj 
*  (Ferrovienord)
*  (Trenord) (/)

Kategorio:Cormano
Kategorio:Cusano Milanino
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2015
San Donato Milanese (stacidomo)

**San Donato Milanese** estas fervoja stacio sur la linio Milano-Bologna; ĝi priservas San Donato Milanese kaj aparte ĝian ĉirkaŭaĵon al Milano, plenan de komercaj oficejoj. Kompletigita en 1991, ĝi nur 12 jarojn poste estis malfermita, en 2003.

## Bildgalerio 

Sottopassaggio ferroviario di San Donato Milanese (Dicembre 2019).jpg|Subpasejo
San Donato Mil stazione ingresso.JPG|Enirejo
Stazione ferroviaria di San Donato Milanese (dicembre 2019).jpg|Nomŝildo

## Vidu ankaŭ 
* San Donato Milanese

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Donato Milanese
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2003
San Giuliano Milanese (stacidomo)

**San Giuliano Milanese** estas fervoja stacio sur la linio Milano-Bologna; ĝi priservas la centron de la municipo San Giuliano Milanese.

## Bildgalerio 

San Giuliano Milanese - Stazione - Accesso edificio viaggiatori.jpg|Ekstero
San Giuliano Milanese - Stazione - Treno in direzione Lodi femo in stazione 2.jpg|Nomŝildo
San Giuliano Milanese - Stazione - Le banchine.jpg|Kajo

## Vidu ankaŭ 
* San Giuliano Milanese

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Giuliano Milanese
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1931
Braníčkov

**Braníčkov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velhartice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 3 km okcidente de Velhartice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Braníčkov situas en katastra teritorio **Nemilkov** kun areo 6,74&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1555.

## Loĝantaro 
## Fotogalerio 

Braníčkov, dům III.jpg|Braníčkov
Braníčkov, dům.jpg|Braníčkov
Braníčkov, ulice.jpg|Braníčkov

Kategorio:Velhartice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Tavazzano (stacidomo)

**Tavazzano** estas fervoja stacio situanta sur la linio Milano-Bologna kaj branĉpunkto de la linio AV/AC ().

Ĝi priservas la municipon Tavazzano con Villavesco, kaj ankaŭ estas vaste uzata fare de pasaĝeroj venantaj de la najbaraj municipoj Lodi Vecchio kaj Montanaso Lombardo.

## Bildgalerio 

Tavazzano stazione 01.JPG|Stacio
Tavazzano staz ferr sottopassaggio.JPG|Subpasejo
Tavazzano stazione.jpg|Stacio 

## Vidu ankaŭ 
* Tavazzano con Villavesco
* Lodi Vecchio
* Montanaso Lombardo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Tavazzano con Villavesco
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1861
Ferenc Zichy (konsilisto)

Grafo **Ferenc Zichy** [ziĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Zichy Ferenc Szerafin József** [serafin jOĵef] estis hungara politikisto, ĉambelano, terposedanto, aristokrato. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *zicsi kaj vázsonykői* [ziĉi vAĵonjkOi], liaj konataj filoj estis Ferenc Szerafin Zichy kaj Ferenc Szerafin Zichy.

Ferenc Zichy naskiĝis  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstra imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis  en Pozono.

## Biografio 
Ferenc Zichy plej ofte zorgis pri la familia bieno en Zichyújfalu, krome li politikadis en Pozono kaj Vieno. Li estis ankaŭ departementestro de Bihar (historia departemento). En Vieno li havis la titolojn "vera interna sekreta konsilisto" kaj imperiestra kaj reĝa ĉambelano. Pro vidviĝo li edziĝis dufoje (1798, 1822), ok gefiloj naskiĝis. Li ricevis kelkajn reĝajn premiojn.

## Fontoj 
* Hungarlingva Vikipedio
* datenoj kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ĉambelanoj
Kategorio:Hungaraj terposedantoj
Kategorio:Hungaraj aristokratoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Nemilkov

Nomon **Nemilkov** havas pluraj setlejoj:

* 1. Nemilkov (Velhartice), parto de municipo Velhartice en distrikto Klatovy
** Nemilkov (stacidomo)
** Nemilkov (kastelo)
* 2. Nemilkov (Lišnice), parto de municipo Lišnice en distrikto Most
Nanne Kalma

**Nanne Kalma** (n. la 15-an de oktobro 1949 en Amersfoort, Nederlando, do nun -jaraĝa) estas multinstrumentisto kaj kantaŭtoro en popola muziko prezentante kantojn unue precipe en la okcidentfrisa kaj la nederlanda, sed ekde la fino de la 1980-aj jaroj, post koncerta vojaĝo en Hungario, kie klare sentiĝis la limoj de okcidenteŭropaj lingvoj, ankaŭ sukcese en Esperanto. Li estis kreskigita en Leeuwarden, okcidentfrise *Ljouwert*. 

240ra|eta|maldekstra|
En Esperantujo li aparte konatas kiel membro de la komenca kvaropo kaj nuna duopo Kajto, sed hejme en la nederlanda provinco Frislando ankaŭ partoprenis en la frislingvaj grupoj ''Pugh's Place*, *Farmers Union*, *Irolt*, *De Peerelaar, Kat yn 't Seil, Liereliet* kaj en la duopo *Nanne & Ankie / Nan'n Ankie* kun Ankie van der Meer ankaŭ prezentas en aliaj lingvoj krom Esperanto. Li estas premiita per la honorigo *Frisa Dianto* kaj ricevis la titolon de kavaliro en la ordeno de Oranje-Nassau, krom honoriĝi per la FAME-kulturpremio de 2004 en Germanio pri apartaj kontribuoj al la esperanta kulturo.
 
## Fontoj 
La unua versio de tiu teksto ekestis la 28-an de marto 2025 precipe surbaze de traduko el la koncerna okcidentfrisa vikipedia teksto al Esperanto, kun iuj, en Esperanto publike konataj aldonaĵoj el la teksto Kajto. En la okcidentfrisa kaj nederlanda estas ankoraŭ pli detalaj informoj, kiujn estus bonvene ankoraŭ publikigi ankaŭ esperantlingve.

## Eksteraj ligiloj 
* Antaŭa oficiala retejo, lasta registrita arkivigo fine de marto 2023 ()
* retejo *Nanne & Ankie'' (precipe , sed partoj ankaŭ esperante kaj frise)
* aktuala "membiografio de Kajto" ( kaj )

Kategorio:Nederlandaj kantistoj
Kategorio:Esperantlingvaj kantistoj
Kategorio:FAME-premiitoj
Kategorio:Kajto
Nemilkov (Velhartice)

**Nemilkov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Velhartice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km okcidente de Velhartice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Nemilkov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,74&nbsp;km². En la katastra teritorio Nemilkov situas ankaŭ Braníčkov kaj Tvrdoslav.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Sur la suda rando troviĝas kastelo.
* Dia torturo
* Kapeleto

## Pluaj fotoj 

Nemilkov 2012- celkový pohled na hlavní nádražní budovu.jpg|Stacidomo en Nemilkov en aŭgusto de 2012
Nemilkov 2012 - objekt vedle dopravní kanceláře.jpg|Fabele ornamita domo
Nemilkov 2012 - interiér čekárny.jpg|Interno de la fervoja atendejo
Nemilkov 2012 - celkový pohled zprava.jpg|Floroj antaŭ transporta kancelario

Nemilkov (Velhartice), cesta II.jpg|Mezo de la municipo
Nemilkov (Velhartice), autobusová zastávka.jpg|Aŭtobusa haltejo
Nemilkov (Velhartice), dům II.jpg|Loka domo
Nemilkov, mlýn.jpg|Muelejo

Kategorio:Velhartice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Pích

**Pích** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlavňovice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas 2 km oriente de Hlavňovice. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Pích** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,06&nbsp;km². En la katastra teritorio Pích situas ankaŭ Libětice.

## Historio
La unua skribmencio pri la viaĝo devenas el la jaro 1336.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kamparana bieneto n-ro 4

## Pluaj fotoj 

Pích, dům II.jpg|Loka domo
Pích, stodoly.jpg|Garbejoj
Pích, domy V.jpg|Lokaj domoj

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Hlavňovice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Iván Ádám

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Ádám Iván** estis hungara pastro, prelato, instruisto.

 naskiĝis  en Nagymarton (Hungara reĝlando, Aŭstra imperio, nuntempa Mattersburg en Aŭstrio), li mortis  en Veszprém (urbo).

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Sopron en 1863, poste li akiris teologian diplomon kaj li pastriĝis en seminario de urbo Veszprém en 1867. Post la diplomo li estis pastro en Noszlop (1867–1874), krome li instruis en Sümeg (1869–1875). En 1875 li akiris licencon, poste li estis lernejestro ĝis la pensiuliĝo en 1888. Tamen li restis aktiva pastro en Aka (1888–1897) kaj Pápakovácsi (1897–1906), ankaŭ lerneja inspektoro en Csesznek (1894–1902), krome preĝeja dekanestro en multaj lokoj ĝis 1928. Li estis nomumita prelato en 1924, krome li estis amatora arkeologo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A pálosok Zala megyében.* (arkeologia studo, 1877)
* *Katholikus templomaink protestáns köntösben.* (1881)
* *Reáliskolai rajztantervünk.* (2 partoj, 1884)
* *A badacsonyi pálos kolostor romjairól.* (1888)
* *A veszprémi székesegyház.* (1912)
* *Zelándus, veszprémi püspök.* (2 partoj, 1922)

## Memorigiloj 
* strato en Veszprém
* memortabulo en Sümeg

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj prelatoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Emma Pollmer

**Emma Lina POLLMER** (naskiĝinta la  en Hohenstein, mortinta la  en Arnsdorf; malfraŭline: *Emma May*) estis la unua edzino de la furorverkisto Karl May. 

## Vivo
Ĉar Emma kun amikinoj ofte gastis en la domo de Wilhelmine Schöne, fratino de Karl May, ŝi konatiĝis kun Karl, tiam redaktoro de la kolportista eldonejo de Heinrich Gotthold Münchmeyer en Dresdeno. Laborante je propraj manuskriptoj, karl ofte gastis hejme ĉe la fratino. En majo 1877, Emma sekvis lin al Dresdeno. Mallonge antaŭe li estis maldungigita. Pauline Münchmeyer, edzino de la eldonejposedanto, vane intencis geedzigi Karl May kaj la fratino Minna Ey. Feliĉe, May en aŭtuno 1877 povis ekdeĵori redaktiste ĉe la dresdena eldonejo *Bruno Radelli* kiu eldonis la distran periodaĵon "Frohe Stunden". Post kuna loĝado kun Emma en la dresdena kvartalo Striesen. La paro transloĝiĝis en julio 1878 al Hohenstein, post kiam May maleklaboris por "Frohe Stunden". 

Geedziĝo okazis post la morto de la avo de Emma en 1880: sekvis la profesia ekfloro de Karl May kaj verkare li ŝin plurfoje per nomo menciis. En 1896 akiris May en Radebeul vilaon. En marto 1899, Karl May ekvojaĝis al Oriento sen la edzino proponante al ŝi postveni al Port Saido, eble kun la bonege konata paro Richard kaj Klara Plöhn. Tiutempe ekis la unua publicistaj atakoj kontraŭ May. Tiutempe May pli kaj pli proksimiĝis al Klara Plöhn. Okaze de vojaĝo Sudtirolon en julio 1902 al la Mendel-intermonto, Emma kaj Karl May tute fremdiĝis unu de la alia. En oktobro 1902 la du ekloĝis malkune. 

Karl May, kiu alfrontis plurajn procesojn kontraŭ li, verkis psikologian eseon pri Emma Pollmer *Frau Pollmer. Eine psychologische Studie,* kaj naive ekvojaĝis kun la nova edzino Klara al Norda Ameriko. Sed tiutempe la ĵurnalisto Rudolf Lebius ege kampanjis en Eŭropo kontraŭ May baziĝante eble sur asertoj de Emma. 

Emma amikiĝis en Vajmaro kun la muzikisto Fritz Appunn; en 1912 ŝi transloĝiĝis Berlinon kaj en 1914 ŝi pacientis dum kelkaj monatoj en frenezulejo en Schöneberg; ĝis 1916 ŝi vivis en la loĝejo de Appunn kaj ties fianĉino  Johanna Lange. Pli malfrue, Emma Pollmer ree transloĝiĝis al Vajmaro. Ekde junio 1916 ŝi troviĝis en kliniko en Arnsdorf kie ŝi forpasis en decembro 1917.

## Literaturo 
* Karl May: *Frau Pollmer, eine psychologische Studie,* 1907
* Fritz Maschke: *Karl May und Emma Pollmer. Die Geschichte einer Ehe.* (=Beiträge zur Karl-May Forschung, 3; eldonis Heinz Stolte), Karl-May-Verlag, Bamberg 1973, ISBN 3-7802-3068-2
* Gabriele Wolff: "Ermittlungen in Sachen Frau Pollmer" - ĉe: Claus Roxin, Helmut Schmiedt, Reinhold Wolff kaj Hans Wollschläger (eld.): *Jahrbuch der Karl-May-Gesellschaft 2001,* Hansa-Verlag, Husum 2001, ISBN 3-920421-82-5, p. 11–351

## Eksteraj ligiloj 
* pri Pollmer je *Karl-May-Wiki*
*ligiloj ĉe DDB

## Notoj 
Kategorio:Karl May
Kategorio:Germanoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1856
Kategorio:Mortintoj en 1917
Kategorio:Virinoj
Jarkovice (Velhartice)

**Jarkovice** estas solejo en Ĉeĥio, parto de municipo Velhartice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 5 km sudokcidente de Velhartice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Jarkovice situas en katastra teritorio **Radvanice u Chotěšova** kun areo 3,35&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1404.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Jarkovice 2.JPG|Jarkovice
Jarkovice 3.jpg|Jarkovice
Jarkovice - kaplička.JPG|Jarkovice

Kategorio:Velhartice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Samuel Powel

**Samuel POWEL** (n. la  – m. la ) estis kolonia kaj postrevolucia urbestro de Filadelfio, Pensilvanio. Ĉar la posteno de urbestro estis nuligita dum la revolucia periodo, Powel estis la lasta kolonia urbestro de la urbo kaj la unua kiu servis post kiam Usono akiris sendependecon disde Britio.

Powel servis kiel urbestro de 1775 ĝis 1776 kaj denove de 1789 ĝis 1790, ĉar la ofico estis dumtempe nuligita de la konstitucio de Pensilvanio en 1776. Li estis membro de la senato de Pensilvanio de 1790 ĝis sia morto en 1793.

Powel mortis dum epidemio de flava febro la , en la simpla supra ĉambro de farmisto en sia bieno okcidente de la urbo — loko kiu nun estas parto de la kvartalo Powelton Village en Okcidenta Filadelfio. Li estas entombigita en la tombejo de Christ Church.

## Persona vivo 
Li naskiĝis en Filadelfio, Pensilvanio, kaj diplomitiĝis en 1759 ĉe la Kolegio de Filadelfio (nun universitato de Pensilvanio). Post siaj studoj, Powel entreprenis sesjaran vojaĝon tra Eŭropo kun sia amiko John Morgan, kie ili pasigis multon da sia tempo studante artajn trezorojn. Tiu kutima « Granda Ĉirkaŭiro » funkciis kiel eduka ritualo por aristokratoj, rimedo por alproprigi al si la rafinitecon de Eŭropo.

Powel estis filo de Samuel Powel kaj Mary Morris. La , li edziĝis kun Elizabeth Willing, mem filino de la urbestro de Filadelfio Charles Willing kaj de Ann Shippen, kaj fratino de Thomas Willing, ankaŭ urbestro kaj membro de la Kontinenta Kongreso.

## Powel House 
La domo de Samuel Powel, ĉe 244 South 3rd Street, nomata Powel House, nun estas muzeo administrata de la Filadelfia Societo por la Konservado de Historiaj Lokoj. Ĝi estas urba domo laŭ georgia stilo konstruita de Charles Stedman en 1765. Powel pligrandigis kaj ornamis ĝin ĉirkaŭ 1770, kun skulptitaj lignaĵoj kaj ornamaj plafonoj el stuko.

George kaj Martha Washington estis amikoj de la familio Powel kaj loĝis en la najbara domo inter novembro 1781 kaj marto 1782, post la sieĝo de Yorktown. La muzeo posedas servicon da porcelano, donacitan de Martha Washington.

La malantaŭa salono estis forigita en 1921 kaj nun troviĝas ĉe la Metropola Muzeo de Arto de Novjorko. La balĉambro estis forigita en 1925 kaj estas konservata ĉe la Filadelfia Artomuzeo. Ambaŭ ĉambroj estis replikitaj en la dommuzeo.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj politikistoj
Kategorio:Urbestroj de Filadelfio
James McHenry

**James MCHENRY**, naskiĝinta la  en Ballymena en Irlando kaj mortinta la  en Baltimoro (Marilando), estis usona politikisto devenanta el Irlando, kaj unu el la subskribintoj de la konstitucio de Usono.

Li estis armea kuracisto dum la Usona Milito de Sendependeco, bazita en Pensilvanio, sed kaptita kaj poste liberigita antaŭ la fino de la konflikto. Li estis delegito en la Kontinenta Kongreso por Marilando, kaj servis kiel la tria usona militsekretario inter la  kaj la , dum la prezidentecoj de George Washington kaj John Adams. Li donis sian nomon al Fort McHenry.

Kategorio:Usonaj politikistoj
Kategorio:Usonaj militistoj
Charles Willing

**Charles WILLING** (n. la  – m. la ) estis britnaska komercisto kaj politikisto, kiu dufoje servis kiel urbestro de Filadelfio (Pensilvanio) : de 1748 ĝis 1749 kaj ree en 1754.

## Frua vivo 
Charles Willing naskiĝis en Bristol (Somerset) la , filo de Thomas Willing kaj Anne Harrison. Li vojaĝis al la amerikaj Dektri Kolonioj per ŝipo kaj ekloĝis en Filadelfion en 1728, je la aĝo de 18 jaroj. Lia kuzo, Thomas Willing, vendis terenon kaj planis novan komunumon nomatan Willingtown, kiu poste fariĝis Wilmington, en Delavaro. Loĝante en Willingtown, Willing fariĝis tre sukcesa komercisto kaj tenis plurajn politikajn postenojn, kiel konsilisto kaj magistrato.

## En Filadelfio 
Pli poste en sia vivo, Willing translokiĝis al Filadelfio. En 1743 li estis elektita al la Urba Konsilio. En 1745 li estis nomumita juĝisto. En 1747 li fariĝis unu el la urbaj juĝistoj. En 1748 li estis fine elektita kiel urbestro. Dum sia mandato, li ree estis nomumita juĝisto en 1749, 1752 kaj 1754. Willing estis fondinto kaj kuratoro de la Akademio kaj Kolegio de Filadelfio (nun universitato de Pensilvanio). Dum sia dua mandato kiel urbestro, li ricevis epidemian tifon kaj mortis la .

## Heredaĵo 
La avo de lia edzino, Edward Shippen, kaj lia plej aĝa filo, Thomas Willing, ankaŭ servis kiel urbestroj de Filadelfio. Thomas ankaŭ estis delegito al la Kontinenta Kongreso de Pensilvanio. Lia filo James Willing estis reprezentanto en la Kontinenta Kongreso kaj gvidis armean ekspedicion dum la Usona Milito de Sendependeco konatan kiel la ekspedicio Willing.

## Persona vivo 
Li edziĝis en 1731 kun Anne Nancy Shippen (1710–1791), filino de Abigail Grosse (1677–1716) kaj Joseph Shippen (1678–1741). Ili havis dek unu infanojn, inkluzive de :

thumb|Subskribo de Charles Willing
*Thomas Willing (1731–1821), kiu edziĝis kun Anne McCall (1745–1781), filino de Samuel McCall (1721–1762)
*James Willing (1750–1801)
*Mary Willing (1740–1814), kiu edziniĝis kun William Byrd III (1728–1777)
*Elizabeth Willing (1742–1830), kiu edziniĝis kun Samuel Powel (1738–1793), urbestro de Filadelfio.

## Referencoj 
Kategorio:Urbestroj de Filadelfio
François Jean de Chastellux

**François Jean DE BEAUVOIR, markizo de Chastellux** (; , en Parizo – , en Parizo) estis franca militoficiro, kiu servis dum la Usona Milito de Sendependeco kiel majorgeneralo en la franca ekspedicia armeo komandita de la grafo de Rochambeau. Dum la tuta milito, Chastellux estis membro de la stabo de Rochambeau kaj agis kiel ĉefa interligoficiro inter la ĉefkomandanto de la franca armeo kaj George Washington.

Li unue famiĝis kiel verkisto, historiisto kaj filozofo. En 1775 li estis elektita kiel la tria membro de la 2-a sidejo de la Franca Akademio..

## Referencoj 
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Francaj generaloj
Mária Aggházy

'*** [aghAzi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Aggházy Mária*' estis hungara arthistoriisto, muzeologo. Ŝiaj geedziĝaj nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Gulácsy Lajosné aŭ G. Aggházy Mária*, ŝia avo estis Gyula Aggházy, ŝiaj gepatroj estis Mariska Aggházyné Balló kaj Tibor Aggházy.

 naskiĝis  en Rákospalota (iama urbo), ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Újpest en 1932, poste ŝi akiris filozofian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1937. Post la diplomo ŝi studvojaĝis al Svedio, post 2 jaroj al Francio. Ŝia unusola laborejo estis la  Belarta Muzeo (Budapeŝto), eĉ depost la pensiuliĝo en 1974 ŝi restis en la muzeo kiel konsilisto. Intertempe ŝi esploris en Italio helpe de stipendio en 1948, ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1957, ŝi doktoriĝis en 1979 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia laboro fokusiĝis al hungaraj skulptaĵoj dum la renesanco kaj baroko. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon en 1971. Inter 1974-1994 ŝi ricevis premiojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A zirci apátság templomépítkezései a XVIII. században.* (ankaŭ disertaĵo, 1937)
* *Georg Raphael Donner ismeretlen magyarországi alkotásai.* (1941)
* *A pozsonyi székesegyház egykori stallumszobra.* (1953)
* *Régi magyar faszobrok.* (1958, ankaŭ ruse kaj germane)
* *A barokk szobrászat Magyarországon.* (3 partoj, ankaŭ monografio kaj disertaĵo, 1959)
* *Magyarországi barokk művészet.* (1960)
* *Leonardo lovasszobra.* (1972; angle: 1989)
* *Leonardo utolsó alkotása és az északolasz-francia udvari műveltség 1500 körül.* (disertaĵo, 1977)
* *Olasz és spanyol mesterek szobrai.* (1977, ankaŭ germane kaj angle)
* *Wien als Vermittler zwischen Westdeutschland und Ungarn in der Mitte des 18. Jahrhunderts.* (1985)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arthistoriistoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Thomas Willing

**Thomas WILLING** ( – ) estis usona komercisto, politikisto kaj sklava komercisto, kiu servis kiel urbestro de Filadelfio kaj delegito de la provinco Pensilvanio en la Kontinenta Kongreso. Li ankaŭ estis la unua prezidanto de du bankoj. Dum sia mandato li fariĝis la plej riĉa viro en Usono.

## Frua vivo 
Thomas Willing naskiĝis en Filadelfio, filo de Charles Willing (1710–1754), dufoje urbestro de Filadelfio, kaj Anne Shippen (1710–1791), nepino de Edward Shippen, la dua urbestro de Filadelfio. Lia frato, James Willing, estis filadelfia komercisto kaj poste reprezentanto en la Kontinenta Kongreso : li kondukis la ekspedicion Willing en 1778 kontraŭ lojalistoj en Natchez, Misisipo.

Thomas faris siajn preparajn studojn en Bath, Anglio, kaj poste studis juron en Londono.

## Kariero 
En 1749, post siaj studoj, li revenis al Filadelfio kaj komencis komercan agadon kun Robert Morris. Ili kunfondis la kompanion *Willing, Morris and Company* en 1757, eksportante farunon, lignon kaj tabakon al Eŭropo, kaj importante sukeron, rumon, melason kaj sklavojn el la Okcidentaj Indioj kaj Afriko. Ilia partnerado daŭris ĝis 1793. En 1779 li posedis tri sklavojn, sed neniun en 1782.

En 1768 li estis elektita membro de la Usona Filozofia Societo.

### Politika kariero 
Thomas Willing estis membro de la urba konsilio de Filadelfio en 1755, fariĝis urba juristo en 1759, kaj poste juĝisto en 1761. En 1763 li estis elektita kiel urbestro de Filadelfio. En 1767 li estis nomumita juĝisto ĉe la supera kortumo de Pensilvanio, posteno kiun li tenis ĝis 1767 kaj la lasta sub la kolonia administrado sed poste donacis 5,000 £ por subteni la revolucion En aŭgusto 1807, Willing suferis mildan apopleksion, kaj post kelkaj monatoj, li demisiis de sia posteno en la banko pro sanproblemoj.

## Persona vivo 
En 1763, Willing edziĝis kun Anne McCall (1745–1781), filino de Samuel McCall (1721–1762) kaj Anne Searle (1724–1757). Kune ili havis dek tri infanojn, inkluzive de :

*Anne Willing (1764–1801), kiu edziniĝis kun William Bingham (1752–1804)
*Thomas Mayne Willing (1767–1822), kiu edziĝis kun Jane Nixon (1775–1823)
*Elizabeth Willing (1768–1858), kiu edziniĝis kun William Jackson (1759–1828)
*Mary Willing (1770–1852), kiu edziniĝis kun Henry Clymer (1767–1830)
*Dorothy Willing (1772–1842), kiu edziniĝis kun Thomas Willing Francis, kuzo
*George Willing (1774–1827), kiu edziĝis kun Rebecca Harrison Blackwell (1782–1852)
*Richard Willing (1775–1858), kiu edziĝis kun Eliza Moore (1786–1823)
*Abigail Willing (1777–1841), kiu edziniĝis kun Richard Peters (1780–1848)

Willing mortis en 1821 en Filadelfio, kie li estas entombigita en la tombejo de Christ Church.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj politikistoj
Kategorio:Usonaj bankistoj
Kategorio:Urbestroj de Filadelfio
William Byrd III

**William BYRD III** (n. en 1728 – m. en 1777) estis usona bienulo, politikisto kaj militisto, membro de la Burĝa Asembleo de Virginio ( *House of Burgesses*).

## Biografio 
Li estis filo de William Byrd II kaj Maria Taylor Byrd, kaj nepo de William Byrd I. Byrd heredis la bienon de sia familio, ĉirkaŭ 179 000 akreoj da tero en Virginio, kaj sekvis la familian tradicion kiel membro de la Burĝa Asembleo de Virginio. Li elektis partopreni en la franc-britan indianan militon prefere ol resti en Richmond. En 1756, li fariĝis kolonelo de la dua Regimento de Virginio.

Je la aĝo de 18 jaroj, Byrd estis sendita al Londono por studi juron. Tie li gajnis reputacion kiel notinda ludemulo. En 1752, li importis ĉevalon nomatan Tryall el Anglio. Tiu jaro, li iniciatis vetkuron konsideratan unu el la unuaj ĉefaj ĉevalkuroj en Nordameriko, kun partopreno de aliaj bienuloj el Virginio kaj Marilando. Byrd proponis premion de 500 pistoloj al tiu, kies ĉevalo povus venki Tryall. Fine, Tryall estis venkita de Selima, ĉevalino de Benjamin Tasker II, kiu fariĝis grava prapatrino de usonaj purrasĉevaloj.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj politikistoj
Kategorio:Usonaj militistoj
Walter Stirling

**Sir Walter STIRLING** (n. en 1718 - m. en 1786) estis kapitano en la Reĝa Mararmeo de Britio. Li estis nomumita « Reguliga Kapitano de la Deviga Rekrutado ĉe la Turo de Londono ». La , li edziĝis kun Dorothy Willing, filino de la filadelfia komercisto Charles Willing.

Laŭ rakontoj konservitaj en la familio, li konvinkis la familion de Horatio Nelson permesi ke Horatio aliĝu al la mararmeo. Li perdis la ŝancon esti nomumita guberniestro de Halifax ĉar li vizitis sian edzinon en Skotlando kiam la propono alvenis.

En 1780 li komandis la ŝipon *Gibraltar*, kaj ĉeestis kiam la admiralo George Rodney konkeris la insulon Sint-Eustatius kontraŭ la Nederlanda Respubliko dum la 4-a angla-nederlanda milito. Elektita por revenigi la oficialan sciigon al Londono, li ricevis la nobeltitolon de kavaliro je sia alveno.

Kiam reĝo Georgo la 3-a inspektis la ŝipojn de Stirling, li estis tiom impresita ke li proponis fari lin baroneto. Stirling rifuzis, sed lia plej aĝa filo, ankaŭ nomata Walter, poste postulis la titolon kaj fariĝis Sir Walter Stirling, 1-a baroneto de Faskine.

Li mortis en Londono en novembro 1786. Lia dua postvivanta filo, Charles, fariĝis admiralo. Unu nepo, filo de lia filino Anne, fariĝis la unua guberniestro de Okcidenta Aŭstralio kaj poste ankaŭ admiralo.

## Referencoj 
Kategorio:Britaj militistoj
Kategorio:Britaj oficiroj
Cihelna (Hlavňovice)

**Cihelna** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlavňovice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km nordoriente de Hlavňovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Cihelna situas en katastra teritorio **Horní Staňkov** kun areo 2,78&nbsp;km².

## Historio
La unua skribmencio pri la viaĝo devenas el la jaro 1840.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Zemědělství na Cihelně.jpg|Ĝardeno ĉe domo en Cihelna
Cihelna (Hlavňovice).jpg|Ŝoseo en Cihelna

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Hlavňovice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Cihelna

Nomon **Cihelna** havas pluraj setlejoj:

* Cihelna (Hlavňovice), parto de municipo Hlavňovice en distrikto Klatovy
* Cihelna (Pardubice), parto de urbo Pardubice en distrikto Pardubice

## Rilataj artikoloj 
* Cihelny
Powel House

**Powel House** estas historia muzeo situanta ĉe 244 South 3rd Street, inter Willings Alley kaj Spruce Street, en la kvartalo Society Hill de Filadelfio, Pensilvanio. Konstruita en 1765 en eleganta georgia stilo, la domo estis plibeligita de sia dua posedanto, Samuel Powel, edzo de Elizabeth Willing Powel, kio donis al ĝi la reputacion de « *la plej bela georgia vicdomo en la urbo* ». Kvankam ĝia ekstera fasado estas modesta kaj simpla, la interno estas ĉefverko, montrante la rafinadon kaj guston de la epoko.

Komence de la 20-a jarcento, la domo servis kiel magazeno por komerco kiu enportis kaj eksportis rusan kaj siberian ĉevalharon kaj penikharojn. En 1918, la posedantoj vendis la arkitekturan lignaĵaron de la malantaŭa salono en la dua etaĝo al la Metropola Muzeo de Arto de Novjorko, kie ĝi nun estas en demonstra ĉambro en la amerika sekcio. La stuka plafono kaj arkitektura lignaĵo de la balĉambro estis venditaj al la Filadelfia Artomuzeo en 1925. Ĝis 1930, la Powel House estis destinita al malkonstruo, kun plano transformi la terenon en parkejon.

La antikvaĵisto Frances Wister savis la domon, fondinte la Filadelfian Societon por la Konservado de Historiaj Monumentoj (*Philadelphia Society for the Preservation of Landmarks*) kaj kolektinte la rimedojn por aĉeti la proprieton en 1931. Dum la sekva jardeko, Wister kaj la Societo aĉetis kaj malkonstruis la 19-jarcentan konstruaĵon kiu kovris la orientan finon de la murita ĝardeno, kaj dungis la arkitekton[H. Louis Duhring Jr. por restarigi la domon laŭ ĝia aspekto dum la loĝado de Powel, kaj por rekrei ĝiajn perditajn internojn. La Societo malfermis la restaŭritan domon kiel muzeon interpretantan la ĉiutagan vivon de riĉaj filadelfianoj en la tempo de la Usona Revolucio.

## Referencoj 
Kategorio:Filadelfio (Pensilvanio)
Kategorio:Muzeoj en Usono
Hofu

**Hofu** (japane: 防府市) estas urbego kaj mara havenurbo en Japanio, en ĉefinsulo Honŝu, en regiono Ĉugokuo, en gubernio Jamaguĉi.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2023 Hofu havis populacion de . En la fruaj 1950-aj jaroj la urbo atingis la internacian klasifikon urbego (pli granda, ol cent mil). Ekde la 2000-aj jaroj la loĝantaro iomete malkreskiĝas.

## Geografio 
Hofu situas situas sur ebenaĵo inter montoj kaj Seto Enlanda Maro ĉe enfluo de rivero. Ankaŭ 5 maraj insuloj apartenas al la municipo. Ube (Jamaguĉi) kaj gubernia sidejo Jamaguĉi troviĝas 17, Ŝimonoseki 58, Ivakuni 62, Oita 90, ĉefurbo Tokio 768 kilometrojn aere laŭ https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
La areo de la nuna Hofu estis loĝita ekde la ĵomon-epoko. La areo estis aranĝita laŭ la moderna municipa sistemo la 1-an de aprilo 1889. Du vilaĝoj unuiĝis por formi la urbon Hofu en 1902. Ĝi estis levita al urbostatuso en 1932.

## Ekonomio 
Hofu estis jam ekde la antikvaj tempoj signifa haveno kaj konata salproduktejo. En la frua moderna periodo la areo rapide industriiĝis kun teksaĵfabrikoj. Nuntempe Hofu estas industria centro, krome ĉi tie funkcias trejna bazo de la japana aerforto.

## Instruado 
En Hofu nur baz- kaj mezlernejoj funkcias.

## Trafiko 
Hofu ligiĝas fervoje kaj aŭtovoje al la landa reto. La haveno produktas grandan trafikon.
eta|

## Klimato 
Hofu situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1654 milimetrojn, en ĉiu monatoj pluvas, inter oktobro-februaro iomete malpli.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* muzeoj
* statuo

## Ĝemelurboj 
*  Akitakata, Japanio ekde 1971
*  Ĉunĉon, Sud-Koreio ekde 1991
*  Monroe, Usono, Miĉigano ekde 1993

## Referencoj 
Kategorio:Urboj de Japanio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Horní Staňkov

**Horní Staňkov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlavňovice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nordoriente de Hlavňovice. Estas ĉi tie registritaj 11 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Horní Staňkov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,78&nbsp;km². En la katastra teritorio Horní Staňkov situas ankaŭ Cihelna.

## Historio
La unua skribmencio pri la viaĝo devenas el la jaro 1290.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
En Horní Staňkov troviĝas kastelo konstruita en duono de la 18-a jarcento. La nuna posedanto estas Jan Švankmajer.

## Pluaj fotoj 

Horni Stankov 20170417 - zamek.jpg|Kastelo
Horni Stankov 20170417 - 01.jpg|Vido de malproksime
Horni Stankov 20170417 - 03.jpg|Domo
Barn in Horní Staňkov, Hlavňovice, Klatovy District.jpg|Garbejo

## Referencoj
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Hlavňovice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Javoříčko (Hlavňovice)

**Javoříčko** (pli antaŭe *Javoří*, *Javořice*; ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlavňovice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sudokcidente de Hlavňovice. Estas ĉi tie registritaj 9 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Javoříčko situas en katastraj teritorioj **Zámyšl** kun areo 3,27&nbsp;km² kaj **Mokřany** kun areo 3,34&nbsp;km².

## Historio
La unua skribmencio pri la viaĝo devenas el la jaro 1543.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Javoříčko (Hlavňovice) 01.jpg|Javoříčko
Javoříčko (Hlavňovice) 09.jpg|Javoříčko
Javoříčko (Hlavňovice) 06.jpg|Javoříčko

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Hlavňovice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Milínov (Hlavňovice)

:*Estas ankaŭ Milínov.*

**Milínov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Hlavňovice en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas nordokcidente de Hlavňovice. Estas ĉi tie registritaj 38 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Milínov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,15&nbsp;km². En la katastra teritorio Milínov situas ankaŭ Hlavňovice.

## Historio
La unua skribmencio pri la viaĝo devenas el la jaro 1565.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Milínov (Hlavňovice) 01.jpg|Alveturo al la vilaĝo
Milínov (Hlavňovice) 06.jpg|Domoj en la vilaĝplaco
Milínov, kaple VII.jpg|Kapelo

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Hlavňovice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Edward Pierson Ramsay

**Edward Pierson RAMSAY** (3a de Decembro 1842 – 16a de Decembro 1916) estis aŭstralia zoologo kiu specialiĝis en ornitologio.

## Biografio
Li studis medicinon el 1863 ĝis 1865 en la Universitato de Sidnejo, sed li ne gradiĝis. Kvankam li neniam havis formalan sciencan edukadon en zoologio, Ramsay ege interesiĝis en natura historio kaj publikigis multajn artikulojn. En 1863 li estis trezoristo de la Entomologia Societo de Novsudkimrio, kontributis per artikolo "Oology of Australia" al la Filozofia Societo en Julio 1865, kaj kiam tiu societo aliĝis al la Reĝa Societo de Novsudkimrio, li iĝis dumviva membro pro la agnosko de la laboro kiun li estis farinta por la Filozofia Societo. 

En 1868 Ramsay kuniĝis kun siaj fratoj en suker-kultiva plantejo en Kvinslando, kiu, aliflanke, ne estis sukcesa. Ramsay estis unu el la fondmembroj de la *Linnean Society of New South Wales* (Linnea Socio de Novsudkimrio), kiam ĝi estis formita en 1874, kaj membro de ĝia konsilio de la komenco ĝis 1892. Li iĝis la unua Aŭstrali-naskita Kuratoro de la Aŭstralia Muzeo, kaj kolektis grandan gamon da indiĝenaj armiloj, roboj, iloj kaj ornamaĵoj por ilustrado de la etnologio de Polinezio kaj Aŭstralio. De 1876 ĝis 1894, kiam li devis eksiĝi pro sia malboniĝinta sano, li publikigis *Catalogue of the Australian Birds in the Australian Museum at Sydney*, nome Katalogo de la Aŭstraliaj Birdoj en la Aŭstralia Muzeo en Sidnejo en kvar partoj.

En 1883 Ramsay vojaĝis al Londono por partopreni la Internacian Fiŝkaptadan Ekspozicion. En tiu tempo li renkontis armean kirurgon Francis Day kiu estis kolektinta fiŝojn dum pluraj jardekoj en Hindio, Birmo, Malajzio kaj aliaj lokoj en Suda Azio. Ramsay negocis aĉeti parton de la kolekto de Day, inkluzive de proksimume 150 el la tipaj specimenoj de Day.

Supozeble dum la sama vojaĝo al Britio li vizitis Edinburgon, ĉar li estis elektita Ordinara Membro de la Reĝa Societo de Edinburgo (postulante sian fizikan ĉeeston) en aprilo 1884. Liaj proponantoj estis Sir John Murray, Sir William Turner, James Geikie kaj William Carmichael McIntosh.

Post sia eksiĝo kiel Kuratoro, Ramsay servis la Aŭstralian Muzeon kiel "konsultanta ornitologo" ĝis 1909. Li mortis la 16an de decembro 1916 pro karcinomo.

Li priskribis tre diversajn bestospeciojn, inter kiuj menciindas papago *Alisterus chloropterus* kaj petroikedo *Heteromyias cinereifrons*. Lia nomo estis omaĝita en la genro *Ramsayornis* de melifagedoj (mielmanĝuloj), kiu enhavas du speciojn nome la jenaj:
* *Ramsayornis fasciatus* (Gould, 1843)
* *Ramsayornis modestus* (Gray, GR, 1858)

Kategorio:Aŭstraliaj zoologoj
Kategorio:Aŭstraliaj ornitologoj
Benjamin Rush

**D-ro Benjamin RUSH** ( – ) estis usona revoluciulo, subskribinto de la Deklaracio de Sendependeco de Usono, kaj civita gvidanto en Filadelfio, kie li estis kuracisto, politikisto, socia reformisto, edukisto, kaj fondinto de Dickinson College. Rush estis delegito de Pensilvanio ĉe la Kontinenta Kongreso. Li poste priskribis siajn klopodojn subteni la usonan revolucion, dirante: « *Li bone intencis.* » Li servis kiel ĉefa kirurgo de la Kontinenta Armeo kaj fariĝis profesoro pri kemio, medicina teorio kaj klinika praktiko ĉe la universitato de Pensilvanio.

D-ro Benjamin Rush estis gvidanto de usona klerismo kaj entuziasma subtenanto de la Usona Revolucio. Li gvidis la subskribadon de la konstitucio de Usono en Pensilvanio en 1788. Li estis elstara en multaj reformoj, precipe en la kampoj de medicino kaj edukado. Li kontraŭis sklavecon, apogis senpagajn publikajn lernejojn, kaj celis plibonigitan, sed patriarkan, edukadon por virinoj, kaj pli kleran punan sistemon. Kiel elstara kuracisto, Rush havis grandan influon sur la formiĝanta medicina profesio.

Kiel klerisma intelektulo, Rush celis organizi la tutan medicinan scion ĉirkaŭ klarigaj teorioj, anstataŭ fidi je empiriaj metodoj. Rush argumentis ke malsano estis rezulto de malekvilibroj en la fizika sistemo de la korpo kaj kaŭzita de misfunkcioj en la cerbo. Lia aliro preparis la vojon por estonta medicina esplorado, kvankam Rush mem ne entreprenis tiajn esplorojn. Li antaŭenigis publikan sanon per apogado de pura medio kaj atentigo pri la graveco de persona higieno. Lia studado de mensaj malsanoj igis lin unu el la fondintoj de usona psikiatrio. En 1965, la Usona Psikiatria Asocio agnoskis Rush kiel la « *patro de usona psikiatrio* ».

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj politikistoj
Kategorio:Usonaj kuracistoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Respublika Kortego

[thumb|upright=1.3|*Republican Court, aŭ, La Renkontiĝa Tago de Sinjorino Washington*, pentraĵo de [Daniel Huntington, ĉirkaŭ 1861]] 
La **Respublika Kortego** ( ***Republican Court***) estis klubo de usonaj politikaj figuroj, intelektuloj, kaj ties geedzoj, kiu formiĝis fine de la 18-a kaj komenco de la 19-a jarcentoj ĉirkaŭ la prezidanto kaj la unua damo de Usono. Ĝi centriĝis ĉirkaŭ sociaj kunvenoj en la hejmo de George kaj Martha Washington en Filadelfio, kaj pli vaste inter la diversaj sociaj elitoj de la urbo. Kiel neformala politika asocio, ĝi disponigis gravan eblecon por virinoj partopreni en diskutoj pri politika filozofio kaj ŝtataj aferoj.

## Referencoj 
Kategorio:19-a jarcento en Usono
Kampanjo de Filadelfio

[thumb|right|Portreto de [George Washington, komandanto de la Kontinenta Armeo. Fare de  Léon Cogniet.]]
La **kampanjo de Filadelfio** (1777–1778) estis brita militkampanjo dum la Usona Revolucia Milito, desegnita por akiri kontrolon de Filadelfio, la ĉefurbo de la revolucia epoko, kie la Dua Kontinenta Kongreso kunvenis, fondis la Kontinentan Armeon kaj nomumis George Washington ĝia komandanto en 1775. Tie la Kongreso ankaŭ verkis kaj unuanime adoptis la Deklaracion de Sendependeco la sekvan jaron, la , kio formaligis kaj intensigis la militon.

Dum la filadelfia kampanjo, la brita generalo William Howe malsukcesis logi la Kontinentan Armeon de George Washington al batalo en norda Nov-Ĵerzejo. Howe tiam enŝipigis sian armeon kaj surteriĝis ĉe la norda fino de la golfo Chesapeake, kie ili komencis marŝi norden al Filadelfio. Washington preparis defendojn kontraŭ la movoj de Howe ĉe Brandywine Creek, sed li estis flanke ĉirkaŭita kaj repelita en la batalo de Brandywine je la . Post pliaj bataletoj kaj manovroj, Howe eniris kaj okupis Filadelfion. Washington poste malsukcese atakis unu el la garnizonoj de Howe en Germantown, antaŭ ol li retiriĝis al Valley Forge dum la vintro, kie li kaj 12 000 homoj frontis la plej severan vintron de la milito, inkluzive mankon de nutraĵo kaj vestaĵoj.

La kampanjo de Howe estis kontestata ĉar, kvankam li sukcesis kapti la revolucian ĉefurbon Filadelfio, li antaŭeniris malrapide kaj ne helpis la samtempan kampanjon de John Burgoyne pli norde, kiu finiĝis katastrofe por la britoj en la bataloj de Saratogo kaj enkondukis Francion en la militon. Howe demisiis dum la okupado de Filadelfio kaj estis anstataŭigita de sia dua komandanto, generalo Henry Clinton.

En 1778, oni ordonis al Clinton evakui Filadelfion kaj kunigi siajn trupojn en Nov-Jorko, antaŭvidante kunan franc-usonan atakon tie. Multaj lojalistoj ankaŭ forlasis Filadelfion, timante persekuton. La fortoj de Washington sekvis la retiriĝantan britan armeon ĝis ili koliziis en la batalo de Monmouth, unu el la plej grandaj bataloj de la milito.

Fine de la filadelfia kampanjo en 1778, la du armeoj troviĝis en proksimume la samaj strategiaj pozicioj kiel antaŭ la lanĉo de la atako de Howe kontraŭ Filadelfio.

Kategorio:Usona Milito de Sendependeco
Eneca lingvo

La **eneca lingvo** estas Samojeda lingvo en la Urala lingvaro. Ĉi tiu lingvo ne havis skribsistemon ĝis 1986, sed nun ĝi uzas la cirilan alfabeton. Por longe, la eneca lingvo estis konsiderita dialekto de la Neneca lingvo.

La parolantaro loĝas en Taimjr, Krasnojarska regiono, Rusio.

## Referencoj
Kategorio:Lingvoj de Rusio
Kategorio:Samojeda lingvaro
Kavala

**Kavala** (, Kavála [kaˈvala]) estas urbo en nordorienta Grekio, la ĉefa havenurbo de orienta Makedonio kaj la ĉefurbo de samnoma regiona unuo en la administra regiono de Orienta Makedonio kaj Trakio. Situante je altitudo de 53 m super la marnivelo, ĉe la marbordo de la Golfo de Kavala ( Κόλπος Καβάλας ) de la Egea Maro. La urbo estas konstruita je la piedo de la Symbolon- Montoj  kaj estas la due plej granda urbo kaj haveno en Makedonio, same kiel unu el la plej gravaj strategiaj havenoj en Norda Grekio. Ĝi situas 680 km de Ateno kaj 165 km de Tesaloniko.

La marhaveno de Kavala efektivigas ŝarĝon kaj pasaĝeran transportadon. Internacia Flughaveno Megas Alexandros situas proksimume 25 km de Kavala, proksime de la urbeto Chrysoupolis.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo (en la greka)

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Urboj de Grekio
Achen

''''* - jen france, prononco laŭ sistemo IFA [], origine germane, skribata same, sed prononcata laŭ sistemo IFA [] aŭ pli simple , en la loka lorena dialekto *Ache*, kiel germane sen la fina "n" - estas komunumo  de Francio. Ĝi situas en la departemento *Moselle* - prononco [], nomata laŭ la france samnoma rivero Mozelo - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarreguemines / Saargemünd kaj al la kantono *''. 

eta|maldekstra|250ra|

Najbare, la teritorio havas komunan limon kun . 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle

## Eksteraj ligiloj 
* paĝo pri Achen en la retejo de la komunumaro ()

Kategorio:Komunumoj de Moselle
Posttagmezo

**Posttagmezo** estas la periodo de la tago kiu sekvas matenon. La tempo tagmezo estas difinita kiel la tempo 12:00, do la posttagmezo komenciĝas post la tempo tagmezo. Posttagmezo estas sekvante de vespero, kiu siavice iĝas nokto.

En iom pli larĝa signifo, posttagmezo povas priskribi la tutan lastan duonon de la tago, kun la esprimo *post meridiem* (pm) prenita de la latina, aŭ la tempo post tagmeza manĝo (kiu denove havas ŝanĝiĝantajn tempojn) ĝis vespero. 

La posttagmezo estas motivo en literaturo, arto kaj muziko, de ''L'Après-midi d'un faune de* Mallarmé ("La Posttagmezo de faŭno") (muziko de Debussy, baleto de Niżyński) ĝis *Morto en la Posttagmezo* de Hemingway. En 1957, la filmo de Billy Wilder, kiu fariĝis kromvorto, estis nomita *Ariane - Love in the Afternoon''.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Partoj de tago
Birma turto

La **Birma turto** (*Streptopelia xanthocycla*) estas specio de birdo de la familio de Kolombedoj kiu enhavas turtojn kaj kolombojn. Ĝi estis iam konsiderata subspecio de la Turka turto (*S. decaocto*). Ĝi diferencas el la Turka turto pro brilflava okulringo (kaj ne helgriza ĝis blankeca), kaj iom pli malhela plumaro. Ĝi estas same 30–32 cm longa kiel la Eŭrazia turto. La kanto estas dunota "ku-ku", kaj ne la trinota "ku-ku-ku" de la Eŭrazia turto.

Publikigitaj distribumapoj montras ĝin kiel endemio de la baseno de la Iravadio en centra Birmo. Ĝi estis registrita ankaŭ el apuda Ĉinio, kvankam sen certiga pruvaro.

## Referencoj
Kategorio:Streptopelia
Kategorio:Kolombedoj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Azio