open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Béla Bacher

'*** [baĥer], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bacher Béla*' estis hungara arthistoriisto, kritikisto muzeologo. Lia avo estis Simon Bacher, liaj parencoj estis Vilmos Bacher kaj Emil Bacher.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 devenis el juda familio. Li akiris ŝtatsciencan diplomon en Scienca Universitato Erzsébet en 1938 (aŭ en 1940). Inter 1951–1953 li estis muzeologo de muzeaj centroj, dum en 1952 li akiris arthistorian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ekde 1953 li estis muzeologo, respektive postenulo ĝis sia morto en Belarta Muzeo (Budapeŝto). Lia laboro fokusiĝis al rusa kaj sovetia arthistorioj ekde la 19-a jarcento. Li edziĝis en 1914 kaj divorcis en 1947, dum 2 gefiloj naskiĝis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vasilij Vereŝĉagin*. (monografieto, 1954)
* *Az orosz szobrászat haladó hagyományai.* (1954)
* Ljaskovskaja, Olga Antonovna: *Repin*. (monografieto, kompilisto, 1956)
* *Modern külföldi szoborgyűjtemény.* (katalogo, 1958; 3-a eldono: 1959)
* *Orosz szobrászat.* (monografio, 1960)
* *Rjepin válogatott művészi írásai.* (kompilisto, 1963)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arthistoriistoj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Heinrich Gotthold Münchmeyer

**Heinrich Gotthold MÜNCHMEYER** (naskiĝinta la  en Stolpen-Lauterbach, mortinta la  en Davos) estis germana eldonisto kaj kolporta librokomercisto en Dresdeno.

Pasiginte la junulajn jarojn en Supra Luzacio kaj perlaborante la vivon kiel ĉarpentisto kaj muzikisto li transloĝiĝis al Oberlungwitz. Tie li vivis kun la edzino Ida Pauline Ey kaj kvar filinoj.

En 1892 li fondis kun al frato Friedrich Louis Münchmeyer propran librovendejon kaj -eldonejon. Oni tie eldonis diversajn distrajn-beletrajn gazetojn, romanojn kaj aliajn kolportotajn verkojn. Inter la aŭtoroj aktivantaj por la Münchmeyer-oj, nombriĝis i.a. Gustav Adolph Berthold, Rudolf Kürbis, Valeska von Gallwitz, Friedrich Axmann kaj Karl May. May, kiu konatiĝis kun Heinrich Gotthold jam en sia naskiĝurbo Hohenstein, laboris en 1875/76 kiel redaktoro, poste kiel liberprofesiulo por ili. Inter 1882 kaj 1888 verkis May kvin kolportajn aĵojn. Plano rifuzita de May estis, ke li edzinigu Minna Ey, bofratinon de Münchmeyer.

En aprilo 1892, Münchmeyer mortis dum kuracbana restado en Svisujo suferinte pro ftizo. Lia tombo troviĝas sur la Johana Tombejo de la dresdena kvartalo Tolkewitz. Post lia forpaso fariĝis afergvidanto lia vidvino; en 1899 ŝi vendis ĝin kun ĉiuj rajtoj al Johannes Adalbert Fischer (1855-1907). Antaǔ la fia kuna vendo de la rajtoj pri la may-aĵoj estis avertinta ŝin Karl May mem: ŝi krome estis ekkontaktinta la unuan edzinon de May, Emma Pollmer.

## Literaturo 
* Gerhard Klußmeier: "H. G. Münchmeyer in Hamburg und anderswo", ĉe: *Neues vom Waldröschen und seinem Verleger Münchmeyer* (=Sonderheft der Karl-May-Gesellschaft, 31/1981) p. 12–20

## Eksteraj ligiloj 
* biografio ĉe *Karl-May-Wiki*
* ligiloj ĉe DDB

## Notoj 
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Kategorio:Dresdeno
Kategorio:Karl May
Milano Romolo (stacidomo)

**Milano Romolo** estas fervoja stacio situanta sur la suda ringlinio de Milano, inter la stacioj San Cristoforo kaj Tibaldi. Ĝi situas sur la samnoma avenuo, proksime de la stacio Romolo sur la linio M2 (verda) de la metroo de Milano.

## Bildgalerio 

Milano Romolo staz RFI e MM.JPG|Alirejo
Milano staz Romolo lato sud.JPG|Nomo
Milano staz Romolo treno S9.JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Milano
* Metroo de Milano
* Trolebusa transporto en Milano

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Milano
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2006
Grundviller

''''* - jen france,  germane *Grundweiler*, en la loka lorena dialekto *Grundwiller* - estas komunumo  de Francio. Ĝi situas en la departemento *Moselle* - prononco [], nomata laŭ la france samnoma rivero Mozelo - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarreguemines / Saargemünd kaj al la kantono *''. 

eta|maldekstra|250ra|

Najbare, la teritorio havas komunan limon kun . 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Moselle
Edit Balás

'*** [balAŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Balás Edit*' estis hungara arthistoriisto. Ŝia patro estis Péter Elemér Balás, ŝia edzo estis Ödön Gábor Pogány, ŝiaj geedziĝaj nomvariantoj estis *Pogány Ödön Gáborné, Pogány Ö. Gáborné, Pogány-Balás Edit, Pogány-Balás E.*.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1943. Post la diplomo ŝi estis bibliotekisto 2 jarojn en la parlamenta biblioteko, poste 5 jarojn ŝi laboris en la ĉefurba edukcentro, pli poste 3 jarojn en ĉefurba bildgalerio. En 1953 tiu bilgalerio aliĝis al Belarta Muzeo (Budapeŝto), tial ŝi trovis sin en la muzeo. Ŝi restis tie ĝis la emeritiĝo en 1983, tamen pro muzea disiĝo ŝi pasis 2 jarojn en nova muzeo. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1973 antaŭ la Hungara Scienca Akademio kaj ŝi studvojaĝis post 3 jaroj en Francio. Ŝi edziniĝis en 1943, en la sekva jaro ŝi naskis filon; iam ŝi divorcis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Altari a sportelli della Transilvania sicula.* (ankaŭ disertaĵo, 1943)
* *Id. Markó Károly.* (monografio, 1954)
* *Id. Markó Károly művei.* (studo, 1957)
* *Quatre aquarelles de David Cox.* (1961)
* *Római szoborművek hatása a reneszánsz nagymestereire.* (disertaĵo, 1972)
* *Mantegna és M. S. mester.* (1974)
* *The Influence of Rome’’s Antique Monumental Sculptures on the Great Masters of the Renaissance.* (1980; 2-a eldono: 1984)
* *Brancusi and Rumanian Folk Traditions.* (1987)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arthistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Fritz Appunn

**Johann Friedrich APPUNN** (naskiĝinta la  en Gotha, mortinta en la  en Dresdeno) estis germana violonisto kaj kapelestro kaj juna amiko de Emma Pollmer, la unua edzo de la furorliteraturisto Karl May.

En 1909, Emma Pollmer translokiĝis ene de Vajmaro kaj trovis loĝejon en domo ĉe *Wildenbruchstraße 2*. En la sama domo loĝis ankaŭ la juna violonisto Friedrich ("Fritz") Appunn kun siaj gepatroj (Theodor Johann Georg Appunn kaj Fanny Laura Friederike, fraŭline Brückner) kaj lia fratino, Johanna. La pli aĝa Emma komencis rilaton kun Fritz, kiun la gepatroj de Appunn ne toleris.

Precipe la fratino de Appunn interesiĝis pri tiu ĉi fakto. Ŝi aranĝis esploradon fare de detektivo kaj serĉis kontakton kun Emma, ekzemple partoprenante spiritismajn seancojn. Laŭ ŝiaj diroj, Emma havis fortan influon sur Fritz.

Karl May kaj ties dua edzino Klara eksciis pri tio, pro ke la fratino de Fritz daŭre informis ilin. En 1911, Fritz publikigis gazetanoncon, en kiu li ofertis violon- kaj pianolecionojn ankaŭ en la nova loĝejo de Emma. La 14-an de novembro 1911, li estis pridemandita de juĝisto Max Lemmerzahl ĉe la Granduka distrikta kortumo je Vajmaro rilate al proceso de Rudolf Lebius kontraŭ May kaj Emil Horn; Karl May mem ĉeestis tribunale. En marto 1912, Fritz kaj Emma translokiĝis al Berlino kaj vivis kune en loĝejo spektanta al malantaŭa korto je *Paulsbornerstraße 92*. Dum tiu ĉi periodo ili ankaŭ renkontis Emma Johanna Lange (1889–1950). Lange, la posta edzino de Appunn, eble provis mediacii inter Klara May kaj Emma Pollmer en majo.

En decembro 1914, Fritz akceptis la malsanan Emman en sian hejmon kun sia fianĉino kaj pretis prizorgi ŝin. En aŭgusto 1916, Emma devis transloĝiĝi al kliniko. La anonco pri la morto de Emma en la ĵurnalo  "Dresdner Neuesten Nachrichten" en la 20.12.1917 estis komisiita de Fritz. Du tagojn antaŭe, li nuptis en Dresdeno sian fianĉinon.  
## Literaturo 
* Karl May: *An die 4. Strafkammer des Königl. Landgerichts III in Berlin*

* Fritz Maschke: *Karl May und Emma Pollmer. Die Geschichte einer Ehe.*
* Dieter Sudhoff/Hans-Dieter Steinmetz: *Karl-May-Chronik IV+V* (=Sonderbände zu den Gesammelten Werke). Karl-May-Verlag, Bamberg–Radebeul 2005/06. ISBN 978-3-7802-0170-6

## Notoj
Radianto (astronomio)

[dekstra|eta|Bildo de [Meteorfluo|meteora duŝejo, kun la radianto markita de 'ᴏ']]La **radianto** aŭ **ŝajna radianto** de meteorfluo estas la punkto en la ĉielo de kiu (al planeda observanto) ŝajnas veni meteoroj. La Perseidoj, ekzemple, estas meteoroj kiuj ŝajnas veni de punkto ene de la konstelacio Perseo. Observanto povas vidi tiajn meteorojn ie ajn sur la nokta ĉielo, sed la direkto de ilia moviĝo, kiam spurita reen, montros direkte al la radianto. Meteoro kiu ne montras malantaŭen al iu konata radianto por antaŭfiksita fluo estas konata kiel *sporada* kaj ne estas konsiderita kiel parto de la fluo.

## Priskribo 
Dum fluo de meteoroj, ŝajnas kvazaŭ ĉiuj meteoroidoj venas de la sama punkto de la ĉielo. Tiu ĉi punkto estas nomita la **radianto** de la meteoro, sed fakte la meteoroj ĉiuj moviĝas en paralelaj linioj direkte al la Tero, kaj la radianto estas rezulto de perspektivo, simila al rektaj fervojaj trakoj kiuj "renkontiĝasĉe la horizonto por observanto staranta sur ili (vidu malaperpunkton aŭ fuĝpunkton).

Observanto povas vidi meteoron ie ajn sur la ĉielo, sed la direkto de moviĝo, se oni spuras ĝian vojon de alveno, indikos la punkton de projekcio. Meteoro kiu ne montras al la konata projekcia punkto estas sporada (hazarda, neregula) meteoro kaj ne estas konsiderata parto de la fluo.

La diversaj meteorfluoj estas nomitaj laŭ la konstelacio en kiu troviĝas ilia projekcia punkto, kiel la Perseidoj laŭ la konstelacio Perseo, la Leonidoj laŭ la konstelacio Leono, la Orionidoj laŭ la konstelacio Oriono, kaj tiel plu por aliaj fluoj.

La radianto de multaj meteorfluoj ŝanĝiĝas dum la periodo dum kiu la fluo okazas. Ekzemple, la projekcia punkto de Alpha Aurigidis moviĝas pli ol unu gradon ĉiun nokton.

## Fizika ekspliko 
Meteorfluoj estas kutime kaŭzitaj de spuroj de polvo kaj derompaĵoj postlasitaj de la paŝo de kometo. Ĉi tiu polvo daŭre moviĝas laŭ la spuro de la kometo, kaj kiam la Tero pasas tra ĝi, ŝtonoj kaj polvo eniras la atmosferon de la planedo, kreante meteorfluon. Ĉar la tuta polvo ĝenerale moviĝas en la sama direkto, la meteoroj kiuj trafas la atmosferon ĉiuj "indikasen la direkto de la kometo orbito, kaj pro la granda distanco, ŝajnas kvazaŭ ĉiuj meteoroj eliras el la sama punkto.

Escepto al ĝia formado estas la Ĝemelida fluo, kiu estas kaŭzita de la eniro de partikloj de la asteroido 3200 Phaethon en la atmosferon , kiu verŝajne estas Palasa asteroido . La radianto de la Ĝemelida meteorfluo estas en la konstelacio Ĝemeloj.

## Referencoj 
Kategorio:Meteorfluoj
Philip Stanhope (4-a grafo de Chesterfield)

**Philip DORMER STANHOPE** (, Londono –– , Londono), 4-a grafo de Chesterfield, estis angla politikisto kaj verkisto. Li restas konata sub la nomo **Lord Chesterfield**.

## Politika kariero 
Membro de la Whig-partio, **Lord Stanhope**, kiel li estis nomata antaŭ la morto de la Grafo de Chesterfield, lia patro, en 1726, studis ĉe la universitato de Kembriĝo kaj entreprenis tion, kio tiam nomiĝis « granda ĉirkaŭiro », malkovra vojaĝo sur la kontinenton.

La morto de la reĝino Anna kaj la surtroniĝo de Georgo la 1-a igis lin reveni al la lando kaj malfermis por li politikan karieron, kun helpo de lia influa parenco, James Stanhope.

Li unue estis membro de la Ĉambro de Komunuloj de Britio, eniris la Ĉambron de lordoj post la morto de sia patro en 1726, kaj elstaris en ambaŭ pro sia elokvento. Li estis ambasadoro en la Nederlando en 1728, vicreĝo en Irlando kaj ŝtatsekretario en 1748.

Li rilatis kun la plej elstaraj homoj de Anglio kaj Francio, precipe kun Voltaire kaj Montesquieu, kaj estis elektita kiel libera membro de la Akademio de Surskriboj kaj Beletro de Francio en 1755.

## Verkisto 
Li lasis paroladojn, diversajn tekstojn kaj siajn *Leterojn al sia filo*, ekstergeedzeca infano, naskita de francino, kiu mortis je 36 jaroj en 1768, enhavantajn multajn konsilojn pri lia konduto en la socio kaj pri liaj studoj dum vojaĝo tra la kontinento. Tiuj leteroj estis tradukitaj en la francan fare de Jean-François Peyron kaj eldonitaj en Parizo en 1776, poste en 1842 de Amédée Renée.

La *Diversaj Verkoj* de Chesterfield estis eldonitaj en Londono en 1774, laŭ 4 volumoj, kaj en 1853 laŭ 5 volumoj in-8.

Chesterfield unue rifuzis helpi Samuel Johnson dum la verkado de lia *Dictionary*, poste ŝanĝis opinion kiam Johnson jam ne plu bezonis lian helpon. Johnson tiam skribis al li mallongan leteron (februaro 1755), kiu rapide disvastiĝis tra Londono kaj estas konsiderata kiel la "deklaro de sendependeco" de literaturo. La epizodo estas detale raportita de James Boswell en sia *Life of Johnson*.

## Bibliografio 
* Franklin, Colin, *Lord Chesterfield : his character and Characters*, Aldershot, Scolar, 1993.
* Gulick, Sidney, *A Chesterfield bibliography to 1800*, New York : Bibliographical society of America ; Charlottesville : University press of Virginia, 1979.
* Mellor, Alex, *Lord Chesterfield et son temps : un grand Européen*, Tours, Mame, 1970.
* Quondam, Amedeo, ''Tre inglesi, l'Italia, il Rinascimento: sondaggi sulla tradizione di un rapporto culturale e affettivo,'' Naples, Liguori Editore, 2006.

Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Britaj politikistoj
Joseph-Siffred Duplessis

**Joseph-Siffred DUPLESSIS** ( – ) estis franca pentristo konata pro la klareco kaj tuja efiko de siaj portretoj.

## Frua vivo
Li naskiĝis en Carpentras, proksime de Avignon, en familio kun artaj inklinoj kaj ricevis sian unuan instruadon de sia patro, kirurgo kaj talenta amatoro. Poste li studis kun Joseph Gabriel Imbert (1666–1749), kiu mem estis lernanto de Charles Le Brun. De 1744 ĝis 1747 aŭ poste li laboris en Romo, en la ateliero de Pierre Subleyras (1699–1749), kiu ankaŭ devenis el la sudo de Francio. En Italio, Duplessis fariĝis proksima amiko de Joseph Vernet, alia parolanto de la provenca lingvo el Okcitanio.

## Kariero
Duplessis revenis al Carpentras, pasigis mallongan tempon en Liono kaj alvenis ĉirkaŭ 1752 al Parizo, kie li estis akceptita en la Akademio Saint-Luc kaj ekspoziciis kelkajn portretojn – kiuj tiam fariĝis lia specialaĵo – en 1764. Ili tamen ne ricevis grandan atenton ĝis ekspozicio de dek pentraĵoj en la pentrosalono de Parizo en 1769. Tiu ekspozicio estis tre bone ricevita kaj speciale menciita de Denis Diderot. La Reĝa Akademio de Pentrado kaj Skulptado akceptis lin en la kategorio de portretisto, tiam konsiderata malpli prestiĝa. Li daŭre ekspoziciis ĉe la parizaj salonoj, montrante kaj finitaĵojn kaj skizojn, ĝis 1791, kaj unu fojon plu en 1801.

Lia portreto de la Marie-Antoinette en 1771 kaj lia nomumo kiel pentristo de la Reĝo certigis lian sukceson : plej multaj el liaj konserviĝintaj portretoj originas el la 1770-aj kaj 1780-aj jaroj. Li ricevis privilegian loĝadon en la Galerioj de la Luvro. Dum la franca revolucio de 1789 kaj la sekva terora periodo, li retiriĝis al sekura obskureco en Carpentras. Poste, ekde 1796, li servis kiel konservisto ĉe la nove fondita muzeo en Versajlo, tiutempe ĵus malplenigita de sia meblaro pro la revoluciaj vendoj. Lia nesentema memportreto el tiu periodo troviĝas en Versajlo, kie li ankaŭ mortis. La strato rue Joseph Duplessis en Magnac-sur-Touvre portas lian nomon.

## Verkaro
thumb|225px|Benjamin Franklin de Duplessis sur la cent-dolara bileto de Usono.
Lia portreto de Benjamin Franklin (ĉirkaŭ 1785), pli ol iu ajn alia, firmigis la bildon de Franklin por posteularo, ĉar ĝi estas reproduktita sur la cent-dolara bileto de Usono. Lia portreto de la financisto Jacques Necker videblis en la kastelo Coppet de Voltaire. Pluraj reduktitaj versioj estis faritaj, el kiuj unu troviĝas en la Luvro. Multaj el liaj portretoj ricevis pli vastan disvastiĝon kiel gravuraĵoj.

## Referencoj 
Kategorio:Francaj pentristoj
Corsico (stacidomo)

**Corsico** estas fervoja stacio sur la linio Milano-Mortara, priservanta la samnoman urbon.

## Bildgalerio 

Corsico stazione ferr interno.JPG|Kajoj kaj trakoj
Corsico stazione ingresso sud.JPG|Suda alirejo

## Vidu ankaŭ 
* Corsico

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Corsico
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2009
James Sharples

**James SHARPLES** (n. 1751 aŭ 1752, en Lancashire – m. la  en Novjorko) estis angla portretisto kaj pentristo, kiu transloĝiĝis al Usono en 1794. Li unuafoje ekspoziciis ĉe la Reĝa Akademio en 1779.

James Sharples establis sian karieron en Ameriko en 1794 per la oferto fari portretojn de lokaj kaj naciaj politikistoj. Li poste uzis la originajn portretojn kiel modelojn por montri al novaj klientoj aŭ por fari kopiojn de la originaloj. Dum tiu periodo, kopioj de portretoj de famuloj estis popularaj, kvankam la konkurenco inter artistoj estis intensa, kaj multaj devis vojaĝi por trovi klientojn. Sharples kopiis tiujn originalojn por revendo. Li ankaŭ pentris tri-kvaronajn bust-grandajn pastelportretojn per delikata kaj preciza tekniko. Lia kolorpaletro estis precipe nigra, blanka kaj griza. La haŭto estis prezentita en karna koloro kaj la fono ĝenerale en bluo. « *La ĉefa fonto de enspezo por Sharples estis fari reproduktaĵojn laŭ sia vivportreto de Washington, tiel same kiel por Gilbert Stuart la ĉefokupo estis fari oleajn kopiojn de sia portreto de la unua prezidanto.* » La familio Sharples petis $15 por profila portreto kaj $25 por vido de la tuta vizaĝo.

La portretatoj de Sharples inkludis George Washington, Thomas Jefferson, Hester Thrale, Joseph Priestley, James Madison, Dolley Madison, John Adams, kaj Elihu Hubbard Smith. La familianoj de Sharples ĉiuj partoprenis en la kopiado de la originalaj portretoj, kio foje malfaciligis distingi la originalon de la kopio.

## Referencoj 
Kategorio:Britaj pentristoj
Walter Isaacson

**Walter Seff ISAACSON** (naskiĝinta la ) estas usona ĵurnalisto, kiu interalie verkis biografiojn pri Henry Kissinger, Benjamin Franklin, Leonardo da Vinci, Albert Einstein, Steve Jobs, Jennifer Doudna kaj Elon Musk. Ekde 2024, Isaacson estas profesoro ĉe la universitato Tulane kaj, ekde 2018, intervjuas por la novaĵprogramo de PBS kaj CNN, *Amanpour & Company*.

Li estis prezidanto kaj ĝenerala direktoro de Aspen Institute, neŭtrala esplorcentro pri publika politiko kun sidejo en Vaŝingtono, prezidanto kaj ĝenerala direktoro de CNN, kaj redaktoro de la revuo *Time*.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj biografoj
Kategorio:Usonaj ĵurnalistoj
Hilmar Robert Baukhage

**Hilmar Robert BAUKHAGE** ( – ) estis usona ĵurnalisto kaj radioprezentisto. Li estis konata al la publiko nur kiel **H. R. Baukhage** aŭ simple **Baukhage**.

Baukhage naskiĝis la  en LaSalle, Ilinojso. Lia familio poste transloĝiĝis al Bufalo (Novjorkio). Membro de la diplomiĝa jaro 1911 ĉe la universitato de Ĉikago, li ricevis diplomon pri filozofio en tiu universitato kaj plue studis en Bonno, Kielo, Frajburgo kaj Parizo.

Baukhage fariĝis nacia korespondanto por NBC en la 1930-aj jaroj, kaj li, kune kun David Lawrence, estis la unuaj korespondantoj de tiu reto kun sidejo en Vaŝingtono. En 1938, Lawrence prezentis Baukhage al Pauline Frederick. Frederick fariĝis ŝia asistanto kaj laboris por ŝi de 1938 ĝis 1944, kaj Baukhage estis lia mentoro. La kapabla ĉeesto de Frederick helpis Baukhage vastigi siajn ĵurnalistajn aktivecojn, kaj dum kelka tempo li verkis sindikatan kolumnon por la North American Newspaper Alliance, redaktitan de Frederick. Frederick poste havis longan kaj sukcesan karieron kiel pionira novaĵĵurnalistino.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj ĵurnalistoj
David Byrne (muzikisto)

**David BYRNE** (naskita la 14-an de majo 1952, en Dumbarton, Dunbartonshire, Skotlando) estas kantisto, kantverkisto, produktoro**,** aktoro kaj verkisto. Membro fondinto, ĉefa kantverkisto, kantisto kaj gitaristo de la usona grupo Talking Heads .
eta|David Byrne (1978)
Byrne kunlaboris vaste en filmo, teatro, kaj literaturo. Li estas gajninto de Tony, Grammy kaj Oskaro.

Li enmigris unue al Kanado kaj poste al Usono kun siaj gepatroj infanaĝe, sed fariĝis usona civitano nur en 2016, tiam 64 jaraĝa. 

Jam infanaĝe li montris grandan intereson pri muziko kaj lernis ludi akustikan gitaron, akordionon, violonon kaj buŝharmonikon. 

## Albumoj 
### Kun Talking Heads 
* Talking Heads: 77 (1977)
* More Songs About Buildings and Food (1978)
* Fear of Music (1979)
* Remain in Light (1980)
* Speaking in Tongues (1983)
* Little Creatures (1985)
* True Stories (1986)
* Naked (1988)
### Soloaj 
* My Life in the Bush of Ghosts (1981) (kun Brian Eno)
* Rei Momo (1989, komparu la paĝon Reĝo Momo)
* Uh-Oh (1992)
* David Byrne (1994)
* Feelings (1997)
* Look into the Eyeball (2001)
* Grown Backwards (2004)
* Everything That Happens Will Happen Today (2008) (kun Brian Eno)
* Love This Giant (2012) (kun St. Vincent)
* American Utopia (2018)
* Who Is the Sky? (2025)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

* 

Kategorio:Grammy-laŭreatoj
Kategorio:Skotaj komponistoj
Kategorio:Britaj verkistoj pri muziko
Kategorio:Britaj rokkantistoj
Kategorio:Britaj rokgitaristoj
Kategorio:Britaj sondisko-produktistoj
Kategorio:Britaj komponistoj de filmomuziko
Kategorio:Britaj blogistoj
Kategorio:Usonaj verkistoj pri muziko
Kategorio:Usonaj superrealismaj artistoj
Kategorio:Usonaj rokkantistoj
Kategorio:Usonaj kantistoj
Kategorio:Usonaj rokklavarinstrumentistoj
Kategorio:Usonaj rokgitaristoj
Kategorio:Usonaj sondisko-produktistoj
Kategorio:Usonaj komponistoj de filmomuziko
Kategorio:Usonaj eksperimentaj muzikistoj
Kategorio:Usonaj dancmuzikistoj
Kategorio:Usonaj produktoroj
Kategorio:Usonaj blogistoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1952
Kategorio:Artikoloj kun hCards
Kategorio:Komponistoj de filmomuziko
Kategorio:Oskar-premiitoj
Kategorio:Premiitoj de Ora Globo
Ilona Balogh

**Ilona Balogh** [balog], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Balogh Ilona** estis hungara arthistoriisto, etnografo, instruisto. Ŝia fratino estis Jolán Balogh.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1935, samtempe ŝi doktoriĝis ĉe István Györffy (etnografo). Inter 1936-1944 ŝi instruis en gimnazioj, poste ŝi estis muzeologo en Belarta Muzeo (Budapeŝto) ĝis sia frua morto en 1947. Lia ĉefa esplora areo estas la rilato inter etnografio kaj arthistorio, krome ŝi esploris la romanikon kaj lignokonstruaĵojn en Transilvanio. Ŝi ankaŭ kontribuis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Magyar fatornyok.* (1933)
* *Az erdélyi fatemplomok kutatásának mai állása.* (1944)
* *Erdélyi magyar templomi karzat- és mennyezetfestmények a XVII. századból.* (kunaŭtoro, 1945)
* *Római fametszetek a 15. század végéről.* (1948)
* *Régi famesterségek.* (elektitaj studoj, 1981).

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj etnografoj
Kategorio:Hungaraj arthistoriistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Moritz Sassi

**Moriz Sassi** or **Moritz SASSI** (13a de Junio 1880 – 25a de Septembro 1967) estis aŭstria ornitologo kiu laboris en la Naturhistoria Muzeo de Vieno.

## Biografio kaj kariero
Sassi naskiĝis en Vieno al Eugen kaj Ida kiuj posedis la palacon Schwindgasse en Vieno kaj Villa Sassi en norda Italio. Sassi studis en Hegelgasse kaj soldatservis ĉe Drakuloj. Li poste studis zoologion en la Universitato de Vieno kun Karl Grobben kaj Berthold Hatschek, verkis disertacion pri la anatomio de *Anomia ephippium*, per kiu li ricevis doktorigon en 1903. Li poste sekvis intereson en arto. En 1905 li aliĝis al ekspedicio en angl-egipta Sudano estrita de Franz Werner, kolektis nombrajn specimenojn de birdoj kaj mamuloj, kaj priskribis kelkajn kiel novaj por la scienco kiel la *Procavia slatini* (nune simple sinonimo de la rokhirako) dediĉita al sia amiko Rudolf Slatin. 

En 1908 li aliĝis al la Naturhistoria Muzeo de Vieno estrite de Franz Steindachner kaj trejnita de Ludwig Lorenz von Liburnau. Dum la Unua Mondmilito. li estis sendita al la Sudorienta Fronto kaj batalis ĉe la rivero Lovćen en Montenegro. En 1920 li dungiĝis kiel sciencista helpanto kaj eklaboris por la kolekto de Emil Weiske (1867-1950). Poste li ekzamenis la kolektojn faritajn de Steindachner en Brazilo, de Viktor Pietschmann kaj Selim Hassoun en Mezopotamio, kaj de Rudolf Grauer en Orienta Afriko. Li ankaŭ aliĝis al kelkaj ekspedicioj kiel al Dalmatio kaj Kostariko. Li organizis kunvenon de la Germana Ornitologia Societo en Vieno en 1932. Dum la militjaroj, li zorgis por ke la birdokolektoj estu sekure stokitaj en la Palaco Schönbrunn. 

Lia kolegaj ornitologoj kreis kelkajn taksonoj liahonore kiel *Serinus flavivertex sassii* fare de Oscar Neumann kaj *Accipiter minullus sassii* fare de Erwin Stresemann. Genron *Sassius* kreis Walter Rothschild kaj Ernst Hartert en 1926 por supozita Havaja sunbirdo *Sassius simplex* (Lotena sunbirdo) kiu estis poste identigita kiel bazita sur false komponita specimeno.

 

Kategorio:Aŭstriaj ornitologoj
Lixing-lès-Rouhling

''''* - jen francigite,  origine germane *Lixingen*, en la loka lorena dialekto *Lixinge* - estas komunumo  de Francio. Ĝi situas en la departemento *Moselle* - prononco [], nomata laŭ la france samnoma rivero Mozelo - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarreguemines / Saargemünd kaj al la kantono *''. 

eta|maldekstra|250ra|

Najbare, la teritorio havas komunan limon kun . 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Moselle
The American Historical Review

***The American Historical Review*** ( ***Usona Historia Recenzo***) estas kvaronjara akademia historia revuo eldonata de Oxford University Press nome de la American Historical Association, por kiu ĝi estas oficiala eldonaĵo. Ĝi celas legantojn interesitajn pri ĉiuj periodoj kaj aspektoj de historio, kaj ĝi ofte estas priskribata kiel la ĉefa revuo pri la historio de Usono en la mondo.

En la eldono de 2011 de *Journal Citation Reports*, la revuo *AHR* havis la plej altan influkvocienton inter ĉiuj historiaj revuoj.

La revuo aperigas kvar numerojn jare – en marto, junio, septembro kaj decembro – kun esplorartikoloj, recenzoj, kaj aliaj enhaveroj. La akceptokvoto por esplorartikoloj estas 8–10 %. La revuo publikigas proksimume 650 recenzojn jare.

## Referencoj 
American History Review
Jon Michelet

**Jon MUCHELET** (n. la 14-an de julio 1944 en Moss - m. la 14-an de aprilo 2018 en Oslo) estis norvega verkisto kaj ĵurnalisto. 

Dum sia kariero, li laboris en diversaj laboroj, inkluzive kiel mariston kaj marhavena laboristo, kaj referencoj al ĉi tiuj spertoj povas esti trovitaj en lia verkaro. Li verkis krimajn romanojn, ĵurnalajn kolumnojn, sportan ĵurnalismon kaj infanlibrojn.

Li estis membro de la maldekstrema radikala partio AKP, poste Rødt, kaj laboris kiel regiona politikisto .

## Verkado 
La unua krimromano de Michelet estis publikigita en 1975. De tiam li verkis ankaŭ multajn infanlibrojn, dramojn kaj nefikciajn librojn. Kune kun Dag Solstad, li publikigis kvin librojn pri piedpilkaj Mondpokaloj. Kelkaj el liaj libroj estis transformitaj en filmojn.&nbsp;a. kiel televida krimserio.

De 2003 ĝis 2009, Michelet funkciis kiel prezidanto de la *Rivertonklubben*, literatura unuiĝo de verkistoj, eldonistoj, librovendistoj kaj literaturaj akademiuloj. La societo aljuĝis la premion Riverton  por la plej bona verko de krimfikcio ĉiujare ekde 1972. Michelet mem ricevis tiun ĉi premion en 1981 kaj 2001. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Jon Michelet im Store Norske Leksikon (norvega)
* Biografie über Jon Michelet im Norsk biografisk leksikon (norvega)

Kategorio:Norvegaj komunistoj
Kategorio:Mortintoj en 2018
Kategorio:Naskiĝintoj en 1944
Kategorio:Norvegaj ĵurnalistoj
Kategorio:Malfikciaj verkistoj
Max Farrand

**Max FARRAND** (n. la  – m. la ) estis usona historiisto, kiu instruis en pluraj universitatoj kaj estis la unua direktoro de la Huntington Library.

## Frua vivo
Li naskiĝis en Newark, Nov-Ĵerzejo, Usono. Li diplomitiĝis ĉe la universitato Princeton (A.B., 1892; Ph.D., 1896).

## Kariero
Farrand instruis ĉe la universitato Wesleyan, poste dum pluraj jaroj ĉe la universitato Stanford, kaj dum unu jaro ĉe la universitato Cornell, antaŭ ol li fariĝis profesoro pri historio ĉe la universitato Yale (1908–1925). Lia ĉefa kampo de intereso kaj fakeco estis la patroj-fondintoj de Usono kaj la organizo de la nova ŝtato post la Usona Revolucia Milito. 

Max Farrand ankaŭ helpis la filantropinon Henry E. Huntington fondi la Huntington Library, situantan proksime de Pasadena (Kalifornio). Post la morto de Huntington en 1927, Farrand fariĝis la unua direktoro de la biblioteko, servante ĝis 1941.

Profesoro Farrand kontribuis al multaj historiaj publikaĵoj dum sia vivo.

Kategorio:Usonaj historiistoj
Michael P. Riccards

**Michael P. RICCARDS** (naskiĝinta la  en Nov-Ĵerzejo) estas usona politiksciencisto, verkisto, akademia administranto kaj profesoro. Riccards estis prezidanto de tri usonaj altlernejoj kaj verkis vaste pri publika politiko, la usona politika procezo, la papeco  kaj la historio de la Prezidanto de Usono. Lia libro *The Ferocious Engine of Democracy* estis laŭdita de Bill Clinton..

Riccards pasigis sian junaĝon en Nov-Ĵerzejo kaj akiris sian bakalaŭran, magistran kaj doktoran diplomojn pri politikscienco ĉe la universitato Rutgers. Li finis siajn formalajn studojn en 1970. Li estis unu el la plej junaj doktoroj en la historio de la universitato. Riccards estis nomita Fulbright-stipendiulo al Japanio en 1973 kaj Henry Huntington-stipendiulo en Kalifornio en 1974. En 1975, li aliĝis al la universitato Princeton kiel stipendulo de la Nacia Fondaĵo por la Homaj Sciencoj en la kampo de religio. Liaj ĉefaj interesoj estis politika socializado kaj teorioj pri politika konduto. 

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj profesoroj
John Wollaston (pentristo)

**John WOLLASTON** (n. en 1710 - m. en 1775) estis angla pentristo de la 18-a jarcento specialiĝinta pri portretoj kaj aktiva ĉefe en kolonia Nordameriko. Li estis unu el la malmultaj pentristoj, kiuj enkondukis la anglan stilon de rokoko en la nordamerikajn koloniojn de Britio.

## Biografio
Malmulte estas konata pri la frua vivo de Wollaston. Oni kredas ke li estis filo de pentristo, naskita en Londono. Iuj fontoj donas la nomon de lia patro ankaŭ kiel John Wollaston. Aliaj, citante la verkon de Horace Walpole, *Anecdotes of Painting in England* (1765), sugestas ke lia patro nomiĝis John Woolston kaj ke li poste ŝanĝis sian nomon al Wollaston.

Simile, malmulte estas konata pri lia arta trejnado. Charles Willson Peale, en letero datita je 1812 kaj adresita al sia filo Rembrandt, mencias ke Wollaston estis trejnita en Londono de ŝtofopentristo, sed nenio plu estas dokumentita.

Stile, la verkoj de Wollaston montras ian similecon al la portretoj de Thomas Hudson kaj Allan Ramsay, inter aliaj. Oni sugestis ke lia instruisto estis Joseph van Aken, kiu pentris la ŝtofon en la verkoj de ĉi tiuj kaj aliaj artistoj de la epoko. Ke Wollaston konsideris sin anglo pli ol usonano videblas en la etikedo sur la dorso de portreto de William Smith, Jr., pentrita en 1751. La etikedo priskribas la artiston kiel "Johnannes Wollaston Londoniensis".

## Referencoj 
Kategorio:Britaj pentristoj
León Gieco

eta|Leon Gieco en 1981
**León GIECO**, plena nomo **Raúl Alberto Antonio Gieco** (naskiĝis la 20-an de novembro 1951 en Cañada Rosquín, vilaĝo en la provinco Santa Fe, Argentino) estas argentina muzikisto, folkrokkantisto, komponisto kaj aranĝisto, unu el la plej gravaj nuntempaj muzikistoj en Argentino. Liaj kantoj kombinas influojn de argentina folkloro kun okcidentstila rok-muziko.

Kiel muzikisto, folkrokkantisto, komponisto kaj aranĝisto, lia enorma kultura influo en Sudameriko baziĝas sur lia engaĝiĝo al libereco kaj socia justeco, kiu estas esprimita en liaj poemoj kaj socia aktivismo. Lia muzika stilo estas influita de kaj nordamerika popolmuziko, precipe kantisto Bob Dylan, kaj sudamerika folkloro .  Inter liaj konataj kantoj estas "La colina de la vida", "Carito, Hombres de hierro", "La cultura es la sonrisa", kaj "Solo le pido a dios", kiu iĝis himno por libereco kaj la batalo kontraŭ perforto en Sudameriko.

## Diskaro 
* *León Gieco* (1973)
* *La Banda de los Caballos Cansados* (1974)
* *El fantasma de Canterville* (1976)
* *IV LP* (1978)
* *Siete años* (1980)
* *Pensar en nada* (1981)
* *Corazón americano / El gran concierto* (1985)
* *De Ushuaia a La Quiaca 1* (1985)
* *De Ushuaia a La Quiaca 2* (1985)
* *De Ushuaia a La Quiaca 3* (1985)
* *Semillas del corazón* (1989)
* *Ayer y hoy* (1989)
* *Concierto en vivo con Pete Seeger* (1990)
* *Mensajes del alma* (1992)
* *Desenchufado* (1994)
* *Orozco* (1997)
* *En el país de la libertad* (1999)
* *De Ushuaia a La Quiaca 4* (1999)
* *40 obras fundamentales* (2000)
* *Bandidos rurales* (2001)
* *Por partida doble* (2001)
* *El vivo de León* (2003)
* *De Ushuaia a La Quiaca* (re-edition) (2005)
* *Por favor, perdón y gracias* (2005)

* 2006: *15 años de mi*
* 2011: *El desembarco*
* 2022: *El hombrecito del mar*

## Esperanto 
* Al Di' mi petas

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Biografio 
* 
* Mundo Alas
* Vilaĝa Voĉo 
* Historio de la kanto "Solo le pido a Dios" (PDF-dosiero; 54 kB)

Kategorio:Italdevenaj argentinanoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1951
Kategorio:Argentinaj muzikistoj
Kategorio:Argentinaj kantistoj
Kategorio:Argentinaj komponistoj
Kategorio:Rokmuzikistoj
Kategorio:Kantaŭtoroj
John Wollaston

**John Wollaston** povas rilati al:

*John Wollaston (pastro) (1791–1856), anglikana kleriko kaj setlanto en Okcidenta Aŭstralio
*John Wollaston (pentristo) (aktiva 1742–1775), angla portretisto aktiva en la britaj kolonioj en Nordameriko
*John Wollaston (urbestro de Londono) (mortis en 1658), angla komercisto, kiu estis urbestro de Londono en 1643
Cesano Boscone (stacidomo)

**Cesano Boscone** estas fervoja stacio sur la linio Milano-Mortara, priservanta la samnoman municipon.

## Bildgalerio 

Cesano Boscone stazione ingresso.JPG|Alirejo
Cesano Boscone stazione panoramica.JPG|Kajoj kaj trakoj
Cesano Boscone stazione piazzale.JPG|Parkumejo

## Vidu ankaŭ 
* Cesano Boscone

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Cesano Boscone
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2009
John Singleton Copley

**John Singleton COPLEY**  ( – ) estis angla-usona pentristo, aktiva en kolonia Ameriko kaj en Anglio. 

Oni kredas ke li naskiĝis en Bostono, Masaĉuseco, kiel filo de Richard kaj Mary Singleton Copley, ambaŭ anglaj-irlandanoj. Post kiam li firme establiĝis kiel portretisto de la riĉuloj en kolonia Nov-Anglio, li translokiĝis al Londono en 1774 kaj neniam revenis al Ameriko. En Londono, li ricevis konsiderindan sukceson kiel portretisto dum la sekvaj du jardekoj kaj ankaŭ pentris kelkajn grandajn , kiuj estis novigaj pro sia emo prezenti modernajn temojn kaj modernajn vestojn. Liaj postaj jaroj estis malpli sukcesaj, kaj li mortis kun granda ŝuldo. Li estis patro de John Copley, 1-a barono de Lyndhurst kaj duonfrato de la gravuristo kaj pentristo Henry Pelham.

## Referencoj 
Kategorio:Britaj pentristoj
Kategorio:Usonaj pentristoj
Min Aung Hlaing

**Min Aung Hlaing** (birme မင်းအောင်လှိုင်; n. la 3-an de julio 1956 en Davej) estas birma generalo kiu estas nuntempe la armea gvidanto de Mjanmao. Li estas la estro de la Ŝtata Administra Konsilio de Mjanmao kaj ankaŭ la ĉefkomandanto de la militfortoj de la lando.

Li nun estas la defakta reganto de la lando post renverso de la elektita registaro gvidata de la ĉefministro Aung San Suu Kyi en puĉo la 1-an de februaro 2021. Li estas konsiderita la arkitekto de tiu transpreno, trudante unujaran krizostaton kaj tiel finante la antaŭan civilregadon  . 

En novembro 2024, la Prokuroro de la Internacia Kriminala Kortumo (ICC) petis arestordonon por Min Aung Hlaing por krimoj kontraŭ la homeco por la deportado kaj persekuto de la Rohinĝoj faritaj en Birmo kaj parte en Bangladeŝo inter aŭgusto kaj decembro 2017. Ĉi tio signifas, ke se la peto estas koncedita, li tuj estu transdonota la jurisdikcion al la ICC, se li eniru iajn ICC-membroŝtaton .  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Ĉefministroj de Birmo
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1956
Kategorio:Generaloj
Kategorio:Regnestroj
Charles Henry Hart

**Charles Henry HART** ( – ) estis usona arthistoriisto, akademia administranto kaj verkisto.

## Biografio
Charles Henry Hart naskiĝis la  en Filadelfio. Post resaniĝo, li decidis forlasi la praktikon de juro kaj dediĉi sin al literaturo kaj arto, Li mortis la  en Novjorko.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj arthistoriistoj
Okinavaj insuloj

La **Okinavaj insuloj** (沖縄諸島, Okinawa Shotō, aŭ 沖縄群島, Okinawa Guntō) estas insularo en la gubernio Okinavo de Japanio, estante la ĉefa insularo de la gubernio. La Okinavaj insuloj estas parto de la pli granda grupo Rjukju-insularo kaj estas inter la Amamioj de la Gubernio Kagoŝimo nordoriente kaj la Sakiŝimaj insuloj de la Gubernio Okinavo sudokcidente.

.]]

La Okinavaj insuloj, krom la ĉefa insulo Okinavo, enhavas tri pli malgrandajn insularojn: nome Kerama, Ĝokacu kaj Ihejya-Izena.

La Okinavaj insuloj estas la politika, kultura kaj populacia centro de la gubernio Okinavo. La gubernia ĉefurbo Naha estas ene de la insularo. 90% de la loĝantaro de la gubernio loĝas en la Okinavaj insuloj, ĉefe en la plej granda insulo de la grupo, nome Okinavo. Aliro al la variaj Okinavaj insuloj fariĝas ĉefe pere de malgrandaj flughavenoj kiuj konektas kun la Naha flughaveno. Krome, la insuloj estas konektataj pere de pramŝipoj al la Haveno de Naha en la gubernia ĉefurbo.

## Referencoj
Kategorio:Insularoj en Japanio
Kategorio:Gubernio Okinavo
Kategorio:Insularoj en la Pacifiko
Benjamin Trott (pentristo)

**Benjamin TROTT** (n. ĉ. 1770, en Bostono – m. la  en Baltimoro) estis usona pentristo, kiu fakiĝis pri miniaturo-portretoj.

## Biografio 
[thumb|left|150px|[Anne Shippen]] 
[thumb|left|150px|John Cleves Short (1792–1863), bofilo de [William Henry Harrison]] 
Lia origina fonto de arta trejnado estas nekonata, kaj li verŝajne estis memlerninta. Ŝajnas, ke li komencis sian karieron kiel miniaturisto en 1791. Liaj plej fruaj konataj verkoj estas oleaj portretoj de loĝantoj de la kantonoj Nottoway kaj Amelia en Virginio, eble pentritaj kunlabore kun William Lovett (1773–1801).

En 1793, li ricevis konsilojn kaj helpon de Gilbert Stuart, post la reveno de ĉi-lasta el Irlando. Tamen, pli granda influo estis la miniaturoj de Walter Robertson (1750–1802), irlanda pentristo kiu venis al Ameriko kun Stuart. En 1795, Trott akompanis (aŭ sekvis) Stuart al Filadelfio, kiu servis kiel lia ĉefbazo dum multaj jaroj, nur interrompita de pentraĵvojaĝo al Lexington (Kentukio). Post 1808, li ofte loĝis kun Thomas Sully, kiu eble prezentis lin al la komercisto Benjamin Chew Wilcocks (1776–1845), grava patrono. La du fine kverelis dum disputo inter lokaj artistoj kaj la Pensilvania Akademio de Belartoj, kie Trott havis plurajn gravajn ekspoziciojn. Li ankaŭ instruis desegnadon ĉe la asociita Societo de Artistoj.

Pro la pli bona vetero, li transloĝiĝis al Suda Karolino en 1819. Tamen lia restado estis mallonga, kaj li revenis al Filadelfio, kie li edziĝis. Poste li translokiĝis al Newark, Nov-Ĵerzejo, kie li vivis izolite. Poste, li translokiĝis al Novjorko, kie li provis pentri portretojn en plena grandeco, kun malmulta sukceso. En 1833, li revenis por iom da tempo al Bostono. Li translokiĝis al Baltimoro ĉirkaŭ 1840.

Ŝajne li estis obsedita de la ideo, ke kelkaj artistoj posedis sekretan kemian procedon por apliki pigmentojn sur eburo, kaj dum sia tuta vivo li pasigis multajn horojn farante alkemiajn eksperimentojn. Neniu el liaj pli postaj oleaj verkoj estas konataj hodiaŭ.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj pentristoj
Thomas Sully

**Thomas SULLY** (n. la  - m. la ) estis angla-usona portretpentristo. Li naskiĝis en Anglio, fariĝis naturigita usona civitano en 1809 kaj loĝis la plej grandan parton de sia vivo en Filadelfio (Pensilvanio). Li studis pentradon en Anglio sub la gvidado de Benjamin West. Li pentris en la stilo de Thomas Lawrence kaj estis referita kiel la "Thomas Lawrence de Ameriko".

Dum sia 70-jara kariero, li produktis pli ol 2 300 pentraĵojn. Liaj portretitoj inkluzivis prezidantojn de Usono kiel Thomas Jefferson, John Quincy Adams kaj Andrew Jackson, sed ankaŭ la heroon de la Usona Revolucia Milito markizon de Lafayette, kaj Reĝino Viktorio. Krom portretoj de riĉaj mecenatoj, li ankaŭ pentris pejzaĝojn kaj historiajn scenojn, kiel ekzemple la verko *The Passage of the Delaware* (1819). Lia verko estis adaptita por uzo sur usonaj moneroj.

Kategorio:Usonaj pentristoj
Segrate (stacidomo)

**Segrate** estas fervoja stacio situanta sur la sekcio kundividita per la linio Milano-Venecia kaj la branĉo de "Pioltello" de la fervoja trapasejo de Milano, priservanta la samnoman urbon.

## Bildgalerio 

Orologio stazione segrate.jpg|Vandalita horloĝo
Segrate staz ferr vista.jpg|Kajoj kaj trakoj
Stazione - Segrate - panoramio.jpg|Subpasejo

## Vidu ankaŭ 
* Segrate

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Segrate
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2002
Lengelsheim

eta|maldekstra|300ra|
''''* - jen francigite,  origine germane skribita same, en la loka lorena dialekto *Lengelse* - estas komunumo  de Francio. Ĝi situas en la departemento *Moselle* - prononco [], nomata laŭ la france samnoma rivero Mozelo - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarreguemines / Saargemünd kaj al la kantono *''. 

eta|maldekstra|250ra|

Najbare, la teritorio havas komunan limon kun . 

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle

Kategorio:Komunumoj de Moselle
Pensilvania Akademio de Belartoj

thumb|right|250px|Pensilvania Akademio de Belartoj
La **Pensilvania Akademio de Belartoj** ( *Pennsylvania Academy of the Fine Arts* aŭ **PAFA**) estas muzeo kaj privata artlernejo en Filadelfio, Pensilvanio. Fondita en 1805, ĝi estas la plej longe seninterrompe funkcianta arta muzeo kaj arta lernejo en Usono.

La muzeo de la akademio estas internacie konata pro siaj kolektoj de 19- kaj 20-jarcentaj usonaj pentraĵoj, skulptaĵoj kaj variaj surpaperas verkoj. Ĝiaj arkivoj enhavas gravajn materialojn por la studo de la historio de usona arto, muzeoj kaj arta trejnado. Ĝi proponas bakalaŭron kaj magistron pri belartoj, atestilajn programojn kaj daŭrigajn edukajn kursojn. Ekde 2025, la akademio ĉesis proponi diplomojn krom bakalaŭraj studoj en kunlaboro kun la universitato de Pensilvanio.

## Referencoj 
Kategorio:Filadelfio (Pensilvanio)
Filadelfio
Provinco Pensilvanio

La **provinco Pensilvanio**, pli konata inter usonanoj kiel la **kolonio Pensilvanio**, estis unu el la Dek Tri Kolonioj de Nov-Anglio en Nordameriko. Ĝi estis fondita de la angla kvakero William Penn la . La nomo devenas de la familia nomo de la patro de William kaj de la latina vorto *sylvania*, signifanta « arbaro ».

William Penn ricevis la kolonion de la reĝo Karlo la 2-a kiel anstataŭigo por pago de ŝuldo de 16 000 pundoj, kiun la Krono ŝuldis al lia patro, heroo de la mararmeo, la admiralo [William Penn. La transdono okazis per subskribo de ĉarto la . La 4-a de marto estas ĉiujare festata kiel « *Charter Day* ».

La fondo de la kolonio solvis la problemon de la kresko de la Religia Societo de Amikoj aŭ kvakera movado, kiu originis en Anglio kaj kaŭzis iom da embaraso al la jam establita Eklezio de Anglio. Dum li ankoraŭ estis en Anglio, Penn verkis la *First Frame of Government* de sia teritorio (Unua Kadro de Registaro por Pensilvanio), kiu priskribis la registaran strukturon de la kolonio kaj promesis certajn rajtojn al la civitanoj.

Kategorio:Pensilvanio
Kategorio:Brita koloniado de Ameriko
Society Hill

**Society Hill** estas historia kvartalo en centra Filadelfio, Pensilvanio, Usono, kun proksimuma loĝantaro de 6 000 homoj Enloĝigita komence de la 1680-aj jaroj, Society Hill estas unu el la plej malnovaj loĝkvartaloj en Filadelfio. Post periodo de deklino inter la malfrua 19-a kaj frua 20-a jarcentoj, urboreviga programo komenciĝis en la 1950-aj jaroj, restarigante la areon kaj ĝiajn multajn historiajn konstruaĵojn. Ekde tiam, Society Hill fariĝis unu el la plej multekostaj kvartaloj kun la plej alta meza enspezo kaj la dua plej alta valoro de nemoveblaĵoj en Filadelfio. La kolonia historia arkitekturo de Society Hill, kune kun planado kaj restaŭraj klopodoj, kondukis al ĝia agnosko de la American Planning Association en 2008 kiel unu el la plej elstaraj usonaj kvartaloj kaj bona ekzemplo de daŭrigebla urba loĝado.

La kvartalo enhavas unu el la plej grandaj koncentriĝoj de originaj 18- kaj fru-19-jarcentaj konstruaĵoj en Usono. Society Hill estas konata pro siaj Franklin-stratlampoj, brikaj trotuaroj, ŝtonŝoseoj kaj belgaj pavimŝtonoj ĉirkaŭitaj de du- ĝis kvar-etaĝaj brikaj urbaj domoj en federacia kaj georga arkitekturo.

## Referencoj 
Kategorio:Filadelfio (Pensilvanio)
Senato de Pensilvanio

La **Senato de Pensilvanio** ( *Pennsylvania State Senate*) estas la supera ĉambro de la parlamento de la usona ŝtato Pensilvanio. La Ŝtata Senato kunvenas en la ŝtatan kapitolon en Harrisburg. Senatanoj estas elektataj por kvarjaraj mandatoj, alternantaj ĉiujn du jarojn, tiel ke duono de la seĝoj estas kontestataj en ĉiu elekto. Seĝoj de distriktoj kun paraj kaj neparaj nombroj estas kontestataj en apartaj elektoj. 

La prezidanto de la Senato estas la vicguberniestro de Pensilvanio, kiu ne havas voĉdonrajton krom por rompi egalvoĉdonon.

## Referencoj 
Kategorio:Pensilvanio
Preĝejo Sankta Wigbert (Niederzimmern)

**Preĝejo Sankta Wigbert** estas kulturhistorie grava protestantisma kirko en Niederzimmern, Germanujo. Ĝi troviĝas en la uesta areo de la vilaĝo. Ĝi famiĝis ankaŭ danke al pentrado fare de Lyonel Feininger. 

Dum la Tridekjara Milito, la sveda reĝo Gustav la 2-a Adolfo vizitis ĉi tiun preĝejon. Ĉi tiu okazaĵo estas dokumentita per ŝtonenskribo sur la norda flanko de la turo je alteco de ses metroj. Ĝis la jaro 1852 Niederzimmmern havis du preĝejojn. Sed la Bonifaco-kirko en Oberdorf estis malkonstruita en la  1854-a jaro. La sonoriloj de ĉi tiu preĝejo estis metitaj en kampanilon konstruitan por ĉi tiu celo kaj ĝis 1936 ili estis uzataj por ĉiuj ekleziaj ceremonioj. Ĝis 1852, Johannes Cotta pastoris kaj kronikistis. Li komponis la kanton "Was ist des Deutschen Vaterland". La edzino de Cotta havis familian rilaton kun Christiane Vulpius, edzino de Johann Wolfgang von Goethe. En 1375 oni komencis konstrui la Wigbert-kirkon, defend-preĝejo, kaj malkomencis en 1450. En 1617/18 estis alikonstruita la preĝejo. En 1800 ekis radika aliaranĝo de ĉio, el kio estiĝis la nuna bildo. Menciindas ankaŭ la fortimpresa kadavrejo je la tuj apuda tombejo.

La ambona altaro estas fajne ordigita, laŭ kamparana barokstilo de 1719. Ankaŭ bildaro kun temoj el la Malnova Testamento kaj la Nova Testamento je la galerioj unikas. La orgenon de 1907 estis de Adam Eifert. Dum renovigoj en 1932, sub griza farbo sur galerioj estis malkovritaj la menciitaj pentraĵoj prezentantaj bibliajn rakontojn el 1618. Ĉi tiuj pentraĵoj estis restaŭritaj kaj servas kiel "biblia pauperum" – biblia rakontaro por analfabetoj. La sonoriloj mane estis funkciigitaj ĝis elektra sistemo estis instalita en 1972. Nova horloĝo anstataŭigis malnovan mekanismon en 1994 danke al lokaj donacoj.

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo 

## Notoj 
Kategorio:Distrikto Weimarer Land
Niederzimmern  
Niederzimmern