open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Chrást nad Sázavou

**Chrást nad Sázavou** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Týnec nad Sázavou en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas nordokcidente de Týnec nad Sázavou. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Prago – Vrané nad Vltavou – Čerčany/Dobříš. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Chrást nad Sázavou situas en katastra teritorio **Týnec nad Sázavou** kun areo 5,95&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Katarina

## Pluaj fotoj 

 Týnec nad Sázavou, Chrást nad Sázavou, church 2.jpg| Preĝejo de sankta Katarina
 Týnec nad Sázavou, Chrást nad Sázavou, underpass.jpg| Subveturejo sub fervojlinio Prago – Vrané nad Vltavou – Čerčany
 Týnec nad Sázavou, Chrást nad Sázavou, road to Jílové.jpg| Ŝoseo II/106 direkte al&nbsp;Jílové
 Týnec nad Sázavou, Chrást nad Sázavou, Sázava river.jpg| Rivero Sázava

Kategorio:Týnec nad Sázavou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Mysletice (Votice)

:*Estas ankaŭ Mysletice.*

**Mysletice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas sudoriente de Votice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 12 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Mysletice situas en katastra teritorio **Hostišov** kun areo 4,61&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1381.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Mysletice, hlavní cesta.jpg|Ĉefa ŝoseo
Mysletice, domy.jpg|Domoj
Mysletice (Votice), barák.jpg|Domo

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Čakovice (apartigilo)

Nomon **Čakovice** havas pluraj setlejoj:
* 1. Čakovice, urba kvartalo de Prago
** Čakovice (la unua burgodomo), pereinta nobela rezidejo en Prago 9
** Čakovice (kastelo), kastelo en Prago 9
* 2. Čakovice (Týnec nad Sázavou), ekde la 1-a de julio 2006 parto de urbo Týnec nad Sázavou en distrikto Benešov, ĝis junio  2006 parto de municipo Řehenice tiam en distrikto Prago-oriento
* 3. Čakovice (Štětí), parto de urbo Štětí en distrikto Litoměřice
* 4. Čakovice (Pelhřimov), parto de urbo Pelhřimov en distrikto Pelhřimov

## Rilataj artikoloj 
* Čakovičky
Cisarua

**Cisarua** estas distrikto en Kabupaten Bogor, Okcidenta Javo, Indonezio, kun loĝantaro de 127 096 homoj en 2020. Kontraste al la varmega klimato en Ĝakarto, Cisarua estas malvarmeta areo ĉar ĝi estas laŭflankita de du montoj, nome Monto Gede-Pangrango en la sudo kaj la montoj Jonggol en la nordo. Tial Cisarua estis jam la plej ŝatata feriejo por nederlandanoj dum la epoko de Nederlanda Hindio. Dum la nederlanda kolonia periodo, tiu areo estis nomita "*Tjisaroea*". Ĉi tiu kutimo estas daŭrigita ĝis hodiaŭ fare de loĝantoj de Jabodetabek, la aglomeraĵo ĉirkaŭ Ĝakarto, kaj ĝia ĉirkaŭaĵo. 

## Geografio 
Cisarua Distrikto limas al jenaj distriktoj:

Distrikto Cisarua estas dividita en subdistriktoj kiuj konsistas el 10 vilaĝoj, de kiu Cisarua estas une el la 10 vilaĝoj.

## Publika transporto 
* F02A : Sukasari-Cisarua PP
* F02B : Sukasari-Cibedug PP

## Turismo 
### Araba influo 
Cisarua ankaŭ altiras multajn turistojn de la Proksima Oriento, inkluzive de Sauda Arabio, pro similaj kialoj kiel azilpetantoj. Pro la granda nombro da arabaj enmigrintoj kaj turistoj, ĉi tiu distrikto ofte estas referita kiel "Araba Vilaĝo" .

Cisarua estas konata pro ĝia relative alta nombro da loĝantoj el la Proksima Oriento kaj la uzo de la araba lingvo kaj havas sufiĉe grandan nombron de azilpetantoj kaj rifuĝintoj, aparte hazaroj de Afganio kaj Pakistano, same kiel rifuĝintoj de la afrika regiono, precipe el Sudano, Egiptio kaj Somalio. La kialo kial multaj azilpetantoj fuĝas ĉi tien estas pro la relative malvarmetaj temperaturoj, same kiel ĝia situo proksime al la UNHCR-oficejo en la ĉefurbo Ĝakarto, kiu situas proksimume 72 kilometrojn norde de la vilaĝo.

### Vidindaĵoj 
Altiroj ĉirkaŭ ĉi tiu areo inkludas Safari-parkon, vulkanan lagon Telaga Warna, Melrimba ĝardeno Puncak, la naturturisma parko de Monto Pancar kaj sude de la montpasejo la botanikan ĝardenon en Cibodas.

Proksime de tiu sub-distrikto ekzistas fama pinta montopasejo *Puncak Pass*, kiun oni pasas se oni vojaĝas de Bogor al Bandung. La plej alta pinto troviĝas je alteco de 1500 m.  Ĉirkaŭ la vojo al la pasejo Puncak estas vilaoj kaj gastejoj, same kiel fama heredaĵo-hotelo konata kiel "*Puncak Pass*", kiu estis konstruita en 1928. De la pasejo eblas promeni al Telaga Warna , vulkana lago. 
centra|eta|800x800ra|Montpasejo Puncak, Indonezio
Krom la malvarmeta klimato, Cisarua havas ankaŭ alian altiron, en la regiono, nome en Parahyangan kaj proksime de Bandung, ekzistas vastaj kafo- kaj teo-kultivejoj.  
centra|eta|800x800ra|Teo-kultivejoj en la regiono de la Puncak montpasejo

## Esperanto 
En Cisarua okazis de la 9-a ĝis la 16-a de aŭgusto 2025 la Internacia Junulara Kongreso (IJK) de Tutmonda Esperantista Junulara Organizo (TEJO).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
(eo) Retejo de TEJO pri la IJK 2025 en Cisarua
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Indonezio
Kategorio:Javo
Kategorio:Esperanto en Indonezio
Kategorio:Feriejoj en Indonezio
Jawa

:*Eble vi serĉas Javo.*
thumb|Jawa 50/555, Jawa 100/587, Jawa 125/112, Jawa 660/Sportard, Jawa 650/Classic (2011)
**Jawa** estas la plej malnova funkcianta ĉeĥoslovaka firmao okupiĝanta per produtado de motorcikloj jam ekde la jaro 
1929. La nomo de firmao estiĝis per kunmetado de la nomo de fondinto František 
**Ja**neček, kiu aĉetis licencon por produktado de motorcikloj **Wa**nderer. La plej konata modelo estis 250 Pérák kaj en la 1970-aj jaroj 350 Californian. Nuntempe la firmao oficiale nomiĝas Jawa Moto spol. s.r.o. kaj ĝi havas sidejon en Týnec nad Sázavou en Brodce, ĝia posedanto estas entreprenisto inĝ. Jiří Gerle. Plu ekzistas firmao Jawa Divišov, kiu okupiĝas per produktado rapidvojaj motorciklaj specialoj kaj ĝi havas sidejon en Divišov.

Jawa 350 pérák (1953).jpg|Jawa 350 Pérák
2007-07-15 Jawa 350 IMG 3096.jpg|Jawa 350/354 Kývačka
Classic Show Brno 2011 (043).jpg|Jawa 350/362 Californian
Jawa 350 red l TCE.jpg|Jawa 350/634 (1973-1984)
Jawa 350 Twin Sport z 1988 roku.jpg|Jawa 350/638 Twin Sport (1984-1994)

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Jawa.eu – JAWA Moto s.r.o. (Oficiální stránky výrobce)


Kategorio:Ĉeĥaj produktantoj de motorcikloj
Kategorio:Ĉeĥaj aŭtomobilfabrikoj
Kategorio:Firmaoj en distrikto Benešov
Kategorio:Industrio en Mezbohemia regiono
Sfera Belvedero

**Sfera Belvedero de Balatonboglár** (origine hungare: *Gömbkilátó*) estas simbolo de Balatonboglár, ankaŭ la plej alta punkto de la urbo.

## Historio 
La 15 metrojn diametra konstruaĵo, kiu situas sur iama vulkano proksimume 60 metrojn super la nivelo de Balatono ofertas belvidon al la lago. Tiu monto estis senarbara dum la frua 20-a jarcento, baldaŭ oni plantis arbidojn, eĉ oni konstruis lignan elvidturon. Ĝi funkciis ĝis la 1960-aj jaroj.

Mem la aluminia belvedero estis konstruita jam en la 1950-aj jaroj en Székesfehérvár kaj ĝi estis prezentita en Tutmonda ekspozicio (1958) en Bruselo, poste en foiro de Budapeŝto, fine ĝi estis portita al Balatonboglár en la 1960-aj jaroj. La belvedero oficiale prenis la nomon János Xántus en la 1960-aj jaroj. Renovigaj laboroj okazis en la 1980-aj kaj 2010-aj jaroj. La sfera turo estis deklarita historia monumento en 2009. Iam oni metis ornamlumojn sur la konstruaĵon.

La belvedero estas videbla tage-nokte ankaŭ el la kontraŭa bordo de la lago.

## Eksteraj ligiloj 
## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Kategorio:Belvederoj en Hungario
Kategorio:Balatonboglár
Reduktita movebleco

**Reduktita aŭ Malgranda movebleco** priskribas la staton de individuo, kies kapablo moviĝi estas limigita pro diversaj faktoroj, kiel aĝo, fizika handikapo (sensoraj aŭ movaj limigoj, kiuj povas esti konstantaj aŭ portempaj), aŭ mensaj malfacilaĵoj. Tiaj individuoj ofte bezonas specialan atenton kaj adaptitajn aranĝojn en sia medio por faciligi ilian ĉiutagan vivon kaj antaŭenigi ilian sendependecon. 

Artikolo 3, ero IX, de la brazila Leĝo 13.146 de 2015 - Statuto de Handikapuloj - antaŭvidas la koncepton de "persono kun reduktita movebleco: tiu, kiu havas, ial ajn, malfacilaĵon moviĝi, ĉu permanenta aŭ portempa, generante efikan redukton de movebleco, fleksebleco, mova kunordigo aŭ percepto, inkluzive de maljunuloj, gravedaj virinoj, mamnutrantaj virinoj, homoj kun beboj, obezaj homoj". 

## En Brazilo 
Laŭ brazila leĝaro, persono kun reduktita movebleco estas iu kiu, ial ajn, havas malfacilaĵojn por moviĝi, konstante aŭ portempe, generante efikan redukton de movebleco, fleksebleco, mova kunordigo kaj percepto.

## Referencoj
Kategorio:Handikapoj
Moritz von Egidy

**Christoph Moritz von EGIDY** (naskiĝintoj la  en Majenco, mortinta la  en Potsdam) estis germana oficiro (antaŭe de Prusujo, poste de Saksujo: en 1889 subkolonelo. 

Liaj verkoj »Ernste Gedanken« (Leipzig 1890), »Weiteres zu den Ernsten Gedanken« (Berlino 1890), »Das einige Christentum« (Berlino 1891), »Ernstes Wollen« (Berlino 1891) ja estas provo - baze de praktika-raciisma kristanismo - fari reformon kontraŭ dogmoj kaj kredoj. Ĝi tuj fifamigis por multaj la verkinton. De 1899 li laboradis por la periodaĵo »Ernstes Wollen«, kies eldonistoj estis Berline ekde 1899 Regine Deutsch kaj Heinrich Driesmans. Li fariĝis pacisto kaj eldonis la periodaĵon »Versöhnung«.

## Verkoj (elekto)
* *Weiteres zu den Ernsten Gedanken,* Berlino 1890
* *Ausbau der Ernsten Gedanken,* ok kajeroj, Berlino 1891
* *Bericht über die Pfingstversammlung,* Berlino 1891
* *Das einige Christentum,* Berlino 1891
* *Ernstes Wollen,* Berlino 1891

## Fonto
"Egidy" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 5. Leipzig 1906, p. 393

## Eksteraj ligiloj
*informoj pri la Egidy-oj ĉe dresdena urbo-leksikono
Petr Weiss

**Petr Weiss** (n. la 11-an de julio 1954 en Levoča) estas ĉeĥa seksologo (seksa psikologo), klinika psikologo kaj psikoterapiisto, loĝanta kaj laboranta en Prago. Li estas unu el la seksologoj ofte kontaktataj de la amaskomunikiloj. Li traktas seksajn misfunkciojn, deviojn, transseksecon, partnerrilatojn kaj psikoterapion. Petr Weiss asertas sian judan originon.

## Fonto 
* La unua versio de tiu teksto estas nur artikola ĝermo de tri frazoj surbaze de la unuaj tri frazoj de la koncerna ĉeĥa artikolo laŭ la stato de la 28-a de novembro 2024.

Kategorio:Ĉeĥaj psikologoj
Gustav Fischer

**Wilhelm Gustav Eduard FISCHER** (naskiĝinta la  en Buttstädt, mortinta la  en Jena) estis germana politikscienculo kaj ekonomikisto kaj deputito ĉe Nacia Asembleo (Germanio 1848).

## Vivo 
Post hejma eduksto, Fischer frekventis la Vilhelmo-Ernesto-gimnazion en Vajmaro. Inter 1822 kaj 1825 studis li jursciencon, ŝtatsciencojn kaj historion ĉe la universitato de Jena. Tie li aniĝis al la studenta korporacio *Jenaische Burschenschaft*. Intertempe li doktoriĝis en Göttingen en 1830. En 1834 fariĝis li profesoro pri ŝtatsciencoj; en 1848 li aranĝis kun aliaj la altlernejan ŝtatsciencan instituton. Kun aliaj fondis li la Societon pri Turingia Historio.

Dum la Revolucio de 1848/49, Fischer reprezentis la balot-distrikton de Saksio-Vajmaro-Eisenach. en la Paŭlo-kirko de Frankfurto ĉe Majno. Apartenis li la frakcion *Casino* anante ĉe la Realigkomisiono kaj la Komitato pri procedura regularo (ĉi-laste li estis eĉ vicprezidanto). En junio 1849 li membris je Gotaa Postparlamento. En 1850 li membris je Erfurta Unuigparlamento.

## Verkoj (elekto) 
* *Über die Einrichtung staatswissenschaftlicher Seminarien auf deutschen Universitäten nebst einem Bericht über das staatswissenschaftliche Seminar zu Jena*, 1857

## Literaturo 
* Jochen Lengemann: *Das Deutsche Parlament (Erfurter Unionsparlament) von 1850. Ein Handbuch: Mitglieder, Amtsträger, Lebensdaten, Fraktionen* (=Veröffentlichungen der Historischen Kommission für Thüringen, Große Reihe 6). Urban & Fischer, München 2000, ISBN 3-437-31128-X, p. 137
* Peter Kaupp: *Burschenschafter in der Paulskirche.* Broschüre der Gesellschaft für burschenschaftliche Geschichtsforschung, 1999
* Helge Dvorak (eld.): *Biographisches Handbuch der Deutschen Burschenschaft, Teil I: Politiker*, Heidelberg, vol. 1/1996, vol. 2 1999, vol. 3 1999.
* informoj ĉe parlamenthistoria paĝaro

## Notoj 
Kategorio:Universitato de Jena
Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Germanaj juristoj
Kategorio:Germanaj historiistoj
Kategorio:Germanaj parlamentanoj
Bécourt

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Pas-de-Calais* (prononco [], Esperante: Kaleza Markolo), en la regiono *Norda Francio* aŭ *Hauts-de-France'' (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"), kaj proksimas al la historia regiono Franca Flandrio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Pas-de-Calais

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
Katinka Faragó

**Katerina FARAGÓ** (la 16an de decembro 1936, en Vieno – la 26an de novembro 2024, en Vaxholm, Stockholms län) estis sveda filma produktorino kaj vicreĝisoro . Dum multaj jaroj ŝi estis kolegino de Ingmar Bergman. Ŝi estis ankaŭ membro de la ĵurio ĉe la 43a Berlina Internacia Filmfestivalo .

## Filmaro (elekto) 
### Produktoro 
* 1984 – *Bakom jalusin*, reĝisoris Stig Björkman
* 1987 – *Hip hip hurra!*, reĝisoris Kjell Grede
* 1989 – *Kvinnorna på taket*, reĝisoris Carl-Gustaf Nykvist
* 1990 – *Blankt vapen*, reĝisoris Carl-Gustaf Nykvist
* 1990 – *Hjälten*, reĝisoris Agneta Fagerström-Olsson
* 1990 – *God afton, Herr Wallenberg*, reĝisoris Kjell Grede
* 1991 – *Önskas*, reĝisoris Lars Johansson
* 1992 – *Jönssonligan & den svarta diamanten*, reĝisoris Hans Åke Gabrielsson
* 1993 – *Sista dansen*, reĝisoris Colin Nutley
* 1995 – *Alfred*, reĝisoris Vilgot Sjöman 
* 1996 – *Juloratoriet*, reĝisoris Kjell-Åke Andersson
* 1997 – *Tic Tac*, reĝisoris Daniel Alfredson
* 2003 – *Kommer du med mig då*, reĝisoris Kjell Grede
* 2004 – *Populärmusik från Vittula*, reĝisoris Reza Bagher

### Produktadestro 
* 1976 – *En dåres försvarstal* (televidserio), reĝisoris Kjell Grede
* 1978 – *Höstsonaten*, reĝisoris Ingmar Bergman
* 1981 – *Sally och friheten*, reĝisoris Gunnel Lindblom
* 1982 – *Fanny och Alexander*, reĝisoris Ingmar Bergman
* 1986 – *Offret*, reĝisoris Andrej Tarkovskij

### Scenaro 
* 1954 – *Gud Fader och tattaren*, reĝisoris Hampe Faustman
* 1957 – *Det sjunde inseglet*, reĝisoris Ingmar Bergman
* 1958 – *Jazzgossen*, reĝisoris Hasse Ekman
* 1964 – *Älskande par*, reĝisoris Mai Zetterling
* 1964 – *491*, reĝisoris Vilgot Sjöman
* 1971 – *Utvandrarna*, reĝisoris Jan Troell
* 1975 – *Trollflöjten*, reĝisoris Ingmar Bergman

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Vienanoj
Kategorio:Mortintoj en 2024
Wilhelm von Polenz

**Wilhelm Christoph Wolf von POLENZ** (naskiĝinta la  en Obercunewalde, mortinta la  en Bautzen) estis germana juristo kaj verkisto. Edzigis lin en 1888 Beatrice Robinson (naskonta filon kaj du filinojn). 
## Vivo
Estante filo de saksa ĉambelano senjoro kaj klostra vokto de Marienthal (Ostritz) trapasis la abiturienta ekzameno en Dresdeno ĉe Vitzthum-gimnazio antaŭ ol unu jaron servi ĉe la dresdenaj gvardi-kavalerianoj. Tie li konatiĝis kun Moritz von Egidy kies edifaj verkoj tre influis lin. Laŭ patra volo studis li jursciencojn en Vroclavo, Berlino kaj Lepsiko; tamen referendariumadon Dresdene li interrompis en 1897 por tute dediĉi sin al verkado Berline. Ofte frekventis li literatur-salonojn, klubojn kaj rondojn de kritikaj intelektuloj (ekz. de *Ethischer Klub*) ekkononte multajn homojn (ekz. Gerhart Hauptmann Heinrich Hart, Julius Hart, Otto Erich Hartleben, Hermann Conradi). Post la patra morto li plejtempe troviĝis en Cunewalde. Post studvojaĝo je Usono en 1902 li verkis la soci- kaj kulturkritikan eseon *Das Land der Zukunft* (1903). 

Post apero de la ne tro aplaŭdita, aŭtobiografitrajta geedziĝromano *Sühne* (1890) kaj de du dramoj (*Heinrich von Kleist*, 1891; *Preußische Männer*, 1891), fururis en 1893 la romano *Der Pfarrer von Breitendorf*. Tie ĉi kiel ankaŭ en postantaj verkoj li enlaboris naturalismajn spertojn kaj konsilojn gajnitajn Berlino: la impresecon de Prusujo kun ekfloroj industria, scienca kaj teknika unuflanke kaj la socialaj problemoj aliflanke; la rezignon pri pli frua Bismarck-adorado kaj la okupiĝo pri verkoj de Émile Zola, Guy de Maupassant, Honoré de Balzac, Henrik Ibsen, Frank Wedekind, Ivan Turgenev kaj Lev Tolstoj, kiel ankaŭ pri skribaĵoj de Heinrich von Treitschke kaj August Bebel. 

Liaj plej gravaj romanoj estiĝis post reiro al Cunewalde, *Der Büttnerbauer* (1895). Je *Der Grabenhäger* (1897), *Thekla Lüdekind* (1900) kaj *Wurzellocker* (1902) legeblas pri sociaj ŝanĝadproblemoj de la kamparanoj. La centra motivo de Polenz treege senteblas en la verko *Büttnerbauer* kiu estis taksata la plej grava naturalisma verkita en la germana lingvo: kun rakonto de kontrasto inter agrikulturŝtata-laŭklasa tradiciaro kaj moderna-urba kapitalismo.

## Graveco
Apud Peter Rosegger kaj Gustav Frenssen estis Polenz elstarega reprezentanto de konservativa branĉo de naturalismaj aŭtoroj. Lia elstareco krei germanlingvan literaturan modernon eble estis subestimata post 1945, pro ofta esplorado pri antaŭa bonveniĝo de la Polenz-aĵoj fare de la ŝovinisma kulturmovado *Heimatkunst* kaj flego de hejmeca literaturo.

## Fonto
Rönisch, Siegfried: "Polenz, Wilhelm von" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 20 (2001), p. 598
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
*"Polenz, Wilhelm von" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 16. Leipzig 1908, p. 94-95 
*verkoj ĉe Zeno.org kun etbiografio

*verkoj ĉe Projekt-Gutenberg
*hejmpaĝo de lernejo *Polenzschule* en Cunewalde
General Lemos (stacidomo)

**General Lemos** estas fervoja stacio situanta en la urbo Campo de Mayo, distrikto San Miguel, Provinco Bonaero, Argentino. Ĝi ŝuldas sian nomon al la argentina militisto Juan Gregorio Lemos.

## Bildgalerio 

J30 761 Bf General Lemos, Einfsig.jpg|Trakoj
J30 752 Bf General Lemos. M.P.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Campo de Mayo
* San Miguel (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Campo de Mayo
Kategorio:San Miguel (Bonaero)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Phaenicophilidae

***Phaenicophilidae***, **Fenikofiledoj** aŭ **Hispaniolaj tanagroj** estas malgranda familio de paseroformaj birdoj. Laŭ nuna sistematiko ĝi enhavas 3 genrojn, ĉiuj el kiuj estas endemiaj en Hispaniolo. La familio estis difinita nur en 2015, antaŭe la genroj estis apartenigataj al Traŭpedoj (*Phaenicophilus*) kaj Paruliedoj (*Xenoligea*, *Microligea*).
La familio estas inkludita en la kontrola birdolisto administrata far Clements k. al. de jaro 2018.

## Genroj kaj specioj
IOC agnoskas la sekvajn genrojn kaj speciojn anoj de la familio:

## Referencoj 
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Campo de Mayo

**Campo de Mayo** estas urbo en la distrikto San Miguel, provinco Bonaero, Argentino, identigita kun la armea garnizono de la Argentina Armeo, kreita en 1901 laŭ instigo de kolonelo Pablo Riccheri.

La armea garnizono situas en la distrikto de San Miguel, limigita de Ŝoseo 9, Ŝoseo 8, Ŝoseo 202 kaj Camino de Cintura (RP4).

## Vidu ankaŭ 
* Campo de Mayo (stacidomo)
* General Lemos (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Metrovías

**Metrovías S.A.** estas argentina transportkompanio, koncesiulo de la metropola servo de pasaĝeroj de la Fervojo General Urquiza, la tiel nomita Linio Urquiza. Inter 1994 kaj 2021, ĝi rekte funkciigis la reton de la Metroo de Bonaero (kaj nerekte daŭre faras tion ĉar la nova koncesiulo, Emova, estas posedata fare de Metrovías mem kaj ĝia ĉefa grupo, Roggio S.A.).

centra|400ra|eta|Linio Urquiza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Organizaĵoj en Bonaero
Kategorio:Metroo de Bonaero
Emova

**Emova** estas argentina fervoja kompanio. Emova estas parto de la grupo de kompanioj Benito Roggio Transporte.

Ekde la , Emova estas la funkciigisto (koncesiulo) de la Metroo de Bonaero en la argentina ĉefurbo Bonaero, kaj la . La kontrakto por funkciado kaj prizorgado havas daŭron de 12 jaroj.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Organizaĵoj en Bonaero
Kategorio:Metroo de Bonaero
Zsuzsa Lőrincz

'*** [lOrinc ĵuĵa], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Lőrincz Zsuzsa,*' estis hungara arkivisto. Ŝiaj ambaŭ geedziĝaj nomoj estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Barna Péterné* kaj *Pethes Róbertné*, krome ŝi ofte uzis distingan majusklon kiel *B. Lőrincz Zsuzsa* [bE].

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en 1943 en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1950. Post la diplomo ŝi estis subarkivisto 2 jarojn en la Hungara Tutlanda Arkivo, inter 1952–1970 arkivisto, inter 1970–1980 ĉefarkivisto, krome estro de la lokaj komunistoj inter 1951–1962. Intertempe ŝi kandidatiĝis (CSc) en 1971 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝiaj ĉeftemoj estis la ĝenrala arkivado kaj la hungara 20-a jarcento. Ŝi edziĝis dufoje kaj naskis filinon en 1954 kaj filon en en 1961. Ŝi ricevis solan premion en 1956.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A Magyar Tanácsköztársaság levéltárügye.* (1959)
* *Adatok a Vatikán politikájához a magyar diplomáciai iratokban. 1939–1940.* (1966)
* *A Vatikán európai politikájának egyes kérdései, különös tekintettel a magyarországi kapcsolatokra a vatikáni magyar követjelentések nyomán.* (disertaĵo, 1969)
* *Az iktatási gyakorlat néhány tapasztalata az államigazgatási és vállalati szerveknél.* (1977)
* *Iratkezelési-irattárosi ismeretek.* (1986)
* *Az önálló magyar külügyi szervezet újjáalakításának kezdetei. 1919–1921.* (1994)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Campagne-lès-Hesdin

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Pas-de-Calais* (prononco [], Esperante: Kaleza Markolo), en la regiono *Norda Francio* aŭ *Hauts-de-France* (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"), kaj proksimas al la historia regiono Franca Flandrio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Pas-de-Calais

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala paĝo en la retejo *Facebook'' ()

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
San Pedrito (metroo de Bonaero)

**San Pedrito** estas stacio sur  de la Metroo de Bonaero, situanta en Bonaero.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* Emova ()

Kategorio:Stacioj de la metroo de Bonaero
Kategorio:Linio A de la metroo de Bonaero
Ferenc Maksay

**Ferenc Maksay** [makŝai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Maksay Ferenc Andor,** estis hungara arkivisto. Lia familia nomvarianto estis *Maksai*, lia nobela antaŭnomo estis *maksai*.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1935, poste li akiris pedagogian (1939) kaj filozofian (1940) diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány. Post la unua diplomo li praktikadis jaron en la universitata instituto, poste li estis asistanto (1940–1945), pli poste li instruis en alia instituto. Li estis arkivisto en la Hungara Tutlanda Arkivo (1949–1962), respektive ĉefarkivisto (1962–1976), sed ofte li havis taskojn ankaŭ en aliaj arkivoj. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1966, li doktoriĝis en 1977 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1948, en la sekva jaro filo naskiĝis. Li ricevis 3 premiojn inter 1956-1981.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A középkori Szatmár megye.* (ankaŭ disertaĵo, 1940)
* *A szászság megtelepülése.* (1941, 1999; germane: 1943)
* *Irányelvek az Országos Levéltár újkori gyűjteményébe tartozó iratok regesztázásához.* (kunaŭtoro, 1951)
* *Gutswirtschaft und Bauernlegen in Ungarn im XVI. Jahrhundert.* (1958)
* *Parasztság és majorgazdálkodás a XVI. századi Magyarországon.* (monografio kaj disertaĵo, 1958)
* *A levéltár és az agrártörténet.* (kunaŭtoro, 1963)
* *A magyar falu középkori településrendje.* (monografio kaj disertaĵo, 1971)
* *A dunántúli településrendszer a XVII–XVIII. század fordulójáig.* (1976)
* *„A sok nemes országa.”* (kunaŭtoro, 1984)
* *A Magyar Kamara levéltári hivatala.* (1995)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
György Rózsa (redaktoro)

**György Rózsa** [djordj rOĵa], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Rózsa György,** estis hungara redaktoro. Lia origina familia nomo estis *Rosenthal* [rozental] ĝis 1935.

György Rózsa naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
György Rózsa maturiĝis en gimnazio en 1927?. Inter 1930–1949 li estis ĵurnalisto, respektive redaktoro en gazetoj pri aŭtoj aŭ motorcikloj, poste li estis aŭ ĉefredaktoro, aŭ redaktoro, aŭ rubrikestro pri sportaŭtoj, same sportmotoroj. Li pensiuliĝis en 1985. Dum la aktiva periodo li estis aŭtoro de pluraj popularaj libroj pri aŭtoj kaj motorcikloj. Li edziĝis dufoje en 1937 kaj 1968. Kun lia dua edzino, kiu estis filino de Gyula Krúdy, estis la prizorganto de la Krúdy-heredaĵo. Li ricevis 2 premiojn en 1984 kaj 1987.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Versenyzők, versenymotorok.* (1957)
* *Motor, moped, robogó. Motoros vizsgaismeretek.* (kunaŭtoro, 1959; 3-a eldono: 1966)
* *Amit a gokartról tudni kell.* (1962)
* *Motoros ABC.* (1963)
* *Barátom a motorkerékpár.* (kunaŭtoro, 1975)
* *Forma 1. Magyarországon. Versenyek, versenyzők, versenynaptár.* (1986, ankaŭ angle kaj germane)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Moritz Seebeck

**Karl Julius Moritz SEEBECK** (naskiĝinta la  en Jena, mortinta samloke la ) estis germana instruisto, sekreta ŝtatkonsilisto, konsistoriano kaj kuratoro de la universitato de Jena. Kun aliaj fondis li la Societon pri Turingia Historio.

Estante filo de fizikisto li studis en Berlino ĉe la seminario de August Boeckh li staĝon faris ĉe la renoma berlina lernejo *Joachimsthaler Gymnasium*. En 1835 li vokiĝis lernejestrecon al Meiningen, por ke reformiĝu la edukada sistemo en la dukujo Saksio-Meiningen. Samtempe li deĵoris kiel instruisto de la tronheredanato Georgo, kiun li estis akompanonta al studoj je la Bonna universitato. Okaze de la princa konfirmacio en 1842, Seebeck nomumiĝis honora civitano de Meiningen. En 1846 li fariĝis vica konsistoriestro en Hildburghausen, pri kio li rezignis du jarojn poste por reiri al Meiningen. 

En 1848 li nomumiĝis potenc-komisiito por Saksio-Meiningen ene de la provizora Regna registaro en Frankfurto ĉe Majno: tie li gajnis multajn politikajn spertojn. En 1849 li fariĝis komisiito por la ŝtatoj de Turingio ĉe la administra konsilio en Berlino kaj sekreta ŝtatkonsilisto je Vajmaro. Post politikado estis li inter 1851 kaj 1877 kuratoro universitata en Jena. Li batalis por forta kaj ege sciencen orientita altlernejo. Honoran civitanecon ankaŭ en Jena li ricevis en 1858 pro multo da meritoj pri antaŭenigo kaj financa sekurigo de la universitato. En Jena oni nomis straton por li en la kvartalo Jerusalem, *Moritz-Seebeck-Straße*; ekde 1990 eĉ aleo nomiĝis por li, *Moritz-Seebeck-Allee*. 

Edzigis lin Ida Krauseneck; filo ilia estis la infanterigeneralo August von Seebeck. 
## Literaturo 
*Robert Eitner: "Seebeck, Moritz" - ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie* (ADB), vol. 33, Duncker & Humblot, Leipzig 1891, p. 560–564
* Gustav Richter: "Moritz Seebeck. Eine Gedächtnisrede, gehalten in der Rose zu Jena am 3. März 1986", che: *Zeitschrift des Vereins für thüringische Geschichte und Altertumskunde*, vol. 13 (5 N.F.), Jena 1887, p. 1–40.
* Stefan Gerber: *Universitätsverwaltung und Wissenschaftsorganisation im 19. Jahrhundert. Der Jenaer Pädagoge und Universitätskurator Moritz Seebeck.* Böhlau Verlag. Köln 2004. ISBN 3-412-12804-X.
* Kuratorium Meiningen (Hrsg.): *Lexikon zur Stadtgeschichte Meiningen.* Bielsteinverlag. Meiningen 2008. ISBN 978-3-9809504-4-2.
* Leni Arnold: *„Ein Kleinod, welches [...] einen höchst gewinnreichen Werth in sich schließt“. Der Generalbericht des Kurators Moritz Seebeck von 1854 zur Reorganisation der Universität Jena*. In: Werner Greiling / Hans-Werner Hahn (Hrsg.). *Tradition und Umbruch. Geschichte zwischen Wissenschaft, Kultur und Politik*. Hain-Verlag, Rudolstadt u.&nbsp;a. 2002, ISBN 3-89807-034-4, S. 85–120.

## Notoj 
Kategorio:Homoj rilataj al Jena
Kategorio:Homoj rilataj al Meiningen
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1805
Kategorio:Mortintoj en 1884
Kategorio:Universitato de Jena
Kategorio:Lernejestroj
Homa kondiĉo

La **homa kondiĉo** povas esti difinita kiel la karakterizaĵoj kaj ŝlosilaj eventoj de la homa vivo, inkluzive de naskiĝo, lernado, emocio, aspiroj, motivoj, moraleco, konfliktoj kaj morto. Temas pri tre larĝa temo kiu estis kaj daŭre estas pripensita kaj analizita el multaj perspektivoj, inkluzive de tiuj de arto, biologio, literaturo, filozofio, psikologio kaj religio.

Kiel literatura esprimo, "homa kondiĉo" estas tipe uzita en la kunteksto de ambiguaj temoj, kiel ekzemple la signifo de vivo, la signifo de ekzisto ĝenerale, aŭ moralaj zorgoj.

Ne estas malofte, ke homoj opinias, ke la esprimo "homa kondiĉo" rilatas al la stato de malriĉeco kaj malegaleco kaj aliaj praktikaj malfacilaĵoj kaj neperfektaĵoj en la homa vivo, sed tiaj problemoj estas nur supraĵaj manifestiĝoj kaj aspektoj de la homa kondiĉo. Multe malpli supraĵaj interpretoj de tio kion signifas la esprimo *homa kondiĉo* estas, ke ĝi rilatas al "la enigmo de kial ni homoj estas konkurencivaj kaj egoismaj, ne kunlaboraj kaj amaj", kaj "la temo de bono kaj malbono en nia konsisto", kaj eĉ 'la temo de kial ni estas kiel ni estas'. Tamen, la homa kondiĉo estas fakte multe, multe pli profunda afero ol eĉ ĉi tiuj lastaj interpretoj.

Kiel estas klarigita en *La Intervjuo* kaj en ĉiuj aliaj prezentoj de la biologo Jeremy Griffith, homoj iam vivis en nutrita-per-senkondiĉa-amo, kunlabora, sindonema kaj amema senkulpa stato, kiun la bonoboj, nome specio de simio, estas aktuale preskaŭ atingonta. Se oni trankile pensas pri ĉi tiu originale kunlabora, sindonema kaj amanta ŝtato kaj tiam pripensos kiom konkurencivaj, egoismaj kaj agresemaj homoj estas nun; la kontrasto inter la du statoj ne povus esti pli granda. Kaj se oni pensas pri tiu ekstrema kontrasto kaj tiam pensas pri la situacio, en kiu oni estis blokitaj dum proksimume 2 milionoj da jaroj, kiam oni ne povis klarigi onian tielnomitan "falon en malfavoro", la korupton de onia originale ĉio-sentema kaj ĉio-ama, senkulpa instinkta memo aŭ animo, tiam kiel profunde traŭmatitaj pro kulpo kaj honto devas estiĝi homoj dum tiu tempo. Certe, oni lernis bloki la hororon de ĉi tiu situacio el oniaj mensoj, sed tio estis la subesta psikologia malfacilaĵo kiun homoj eltenis. Do devi vivi kun ĉi tiu neeltenebla kaj neelteneble deprima kulpo kaj honto pro tio, ke ĝi detruis la magian mondon de la animo, estas tio, kio vere estas la homa kondiĉo.

La Libro "Libereco - la fino de la homa kondiĉo" (originala titolo: *Freedom - the end of the human condition*) de la aŭstralia biologo kaj verkisto Jeremy Griffith estas libere elŝutebla sur la retpaĝo jena

Ankaŭ en la verko "La infana raso" de la verkisto William Auld la temo de la homa kondiĉo estas pritraktata.

## En La infana raso
## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Søren Kierkegaard
* Eseoj (Montaigne)

Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Susanne Dagen

**Susanne DAGEN** (naskiĝinta en 1972 je Dresdeno) estas germana eldonistino, librovendistino kaj regiona politikistino de FWG. 

Lernis ŝi librovendadon en Dresdeno kaj Rostock. De 1995 ŝi tenadas, kune kun Michael Bormann, en la dresdena kvartalo Loschwitz la kulturdomon *BuchHaus Loschwitz*, de 2002 la eldonejon *edition buchhaus loschwitz*. Politikistante en la dresdena urba konsilio ŝi favoras novdekstrismajn poziciojn. 

Patrino ŝia estis arthistoriistino ĉe la Ŝtataj Artkolektoj je Dresdeno kaj galeriistino aktive en ŝtata artkomercado; patro lia estis kemiisto el Kroatio. Havas ŝi du filinojn vivante Dresdene. En marto 2018 ŝi vokiĝis en la estraranon de la fondaĵo *Desiderius-Erasmus-Stiftung* kiu apogas ideojn de Alternativo por Germanio (AfD). Ekde aŭgusto 2024 ŝi anis ĉe la dresdena urbokonsilia frakcio de AfD, sen eksmembriĝo ĉe FWG. 

Eldonas ŝi ĉiujare la kalendaron *Literarisches Dresden* kaj publikigas aferojn pri *poet in residence*. Grava serio de ŝia eldonejo titoliĝas *Exil*. Konata verkistino kun kiu ŝi flegas kontaktojn estas Monika Maron. Amikino de ŝi estas Ellen Kositza.

## Literaturo 
* Torsten Hoffmann: "Ästhetischer Dünger. Strategien neurechter Literaturpolitik", - ĉe: *Deutsche Vierteljahrsschrift für Literaturwissenschaft und Geistesgeschichte,* volumo 95, n-ro 2, 31.5.2021, ISSN 0012-0936, p. 219–254

## Eksteraj ligiloj 
* Susanne Dagen ĉe autorenwelt.de

*hejmpaĝo de la kulturdomo je Loschwitz
* "Der Fall Tellkamp" - dokumentada filmo de Andreas Gräfenstein, ZDF, 2022 (intervjuo kun Dagen de minuto 35:30)

## Notoj 
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Kategorio:Virinoj
Kategorio:Dresdeno
Kategorio:Germanaj politikistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1972 
Kategorio:Nova Dekstro (Eŭropo)
Naraŝino

**Naraŝino,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝuo, en regiono Kanto, en gubernio Ĉiba.
eta|maldekstre|

## Demografio 
Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun . En la fruaj 1970-aj jaroj ĝi iĝis urbego (pli granda, ol cent mil) laŭ la internacia klasifiko. La populacio pliiĝis rapide inter 1950 kaj 1990.

## Geografio 
Naraŝino situas laŭ Golfo de Tokio kaj de tien ĝi etendiĝas al altebenaĵo, tial estas granda diferenco en la altecoj. Funabaŝi troviĝas nur 5, Iĉikaŭa (Ĉiba) 11, gubernia sidejo Ĉiba 12, Macudo 16, Narita 28, ĉefurbo Tokio 42 kilometrojn aere https://www.thedistancenow.com/narashino_japan/narita_japan.

## Historio 
La areo ĉirkaŭ Naraŝino estis loĝita ekde la prahistorio. Arkeologoj trovis plurajn aĵojn, ilojn, tumulojn kaj multajn aliajn restaĵojn. En 1889 distrikto Ĉibo estis establita, sed la prospero komenciĝis pro alveno de la unua trajno. Proksima urbeto estis levita al urbstatuso en 1903. Militkaptita tendaro estis konstruita en 1904 pro la rusa-japana milito. Baldaŭ la japana armeo establis rekrutlernejon. Naraŝino naskiĝis en 1954 el pluraj urbetoj aŭ vilaĝoj.

## Ekonomio 
Naraŝino estas regiona komerca centro kaj naveda komunumo por la proksimaj Ĉiba kaj Tokio. Unu triono de la loĝantoj navedas al Tokio, 12% al Funabaŝi kaj 10% al ​​Ĉiba. La marborda areo estas industria zono kun peza industrio.

## Eduko 
En Naraŝino kampuso kaj instituto funkcias.

## Trafiko 
Naraŝino estas ligita fervoje kaj ĉefvoje al la regiono. 

## Klimato 
Naraŝino situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj, tiam tro granda neĝado ne okazas. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 1410 milimetrojn, en ĉiuj monatoj pluvas. 

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* rozĝardeno, kiu prezentas pli ol 6,000 individuajn florojn inter majo kaj oktobro

## Ĝemelurboj 
*  Usono, Alabamo, :en:Tuscaloosa, Alabama

Kategorio:Urboj de Japanio
Otto Dobenecker

**Otto DOBENECKER** (naskiĝinta la  en Kahla, mortinta la  en Jena) estis germana pedagogo, diplomatikisto kaj historiisto. Li membris ĉe Societo pri Turingia Historio.

## Vivo 
Frekventinte ĝis 1871 la Burĝan lernejon je Kahla, li venis kun la familianoj al Eisenberg. Tie li lernantis gimnazie kaj trapasis la abiturientan ekzamenon en 1880. Sekvis studoj ĉe la universitato de Jena pri historio, germanistiko, klasika filologio kaj franca lingvo. Lia plej influa profesoro estis Dietrich Schäfer. Doktoriĝo sukcesis en januaro 1883 post defendo de tezo pri la batalo ĉe Mühldorf (1322). Ŝtata ekzameno rajtiganta gimnazian instruadon okazis en decembro 1883. 

De 1886 estis li supera instruisto ĉe la Karla Aleksandra Gimnazio de Jena. En 1901 li ricevis pro meritoj la titolon de profesoro. En aprilo li eklernejestris kaj nomumiĝis poste kortega konsilisto. Retiriĝo estis en la 1924-a jaro. 

Dobenecker estis sekretario ĉe la *Societo pri Turingia Historio*, de 1902 vica prezidanto, post la morto de Eduard Rosenthal en 1926 eĉ prezidanto. Ĉefredaktis li la societajn publikigitaĵojn ankaŭ kaj gvidis la orgaonon "Zeitschrift für Thüringische Geschichte" inter 1891 kaj 1931. En 1931 li plene retiriĝis kaj fariĝis ties honora membro. 

En 1896 li fariĝis sekretario de la ĵus fondita Historia komisiono por Turingio.

## Esplorfokusoj 
Post finfaro de la disertaĵo, Schäfer sukcese varbis sian disĉiplon por helpi la seriegon *Regesta diplomatica necnon epistolaria historiae Thuringiae*. Celo de Dobenecker estis la kolekto de ĉiuj informoj pri la turingia historio. La unuopajn volumojn eldonis la klubo *Verein für Thüringische Geschichte und Altertumskunde* kaj presigis ilin ĉe la eldonejo de Gustav Fischer en Jena. Volumoj aperis inter 1896 kaj 1939. Ĝi ĝis hodiaŭ nomiĝas simple *der Dobenecker* kaj utiligatas eĉ nun. Ankaŭ la restantaj esploradoj de li temis pri Turingio. 
## Monografioj  
* *Regesta diplomatica necnon epistolaria historiae Thuringiae*, kvar volumoj, Jena 1896–1939 (interrete
* "Margarete von Hohenstaufen, die Stammutter der Wettiner. I (1236–1265)" - che: *Festschrift des Gymnasiums zur Erinnerung an die Erhebung des Herzogtums S.-Weimar zum Großherzogtum* (=Beilage zum Jahresberichte des Großh. Gymnasiums in Jena), Neuenhahn, Jena 1915 
* *Die Schlacht bei Mühldorf und über das Fragment einer österreichischen Chronik.* Verlag der Wagner’schen Universitäts-Buchhandlung, Innsbruck 1883   
## Literaturo 
* *Beiträge zur thüringischen und sächsischen Geschichte: Festschrift für Otto Dobenecker zum siebzigsten Geburtstage am 2. April 1929.* Gustav Fischer, Jena 1929
* Georg Mentz: "Nachruf Otto Dobenecker," ĉe: *Zeitschrift des Vereins für Thüringische Geschichte.* 33 (1939), . 1–6.
* Hans Tümmler: "Otto Dobenecker (1859–1938). Vater neuzeitlicher thüringischer Geschichtsforschung und bedeutender Schulmann", ĉe: *Zeitschrift des Vereins für Thüringische Geschichte,* 47 (1993), p. 9–15

## Eksteraj ligiloj 
* 
* libroj kaj eseoj de Dobenecker - che:  *Regesta Imperii*
*ligiloj ĉe DDB

## Notoj
Kategorio:Paleografio
Kategorio:Lernejestroj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1859
Kategorio:Mortintoj en 1938
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Humbert (Pas-de-Calais)

**Humbert** - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Pas-de-Calais* (prononco [], Esperante: Kaleza Markolo), en la regiono *Norda Francio* aŭ *Hauts-de-France* (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"), kaj proksimas al la historia regiono Franca Flandrio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Pas-de-Calais

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
Edgar Maass

**Edgar W. A. MAASS** (naskiĝinta la  en Hamburgo, mortinta la  en Paterson, Nov-Ĵerzejo) estis germana kemiisto kiu famiĝis danke al romanoj pri la Unua Mondmilito kaj historiaj/biografiaj romanoj. Fratoj liaj estis la verkistoj  Waldemar Maass kaj Joachim Maass.

## Vivo 
Estante filo de komercisto li soldatis, post trapaso de la abiturienta ekzameno, dum al Unua mondmilito; poste studis li medicinon ĉe la universitato de Rostock kaj doktoriĝis en 1921 post defendo de la tezo *Die elektrolytische Behandlung der Gonorrhoe des Mannes nach dem Verfahren von Charles Russ*. Sekvis studo de kemio ĉe la universitato de Hanovro kaj la Teknologia Universitato Munkeno. Finekzameniĝo pri kemio sukcesis en 1921; tiam titoliĝis li eke inĝeniero-doktoro. Post laborado kemiista en Munkeno kaj Lepsiko kaj poste, inter 1926 kaj 1934 en Usono, li profesie aktivis kiel verkisto ekde meze de la 1930-aj jaroj; skribis li ekz. la romanon *Verdun* (1936). Tiutempe li anis kun sia frato kaj Martin Beheim-Schwarzbach, Friedo Lampe kaj Wilhelm Emanuel Süskind ĉe rondo en la domo de la berlina kuracisto kaj mecenato Lothar Luft.

En 1938 elmigris li por ĉiam Usonon. Sekve li verkis multajn romanojn pri historiaj/biografiaj intrigoj, ekz. *Das große Feuer* (1939) pri la hamburga incendio de majo 1842, *Der Arzt der Königin* (1950), *Kaiserliche Venus* (1952). Verkoj liaj ĝuis multajn tradukojn, ekz. danen, anglen, italen, nederlanden, hispanen, ĉeĥen.

## Aliaj verkoj 
* *Novemberschlacht*, Oldenburg 1935
* *Der Auftrag*, Erzählung, Oldenburg 1936
* *Werdelust*, Berlin 1937
* *Im Nebel der Zeit*, Berlin 1938
* *Lessing*, Stuttgart 1938
* *Das große Feuer*, Berlin 1939
* *Der Traum Philipps des Zweiten*, Gütersloh 1954
* *Don Pedro und der Teufel. Ein Roman aus der Zeit des untergehenden Rittertums*, Hamburg 1954
* *Der Fall Daubray*, Hamburg 1957
* *Eine Dame von Rang*, Hamburg 1965 (postmorte)

## Literaturo 
*"Maass, Edgar" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 15 (1987), p. 597-598
* Christiaan Janssen: *Abgrenzung und Anpassung: deutsche Kultur zwischen 1930 und 1945 im Spiegel der Referatenorgane „Det Duitse Boek“ und „De Wegschaal“*. 2003, ISBN 3-8309-1335-4, p. 129, 131, 141 kaj 142 (eltiraĵoj guglolibraj)
* *Meyers Großes Personenlexikon*, Mannheim 1968, p. 832
* *Bertelsmann Universallexikon*, volumo 11, Gütersloh 1990, p. 140

## Eksteraj ligiloj 
* 
* mortanonco
*ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Elmigrintoj
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1896
Kategorio:Mortintoj en 1964
Kategorio:Naskiĝintoj en Hamburgo
Plaza de Mayo (metroo de Bonaero)

**Plaza de Mayo** estas stacio sur  de la Metroo de Bonaero, situanta en Bonaero.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Bonaero
* Placo Majo

## Eksteraj ligiloj 
* Emova ()

Kategorio:Stacioj de la metroo de Bonaero
Kategorio:Linio A de la metroo de Bonaero
Otradovice (Votice)

**Otradovice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Votice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2,5 km oriente de Votice kaj proksimume 2&nbsp;km sudokcidente de samnomata vilaĝo Otradovice, kiu estas konsisto de municipo Jankov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 14 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Sudokcidente de la domaro fontas rivereto Chotýšanka, kiu estas maldekstraflanka alfluanto de rivero Blanice.

Otradovice situas en katastra teritorio **Budenín** kun areo 7,59&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1378.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Otradovice (Votice), roubenka.jpg|Otradovice
Otradovice, domy.jpg|Otradovice
Otradovice, zatáčka.jpg|Otradovice

Kategorio:Votice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Otradovice

Nomon **Otradovice** havas pluraj setlejoj:
* Otradovice (Jankov), parto de municipo Jankov en distrikto Benešov
* Otradovice (Votice), parto de urbo Votice en distrikto Benešov
* Otradovice (Skorkov), parto de municipo Skorkov en distrikto Mladá Boleslav

## Rilataj artikoloj 
* Adam Václav Michna z Otradovic
Otradovice (Jankov)

**Otradovice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Jankov en distrikto Benešov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 20 adresoj. Ĝi troviĝas proksimume 2 km okcidente de Jankov. Ĝi estas markata kiel Jankovské Otradovice, ĉar en najbareco, proksimume 2 km sudokcidente, troviĝas ankaŭ vilaĝo, kiu ankaŭ nomiĝas Otradovice kaj ĝi estas konsisto de urbo Votice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Otradovice situas en katastra teritorio **Jankov** kun areo 9,06&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1385.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Otradovice (Jankov) (1.).jpg|Kapeleto

Kategorio:Jankov (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Ferenc Horváth (aktoro)

**Ferenc Horváth** [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth Ferenc,** estis hungara aktoro, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Horvát*.

Ferenc Horváth naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
Ferenc Horváth devenis el juda familio. Li akiris aktoran diplomon en Teatroarta Akademio de Budapeŝto en 1935. Post la diplomo li estis aktoro en pluraj teatroj, sed pro la kontraŭjudaj leĝoj ekde 1939 nur en juda teatro. Inter 1945–1949 li apartenis al la Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li fondis teatron. Inter 1952-1954 li instruis en la akademio, dum inter 1953–1970 li ludis en Teatro Madách. Li edziĝis en 1962 kaj ricevis premiojn inter 1955-1983.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Vintra Fabelo - malnova ŝafisto
** Somermeznokta sonĝo - Egeus
* Molière:
** La friponaĵoj de Skapeno - Leander
** Kleraj virinoj - Ariste
* Sofoklo: Reĝo Edipo - pastro
* Anton Ĉeĥov: Tri fratinoj - Fedotik Aleksej Petroviĉ
* Zsigmond Móricz - Mihály Fazekas: *Ludas Matyi* - titolrolo
* Carlo Goldoni: *A hazug* - Florindo
* Alfred de Musset: *Lorenzaccio* - kardinalo Cibo
* Marcel Aymé: *Nem az én fejem* - Maillard
* Agatha Christie: "Muskaptilo" - Paravicini

## Elektitaj filmaj roloj 
* *Tűz* (1948)
* *Rokonok* (1954)
* Budapeŝta printempo (filmo) (1955)
* ''Filoj de l' ŝtonkora homo* (1964)
* *Rózsa Sándor'' (1971; televida serio)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Max Verstappen

**Max Emilian VERSTAPPEN** (naskiĝis la 30-an de septembro 1997, en Haselto, Belgio) estas nederlanda - belga  vetkurŝoforo kiu konkuras en Formulo 1 pri Red Bull Racing. Li venkis en la ĉampioneco de ŝoforoj 4 fojojn, en 2021, 2022, 2023 kaj 2024. Kiam li debutis en la aŭstralia Grandpremio de 2015, li estis 17 jarojn kaj 166 tagojn maljuna, tiel iĝante la plej juna ŝoforo en la historio de la sporto . Li estas la filo de iama F1-ŝoforo Jos Verstappen .

## Vidu ankaŭ 
* Formulo Unu
* Juan Manuel Fangio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Aŭtosportistoj
Ferenc Horváth (aktoro, 1939)

**Ferenc Horváth** [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horváth Ferenc,** estas hungara aktoro.

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris aktoran diplomon en aktorlernejo de Tibor Hegedűs en 1959, sed pli frue jam ekde 1958 li apartenis al sindikata teatreto. En 1961 li subskribis kontrakton kun la Ŝtata Teatro Déryné (konata ankaŭ Vilaĝteatro). De 1978 ĝis sia emeritiĝo li estis membro de la laŭleĝa posteulo *Népszínház*.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Romeo kaj Julieta - Montague
** La Venecia Komercisto - maljuna Gobbó
* Anton Ĉeĥov:
** Mevoj - Pjotr Nikolajeviĉ
** Tri fratinoj - Ferapont
* Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais: Geedziĝo de Figaro - Du Marek
* Friedrich Dürrenmatt: Vizito de la maljuna damo - kuracisto
* Ferenc Molnár:
** La knaboj de Paŭlostrato - Boka
** Liliom - D-ro Reich
* Sándor Bródy: La instruistino - nobela juĝisto
* Imre Kálmán: Grafino Marica - Lajcsi

## Elektitaj filmaj roloj 
* *Szomszédok* (1988; televida serio) – pasaĝero en flugmaŝino
* *Kisváros* (1997; televida serio)
* *A temetetlen halott* (2004; televida filmo)

## Fontoj 
* biografio hungare
* nemzeti névtér

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Marconnelle

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas komunumo de Francio (estas planoj ke ekde 2025 ĝi estos parto de nova, pli larĝa komunumo *Hesdin-la-Forêt*). Ĝi situas en la departemento *Pas-de-Calais* (prononco [], Esperante: Kaleza Markolo), en la regiono *Norda Francio* aŭ *Hauts-de-France'' (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio"), kaj proksimas al la historia regiono Franca Flandrio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montreuil kaj al la kantono . 

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Pas-de-Calais

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais