open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Tibor Osváth (verkisto)

**OSVÁTH Tibor** (oĵva:t) estis hungara verkisto, ĵurnalisto naskita en Nagyvárad en 1897 kaj mortinta en ?.

## Kariero
Tibor Osváth estis rusa militkaptito en la unua mondmilito kaj li estis kunlaboranto de la hungarlingva gazeto de militkaptituloj Szibériai Újság. Reveninte en 1920 li estis bankoficisto. Lia raditeatraĵo titolita *Kúttisztító* havis sukceson.

## Verkoj
*Tízen Nyugat felé (romano, Bp. 1931);
*Valaki szalad a lány után (Ajándékregénytár, Brassó 1933);
*Az Ural alatt (romano, Bp. 1939).

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Artistkolonio (Nagybánya)

**Artistkolonio de Nagybánya** estis la plej grava hungara artista kolonio de pentristoj en Hungario de la 20-a jarcento.
[eta|270px|Károly Ferenczy: Sur monteto (*Dombtetőn*) ([1901)]]
[eta|270px|János Thorma: Printempo en Nagybánya (*Tavasz Nagybányán*) ([1934)]]

## La hungara erao 
En 1896 hungaraj pentristoj fondis artistan kolonion en urbo Nagybánya, kiu nun apartenas al Rumanio, kiel Baia Mare. La kolonio iĝis libera lernejo ekde 1902 kaj kremo de hungaraj pentristoj ĉeestis en 3 generacioj. Tie etendiĝis komence la naturalismo, poste laŭ franca influo la plein air. La fondistoj estis Simon Hollósy, István Réti, Károly Ferenczy, Béni Ferenczy, János Thorma, Béla Iványi-Grünwald, Géza Bornemisza, baldaŭe aliĝis multaj, ekzemple Lídia Agricola, Andor Basch, Ágost Benkhard, Tibor Boromisza, Zoltán Csáktornyai, Dezső Czigány, Elek Falus, Valér Ferenczy, Sándor Galimberti, Oszkár Glatz, Elemér Halász-Hradil, György Haller, Ödön Heller, Ferenc Joachim, József Koszta, János Krizsán, Mihály Kuczka, Oszkár Lázár, Jenő Maticska, András Mikola, Vilmos Perlrott-Csaba, Károly Réthy, Gyula Rudnay, Lajos Tihanyi, Tivadar Zemplényi, Sándor Ziffer. Tiu skolo efikis al la sekvaj hungaraj artistokolonioj.

## La rumana erao 
[eta|Pentristoj de la artista kolonio de Nagybánya en ĉ. [1905]]

Post la 1-a mondmilito la urbo rumaniĝis, kiel **Baia Mare**. Tiam ankaŭ junaj rumanaj pentristoj alvenis el Bukareŝto, Iaşi kaj Chişinău. Tiu faris la lernejon legala. La gvidanto de la skolo estis János Thorma. Daŭre alvenis ankaŭ pli junaj hungaroj, ekzemple István Boldizsár, Gizella Dömötör, Tibor Jankay, Károly Patkó, János Pirk, en 1930 András Mikola, Aurél Bernáth, József Mokos, sed revenis el la pli maljunaj *Vilmos Perlrott-Csaba*. La kolonio oficiale funkciis ĝis 1937, tiam la tiama politiko malebligis la funkciadon. Inter 1940-1945 Nagybánya rehungariĝis, sed la komenciĝinta 2-a mondmilito baris la artan laboron. Poste la urbo denove estis apartenaĵo de Rumanio kaj la artistkolonio paŝo post paŝo ĉesis funkcii. En la socialismo tiu skolo forgesiĝis en Rumanio, sed en Hungario restis ekzemplodona kolonio.

En la 1920-aj jaroj Elek Petrovics kune kun Societo Szinyei Merse Pál strebis multe por disvastiĝo de pentraĵoj pentritaj en la artistkolonio.

## Fondintoj 
* Károly Ferenczy
* Simon Hollósy
* Béla Iványi-Grünwald
* István Réti
* János Thorma

## Artistoj de la unua generacio 
* Ernő Béli Vörös
* István Csók
* József Faragó
* Béla Horthy
* Oszkár Glatz
* Ervin Körmendi-Frim
* Sándor Kubinyi
* Sándor Nyilasy

## Artistoj de la dua generacio 
* Jenő Maticska
* Zoltán Jakab
* Károly Réthy
* Samu Börtsök
* Sándor Galimberti
* Zoltán Csáktornyai
* Iván Komoróczy
* András Mikola
* Valér Ferenczy
* Béni Ferenczy
* Noémi Ferenczy
* Péter Rátz
* János Krizsán
* Antónia Krizsánné Csíkos
* Sándor Ziffer
* Vilmos Perlrott-Csaba
* Géza Bornemisza
* György Haller *Nagybányai boglyák* (1914. olaj, vászon)

## Artistoj de la tria generacio 
* István Boldizsár
* Ralph Gróf Teleki
* János Pirk
* Margit Thorma Jánosné Kiss

## Vidu ankaŭ 
* Naturalismo

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* hungare

Kategorio:Nagybánya
Nagybánya
Béla Ötvös

**ÖTVÖS Béla** (oetvoeŝ) estis hungara redaktoro, ĵurnalisto, gazeteldonisto naskita en Komádi la 2-an de aŭgusto 1888 kaj mortinta en Oradea, 21-an de oktobro 1970

## Kariero 
Ötvös Béla dungiĝis al Nagyváradi Napló (1912), post la milito li fariĝis vicĉefredaktoro de la gazeto ĝis 1920. Li aperigis gazeton titotitan Hétfői Lap (pli poste Magyar Hírlap. Post ĝia ĉeso (1922) li estis loka redaktoro de gazeto Keleti Újság (1923-34), de 1936 kunlaboranto de Ellenzék. Li eldonis la ilustritan socian revuon Vasárnapi Lapok (1934-35). Pli poste li estis raportisto de gazeto Erdély, poste de Igazság ĝis sia pensiiĝo (1954).

## Verkoj 
* Május (rakontoj, Debrecen 1909);
* Krónikák könyve (Kv. 1920); "... és megbüntetem hetedíziglen" (historia romano regény, Nv. 1938, noveldono sl. 1940);
* Megidézett múlt (Ady-memoraĵoj. Nv. 1994).

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj redaktoroj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Belo Campo

**Belo Campo** estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 16.021 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ  
* Municipoj de Bahio

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Bahio
Seabra

''''* (oficiale ) estas municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono *Centra sudo de Bahio* kaj estas la administra  centro de la samnoma mikroregiono *[[ (mikroregiono)|]]''. Laŭ la stato de  en la municipo vivis   sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El tiuj, la nombro de voĉdonrajtuloj en la municipo en  estis . La teritorio havas komunan limon kun .

La subŝtata ĉefurbo Salvadoro de Bahio situas en distanco de 474 kilometroj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Bahio	

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Municipoj de Bahio
Kategorio:Suda centro de Bahio
Les Ponts-de-Martel

## Pri la komunumo 
**Les Ponts-de-Martel** estas komunumo en la distrikto Le Locle en Kantono Neŭŝatelo, Svislando. Ĝi havis 1264 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Les Ponts-de-Martel situas en altmontara valo en la Neŭŝatela Ĵuraso 16 kilometrojn okcidente de la kantonĉefurbo Neŭŝatelo. Oriente de la vilaĝo fluas la rojo *Le Bied*, kie en sudo malaperas subtere. La plej alta punkto de la komunumo troviĝas sur alteco de 1337 m s.m. sur la kulmino de la monto *Grand Som Martel*. Krom la vilaĝo Les Ponts-de-Martel al la komunumo apartenas la vilaĝetoj Martel-Dernier, Le Voisinage kaj Petit Martel.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 18,23 km², de kiuj 30,5% estas kovritaj de arbaro, 59,2% servas por agrikulturo kaj 5,7% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Les Ponts-de-Martel limas en nordo al Le Locle, en nordoriento al La Sagne, en sud oriento kaj sudo al Brot-Plamboz, en sudokcidento al Val-de-Travers, kaj en okcidento al La Brévine.

## Trafiko 
Tra Les Ponts-de-Martel kondukas la kantona ĉefvojo n-ro 170 de Le Locle trans La-Tourne-Pasejo al Neŭŝatelo. La konekto al la publika transportreto funkcias unuflanke per poŝtaŭtolinio de Le Locle al Neŭŝatelo kaj aliflanke per mallarĝspura linio de la Neŭŝatelaj Fervojoj kondukas de Les-Ponts-de-Martel tra La Sagne al La Chaux-de-Fonds.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Les Ponts-de-Martel datiĝas el la jaro 1360 kiel *Martel*. La loĝigo de la regiono estas dokumentita en lukontraktoj de la Grafoj de Neŭŝatelo el la jaro 1444 kaj 1473. En la jaro 1652 Les Ponts-de-Martel fariĝis aparta paroĥo kaj en la jaro 1786 politika komunumo. En la jaro 1920 la vilaĝo Le Joratel estis disigita de la komunumo Les Ponts-de-Martel kaj atribuita al la komunumo Brot-Plamboz.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Les Ponts-de-Martel (stacidomo)
* Le Stand (stacidomo)
* Petit-Martel (stacidomo)
* Petit-Martel-Est (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Les Ponts-de-Martel
3837 Carr

'*3837 *Carr'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la usona planedologo kaj planeda geologo Michael Harold Carr.

*Oni ne konfuzu ĝi kun 7680 Cari.''

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Carolyn S. Shoemaker
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1981
Boveresse

**Boveresse** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
* **Boveresse NE** estas vilaĝo de la komunumo Val-de-Travers de la Distrikto Val-de-Travers en Kantono Neŭŝatelo en Svislando.
* **Boveresse (Saxon)** estas vilaĝo de la komunumo Saxon de la Distrikto Martigny en Kantono Valezo en Svislando.
Houtribdigo

eta|IJsselmeer kun en la mezo la Houtribdigo.
eta|maldekstra|150px|Houtribkluzoj apud Lelystad.
[eta|Houtribdijk apud [Lelystad.]]
eta|maldekstra|200px|Vidaĵo ekde la digo al Enkhuizen
La **Houtribdigo** (nederlande: Houtribdijk [haŭtribdajk], ankaŭ konata kiel *Markerwaarddijk*, *Markermeerdijk* kaj *Dijk Enkhuizen-Lelystad*) estas akvobaraĵo en Nederlando. La digo (fakte baraĵo) estis konstruita inter 1963 kaj 1976, kaj disigas la IJsselmeer de la Markermeer (foje ankaŭ nomata suda IJsselmeer). La 26 kilometrojn longa digo estis celata por la polderigo de la suda parto de la IJsselmeer al Markerwaard, sed en 2003 oni decidis definitive ne konstrui tiun polderon.

Sur la digo estas vojo kiu interligas la urbojn Enkhuizen kaj Lelystad. Tiu vojo estas parto de la N302. Por la ŝipveturado estas tri kluzokompleksoj: la Krabbersgatkluzoj (profesia ŝipveturado) kaj la navidukto (plezura ŝipveturado) apud Enkhuizen, kaj la Houtribkluzoj apud Lelystad. Apud Enkhuizen ŝipveturado kaj aŭtoveturado interkruciĝas pere de navidukto. Flanke de la Krabbersgatkluzoj kaj la Houtribkluzoj situas defluigaj kluzoj kiuj necesas por la nivelado de la akvo en la Markermeer kaj IJsselmeer. Proksimume duonvoje sur la digo situas la rifuĝeja haveno Trintelhaven.

La municipo Lelystad donis al la vojo sur la digo la nomon *Markerwaarddijk*. Oficiale per tio oni nur indikas la parton de Lelystad ĝis la provinca limo. La nomo tamen ankaŭ estas uzata por la tuta digo.

## Vidu ankaŭ 
* Fermdigo
* Markenvadoj
* Sudmarlaboroj

## Eksteraj ligiloj 
* Filmeto (YouTube)

Kategorio:Digvojoj
Kategorio:Konstruaĵoj en Nederlando
Kategorio:Geografio de Norda Holando
Kategorio:Geografio de Flevolando
Kategorio:Lelystad
3836 Lem

'*3836 *Lem''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la 22-an de septembro 1979 de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la pola verkisto de sciencfikcio Stanisław Lem (1921–2006).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1979
Teraina

[eta|300ra|Teraina en oktobro de 2006. Nordo estas sur pinto. Notu la lagon kovrantan la sudorientan regionon de la insulo. La hegemonia [marfluo malglate fluas el maldekstro al dekstra.]]
**Teraina**, konata ankaŭ kiel insulo Washington (ambaŭ nomoj estas konstituciaj) estas koralruĝa atolo en la centra Pacifika Oceano kaj parto de la Nordaj Linio-Insuloj kiuj apartenas al Kiribato. Malnoviĝintaj nomoj de Teraina estas insulo Prospect kaj insulo Novjorko. La insulo estas situanta ĉirkaŭ 4.71° Norda latitudo kaj 160.76° Okcidenta longitudo. Teraina diferencas de la plej multaj aliaj atoloj en la mondo je tio ke ĝi havas grandan freŝakvan lagon (Lago Washington) kaŝe ene de ĝia fekunda kokoso-palma arbaro; tiu estas la nura permanenta freŝakva lago en la tutaĵo de Kiribato.

Je proksimume 5.4 km por 2.1 km NOk-SOr kaj SOk-NOr, ĝi havas landan areon de proksimume 14 km²; farante ĝin la malplej-loĝata de la permanente loĝataj Nordaj Liniaj Insuloj. Tamen, loĝdenso estas kiel ĉe Tabuaeran kaj konsiderinde pli alta ol ĉe la pli mult-granda Kiritimati.

Transporto kaj komunikado malfacilas: ne estas ŝoseoj kaj funkcias ĉefe kanaloj per kiuj boatoj iras ĉien kaj eĉ al la maro. La eksteraj necesaĵoj venas per ŝipo nur dufoje jare. Estas malgranda flughaveno ne ĉiam funkcianta, ekzemple post grandaj pluvoj.

## Notoj 
Kategorio:Kiribato
Kategorio:Insuloj en Oceanio
Kategorio:Insuloj en la Pacifiko
Nacia Muzeo de Natura Historio

eta|dekstra|250px|Nacia Muzeo de Natura Historio
La **Nacia Muzeo de Natura Historio** () estas naturhistoria muzeo administrita fare de la *Smithsonian Institution*, situanta ĉe la *National Mall* en Vaŝingtono, Usono. Aliro estas senpaga kaj la muzeo estas malferma 364 tagojn jare.

La kolektoj de la muzeo nombras pli ol 500 milionojn de specimenoj de plantoj, bestoj, fosilioj, mineraloj, ŝtonoj, meteoritoj, kaj homaj kulturaj objektojn. Kun 7.4 milionoj vizitantoj en 2009, ĝi estas plej vizitita de ĉiuj el la Smithsonian-muzeoj kaj gastigas ankaŭ proksimume 185 profesiajn naturhistoriajn sciencistojn, la plej granda grupo de sciencistoj dediĉita al la studo de natura kaj kultur-historio en la mondo.

## Historio 
[eta|Aŭto Ford Modelo T parkita antaŭ la National Museum en [1926.]]
La muzeo, tiam konata kiel la Usono-Nacia Muzeo, malfermis ĝiajn pordojn al publiko la 17-an de marto 1910 por disponigi al la elkreskanta Smithsonian Institution per multe da spaco por kolektoj kaj esplorado. La konstruaĵo, kiu ne estis plene kompletigita ĝis 1911, estis dizajnita fare de Hornblower & Marshall. La konstruaĵo, dizajnita en la novklasika arkitektura stilo, estis la unua konstruita ĉe la norda flanko de la National Mall, laŭ Constitution Avenue, kiel parto de la plano de la Komitato McMillan de 1901. En 2000, Kenneth E. Behring donacis 80 milionojn da usonaj dolaroj al la muzeo kaj en 1997 estis donacitaj 20 milionoj da usonaj dolaroj por modernigi ĝin.

Aldone al ekspoziciaĵoj, la muzeo konservas vastajn referencokolektojn kaj esplorinstalaĵojn.

En 2005, la ĵuvelo "Butterfly of Peace" (Papilio de Paco) unuafoje estis elmontrita en Usono. En 2008, ekspoziciaĵo malfermiĝis kun 460 m² dediĉita al grundo kaj al ĝiaj viv-daŭrigantaj trajtoj.

## Konataj kuratoroj 
* Velva Elaine Rudd (1910-1999), botanikistino kaj kuratoro de la nacia muzeo 1959-1973

## Vidu ankaŭ 
* Tutmonda Vulkanisma Programo

## Notoj 
Kategorio:Naciaj muzeoj en Usono
Kategorio:Vaŝingtono
Liniaj Insuloj

eta|250px|Liniaj Insuloj
La **Liniaj Insuloj**, **Linio-Insuloj**, **Terainaj Insuloj** aŭ **Ekvatoraj Insuloj**, estas ĉeno de dek unu atoloj kaj malaltaj koralinsuloj en la centra Pacifika Oceano, sude de la Havajaj Insuloj, kiuj etendadas ĉe 2,350&nbsp;km en nordokcident-sudorienta direkto, igante ilin unu el la plej longaj insuloĉenoj de la mondo. Ok el la insuloj formas parton de Kiribato, dum la ceteraj tri estas usona teritorio grupigita en la administra koncepto nome Usonaj Malgrandaj Insuloj.

Tiuj kiuj estas parto de Kiribato estas en la plej ekstrema antaŭena horzono en la mondo, nome UTC+14. La tempo de la tago estas la sama kiel en Havajo, sed la dato estas unu tago antaŭen. La tempo estas 26 horoj antaŭ ĉe aliaj insuloj en Oceanio kiel Bakerinsulo kiu havas UTC-12.

Usono iam postulpetis la ĉiujn el la Linio-Insuloj laŭ la Guano-Insulo-Leĝo. Tiu aserto estis subigita al la Traktato de Taraŭa, kiu agnoskis la suverenecon de Kiribato super la plimulto de la insulĉeno.

La grupo estas geografie dividita en tri subgrupoj; La Nordaj, Centraj, kaj Sudaj Linio-Insuloj. La Mezaj Linio-Insuloj foje estas grupigitaj kun la Sudaj Linio-Insuloj. La tablo sub listoj la insuloj de Norda ĝis Suda.

frame

La lagunareoj markitaj per asterisko estas enhavataj ene de la insulareoj de la koncerna kolono ĉar ili estas, male al koncerne tipaj atoloj, enlande kun akvo tute aparta de la maro.

Nur tri insuloj estas loĝataj, kun totala populacio de 8,809 (censo de 2005), de kiuj 5,115 estas sur Kiritimati, 2,539 sur Tabuaeran, kaj 1,155 sur Teraina. La totala populacio de tiuj tri atoloj en 1900 estis proksimume 300.

Kiritimati estas la plej granda atolo en la mondo laŭ landa areo. La insuloj estis aneksitaj de Britio en 1888 kun rigardo al terenmetado de la Pacifika kablo kun Tabuaeran (tiam Fanning Island) kiel ripoza stacio. Menciita kablo funkciis inter 1902 kaj 1963 krom pro mallonga periodo en 1914.

Kopro kaj fiŝoj estas ĉefaj eksportaj produktoj (kaj algoj).

## Vidu ankaŭ 
* Listo de maraj ekoregionoj

Kategorio:Kiribato
Kategorio:Geografio de Oceanio
Kategorio:Maraj ekoregionoj
Elliott Coues

eta|dekstra|250px|Elliott Coues
**Elliott COUES** (9an de septembro, 1842, 25an de decembro 1899) estis usona armekuracisto, historiisto, ornitologo kaj verkisto.

## Kariero
Coues (prononce /ˈkaʊz/) estis naskiĝinta en Portsmouth (Nov-Hampŝiro). Li diplomiĝis ĉe la Kolumbia Universitato (nun Universitato George Washington), Vaŝingtono, en 1861, kaj en la medicina fakultato de tiu institucio en 1863. Li funkciis kiel medicina kadeto en Vaŝingtono en 1862-1863, kaj en 1864 estis nomumita rezervkirurgo en la regula armeo. En 1872 li publikigis sian *Key to North American Birds* (Ŝlosilo al nordamerikaj birdoj), kiu, reviziita kaj reverkita en 1884 kaj 1901, faris multon por helpi la sisteman studadon de ornitologio en Usono. Lia laboro estis instrumenta por establi la nuntempe tradiciajn normojn de trinoma nomenklaturo - la taksonomia klasifiko de subspecioj - en ornitologio, kaj finfine por la tutaĵo de zoologio. En 1873-1876 Coues estis aligita kiel kirurgo kaj natursciencisto al la Usona Nordalima Komisiono, kaj en 1876-1880 estis sekretario kaj naturalisto al la Usona Geologia kaj Geografia Enketado de la Teritorioj, kies publikaĵojn li redaktis. Li estis preleganto pri anatomio en la medicina fakultato de la Kolumbia Universitato en 1877-1882, kaj profesoro pri anatomio tie en 1882-1887.

Li estis singarda bibliografo kaj en sia laboro pri la *Birds of the Colorado Valley* (Birdoj de la Koloradia Valo) li inkludis specialan sekcion pri hirundoj kaj provis solvi ĉu ili migras en vintro aŭ travintras ĉe lagoj kiel oni kredis tiam.

Inter plej gravaj publikaĵoj, en kelkaj el kiuj li ĝuis kunlaboradon, elstaras *A Field Ornithology* (1874); *Birds of the North-west* (1874); *Monographs on North American Rodentia*, kun J. A. Allen (1877); *Birds of the Colorado Valley* (1878); *A Bibliography of Ornithology* (1878–1880, nekompleta); *New England Bird Life* (1881); *A Dictionary and Check List of North American Birds* (1882); *Biogen, A Speculation on the Origin and Motive of Life* (1884); *The Daemon of Darwin* (1884); *Can Matter Think?* (1886); kaj *Neuro-Myology* (1887). Li kontribuis ankaŭ per nombraj artikoloj al la *Century Dictionary*, verkitaj por variaj enciklopedioj, kaj editoris la *Journals of Lewis and Clark* (1893), *The Travels of Zebulon M. Pike* (1895) kaj "la personan rakontaron de Charles Larpenteur", *Forty Years a Fur Trader on the Upper Missouri* (1833–1872), publikita en 1898.

## Notoj 
Kategorio:Usonaj ornitologoj
3838 Epono

**3838 Epono** estas tre malgranda apolona asteroido.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la franca astronomo Alain Maury elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la gaŭla diino Epono, protektantino de la ĉevaloj.

## Orbito 
3838 Epono estas apolona asteroido, tie estas ano de grupo de terrenkontaj asteroidoj. Sed kvankam ĝia discentra orbito ŝajnas trairi tiujn de Tero kaj de Venuso, pro ĝia granda orbita klineco, ĝi situas malproksime de la ekliptika ebeno kiam ĝi pasas je la nivelo de tiuj ambaŭ planedoj: La  ĝi pasis al 0,1973 AU (29,513 milionoj da km) kaj la  ĝi pasos al 0,1980 AU (29,613 milionoj da km) de nia Tero.

Ĝi venas multe pli proksimen de Marso kaj Merkuro: ĝi povas pasi al 13 milionoj da km de Marso kaj 8,4 milionoj da km de Merkuro; ĝi povas proksimiĝi ankaŭ de 2 Pallas al 6 milionoj da km. Ĝi do estas marsrenkonta kaj merkurrenkonta asteroido.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Apolonaj asteroidoj
Kategorio:Marsrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Merkurrenkontaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Alain Maury
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1986
Wagner (Bahio)

**Wagner** estas municipo en la brazila subŝtato Bahio, kiu havis 8.983 loĝantojn en 2010 .

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Bahio

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Bahio
Saint-Sulpice

**Saint-Sulpice** estas ofta loknomo en franclingvaj landoj. Ili rilatas al la figuro de Sulpicio la Pia.

## Francio 
### Komunumoj 
* Saint-Sulpice en Ain
* Saint-Sulpice en Lot
* Saint-Sulpice en Maine-et-Loire
* Saint-Sulpice en Mayenne
* Saint-Sulpice en Nièvre
* Saint-Sulpice en Oise
** Saint-Sulpice - Auteuil (stacidomo), fervoja stacio en Saint-Sulpice (Oise)
* Saint-Sulpice en Puy-de-Dôme
* Saint-Sulpice en Haute-Saône
* Saint-Sulpice en Savoie
* Saint-Sulpice en Tarn
* Saint-Sulpice-d'Arnoult en Charente-Maritime
* Saint-Sulpice-de-Cognac en Charente
* Saint-Sulpice-de-Faleyrens en Gironde
* Saint-Sulpice-de-Favières en Essonne
* Saint-Sulpice-de-Grimbouville en Eure
* Saint-Sulpice-de-Guilleragues en Gironde
* Saint-Sulpice-de-Mareuil en Dordogne
* Saint-Sulpice-de-Pommeray en Loir-et-Cher
* Saint-Sulpice-de-Pommiers en Gironde
* Saint-Sulpice-de-Roumagnac en Dordogne
* Saint-Sulpice-de-Royan en Charente-Maritime
* Saint-Sulpice-de-Ruffec en Charente
* Saint-Sulpice-des-Landes en Ille-et-Vilaine
* Saint-Sulpice-des-Landes en Loire-Atlantique
* Saint-Sulpice-des-Rivoires en Isère
* Saint-Sulpice-d'Excideuil en Dordogne
* Saint-Sulpice-en-Pareds en Vendée
* Saint-Sulpice-et-Cameyrac en Gironde
* Saint-Sulpice-la-Forêt en Ille-et-Vilaine
* Saint-Sulpice-la-Pointe en Tarn
** Saint-Sulpice-sur-Tarn (stacidomo), fervoja stacio en Saint-Sulpice-la-Pointe
* Saint-Sulpice-Laurière en Haute-Vienne
* Saint-Sulpice-le-Dunois en Creuse
* Saint-Sulpice-le-Guérétois en Creuse
* Saint-Sulpice-les-Bois en Corrèze
* Saint-Sulpice-les-Champs en Creuse
* Saint-Sulpice-les-Feuilles en Haute-Vienne
* Saint-Sulpice-le-Verdon en Vendée
* Saint-Sulpice-sur-Lèze en Haute-Garonne
* Saint-Sulpice-sur-Risle en Orne
* Sainte-Foy-Saint-Sulpice en Loire
* Barberey-Saint-Sulpice en Aube
* La Chapelle-Saint-Sulpice en Seine-et-Marne

### Iamaj komunumoj 
* Saint-Sulpice en Aveyron, hodiaŭ parto de Sénergues
* Saint-Sulpice en Calvados, hodiaŭ parto de Saint-Vigor-le-Grand
* Saint-Sulpice en Gironde, hodiaŭ parto de Saint-Sulpice-et-Cameyrac
* Saint-Sulpice en Loire, hodiaŭ parto de Sainte-Foy-Saint-Sulpice
* Saint-Sulpice en Loire, hodiaŭ parto de Villerest
* Saint-Sulpice en Somme, hodiaŭ parto de Ham
* Saint-Sulpice en Saône-et-Loire, hodiaŭ parto de Condal
* Saint-Sulpice en Haute-Vienne, hodiaŭ parto de Les Ormes
* Saint-Sulpice-d'Eymet en Dordogne, hodiaŭ parto de Eymet
* Saint-Sulpice-de-Nully en Orne, hodiaŭ parto de Saint-Hilaire-le-Châtel

## Kanado 
* Saint-Sulpice, municipo en Kebekio

## Svislando 
* Saint-Sulpice NE, parto de la komunumo Val-de-Travers en la kantono Neŭŝatelo
** St-Sulpice NE (stacidomo), fervoja stacio en Val-de-Travers.
* Saint-Sulpice VD, komunumo en la kantono Vaŭdo

## Aliaj 
* Saint-Sulpice, metrostacio en Parizo
* Placo Saint-Sulpice de Parizo

## Vidu ankaŭ 
* Preĝejo Saint-Sulpice, nomo de pluraj preĝejoj en Francio kaj Belgio
* Preĝejo Saint-Sulpice de Parizo
Ödön Beöthy

**BEÖTHY Ödön** (oedoen) estis hungara politikisto naskita en Nagyvárad la 2-an de decembro 1786 kaj mortinta en Hamburgo, 7-an de decembro 1854.

## Kariero 
Beöthy Ödön estis unu el gvidantfiguroj de liberala reformmovado dum la landkunveno inter 1832-36 de Pozsony. Inter 1841-43 li estis la unua vicdepartementestro de Bihar, en printempo de 1948 departementestro, poste reĝa komisaro de Partium, en decembro de 1848 registarkomisaro de Transilvanio, en junio de 1849 prezidanto de la ĉeftribunalo. Dum sia elmigrado li vivis en Londono kaj en insulo Jersey, poste li loksidiĝis en Hamburgo.

Lia filo estis Ákos Beöthy.

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
András Szabó (grafikisto, arthistoriisto)

**SZABÓ András** (sabo:) estas hungara dezajnisto, grafikisto, arthistoriisto, ĉefmuzeologo en Miercurea Ciuc naskita en Covasna la 1-an de decembro 1953.

## Kariero 
András Szabó finis en 1979 en la Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo. Inter 1979-86 li estis dezajnisto en meblofabriko de Miercurea Ciuc, de 1986 muzeologo de Csíki Székely Múzeum, kuratoro de heredo kaj galerio de Jigodin de pentristo Imre Zsögödi Nagy.

## Libroj 
* A bőfény forrása, Pallas-Akadémia Könyvkiadó, Csíkszereda, 2006.
* A MASZK.Márton Ferenc – grafikus-, festő és szobrászművész–monografieto
* *Hargitáról Észak-Bácskába*. A Csíki Székely Múzeum Nagy István gyűjteménye. Csíkszereda Kiadóhivatal.

## Fonto 
* Artportalo.hu  

Kategorio:Rumanujaj hungaraj arthistoriistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj muzeologoj
Attila Zsolt Tódor

**TÓDOR Attila Zsolt** (to:dor) estas hungara grafikisto naskita en Miercurea Ciuc la 17-an de septembro 1981.
## Kariero
Tódor Attila Zsolt studis en Arta Altlernejo Ion Andreescu de Kluĵo, poste en Arta Universitato de Oradea.
## Fonto
*Retejo pri artisto 

Tódor, Attila Zsolt
Klaveo

eta|Paro da klaveoj
**Klaveoj**, **sonlignoj** aŭ **sonbastonoj** estas pare uzata perkutinstrumento el la grupo de interfrapaj idiofonoj. Ili havas mallongan, sekan sonon sen postsono.

Klaveoj originas el Afriko kaj akiris gravecon aparte en Kubo (en Kubo estas la radikoj de salso). Ĝenerale oni aŭdas klaveojn ĉiam en kuba muziko, ĉu estus la dancoj sono, rumbo, salso aŭ salsatono. En kolombia aŭ porto-rika (ktp.) salso oni ludas la klaveojn pli malofte, ili tamen estas tipa distingilo de kuba salso.

Temas pri simplaj bastonoj longaj je 20 ĝis 30, kiuj interfrapite rezultigas altan, penetran tonon. Ili konsistas el malmola ligno, sed ankaŭ oni povas akiri tiujn el vitrofibra aŭ simpla plasto.

Por la songenerado unu bastono kuŝas plate en la volbita mano, kies fleksitaj fingroj formas resonujon. Por ke la ligno oscilu, la manoj devas teni malfikse la sonlignojn. La alia sonligno nun de supre frapas sur ĝin horizontale kaj laŭ angulo de proks. 60°.

eta|Elkavigitajn afrikaj lignaj klaveoj

Origine klaveoj estis longaj lignaj ŝipnajloj uzataj kiel perkutinstrumentoj. Pro tio ankaŭ la hispana nomo "clavo" (najlo).

Malgraŭ sia simpleco klaveoj estas fundamentaj por variaj stiloj de latinamerika muziko, aparte sono, salso kaj bosanovo, ĉar ili donas la ritman strukturon por ĉi tiu muziko (klaveoj), laŭ kiu direktiĝas ĉiuj aliaj (perkut-)instrumentoj. "Claves" ofte estas mistradukita kiel "ŝlosiloj", kio ĉi-kuntekste ne estas ĝusta. Variaĵo el Porto-Riko nomiĝas "cuá".

La ludo de klaveoj estas tipa, kaj ekzistas sep bazaj ritmospecoj luditaj per la klaveoj. Ili nomiĝas laŭ la instrumento, do klaveo, kaj distingiĝas laŭ la muzikspeco, en kiuj ili aperas: 6/8-klaveo (origino), 2/3-sonklaveo, 3/2-sonklaveo, 2/3-rumboklaveo, 3/2-rumboklaveo, 2/3-bosanovo-klaveo, 3/2-bosanovo-klaveo. 2/3 signifas du batojn en la unua 4/4- kaj tri batojn en la dua 4/4-takto. La ritma klaveo pluevoluis, kaj en latinida ĵazo intertempe ekestis klaveoj en 7/4- aŭ 10/4-takto. La plej konata ritmo estas 3/2-sonllaveo, ĉar ĝi komencas en la takto sur la unua taktotempo. Tamen en salso pli ofte aŭdeblas la 2/3-sonklaveo (komencas sur taktotemp 2). Por nefakulo la diferenco dum kanto nur malfacile estas ekkonebla, aparte kiam la klaveo ne eksonas. La tuta ritma strukturo baziĝas sur la klaveo. Ekzemple kongao-ludanto ludas kun la klaveo enpense ritmon, kies pezocentroj estas la klaveobatoj.

## Citaĵoj 
* *Si vienes del extranjero y tu lo quieres bailar, lleva el ritmo de las claves* – Se vi venas el eksterlando kaj volas danci ĝin (la sonon), sentu la ritmon de la klaveoj
* *sin clave y bongó no hay son* – Sen klaveo kaj bongoj ne ekzistas sono
::Orquesta Aragón

Kategorio:Frapinstrumentoj
József Rippl-Rónai

**József RIPLL-RÓNAI** [jOĵef ripl-rOnai], hungare **Rippl-Rónai József** estis eminenta hungara pentristo.
[eta|250px|Memportreto en ruĝa ĉapelo en [1924]]
eta|250px|Portreto pri Mihály Babits 1923

## Vivo 
Li naskiĝis en Kaposvár la 23-an de majo 1861, li mortis en Kaposvár, la 25-an de novembro 1927.

Li komence estis apotekisto. Ekde 1884 li lernis pentroarton en Munkeno, poste en Parizo en 1887. Lia instruisto estis Mihály Munkácsy. En 1902 li hejmenvenis. En 1914 li estis en Parizo, kiam komenciĝis la 1-a mondmilito. Li arestiĝis unu jaron, en 1915 li hejmenvenis. Ekde 1978 muzeo prezentas lin en Kaposvár.

## Verkaro (elekto) 
* 1895, Miaj gepatroj (Apám, anyám)
* 1889, Virino en blankomakulita vesto (Nő fehérpettyes ruhában)
* 1907, Mia paĉjo kaj onklo Piacsek apud ruĝa vino (Apám és Piacsek bácsi vörösbor mellett)
* 1923, Portreto pri Mihály Babits
* 1924, Memportreto en ruĝa ĉapelo (Vörössapkás önarckép)

## Ekspozicioj 
* 1900 (ĉiuj en Budapeŝto)
* 1906
* 1915

## Elektitaj disĉiploj 
* Mária Barta (pentristo)
* Rudolf Diener Dénes
* Sándor Trauner

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

József Rippl-Rónai - Interior - Google Art Project.jpg|Ĉambrointerno
Rippl Nice Landscape in the Pyrenees 1899.jpg|Pejzaĝo
Rippl-Rónai, József - My Father and Piacsek, with Red Wine - Google Art Project.jpg|Mia patro kun onklo Piacsek
Nudes park ripplronai.jpg|Parko kun nudulinoj
Rippl Girls Getting Dressed.jpg|Knabinoj vestiĝantaj
Rippl-Rónai József - Kövezik a kaposi Fő utcát.jpg|Oni ŝtonkovras la ĉefstraton

Kategorio:Hungaraj pentristoj
Okopo (artista grupo)

eta|270px|Naturo-pentraĵo de Dezső Czigány en 1915
eta|270px|Pajloĉapela memportreto de Károly Kernstok
La **Okopo** estis grava artista hungara grupo inter 1909-1918 pri avangardo.

## Anoj laŭ alfabeto 
* Róbert Berény
* Dezső Czigány
* Béla Czóbel
* Károly Kernstok
* Ödön Márffy
* Dezső Orbán
* Bertalan Pór
* Lajos Tihanyi

Ili ĉiuj estis pentristoj. Estis ankaŭ kvazaŭanoj 2 skulptistoj Vilmos Fémes Beck, Márk Vedres kaj verkistino Anna Lesznai.

## Historio 
La grupo fondiĝis en 1909 el tiuj junaj pentristoj, kiuj lernis en Parizo. La plej grava figuro estis Károly Ferenczy. Dum la fonda jaro ili jam ekspoziciis en Budapeŝto. La 1-a mondmilito disfrakis la grupon, kiu oficiale neniam ĉesis.

## Memorekspozicioj 
* 1961 Budapeŝto (La okopo kaj la aktivuloj)
* 1965 Székesfehérvár (La okopo kaj rondo de la aktivuloj)
* 1981 Budapeŝto (La okopo kaj la aktivuloj)
* 2005 Debrecen (La okopo kaj la aktivuloj)
* 2010 Pécs La okopo en sorĉo de Paul Cézanne kaj Henri Matisse)
* 2011 Budapeŝto (La okopo)
* 2012 Vieno, Kunstforum: Die Acht. A Nyolcak. Ungarns Highway in die Moderne.
* 2012 Vieno, Collegium Hungaricum: Die Acht - Der Akt.

## Literaturo 
* Krisztina Passuth: A Nyolcak festészete, Budapest, 1967, 2011. ISBN 9789633290323
* Krisztina Passuth: Les Avant-Gardes de l’Europe Centrale 1907–1927, Paris, 1988. ISBN 2080120344
* Suzanne Pagé (sous la direction de): Le Fauvisme ou l'épreuve du feu, Éditions des musées de la Ville de Paris, 1999, chapitre « *Budapest : 1906-1911* » par Mariann Gergely, pp. 326-335. ISBN 2-87900-463-2.
* Sophie Barthélemy, Joséphine Matamoros, Dominique Szymusiak et Krisztina Passuth: Fauves hongrois (1904–1914). Éd. Adam Biro, Paris 2008, ISBN 9782351190470.
* Gergely Barki, Zoltán Rockenbauer: *Dialogue de Fauves /Dialoog onder Fauves / Dialog among Fauves. Hungarian Fauvism (1904-1914).* Bruxelles – Milano, Silvana editorale, 2010. [Éd. Dreisprachige Französisch / Englisch / Niederländisch.] ISBN 9788836618729
* *The Eight.* Eds. Csilla Markója, István Bardoly. Pécs. Janus Pannonius Múzeum. 2010. ISBN 9789639873247.
* Gergely Barki, Evelyn Benesch, Zoltán Rockenbauer: *Die Acht. A Nyolcak. Ungarns Highway in die Moderne.* Wien, Deutscher Kunstverlag, 2012. p. 208. ISBN 9783422071575
* Gergely Barki, Zoltán Rockenbauer: *Die Acht - Der Akt.* Ausstellungskatalog. Budapest, Balassi Institut, 2012. p. 112. ISBN 9789638958341

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Artaj movadoj
3839 Bogaevskij

'*3839 *Bogaevskij'''* estas malgranda, ne tre hela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la rusa astronomo Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la rusa pentristo Konstantin Fjodoroviĉ Bogaevskij (cirile: *Константин Фёдорович Богаевский'', 1872–1943).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Nikolaj Stepanoviĉ Ĉerniĥ
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1971
Charles Mochet

**Charles MOCHET** (naskiĝis la  en Maroko, mortis la  en Liono) estis franca konstruisto de kuŝbicikloj, pedale pelataj veturiloj kaj bicikloj "Vélocar", mopedoj, kromĉaroj kaj aŭtomobiletoj "Mochet".

Li estas la inventinto de la kuŝbiciklo, kvankam jam ekde 1893 troveblis spurojn pri kuŝbicikloj en pluraj landoj.

La entrepreno de Charles Mochet, aktiva de 1924 ĝis 1958, situis ĉe n-ro 68 de strato Roque De Fillol, en Puteaux. Post la morto de Charles Mochet, lia filo Georges Mochet postsekvis lin kiel direktoro de la fabriko.

## Bibliografio 
Hermann Brüning, *Mochet. Minimalisme sur roues.*, Cépaduès-Éditions, Toulouse, 2000. 20,5 x 14,5&nbsp;cm. 154 p. .

François P. Jeanson kaj François J. Jeanson, *Charles Mochet. Le minimum sur roues.*, eld. FJAC

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Omaĝo al Charles Mochet, fare de Georges Mochet 
*  www.mochet.org 
*  Foto de Vélocar tiranta remorkon
*  Artikolo pri Georges kaj Charles Mochet 

Kategorio:Francaj entreprenistoj
Kategorio:Francaj inventistoj
Kategorio:Bicikloj
Grek-katolika preĝejo Aŭspicio de Dipatrino (Miskolc)

**Preĝejo de Aŭspicio de Dipatrino** estas grekokatolika preĝejo en Hungario, en urbo Miskolc, en loĝkvartalo *Görömböly* [goromboj].

## Historio 
Pli frue ligna preĝejo estis tie, sed en 1781 nova masonita preĝejo konstruiĝis. Baldaŭe la plej nova preĝejo konstruiĝis en la 19-a jarcento. En 1920 la preĝejo renoviĝis, en 1968 novaj bildoj pretiĝis aŭ la malnovaj renoviĝis.

## Konstruaĵo 
La preĝejo havas po unu navon kaj turon. Interne gravaj mebloj kaj iloj venis el la ligna preĝejo. La ikona muro pretiĝis en 1912. La freskoj estis renovigitaj en 1999. La turo havas 3 sonorilojn. Sub la preĝejo kelo troviĝas, kiu funkcias, kiel kapelo.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
eta|260px|maldekstra|Interna parto de la preĝejo

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Miskolc
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Maria
Miskolc
Preĝejo Stefano la 1-a (Miskolc)

**Preĝejo Stefano la 1-a (Hungario)** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Miskolc.

## Historio 
Oni planis la preĝejon en 1938 je la miljara datreveno de reĝo Sankta Stefano, sed pro la 2-a mondmilito ĝi prokrastiĝis kelkajn jarojn. La orgeno pretiĝis en 1989.

## Konstruaĵo 
Interne en la preĝejo 3 flankaj altaroj troviĝas: Sankta Jozefo, Dipatrino kaj Koro de Jesuo. Fresko de la sanktejo pretiĝis en 1955. Ili prezentas hungarajn historiajn figurojn kaj sanktulojn: Stefano la 1-a (Hungario), Sankta Margareta de Hungario, Elizabeto de Hungario, Johano Hunyadi, Francisko Rákóczi la 2-a, Péter Pázmány kaj aliaj. La skulptaĵoj prezentas reĝon Stefanon, Sanktan Terezian kaj Sanktan Antonion de Padovo. La nuna turo konstruiĝis en 1980.

Oni aranĝas ankaŭ koncertojn en la preĝejo. Kermeso okazas en la 20-an de aŭgusto.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* hungare

eta|260ra|maldekstra|Interna parto de la preĝejo

Miskolc
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Miskolc
Károly Ferenczy

**Károly FERENCZY** [kAroj ferenci], hungare **Ferenczy Károly** estis eminenta hungara pentristo apartenanta al Artistkolonio (Nagybánya), ankaŭ altlerneja instruisto. Liaj gefiloj estis Béni Ferenczy Noémi Ferenczy Valér Ferenczy.
[eta|180px|Memportreto en [1893]]
eta|250px|Ruĝa muro 1910

## Vivo 
Károly Ferenczy naskiĝis en Vieno la 8-an de februaro 1862, kiel ido de germana minoritato en Banato. Li mortis en Budapeŝto, la 18-an de marto 1917.

Li finlernis la agrikulturon, poste li iĝis bienulo en la familia bieno en Banato, tiam apartenanta al Hungara reĝlando. Li edziĝis al kuzino kaj pentristino Olga Fialka. Poste li lernis pentroarton en Romo, Munkeno kaj en Parizo. En 1896 li estis unu el la fondintoj de Artistkolonio (Nagybánya), poste li instruis pentroarton en Budapeŝto. En 1922 memoroekspozicio okazis.

## Verkaro (elekto) 
* Memportreto (1893)
* Birdokanto (Madárdal) (1893)
* Hejmenvenintaj arbohakistoj (Hazatérő favágók) (1899)
* Memportreto (1903)
* Pentristino (Festőnő) (1903)
* Memportreto (1910)
* Ruĝa muro (Vörös fal) 1910
* Dormanta ciganino (Alvó cigányleány) (1915)

## Elektitaj disĉiploj de Ferenczy 
* Béla Apáti Abkarovics
* Ferenc Bokros
* Rudolf Diener Dénes
* Béla Erdélyi
* Andor Erős
* Dávid Jándi
* József Klein
* György Krivátsy Szűts
* Oszkár Nagy
* Artúr Podolini-Volkmann
* Károly Réthy
* Attila Sassy
* János Schadl
* István Szigethy
* Marcell Vértes

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungariaj germanoj‎
Areuse

**Areuse** estas la plej grava rivero en Kantono Neŭŝatelo. Ĝi havas longecon de 31,7&nbsp;km kaj ĝia akvokolekta regiono mezuras 405&nbsp;km². Ĝi alfluas apud Boudry al la Lago de Neŭŝatelo.

## Fonto 
La karstfonto de Areuse situas en la Kluzo de Saint-Sulpice sur alteco de proksimume 800 m s.m.. La fonton nutras la subtera elfluo de la Lago de Taillères en la altmontara valo de La Brévine.

## Fluvojo 
Post la karstfonto la rivero fluas unue orienten tra la kluzo de Saint-Sulpice ĝis al Fleurier, kie al ĝi alfluas la riveto Butte, kiu kun 13 kilometroj da surtera longeco aspektas pli longe ol Areuse, sed evidente alkondukas multe malpli da akvo. Konsiderante la subteran vojon, evidente la ĉefrivero estas Areuse kaj ne Butte. Post Fluerier la rivero nun trafluas la tutan valon de Travers, kies multnombraj vilaĝoj formas la komunumon Val-de-Travers. En la vilaĝo Areuse al la rivero alfluas la alia menciinda alfluanto, nome Noiraigue. Post la trafluo de Val-de-Travers, la rivero en profunda ravino pasas la plej sudan ĉenon de la Ĵurasa Montaro kaj tiam alfluas al Boudry.

## Alfluejo 
Apud Boudry Areuse alfluas sur alteco de 429 m s.m. al la Lago de Neŭŝatelo. Kune kun Orbe Areuse estas la ĉefa alfluanto de la lago. Post plurjara restado ĝia akvo tra Zihl-Kanalo elfluas tra la Lago de Bielo, Aro al Rejno.

## Akvofluo 
La averaĝa akvofluo de Areuse forte dependas de la sezono kaj vetero. Dum seka periodo en majo 2011 la averaĝa akvofluo estas 1,49 m³/s dum en januaro en la sama jaro estis averaĝa akvofluo de 13,9 m³/s, mezurita en la mezurejo Boudry. La maksimumo mezurita dum 2011 estis la 13-an de januaro kun 43,2 m³/s.

## Ekonomio 
La rivero Areuse liveras 70% de la trinkakvo de Kantono Neŭsatelo. En Champ du Moulin estas kaptita la akvo por la urbo Neŭŝatelo en Les Moyats por la urbo La Chaux-de-Fonds kaj en Treymont por Boudry. Diversaj industriaj entreprenoj kaj elektrejoj utiligas la akvonenergion laŭlonge de la rivero.

## Historio 
Dokumentaj mencioj de Areuse datiĝas el la jaro 1280 kiel *Arosa*, kaj el 1590 kiel *La Reuse*. La akvoenergio de la rivero estis uzita jam dum mezepoko, kiel pruvas la mencio de mueliloj en la jaro 1337 en Saint-Sulpice.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Riveroj en Svislando
Kategorio:Kantono Neŭŝatelo
Kategorio:Akvokolekta areo de Aro
Topraisar

**Topraisar** estas komunumo en distrikto Constanța, en sudorienta Rumanio, situanta 30 km sudokcidente de Konstanco. Topraisar havas ĉ. 5 500 loĝantojn. Al ĝi apartenas administre la komunumoj Biruinţa, Moviliţa kaj Potârnichea.

Ĝia malnova turka nomo estis *Toprakhisar*, signifinta flava/agra fortikaĵo. 

## Eksteraj ligiloj 
* Hejma paĝo

Kategorio:Komunumoj en distrikto Constanța
Tortoman

**Tortoman** estas komunumo en distrikto Constanța, en sudorienta Rumanio, kun 1.817 loĝantoj en 2002. Al ĝi apartenas administre la komunumo Dropia. 

Tortoman situas 47 km nordokcidente de Konstanco, 12 km same nordokcidente  de Medgidia.

## Historio 
Ĝia unua mencio okazis en 1641-42, Tortoman apartenas al tiuj malmult-nombraj komunumoj kiuj konservis sian malnovan turkan nomon. La vilaĝo-nomo venas de la turka „torto”, signifanta "olea torĉo". La areo iĝis rumana teritorio en 1878; post tiam inter 1880 kaj 1885 alvenis la unuaj rumanaj setlintoj. 

## Eksteraj ligiloj 
* Hejma paĝo

Kategorio:Komunumoj en distrikto Constanța
Tuzla (Constanța)

**Tuzla** estas komunumo en la sudorienta Rumanio, distrikto Constanța, proksime al la Nigra maro, sur la Sud-Dobroĝa altebenaĵo. Al la nordo, ĝi najbaras al Eforie.

## Historio
Ĝia nomo venas el la turka lingvo, signifanta *salo*. Ekde 1974, rande de Tuzla funkcias aerodromo, hodiaŭ ĉefe por glisiloj kaj etaj motoraj aviadiloj.

## Vidindaĵoj 
* Ortodoksa preĝejo

## Eksteraj ligiloj 
* hejma paĝo 
* zmc.ro 
* regional-air.ro

Kategorio:Komunumoj en distrikto Constanța
Saraiu

**Saraiu** [saraju] estas komunumo en distrikto Constanța, en sudorienta Rumanio. Al ĝi apartenas administre la komunumoj Dulgheru, Stejaru. Ĝi situas 81 km sudokcidente de Konstanco 17 km nordoriente de Hârşova. 

## Historio 
Ĝia malnova turka nomo estas *Saray* (palaco). La komunumon fondis en 1877 tataraj kaj turkaj familioj. La unuaj rumanaj setlantoj alvenis en 1878 el la distriktoj Ialomița kaj Brăila. Ekde 1883 alvenis novaj setlantoj el Transilvanio. 

## Eksteraj ligiloj 
* hejma paĝo

Kategorio:Komunumoj en distrikto Constanța
3840 Mimistrobell

'*3840 *Mimistrobell''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la usona astronomino Carolyn S. Shoemaker elde la Observatorio de la Monto Palomar, apud San-Diego (Kalifornio, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la usonan geologino Mary E. (Mimi) Strobell, kiu komencis kiel anino de teamo, kiu faris la unuajn magnetajn mezurojn elde aviadilo en Usono. Pli ĵuse, ŝi kunordigis grandan parton de la detalaj informoj uzitaj por establi la plivastigitan nomenklaturon de la trajtoj ĉe la  kaj la satelitoj de la gasgigantoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Carolyn S. Shoemaker
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1980
Rasova (Constanța)

**Rasova** estas komunumo en distrikto Constanța, sudorienta Rumanio, kun ĉ. 3 958 loĝantoj en 2002. Al ĝi apartenas administre la komunumo Cochirleni.

Ĝi situas 80 km okcidente de Konstanco, 20 km nordoriente de Cernavodă. La vilaĝo situas ĉe bordo de iama branĉo de Danubo, ĉe la t.n. Malnova Danubo (alinome Ostrov-branĉo), kiu apartigas ĝin de la plej granda insulo de la landom, la Ialomiţa-marĉo.

Kategorio:Komunumoj en distrikto Constanța
Mochet

Georges **Mochet** komencis produkti aŭto-ciklojn en sia entrepreno sur strato Roque De Fillol en Puteaux, Francio ĉirkaŭ la jaro 1946 kaj ĉirkaŭ 1952 li progresis al pli modern-aspektaj aŭtomobiletoj kun du sidlokoj. En 1958, kun ĉirkaŭ 3,000 veturiloj fabrikitaj, produktado finiĝis.

Georges heredis la aferon de sia patro, Charles Mochet (1880–1934) sub kies gvidado, antaŭ la unua mondmilito, ĝi produktis pedalaŭtojn por infanoj kaj, inter 1924 kaj 1930, malpezajn ciklo-aŭtojn. La reveno al ciklo-aŭtoj kaj la ŝanĝo al aŭtomobiletoj sub Georges post la dua mondmilito estis do rekta evoluo el la antaŭ-milita afero konstruita de lia patro.

Sub Georges Mochet la aŭtoj estis pelataj de etaj unu-cilindraj du-taktaj motoroj "Ydral" unue de 100&nbsp;cm³ instalitaj malantaŭe kaj movigantaj la malantaŭajn radojn. Kiam la produktado ĉesiĝis, la volumo de la motoro estis kreskinta al 175&nbsp;cm³. Intertempe la karoserio ankaŭ evoluis, kun plibonigita veter-ŝirmado, bonvena aspekto de la lastaj modeloj. sed regulara produktado datiĝas de ĉirkaŭ 1950 kiun kelkaj fontoj konsideras kiel naskiĝjaron de la aŭtofabriko Mochet. 1949 aŭ 1950 vidis la alvenon de la aŭto-ciklo “Type K” kun ĝia motoro de 100&nbsp;cm³. Ĝi estis anstataŭigita en 1952 de la “Type CM Luxe”, la volumo de la motoro nun kreskigita al 125&nbsp;cm³. La “Type CM Grand luxe” de 1953 konservis la 125&nbsp;cm³ kaj aldonis novan “ponton”-forman karoserion, kun lumigiloj lokitaj en la antaŭaj aloj. La Mochet nun aspektis kiel normala aŭtomobilo, sed malpligranda, nur 2550&nbsp;mm longa kaj 1130&nbsp;mm larĝa, memorigante la pedalaŭtojn produktitajn sub la patro de la direktoro antaŭ la unua mondmilito. Malgraŭ la moderna karoserio la “CM Grand Luxe” de 1953 konservis la saman aksodistancon de 1700&nbsp;mm kaj antaŭan traklarĝon de 980&nbsp;mm de la originala aŭto-ciklo “Type K”.

## Bibliografio 
* Harald H. Linz, Halwart Schrader: *Die große Automobil-Enzyklopädie*, BLV, München 1986, ISBN 3-405-12974-5
* G. N. Georgano: *Autos. Encyclopédie complète. 1885 à nos jours.* Courtille, 1975 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Retejo de GTÜ 
*  Retejo www.mochet.org 
*  Artikolo de *Gazoline* n-ro 65 pri Mochet 
*  Artikolo de *Gazoline* n-ro 148 pri Mochet 

Kategorio:Aŭtomobilaj firmaoj
Kategorio:Puteaux
Grădina

**Grădina** [grədina] estas komunumo en la distrikto Constanța, sudorienta Rumanio. Al ĝi apartenmas administre Casian kaj Cheia.

Ĝi situas 51 km nordokcidente de Konstanco, 44 km nordokcidente de Năvodari.

## Historio 
Ĝia malnova turka nomo estas *Dokuzsofu* aŭ *Dokuzsupu*, rumane *Toxoff* aŭ *Tocsof*. La komunumon fondis ĉ. 1860 tataroj, en 1877 ĝi apartenis, en la distrikto Tulcea, al la komunumo Babadag. Post la unua mondmilito, ĝi iĝis parto de Pantelimon ĝis 1924, kiam ĝi iĝis vilaĝo. Ĝia nuna nomo estis donita en 1931. Ĝi perdis en 1951 sian rangon kiel komunuma centro, ĝin rericevis la 1-an de januaro 2005.

## Eksteraj ligiloj 
* hejma paĝo

Kategorio:Komunumoj en distrikto Constanța
Izabela gotiko

[eta|775x775px|Interno de [Sankta Johano de la Reĝoj, Toledo.]]
[eta|Fasado de la [Lernejo de Sankta Gregorio, Valladolid.]]
[eta|Ekstera ornamo de la Kapelo de la Konestablo, [Burgos.]]

**Izabela gotiko**, nomata ankaŭ **stilo Katolikaj Gereĝoj**, estas stilo propra de la Regno de Kastilio dum la regado de la Katolikaj Gereĝoj, kiu reprezentaa la transiron inter la fina gotiko kaj la komenca renesanco, kun karakteroj kaj proprak kaj influaj de la islama arto kaj de la mudeĥaro, el Flandrio kaj malpli el Italio. La konsidero ĉu la izabela estas stilo aŭ gotika aŭ renesanca, aŭ eklektika, aŭ fazo ene de la plej ĝenerala plateresko, estas demando pridiskutata ankoraŭ de la arthistoriistoj kaj ankoraŭ ne solvita.

La stilo izabela enkondukas plurajn ornamajn elementojn pli ol strukturajn, ĉu de la kastilia tradicio kaj ĉu ornamaĵoj de islama influo kaj aliaj devenaj el Flandrio, tipe la formoj flamecaj. Multaj de la konstruaĵoj kiujn oni konstruis en ĉi tiu stilo estis komisioj (mendoj) de la Katolikaj Gereĝoj aŭ estis de iu modo patronitaj de ili. Kurioze kaj paralele disvolviĝas en Portugalio tre simila arto nomita manuelismo. Kiel karaktero plej evidenta estas la dominado de la motivoj heraldikaj kaj epigrafiaj; speciale la simboloj de la jugo kaj la sagoj kaj la granato, kiuj faras referencon al la monarkoj. Ankaŭ estas karakteriza de ĉi tiu periodo la ornamado per buloj.

## Ekzemploj 
* Palaco Infantado de Gvadalaharo

## Vidu ankaŭ 
* Gotika arkitekturo

## Notoj 
Kategorio:Arkitekturo
Kategorio:Historio de arto