Benoît de Boigne

**Benoît LEBORGNE**, plibone konata kiel la **grafo de Boigne** aŭ la **generalo-grafo de Boigne** (n. la 24-an de marto 1751 en Chambéry - m. samloke la 21-an de junio 1830) estis savoja aventuristo, kiu multege riĉiĝis en Hindio. Li cetere estis nomumita kiel prezidanto de la Ĝenerala Konsilio de la departemento Mont-Blanc de Napoleono la 1-a.

Filo de bonhavaj komercistoj, li unue entreprenis militistan karieron. Post kiam li ricevis formadon ene de pluraj eŭropaj regimentoj, Benoît Leborgne vojaĝis al Hindio kaj metis sian talenton en la servon de Mahadaĵi Sindhia, kiu tiam regis la marathan imperion. La imperiestro al li komisiis la kreadon kaj organizadon de profesia militistaro. Kun la nova rango generalo, li trejnis laŭ eŭropaj metodoj kaj komandis forton da pli ol cent mil homoj, danke al kiu la maratha konfederacio daŭre regis nordan Baraton kaj restis la lasta indiĝena ŝtato de la hinda subkontinento sendependa de Britio. Krom siaj militistaj funkcioj, Benoît de Boigne samtempe estis aktiva komercisto kaj administranto. Li interalie posedis ĵagiron, t.e. feŭdan terpecon.

Fine de tumulta vivo, Benoit de Boigne revenis al Eŭropo, unue al Anglio, kie li reedziĝis kun franca elmigrintino post la repudio de sia unua, persdevena edzino. Li sekve alvenis al Parizo en la periodo de la Konsularo, kaj fine al sia denaska Savojo. Li fariĝis ia loka eminentulo, kaj dediĉis la finon de sa vivo al variaj bonfaraj celoj por sia denaska urbo Chambéry. La reĝo de Sardio al li atribuis la rangon de grafo.

## Biografio 
[eta|maldekstra|250ra|La parencoj de la generalo-grafo vendis [felojn en Chambéry (Savojo).]]
[eta|maldekstra|250ra|[Napoléon Bonaparte|Bonaparte antaŭ la Konsilio de la Kvin Centoj, de kiu estis membro Claude, frato de Benoît de Boigne.]]

### Savoja deveno 
Naskiĝinta la 24-an de marto 1751, Benoît Leborgne estis la filo de negocisto de feloj en Chambéry, en la duklando Savojo. Lia patra avo, kiu devenis de Burneuil en Pikardio, enloĝiĝis en Chambéry komence de la 18-a jarcento kaj edziĝis en 1709 kun S-ino Claudine Latoud. La geedzoj naskis dektri infanojn, el kiuj nur kvar atingis aĝon de dudek jaroj, kaj fondis felnegocejon en la strato Tupin.

Sur la junan Benoît Leborgne faris la butiko grandan impreson. En siaj *Memuaroj* li ekzemple malkaŝis, ke lin fascinis la ekzota pendoŝildo de tiu vendejo. El tiu feliĉa amrilato naskiĝis sep infanoj : Benoît estis la tria. Kelkaj el liaj tri fratoj kaj tri fratinoj havis rimarkindajn destinojn. Antoine-François ekzemple eniris kartuzianan monaĥejon antaŭ ol rezigni sian promeson, ne estis la nura filo, kiu revis pri aliaj horizontoj. Lia frato Claude vojaĝis al Sankta Domingo, tiam franca kolonio. Li sekve estis enkarcerigita en Parizo dum la revolucia Teroro ene de la irlanda regimento de Ludoviko la 15-a, komandita de Lord Clare kaj bazita en Flandrio. La regimento ĉefe konsistis el irlandaj elmigrintoj, kiuj ne deziris servi Anglion. Benoît do lernis samtempe la fundamentojn de sia nova profesio kaj de la angla lingvo grekan regimenton por prepari atakon kontraŭ la Otomana Imperio. Rusio, tiam en fazo de rapida pligrandiĝo, celis akiri maraliron ĉe la Nigra Maro kaj profiti de la malpopulareco de la Turkoj inter lokaj popoloj. Al la juna militisto ŝajnis tiu entrepreno kiel interesa oportunaĵo por kontentigi sian soifon je aventuroj, militaj konkeroj kaj ekzotaj vojaĝoj. Leborgne elŝipiĝis en Paroso, kie princo Orlov estis organizanta sian grekan-rusan regimenton. La militestro akceptis la junan aspiranton inter siaj soldatoj, kaj la rusa-turka milito de 1768-1774 finiĝis en malagrabla maniero por la juna Savojano : kelkaj soldatoj ja sukcese reenŝipiĝis kaj fuĝis el la insulo, sed Benoît viciĝis inter tiuj, kiuj estis kaptitaj de la Turkoj. La junulo estis kondukita al Konstantinopolo kiel sklavo. La junulo do ne plu havis iun ajn devigon, sed devis urĝe trovi novan vivrimedon. Ĵus alveninta, Leborgne renkontis plurajn negocistojn, kiuj devenis de variaj landoj, inkluzive de la hinda subkontinento. En la fino de la jaro 1777 do komenciĝis la tumultoplena vojaĝo de Benoît : la junulo rapide rezignis surteran ekspedicion kaj direktiĝis al Egiptio. Dum la ŝipvojaĝo, li tamen perdis pro ŝtormo ĉiujn siajn bienojn ie en la Mediteraneo, inkluzive de siaj altvaloraj leteroj. Ĉar nova vojaĝo malantaŭen ne estis konsiderebla, li prezentis sin en la anglan konsulejon de Egiptio, kie li renkontis diplomaton nomatan Sir Baldwin. Post longa diskutado, oni konsilis al li engaĝiĝi en la Anglan Kompanion de Orientaj Indioj. Li ricevis novan rekomendan leteron tiucele..

## Referencoj 
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Savojanoj