Pierre Jean Jouve

**Pierre Jean JOUVE** (n. la 11-an de oktobro 1887 en Arras - m. la 8-an de januaro 1976 en Parizo) estis franca poeto, verkisto, literaturkritikisto kaj sekvanto de Sigmund Freud.  Rimarkinda pro sia poezio, li ankaŭ publikigis prozaĵon, kiel ekzemple la romanon *Paulina 1880*. 

## Vivo  
De la naskiĝo li havis malbonan sanon kaj estis tre ligita al sia patrino (muzikinstruistino) kaj pli juna fratino.

Komence de la 20-a jarcento li proksimiĝis al Unanimismo, la Abbey-grupo. Kiel artisto, Jouve disvolviĝis sub la influo de René Ghil kaj Jules Romains, kaj majstris liberan verson en la dezajno de poezio. Jouve vidis la signifon kaj pravigon de la vivo en amo kaj kompato por homoj.

Dum la Unua Mondmilito, li estis aktiva membro de la pacifista movado gvidata de Romain Rolland, pri kiu li poste verkus monografion, "The Living R. Rolland" (1920). Pacifistajn sentojn oni aŭdos en la libroj "Tragikaj Poemoj" (1922) kaj "Hospitalo" (1927).

Kiel ĉiuj rolandistoj, lin forte influis tolstojismo. Bonvenigante la Rusian Revolucion kiel la heroldon de "nova epoko", li ne fermis la okulojn al la subpremoj en Sovetunio.

La motivoj de la verko de Jouve estas amo kaj kompato por la humiligitaj kaj insultitaj, kelkfoje atingante la punkton de protesto kontraŭ la maljusteco de la burĝa sistemo. Brilaj revoj pri la estonteco kombiniĝas kun dolora pesimismo en liaj poemaroj de “Présence” (1912) ĝis “Voyage sentimental” (1923).

En 1925 li spertis spiritan krizon kaj religian konvertiĝon kaj forigis el sia vivo ĉion, kion li skribis ĝis tiam.

Jouve estis unu el la unuaj verkistoj, kiuj ampleksis la malkovrojn de psikanalizo, kombinante ilin kun la revelacioj de eŭropaj mistikuloj (Sankta Francisko de Asizo, Sankta Tereza, Sankta Johano de la Kruco, Katarina de Sieno), la serĉoj de Hölderlin, Kierkegaard, Nerval, Baudelaire, Rimbaud, Mallarmé. Grava revenanta ĉeftemo en lia poezio kaj prozo estas la mitologio de la virineca (laŭ la vortoj de lia samtempa esploristo, "la serĉado de la sekreta Heleno "). Ĉio ĉi speguliĝis en la romanoj “Paolina 1880”, 1925, “Vagadyu”, 1931, “Sangaj Rakontoj”, 1932 kaj poemaroj “Geedziĝoj”, 1928, “Sanga Ŝvito”, 1934, “Ĉiela Materio”, 1937, “Kompatu, Sinjoro”, 1938.

Li pasigis la jarojn de la Dua Mondmilito ekzile en Svislando, sed lia poezio (kolekto "Notre Dame de Paris", 1944) kaj ĵurnalismo formis la kernon de la intelekta Rezisto : ne estis senkaŭze, ke post la fino de la milito, Charles de Gaulle en telegramo la 12-an de majo 1945 nomis lin " *unika tradukisto de la franca animo dum ĉiuj ĉi tiuj lastaj jaroj* ". Pli postaj verkoj de Jouve estas trapenetritaj de reflektoj pri la sorto de la individuo, tirita en la katastrofojn de la jarcento, kiun li vidas kiel antaŭsignilon de la Apokalipso (kolektoj de poemoj "Diademo", 1949, "Liricheskoe", 1956).  En la lastaj jaroj li verkis memuarojn.

## Verkaro 
### Poezio 
* Présences (1912)
* Noces (1928)
* Le Paradis perdu (1929)
* Sueur de Sang (1933, ilustraĵoj de A. Masson)
* Matière céleste (1937)
* Gloire (1940)
* Vers Majeurs (1942)
* La Vierge de Paris (1944  - en Svislando, 1946  - en Francio)
* Hymne (1947)
* Diadème (1949)
* Mélodrame (1957)
* Inventions (1958)
* Proses, стихотворения в прозе (1960)
* Moires (1962)

### Romanoj 
* La Rencontre dans le carrefour (1911)
* Paulina 1880 (1925, filmadapto 1972, см.: [1])
* Le Monde désert (1927, televida filmo 1985)
* Hécate (1928, televida filmo 1989)
* Vagadu (1931, filmadapto *de Hekate* kaj *Vagadu*  - filmo *La Aventuroj de Katerina K.*, 1990)
* La Scène capitale (1935)
* En miroir, роман-дневник (1954)

### Eseo 
* Le Don Juan de Mozart (1942)
* Tombeau de Baudelaire (1942, nova eldono — 1958)
* Défense et Illustration (1943  en Svislando, 1946  en Francio)
* Apologie du Poète (1947)
* Commentaires (1950)
* Wozzeck ou le nouvel Opéra (1953, kunaŭtorita kun Michel Fano)

### Kunigitaj eldonoj 
* Œuvre I—II. Paris, Mercure de France, 1987

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*

Kategorio:Francaj poetoj
Kategorio:Francaj verkistoj