open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Marie Anne de Cupis de Camargo

**Marie Anne de Cupis de Camargo** (15a de aprilo 1710, Bruselo, Habsburga Nederlando - 20a de aprilo 1770, Parizo, Francio) estis franc-belga dancistino.

Li faris sian premieron en la Operejo Garnier en 1726 pere de la danca ludado de *Les Caracteres de la Danse*, tio estas, ŝi jam tre frue jam estis ludinta gravan rolon de *prima ballerina*. Li estis admirita pro sia lerteco kaj plinovigo en la danco. Li dancis per malgrandaj saltetoj kiuj antaŭe estis plenumitaj nur de dancisto kaj tion ŝi povis fari fortondante sian jupon kaj retirante la kalkanumojn de siaj ŝuoj.

Ŝi estis konata kiel La Camargo, nomo kiun ŝi adoptis en 1730 partoprenante kun la grupo de brita baleto nome Camargo Society. Dum sia kariero ŝi partoprenis en 78 koregrafioj kaj operoj antaŭ retiriĝi en 1751.

Kategorio:Francaj baletistoj
Kategorio:Francaj dancistoj
Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Hispandevenaj francoj
Imre Keéri-Szántó

**Imre Keéri-Szántó** [kEri-sAntO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Keéri-Szántó Imre** estis hungara pianisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

Imre Keéri-Szántó  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Imre Keéri-Szántó frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto, samtempe pianistan kaj muzikpedagogian diplomojn en Tutlanda Hungara Reĝa Muzikakademio. Liaj plej gravaj muzikinstruistoj estis István Thomán kaj Kálmán Chován. Post siaj studoj li faris recitalojn en Eŭropo. En 1912 li hejmenvenis kaj inter 1912 kaj 1919 li instruis en muziklernejo. Ekde la lernojaro de 1918 li instruis ĝismorte en la Muzikakademio, krome li koncertis enlande, precipe en la ĉefurbo.

## Elektitaj disĉiploj 
* Géza Anda
* Béla Böszörményi-Nagy
* György Cziffra
* Géza Frid
* Katalin Nemes
* György Sebők

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pianistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Gyula Kiss (pianisto)

**Gyula Kiss** [djula kiŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kiss Gyula** estis hungara pianisto, altlerneja instruisto.

Gyula Kiss  naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Gyula Kiss aĝis 6, kiam li komencis lerni pianadon. Li maturiĝis en muzika mezlernejo (konata ankaŭ konservatorio) en sia naskiĝurbo en 1962, poste li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1967. Lia ĉefinstruisto estis Pál Kadosa. Post la diplomo li partoprenis en majstrokursoj de Carlo Zecchi kaj Nikita Magaloff, poste li faris koncertojn. Inter 1985-1989 li instruis en muzikakademio en Japanio, inter 1999-2003 en Sud-Koreio, baldaŭ li prelegis en seminarioj aŭ kursoj en Eŭropo. Li ricevis premion en 1972.

## Memorigiloj 
Ekde 2010 en Tokio ĉiun jaron estas piankonkurso nomata pri Gyula Kiss.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pianistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Jekuana lingvo

La **jekuana** estas kariba lingvo parolata de la jekuana popolo, kiu loĝas en Venezuelo kaj Brazilo. Ĝin parolas ĉirkaŭ 6 523 homoj (ĉ. 2001) en la ĉirkaŭaĵo de la landlimo de la brazila ŝtato Roraimo kaj Venezuelo.   

Pro la ne-egala distribuo de jekuanparolantoj inter la du landoj, Ethnologue proponas du lingvoklasifikojn : lingva vivo, vigla (6a) en Venezuelo kaj mortante (81) en Brazilo . 

## Referencoj 

Kategorio:Lingvoj de Venezuelo
Kategorio:Lingvoj de Brazilo
Kategorio:Indiĝenaj lingvoj de Ameriko
Kategorio:Kariba lingvaro
Ägidius Zsifkovics

eta|Lia episkopa moŝto Ägidius Zsifkovics en 2016
**Ägidius Johann ZSIFKOVICS** ,  (naskiĝis la  en Güssing, Burgenlando) estas aŭstra romkatolika episkopo. Lia diocezo estas Eisenstadt (hungare *Kismarton*, kroate *Željezno*).

## Vivo 
Zsifkovics pasigis la junajn jarojn en Hackerberg/paroĥujo Stinatz en suda Burgenlando apartenante al la malplimulto de burgenlandaj kroatoj. Post la abiturienta ekzameno trapasita en Mattersburg li studis en Vieno (li ankaŭ loĝis en la porpastra seminario de burgenlandanoj) kaj Zagrebo. Post ordinado sacerdota en la 29.6.1987 en Eisenstadt li sekretariis por episkopo Stephan László. Ekde 1988 li studis kanonan juron ĉe la Pontifika Gregoria Universitato kie li doktoriĝis en 1992 pri jurhistoria temo koncerne la leĝarfaradon ene de la diocezo eisenstadt-a. Post tio li ekestris la episkopan administradejon en Eisenstadt kaj vicestradis en la germanlingva Instituto Santa Maria dell'Anima en Romo.

Ekde 1999 Zsifkovics estis, laŭ propono de la tiama episkoparestro kaj kardinalo viena Christoph Schönborn, generalsekretario episkopara. Paralele li paroĥestris en la nordburgendlanda paroĥujo Wulkaprodersdorf, prizorgis la kroatlingvanojn katolikajn en la diocezo kaj ĉefredaktis la eklezian organon.

En julio 2010 papo Benedikto la 16-a nomis lin posteulo de episkopo Paul Iby. La konsekrado okazis en la 25.9.2010 en la Marteno-katedralo en Eisenstadt.

## Agadoj 
Ekde 1992 Zsifkovics estas membro de la pastra konsilantaro kaj ekde 1993 de la personara komisio de la eisenstadt-a episkoplando. Okaze de lia episkopiĝo li substrekis sian volon je kunlaboro samnivela kun ĉiuj kaj je perfektigo de la kunvivo de ĉiuj kvar etniaj grupoj en la federacia lando (germanlingvanoj, kroatoj, hungaroj, romaoj). Inter la eŭropaj episkopoj Zsifkovics responsas ankaŭ pri la rifuĝintaj aferoj (COMECE).

## Honoroj 
* 1997 - Wirklicher Konsistorialrat
* 2000 - Päpstlicher Ehrenkaplan (monsinjoriĝo)
* 2009 - Großes Ehrenzeichen des Landes Burgenland (granda meritsigno de Burgenlando)
* 2014 - ekmembriĝo en la Fratio de Santa Maria dell’Anima
* 2015 - honorcivitaneco de Eisenstadt

## Verkoj 
* Ägidius Zsifkovics: *150 Jahre Österreichische Bischofskonferenz 1849–1999. Dokumentation.* NORKA, Klosterneuburg 1999, ISBN 3-850-50025-X

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Zsifkovics ene de la katolika hierarkio
* Episkopujaj paĝoj

Kategorio:Aŭstraj teologoj
Kategorio:Episkopoj de Eisenstadt
Kategorio:Burgenlando
Kategorio:Kroataj katolikoj
János Starker

**János Starker** [jAnoŝ ŝtarker], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Starker János** estis hungara-usona violonĉelisto, altlerneja instruisto.

János Starker  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Bloomington (Usono).
eta|maldekstre|János Starker dekstre en 1995

## Biografio 
János Starker devenis el juda familio. Li estis mirinfano, li aĝis 6, kiam li komencis lerni violonĉeladon, post 2 jaroj li havis jam disĉiplon, li aĝis 11, kiam li studis en Tutlanda Hungara Muzikarta Altlernejo kaj en la sama jaro li debutis en koncerto. Liaj plej gravaj muzikinstruistoj estis Adolf Schiffer, Leó Weiner, Imre Waldbauer kaj Antal Molnár (komponisto). Kiel profesia muzikisto, li faris koncerton en 1938, en la sekva jaro li akiris violonĉelistan diplomon. Li evitis la holokaŭston, depost la nazia erao li estis muzikisto de la Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1946 li forlasis Hungarlandon kaj li vivis du jarojn en Parizo, poste li translokiĝis al Usono. Inter 1949-1953 li apartenis al Metropola Operejo, inter 1953-1959 al orkestro de Ĉikago. En 1954 li ricevis usonan ŝtatanecon. En la sekva jaro li koncertis en la tuta mondo, krome li instruis ekde 1958 en universitato en Bloomington, kelkfoje en aliaj lokoj. Li estis nomumita katedrestro en 1961. Li ricevis premiojn ekde 1948. Lia violonĉelo ekde 1965 estis farita en Venecio en 1705.

Li estis aktiva fumanto po sesdek cigaredoj tage kaj li ankaŭ trinkis abundajn kvantojn de viskioj. Foje eĉ li rifuzis koncerton, ĉar li ne estis permesita fumi sian antaŭ-koncertan cigaredon.

## Elektitaj koncertoj 
* Budapeŝto (1938)
* Vieno (1946)

## Lia libro 
* *The World of Music According to Starker* (2004)

## Elektitaj disĉiploj 
* Maria Kliegel

## Memorigiloj 
## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj violonĉelistoj
Kategorio:Usonaj violonĉelistoj
Kategorio:Hungardevenaj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Hungardevenaj usonanoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Listo de landoj sen UEA-membroj

Jen **listo de landoj sen UEA-membroj** (laŭ la stato 2017), surbaze de la listo de sendependaj ŝtatoj. Ŝtato estas laŭ ĝenerala difino teritorio havanta difinitajn limojn kaj ŝtatan suverenecon. Hodiaŭ estas 193 ŝtatoj akceptitaj de UN; krome la baza listo entenis ses pliajn ŝtato-similajn estaĵojn. Laŭ la citita informo de UEA ĝi havis en 2017 membrojn en entute 119 landoj.

Kompreneble povas esti, ke en iuj el la listigitaj landoj estas tamen Esperanto-parolantoj nemembroj de UEA aŭ eksmembroj; indas tion noti ĉe la lando. 

## Alfabeta listo de la ŝtatoj sen UEA-membroj 
Tiu ĉi listo estiĝis el la stato de 2017, publikigita en majo 2018. Komentoj pri la plua evoluo ĉe la unuopaj ŝtatoj.

Afganio – Albanio – Andoro – Antigvo kaj Barbudo – Bahamoj – Bangladeŝo – Barbado – Barejno – Birmo – Bocvano – Brunejo – Butano – Domingo – Ekvatora Gvineo – Eritreo – Etiopio – Federacio de Mikronezio – Fiĝioj – Gabono – Gambio – Ĝibutio – Grenado – Gujano – Gvineo Bisaŭa – Gvineo – Haitio – Irako – Jamajko – Jemeno – Jordanio – Kaboverdo – Kamboĝo – Kataro – Kiribato – Kosovo – Laoso – Lesoto – Libano – Liberio – Libio – Liĥtenŝtejno – Malavio – Maldivoj – Marŝaloj – Maŭricio – Maŭritanio – Mikronezio - Moldavio – Monako – Namibio – Nauro – Nord-Koreio – Omano – Palaŭo – Panamo – Papuo-Nov-Gvineo – Paragvajo – Salomonoj – Samoo – San-Marino – Sao-Tomeo kaj Principeo – Sauda Arabio – Sejŝeloj – Sent-Kristofo kaj Neviso – Sent-Lucio – Sent-Vincento kaj Grenadinoj – Sieraleono – Somalio – Sudano – Sud-Sudano – Surinamo – Tongo – Trinidado kaj Tobago – Turkmenio – Tuvalo – Vanuatuo – Vatikano – Zambio – Zimbabvo

## Ŝtatoj sen UEA-membroj laŭ mondpartoj 
### Afriko 
maldekstre|75px
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

### Ameriko 
maldekstre|75px
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

### Azio 
maldekstre|75px
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

### Eŭropo 
maldekstre|75px
 
 
 
 
 
 

### Oceanio 
maldekstre|75px
 
 
 
 Mikronezio
 
 
 
 
 
 
 
 

## Mapoj 

Dosiero:Landaj_Asocioj.svg|Landaj asocioj de UEA, de TEJO kaj sen tiaj membrecoj (mapo)
Dosiero:Number of Esperanto association members by country (2015).svg|Landaj asocioj (ĉiuj, laŭ nombro de membroj)
Dosiero:PS_mapo_2015.png|Pasporta Servo tutmonde (mapo)

## Vidu ankaŭ 
* Landaj asocioj de UEA
* Listo de landoj laŭ loĝantaro
* Listo de landnomoj
* Geografio
* Tero
* Kontinento
* Internacia juro

* Landokodoj laŭ normo ISO 3166
* Listo de naciaj interretaj domajnoj de la alta nivelo
* Lingvaj kodoj laŭ normo ISO 639

## Eksteraj ligiloj 
* Nombro de UEA-membroj laŭ landoj (mapo)
* Monda faktolibro  de CIA ()
* Landoj kaj ĉefurboj de la mondo , 2004 ()

## Referencoj
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Ostffyasszonyfa)

La **preĝejo Ĉieliro de Maria** estas romkatolika historia monumento en vilaĝo Ostffyasszonyfa (Hungario).

## Historio 
La unua mencio okazis en 1347, la sekva dokumento jam mencias kirkon Sankta Venceslao. Oni supozas, ke kirko Sankta Mikaelo estis alia preĝejo en la loka fortikaĵo. La vilaĝanoj iĝis luteranoj en 1548, ili uzis supozeble la kirkon, ĉar la fortikaĵo estis detruita. En 1732 la katolikoj reokupis la kirkon, ekde tiam la pli nova dediĉo estis Ĉieliro de Maria. Ĝi havis paroĥan statuson inter 1774 kaj 2011. Post 3 jaroj oni alkonstruis navon, en 1830 turon. La orgeno estas aŭdebla ekde 1880. La internaj muroj estis pentritaj en 1958.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze la turo plene reliefas. La turpinto estas piramido. La enirejo funkcias tra la kvadrata turo. Malantaŭ la turo troviĝas la navo, kiu finiĝas en rektangula absido. La absido estas nur iomete malalta kaj mallarĝa, ol la navo. La absido kontaktiĝas kun la sakristio. Interne enmuritaj pordo kaj fenestro estas videblaj. Du kolonoj tenas la galerion. altara bildo estis pentrita en 1731.

Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* kun fotoj
* http://ostffyasszonyfa.hu/.viwo/users/content/2015/11/nagyboldogasszonytemplom_sec.pdf?dl=true
* hungare kun foto

Ostffyasszonyfa
Ostffyasszonyfa
Kategorio:Ostffyasszonyfa
Großgöttfritz

**Großgöttfritz** estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Zwettl. La komunumo situas en la okcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono *Waldviertel*  (arbara regiono). Komence de la jaro  en la komunumo vivis  loĝantoj. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Distrikto Zwettl
Marie Taglioni

**Marie TAGLIONI** (la 23-an de aprilo 1804, Stokholmo — la 22-an de aprilo 1884, Marsejlo) estis dancistino de baleto, plej granda stelulino de la romantisma baletarto. En 1832 ŝi premieris “La Sylphide” en la Opero de Parizo kaj tiel startis la epoko de la danco sur piedpintoj. Ŝi estis *prima ballerina* de la *Académie Royale de Musique* de Parizo, dancis en la "Baleto Bolŝoj" kaj estis pionira en la same fama *pas de quatre*.

[eta|upright|maldekstra|Litografio de Chalon kaj Lane pri Marie Taglioni kiel Flora en la verko de Charles Didelot nome *Zéphire et Flore*. Londono, 1831 ([Muzeo Viktoria kaj Alberto/Kolekto Sergejev).]]
Antaŭ aliĝi al la Opero de Parizo, Taglioni dancis kaj en Munkeno kaj en Stuttgart, kaj 23-jaraĝa ŝi premieris en alia baleto koregrafiita de sia patro Filippo Taglioni nome "La Sicilien" kiu eklanĉis ŝian baletan karieron. Taglioni famiĝis kiel dancistino en la Pariza Opero kiam ŝia patro kreis la baleton *La Sylphide* (1832) por ŝi. Desegnita intence por la talento de Taglioni, ĝi estis la unua baleto en kiu dancado sur piedpintoj havis racian estetikan kaj ne simple akrobatan celon, ofte enhavante negracian brakomovojn kaj penojn, kio estis klopodo de dancistoj fine de la 1820-aj jaroj.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Marie Taglioni, Souvenirs. Le manuscrit inédit de la grande danseuse romantique, édition établie, présentée et annotée par Bruno Ligore, Gremese, 2017.
* Madison U. Sowell, Debra H. Sowell, Francesca Falcone, Patrizia Veroli, Icônes du ballet romantique. Marie Taglioni et sa famille, Gremese, 2016.
* Wurzbach, Constantin von (1881). "Taglioni, Marie". Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich. 43. Vienna. pp. 17–23.
* Homans, Jennifer. Apollo's Angels: A History of Ballet, Random House, 2010.

Kategorio:Italaj baletistoj
Kategorio:Svedaj baletistoj
Kategorio:Baletinstruistoj
Kategorio:Entombigitoj en la tombejo Père-Lachaise
Kategorio:Francaj nobeloj
Propila fenilacetato

**Propila fenilacetato** aŭ **C11H14O2** estas kemia kombinaĵo, apartenanta al la funkcia grupo de la esteroj de la fenilacetata acido kaj propanolo, senkolora likvaĵo kun agrabla odoro, uzata kiel gustiga kaj odorigagento. Kutime ĝi estiĝas per kondensiĝa reakcio aŭ per esterigo de Fischer-Speyer kun sulfata acido kiel katalizilo. Propila fenilacetato estas malmulte solvebla en akvo, sed estas solvebla en alkoholo, duetila etero, kloroformo kaj plejmulto el la organikaj solvantoj.

Propila fenilacetato ankaŭ uzatas kiel nutrosuplemento por trinkaĵoj, butero, kaj konfitaĵoj por aldoni agrablan odoron. Ĝi reakcias kun acidoj kaj alkoholoj liberigante grandan kvanton da energio kaj varmo. Fortaj oksidigaj acidoj povas kaŭzi eksplodan reakcion sufiĉe alta por ekbruli la produktojn de la reakcio. Granda amaso da varmo ankaŭ liberiĝas per interagado de la estero kun kaŭstikaj solvaĵoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per traktado de fenilacetata acido kaj propanolo:

### Sintezo 2 
* Preparado per traktado de *fenilacetata anhidrido* + propanolo:

### Sintezo 3 
* Preparado per traktado de *kloropropano* kaj fenilacetata acido:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de natria fenilacetato kaj *kloropropano*:

### Sintezo 5 
* Reakcio de transesterigo inter propila formiato kaj metila fenilacetato:

### Sintezo 6 
* Per transigo de la propila radikalo inter propila benzoato kaj fenilacetata acido:

## Reakcioj 
### Reakcio 1 
* Hidrolizo de la *propila fenilacetato*:

### Reakcio 2 
* Sapigo de la *propila fenilacetato*:

### Reakcio 3 
* Reduktigo de la *propila fenilacetato*:

### Reakcio 4 
* Per transesteriga reakcio inter propila fenilacetato kaj anizila cinamato:

### Reakcio 5 
* Reakcio kun klorida acido:

### Reakcio 6 
* Reakcio kun amoniako:

## Literaturo 
* Source Book of Flavors
* 2017 CFR Annual Print Title 21 Food and Drugs
* A Consumer's Dictionary of Food Additives
* Fenaroli's Handbook of Flavor Ingredients
* The Good Scents Company
* Phenylacetates: Advances in Research and Application
* Science of Synthesis: Houben-Weyl Methods of Molecular Transformations

## Referencoj 
Kategorio:Fenilacetatoj
Kategorio:Esteroj
Občina Lovrenc na Pohorju

eta|280x280ra|Občina Lovrenc na Pohorju
**Občina Lovrenc na Pohorju** estas unu el 212 municipoj en Slovenio. Ĝi situas en la Regiono Podravska. La municipo konsistas el 7 komunumoj kovrante areon de 84,4 km². Komence de 2018 tie loĝis 3014 homoj. Administra centro de la municipo estas la vilaĝo Lovrenc na Pohorju.

## Loko, priskribo 
Granda parto de la municipo situas la Pohorje-montojn, la orientan tipon de Alpoj. La alteco en la sudokcidento de la teritorio atingas preskaŭ 1530 m kaj ĝi malsupreniras de la sudo ĝis la nordo ĝis la Drava Rivero, kie ĝi atingas proksimume 300 m. La rivero ĉi tie formas la nordan limon de la municipo.

Apud la dekstra bordo de la Rivero Drava pasas la fervojon.

La apudaj municipoj estas:

Občina Podvelka al la nordokcidento kaj norde, Občina Selnica ob Dravi en la nordoriento, Občina Ruše oriente, Občina Zreče kaj Občina al Slovakio Bistrica en la sudo, Občina Mislinja en la sudokcidento, Občina Ribnica al Pohorja en la okcidento.

## Komunumoj 
La municipo konsistas el la sekvaj 7 vilaĝoj:

Činžat, Kumen, **Lovrenc na Pohorju**, Puščava, Rdeči Breg, Recenjak, Ruta

## Tradukfonto 
Statistikoj:   http://www.citypopulation.de/php/slovenia-podravska.php

Geografia loko:   http://www.geopedia.si/#T1257_F408:167_x529833_y153434_s12_b4 

Lovrenc na Pohorju
Lovrenc na Pohorju
Pfaffenschlag

:*Tiu ĉi artikolo temas pri pereinta mezepoka vilaĝo. Pri komunumo en Aŭstrio temas artikolo Pfaffenschlag bei Waidhofen an der Thaya.*

**Pfaffenschlag** estas pereinta mezepoka moravia vilaĝo situanta en arbaro okcidente de katastra teritorio Slavonice, sude de ŝoseo el Slavonice ĝis Stálkov. Restaĵoj de la vilaĝo estis malkovritaj somere de 1958, esploron ĉi tie sekve faris Moravia landa muzeo subgvide de Vladimír Nekuda. La restaĵoj de vilaĝo estas libere alireblaj laŭ ruĝa  marko el Slavonice aŭ tra 200 metroj longa vojo el ŝoseo Slavonice – Stálkov, alireblaj ili estas eĉ por ekskursantaj biciklistoj.

## Historio 
La loko estis verŝajne loĝigita jam fare de slavoj, sed la devena setlejo pereis iam pase de la 12-a jarcento. En la 13-a jarcento, pase de koloniigo de limregionoj fare de Přemysl Otakar la 2-a estis sur loko de la pereinta slava domaro konstruita nova koloniiga vilaĝo, kiun fondis paroĥestro el Slavonice. Tiu ĉi renovigita vilaĝo estas iam nomata *Vilaĝo de paroĥestro* aŭ *Bobovec*, sed konata ĝi estas sub nomo **Pfaffenschlag**.

Sed la domaro estis en la tempoj de husanaj militoj forbruligita kaj ĝi ne estis jam renovigita. Verŝajne ĝi estis forbruligita pro kialo, ke la vilaĝo apartenis al paroĥestroj el Slavonice kaj tiu kiel tia ne estis klinigita al la husanoj.

Proksima fiŝlago ne devenas el la tempo de la ekzistado de vilaĝo, sed nur el la jaro 1483, do kvindek jaroj post ĝia pereo.

Tra ĉirkaŭaĵo kondukis en la 1930-aj jaroj linio de limregionaj fortikaĵoj.

## Arkitekturo 
La vilaĝo konsistis el dekses kamparanaj domoj, muelejo, mastrumaj konstruaĵoj, keloj kaj subteraj koridoroj, kiuj servas kiel kaŝejoj (preskaŭ 30 metroj longaj). La domoj etendiĝis en du vicoj laŭlonge laŭ rojo, kiu kreis akson de la vilaĝplaco. La domoj estis el ŝtonoj kaj ligis al ili mastrumaj lignaj aŭ vergara konstruaĵoj kun keloj kaj subteraj spacoj. La unuopaj domoj konsistis el ĉambro kun forno aŭ fajrejo, antaŭĉambro kaj kamero; pli grandaj konstruaĵoj havis eĉ etaĝan grenejon, kiu estis enlasigita en la teron. Al la vilaĝo apartenis ankaŭ apude situantaj herbejoj kaj paŝtejoj.

La vizitanto ĉi tie havas eblecon trarigardi fundamentojn de ĉiuj konstruaĵoj kaj esplori disponon de mezepokaj loĝ-objektoj. Tia ĉi loko havas signifon ne nur por Ĉeĥio, sed ankaŭ por la tuta Eŭropo. Samtempe eblas trarigardi arkeologiajn trovojn de la vilaĝo en Urba muzeo Slavonice, kie estas ekspoziciataj modelo de la pereinta vilaĝo.

## Pluaj fotoj

Slavonice, Pfaffenschlag 10.jpg|Okcidenta parto de elfosaĵoj
Slavonice, Pfaffenschlag 07.jpg|Domo en okcidenta parto
Slavonice, Pfaffenschlag, rybník 02.jpg|Fiŝlago en loko de devena vilaĝplaco
Slavonice, Pfaffenschlag 03.jpg|Pfaffenschlag

## Rilataj artikoloj 
* Ĉeĥa Kanado
* Slavonice

Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Slavonice
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en naturparko Ĉeĥa Kanado
Kategorio:Historio de Ĉeĥio en mezepoko
Kategorio:12-a jarcento en Ĉeĥio
Kategorio:13-a jarcento en Ĉeĥio
Carlo Blasis

**Carlo BLASIS** (Napolo, 1803 - Cernobbio, 1878), estis itala instruisto de baleto, koregrafo kaj dancisto. Lia profesia kaj pedagogia agado kontribuis al perfektigo de la baleto (''Traité élémentaire, théorique et pratique de l'art de la danse*, 1820; *Code of Terpsichore*, 1828). Li estis disĉiplo de Jean Dauberval kaj Salvatore Viganò, kaj poste estis kaj majstro kaj teoriulo de danco.

## Biografio 
Blasis estis filo de konata muzikisto kaj komponisto, edukiĝis en etoso de artoj kaj inter la ĉefaj tiamaj beletristoj. Li studis muzikon, arkitekturon, desegnon, geometrion kaj anatomion.

eta|maldekstra|Arabesko de la *Traité'' de Blasis.
Li estis la unua kiu publikigis analizon pri la tekniko de baleto jam en 1820, en verko nomita “Traité élémentaire, théorique, et pratique de l'art de la danse” (Baza traktaĵo pri la arto de danco, la teorio kaj la practiko). Li poste verkis “The Code of Terpsichore” (La kodo de Terpsiĥoro). En tiuj lernolibroj li kodigis sian instruadon, metodojn kaj ĉiun sciaron pri tekniko de klasika baleto. Tiuj libroj –ankoraǔ nuntempe- utilas kiel bazo por la edukado en klasika baleto. Oni atribuas al li la dancosintenon "attitude", derivita el la fama statuo de Merkuro de Giovanni da Bologna.

Li malkovris la teknikon por eviti kapturniĝon dum turnoj nomita “spotting”, pere de kiu la dancisto turnas sian kapon pli rapide ol la cetero de la korpo, kaj tiel li tenas sian fokuson sur punkto, evitante tiel la senton de kapturno.

En 1855 li kreis la "stangon" kaj ekzempligis ĝian uzadon cele al faciligo de la lernado kaj perfektigo de la klasika danco.

Li sugestis, ke la baletlernado startu pere de ekzercado ĉe la stango, sekvite de centra aŭ ĉefa laboro finante pere de kombinoj “allegro” movante sin tra la klasejo.

## Notoj 
Kategorio:Italaj dancistoj
Kategorio:Italaj koreografoj
Kategorio:Baletaj koreografoj
María Félix

**María de los Ángeles Félix Güereña** (Álamos, 8-an de aprilo aŭ 4-an de majo 1914 - Meksikurbo, 8-an de aprilo 2002) estis meksika aktorino.

Félix naskiĝis en la ŝtato Sonora el jakia patro kaj eŭska patrino. En la 1930-aj jaroj ŝi migris al Meksikurbo, kie ŝi malkovriĝis kiel aktorino fare de Fernando Palacio. Ŝi debutis en 1942 en la filmo *El peñón de las ánimas* (La roko de la animoj) de Miguel Zacarias.

Ŝi fariĝis en la 1940-aj jaroj stelulino en la latinamerika filmomondo kaj estis portretita de inter aliaj Jean Cocteau, Diego Rivera kaj Leonora Carrington kaj rolis en filmoj de inter aliaj Emilio Fernández, Julio Bracho, Luis Buñuel, Fernando de Fuentes kaj Jean Renoir, plej ofte en la rolo de arketipa fatala virino. Kaj estis unu el la unuaj meksikaj aktorinoj kiuj ankaŭ internacie trarompis.

Félix edziniĝis kvinfoje, inter kiuj kun la kantisto Raúl Prado, komponisto Agustín Lara kaj aktoro Jorge Negrete. En 1986 ŝi ricevis por ŝia vivlaboro oran arielon, la plej alta filmpremio de Meksiko. Ŝi mortis je aĝo de 87 aŭ 88 jaroj pro kormalsano.

eta|maldekstra|María Félix en 1947
eta|maldekstra|María Félix en 1954

Kategorio:Meksikaj aktoroj
Kategorio:Meksikaj kantistoj
Kategorio:Meksikaj romkatolikoj
Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de Artoj kaj Literaturo
Tamara Karsavina

eta|maldekstre|Karsavina kaj Niĵinskij en "Giselle", 1910.
eta|maldekstre|Karsavina en "Petruŝko", 1911.
**Tamara KARSAVINA** () (Sankt-Peterburgo, 9a de marto 1885 - Beaconsfield, 26a de majo 1978) estis rusa dancistino. Li studis en la Imperia Lernejo de Danco de Sankt-Peterburgo kaj estis *prima ballerina* de la Imperia Baleto de la Mariinskij-Teatro. Kun Anna Pavlova kaj Niĵinskij, ŝi formis la stelulan triopon de la Rusaj Baletoj kreitaj en 1909 de Sergej Djagilev kaj ludis nombrajn rolojn en baletoj jam legendaj de la kompanio kiel *Les Sylphides*, La fajrbirdo, *Le Spectre de la rose* kaj *Petruŝko* inter aliaj. Edzino de la brita diplomato Henry J. Bruce, ŝi foriris kun li el Rusio en 1918 por establiĝi en Londono. Post retiriĝi el scenejoj ĉirkaŭ 1930, li dediĉis sin al la instruado kaj al la promocio de baleto en Unuiĝinta Reĝlando.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Richard Buckle, Diaghilev, Londres 1979
* Tamara Karsavina, Ballets Russes, París 1931 (franca traduko de Theatre Street, Londono 1930).
* Horst Kögler, The Concise Oxford Dictionary of Ballet, Oxford 1988
* Serge Lifar, History of Russian Ballet, Londres 1954

Kategorio:Rusiaj dancistoj
Kategorio:Rusiaj pedagogoj
Alĥemiaj simboloj

**Alĥemiaj simboloj**, originale koncipitaj kiel parto de alĥemio, estis uzitaj por aludi kelkajn elementojn kaj ĥemiajn komponaĵojn ĝis la 18-a jarcento. Kvankam uzado de la simboloj estis modulita depende de la alĥemiisto, ĉi tiu paĝo mencias la plej laŭnorme ĝeneralajn kaj kutimajn.

Rimarkinde estas, ke ĉi tiuj elementoj, laŭ la alĥemia kaj hermetika tradicio, estis uzitaj por koncerni ne la malpurajn mondajn elementojn, sed kiel kvazaŭ-filozofa ĵargono kiu aludis superrealajn nociojn kaj konceptojn de homa kaj natura metafiziko kaj superkonsciajn estaĵojn kaj procezojn.

## La tri bazoj 
Laŭ Paracelso (1493–1541), la tri bazoj aŭ *tria prima* – disde kiuj materiaj substancoj estas komponitaj – estas:

* Hidrargo (menso) ☿ 28x28ra
* Salo (baza korpa materio) 🜔 25x25ra
* Sulfuro (spirito) 🜍 31x31ra

## La kvar bazaj elementoj 
Okcidenta alĥemio uzadas hermetikajn elementojn. La simboloj uzitaj por ĉi tiuj estas:

* Aero 🜁 20x20ra
* Tero 🜃 20x20ra
* Fajro 🜂 20x20ra
* Akvo 🜄 20x20ra

## La sep planedaj elementoj 
Sep metaloj estas asociiĝitaj al la sep klasikaj planedoj, kaj sep diaĵoj, ĉiuj ene de tre grava alĥemia simbolismo. Malgraŭ tio ke la metaloj laŭkutime havas propran simbolon, la simbolo de la planedo mem estis plej ofte uzita, kaj la simbola kaj mitologia sepopo estas pli signifaj rilate al la okcidenta astrologio. La planeda simbolismo estas limigita al la sep vagantaj planedoj videblaj al la homa okulo, do la ekster-saturnaj planedoj - Urano kaj Neptuno - ne estas uzataj.

* Plumbo regata de Saturno ♄ (&nbsp;20x20ra&nbsp;)
* Stano regata de Jupitero ♃ (&nbsp;20x20ra&nbsp;)
* Fero regata de Marso ♂ (&nbsp;20x20ra&nbsp;)
* Oro regata de Suno ☉ ☼ (&nbsp;20x20ra&nbsp;)
* Kupro regata de Venuso ♀ (&nbsp;20x20ra&nbsp;)
* Hidrargo (akvo-arĝento) regata de Merkuro ☿ (&nbsp;20x20ra&nbsp;)
* Arĝento regata de Luno ☽ (&nbsp;20x20ra&nbsp;)

## La mondanaj elementoj 
* Antimono ♁ 24ra
* Arseno 🜺 24ra
* Bismuto 🜘 24ra
* Plateno ☽☉ 24ra
* Sulfuro 🜍 24ra
* Zinko 24ra

## Alĥemiaj komponaĵoj 
eta|333x333ra|Tablo de la alĥemiaj simboloj ĉe la verko de Basil Valentine. La lasta volo kaj testamento, 1670.

* Salamonio (Ammonium chloride) 🜹 *
* Aqua fortis (Nitrata acido) 🜅 A.F.
* Aqua regia (Reĝakvo) 🜆 A.R.
* Vinspirito (ankaŭ *aqua vitae*) 🜈 S.V.
* Amalgamo (Miksaĵo de hidrargo kaj metaloj) 🝛
* Cinabro 🜓
* Vitriolo 🜖

## La dek du alĥemiaj procezoj 
* Forbruligo (Ŝafo 16x16ra) ♈
* Glaciigo (Taŭro 17x17ra) ♉
* Fiksigo (Ĝemeloj 16x16ra) ♊
* Dissolvado (Kankro 16x16ra) ♋
* Digestado (Leono 20x20ra) ♌
* Distilado (Virgulino 19x19ra) ♍
* Sublimado (Pesilo 16x16ra) ♎
* Duonigo (Skorpio 18x18ra) ♏
* Vaksizo (Sagitario 16x16ra) ♐
* Fermentado aŭ putriĝo (Kaprikorno16x16ra) ♑
* Multobligo (Amforo 16x16ra) ♒
* Projekcio (Fiŝoj 20x20ra) ♓

## Mezurunuoj 
Pluraj simboloj indikas mezurunuojn de tempo, volumeno, aŭ pezo.

* Horo 🝮
* Dramo ʒ , duon-dramo 🝲
* Unco ℥ , duon-unco 🝳
* Skruplo ℈
* Funto ℔

## Referencoj 
Kategorio:Simboloj
simboloj
Rudolf Nurejev

**Rudolf Ĥametoviĉ Nurejev** (en tatara lingvo: Рудольф Хәмит улы Нуриев, Rudolf Xämid ulı Nuriyev, , IPA: [rʊˈdolʲf nʊˈrʲɛjɪf]; 17a de marto 1938 – 6a de januaro 1993) estis soveta dancisto de baleto kaj de nuntempa danco kaj koregrafo. Nomita *Lord of the Dance*, Nurejev estas amplekse konsiderata kiel la plej granda baletdancisto de sia generacio.

Nurejev naskiĝis en Transsiberia trajno ĉe Irkutsk, Siberio, Sovetunio, de tatar-islama familio. Nurejev ekkarieris ĉe la Mariinskij-Baleto en Sankt-Peterburgo. Li fuĝis el Sovetunio al Okcidento en 1961, spite la klopodojn de la KGB por haltigi lin. Tiu estis la unua fuĝo de sovetunia artisto dum la Malvarma Milito kaj ĝi kreis internacian impreson. Li plue dancis kun *The Royal Ballet* en Londono kaj el 1983 ĝis 1989 estis direktoro de la "Ballet de l'Opéra national de Paris". Aldone al sia teknika produktado, Rudolf Nurejev estis lerta koregrafo kiu funkciis kiel ĉefa koregrafo de la Pariza Opera Baleto. Li produktis sian proprajn interpretojn de nombraj klasikaj verkoj, kiel *Cignolago*, *Giselle*, kaj *La Bayadère*.

## Notoj 
Kategorio:Sovetiaj baletistoj
Kategorio:Francaj baletistoj
Kategorio:Britaj baletistoj
Kategorio:Aŭstraj baletistoj
Kategorio:Kavaliroj de la Honora Legio
Kategorio:Komandoroj de la Ordeno de Artoj kaj Literaturo
Kategorio:Modernaj dancistoj
Agripina Vaganova

**Agripina Jakovlevna Vaganova** (; 26a de junio 1879 — 5a de novembro 1951) estis rusa instruisto de baleto kiu disvolvigis la metodon Vaganova – nome tekniko kiu derivis el la instrumetodoj de la malnova Imperia Baletlernejo (aktuale Vaganova Akademio de Rusa Baleto) sub la *Premier Maître de Ballet* Marius Petipa el la mezo al la fino de la 19a jarcento, kvankam ĉefe tra la 1880-aj kaj 1890-aj jaroj. Estis Vaganova kiu perfektigis kaj kultivis tiun formon de instruado de la arto de la klasika baleto en funkciebla programado. Ŝiaj "Fundamentoj de klasika danco" (1934) restis normiga lernolibro por la instruado de baleta tekniko. Ŝia tekniko estas unu el la plej popularaj teknikoj nuntempe.

eta|maldekstre|Rusa poŝtmarko eldonita en 2004 por ŝia 125a jariĝo.

Post la Revolucio de 1917 la estonteco de baleto en Rusio aspektis malpromesa pro sia tradicio kiel kortega distro. Vaganova baraktis por la konservado de la heredo de Marius Petipa kaj de la Imperia Baleto. El 1931 ĝis 1937 ŝi estis arta direktoro de la baleto de la Leningrada Opero kaj de la Baleta Teatro (Kirova Baleto). En 1933, ŝi surscenigis la klasikan version de la *Cignolago* de Lev Ivanov kaj Marius Petipa kun Galina Ulanova kiel *Odette*, Olga Jordan kiel *Odile* kaj Konstantin Sergejev kiel Princo Sigfrido. En 1935 ŝi revivigis *La Esmeralda* parte per sia propra koregrafio.

## Verkoj 
* kun Michael Schulze (Ilustracioj): Grundlagen des Klassischen Tanzes (Originala titolo: Osnovy klassičeskogo tanca, übersetzt von Jochen Scheibe). 2. Auflage. Henschel, Berlin 2009 (Erstausgabe 1954), ISBN 978-3-89487-418-6.

## Bibliografio 
* Vera S. Kostrowitzkaja: Die Waganowa-Methode in der Praxis. (Originala titolo: Škola klassičeskogo tanca, von Ursula Kirsten-Collein), Henschel, Berlin 2003, ISBN 3-89487-458-9.

Kategorio:Rusiaj baletistoj
Kategorio:Dancinstruistoj
(53477) 2000 AA54

**(53477) 2000 AA54** estas malgranda, malhela troja asteroido de Jupitero, kiu orbitas en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata « Greka Tendaro ».

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la teamo de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000
Universala sanzorgado

eta|Malhela Verdo: Senpaga kaj universala kuracado Helverda: Universala kuracado 

Blua: Senpaga sed ne universala kuracado 

Ruĝa: Neniu senpaga aŭ universala kuracado
**Universala sanzorgado** estas sansistemo kiu provizas sanzorgadon al ĉiu loĝanto de lando aŭ regiono sen antaŭkondiĉo pri la financa aŭ persona stato de la homo.

## Vidu ankaŭ
*Monda sano

Kategorio:Sanservo
Kategorio:Politiko pri sano
Kategorio:Malsanokosta asekuro
Kategorio:Socialaj programoj
Fanny Elssler

**Fanny ELSSLER** (denaske Franziska Elßler; 23a de junio 1810 - 27a de novembro 1884) estis aŭstria *prima ballerina* de la romantisma periodo.

[[Dosiero:Elssler Cachucha.jpg|eta|200p|maldekstre|Fanny Elssler kiel Florinda en la danco *"La Cachucha"* [kaĈUĉa]. Parizo 1863.]]
Post studi en sia naskurbo Vieno ŝi premieris en 1834 kaj faris turneon tra tuta Eŭropo. Li praktikis por la unua fojo en baleto la teatran adapton de folkloraj dancoj, konata post kiel *character dance*. Inter 1840 kaj 1842 ŝi traveturis Usonon ricevante multan aklamon, revenis al Eŭropo kaj retiriĝis en Vienon en 1851.

## Bibliografio 
* Au, Susan, Ballet and Modern Dance, 3a Eldono, Thames and Hudson Ltd, London (2012)
* Ivor Forbes Guest, Fanny Elssler (Wesleyan University Press, Middletown, Connecticut, (1970)
* Ivor Guest, Fanny Elssler – the Pagan Ballerina, A & C Black, London (1970) ISBN 0-7136-1061-1
* Ann Hutchinson, Fanny Elssler's Cachucha, Dance Books (2008) ISBN 0-903102-59-5
* Wikisource Chisholm, Hugh, eld. (1911). "Elssler, Fanny". Encyclopædia Britannica (11a eld.). Cambridge University Press.

Kategorio:Aŭstraj baletistoj
Salvatore Viganò

**Salvatore Viganò** (Napolo, 25-a de marto 1769 – Milano, 10-a de aŭgusto 1821) estis itala komponisto kaj koregrafo.

## Biografio 
Li estis filo de alia elstara koregrafo siatempe, nome Onorato Viganò, studis komponarton kun Luigi Boccherini (sia onklo), kaj en la 1780-aj jaroj li jam estis komponinta originalan muzikon. En 1788 li premieris kiel dancisto en Venecio, ludante en la festoj pro la kronigo de Karlo la 4-a de Hispanio en 1789. Li estis disĉiplo de la franca dancisto kaj koregrafo Jean Dauberval. En 1791 li atingis kun sia edzino la sukceson en Venecio pere de sia unua baleto koregrafiita, nome *Raoul de Créqui*. Li estis baletinstruisto en Vieno, kie li kunlaboris kun Ludwig van Beethoven en la baleto *Die Geschöpfe des Prometheus*. Li revenis al Italio en 1804 kaj iĝis la instruisto de la baletlernejo de La Scala de Milano. 

Li estis konsiderata la patro de nova tipo de spektaklo nomata *koredramo*, kie la danco kunvivas kun la pantomimo kaj aliaj artaj formoj. La stilo de Viganò estis klasikisma, kio atribuis grandan gravon al la *baletanaro*, nome la dancistaro kiu funkcias kiel koruso, ĝis tiam nur akompanantaro sed kun Viganò ili akiris protagonecon, kun propraj scenoj. 

## Verkoj 
* *La vedova scoperta*, 1783 
* *Die Geschöpfe des Prometheus*, 1801 
* *Coriolano*, 1804 
* *Gli Strelizzi*, 1809 
* *Il noce di Benevento*, 1812 
* *Numa Pompilio*, 1815
* *Mirra*, 1817
* *Otello*, 1818 
* *Dedalo*, 1818
* *La Vestale*, 1818 
* *I Titani* , 1819 
* ''Giovanna d'Arco* 1821
* *Didone'', 1821

Kategorio:Italaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Italaj operkomponistoj
Kategorio:Italaj dancistoj
Kategorio:Italaj koreografoj
Kategorio:Baletaj libretistoj
Kategorio:Italaj baletistoj‎
Tibor Kocsák

**Tibor Kocsák** [koĉAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kocsák Tibor** estas hungara komponisto, dirigento, altlerneja instruisto.

Tibor Kocsák  naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Tibor Kocsák maturiĝis en muzika mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1972, li lernis komponadon de József Soproni. Li akiris pianistan diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1978. Liaj plej gravaj instruistoj estis Mihály Bächer kaj Sándor Falvai. Inter 1978-1982 li instruis pianadon en filio de la altlernejo en Győr, samtempe en Teatra kaj Filma Altlernejo de Budapeŝto, poste jam kiel docento en la teatra altlernejo. En 1989 li estis nomumita muzika gvidanto de Teatro Madách. Ekde fondo de la *Teatro Rock* li estas tie dirigento, krome li ofte komponadas. Li ricevis premiojn inter 1992-2006.

## Liaj teatraj verkoj 
* Budapest, te csodás! (1998)
* Járom az utam (2006)

## Elektitaj teatraĵoj kiel komponisto 
* A krónikás (1984)
* Az ember tragédiája (baleta spektaklo, 2000)
* Légy jó mindhalálig (1991-1996, 2000, 2003, 2007, 2009, 2011)
* A vörös malom (1994, 1997-1998, 2007)
* Kiálts a szeretetért! (2005-2006)
* Abigél (2008)
* Szegény gazdagok (2010)

## Elektitaj dirigentitaj teatraĵoj 
* Porter: Csókolj meg, Katám! (1982)
* Auber: Fra Diavolo (1993)
* Andrew Lloyd Webber:
** Az Operaház Fantomja (2003)
** Jesus Christ Superstar (2010)
* Sherman-Stiles: Mary Poppins (2012)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* https://port.hu/adatlap/szemely/kocsak-tibor/person-25870

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj dirigentoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Roland Petit

**Roland PETIT** (Villemomble, Francio, 13-a de januaro 1924 - Ĝenevo, Svisio, 10a de julio 2011) estis franca dancisto, koregrafo, instruisto de baleto kaj direktoro de kompanio. Li estis disĉiplo de la lernejo de baleto de la Opero de Parizo (1933-1944), kreinto de la Baletoj de la Elizeaj Kampoj (1945-1947) kaj de la Baletoj de Parizo (1948-1956). Li reĝisoris kaj koregrafiis nombrajn spektaklojn por kino kaj televido, akiris kaj direktoris la Kazinon de Parizo (1970-1975) kaj fondis kaj direktis la Nacian Baleton de Marsejlo (1972-1998). Li estas konsiderata kiel unu de la plej grandaj reprezentantoj de la baleto de la dua duono de la 20a jarcento. 

## Baletoj
Dum sia kariero, Petit koregrafiis 176 verkojn, kiel la jenaj:
**Guernica* (1945)
**Les forains* (1945)
**Le jeune homme et la mort* (1946)
**Carmen* (1949)
**Ballabile* (1950)
**Le loup* (1953)
**The Lady in the Ice* (1953)
**Notre-Dame de Paris* (1965)
**Paradise Lost* (1967)
**Kraanerg* (1969)
**Pink Floyd Ballet* (1972 kaj poste)
**Roland Petit Ballet* (1973)
**Proust, ou Les intermittences du coeur* (1974)
*'' L'Arlésienne* (1974)
**Coppélia* (1975)
**La symphonie fantastique* (1975)
**Cyrano de Bergerac* (1978)
**Le fantôme de l’Opéra* (1980)
**Les amours de Frantz* (1981)
**The Four Seasons* (muziko de Antonio Vivaldi, 1984)
**The Blue Angel* (1985)
**Clavigo* (1999)
**Duke Ellington* (2001)
**Les chemins de la création'' (2004)

## Bibliografio
* Alexander Balcar, Knauers Ballett-Lexikon, Knauers, Munich 1958
* Sebsatián Gasch, Diccionario del Ballet y de la Danza, Argos, Barcelona 1955
* Horst Kögler, The Concise Oxford Dictionary of Ballet, Oxford, 1988
* Irène Lidova, Roland Petit, Laffont, París 1956

Kategorio:Francaj baletistoj
Kategorio:Francaj koreografoj
Kategorio:Baletaj koreografoj
Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Tibor Koncz

**Tibor Koncz** [konc], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Koncz Tibor** estas hungara komponisto, ŝlagromuzikisto, instrumentadisto. Lia unua edzino estis Kati Kovács (kantistino) ĝis 1974.

Tibor Koncz  naskiĝis la  en Debrecen.

## Biografio 
Tibor Koncz akiris geologian diplomon, tamen li interesiĝis pri la ŝlagroj. Li estis videbla unue en Hungara Televizio kiel muzikisto en 1965. En la sekva jaro li edziĝis al Kati Kovács, tial li ligiĝis ankaŭ muzike al la kantistino, eĉ tio ne ŝanĝiĝis depost la eksedziĝo. En 1969 li komencis komponadi ŝlagrojn. Li ŝlagro en 1972 atingis la unuan lokon en ŝlagrofestivalo, nature la kantisto estis Kovács. Post du jaroj ili atingis la unuan lokon en simila festivalo en Irlando. Ekde 1976 li komponadas ankaŭ filmajn muzikojn. En 1983 li denove edziĝis.

## Elektitaj ŝlagrokomponaĵoj 
* Add már, uram, az esőt! (1972)
* Mit tehet az ember egy eltört szerelemmel (1972)
* Nálad lenni újra jó lenne (1975)
* Ha legközelebb látlak (1977)

## Elektitaj filmaj komponaĵoj 
* A Kenguru (1976)
* Szerelem száz háton (1984)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* https://www.discogs.com/artist/445613-Tibor-Koncz

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ŝlagrokomponistoj
Kategorio:Hungaraj instrumentadistoj
Amaliendorf-Aalfang

**Amaliendorf-Aalfang** estas komunumo de Aŭstrio. Ĝi apartenas al la federacia lando Malsupra Aŭstrio kaj al la distrikto Gmünd. La komunumo situas en la nordokcidenta parto de la federacia lando kaj estas parto de la historia regiono *Waldviertel*  (arbara regiono). Komence de la jaro  en la komunumo vivis  loĝantoj. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Distrikto Gmünd
Massy TGV (stacidomo)

**Massy TGV** estas franca stacidomo sur linio Paris-Montparnasse - , situanta en  Massy, en departemento Essonne, regiono Francilio.

Ĝi estis malfermita la  de Société nationale des chemins de fer français (SNCF) kaj estas priservata de trajnoj de TGV.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Paris-Montparnasse - Monts (LGV) (431000).

## Interkonektoj 
*    ('''')

## Vidu ankaŭ 
* Massy (Essonne)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Essonne
Kategorio:Massy (Essonne)
Gyula Babos

**Gyula Babos** [djula baboŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Babos Gyula** estis hungara ĵazgitaristo, altlerneja instruisto.

Gyula Babos  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Gyula Babos komence lernis violonadon kaj pianadon, sed li aĝis 15, kiam li estis gitaristo en amatora orkestro. En 1966 li atingis la unuan lokon en ĵazkonkurso de Hungara Radio. En la sekvaj jaroj li estis ano en pluraj ĵaz- aŭ ŝlagrorkestroj. Li fondis la unuan muzikgrupon en 1979. En 1977 li ekinstruis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt, tiel, ke li ne maturiĝis kaj ne havis diplomon. En 1988 aperis lia unua muzikdisko. Tiutempe li jam gitaris kun ankaŭ eksterlandaj muzikistoj, ekzemple kun Frank Zappa, James Moody, Tony Scott. Li ricevis 5 premiojn inter 1991-2017. Lia edzino estis Klári Katona.

## Elektitaj disĉiploj 
* Roland Balogh
* Gábor Gadó
* Péter Lukács

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun fotoj
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĵazgitaristoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Mail Call

***Mail Call*** estas usona desegnofilma serio. Ĝin kreis, verkis R. Lee Ermey, kiu ankaŭ kontribuas la programon ofte per sia voĉo. La serion ekelsendis la televida kanalo History en 2002.

Kategorio:Aperis en 2002
Kategorio:Usonaj animaciaj televidserioj
Kategorio:Anglalingvaj televidaj programoj
Kategorio:Milita historio de Usono
Kategorio:Televidaj serioj aperintaj en 2000-2009
Preĝejo Sankta Floriano (Budapeŝto)

La **preĝejo Sankta Floriano** estas grek-katolika historia monumento en Hungario, en Budapeŝto, en urboparto Buda.

## Historio 
Bavara enmigranto konstruis simplan hospitalan katolikan kapelon omaĝe al Sankta Floriano inter 1750-1753. En la sekvaj jaroj la vizitantoj pliiĝis, tial li trakonstruigis pli granda ekde 1759. Intertempe la bavaro mortis, li estis entombigita en la kapelo. La pli granda kapelo pretiĝis en la sekva jaro. En 1785 la reĝo deklaris la apudan civilan hospitalon milita hospitalo, eĉ baldaŭ ĝi estis kazerno. En 1856 oni konstruis novan turpinton, tamen pro la kazerno la katolikoj ne vizitis la kapelon. En 1920 la eklezio transdonis ĝin al la grekokatolikoj kaj ili restaŭris ĝin en 1924 kaj la originaj barokaj mebloj estis forigitaj. Pro la kontraŭinundaj laboroj la ternivelo estis pli alta sur la strato, tial en 1936 la konstruaĵo estis suprenlevita 140 centimetrojn fare de Lajos Fridrich (arkitekto). Poste oni faris la necesajn renovigajn laborojn. En 1945 malgranda, inter 1989 - 2003 plenaj restaŭradaj laboroj okazis. Intertempe en 1987 la sakristio estis pligrandigita.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola laŭ trotuaro ĉe malgranda parko. Kruco 3 metrojn alta estas videbla en la parko. La fasado estas simetria, la turo altiĝas kaj reliefas meze. En la fasado en niĉoj estas videblaj statuoj ekzemple pri Sankta Floriano. Malantaŭ la turo situas la navo, poste la duonronda absido, fine la rektangula sakristio.

Kermeso okazas en la 4-an de majo, sed plej ofte en la dua dimanĉo de majo.

## Fontoj 
* http://www.gorogkatbuda.hu/templomtortenete.html
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Budapeŝto
Budapeŝto
Budapeŝto
Janovka

**Janovka** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Velký Šenov en distrikto Děčín. Ĝi etendiĝas proksimume 2,5&nbsp;km sudoriente de Velký Šenov. Estas ĉi tie registritaj 14 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Janovka situas en katastra teritorio **Staré Hraběcí** kun areo 3,22&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1786. Ĝis la jaro 1946 la vilaĝo portis nomon *Johannesberg*.

## Loĝantaro 
Kategorio:Velký Šenov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Děčín
Kategorio:Setlejoj en Ŝluknova montetaro
Votivkirche (Vieno)

**Votivkirche** () estas preĝejo en Alsergrund de Vieno (Aŭstrio).

## Historio 
### Atenco 
Temas pri la promeso, ligita al saviĝo de la imperiestro Francisko Jozefo la 1-a de la atenco okazinta la . En tiu tago la 23-jaran imperiestron promenantan kun sia oficiro ĉirkaŭ palaco Hofburgo, atakis la 21-jara hungara naciisto, tajloro János Libényi. Li alkuris de malantaŭe kaj ponardis la imperiestron, eniginte longan tranĉilon en lian kolon. La dika ora brodaĵo, kovrinta la altan kolumon de la imperiestra jako, savis lin de neevitebla morto, sed la vundo sangis multege kaj vivminaco estis pli ol reala.
La akompana oficiro kaj hazarda preterpasanto kaptis la teroriston, kiu baldaŭ estis forkondukita de polico, kriante: “Vivu Kossuth!” Laŭdire la imperiestro insistis, ke oni traktu la hungaron honeste kaj post ties antaŭvidebla ekzekuto eĉ donis etan pension al lia patrino.

### Konstruado 
Post tio la imperiestra frato, arkiduko Ferdinand Maximilian alvokis loĝantaron de la imperio kolekti monon por konstrui la preĝejon honore al tiu mirakla saviĝo. La kampanjon partoprenis 300 mil homoj, danke al kio aperis 99 metrojn alta preĝejo, kiu cedas tiukampe nur al la Katedralo de Sankta Stefano. 

La konstruado komenciĝis en 1856 kaj la sakrado okazis la , je la tago de la arĝenta geedziĝofesto de la imperiestro kaj lia edzino Elizabeto pli konata kiel *Sisi*.

La 26-jara arkitekto Heinrich von Ferstel elektis la novgotikan stilon, pro kio la preĝejo similas al la francaj gotikaj katedraloj. Tiutempe la urbomuro ankoraŭ ekzistis, do la preĝejo estis inter la unuaj konstruaĵoj lokitaj sur la Ringostrato. 
La paroĥanoj mankis, do la imponan kolosaĵon vizitis ĉefe soldatoj el apudaj garnizonoj, speciale multiĝintaj post la Hungara revolucio en 1848.

Kiel materialon oni uzis sabloŝtonon, kio necesigas ĉiaman renovigadon kaj atentan prizorgadon. Tamen ĝi travivis jam pli ol 150 jarojn, estis restaŭrita post damaĝoj de la Dua mondmilito kaj eĉ ricevis sekvantojn forme de tre similaj Gedächtniskirche en Speyer (Germanio) kaj Sint-Petrus-en-Pauluskerk en Oostende (Belgio).

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
*  *(la impresoj de esperanto-vojaĝanto, 2016)*

## Referencoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Alsergrund
Sankta Petro
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1870-1879
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1879
Sovaĝbestoj

[eta|hochkant|[bruna urso en la francaj Pireneoj]]
[eta|hochkant|[bruna rato ]]
[eta|[alpa marmoto ]]
[eta|[griza ardeo ]]
[eta|[turfalko ]]

**Sovaĝbestoj** vivas ĝenerale en la sovaĝejo. Ili ne estas  male al la dombestoj  ne  aldomigitaj.

## La esprimo sovaĝbesto 
Sovaĝbesto estas  bestoj, kiuj ne estas malsovaĝigitaj kaj malsovaĝaj. 
Al la *sovaĝbestoj* apartenas en Eŭropo la grizaj anseroj, sed ankaŭ la kanadaj anseroj kaj la platbekaj anceroj.

Veraj sovaĝbestoj nur estas la Prĵevalski-ĉevaloj.

## Literaturo 
* Bernhard Kegel: *Tiere in der Stadt: eine Naturgeschichte*. DuMont, Köln 2013, ISBN 978-3-8321-9718-6.

## Vidu ankaŭ 
* Internacia Tago de Naturo
* Sovaĝbestoj de Kataro
* Sovaĝbestoj de Tanzanio
* Sovaĝiĝo

## Eksteraj ligiloj 
* Deutsche Wildtierstiftung
* Wildtierforschung im Nationalpark Bayerischer Wald
* Wildtier Schweiz
* Artenschutz Naturschutzbund Deutschland
* Wildtiermanagement am Beispiel Luchs Luchsprojekt Bayern
* Wildtiermanagement  waldwissen.net
* Mensch-Wildtier-Management Human-Wildlife Info e.V.