Rezigno pri la ofico de papo de la Katolika Eklezio

[eta|180ra|La blazono de [Vatikano dum la Vaka Seĝo.]]
La **Rezigno pri la ofico de papo de la Katolika Eklezio** aŭ **demisiiĝo el la Petra Ministerio** aŭ **papa demisiiĝo**  (latinlingve *renuntiatio pontificalis*) estas jura institucio antaŭvidita de la kanona juro kiu regulas la manierojn de rezigno de papo el sia ofico pro volaj demisioj, kaj konstituas la unika kaŭzo krom la morto de la papo. Por tiu evento la kodo de la kanona juro evitas uzi la esprimon “abdiko aŭ demisio” kiuj impresus ke iu ajn devas akcepti, kaj utiligas la verbon “rezigni” .

Temas pri evento tre malofta: krom tiu ĵusa de Papo Benedikto la 16-a (28-a de februaro 2013)
, en la historio de la Eklezio realiĝis iuj malmultaj kazoj de ĉeso per rezigno: por papo Pontiano, papo Silvestro, papo Benedikto la 9-a (1-a de majo 1045), papo Gregorio la 6-a (20-a de decembro 1046), papo Celesteno la 5-a (13-a de decembro 1294) kaj papo Gregorio la 12-a (4-a de julio 1415) ekzistas fontoj certaj, dum rilate la rezignojn de Klemento la 1-a kaj Johano la 18-a la katolika kronologio apogiĝas sur tradicioj.

## Jura Doktrino pri rezigno aŭ demisiiĝo 
En la 12-a jarcento juristoj komencis sin demandi pri la pravigeblo aŭ nepravigeblo de demisiiĝo el papado, provante distingi la eventualajn kaŭzojn legitimajn el tiuj netiaj, kaj atentigante ankaŭ pri la problemo de la neekzisto de hierarkia superulo en kies manoj, la papo demisianta povu prezenti sian demisiojn.Juristo Baziano subtenis ke la rezigno estas jure/morale permesita nur en du kazoj: en la kazo de la papo demisianta volus sin dediĉi ekskluzive al la kontempla vivo kaj en la kazo de fizikaj malhelpoj ŝuldebla al malsano aŭ maljuneco: «*Posset papa ad religionem migrare aut egritudine vel senectute gravatus honori suo cedere*».
Kanonisto Uguccione el Pizo subskribis la doktrinaĵojn de Baziano precizigante ke la rezigno, ĉiukase, ne devas damaĝi la Eklezion kaj ke ĝi devas esti anoncita antaŭ la kardinaloj aŭ koncilio de episkopoj.

La dekretaro de Gregorio la 9-a, publikigita en la *Liber Extra* de 1234, aldonis aliajn kaŭzojn legitimigantajn la rezignon: krom la fizika debilitiĝo, estis elnestigita la maladekvateco pro *defectus scientiae* (manko de scienco), pro plenumo de krimoj, skandaligo («*quem mala plebs odit, dans scandala cedere possit*») kaj pro procedura malreguleco en la elektado, sed ekskludis kiel legitiman motivon de rezigno la aspiron pasi al la kontempla vivo, nome la tieldirita *zelum melioris vitae* (celo de pli perfektigita vivo), jam juĝata sufiĉa ĉe kanonistoj.

En la kazo de la rezigno de Celesteno la 5-a, pluraj sentencoj de kanonistoj, inter kiuj franciskano Petro Olivi, teologoj de Sorbono Godefroid de Fontaines  kaj Pierre d'Auvergne, aprobis la rezignon de la papo, dum la kardinaloj kontraŭaj al Bonifaco la 8-a Jakobo Colonna kaj Petro Colonna prezentis en 1297 tri memorlibrojn  celantajn pruvi la nelegitimecon de la rezigno de Celesteno la 5-a. Kontraŭ la rezigno de Celesteno reagis ankaŭ Jakopono el Todi kaj Ubertino el Casale, kiu en 1305 juĝos tion «*horrenda novitas*» (hororiga novaĵo), ĉar ĝi estis favorinta la sekvulecon de «antikristoj», nome Bonifaco la 8-a kaj Benedikto la 11-a.

## La papa rezigno laŭ la nuna kanona juro 
Post la rezigno de Celesteno la 5-a, Bonifaco la 8-a per la publikigo de la konstitucio *Quoniam aliqui* (Ĉar kelkaj), eliminis ĉiun ajn malhelpan kondiĉon kaj dekretis la absolutan liberon de la papo kiu volus rezigni papadon: tiu normo estos enprenita en la *kodo de kanona juro* de 1983, ĉe la Libro II "La popolo de Dio", parto dua antaŭvidas la la rezigno de la papo.  
"En la kazo en kiu la Roma Pontifiko rezignus al sia ofico, estas postulite pro la valideco ke la rezigno estu farata libere kaj ke ĝi estu klare manifestata, ne estas postulate, male, ke iu ajn ĝin akceptu."

Simila normo estas reasertata en la kanono 44 - §2 de kanova kodo por la Orientaj Eklezioj. 

Tiu normo, en la kanono 187, estas etendita al ĉiuj oficoj de la Katolika Eklezio

Laŭ Can. 189 - §1, la rezigno, por ke havu valoron, ankaŭ se ĝi bezonus akcepton, devas esti prezentata al la aŭtoritato al kiu apartenas la taskon provizi al la koncerna ofico, kaj precize skribforme aŭ antaŭ du atestatoj.

La kanonoj ne specifas, rilate la papan rezignon, kiu estas la aŭtoritato “kiu devas provizi” antaŭ kiu manifesti sian volon rezigni; sed kanonistoj interpretas ke tia estas la Kardinala Kolegio .

## Listo de papoj rezignintaj 
Kiel oni vidas en la supra listo, du estas la kazoj dubaj en kiuj la rezigno al la papado koincidas kun la morto. Unu estas tiu de papo Libero: iuj historiistoj hipotezis ke li demisiis okaze de sia ekziligo (365), kaj tio por kompreni la enscenigon de la kontraŭpapo Feliĉo la 2-a. La alia koncernas papon Marcelenon: la *Liber Pontificalis* lokigas en la 1-a de aprilo de 305 la daton de lia morto, sed male laŭ la *Libera Katalogo* li forpasis la 24-an aŭ 25-an de oktobro de la antaŭa jaro: eblas do, harmoniigante ĉiujn datojn, ke la 25-a de oktobro de 304 estas la dato de la rezigno kaj la 1-a de aprilo 305 tiu de la morto.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Alceste Santini, Dizionario dei Papi e del Papato, 2000, ElleU, Romo,
* Katolikaj enciklopedioj:
** Enciclopedia_Cattolica
** Cathopedia:Voci_indispensabili 
** Catholic_Encyclopedia

## Vidu ankaŭ 
* Listo de papoj
* Vaka Seĝo
* *Habemus Papam*

Kategorio:Papato
Kategorio:Kanona juro
Kategorio:Katolikismo