open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Camino de perfección (pasión mística)

**Perfektiga vojo (mistika pasio)** estas romano verkita en la hispana en 1902 de la hispana verkisto Pío Baroja. Ĝi konsistas el 60 titolitaj ĉapitroj kaj situas en unu el la aŭtoraj serioj aŭ trilogioj nomitaj *La vida fantástica* (La fantasta vivo), kiu ankaŭ inkludis: *Aventuras, inventos y mixtificaciones de Silvestre Paradox* kaj *Paradox rey*. Ĝi estas unu el la romanoj grupigitaj sub la etikedo de romanoj de 1902 kiu renovigis la hispanan literaturon de la komenco de la dudeka jarcento.

La romano estas specimeno de la hispana socio de la komenco de la 20a jarcento, ĝi portretas sociologiajn elementojn, kiel la malriĉeco, kaj la ĝenerala situacio de la tiea kaj tiama socio tiel ekonomia kiel kultura, la barbareco kaj la malkontento de la popolo. La ĉeesto de la filozofio de Schopenhauer kaj Nietzsche estas evidenta, precipe en estetikaj kaj mistikaj aŭ religiaj aludoj.

## Intrigo 
La ĉefrolulo, *Fernando Ossorio*, estas konfuzita junulo kun turmentita animo, pro forta ekzistadismo, ĉar liaj spertoj ĉiam estis ligitaj al morto. La rolulojn kiujn li renkontas estas ĝenerale ideoj, aŭ reprezentas la socian aŭ profesian kategorion pri kiu Baroja havas ion por diri. Fernando entreprenas vojaĝon kun celo, sufiĉe puriga, de Madrido al *Levante*, nome la orienta parto de Hispanio, dum kiu li provas venki siajn mensajn malekvilibrojn kaj sian maldiligenton, orientigi sin al volo kaj ago kaj reakiri perditan kontakton kun la naturo. Kvankam li ne emas esti atinginta ĝin, estas fine kie li rimarkas, ke ĉio, kio okazis, lia tuta vojaĝo, helpis lin kompreni, ke li estas decidita atingi tion, kion li volas kaj ke li havas la forton por fini sian vojaĝon. Daŭrigante ĉi tiun kontraŭreligian sintenon, en Madrido, estante kun Laura (ŝia onklino), ŝi proponas kisi kaj karesi lin ene de la preĝejo de Sankta Andreo, Laura faras skandalon kaj atentigas la ĉeeston de Kristo. Fernando nokte havas halucinon kaj komencas vidi Kriston, kiu rigardis lin: “Li ne estis vivanta Kristo el karno, nek bildo de Kristo; li estis mumio Kristo (…), kiu ŝajnis esti resurektita el la mortintoj, kun pruntita karno, ostoj kaj haroj".

Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Kategorio:Verkoj el la hispanlingva literaturo
Kategorio:Hispanlingva literaturo
Kategorio:Hispanio
Zoltán Balogh (poeto)

**Zoltán Balogh** [balog], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Balogh Zoltán** estis hungara poeto, bienulo, membro de Societo Petőfi (1876). Lia nobela antaŭnomo estis *fertősalmási* [fertOŝalmAŝi], lia nomvarianto estis *Zoltán Almási Balogh*. Lia patro estis Pál Balogh, lia frato estis Tihamér Balogh.

Zoltán Balogh naskiĝis la  en Pest (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Tokaj (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario).

## Biografio 
Zoltán Balogh frekventis luteranan gimnazion en sia naskiĝurbo, samtempe pentristan akademion de Jakab Marastoni, sed li lernis ankaŭ muzikon. Li finbatalis la liberecbatalon (1848-1849), poste li rifuĝis al Vieno kaj studis pentroteknikon de Ferdinand Georg Waldmüller. En 1851 li hejmenvenis, lia pentrista kaj aktora kariero fiaskis, tial li okupiĝis pri poemoj, kiuj aperis en Hölgyfutár. Li edziĝis en 1857, iom poste li denove studis pentradon de :de:Carl Rahl en Vieno. Inter 1858-1861 li vivis en familia bieno en Csobaj, poste li revenis al Pest. Li fondis literaturan revuon, sed ĝi estis malpermesita pro la oftaj politikaj artikoloj. Li mortis abrupte dum vojaĝo. Li estis entombigita en Csobaj.

## Liaj verkoj (elekto) 
* *Balogh Zoltán költeményei* (1855)
* *Balogh Zoltán költeményei* (1863)
* *Báthory Erzsébet* (tragedio, 1865)
* *Alpári* (poemeca romano, 1871, 1872)
* *Összes művei* (tri volumoj, 1882–1883)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 24-a punkto)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj poetoj
Krok

**Krok** estas mita figuro de la ĉeĥa historio, juĝanto aŭ vojvodo (princo) de tribo de ĉeĥoj, la patro de princino Libuše kaj ŝiaj fratinoj Kazi kaj Teta. Kiam la legenda figuro estis vivonta, ne estas klare, en kroniko de Hájek estas indikate, ke li transmetis al Vyšehrad sian sidejon en la jaro 683, sed tio estas neniel dokumentita.

## Kroniko de Kosmas 
Verŝajne la plej malnovan mencion pri Krok (sed Kosmas en sia latine verkita kroniko nomas lin *Crocco*) ni trovos en la III-a ĉapitro de Kroniko de Kosmas. Post tio, kiam Kosmas estas priskribinta alvenon de prapatro Čech, li estas priskribanta en la tria ĉapitro manierojn de la plej malnova ĉeĥa popolo. Li rakontas, ke la unuaj loĝantoj de Bohemio unue vivis tre simple, ili ne konis alkoholaĵon, geedzecajn ligojn, privatan posedaĵon eĉ ne armilojn. Post certe ne difinita tempo poste "la utila turniĝis en malon" kaj inter la popolo komencis aperi maljustaĵoj kaj envio. Laŭ Kosmas oni tiam havis "nek juĝanton nek princon". Tiutempe ekstaris la viro de nomo Krok:

Tio estas ĉio, kion Kosmas diras pri Krok mem. En plua ĉapitro poste Kosmas priskribas la tri filinojn de Krok: La plej aĝa estis Kazi, kiu eminentis en kono de kuracherboj kaj orakoloj - "super bordo de rivero Mže (hodiaŭ Berounka) apud vojo, tra kie oni iradas en finojn de regiono de Bechyně trans monto, kiu nomata estas Oseka," onidire homoj post la morto de Kazi amasigis tumulon, kiu ĝis hodiaŭ (komprenu en la tempoj de Kosmas) estas videbla; kie Kazi havis sidejon, la kronikisto ne indikas. La meza estis Teta, kiu "enkondukis superstiĉeman sciencon kaj lernis al preĝdeĵoraj ordenoj" – tiu konstruigis burgon Tetín "sur pinto de kruta roko ĉe rivero Mže (komprenu Berounka)". La tria estis Libuše (ĉe Kosmas *Lubossa*), la filino de "aĝo plej plej juna, sed de saĝeco plej aĝa", kiu "konstruigis burgon ĉe arbaro, kiu tiriĝas al vilaĝo Zbečno, kaj laŭ sia nomo ŝi nomis ĝin Libušín“.

Post la morto de Krok sen plua precizigo la popolo elektis Libušon kiel sia juĝanton: "Kaj ĉar ŝi laŭvere prognozis multe da estontaj aferoj, la tuta tiu tribo kunvenis post mortigo de ŝia patro al komunuma konsilo kaj destinis ŝin al si kiel juĝanton."

## Plua evoluo de la mito 
Pli postaj kronikistoj evoluas la miton en pluajn detalojn: Ekzemple ozdější kronikáři Václav Hájek z Libočan priskribas, ke post la morto de prapatro Čech la regado estis proponita al lia frato Lech. Sed tiu rifuzis kaj kiel reganton li rekomendis Krokon, onidire la reganton de la potenca dinastio. Krok akceptis la bastonon kaj ĉapon de Čech kaj havis sidejon ĉirkaŭ la jaro 670 en Budeč. Sed foje li sendis mesaĝistojn, por ke ili trovu pli sekuran lokon kaj tiuj poste sur la dekstra bordo de Vultavo malkovris rokan promontoron inter profundaj arbaroj. La konstruigita burgo sur alta roko pli poste ricevis nomon Vyšehrad.

## Rilataj artikoloj 
* Krak

## Referencoj 
Kategorio:Legendaj regantoj
Kategorio:Figuroj de ĉeĥaj mitoj
Instituto Yunus Emre

**Instituto Yunus Emre** () estas tutmonda ne-profitcela organizaĵo kreita de la turka registaro en 2007. Ĝi estis nomata laŭ la nomo de la fama 14-a-jarcenta poeto Yunus Emre kaj celas antaŭenigi turkan lingvon kaj kulturon ĉirkaŭ la mondo. Ĝi estas konsiderata kiel turkan institucion de milda povo kaj estis kreita per leĝo (dekreto) de Recep Tayyip Erdoğ. La aktivecoj de la instituto situas ĉefe en kaj ĉirkaŭ la Balkana Duoninsulo.

## Eksteraj ligiloj 
(en, tr) Oficiala retejo 
Kategorio:Turka lingvo
Kategorio:Ekstera politiko de Turkio
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2007
Kategorio:Kulturaj institutoj
Serpentodresisto

[eta| Serpentodresisto en [Ĝajpuro|Jaipur, Hindio.]]
**Serpentodresisto** estas prezentisto kiu kontrolas la movojn de unu aŭ pluraj serpentoj.

En la tipa kazo, la serpentodresisto uzas fluton, kaj lasas la serpenton sekvi la movojn de la fluto. Oni diras, ke fakte la serpentoj sekvas la movon pli ol la sonon.

Serpentosorĉistoj estas oftaj en Barato kaj aliaj partoj de suda Azio. Ĝi originas en la antikva Egiptio. Hodiaŭ la nombro de serpentodresistoj malkreskas, post malpermeso en Barato posedi serpentojn. En Marakeŝo, Maroko, nome en la placo Ĝemaa el Fna estas kutima turisma altiraĵo fare de serpentodresistoj al kiuj oni pagas se oni deziras vidi la spektaklon kaj aparte se oni volas fari foton.

## Ekstera ligilo 
Kobra Danco ĉe Negombo Beach

Kategorio:Scena arto
Kategorio:Bestoprotektado
Piroska Szöllősy

**Piroska Szöllősy** [piroŝka solOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szöllősy Piroska** estis hungara subreto, dancisto. Ŝia origina plena nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Szabó Julianna Leopoldina Piroska*, ŝia patro estis Lajos Szöllősy Szabó, ŝia fratino estis Róza Szöllősy, ŝia edzo estis Aleksandar Bačvanski, ŝia geedziĝa nomo estis *Várhidy Sándorné* [vArhidi ŝAndornE].

Piroska Szabó baptiĝis la  en Eger, ŝi mortis en nekonataj cirkonstancoj.
 
## Biografio 
Piroska Szöllősy lernis dancon de sia patro. Ŝi debutis en migra teatra trupo de József Szabó (teatrestro) en 1861, poste ŝi havis rolojn province kune kun sia patro kaj fratino. Ŝi havis sukcesojn pro spektaklo pri ĉardaŝo ankaŭ en la jam ne ekzistanta teatrejo en Buda, tamen ŝi ne estis dungita. Poste ŝi estis subreto province, ekzemple en Győr, Kolozsvár kaj Eger. Ŝi edziniĝis en 1866. Ŝia lasta vivperiodo estas nekonata.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografieto (la koncerna teksto estas legebla en artikolo pri Várhidy Sándor)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj dancistoj
Kategorio:Hungaraj subretoj
La Celle-Condé

''''* estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Cher*, en la regiono Centro-Valo de Luaro (, prononco [). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Saint-Amand-Montrond* kaj al la kantono *''. 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Cher

Kategorio:Komunumoj de Cher
Bahr al-Ĥazal

La rivero **al-Ĥazal** aŭ *el-Ghazal*, transliterumita ankaŭ kiel *Bahr al-Ghazal* kaj *Baḩr al Ghazāl*, (en araba, بحر الغزال‎) estas longa rivero de nordorienta Afriko, alfluanto de la Blanka Nilo kiu fluas tra Sud-Sudano. La nomo signifas «rivero de la gazeloj» kaj la regiono de Sud-Sudano nome Bahr el Ghazal, ekhavas sian nomon el tiu de la rivero. Foje oni konsideras la esprimon *rivero Bahr el-Ghazal*, evidenta ekzemplo de taŭtoponimo (ripeto dulingva de la referencita geografia elemento, nome rivero kaj Bahr).

La rivero Bahr el Ghazal estas la ĉefa okcidenta alfluanto de Nilo. Ĝi havas longon de 716 km, kaj fluas tra la malsekejoj de Sudd, kie ĝi kuniĝas al la Blanka Nilo.

La rivero estis mapita en 1772 de la franca geografo Jean Baptiste Bourguignon d'Anville (1697-1782), sed ĝi jam estis supraĵe konata de la fruaj geografoj de Antikva Grekio.

## Notoj 
Kategorio:Alfluantoj de Nilo
Kategorio:Riveroj en Sud-Sudano
Aladár Münnich

**Aladár Münnich** [muniĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Münnich Aladár** estis hungara arkitekto, urbanizisto. Lia nobela antaŭnomo estis *jánosvölgyi* [jAnoŝvoldji].

Aladár Münnich naskiĝis la  en Szepesigló (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Spišská Nová Ves en Slovakio), li mortis la  en Montrealo (Kanado).

## Biografio 
Aladár Münnich maturiĝis en luterana gimnazio en Budapeŝto, poste li studis en Charlottenburg kaj Munkeno kaj akiris arkitekturan diplomon en 1913. Post la diplomo li eklaboris en Londono en ateliero de :en:Fred Rowntree, post jaro en Budapeŝto ĉe Flóris Korb. Li finbatalis la 1-an mondmiliton, li ricevis armeajn premiojn. En 1920 li malfermis propran arkitekturan firmaon. Li planis ĉiuspecajn konstruaĵojn, ekzemple muzeojn, bankojn, ludomojn, familiajn domojn, lernejojn, hotelojn, industriaĵojn. Ekde 1933 li partoprenis en urbanizado de Budapeŝto, en 1942 li ricevis la titolon ĉefkonsilisto. Post la 2-a mondmilito li estis urbanizisto, sed pro la komenciĝinta komunismo li disidis en Kanadon, kie li estis arkitekto. Li edziĝis en 1923, 2 filoj naskiĝis en 1923 kaj 1929.

## Liaj konstruaĵoj (elekto) 
eta|Muzeo en Debrecen
* Muzeo Déri (Debrecen) (kunarkitekto, 1923-1929)
* klubdomo de pafistoj en Insulo Margareta (1929)
* sporta domo de remistoj
* merkato en Miskolc
* fabriko en Pét
* ĝemela loĝdomo por propra uzo (1932)
* porka merkato en Budapeŝto (1932) - la ĉefnavo estas 25 metrojn larĝa, 13 metrojn alta, 130 metrojn longa
* ĉefmerkato en Budapeŝto - 247 metrojn longa, 42 metrojn larĝa, 17 metrojn alta, 4 metrojn alta la kelo havanta 400 komercistojn
* apud la ĉefmerkato oficeja domego kun banko kaj restoracio
* Kalvinana preĝejo (Gárdony-Agárd) (1936)
* hungara kalvinana preĝejo (Montrealo, 1954)
  
## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Lutheran Pastoral Office, Locsei ut, 2017 Zuglo.jpg|Luterana domo en Zugló
Napraforgó 10-02.JPG|Loĝdomo en Budapeŝto
Agárd Reformed Church, Petőfi Street side, 2017 Gárdony.jpg|Kalvinana kirko en Agárd

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkitektoj
Kategorio:Hungaraj urbanizistoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj antaŭ la socialismo
Aharon Ŝabtaj

**Aharon ŜABTAJ** (en hebrea: אהרון שבתאי naskita 1939) estas israela poeto kaj tradukisto.

## Vivo 
Aharon Ŝabtaj studis la grekan kaj filozofion en la Hebrea Universitato de Jerusalemo, la Sorbono kaj ĉe Kembriĝo. Li instruas literaturon en Universitato de Tel-Avivo. Li eldonis ĉirkaŭ 20 librojn de poezio en la hebrea, kaj anglaj tradukoj de lia laboro aperis en la *Amerika Poezia Revizio*, la *Londona Revizio de Libroj* kaj *Parnassus: Poezio en Revizio*.

Lia poezia stilo variis super la jaroj, de Minimumismo kaj romantismo ("La Hejma Poemo"), al erotika ("Ziva") kaj furioze politika ("Suno Suno").

Li estas la frato de Yaakov Ŝabtaj, aŭtoro de la tutnova *Pasinteco Kontinua* kaj estis geedziĝinta al la lingvisto kaj politika aktivisma Profesoro Tanya Reinhart ĝis ŝia morto en 2007.

## Premioj kaj rekono 
* En 1993, Ŝabtaj ricevis premion de la israela ĉefministro por liaj tradukoj.
* En 1999, Ŝabtaj estis premiita la Ĉerniĥovskij Premio por elstara tradukado.

## Libroj 
### En la hebrea 
* *Ŝemeŝ Ŝemeŝ* (Suno, suno), Hargol, 2006
* *Artzenu* (Nia lando), Ha-kibbutz ha-meuĥad, 2002
* *Politiqa* (Politiko), Even Hoŝen, 1999
* *Be-xodeŝ May ha-nifla’* (En la mirinda monato de Majo), Siman Qri'a/ Ha-kibbutz ha-meuĥad, 1997
* *Ha-lev* (La Koro), Siman Qri'/ Ha-kibbutz ha-meuĥad, 1995
* *Metaziviqa* (Metazivika), Zmora Bitan, 1992
* *Ziva* (Ziva), Zmora Bitan, 1990
* *Geruŝin* (Eksedziĝo), Mosad Bialik, 1990
* *Ahava* (Amo), ‛Estas ‛Oved, 1988
* *Begin* (Komencas), Keter, 1986
* ''Ha-hartza' ha-riŝona* (La unua lekcio), ‛Aĥŝav, 1985
* *Sefer ha-klum* (La libro de nenio), Sifriyat Po‛alim, 1982
* *Ha-xamor* (La azeno), ‛Eqed, 1982
* *Xut'' (Fadeno), Proza, 1981
* Xara', mavet (Merdo, Morto), ‛Aĥŝav, 1979
* ''Ha-po'ema ha-beytit'' (La hejma poemo), Siman Qri', 1976
* *Qibbutz* (Kibuco), Ha-kibbutz ha-meuĥad, 1973
* *Xadar ha-morim* (la ĉambro de la instruistoj), ‛Aĥŝav, 1966

### En la franca 
* Le Poème Domestique, Eldonoj de l'Éclat (Parizo), 1987
* La Premiera Lekcio, Eldonoj de l'Éclat (Parizo), 1990

### En la angla 
* Love and Other Poems, The Sheep Meadow Press (Nov-Jorko) (Amo kaj Aliaj Poemoj)
* J’accuse, New Directions (Nov-Jorko), 2003

## Vidu ankaŭ 
* Hebrea literaturo

## Referencoj 
Kategorio:Lernantaro de la Universitato de Kembriĝo
Kategorio:Studentaro de la Universitato de Parizo
Kategorio:Israelaj poetoj
Kategorio:Antikvologoj
Kategorio:Tradukistoj al la hebrea lingvo
Richard Swinburne

**Richard G. SWINBURNE** (naskita la 26-an de decembro 1934) estas brita filozofo, profesoro emerito de Filozofio ĉe la Universitato de Oksfordo. La pozicio de Swinburne en favoro de la filozofiaj argumentoj por pruvi la ekziston de Dio havas grandan influon. Lia ĉefa filozofia kontribuo estas en la kampo de filozofio de religio kaj filozofio de scienco.

## Vivo 
Swinburne studis klasikajn studojn, filozofion, politikan sciencon kaj ekonomikon en Universitato de Oksfordo. Dum sia laboro kiel preleganto li estis tre fekunda aŭtoro, kaj ĉiujn duan jaron proksimume libro de li estis publikigita. Liaj libroj estas konataj pro la teknika komplekseco karakteriza por akademia filozofio, kvankam Swinburne eĉ produktis librojn por laikoj en kiuj li skizas la esencon de siaj argumentoj pri la ekzisto de dio. Kiel membro de la Ortodoksa Kristana Eklezio, Swinburne elstaras kiel unu el la kristanaj apologiistoj kiuj adheras al la aliro ke kristana kredo estas akorda kun la menso, kaj estas logike libera de kontraŭdiro. Laŭ Swinburne, Dio estas ento, kies ekzisto ne estas logike necesa, sed estas metafizike necesa. Lia filozofia metodo estas derivita de tiu de Tomaso de Akvino.

## El liaj libroj 
* The Concept of Miracle (La koncepto de miraklo), 1970
* The Coherence of Theism (La kohereco de teismo), 1977
* The Existence of God (La ekzisto de Dio), 2004
* Faith and reason (Kredo kaj racio), 2005
* The evolution of the soul (La evoluo de la animo), 1986
* Miracles (Mirakloj), 1989
* Responsibility and Atonement (Respondeco kaj pekliberigo), 1989
* Is there God? (Ĉu estas Dio?), 1996
* Simplicity as Evidence of Truth, The Aquinas Lecture (Simpleco kiel verpruvo, Akvinaj prelegoj, 1997
* Providence and the Problem of Evil (Providenco kaj la problemo de malbono), 1998
* Epistemic Justification (Epistema pravigo), 2001
* The Resurrection of God Incarnate (La resurekto de Dio enkarnigita), 2003
* Was Jesus God? (Ĉu Jesuo estis Dio?), 2008
* Free Will and Modern Science (Libera volo kaj moderna scienco), 2011
* Mind, Brain, and Free Will (Menso, cerbo kaj libera volo), 2013

## Por plia legado 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Filozofoj de scienco
Kategorio:Filozofoj de religio
Kategorio:Kristanaj filozofoj
Kategorio:Kristanaj teologoj
Kategorio:Analizaj filozofoj
Kategorio:Doktoroj de la Eklezio
Kategorio:Kritikistoj de ateismo
Kategorio:Kristanaj apologiistoj
Kategorio:Britoj de la 20-a jarcento
Richard Greene

**Richard GREENE** (naskita 17-an de julio, 1961) estas kanada poeto. Lia libro *Boxing the Compass (Skatolado de* *la Kompaso)* gajnis la Premion de la Guberniestro Ĝenerala por anglalingva poezio en 2010.

Loĝanto de Cobourg, Ontario, Greene instruas anglalingvan literaturon ĉe la Universitato de Toronto.

Li estas la aŭtoro de *Edith Sitwell: Avant Garde Poeto, angla genio*. Virago (2012)

## Referencoj 
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Kanadaj poetoj
Kategorio:Kanadaj verkistoj
Respubliko Molossia

La **Respubliko Molossia** (), ankaŭ nomata **Molossia**, estas mikronacio kiu postulas por si mem 4,5 hektarojn da tero proksime de Dayton, Nevado, kiu tamen nek estas agnoskata de suverena nacio nek de Unuiĝintaj Nacioj. La oficialaj lingvoj de la respubliko estas la angla kaj Esperanto.

## Geografio kaj klimato 
La mikronacio situas en la usona dezerta ŝtato Nevado .

La klimato tie estas seka kun temperaturoj ĉirkaŭ 35 °C. La tereno estas apenaŭ vegetita kaj estas hejmo de plantoj kiel artemizio aŭ pinjonpinoj.

Je 45km de tie troviĝas Lago Tahoe kaj la urbo Virginia City. La plej proksima grava flughaveno ankaŭ troviĝas je 45 km, en Reno, Nevado.

## Historio 
La Respubliko Molossia estis fondita la 26-an de Majo 1977, tiutempe ankoraŭ sub la nomo "La Granda Respubliko de Vuldstein" (germane: *Die Große Republik von Vuldstein*), fondita de Kevin Baugh kaj lia amiko James kiel infana projekto. La ideo venis al la du viroj tra la filmo *The Mouse That Roared (La muso kiu muĝis)* .

## Milito kontraŭ la GDR 
En 1983, kiam Kevin Baugh estis serĝento de la usona armeo en Okcidenta Germanio, li deklaris militon kontraŭ la GDR, ĉar laŭ siaj propraj deklaroj, li estis ĝenita pro "plurfojaj ĉiunoktaj leviĝadoj por batali kontraŭ la komunisman minacon". La GDR estis oficiale dissolvita ekde la germana reunuiĝo en 1990 .

## Komerco 
### Militaj obligacioj 
Kevin Baugh uzas la "militon kontraŭ la GDR" tra tielnomitaj "militaj obligacioj" kiel fonton de enspezoj. Ĉi tiu "*Molossian War Bond*" estas aĉetebla kontraŭ 3 usonaj dolaroj.

### Turismo 
Alia fonto de enspezoj por Molossia estas turismo. Ĉirkaŭ 200 homoj vizitas ĉiujare la mikronacion. Baugh kaj lia familio aranĝas rondirojn por turistoj de aprilo ĝis oktobro kiuj daŭras proksimume unu horon.

## Vidu ankaŭ 
Moresnet neŭtrala

Grandduklando Westarctica

Grandduklando Flandrensis

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la Respubliko de Molossia
* (en) '''' en la Interreta filma datumbazo
* (eo) Klariga filmeto pri la diferenco inter mikronacio kaj mikrostato

## Referencoj 
Kategorio:Nevado
Kategorio:Mikronacioj
Kategorio:Esperanto
Kinki Sharyo

**The Kinki Sharyo Co., Ltd.** aŭ unuvorte **Kinkisharyo** (), estas japana produktanto de fervojaj veturiloj bazita en Osako. Ĝi estas filio de Kintetsu. Establita ekde 1920 (kiel Tanaka Rolling Stock Works) kaj alinomita The Kinki Sharyo Co., Ltd en 1945. Ili produktis malpezajn fervojajn veturilojn uzatajn fare de kelkaj transportagentejoj. Kinki Sharyo estas listigita sur la Tokia Borso kiel TYO: 7122.

## Klientoj 
### Nordameriko 
* MBTA Verda Linio, Bostono
* LACMTA A, E, L, kaj C linioj, Los-Anĝeleso
* Hudson-Bergen  Light Rail kaj Newark Light Rail systems, Nov-Ĵerzejo
* VTA Light Rail, 
* Valley Metro Rail, 
* Sound Transit Central Link Light Rail, Seatlo
* Sound Transit, Seatlo
* Malpeza trajno DART, Dallas (Kinki Sharyo SLRV)

### Japanio 
* Grupo JR
* Kintetsu
* Elektra Fervojo Hanshin
* Elektra Fervojo Nankai
* Osaka Municipal Transportation Bureau
* Sendai City Transportation Bureau

### Azio 
* Metroo de Dubajo, Dubajo, UAE
* Kowloon–Canton Railway (kunfandita kun MTR en 2007), Honkongo
* Manila Light Rail Transit System Linio 1 (kune kun Nippon Sharyo), Filipinoj
* Metroo de Doho, Kataro
* Qatar Rail, Kataro
* Mass Rapid Transit, Singapuro

### Aliloke 
* Metroo de Kairo, Egiptio
* Tramtransporto en Aleksandrio, Egiptio
* Trans-Australian, Aŭstralio
* Operadora Ferroviaria Sociedad del Estado, Roca Linio, Argentino

## Bildgalerio 

Northeastern Incline.JPG|MBTA Verda Linio, Bostono
SP1900 E227.jpg|KCRC, Honkongo
Singapore MRT.jpg|MRT, Singapuro
20200224 133656 M4024.jpg|Roca Linio, Argentino
VTA Tasman Station (August 11th, 2005).jpg|VTA, 
DART rail.jpg|DART, Dallas
Sendai subway 2000 series.JPG|Linio Tozai, Sendajo
Alexandria Tram 215.jpg|Aleksandrio, Egiptio

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kintetsu

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Produktantoj de veturanta materialo
Kategorio:Kintetsu
Kategorio:Japanaj varomarkoj
Preĝejo Koro de Jesuo (Gyömrő)

La **preĝejo Koro de Jesuo** estas romkatolika konstruaĵo en urbo Gyömrő (Hungario). Ĝi estas la dua (pli nova) katolika preĝejo.

## Historio 
Gyömrő havis jam kirkon dum la mezepoko. La baldaŭa urbo Gyömrő evoluis precipe ekde fino de la 19-a jarcento pro la fervoja linio. Necesis konstrui plian katolikan kirkon. Ĝi estis preta en 1938. La orgeno estis kreita en 1954.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en korto, kie ankaŭ ŝtona kruco estas videbla. La fasado estis origine simetria, sed la kampanilo dekstre ekde 1978 rompis la simetrion. 3 grandaj enirejoj troviĝas sur la fasado. pli supre unu ronda fenestro situas. La ĉefnavo estas alta, paralele ambaŭflanke aliĝas po unu malaltaj flankonavoj. Same ĉe la duonronda absido 2 sakristioj estas videblaj. Interne la freskoj estis pentritaj de Béla Kontuly, Vilmos Aba Novák, Ernő Jeges. En la sanktejo la sekpentraĵoj estis pentritaj en 1955. József Palka kreis la vitralojn.

Kermeso okazas en la unua dimanĉo depost 14-an de septembro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* http://lexikon.katolikus.hu/G/Gy%C3%B6mr%C5%91.html
* https://gyomroplebania.hu/gyomroi-jezus-szive-templom/ 
* http://www.gkrte.hu/public/sztemplom_show.php?id=387&musts=1 
eta|maldekstre|
eta|

Gyomro
Gyomro
Bouzais

''''* - prononco  - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Cher*, en la regiono Centro-Valo de Luaro (, prononco [). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Saint-Amand-Montrond* kaj al la kantono *''. 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Cher

Kategorio:Komunumoj de Cher
Atbara (rivero)

La rivero **Atbara** aŭ *Atbarah* (en araba, نهر عطبرة, Nahr' Atbarah‎) estas longa rivero de nordorienta Afriko, alfluanto de la dekstra bordo de la rivero Nilo, nome la lasta de la grandaj konstantaj alfluantoj antaŭ la Nila delto. Ĝi ekfluas en nordokcidente de Etiopio, proksimume 50&nbsp;km norde de la lago Tana kaj 30&nbsp;km okcidente de Gondar kaj trafluas ĉirkaŭ 805&nbsp;km ĝis enflui en Nilon ĉe la samnoma urbo Atbara, en regiono nord-centra de Sudano.

Ĝia ĉefa alfluanto, nome la rivero Tekeze (en amhara: "Terura"), estas eble la vera supra fluaĵo de la rivero Atbara konsiderante, ke ĝi havas la plej longan fluejon antaŭ la kunfluo de ambaŭ riveroj nordoriente de Sudano. Aliaj gravaj alfluantoj estas la riveroj Ŝinfa, okcidente de la lago Tana, kaj Angereb, kiu ekfluas norde de la urbo Gondar.

La plej parto de la jaro la rivero Atbara estas apenaŭ rojeto. Tamen, dum la pluvsezono (ĝenerale inter Junio kaj Oktobro) ties nivelo supreniras pli ol 5 m de la normala nivelo, kio igas ĝin grava bariero inter la distriktoj Norda kaj Centra de la regiono etiopia Amhara.

## Hidrologio 
Averaĝa monata flukvanto (1912–1982) de Atbarah mezurita proksimume 25&nbsp;km supren de ties enfluejo, en m3/s:

Colors=
  id:lightgrey value:gray(0.8)
  id:darkgrey  value:gray(0.3)
  id:sfondo value:rgb(1,1,1)
  id:barra value:rgb(0.6,0.8,0.9)

ImageSize  = width:600 height:220
PlotArea   = left:40 bottom:40 top:20 right:20
DateFormat = x.y
Period     = from:0 till:2010
TimeAxis   = orientation:vertical
AlignBars  = justify
ScaleMajor = gridcolor:lightgrey increment:500 start:0
ScaleMinor = gridcolor:lightgrey increment:250 start:0
BackgroundColors = canvas:sfondo

BarData=
  bar:Jan text:Jan.
  bar:Feb text:Feb.
  bar:Mar text:Marto
  bar:Apr text:Aprilo
  bar:May text:Majo
  bar:Jun text:Junio
  bar:Jul text:Julio
  bar:Aug text:Aŭgusto
  bar:Sep text:Sept.
  bar:Oct text:Okt.
  bar:Nov text:Nov.
  bar:Dec text:Dec.

PlotData=
  color:barra width:30 align:left

  bar:Jan from:0 till: 7.5
  bar:Feb from:0 till: 2.9
  bar:Mar from:0 till: 0.3
  bar:Apr from:0 till: 1.4
  bar:May from:0 till: 2.9
  bar:Jun from:0 till: 28.4
  bar:Jul from:0 till: 569.5
  bar:Aug from:0 till: 2002.7
  bar:Sep from:0 till: 1291.0
  bar:Oct from:0 till: 289.1
  bar:Nov from:0 till: 61.1
  bar:Dec from:0 till: 19.0

PlotData=
  bar:Jan at: 7.5 fontsize:S text: 7.5 shift:(-10,5)
  bar:Feb at: 2.9 fontsize:S text: 2.9 shift:(-10,5)
  bar:Mar at: 0.3 fontsize:S text: 0.3 shift:(-10,5)
  bar:Apr at: 1.4 fontsize:S text: 1.4 shift:(-10,5)
  bar:May at: 2.9 fontsize:S text: 2.9 shift:(-10,5)
  bar:Jun at: 28.4 fontsize:S text: 28.4 shift:(-10,5)
  bar:Jul at: 569.5 fontsize:S text: 569.5 shift:(-10,5)
  bar:Aug at: 2002.7 fontsize:S text: 2002.7 shift:(-10,5)
  bar:Sep at: 1291.0 fontsize:S text: 1291.0 shift:(-10,5)
  bar:Oct at: 289.1 fontsize:S text: 289.1 shift:(-10,5)
  bar:Nov at: 61.1 fontsize:S text: 61.1 shift:(-10,5)
  bar:Dec at: 19.0 fontsize:S text: 19.0 shift:(-10,5)

## Notoj 
Kategorio:Riveroj en Etiopio
Kategorio:Riveroj en Sudano
Kategorio:Internaciaj riveroj en Afriko
Kategorio:Akvokolekta areo de Nilo
Kategorio:Alfluantoj de Nilo
Museum Lichtenberg im Stadthaus

**Muzeo Lichtenberg en Urbodomo**, ) estas kultura institucio de la berlina distrikto Lichtenberg. Ĝi troviĝas en konstrukomplekso kun la konservita okcidenta parto de la antaŭa urbodomo de la komunumo Boxhagen-Rummelsburg en Victoriastadt en urboparto Rummelsburg, Türrschmidtstraße 24.

La muzeo disponas pri nur surloke uzebla biblioteko, kolekto de objektoj, aktoj kaj fotoj. La daŭra ekspozicio *Kio? Kie? Kiel? Kiu?  Ŭoŭ! – Made in Lichtenberg*, prelegoj, urbo-promenoj kaj filmprezentadoj apartenas al la ofertoj de la muzeo.

## La konstrukomplekso 
Restis post la Dua Mondmilito nur la remizo kaj la kvinetaĝa okcidenta parto de la antaŭa belega urbodomo de Boxhagen-Rummelsburg. La impona meza konstruaĵo kaj la orienta parto estis detruitaj. Boxhagen-Rummelsburg en 1912 fariĝis parto de la urbo Lichtenberg, do la urbodomo, konstruita en 1901 perdis sian funkcion. Germane ĝi ne plu nomiĝis Rathaus sed Stadthaus.

De 2003 ĝis 2006 estis renovigita la konstrukomplekso, do la duetaĝa brika antaŭa remizo, la kvinetaĝa domo kaj la anguldomo, konstruita en 1960. Oni ligis la remizon kaj la anguldomon per moderna interkonstruaĵo. Entute tio kostis 3,3 milionoj da eŭroj. La muzeo, jam ekzistanta ekde 1990, ricevis en 2006 en ĉi tiu konstrukomplekso novajn oficejajn, arkivajn kaj projektajn ĉambrojn kaj fariĝis pli moderna.

## Esperanto 
La muzeo disponas ankaŭ pri materialoj rilate al Kulturligo, en kies kadro agadis esperantistoj en GDR. 

En 2019 la muzeo kunlabore kun Esperanto-Ligo Berlino-Brandenburgio preparis la ekspozicion *10 jaroj Zamenhofparko* en la Urbodomo de Lichtenberg kaj la malfermon de la ekspozicio en la 9-a de aŭgusto 2019 en la Konsilantara Salonego de la urbodomo antaŭ publiko el la distrikto Lichtenberg kaj internaciaj gastoj per salutvorto de la urbestro Michael Grunst kaj enkonduka prelego de la ekspozicia aŭtoro Fritz Wollenberg.

## Bibliografio 
* Germanlingva ekspozicio de Esperanto-Ligo Berlino kaj Muzeo Lichtenberg "10 jaroj Zamenhofparko", montrita de 9-a de aŭgusto ĝis 6-a de septembro 2019 en Urbodomo Lichtenberg (Berlino). Teksto: Fritz Wollenberg
* Fritz Wollenberg: *Viva Esperanto-kulturo en Zamenhof-parko Berlino Lichtenberg*. En: *Esperanto aktuell* 5/2019, p. 25–26.
* Fritz Wollenberg: *De Zamenhofparko al Rummelsburger See*. Vojaĝo tra Berlino kaj ĝia Esperanto-kulturo 1. Urbogvidilo en la germana kaj en Esperanto. Eldonejo Fritz Wollenberg, Berlin 2021. ISBN 978-3-98239665-0-7.

## Referencoj 
Kategorio:Muzeoj en Berlino
Charles Simic

**Charles Simic** (9-a de majo 1938 - 9-a de januaro 2023) estis usona poeto, eseisto kaj tradukisto de jugoslava deveno.

## Vivo 
Naskiĝis kiel Duŝan Simic en Beogrado, Jugoslavio. Lia infanaĝo estis ombrita per katastrofoj de la Dua Mondmilito. En 1953 li elmigris kun sia patrino kaj frato al Parizo kaj jaron poste aliĝis al la patro en Novjorko. Ili baldaŭ moviĝis al antaŭurbo de Ĉikago. Liaj studoj ĉe la Universitato de Ĉikago estis interrompitaj pro lia rekrutado en la armeo en 1961. Post lia liberigo en 1963 li studis por bakalaŭro en Universitato de Novjorko. En 1964 li geedziĝis kun Helen Dubin, kaj la paro havas du infanojn.

Liaj unuaj poemoj estis presitaj en la prestiĝa poeziorevuo, *Chicago Review*. Lia unua libro estis publikigita en 1966.

Charles Simic publikigis pli ol dudek volumojn de poezio, eseoj kaj tradukoj de poezio. Li tradukis en la anglan el la lingvoj de Balkanio, el serba-kroata, makedona, slovena kaj ankaŭ el la franca. De 1973 li establis sian loĝlokon en Nov-Hampŝiro, kaj funkciis dum multaj jaroj kiel instruisto kaj preleganto en literaturo ĉe la Universitato de Nov-Hampŝiro, kaj eĉ kondukis la kreivajn skribklasojn.

Simic gajnis la Premion Pulitzer pro sia poezio en 1990, kiam li kolektis siajn poemojn en la libro "*The World Is Not Over*". En 2007 li estis deklarita la Nacia Poeto de Usono, kaj estas la 15-a poeto kiu havas tiun honoran titolon.

## Ekzempla poemo de Charles Simic 
**Severa klimato**

La cerbo mem ene de sia kranioLi estas tre malvarma,

Laŭ Alberto Magnuso.

Li similas al surfaco de tundro

Laŭ la skalo de la universo.

Vento el la galaksio,

Altaj montoj de glacio en la malproksimo.

Polusa nokto.

Granda pasaĝera ŝipo kaptita en la glacio.

Solecaj lumoj estas ŝaltitaj sur la ferdeko.

Silento kaj kruela malvarmo.

## Por plia legado 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Usonaj poetoj
Kategorio:Tradukistoj al la angla lingvo
Osmery

''''* estas nova komunumo de Francio, kreita komence de januaro 2024 per fuzio de la antaŭaj komunumoj Lugny-Bourbonnais kaj Osmery. Ĝi situas en la departemento *Cher*, en la regiono Centro-Valo de Luaro (, prononco [). Komence de  en la tereno de la nuna komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Saint-Amand-Montrond*, kaj al la kantono *''. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Cher

eta|maldekstra|300px|

Kategorio:Komunumoj de Cher
Stadice

**Stadice** -  - estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Řehlovice en distrikto Ústí nad Labem situanta en valo de rivero Bílina proksime de Trmice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 79 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Stadice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,72&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas en Kroniko de Kosmas el la jaro 1125.

Ĝis duono de la 20-a jarcento en Staditz superis germana loĝantaro. Post la dua mondmilito okazis amasa ellandigo de plimulto de malnovloĝintoj kaj fakte la kompleta ŝanĝo de la loĝantaro.

## Loĝantaro 
## Mitoj 
eta|maldekstra|Reĝa kampo kun monumento de Přemysl la Plugisto

La loko estas konata precipe de la mito pri Přemysl la Plugisto. Laŭ la legendo estis el la kampo proksime de ĉi tie alvokita al la bohema trono fare de princino Libuše Přemysl la Plugisto.

Laŭ tiu ĉi mito Přemysl post alveno de senditaro ĉesis plugi kaj avelarban plug-purigilon li enpikis en la teron kaj ĝi tuj ĉirkaŭkreskis per foliaro. Poste li turnis la plugilon kaj li gastigis sur ĝi la senditaron per pano kaj fromaĝo. Antaŭ ol li ekiris al la vojo ĝis Prago, li forpelis la oksojn, kiuj eniris en proksiman Oksan monton. Li poste nur kunprenis floemajn ŝuojn kaj ujon, por ke tiuj ĉi eĉ al pluaj generacioj rememorigu la devenon de la Premislida familio. Tiu ĉi mito ĝisatendis multajn artistajn prilaboradojn. La přemyslidaj regantoj havis sian antaŭulon, kiu venis de plugilo, en granda honoro. La nove surtronigita reganto onidire surmetis la floemajn ŝuojn de Přemysl kaj surŝultre li prenis lian ujon. Proksime de Stadice la miton rememorigas monumento el la jaro 1841, kiun ĉi tie lasis konstrui Nosticoj fare de arkitekto Friedrich Staumann. La tabuloj kun reliefoj estas laboraĵo de skulptisto Josef Max. La monumento situas sur Reĝa kampo, kiu estas ekde la jaro 1962 nacia kultura memorindaĵo. La dimensioj de Reĝa kampo estis en mezepoko bazo de ĉeĥa kampa mezurunuo.
Post la patrino Přemyslido, post la patro Luksemburgo Karolo la 4-a lasis pro la memoro de la mito liberigi tri bienetojn en Stadice de korveo kaj li ordonis al ili zorgi pri la fama avelarbo kaj ĝiajn nuksojn transdoni en Praga burgo. La kutimo reteniĝis ĝis la jaro 1701, sed ankoraŭ en la jaro 1723 dum la kronado de reĝo Karolo la 6-a estis sur la festena tablo nuksoj el la stadica avelarbo.

## Memorindaĵoj 
* Sonorilejo
* Baroka ponto
* Statuo de Virgulino Maria

## Pluaj fotoj 

Stadice Přemysl.JPG|Domo n-ro 24 en Stadice, sur kies loko la legendo metas la bienon de Přemysl la Pluginto
Stadice most.JPG|Ponto trans Bílina en Stadice
Zastavka Stadice.jpg|Fervoja haltejo Stadice

Kategorio:Řehlovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Ústí nad Labem
Kategorio:Setlejoj en Bohemia mezmontaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Bohemia mezmontaro
Bestoĝardeno de Eisenberg

eta|Zoologia ĝardeno en la oriento de Eisenberg
eta|Artefarita ruino el la eksaj ĝardenoj de la fabrikestro Felix Geyer, ekde 1971 parto de la bestoĝardeno
La **Bestoĝardeno Eisenberg** () estas zoo monta en Eisenberg en Germanujo. La 2,5 hektarojn granda areo gastigas ĉ. 700 bestojn de pli ol 40 specoj. Prezentatas etaj dombestoj el Aŭstralio kaj afrikaj montaj regionoj kiel ankaŭ hejmaj arbarloĝantoj. La bestoĝardeno estas membro ĉe *Deutsche Tierparkgesellschaft*. La slogano estas *Diri ci al la bestoj*.

## Historio 
La zoo inaŭguritis en 1971 estiĝante sur teritorio de la iama *Geyer-ĝardeno* kiun la pianer-komercisto Felix Geyer disponigis publike. Ŝatante sciencojn kaj artojn li aranĝigis sian ĝardenon kun maloftaj lignoj, grotoj kaj miraklaj padetoj kaj artefarita burgoruino. Post inaŭguro en la 20.6.1895 la ĝardeno dimanĉe al ĉiuj estis malfermita. Ekde 1914, jaro de la eksplodo de la Unua mondmilito, la tuto restis fermita. Nur meze de la 1960-aj jaroj parto uzitis fare de la societo *Arbeitsgemeinschaft Junge Naturforscher*, laborrondo de junaj esploremuloj. En 1969 kolektiĝis grupo kiu anoncis la volon krei bestoĝardenon. Post duo da jaroj malfermitis zoo en oktobro 1971.

## Aranĝoj kaj atrakcioj 
Ĉiun paskan dimanĉon la paska leporo kaŝas por ĉiuj vizitantoj la paskajn ovojn. Kulmino sezona estas dutaga bestoĝardenfesto aŭguste. Allogilo aparta por infanoj estas alirebla *Farmo de etuloj* kie la karesado kaj manĝigo de bestoj ja volatas.

## Amikara societo 
Cirkloj de zoaj amikoj intencas antaŭenpuŝi ideare kaj materiale la ajzenbergan bestoĝardenon. Tre gravis la flegado de la areo kaj de ĉiuj ĉi-rilatajn instituciojn. Ankaŭ regule informatu la enloĝantaro pri prezervado de naturo, bestospecoj, plantoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Zoa hejmpaĝo
* Paĝaro de zoo-subtenantoj 

Eisenberg
Kategorio:Distrikto Saale-Holzland
Friedrich Moritz Stapff

**Friedrich Moritz STAPFF** (naskiĝinta la  en Gerstungen, mortinta la  en Tanga) estis germana geologo. Danke al la de li projektita kaj realigita geologia profilo eblis sukcese kaj sekure konstrui la Gotard-tunelon en Svislando.

## Vivo 
Estante filo de la en Gerstungen deĵoranta oficejkomisaro Georg Caspar Stapff kaj vivante poste en Tiefenort li studis inter 1854 kaj 1856 ĉe Minakademio Freiberg. Post studofino Stapff iris Svedujon kaj laboris ekz. kiel monta inĝeniero en Falun. Poste li aktivis en Usono. En 1873 li dungitis fare de la svisa Gotard-fervojlinio por solvi diversajn geologiajn problemojn. Tiuokaze li faris sukcesan geologian profilon de la borota vojgalerio kolektante referencekzemplerojn de ĉiuj tieaj ŝtontavoloj. Tiu ĉi kolektro pri ne tute 150 ŝtonspecoj troviĝas ekz. ĉe *Verkehrshaus der Schweiz*.

Post finfaro de la tunelo laŭ siaj planoj Stapff venis Berlinon estonte mineja ekspertizulo en multaj eŭropaj ŝtatoj. En 1893 li habilitiĝis ĉe la Teknika altlernejo pri dinamika geologio. Tiam li ekloĝis en Weißensee (Pankow). En aŭgusto 1895 Stapff vojaĝis laŭ komisio de *Deutsch-Ostafrikanische Gesellschaft* al Germana Orient-Afriko por esplori orovejnojn en la tanzania Usamabara-valo. Dum tiu ĉi ekspedicio, kies finiĝo planitis por decembro 1895, li ekmalsanis grave kaj mortis. Mallonge antaŭmorte li trovis ankoraŭ oran kvarcofonton. De la brita inĝeniero Martin, kiu kontinuigis la laborojn de Stapff, taksitis ekspluatinda la de la germano priskribita orkvarcgango (kun longeco de kvin kilometroj).

Al sia akademio en Freiberg Stapff restis fidela ankaŭ studintece kaj donis al ĝi donacojn.

## Honoroj 
Inter 1883 kaj 1886 Stapff membris ĉe la prusia geologisocieto *Preußische Geologische Landesanstalt* (PGLA). Ĉe Muzeo Werratal (Gerstungen) oni estime informas pri la agadoj la urbofilo Stapff.

## Verkoj 
* *Studier i Markschejderi*, Stokholmo 1866
* *Ueber Gesteins-Bohr-Maschinen*, Falun 1869
* *Studier i Grufbrytnings-Vetenskap*, Falun 1869
* *Beobachtungen über die Gesteins-, Wasser- und Temperatur-Verhältnisse des Gotthardtunnels in den Jahren 1872-1875*, Luzern 1875
* *Studien über den Einfluss der Erdwärme auf die Ausführbarkeit von Hochgebirgstunneln*, Leipzig 1879
* *Materialien für das Gotthardprofil, Schichtenbau des Usernthales*, Airolo/Bern 1878–1879, dua eldono
* *Geologisches Profil des St. Gotthard in der Axe des grossen Tunnels, während des Baues (1873 - 1880) aufgenommen*, Bern 1880
* *Répartition de la temperature dans le grand tunnel du St. Gothard*, Airolo 1880 / *Studien über die Wärmevertheilung im Gotthard, der Schweizerischen Naturforschenden Gesellschaft zu ihrer sechzigsten Jahresversammlung in Bex gewidmet*, Dalp, Bern
* *Les eaux du tunnel du St.-Gothard* 1891

## Referencoj 
## Literaturo 
* Glückauf, nr. 69 kaj 76/1895
* Markus Schwyn: *Friedrich Moritz Stapff – der Geologe am Gotthard*. In: Verkehrshaus (eld.): *Kohle, Strom und Schienen*. Zürich 1998.
* Nekrologo ĉe: Zschr. f. prakt. Geol., 1896, p.&nbsp;84

Kategorio:Germanaj geologoj
Kategorio:Gerstungen
Geneviève Dormann

''''*, naskiĝis la 24-an de septembro 1933 en la 14-a arondismento de Parizo, mortis la 13-an de februaro 2015, 81-jara, en Neuilly-sur-Seine, estis franca verkistino, ĵurnalistino kaj scenaristino. En 1971 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Le Bateau du courrier'' ("la poŝtŝipo").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Inès Cagnati

''''*, naskiĝis la 21-an de februaro 1937 en Monclar, departemento Lot-et-Garonne, mortis la 9-an de oktobro 2007, 70-jara, en Orsay, estis italdevena franca verkistino. En 1977 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano  *Génie la folle* ("*Génie'' la malserioza" aŭ "freneza feino").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
François Coupry

''''*, naskiĝis la 19-an de julio 1947 en la historia regiono Provenco en suda Francio, do nun -jara, estas franca verkisto. En 1976 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Mille pattes sans tête'' ("senkapa milpiedulo").

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Catherine Rihoit

''''* (naskiĝis en 1950 en Caen, do nun -jara) estas franca verkistino, scenaristino kaj biografino.

*Portrait de Gabriel* ("portreto de Gabrielo"), ŝia debuta romano, aperis en 1977. En 1979 ŝi honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Le bal des débutantes* ("la balo de la debutantoj"). Ŝia romano * La Nuit de Varennes ou l'Impossible est pas français* ("la nokto de Varennes" aŭ - "neeblo ne estas franceca") de 1982 estis transformita en filmon, *la Nokto en Varennes'', la saman jaron.

Ŝiaj verkaĵoj ofte temas pri katolikismo. Ŝi skribis biografiojn de Tereza de Lisieux (Plon, 1992), Brigitte Bardot (1986), Dalida, kaj Bernadeta de Lourdes (2009).

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Sébastien Japrisot

''''*, naskiĝis je la nomo *Jean-Baptiste Rossi-Marcel* la 5-an de julio 1931 en Marsejlo, mortis la 4-an de marto 2003, 71-jara, en Vichy, estis franca verkisto, scenaristo, filmreĝisoro, ĵurnalisto kaj tradukisto. En 1978 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *L'Eté meurtrier'' ("la murda somero").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Baraĵo de la Etiopia Renaskiĝo

eta|upright|Satelita bildo de la rezervejo la 26an de Oktobro 2020.
La **Baraĵo de la Etiopia Renaskiĝo** (**TaIHiGe**; , Tālāqu ye-Ītyōppyā Hidāsē Gidib), iam konata kiel **Jarmila Akvobaraĵo** kaj foje referencata kiel **Hidase Akvobaraĵo** (, Hidāsē Gidib), estas gravita akvobaraĵo super la Blua Nilo en Etiopio konstruata ekde 2011.
Tiu akvobaraĵo estas en la regiono Beniŝangul-Gumazo de Etiopio, ĉirkaŭ 45&nbsp;km oriente de la limo inter Etiopio kaj Sudano.

La ĉefa unuaranga celo de la akvobaraĵo estas produktado de elektro por havigi al Etiopio la necesan energion kaj eĉ surpluson por eksportadi al la najbaraj landoj. Kun planita instalita kapacito de 6.45 gigavatoj, la akvobaraĵo estos la plej granda produktejo de hidroelektro en Afriko kiam ĝi estu finkompletigita, same kiel la sepa plej granda en la mondo.

Plenigado de la rezervejo startis en Julio 2020, kaŭzinte fortajn protestojn de Egiptio.
Necesos inter 4 kaj 7 jaroj por plenigi ĝin je akvo, depende el la hidrologiaj kondiĉoj dum la plenigperiodo. La dua fazo por plenigo estis kompletigita la 19an de Julio 2021, sen konsento de Egipto aŭ de Sudano. La kvara kaj lasta fazo finiĝis la  kaŭzinte pliajn protestojn de Egiptio.

## Referencoj
Kategorio:Nilo
Kategorio:Konstruaĵoj en Etiopio
Kategorio:Lagoj en Afriko
Kategorio:Akvobaraĵoj
Kategorio:Konfliktoj pri akvo
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 2011
Kom Ombo

**Kom Ombo** (, kopte Ⲉⲙⲃⲱ, *Embo*,  *Omboi*  aŭ  **Ombos**  aŭ Latina: **Ambo** kaj **Ombi** – estas agrikultura urbo en Egipto fama pro la Templo de Kom Ombo. Ĝi estis origine egipta urbo nomita **Nubt**, kun la signifo Urbo de Dio (distingenda el la urbo norde de Nakada kiu estas nomata ankaŭ Nubt/Ombos). Nubt estas konata ankaŭ kiel *Nubet* aŭ *Nubyt* (*Nbyt*). Ĝi iĝis greka setlejo dum la Grek-Romia Periodo. La loko de la urbo ĉe Nilo, 50 km norde de Asuano, havigis al ĝi iome da kontrolo super komercvojoj el Nubio al la Nila Valo, sed ties ĉefa tialo por starigo venis per la starigo de la Templo de Kom Ombo en la 2-a jarcento a.K.

Nuntempe, irigaciita kultivado de sukerkano kaj cerealoj estas ĉefaj motoroj de la agrikultura industrio. Plej el la 60 000 lokanoj estas indiĝenaj etnaj egiptianoj, kvankam estas ankaŭ granda loĝantaro de Nubianoj, inklude multajn Madjaraboj) kiuj estis forigitaj el sia tero pro la kreado de la Lago Nasser.

En 2010, la egipta registaro anoncis planojn por konstrui novan sunenergian produktejon kontraŭ 700 milionoj da dolaroj de 100 MW (130 000 hp) ĉe la urbo.

## Notoj 
Kategorio:Urboj de Egiptio
Alain Chedanne

''''*, naskiĝis la 30-an de novembro 1941 en Angers, mortis la 15-an de julio 2010, 68-jara, en Saint-Doulchard, departemento Cher, estis franca verkisto. En 1972 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro romano angle titolita *Shit, Man''.

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots
Templo de Kom Ombo

eta|dekstre|250ra|Templo de Kom Ombo.
La **Templo de Kom Ombo** estas nekutima duobla templo konstruita dum la regado de la Ptolemea dinastio, inter la jaroj 180 a.K. kaj 47 a.K.,​ en la egipta urbo Kom Ombo. En la periodo de romia dominado oni faris kelkajn ampleksigojn.

La konstruaĵo estas unika pro sia duobla desegno, kio signifas ke estis alirejoj, kortoj, ĉambroj, kapeloj kaj sanktejoj duobligitaj por du dioj: Sobek kaj Horuso. La suda duono de la templo estis dediĉita al Sobek, dio de la fekundeco kaj kreinto de la mondo, kiu aperas kun Hatoro kaj Ĥonsu. kaj Panebtauy «Senjoro de la Du Teroj».​

## Bildaro 

Dosiero:Relieve del templo de Kom Ombo, Egipto..JPG|Basreliefo de Sobek en Kom Ombo.
Dosiero:Column Kom Ombo1.JPG|Reliefo de Ptolemeo la 8-a. Templo de Kom Ombo.
Dosiero:Kom Ombo 12.jpg|Reliefo de Ptolemeo la 12-a. Templo de Kom Ombo.
Dosiero:KomOmbo03.jpg|Reliefo de kirurgiaj instrumentoj. Kom Ombo.
Dosiero:GD-EG-KomOmbo016.JPG|Basreliefo de Seĥmeto en la templo.

## Notoj 
Kategorio:Egiptaj temploj
Edfu

**Edfu** (en antikva egipta: bḥdt, en araba: إدفو‎ prononce [ˈʔedfu], en kopta: Ⲧⲃⲱ vars. Ⲁⲧⲃⲱ, Ⲧⲃⲟ (Sahida); Ⲑⲃⲱ (Bohaira); literumita ankaŭ **Idfu**) estas urbo de Egipto, sur la okcidenta boro de la rivero Nilo inter Esna kaj Asuano, kun loĝantaro de proksimume ses dek mil personoj. Edfu estas la loko de la Ptolemea Templo de Horuso kaj de antikva setlejo, nome Tell Edfu. Ĉirkaŭ 5 km sude de Edfu estas restaĵoj de antikvaj piramidoj. La Templo de Horuso estis konstruita inter 237 kaj 57 a.K., en la regado de Kleopatro. El ĉiuj templorestoj en Egipto, la Templo de Horuso en Edfu estas la plej komplete konservita. Konstruita el blokoj de sabloŝtono, tiu granda Ptolemea templo estis konstruita sur la loko de pli malgranda templo de la Nova Regno, orientita okcidenten, fronte al la rivero.
eta|maldekstre|Fasado de la templo, al sudoriento.

## Notoj 
Kategorio:Urboj de Egiptio
Nubianoj

eta|upright |Portreto el marmoro de nubiano ĉ. 120–100 a.K.
eta|upright |Nuntempaj nubianoj en Sudano.
**Nubianoj** (en araba: نوبي, nūbī), estas grupo kaj etna kaj lingva de afrikanoj indiĝenaj de teritorioj nun de la aktuala Sudano kaj de la sudo de Egipto, kiuj originiĝis el la unuaj loĝantoj de la centra zono de la Valo de Nilo. Tiu areo estas konsiderata unu de la unuaj luliloj de la civilizacio. Ili parolas nubiajn lingvojn, parto de la Nilo-sahara lingvaro.

Kiel militistoj, la antikvaj nubianoj estis faman pro sia kapablo kaj precizeco per pafarko kaj sago.​

En la Mezepoko la nubianoj konvertiĝis al la kristanismo kaj establis tri regnojn: Nobatia norde, Makurio centre kaj Alodia sude.

Nuntempe, la afrikanoj de nubia deveno loĝas ĉefe en la sudo de Egipto, speciale en la zono de Luksoro kaj Asuano, kaj en la nordo de Sudano, ĉefe en la regiono inter la urbo Ŭadi Halfa, ĉe la landlimo egipta-sudana, kaj ĉe al Dabbah. Krome, kelkaj grupoj konataj kiel la montetaj nubianoj loĝas en la nordo de la montoj Nuba en Suda Kurdufano, Sudano.​ La ĉefaj grupoj de nubianoj de nordo suden estas Kenzi, Faadiĉa (Halfaŭi), Sukkot, Gaalenoj, Ŝaigija, Mahas kaj Danagla.

## Notoj 
Kategorio:Etnoj en Sudano
Kategorio:Etnoj en Egiptio
Kategorio:Nubio
Bernard Frank

''''*, naskiĝis la 11-an de oktobro 1929 en Neuilly-sur-Seine, mortis la 3-an de novembro 2006, 77-jara, en la 8-a arondismento de Parizo, estis franca verkisto, literaturkritikisto kaj ĵurnalisto. En 1971 li honoriĝis per la literatura premio Deux Magots, prononco [], pro la romano *Un siècle débordé'' ("jarcento superfortita").

Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Premiitoj de Premio Deux Magots