open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Zarza de Montánchez

250ra|eta|Loko de la municipa teritorio de Zarza de Montánchez en sia provinco
200ra|eta|Loko de la provinco de Cáceres en Hispanio
**Zarza de Montánchez** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

## Loĝantoj 
La loĝantoj nomiĝas *zarzeños*. La censita populacio en 2009 estis de 619 loĝantoj.

## Situo 
Zarza de Montánchez estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Montánchez, je altitudo de 450 m; je 45&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 80&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 36.82&nbsp;km².

Ĝi situas ĉe la regiona ŝoseo kiu iras el Miajadas al Cáceres; post Valdemorales dekstren. Ĝi estas en la deklivaro de la Sierra de Montánchez.

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Demografio 
## Historio 
eta|maldekstra|Zarza de Montánchez: ornamita steleo.

En Zarza de Montánchez oni trovis dekoritan steleon el granito kun gravuraĵoj reprezentantaj viron, ŝildon, glavon, lancon, kaskon, spegulon kaj ĉaron. Ĝi datiĝas el la Bronzepoko (9a aŭ 8a jarcento a.K.).

## Vidindaĵoj 
* Katolika preĝejo.
* Popola arkitekturo kun porĉai enirejoj.
* Popola ludo de banujoj.
* Plej granda anzino de la regiono kaj plej verŝajne el Hispanio nome *La Terrona*.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Ĉokoa vireo

La **Ĉokoa vireo** (***Vireo masteri***) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinaj birdoj ter- al verdokoloraj. Ĝi troviĝas en okcidenta Kolombio kaj estis ĵus trovata ankaŭ en nordokcidenta Ekvadoro. Ties natura biotopo estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj. Ĝi estas minacata pro habitatoperdo.

Tiu neotropisa specio ne estis priskribita ĝis 1996. La scienca nomo estis decidita pro aŭkcio por akiri monfonduson por konservadi la birdan habitaton. Ĝi estis nomata *Vireo masteri* laŭ la venkinto Dro. Bernard Master.

Tiu specio havas malgrandan populacion (14,000 – 17,000), malgrandan teritorion (3,100&nbsp;km²) kaj certege loĝas nur en tri separataj areoj de la pacifika deklivaro de la Okcidentaj Andoj de Kolombio kaj nordokcidenta Ekvadoro. Ŝajne kaj populacio kaj teritorio malpliiĝas pro konstanta habitatodetruo. Ĵusaj priserĉadoj en taŭgaj habitatoj de intermezaj areoj malsukcesis trovi tiun specion; ĝi estas klasita kiel **Endanĝerita**. En Kolombio ĝi troviĝas nur en humidaj unuarangaj nubarbaroj, kutime kun deklivoj, rompita kanopeo kaj naturaj klarejoj, en areoj kun abunda palmarbaro, epifitoj, filikoj kaj musko inter 1,100 kaj 1,600 m. En Ekvadoro tiu specio troviĝas en pli ampleksa gamo de habitatoj, inklude humidajn unuarangajn arbarojn ĉe grundonivelo kaj deklivoj, arbarbordoj ĉe paŝtejoj, ŝoseoj kaj fervojoj, kaj rearbarigitaj arbaroj jam intensive elhakitaj, inter 800 kaj 1,500 m.

Ĝi estas 10&nbsp;cm longa, malgranda olivflaveca birdo. Olivverdeca supre kun larĝa **rimarkinda flava superokula strio** kontrasta kun olivecgriza krono kaj malhela traokula strio kiu lasas subokule alian helan makulon. Malhelbrunaj vostoplumoj kun olivverdecaj bordoj. Larĝa kremokolora, duobla flugilstrio en ŝultro. Kremoblankeca sube, kun flavaj brusto, flankoj kaj ventro. Brilbluecaj kruroj.

Similaj specioj estas la Brunkrona vireo, *V. leucophrys*, kiu havas brunajn suprajn partojn kaj al kiu mankas flugilstrioj, kaj la Ruĝecpuga terenuro, *Terenura callinota*, kiu havas ruĝecan pugon kaj pli longan voston.

Ties voĉo estas varia, altatona, trileca kanto de 6-20 notoj dum 1-3 sekundoj. Kontaktalvoko estas mallonga seka “ĉip”, kaj pro ĝenado estas nazeca noto “zrii-zrii-zrii”, pli simila al tiu de la Ruĝokula vireo, *Vireo olivaceus*, laŭ kvalito.

Ili videblas en paroj, individuoj kaj familigrupoj; ili manĝas aktivege senvertebrulojn ĉefe en kanopeo aŭ pli malalte en klarejoj. Ili kuniĝas ofte al miksitaj kunmanĝantaroj. Reproduktado okazas dum la seka sezono el junio al oktobro.

## Referencoj 
* en angla 
* BirdLife International 2004.  Vireo masteri.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 27an de julio 2007.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Vireedoj
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Gornji Koncovčak

**Gornji Koncovčak,** germane **Ober-Konzewitsch** [konceviĉ], hungare **Felsővéghegy** [felŝOvEghedj] estas ne memstara vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Sveti Martin na Muri. Gornji, ober kaj felső signifas: supra.

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Loĝantaro: 110
* Poŝtkodo: 40 313
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 

## Situo 
Gornji Koncovčak situas inter montetoj en valo. Sveti Martin na Muri troviĝas je 3, Čakovec je 17 km-oj.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1478 en formo *"Conceldol"*. La kampoj longe apartenis al estroj de Csáktornya. Ĝis Traktato de Trianon Felsővéghegy apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.

Kategorio:Vilaĝoj de Kroatio
Faro (Portugalio)

**Faro** [FAru] estas ĉefa grandurbo, sidejo de municipo, havenurbo kaj samtempe universitata urbo en regiono Algarve en suda Portugalio laŭ golfo de Atlantika Oceano.

## Geografio 
eta|maldekstra|110px|Municipo Faro en Portugalio
Grava geografia elemento de la areo estas Rio Formosa, nome marĉo kiu etendiĝas tra la municipoj Loulé, Faro, Olhão, Tavira kaj Vila Real de Santo António, kun areo de ĉirkaŭ 18 400 hektaroj, de pli ol 60 kilometroj de la rivero Ancão ĝis la strando Manta Rota.

Temas pri protektita areo, nome nacia parko, el 1987. La sudo estas protektita de Atlantiko per serio de dunoj, formitaj de du duoninsuloj (nome la duoninsulo de Faro, kiu inkludas la strandojn Ancão kaj Faro, kaj la suoninsulo Cacela, kiu inkludas la strandon Manta Rota) kaj kvin insul-barieroj de sablo (Ilha da Barreta - la plej suda de la kontinenta portugala teritorio, nome Ilha de Culatra, Ilha de Armona, Ilha de Tavira kaj Ilha de Casetas), kiuj utilas kiel protektilo de la totalo de la Parko.

Ĝi estas malsekejo tre grava internacie kiel habitato de akvobirdoj kaj pasejo de migrobirdoj inter Nordafriko kaj Eŭropo, celo de multaj studoj faritaj de studentoj de la Universitato de Algarve. 
eta|maldekstre|290px|Katedralo de Faro
eta|maldekstre|270px|Preĝejo de Faro

## Historio 
eta|240px|maldekstre|Statuo de Alfonso la 3-a en Faro

La marbordo estis loĝata jam dum la paleolitiko. La konataj praloĝantoj estis en nomata loko **Ossonoba** la romianoj kaj visigotoj. La lastaj havis tie episkopejon. En la 8-a jarcento regado de maŭroj okazis. Post jarcento la komunumo iĝis sidejo de princlando, tial ĝi havis ringan remparon. Tiu loko tiam nomiĝis **Santa Maria**, poste **Harun** pri islama estro. Alfonso la 3-a okupis la urbon en 1249 kaj komenciĝis la portugala erao. 

Ekde 1755 Faro reprenis sidejon de la regiono. Tamen Faro estis parte detruita dum la tertremo de 1755, en kiu granda parto de ĝia murego, same kiel kelkaj aliaj konstruaĵoj, kolapsis.

## Trafiko 
Faro havas internacian flughavenon, fervojon kaj havenon.

## Vizitindaĵoj 
* romkatolika katedralo
* urbodomo
* marborda strando je 7 kmoj
* studenta festivalo
* statuo de Alfonso la 3-a
eta|777x777px

## Ĝemelurboj 
*  Hayward, Usono
*  Onubo, Hispanio
*  Malaga, Hispanio
*  Tripolo, Libano
*  Tanĝero, Maroko
* , Bolama, Gvineo Bisaŭa

## Vidu ankaŭ 
* Faro (stacidomo)
* Bom João (stacidomo)
* Flughaveno Gago Coutinho

eta|260px|maldekstra|Strato malnova en Faro


Kategorio:Urboj de Portugalio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Kategorio:Banlokoj
Kategorio:Distrikto Faro
Itallingva Svislando

La **Itallingva Svislando** (, , , ), estas la aro de regionoj de Svislando kie estas ofte uzata la itala aŭ kelkaj alpaj dialektoj de la lombarda. Ĝi konsistas el:
* La  kantono Tiĉino, kiu estas la sola svisa kantono kie la itala estas la ekskluziva oficiala lingvo kvankam ekzistas la eta germanlingva enklavo Bosco-Gurin loĝata de centoj da valserlingvanoj.
* La kantono Grizono, kie la itala estas unu el la tri oficialaj lingvoj kune al la germana kaj la romanĉa. La itallingva zono (Itala Grizono) en Grizono apartenas al la sekvaj valoj: 
** Valo Mesolcina 
** Valo Calanca 
** Valo Bregaglia 
** Valo Poschiavo
** ĝi ankaŭ parolatas en Valo Moesa
** La itala ankaŭ estas unu el la tri oficialaj lingvoj de la komunumo Bivio, en Grizono kaj la sola svisa komunumo ĉe la norda bordo de la Alpoj kiu havas la italan kiel oficiala. Tie ĝi estas la gepatra lingvo por 29% el ĝiaj 220 loĝantoj. 

Entute la etendiĝo de la itallingva Svislando estas ĉ. 3.500 km², kun loĝantaro en la jaro 2000 je  400.000 homoj el kiuj 80.000 estis eksterlandanoj.

Ekde 1996 la itallingvanoj de Svisio havas sian propran universitaton, la *Università della Svizzera italiana* sideje en Lugano kaj Mendrisio. La alia altlernejo en tiu ĉi regiono estas la *Scuola Universitaria Professionale della Svizzera Italiana* sideje en Manno.

En ĉi tiu regiono ekzistas de antaŭ pluraj jardekoj radia kaj televida ĉeno en la itala, la televido ekiĝis en 1961. La RTSI inter 1960 kaj 1970 havis multajn spektantojn ĉe la limoj de Italio ĉar ĝi elsendis plenkolore multe pli antaŭ ol RAI.

## Vidu ankaŭ 
* Romandio
* Ĝermana Svislando
* Romanĉa Svislando
 
Kategorio:Kulturo de Svislando
Kategorio:Lingvoj de Svislando
Kategorio:Regionoj de Svislando
Diaspora Muzeo

**Diaspora Muzeo** (, signifante "Domo de la Diasporo") - plennome "la *Nahum Goldmann* Muzeo de la Juda Diasporo", situas en la kampuso de la Tel-Aviva universitato en la urboparto *Ramat Aviv* de Tel-Avivo, Israelo. Prezidanto de la muzeo estis *Natan Ŝaranskij*.

Kiam ĝi malfermiĝis en majo 1978, multaj muzeaj fakuloj konsideris la institucion unu el la plej novecaj muzeoj de la mondo.

eta|maldekstra|280ra|
eta|maldekstra|280px|

La Diaspora Muzeo uzas modernajn teknikojn kaj aŭd-vidajn prezentaĵojn por videbligi la historion de komunumoj de la juda diasporo tra la jarcentoj kaj tra la monto, kaj por sekvigi la sorton de la juda popolo de la tempo de forpelo el Judio kaj mallibereco en Babilonio antaŭ 2&nbsp;600 jaroj ĝis la nuntempo. La ekspozicioj estas aranĝitaj laŭteme, kun studa areo en ĉiu etaĝo de la konstruaĵo.
 
La ideon pri fondo de Diaspora Muzeo prezentis Nahum Goldmann, fondinto kaj prezidanto de la *Monda Juda Kongreso*. La ideo estis krei monumenton pri la juda diasporo kaj historia kaj nuntempa. La strukturo de la muzeo baziĝis laŭ propono de la poeto Abba Kovner dividi la daŭran ekspozicion en ses temajn partojn.

Laŭ Jesaja Weinberg, la unua direktoro de la muzeo, *"Beth Hatefutsoth naskiĝis, mi kredas, el forta kvankam neesprimita bezono savi aŭ rekapti kaj konservi ion kio estis en danĝero esti perdita: la juda historia identeco. La celo de la muzeo estis unuavice eduka. Ĝi estis planita kiel komunika kanalo ankaŭ por estontaj generacioj, sed unuavice por la nuntempo."*

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo pri la muzeo

Kategorio:Muzeoj en Israelo
Kategorio:Tel-Avivo
Kategorio:Judaj muzeoj
Navalkarnero

**Navalkarnero** (hispane Navalcarnero, kio signifas "alta kampo de la virŝafo") estas hispana municipo de la Madrida Regiono. Laŭ la censo ĝi havis 20.161 loĝantojn en julio 2007. La unua urba registaro estis establita la 10-an de oktobro 1499 fare de la reprezentanto de la segovia konsilio, Hernán Pérez, kiu kunvenis kun kvin vilaĝanoj kaj per simpla solenaĵo estis elektita la urbestro de Navalkarnero. Navalkarnero estis sub la jurisdikcio de Segovio ekde 1499 ĝis 1627. 
 
Navalkarnero elstaras pro ĝiaj nunaj klopodoj allogi turistojn en la vilaĝon. Ĝiaj allogaĵoj estas la kuirarto, la zorgado de la historia urboparto, ĝia arkitektura beleco kaj la ampleksa kultura oferto. Ĝi estas inter la ses turismaj municipoj plej gravaj de la Madrida Regiono (kune kun Alcalá de Henares, Aranjuez, Ĉinĉono, Madrido kaj San Lorenzo de El Escorial).  
 
## Eksteraj ligiloj
* Turisma retpaĝo pri Navalkarnero
 

Kategorio:Municipoj de Madrida Regiono
George Enescu

**George ENESCU**   (naskiĝis la 19an de aŭgusto 1881 en Liveni, mortis la 4an de majo 1955 en Parizo) estis rumana komponisto, violonisto kaj instruisto.eta|dekstra|250px|George Enescu

## Biografio 
eta|maldekstra|Juna Enescu
Li naskiĝis en la vilaĝo Liveni (poste alinomita al "George Enescu" por honori lin) kiu estis en la distrikto Dorohoi, nuntempe en Botoşani. Li talentis frue en sia infanaĝo. Estante mirinfano, li komponis sian unuan komponaĵon kiam li aĝis kvin jarojn. Nelonge post tio, lia patro montris lin al la profesoro kaj komponisto Eduard Caudella. En la aĝo de sep jaroj, li eniris la Vienan Konservatorion, kie li studis kun Joseph Hellmesberger, Jr., Robert Fuchs kaj Sigismund Bachrich. Li diplomiĝis antaŭ sia 13a naskotago, gajnante la arĝentan medalon. En siaj vienaj koncertoj la juna Enescu ludis komponaĵojn de Brahms, Sarasate kaj Mendelssohn. En 1895 li iris al Parizo por daŭrigi sian studadon. Li studis violonon kun Martin Pierre Marsick, agordojn kun André Gédalge kaj komponadon kun Jules Massenet kaj Gabriel Fauré. Multe da liaj verkoj estis influitaj de la rumana popolmuziko. Liaj plej popularaj komponaĵoj estas la du *Rumanaj rapsodioj* (*No. 1* kaj *No. 2*), la opero *Œdipe* kaj la suitoj por orkestro. Li komponis kvin simfoniojn (el kiuj du restis nefinitaj), simfonian poemon *Vox maris* kaj multe da ĉambromuziko (tri sonatojn por violono kaj piano, du por violonĉelo kaj piano, pianotriopon, kvartetojn kun piano kaj sen piano, ventodeketo, okopon por arĉinstrumentoj, pianokvinteton kaj ĉambrosimfonion por dek du instrumentoj). La juna Ravi Shankar memoris en la 1960aj jaroj kiel Enescu, kiu havis evoluintan profundan intereson en la orienta muziko, provludis kun la frato de Shankar, Uday Shankar, kaj liaj muzikistoj.

## Eksteraj ligiloj 
### Partituroj 
* Komponaĵoj de George Enescu en IMSLP

Kategorio:Operkomponistoj
Kategorio:Rumanaj komponistoj
Kategorio:Rumanaj pianistoj
Kategorio:Rumanaj violonistoj
Hospental

**Hospental** estas komunumo en Kantono Urio, en la centro de Svislando. Ĝi havis 189 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Hospental situas en la suda parto de la kantono en la *Urseren-valo,* ĉe la kunfluejo de la du fontriveroj de Reuss, nome *Gotardo-Reuss* kaj *Furkao-Reuss,* sur alteco de 1493 m s.m. La komunumo konsistas el la ĉefvilaĝo Hospental mem kaj el la okcidente situanta vilaĝeto Zumdorf, kiun fondis la Valzoj kaj en kiu loĝas aktuale (en la jaro 2010) nur kvar personoj tutjare. Zumdorf oficiale estas nuntempe la plej malgranda vilaĝo de Svislando.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Hospental limas en nordo al Göschenen, en oriento al Andermatt, en sudo al Airolo (TI), kaj en okcidento al Realp.

## Trafiko 
Hospental disponas pri stacidomo ĉe la Matterhorn-Gotthard-Fervojo de Brigo tra Andermatt al Disentis kaj Koiro, kie haltas lokaj trajnoj. La komunumo krome disponas ankaŭ pri poŝtaŭtokonekto.

Hospental situas ĉe la orienta ramplo al la Furkopasejo de Andermatt al Oberwald en Kantono Valezo.

## Vidindaĵoj 
eta|maldekstra|150px|La loĝoturo de Hospental
La ĉefa rekonilo de la komunumo estas la loĝoturo de la *Senjoroj de Hospental* el la 13-a jarcento. La turo estis loĝita ĝis proksimume en la 15-a jarcento.

Vidindas ankaŭ la baroka pastra preĝejo *Ĉieliro de Maria*, kiu estis konstruita inter la jaroj 1706 kaj 1708.

La kapelo *Sankta Nikolao* en Zumdorf estis konstruita en la jaro 1591 kaj renovigita en baroka stilo en la jaro 1758.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Hospental datiĝas el la jaro 1285 kiel *Hospenthal*.

Post la malfermo de la veturebla Gotardo-Pasejvojo en la 1830-aj jaroj la vilaĝo Hospental travivis mallongan periodon de ekonomia prospero dank al hoteloj laŭlonge de la pasejvojo. Tiu epoko finiĝis tamen abrupte en la jaro 1882 per la malfermo de la Gotardo-Fervojtunelo.

La hodiaŭa politika komunumo estiĝis nur en la jaro 1888 per la disdivido de la tiama valokomunumo Urseren surbaze de la nova kantona konstitucio.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Hospental (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Hospental
* Hospental en la Historia Leksikono de Svislando
Diaspora

**Diaspora** (aŭ **Diaspora***; la steleto estas simbolo de leontodo) estas libera programo por persona ret-servilo kaj ĝi estis eldonota en septembro de 2010.

La projekta celo estas provizi eblecojn havi «etajn ludojn, etajn murojn, etan babilejon» kiujn uzanto-fasado de Facebook ebligas nuntempe, sed gastigitaj ĉe ret-serviloj de uzantoj (nomataj «semoj»), tiel ke uzantoj povas «entute kontroli informojn kiujn ili kunhavigas." La programaro enkorpigos OpenID, VOIP, disajn ĉifritajn sekurkopiojn, tujmesaĝilan protokolon, kaj UDP.

La projekto estis anoncita la  ĉe Kickstarter kaj ricevis sian komencan fondusan celon de 10 000 dolaroj en 12 tagoj. Dum la sekvaj semajnoj, ĝi kolektis pli ol okoble la unuan celon, pliparte pere de malgrandaj donacoj.

Post plenumo de la fonduso, la programistoj de Diaspora celas ĉefe labori pri kreado de «aro da kromaĵaj blokoj» por «faciligi iujn ajn tipojn de komunikado», kaj intencas oferi pagan gastigservon por la Diaspora-semoj.
Diaspora estas tradukita en diversajn lingvojn, inkluzive de Esperanto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Projekta rettaglibro
* Kickstarter-prelego (video)
* Diaspora ĉe Youtube
* Diaspora ĉe Twitter

Kategorio:Sociaj retejoj
Kategorio:Libera programaro
Mangrovovireo

La **Mangrovovireo** (***Vireo pallens***) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Ameriko, de koloroj olivverdecaj al sablokoloraj.

Tiu troviĝas en Belizo, Kostariko, Salvadoro, Gvatemalo, Honduro, Meksiko kaj Nikaragvo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbaroj eĉ duarangaj, mangrovoj (de kie venas la nomo de la specio) kaj sekaj arbustaroj.

Ĝi estas 11.5 cm longa kaj pezas 11 g. Ĝi estas malgranda kun tre rimarkinda kaj larĝa **flaveca superokula strio** al supra makzelo, kiu pluas pli larĝe malantaŭ la okulo. La helaj flugilstrioj (kutimaj en la genro) estas mallarĝaj. Plenkreskuloj estas olivecgrizecaj supre kun pli hela frunto. La flugiloj estas malhelaj kun du helaj flugilstrioj. La vostoplumoj estas flave bordataj. Bridoj kaj vangoj estas grizbrunaj. Sube ili estas blankecaj kun flaveca nuanco en brusto, flankoj kaj ventro. La iriso estas bruna al flaveca. Supra makzelo estas grizeca, dum la suba makzelo estas pli hela kaj korno- al rozkoloreca. La kruroj estas grizecaj. Junuloj estas brunaj supre kaj helgrizecaj sube kun blankeca ventro.

Estas kelkaj formoj iom diferencaj. La nomiga subspecio *V. p. pallens* troviĝas ĉefe en mangrovoj kie ĝi estas komuna laŭlonge de la marbordo de Pacifiko. Ili estas pli brilkoloraj ol la birdoj de la karibia deklivaro kaj similaj al la proksima parenco Blankokula vireo (kiu estis iam konsiderata samspecifa). Tiu subspecio havas plej ofte malhelan irison, malkiel multaj el la birdoj de la karibia deklivaro. 

La birdoj de la karibia deklivaro estas la subspecio *V. p. semiflavus*, kiu estas multe pli senkolora ol la pacifika formo. Tiu formo troviĝas ĉefe en multo de la Jukatana Duoninsulo, kie ĝi troviĝas ankaŭ en mangrovareoj, sed ankaŭ multe pli interne. 

## Referencoj 
* BirdLife International 2004.  Vireo pallens.   2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 27an de julio 2007.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Vireedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Isenthal

**Isenthal** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 539 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Isenthal situas okcidente de la Lago de Urio, la suda brako de la Kvarkantona Lago, en izolita kaj arbaroriĉa flanka valo. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Isenthal la setlejo Isenthal-Sankt-Jakob kaj Gitschenen sur alteco de 1600 m s.m.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Isenthal limas en nordo al Emmetten (NW), en nordnororiento al Seelisberg, en nordoriento al Bauen, en oriento aliflanke de la Kvarkantona Lago al Flüelen, en sudoriento al Seedorf, en sudo al Attinghausen, en sudokcidento al Engelberg (OW), en okcidento al Wolfenschiessen (NW), kaj en nordokcidento al Beckenried (NW).

## Trafiko 
La komunumo atingeblas per mallarĝa flanka vojeto, kiu komenciĝas en Isleten, malgranda vilaĝeto ĉe la lagobordo, kiu apartenas al la komunumo Bauen. Isenthal estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinioj al Altdorf kaj Flüelen. La loko Gitschenen atingeblas per aertelfero ek de Isenthal-Sankt-Jakob.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Isenthal datiĝas el la jaro 1280 kiel *Yseltal*.

En la jaro 1901 estis konstruita la unua veturebla vojo de Isenthal al Isleten, de kie la plua konekto al la mondo okazis ŝipe sur la Kvarkantona Lago. Post la malfermo de la veturebla vojo de Isleten al Seedorf en la jaro 1951 la komunumo unuan fojon atingeblis per veturiloj sur tervojo.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Isenthal
* Isenthal en la Historia Leksikono de Svislando
Blukapa vireo

La **Blukapa vireo**, *Vireo solitarius*, estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Ameriko, de koloroj olivverdecaj al sablokoloraj.

Plenkreskuloj estas ĉefe olivecaj en supraj partoj kun blankaj subaj partoj kaj flavecaj flankoj; ili havas tre **grizan kapon kun blueca nuanco**, kio nomigas la specion en Esperanto kaj en aliaj lingvoj, malhelajn okulojn kun tre markataj blankaj okulringoj (ligitaj per superokula strio al supra makzelo dum malhelgriza traokula strio venas el la suba makzelo kaj dividas klare la okulringon) kaj blankajn flugilstriojn rimarkindajn en malhelaj flugiloj. Ili havas fortikan bekon kaj fortajn blugrizajn krurojn. 

Tiu birdo kun la Kasina vireo kaj la Plumbovireo estis iam konsiderata kiel ununura specio nome "Soleca vireo".

Ties reprodukta habitato estas malferma miksita arbaro decidua kaj de koniferoj en Kanado oriente de la Roka Montaro kaj de Nordorienta Usono. Ili faras diketan tasforman neston penditan el forko en arbobranĉo. La masklo helpas ĉe kovado kaj povas kanti el la nesto.

Tiuj birdoj migras suden al Sudorienta Usono suden al Centrameriko.

Ili manĝas insektojn en supraj partoj de arboj, foje flugante. Ili manĝas ankaŭ berojn, ĉefe vintre.

## Referencoj
* IUCN2006, BirdLife International, 2004, 51003, Vireo solitarius, 9a Majo 2006. Malplej Zorgiga.

## Eksteraj ligiloj 
*Blukapa vireo - *Vireo solitarius*  - USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
*Informaro pri la Blukapa vireo - Suddakotaj Birdoj kaj Birdumo
*Speciinformaro pri la Blukapa vireo – Laboratorio Cornell de Ornitologio
*Fotaro de Blukapa vireo  VIREO-(kun bildoj de nesto)

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Vireedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Plumbovireo

La **Plumbovireo** (*Vireo plumbeus*) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Ameriko, de koloroj olivverdecaj al sablokoloraj.

Tiu specio teritorias kaj reproduktiĝas el interna okcidenta Usono nome el sudorienta Montano kaj okcidenta Suda Dakoto suden al la marbordo de Pacifiko de Meksiko, inklude la plej sudajn regionojn de Suda Malsupra Kalifornio kaj ĝis Honduro. Ĝi estas komuna reproduktanto ekzemple en Utaho. Ĝi estas migranta, kiu moviĝas al la suda parto de sia teritorio vintre, kaj ties vivejo ĝenerale estas el malferma pinarbaro aŭ miksita kun junipero, kverko aŭ eĉ en ĉeriveraj arbaroj.

La Plumbovireo estas 12&nbsp;cm longa, kun tre grizaj kapo, dorso kaj flankoj, kaj tre kontrastaj blankecaj subaj partoj. Ĝi havas blankajn tre markatan okulringon kunigitan al superokula strio al supra makzelo kaj blankajn flugilstriojn. Ene de la okulringo la okulo ŝajnas pli granda ĉar malhelas ankaŭ iriso. La beko estas fortika ĉebaze kaj nigreca kaj el la suba makzelo venas **malhela traokula strio kiu klare dividas la okulringon**. Estas du blankaj flugilstrioj ne tre markataj en flugiloj de plumoj malhelbrunaj kun blankecaj bordoj. Ne estas apenaŭ olivverdecaj aŭ flavaj partoj kaj nur foje iom da tre malmulta kaj helflava nuanco en flankoj aŭ ventro, sed ĝenerale estas tre griza birdo, malkiel ĉe plej granda parto de vireoj; tiu grizeco nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kie la komparo samas: griza kiel plumbo.

La konstanta kanto konsistas el mallongaj akre fajfecaj frazoj de kelkaj notoj, separataj ĉirkaŭ 2 sekundoj. La frazoj ofte alternas per fino ĉu en alta nota ĉu en malalta, kio havigas impreson de demando kaj respondo.

La Plumbovireo konstruas tasforman neston en arbo aŭ arbusto el arboŝeleroj kaj sub la forko de branĉoj. La ino demetas 3 al 5 blankajn ovojn kun iom da brunaj punktoj. Ambaŭ gepatroj kovas 12 al 15 tagojn kaj zorgas la idojn; elnestiĝo okazas post 13 aŭ 14 tagoj. Tiu specio estas tre parazitata de la Brunkapa molotro kaj foje ankaŭ de la Bronzkolora molotro.

Ili manĝas preskaŭ nur artropodojn, kvankam ili manĝas fruktojn vintre.

Tiu specio estis iam konsiderata kiel apartenanta el sama specio kun la Kasina vireo kaj la Blukapa vireo. Nune tiu specigrupo estas nomata kiel la "Soleca vireo".

## Referencoj 
eta|dekstra|190px|Nesto de proksime

* IUCN2006, BirdLife International, 2004, 51002, Vireo plumbeus, 9a Majo 2006. Malplej Zorgiga.
* 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Speciinformaro de Plumbovireo Laboratorio Cornell de Ornitologio
* Plumbovireo  ĉe USGS
* Plumbovireo  el eNature.com, inklude foton
* Retejo kun vidaĵoj de la Plumbovireo  el Naturesongs, konsultita la 20an de junio 2006
* Fotaro de la Plumbovireo  VIREO-(Visual Resources for Ornithology)
* Foto: birdo kaj nesto-Alta Rez; Article pbase.com(T.Munson)
* Foto: birdo kaj nesto-Alta Rez; Artikolo, w/fotaro (Alta Rez) "Utah Birds" www.utahbirds.org
* Foto- Alta Rez; Artikolo-(kun resumo) fireflyforest.net

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Vireedoj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Afzelio

**Afzelio** (*Afzelia*) estas genro el la subfamilio *Caesalpinioideae* de la familio fabacoj  (*Fabaceae*). La dek tri specioj ĉiuj estas arboj, kaj hejmas en tropika Afriko aŭ Azio.

## Uzadoj 
Afzeliaj specioj primare servas al lignoproduktado, kvankam iuj specioj havas medicinajn uzadojn. La konstruligno estas plej komune komercigita kaj sub la kolektiva nomo de "doussie" [dusie] , kaj sub tiu de "afzelia". La ligno de la specioj  *Afzelia africana*, *Afzelia bipindensis* kaj *Afzelia pachyloba* estas komercigita sub la nomo "meli"  .
Unu el la komunaj nomoj ankaŭ estas (angle) "pod mahogany", pligrandigante konfuzon pri la nomo "mahogany".

La semoj estas ruĝaj kaj nigraj kaj estas uzataj kiel artefaritaj perloj, ekzemple en kolĉenoj.

La ligno ofte estas uzata kiel supraĵa materialo por eksteraj ciklodromoj.

La ligno de la azia specio *Afzelia xylocarpa*, kiu havas riĉan desegnaĵon, estas vendata kiel "Afzelia xylay" [afzelia ksile]. La semoj kaj la arboŝelo de tiu ĉi specio estas medicine aplikataj.

## Kelkaj specioj
*Afzelia africana*
*Afzelia bella*
*Afzelia bipindensis*
*Afzelia bracteata*
*Afzelia pachyloba*
*Afzelia palembanica*
*Afzelia peturei*
*Afzelia quanzensis*
*Afzelia rhomboidea*
*Afzelia xylocarpa*

## Vidu ankaŭ 
*Kros-niĝeraj transiraj arbaroj

## Eksteraj ligiloj
* ILDIS world database of legumes
* Doussie technological characteristics , Tropix program, CIRAD Agricultural Research for Development Countries

Kategorio:Arboj
Kategorio:Fabacoj
Kategorio:Afrotropisa flaŭro
Kategorio:Orientalisa flaŭro
Zorita

**Zorita** estas municipo kaj loĝloko de Hispanio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma komunumo aŭ regiono Ekstremaduro, al ties pli norda provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj al la komarko *Tierra de Trujillo*. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

## Loĝantoj 
La loĝantoj nomiĝas *Zoriteños*. La elmigrado malpliigis la vivon de tiu vilaĝo ĉar dum nur malpli da 10 jaroj, la loĝantaro perdis sian duonon. En 1950 Zorita havis 6 482 loĝantojn kaj en 1970 nur 3 627. Aktuale la populacio tendencas stabiliĝi.

## Situo 
Zorita estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo, je altitudo de 423 m; je 75&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 135&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 186.96&nbsp;km². Ĝi limas oriente kun Logrosán, sude kun Madrigalejo, okcidente (laŭ la horloĝmontriloj) kun Alcollarín, Abertura kaj Conquista de la Sierra kaj norde kun Garciaz.

## Ekonomio 
Enspezofontoj estas precipe agrikulturo ekstensiva kaj brutobredado. La sektoro de servoj okupas pli da 20 % de la loka laborpopulacio, dum konstruado la 12% kaj industrio 10% proksimume.

## Vidindaĵoj 
* Katolikaj preĝejo, templeto en bieno kaj ermitejo.
* Naturaj lokoj ĉefe en nordaj deklivoj al Vijuerko.

## Vidu ankaŭ 
* Zorita de la Frontera

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de Zorita kaj diglago *Sierra Brava*, arkivigite je la stato de oktobro 2010 ()
* Prezentado pri diglago *Sierra Brava* ()
* Filmeto pri Zorita ()

Kategorio:Municipoj de Cáceres
Municipoj de Ekstremaduro

[eta|350px|Municipa mapo de [Ekstremaduro en 2003.]]
La regiono de Ekstremaduro en Hispanio estas formata de du provincoj, nome la provinco Badajoz kaj Cáceres. Inter ambaŭ enhavas 385 municipojn. Badajoz enhavas 164 municipojn kaj Cáceres 221.

**Listo de municipoj de Ekstremaduro**:
* Municipoj de la provinco Badaĥozo
* Municipoj de la provinco Kacereso

## Vidu ankaŭ 
* Ekstremaduro
Ĝermana Svislando

Per la termino **Ĝermana Svislando** ( aŭ , , , ) estas nomumataj la regionoj de Svislando kies plimulto parolas la svisgermanan lingvon. Ĝi kovras 65% de la svisa teritorio.

La germana estas la oficiala lingvo en 17 el la 26 svisaj kantonoj: Uri, Schwyz, Obwalden, Nidwalden, Lucerno, Zuriko, Glaruso, Zug, Soloturno, Bazelo Urba, Bazelo Kampara, Schaffhausen, Apencelo Ekstera, Apencelo Interna, Sankt-Galo, Argovia kaj Turgovio.

Aliaj tri dulingvaj german-francaj kantonoj

* Berno, kun germanlingva plimulto (84%)
* Friburgo kaj Valais, kie la germana estas malplimulto (ĉ. 30%)

Fine, la kantono Grizono estas oficiale trilingva: germana (68%), romanĉa kaj itala.

La ĝermanaj svisoj relative havas malmultajn afinecojn kun la nordaj ĝermanlingvaj najbaroj, malgraŭ la lingva familiareco ambaŭflanke de la rivero Reno. La kialoj esence estas historiaj: la ĝermanlingva Svislando disiĝis *de facto* de la cetero de la ĝermanlingvaj regionoj ekde finoj de la Mezepoko, kaj oficiale ekde la Vestfalia Paco 1648.

Plia kialo povus esti la atingita statuso de la loka dialekto. Kvankam la oficiala lingvo estas la standarda germana (*Hochdeutsch*), en la ĉiutaga vivo, la loĝantaro parolas en la ĝermana loka dialekto svisgermana (*Schwytzerdütsch*), kiu ankaŭ videblas en la svisa kinproduktado.

La ĝermanaj svisoj ne sentas sin anoj de uniformigita grupo: laŭ regionoj ekzistas variantoj de la nacia dialekto kaj laŭ ĝi ili sentas sin bernanoj, zurikanoj, lucernanoj, ktp. La federismo, kun longaj radikoj en Svislando, kie la politikaj decidoj kelkfoje nur okazas je municipa aŭ kantona skalo, plifortigas tiun agmanieron.

Kulture, la ĝermana Svislando ne estas homogena kunaĵo. Jam dum Mezepoko ekzistis diferenco inter la kamparaj kaj urbaj kantonoj. Post la Reformacio, estiĝis dividoj inter la kantonoj konvertitaj al protestantismo kaj la kantonoj kiuj daŭre restis katolikaj.

## Lingvaj karakterizoj 
La ĝermanaj svisaj dialektoj (*Schwytzerdütsch*) proksimas al la ĝermanaj dialektoj parolataj en la najbaraj landoj (ekzemple la alzaca, la dialektoj de la antikva Badeno en Germanio, la dialektoj en Liĥtenŝtejno kaj de la aŭstria Vorarlberg).

## Vidu ankaŭ 
* Romanĉa Svislando
* Itallingva Svislando

Kategorio:Regionoj de Svislando
Kategorio:Kulturo de Svislando
Kategorio:Lingvoj de Svislando
Troigo

**Troigo** aŭ **hiperbolo** estas stilfiguro, per kiu oni plifortigas esprimon preskaŭ ĝis absurdo, por estigi atenton pri ĝi. La celo de la troiganto ne estas trompi aŭ kredigi pri la malvero, sed emfazi eron el sia parolo.

Esprimoj kiel "forti kiel urso", "esti morte ebria" estas tipaj ekzemploj de troigo.

## Vidu ankaŭ 
* Maltroigo

Kategorio:Stilfiguroj
Listo de la municipoj de la provinco de Onubo

eta|200px|Municipa mapo de Huelva.
**Listo de la 79 municipoj de la provinco de Huelva**:

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Andaluzio
* Municipoj de Hispanio

## Eksteraj ligiloj 
* Multeteritoria Informaro de Andaluzio 
* *Patronato Provincial de Turismo de Huelva*. Oficiala retejo de "Huelva, la Luz"
* Municiparo de Huelva

Huelva
Huelva
Alájar

250ra|eta|Loko de la provinco de Onubo en Hispanio
**Alájar**  estas municipo de Hispanio, en la provinco de Onubo, regiono de Andaluzio.

## Loĝantoj 
La loĝantoj nomiĝas *alajareños*. La censita populacio en 2009 estis de 808 loĝantoj.

## Situo 
Alájar estas situa en la okcidenta parto de Andaluzio en la komarko aŭ distrikto Sierra de Aracena, je altitudo de 574 m; je 112 km de Onubo, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 41 km².

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Monumentoj 
eta|maldekstra|Alájar el la monto

* Preĝejo de Sankta Marko
* Ermitejo de Sankta Bartolomeo
* Ermitejo de la Reĝino de la Anĝeloj (Virgulino)
* Natura Monumento "Roko Arias Montano", kie la fama humanisto Benito Arias Montano ripoziĝis post siaj taskoj kiaj la Poliglota Biblio aŭ sia partopreno en la Koncilio de Trento. En ĝi troviĝas skulptaĵo de tiu teologo de la 16-a jarcento fare de Eugenio Hermoso por ties centjariĝo en 1927.

## Eksteraj ligiloj 
* Alájar - Sistemo de Multateritoria Informaro de Andaluzio
* Artikolo pri Turismo en la komarko
* Vojo Los Madroñeros en la municipa teritorio de Alájar
* "Alájar Mágica" Kulturaj tagoj de majo.

Kategorio:Municipoj de la provinco de Huelva
Schattdorf

## Pri la komunumo 
**Schattdorf** estas komunumo en Kantono Urio, en Centra Svislando. Ĝi havis 4907 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
eta|150ra|maldekstra|Rigardo al la Reuss-Ebenaĵo. Schattdorf videblas maldekstre en la supra mezo de la bildo
Schattdorf situas en la ebenaĵo de la rivero Reuss en la supra Reuss-Valo, norde de la monto *Bälmeten*, kies alteco estas 2414 m s.m. La nordan limon de la komunumo formas la rivero Schächen, kiu alfluas ĉe la nordokcidenta limpunkto de la komunumo al Reuss.
Al Schattdorf apartenas krom la ĉefvilaĝo la setlejoj Schattdorfer Berge, Haldi kaj Ried. Al la komunumo apartenas ankaŭ la valo *Teiftal*, tra kiu fluas la rivereto *Gangbach*.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 16,27 km², de kiuj 37,7% estas kovritaj de arbaro, 33,6% servas por agrikulturo kaj 11,0% por setlado. 17,8% de la komunuma tereno ĉefe en la alta montaro estas dezertaj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Schattdorf limas en nordo al Bürglen, en oriento al Spiringen, en sudoriento al Unterschächen, en sudo al Silenen, en sudokcidento al Erstfeld, kaj en okcidento aliflanke de la rivero Reuss al Attinghausen.

## Trafiko 
Schattdorf estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinioj al Altdorf kaj Erstfeld.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo al la Gotardo-Pasejo kaj la svisa aŭtovojo A2. La plej proksima alveturejo al la aŭtovojo situas norde en distanco de 3 km en Altdorf UR.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Schattdorf datiĝas de la 16-a de februaro 1248 kiel *Scachdorf*.

En la jaro 1020 tertremo detruas la naturan baraĵon de lago super Schattdorf, kaj la ondo kovras la tutan vilaĝon sub rokoj kaj ŝlimo. Nur la turo restas videbla.

En la jaro 1629 pestoepedemio mortigas pli ol trionon de la vilaĝa loĝantaro.

Dum sia tuta historio Schattdorf fariĝis regule viktimo de grandaj inundoj.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Schattdorf
* Schattdorf en la Historia Leksikono de Svislando
Three Horses Beer

**Three Horses Beer** (Biero Tri Ĉevaloj) (ankaŭ konata kiel **THB**) estas biero de tipo Pilsen kun alkohola kvanto de 5.4%, produktata de bierfarejo Star de Madagaskaro. Ĝia slogano: "Soa Ny Fiarahantsika" (La plezuro kunesti).

Ĝi estas vendata en boteloj malgrandaj (33 cl) kaj grandaj (66 cl) ĉie en Madagaskaro. Ĝi estas aĉetebla en benzin-stacioj, restoracioj kaj butikoj. Ĝi havas leĝeran guston de tipo Pilsen. Boteloj estas malhelbrunaj. La malhela koloro de boteloj celas ŝirmi bieron kontraŭ tropika suno de Madagaskaro.

Eksporta versio de THB estas vendata en ladskatoloj de 33 cl. Ladskatola formato okupas malpli grandan lokon en kontenero, kio estas pli bone adaptita al eksportado. THB estas eksportata al Reunio, Majoto, Maŭricio kaj Komoroj.

La plej vendata biero estas **THB Pilsener**. Ankaŭ ekzistas **THB Lite**. THB Lite ne estas trinkaĵo kun malaltaj kalorioj, sed biero kun malgranda alkohola kvanto (1%). Fine, la bierfarejo enmarketigis **THB Fresh**, kiu estas biero miksita kun limonado, kun malpli ol 1% da alkoholo.

La biero sponsoras la futbalan 1-an ligon de ĉampionoj en Madagaskaro, la "THB Ligue des Champions".

Dosiero:Madagaskar_2008-03-19_THB.JPG|THB reklamo en Fianarantsoa
Dosiero:THB_Pilsener.JPG|0,65 l botelo de la tipo Pilsena biero
Dosiero:THB 33ml.jpg|0,33 l botelo kun nova emblemo (ekde majo 2011)
Dosiero:Logo-THB.JPG|Mura emblemo de THB en la urbo Ambilobe (provinco Antsiranana)

## Vidu ankaŭ 
* Listo de famaj bierfaristoj kaj -bazaroj

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo por la 50-jara jubileo de THB 

Kategorio:Bierspecoj en Afriko
Kategorio:Madagaskaro
Sierra de Aracena

eta|dekstra|250ra|Sierra de Aracena norde de la provinco de Onubo kaj okcidente de la regiono Andaluzio en Hispanio
La **Sierra**, **Sierra de Aracena** aŭ Sierra de Onubo estas komarko hispana situa en la nordo de la provinco de Huelva, en Andaluzio. Ĝi situas okcidente de Sierra Morena. Karakteras pro montararbara pejzaĝo, abunda pluvo kompare kun najbaraj regionoj, milda klimato, naturaj vidindaĵoj kaj grava kultura heredaĵo. La plej tipa produktado estas brutobredado de porko en malferma arbaro de anzinoj kaj aliaj kverkoj kaj ties produktaĵoj.

Ĝi enhavas la municipojn de Alájar, Almonaster la Real, Aracena, Aroche, Arroyomolinos de León, Cala, Cañaveral de León, Castaño del Robledo, Corteconcepción, Cortegana, Cortelazor, Cumbres de Enmedio, Cumbres de San Bartolomé, Cumbres Mayores, Encinasola, Fuenteheridos, Galaroza, Higuera de la Sierra, Hinojales, Jabugo, La Nava, Linares de la Sierra, Los Marines, Puerto Moral, Rosal de la Frontera, Santa Ana la Real, Santa Olalla de Cala, Valdelarco kaj Zufre.

Ĝi limas oriente kun la provinco de provinco de Sevilla, sude kun la komarkoj de la Mineja Zono kaj Andévalo, okcidente kun Portugalio kaj norde kun Ekstremaduro.

Ene de la komarko de la Sierra de Aracena situas la Natura Parko de Sierra de Aracena kaj Picos de Aroche kun interesa faŭno kiel lutro, vulturoj, nigra cikonio ktp.

## Vidu ankaŭ 
Aliaj komarkoj de la provinco de Onubo estas la jenaj:
* Andévalo
* Graflando
* Okcidenta Marbordo (Onubo)
* Mineja Zono (Onubo)
* Urba komarko de Onubo

## Eksteraj ligiloj 
* Natura Parko de Sierra de Aracena kaj Picos de Aroche
* Rura turismo en la Sierra de Aracena kaj Picos de Aroche 

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la municipoj de la provinco de Onubo

Kategorio:Andaluzio
Kategorio:Municipoj de Onubo
Kategorio:Provinco de Onubo
Kategorio:Komarkoj de Onubo
Eberhard Nestle

**Eberhard Nestle** (n. 1-an de majo 1851 en Stutgarto — m. 9-an de marto 1913 samloke) estis evangelia teologo kaj orientalisto.

## Vivo 
Li studis en Tübingen edke 1869 ĝis 1874 kaj laboris ekde 1912 kiel Ephorus ĉe Evangela-teologika Seminario en Maulbronn.

## Verkoj 
* *Novum testamentum Graece post Eberhard et Erwin Nestle editione vicesima septima revisa communiter ed. Barbara Aland.*. Stuttgart, 2005, 3-438-05115-X

## Literaturo 
* Erwin Nestle: *Eberhard Nestle zu seinem 100. Geburtstag*. Quell-Verlag, Stuttgart 1951.

## Ligiloj 
* Nestle-Aland 
* [Württembergs Lehranstalten und Lehrer (1892)](http://wiki-de.genealogy.net/Württembergs_Lehranstalten_und_Lehrer_(1892)/103).

Kategorio:Germanaj orientalistoj
Kategorio:Germanaj teologoj
Kategorio:Germanaj instruistoj
Lapšina

**Lapšina,** hungare **Tündérlak** estas ne memstara, malgranda vilaĝo en Kroatio, en distrikto Međimurje (provinco), en municipo de Sveti Martin na Muri.

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Loĝantaro: 180
* Poŝtkodo: 40 313
* Aŭtokodo: ČK
* Telefonprefikso: +385 040
* 

## Loknomo 
La historia hungara loknomo estis preskaŭ la sama, ol la kroata. Fine de la 19-a jarcento pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis tute novan, fantazian, hungarecan loknomon.

## Situo 
Lapšina situas laŭ dekstra bordo de Muro (rivero). Sveti Martin na Muri troviĝas je 2, Čakovec je 20 km-oj.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo okazis en 1448 en formo *"Lapschin"*. En la 16-a jarcento fortikaĵo konstruiĝis, nun malaperinta. En 1910 vivis tie 205 homoj (kroatoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Tündérlak apartenis al Hungara reĝlando, al Zala (reĝa departemento), al distrikto de Csáktornya, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis ĝin al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Kroatio.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Kroatio
Pagopago

**Pagopago,** oficiale **Pago Pago** aŭ **Pango Pango** estas la ĉefurbo kaj havenurbo de Usona Samoo. Fagatogo estas la urbocentra areo de Pago Pago.

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 
eta|270px|maldekstra|
eta|270px|maldekstra|

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 0–9 m
* Loĝantaro: 11500
* Horzono: UTC-11

## Historio 
La loko estis jam loĝata ĉirkaŭ en 1000 a.K. La unuaj eŭropanoj alvenis en la 18-a jarcento. En la 1830-aj jaroj la kristanismo radikiĝis en la insulo. Inter 1878-1951 la haveno estis bazo de Usona Mararmeo, dume en 1889 germanaj militŝipoj atakis la usonajn ŝipojn. Post jardeko Germanio kaj Usono dividis la insulojn je germana kaj usona partoj. En 2009 tertremo kun cunamo okazis.

## Ĝemelurbo 
*  Oceanside (Kalifornio), Usono

Kategorio:Ĉefurboj de Oceanio
Kategorio:Usona Samoo
Kategorio:Marhavenaj urboj
Kategorio:Ĉefurboj de Usono
Griza vireo

La **Griza vireo** (***Vireo vicinior***) estas specio de birdo de la familio de Vireedoj kaj genro de Vireoj, kiuj estas malgrandaj paserinoj de Ameriko, de koloroj olivverdecaj al sablokoloraj. 

Tiu reproduktiĝas el sudokcidenta Usono kaj norda Kalifornia Duoninsulo en nordokcidenta Meksiko al okcidenta Teksaso. Ĝi estas migranta, kiu vintras en nordokcidenta Meksiko en la okcidento de la subŝtato Sonoro kaj en la sudo de Kalifornia Duoninsulo nome en Suda Malsupra Kalifornio; ĝi restas la tutan jaron nur en Nacia Parko Big Bend en sudokcidenta Teksaso.

La Plumbovireo (*Vireo plumbeus*) estas pli disvastigata ol la Griza vireo kaj reproduktiĝas tra la Roka Montaro kaj la Granda Baseno. Tiu vireo loĝas ĉefe en seka arbustaro, ĉefe de junipero sed ankaŭ ĉe arbaroj de pinoj, en deklivoj de sudokcidentaj montoj en Usono kie koincidas kun la Plumbovireo, kiu preferas pli altajn arbojn dum la Griza vireo preferas pli da arbustaro kaj pli da denseco de junipero. 

Tiu nearktisa specio estas 14 cm longa, griza supre, kaj sablokolora al blankeca sube, kun ununura (anstataŭ du) svaga hela flugilstrio en iom brunecnuancaj flugiloj kaj ankaŭ svaga okulringo. Ĝi havas mallongan dikan bekon. Ambaŭ seksoj estas similaj. La **flankenmovo de ties vosto** estas unika inter vireoj kaj rememorigas tiun de la Polioptiledoj. La kanto estas *hu-ŭii, ĉu-ŭii, ĉe-ŭiit, ĉii, ĉ-ĉurr-ŭiit*, *ĉurr*, *sĉrej*.

## Referencoj 
* IUCN2006, BirdLife International, 2004, 50996, Vireo vicinior, 12a Majo 2006. Malplej Zorgiga.

## Eksteraj ligiloj 
*Fotaro de Griza vireo  VIREO Foto-Alta Rez--(deproksime) 
*Foto-Alta Rez 

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Vireedoj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Plimuto (Moncerato)

**Plimuto**, oficiale **Plymouth**, estas laŭjure la ĉefurbo kaj havenurbo de Moncerato.
eta|250px|Situo de Plimuto
eta|280px|Plimuto en 1997

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 0-114 m
* Loĝantaro: neloĝata
* Horzono: UTC-4
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso: +1-664
* 

## Historio 
En 1995 kaj post 2 jaroj la apuda vulkano tute neniigis la ĉefurbon. Preskaŭ la tuta loĝantaro forlasis ne nur la urban ĉirkaŭaĵon, sed eĉ la landon. La nova ĉefurbo iĝis Bradeso situanta proksimume norde kaj meze de la insulo.

Kategorio:Ĉefurboj de Karibio
Kategorio:Marhavenaj urboj
Kategorio:Moncerato
Senpera princlando

**Senpera princlando** aŭ ankaŭ **Imediata princlando** estas nocio uzata por sileziaj princlandoj, kie formortis devena linio de princoj kaj regadon super la princlando tiel transprenis ilia feŭda senjoro, do la reĝo de Bohemio.

La unua tia princlando estis Vroclava princlando, kiu fariĝis senpera en la jaro 1335. Iom post iom plimulto de la sileziaj princlandoj fariĝis senperaj kaj kiel senperaj ili finis sian ekzistadon, escepto estis Opava princlando kaj Krnova princlando, kiujn post konfiskado dum tridekjara milito akiris la dinastio de Liĥtenŝtejno kaj retenis al si ĝis la jaro 1918. La titolaron () uzas la regantoj de Liĥtenŝtejno ĝis hodiaŭ.

*
Bradeso

**Bradeso,** oficiale **Brades** [brejds] estas ne laŭjura, sed praktika ĉefurbo de Moncerato.
eta|220px|Situo de Bradeso

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 1000
* Horzono: UTC-4
* Poŝtkodo:
* Aŭtokodo: MS
* Telefonprefikso: +1-664
* 

## Historio 
En 1995 kaj post 2 jaroj vulkano tute neniigis Plimuton, tial la ŝtata administrado elektis Bradeson. Ekde 1998 oni konstruas novajn ŝtatajn domegojn, kiuj transprenas la ĉefurban taskon. La loknomo estas nur provizora, kelkaj sugestas la nomojn *Port Diana* aŭ *Sankta Patriko*.

Kategorio:Ĉefurboj de Karibio
Kategorio:Moncerato
Pardonpreĝejoj

**Pardonemaj preĝejoj** aŭ ankaŭ **Preĝejoj de pardono** nomiĝas ses grandaj devene evangeliaj preĝejoj, kiuj estis konstruitaj en la 18-a jarcento en Silezio surbaze de ekzekucia receso al Altranstadta konvencio (1709).

La nomo de preĝejoj estas derivita parte de tio, ke estis al sileziaj evangelistoj donitaj el pardono de imperiestro Jozefo la 1-a, parte de tio, ke en ties konstruado la evangelistoj vidis apartan signon de Dia pardono.

La preĝejoj de pardono estis konstruitaj en Żagań (germane *Sagan*), Kożuchów (*Freystadt*), Jelenia Góra (*Hirschberg*), Kamienna Góra (*Landeshut*), Milicz (*Militsch*) kaj en Teŝino (germane Teschen, pole Cieszyn). Ili povis havi eksteran aspekton de preĝejo kaj ili povis havi turon. Kvar el ili estis konstruitaj kiel frabfakaj konstruaĵoj.

Ĝis hodiaŭ konserviĝis kvar el tiuj ĉi preĝejoj - en Jelenia Góra, Kamienna Góra, Milicz kaj en Teŝino. La preĝejo en Żagań estis malkonstruita en la jaro 1967, restis el ĝi sole turo; same tiel el la preĝejo en Kożuchów restis sole turo (konstruita en la jaroj 1826-1827). Sole Preĝejo de Jesuo en Teŝino estas ĝis hodiaŭ evangelia. La ceteraj konservitaj preĝejoj estis pro demografiaj ŝanĝoj en Malsupra Silezio post la dua mondmilito transprenitaj de romkatolika eklezio.

## Vidu ankaŭ 
* Preĝejoj de paco
* Artikularaj preĝejoj

## Eksteraj ligiloj 
* Galerio de malsuprasileziaj preĝejoj de pardono sur paĝoj dediĉitaj al la 300-a jubileo de Preĝejo Jesuo 

## Bildaro 

Image:Cieszyn 57.jpg|Preĝejo de pardono en Teŝino
Image:Cieszyn 62.jpg|Altaro de preĝejo de pardono en Teŝino
Image:Cieszyn 67.jpg|Interno de preĝejo de pardono en Teŝino
Image:Saint Cross Church Jelenia Gora.jpg|Preĝejo de pardono en Jelenia Góra
Image:Inside Saint Cross Church Jelenia Gora.jpg|Interno de preĝejo de pardono en Jelenia Góra
Image:Poland Milicz - Grace Church.jpg|Preĝejo de pardono en Milicz
Image:Landeshut Gnadenkirche.jpg|Interno de preĝejo de pardono en Kamienna Góra sur malnova bildkarto
Image:Kazatelna kostela milosti v Kamenne Hore.jpg|Predikejo en preĝejo de pardono en Kamienna Góra sur malnova bildkarto
Image:Kamienna Góra, Kościół Matki Bożej Różańcowej - Aw58.jpg|Preĝejo de pardono en Kamienna Góra
Image:Kamienna Góra, wnętrze kościoła pw. MB Różańcowej.JPG|Interno de preĝejo de pardono en Kamienna Góra

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Pollando
Kategorio:Katolikaj preĝejoj
Kategorio:Silezio
Pardono
Kategorio:Historio de kristanismo