open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Zemplínsky Branč

**Zemplínsky Branč,** hungare **Barancs** (baranĉ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
eta|dekstra|330ra|Zemplínsky Branč situas en la plej griza regiono

## Bazaj informoj 
* Areo: 7 km²
* Supermara alteco: 113 m
* Loĝantaro: 470
* Poŝtkodo: 076 02
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Zemplínsky Branč situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj, ĉefvojo Slovenské Nové Mesto-Trebišov preteriras. La lasta troviĝas 9 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1273 en formo *"Baranch"*. En 1831 kelkaj partoprenis en ribelo pri ĥolero. En 1910 loĝis en Barancs 1068 da homoj, (hungaroj en majoritato, slovakoj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Barancs apartenis al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Barancs rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zemplínsky Branč 443 da homoj, (400 slovakoj, 27 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* gotika katolika preĝejo, en 1756 plene trakonstruiĝis

## Famuloj 
En Zemplínsky Branč naskiĝis hungara advokato Tamás Isépy.

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Boťany

eta|dekstra|330px|Boťany situas en la plej griza regiono

**Boťany,** hungare **Battyán** (botjAn) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.

## Bazaj informoj 
* Areo: 20&nbsp;km²
* Supermara alteco: 103 m
* Loĝantaro: 1260
* Poŝtkodo: 076 43
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Boťany situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Latorica, laŭ la ukrainia landolimo, fine de mallonga sakovojo, ĉefvojo kaj fervojo Ĉop-Slovenské Nové Mesto preteriras. Kráľovský Chlmec troviĝas 9&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1332 en formo *"Bocian"*. En 1910 loĝis en Battyán 1064 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Battyán apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Királyhelmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. En 1924 inundo okazis. Inter 1938-1944 Battyán rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Boťany 1201 da homoj, (863 hungaroj, 112 slovakoj, 216 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* novgotika katolika preĝejo de 1907

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Ordono

**Ordono** povas esti:
* la deviga instrukcio de estro al ties subuloj, ekzemple en armeo, polico, ... la ordonrifuzo estas leĝe persekutita;
* en komputiko: frazo programa indikanta agon plenumendan, vidu en komando; 
* en programlingvo, pli-malpli kompleta frazo, indikanta algoritman agon, vidu en ordono (programlingvo). 

## Vidu ankaŭ
* Ordono de la Diino
* Ordonombro
* Civila malobeo
* Dekreto
* La Dekalogo
* Tri leĝoj de robotiko

## Fontoj 
*
Biel (distrikto Trebišov)

**Biel** (hungare *Bély* (bEj)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
  
## Situo 
Biel situas sur ebenaĵo, laŭ hungara landolimo, laŭ rojo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Ĉop-Slovenské Nové Mesto. Kráľovský Chlmec troviĝas 8 km, Biel preskaŭ kontaktiĝas kun Čierna nad Tisou.
  
## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1214 en formo *"Beyle"*. En 1910 loĝis en Bély 1030 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bély apartenis al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bély rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Biel 1353 homoj, (1021 hungaroj, 315 slovakoj).
 
## Vidindaĵoj 
* novgotika preĝejo de 1854
* sonorilstablo de el la 19-a jarcento
* kastelo de 1781, en la 19-a j.c. pligrandiĝis, nuntempe neuzata, ruina

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Beno

[eta|[Isaak benas Jakobon - Pentraĵo de Govert Flinck, 1638, Rijksmuseum]]
[eta|Pozicio de la manoj kaj fingroj de [Koheno dum benado]]

**Beno** (de la latina vorto *benedicere*, "diri bonon al iu") estas la alvoko de dian favoron sur iun aŭ ion. En figura senco "beni" signifas ankaŭ favori iun aŭ ion aŭ senti dankon pro io.

La celo de beno estas la progresigo de bonŝanco kaj prospero aŭ la espero al protekto kaj konservo. La benado estas ligita kun gestoj, ekzemple lokigi la manojn, etendi la brakojn, krucosigno.

La hebrea vorto *barach* por "beni" aperas je la unua fojo en Gen 1,1: "Kaj Dio ilin benis, dirante: Fruktu kaj multiĝu, kaj plenigu la akvon en la maroj, kaj la birdoj multiĝu sur la tero".

## Proverboj 
Ekzistas pluraj (10, sed nur 3 pri malbeno) proverboj pri sanktulo en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* 

* 

* 

## Vidu ankaŭ 
* Urbi et orbi
* Malbeno
* Konsekro
* Benita akvo

## Fontoj 
* .
* "Etimologia Vortaro de Esperanto" fare de Ebbe Vilborg

## Referencoj 
Kategorio:Religio
Propono

**Propono** estas la prezentado de io al iu por ke li ĝin akceptu aŭ la ofero de io al iu por ke li ĝin ekzamenu aŭ uzu. Ekzemple oni povas proponi elekteblan personon, certan agadon aŭ planadon. La motivoj etendiĝas de altruismo ĝis prikalkulema egoismo.

## Vidu ankaŭ
* Konsento
* Ordono
* Decido

## Fontoj 
* .
* Creando una Propuesta de Valor Única

Kategorio: Sociologio
Inklino

**Inklino** povas esti
* Natura daŭra aŭ nedaŭra impulso de la animo al io aŭ iu, vidu ankaŭ emo, instinkto, tendenco, volonteco, la malo estas la devigo.
* matematika termino : angula koeficiento
Argolanda Golfo

eta|310px|dekstra|
La **Argolanda Golfo** () estas mallarĝa golfo ĉe la orienta bordo de la preskaŭinsulo Peloponezo en suda Grekio. Ĝi konektiĝas kun la Egea maro. La plej granda insulo de la golfo estas *Spetses*. La golfo kaj sia insularo estas foje kombinita kun la Sarona Golfo kaj la Saronaj Insuloj, per la nocioj "Argo-Sarona Golfo" kaj "Argo-Saronaj Insuloj". La golfo ĉirkaŭiĝas per du administraj provincoj de Grekio, Arkadio kaj Argolando. La golfo estas pasata per pramŝipaj linioj inter Nafplio kaj Spetses respektive inter Hydra plus Spetses kaj Tyros kaj Leonidi.

La urboj borde de la golfo estas
* Tyros, sudokcidentre
* Leonidio, sudokcidente
* Astros, okcidente
* Miloj, nordokcidente
* Nea Kios, nordokcidente
* Nafplio, norde
* Tolo, norde
* Iria plaĝo, nordoriente
* Porto Ĥeli, sudoriente
* Spetses sur la samnoma insulo, sudoriente

Kategorio:Argolando
Kategorio:Golfoj
Kategorio:Mediteraneo
Volonteco

**Volonteco** estas la volo agi kompleze laŭ ies deziro.
Volonteco povas esti uzata en interligo kun

* libera, sendevigita decido de homo, vidu libera volo
* taskoj prenitaj sur sin libervole, vidu honorofico, volontulo kaj volontula laboro.

## Proverbo 
Ekzistas proverboj pri volonteco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:
* 
* 

## Fontoj 
* .

## Referencoj
Nafplio

**Nafplio**, ankaŭ **Nafplion** aŭ **Nauplion** (), dum la antikva epoko **Nauplia** (), estas havenurbo ĉe la preskaŭinsulo Peloponezo de Grekio. La urbo situas borde de la Argolanda Golfo. La urbo dum la jaro 2001 havis 16.900 loĝantojn kaj estas la ĉefurbo de la provinco Argolando. Inter la jaroj 1829 kaj 1834 Nafplio estis la provizora ĉefurbo de Grekio.

## Partneraj urboj 
* 20px Ottobrunn, Germanio
* 20px Royan, Francio

eta|240px|maldekstra|
eta|240px|maldekstra|

Dosiero:Nafplio große Moschee.jpg|
Dosiero:Nafplion_Greece.jpg|
Dosiero:Navplio Palamidi-Festung 1998.jpg|
Dosiero:Bourtzi Nafplion.JPG|
Dosiero:Nauplia Denkmal.jpg|
Dosiero:Nauplia Bahnhof 2.jpg|
Dosiero:Nauplia Kirche.jpg|
Dosiero:Nauplia Mole 2.jpg|

## Eksteraj ligiloj 
* virtuala promenado tra Nafplio en pluraj lingvoj
* angla paĝo pri Nafplio en la retejo de la provinco Argolando
* mapo de la urbo

Kategorio:Urboj de Grekio
Kategorio:Loĝlokoj de Argolando
Kategorio:Antikva Grekio
Kategorio:Havenurboj de Grekio
Kategorio:Eksa ĉefurbo
Renoir

[eta|100ra|dekstra|[Pierre-Auguste Renoir]]
**Renoir** estas la familia nomo de pluraj personoj:

* Léonard Renoir, trovita infano (Limoĝo, 1799-Parizo, 1874), ŝton-ĉizisto, patro de:
** Pierre-Auguste Renoir, (1841-1919), franca pentristo, patro de tri filoj:
*** Pierre Renoir (1885–1952), 1-a filo de Pierre-Auguste Renoir, franca aktoro, patro de:
**** Claude Renoir (1913-1993), filo de Pierre Renoir, foto-direktoro, patro de:
***** Jacques Renoir (1942), fotisto kaj reĝisoro.
***** Sophie Renoir (1965), franca aktorino.
*** Jean Renoir (1894-1979), 2-a filo de Pierre-Auguste Renoir, franca reĝisoro, patro de:
**** Alain Renoir (1921-2008), profesoro de literaturo kaj verkisto.
*** Claude Renoir (1901-1969), 3-a filo de Pierre-Auguste Renoir, ceramikisto.
* Marguerite Renoir, aŭ Marguerite Houllé-Renoir (1907-1987), kunulino de Jean Renoir, muntistino.
Félicien Baronnet

eta|220px|Kovrilpaĝo de Lingvaj anguloj, 1979
**Félicien BARONNET** estas franca esperantisto aktiva en Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) kaj Esperanto-vortaristo. Li naskiĝis en la urbo Ĉatoruso (Châteauroux) la 12an de januaro 1889 li forpasis en la urbo Le Pêchereau tute proksime de Argenton sur Creuse la 26an de junio 1983.

Baronnet redaktis la parton Franca-Esperanto de ''Dictionnaire Pratique d'Esperanto* (1959, 1974, 2000) kaj reviziis kaj korektis la malnetojn de *Plena Ilustrita Vortaro*, aperinta en 1970. En 1979 aperis liaj *Lingvaj anguloj* en la porjunulara periodaĵo de SAT *La Juna Penso'' libroforme en la serio "La juna penso - Suplemento"  kaj per nova eldono en 1990.

## Referencoj
Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Esperanto-vortaristoj
Teatro Colón

[eta|250ra|la "Teatro Colón" en [Bonaero]]
eta|250ra|Teatro Colón
eta|250ra|
La **Teatro Colón** (hispane por "Kolumba teatro") estas la plej konata teatrejo de Bonaero, Argentino.

La unua *Teatro Colón* en Bonaero malfermiĝis la 27-an de 1857 en la sudokcidenta angulo de la "Placo de Majo", ĉe kiu ankaŭ situas la rezidejo de la prezidento de Argentino. La konstruaĵo povis gastigi 2500 spektantojn, sed pli poste malkonstruiĝis kaj nun tiuloke situas la ĉefa sidejo de la nacia banko de Argentino.

La nuntempa *Teatro Colón* inter la "Placo Lavalle" kaj la "Avenuo 9-a de Julio" inter la jaroj 1889 kaj 1908 konstruiĝis gvide de la arkitektoj Francesco Tamburini, Angelo Ferrari, Victor Meano kaj Julio Dormal. Ĝi inaŭguriĝis dum la jaro 1908 per surscenigo de la opero Aida de Giuseppe Verdi. La teatrejo havas 2.500 sidlokojn kaj 1000 starlokojn.

Interese estas, ke la ĉefa enirejo de la teatrejo situas ĉe la "Placo Lavalle" kaj ne, kiel eblus supozi, ĉe la "Avenuo 9-a de Julio", la pompa centra avenuo de Bonaero. Kaŭzo por tio estas, ke la Avenuo nur finkonstruiĝis dum la jaro 1937 kaj dum la konstrutempo de la teatrejo do ankoraŭ ne ekzistis.

Dum la dua mondmilito multaj artistoj fuĝis el Eŭropo kaj atingis Armerikon. Tiam Buenos Aires ludis gravan rolon kiel arta centro.

La teatrejo ekde la 1-a de novembro 2006 estas fermita pro renovigo kaj la plano estis remalfermi ĝin la 25-an de majo 2008 okaze de la teatreja centjariĝo. Tiu plano tamen ne plenumeblis kaj nun antaŭvidatas la remalfermo dum la jaro 2010, kiam okazos la 200-jariĝo de la sendependiĝo de Argentino.

La *Teatro Colón* estis kaj daŭre estas inter la plej famaj operejoj de la mondo. Kantistoj kiel Enrico Caruso, Montserrat Caballé, José Carreras aŭ Luciano Pavarotti, dirigentoj kiel Richard Strauss, Karl Böhm aŭ Daniel Barenboim kaj ankaŭ famaj dancistoj kiel Julio Bocca ĉi tie admireblis. Pluraj instrumentaj muzikistoj kiel la klarnetisto Giora Feidman ĉi tie komencis mondan karieron.

## Premieroj (elekto) 
* Hector Panizza: *Aurora*, 26-a de majo 1908
* Pietro Mascagni: *Isabeau*, 2-a de junio 1911
* Carlos López Buchardo: *Il sogno di Alma*, 4-a de aŭgusto 1914
* Gino Marinuzzi: *Jacquerie, 11-a de aŭgusto 1918
* Ottorino Respighi: *Maria Egiziaca* (scena premiero), 23-a de julio 1933
* Juan José Castro: Bodas de sangre*, 9-a de aŭgusto 1956
* Alberto Ginastera: *Don Rodrigo*, 24-a de julio 1964

File:Teatro Colon 4.jpg
File:Frente_del_Teatro_Colón.jpg
File:Teatro_Colón,_Buenos_Aires.jpg
File:Buenos_Aires_-_San_Nicolás_-_Teatro_Colón.jpg
File:Reapertura_del_Teatro_Colón_-_Orquesta_antes_de_La_Boheme.jpg

## Vidu ankaŭ 
* Celia Torrá, la unua virino dirigenti orkestron tie

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Teatro Colón
* Tridimensia gvidado 
* La Teatro Colón sur historiaj poŝtkartoj

Kategorio:Operejoj
Kategorio:Teatrejoj
Kategorio:Konstruaĵoj en Bonaero
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1857
Teatro La Fenice

maldekstra|eta|
La **Teatro La Fenice** (per plena nomo *Gran Teatro La Fenice di Venezia* [prononco *"Gran Teatro la Feniĉe di Venecia"*]) estas la plej granda kaj plej konata operejo en Venecio.

## Historio 
Post kiam dum la jaro 1773 la plej grava operejo de Venecio forbruliĝis, la opera societo kaj la patricia familio, kiuj kune estis la posedantoj, ne povis interkonsenti pri rekonstruo. Sekve la opera societo decidis sole mem konstrui novan operejon. La konstruaj laboroj komenciĝis dum la jaro 1790 gvide de la arkitekto *Gian Antonio Selva*. La 16-an de majo 1792 la nova operejo inaŭguriĝis kaj alude baptiĝis „La Fenice“ (itale *Fenikso*). La operejo rapide iĝis unu el la plej signifaj de Italio kaj Eŭropo kaj gastigis multajn mondajn premierojn de operoj. Kiel kutime en Italio, operoj prezentiĝis dum karnavalo, pentekosto kaj aŭtuno.

Dum 1836 la domo denove grave damaĝiĝis per fajro, sed la damaĝoj povis esti riparitaj ene de jaro, kaj la alta renomo de la operejo restis. Aparte Giuseppe Verdi elektis la operejon por multaj el la mondaj premieroj de siaj verkoj (*Ernani, Attila, Rigoletto, Simon Boccanegra, La traviata*). *Rigoletto* havis sukcesegan premieron ĉe La Fenice la 11an de marto 1851.

Dum 1883, du monatojn post la morto de la germanlingva komponisto Richard Wagner en Venecio, la itallingva premiero de lia kvaropera ciklo *Der Ring des Nibelungen* okazis en la Teatro La Fenice.

Post la Dua Mondmilito la operejo kadre de la muzika bienalo de Venecio ricevis novan signifon. La "Festivalo de nuntempa muziko" denove gastigis multajn mondajn premierojn, ekzemple de la komponistoj Igor Stravinskij, Benjamin Britten, Sergej Prokofjev, Luciano Berio, Luigi Nono, Bruno Maderna kaj Sylvano Bussotti.

Fine de la 20-a jarcento sekvis alia katastrofo: dum renovigaj laboroj la 29-an de januaro 1996 la konstruaĵo fare de elektra inĝeniero estis intence fajrigita, kaj komplete forbrulis. La kulpulo post kondamno fuĝis kaj nur dum majo 2007 estis trovita en Meksiko, kaj sekve transdonata al itala malliberejo. Pro disputoj pri la stilo de rekonstruo daŭris plurajn jarojn, ĝis kiam la rekonstruo vere komenciĝis. Dum decembro 2003 la operejo, per koncerto gvide de la dirigento Riccardo Muti, reinaŭguriĝis kiel koncertejo. Dum novembro 2004 ankaŭ la sceneja maŝinaro estis preta – kaj konsideriĝis la tiumomente plej moderna sceneja maŝinaro de teatrejo aŭ operejo tutmonde. Dum la opereja reinaŭguriĝo prezentiĝis la opero *La Traviata* de Giuseppe Verdi gvide de la dirigento Lorin Maazel, en sia origina versio. La legende bona akustiko de la operejo povis esti rekreata kaj per moderna tekniko eĉ ankoraŭ esti perfektigata.

Tutjare en la Gran Teatro la Fenice okazas simfoniaj koncertoj, kiujn prezentas la „Orchestra del Teatro la Fenice“. La opera sezono komenciĝas dum januaro (kontraste al la plej multaj aliaj italaj operejoj) kaj finiĝas dum decembro.

Kategorio:Operejoj en Italio
Kategorio:Teatrejoj
Kategorio:Teatroj en Venecio
Teatro Argentina

eta|la *Teatro Argentina*
La **Teatro Argentina** en Romo troviĝas ĉe la placo *Largo di Torre Argentina* kaj estas unu el la plej gravaj teatrejoj de la italia ĉefurbo.

## Historio 
La Teatro Argentina, unu el la plej malnovaj teatroj de Romo post la antikva epoko, inaŭguriĝis la 31-an de januaro 1732 per la opero *Berenice* de Domenico Sarro. La 20-an de februaro 1816 ĉi tie okazis la monda premiero de la opero *La barbiro de Sevilo* de Gioacchino Rossini. Ankaŭ pluraj operoj de Saverio Mercadante kaj la verko *I due Foscari* Giuseppe Verdi ĉi tie premieris.

Nuntempe la Teatro Argentina kaj estas teatrejo, operejo kaj koncertejo. Interne de la konstruaĵo troviĝas historia muzeo de teatro (*Museo Storico del Teatro*) kun bilda kaj sondokumenta arkivo.

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la Teatro di Roma (en la itala)

Kategorio:Konstruaĵoj en Romo
Kategorio:Teatrejoj
Kategorio:Operejoj
Kategorio:Kulturo de Romo
FC Bayern München

**FC Bayern München** estas germana futbala klubo en Munkeno, la ĉefurbo de la federacia lando Bavario de Germanio. Ĝi estis fondita la . La klubo aparte famas pro sia profesia vira futbalteamo, kiu estas inter la plej pintaj futbalaj teamoj de la lando, kaj ĝis la jaro 2008 21-foje gajnis la nacian ĉampionecon. Ĝia stadiono ekde la jaro 2005 estas la tiam finkonstruita *Allianz Arena*, kiu disponas je pli ol 69.901 sidlokoj. Konatas aparta sporta rivaleco rilate al la pli maljuna, sed pli malgranda samurba klubo TSV 1860 München.

## Rezultoj de la klubo 
* **Germana ĉampionado: x25**
** 1931-32, 1968-69, 1971-72, 1972-73, 1973-74, 1979-80, 1980-81, 1984-85, 1985-86, 1986-87,  1988-89, 1989-90, 1993-94, 1996-97, 1998-99, 1999-2000, 2000-01, 2002-03, 2004-05, 2005-06,  2007-08, 2009/10, 2012/13, 2013/14, 2014/15, 2015/16

* **Germana pokalo (DFB-pokalo): x17**
** 1957, 1966, 1967, 1969, 1971, 1982, 1984, 1986, 1998, 2000,  2003, 2005, 2006, 2008, 2010, 2013, 2014

* **Ligo de Ĉampionoj de UEFA: x5**
** 1974, 1975, 1976, 2001, 2013

* **UEFA-pokalo: x1**
** 1996

* **UEFA-superpokalo: x1**
** 2013

* [eta|[Unua germania ligo de futbalo (Bundesliga)|la ĉampioneco en 2010|288ra]]**Kluba Mondpokalo de FIFA: x1**
** 2013

## Stadiono 
* **Nomo** – *Allianz Arena*, antaŭe Munkena Olimpa Stadiono
* **Urbo** – Munkeno
* **Sidlokoj** – 69.901
* **Finkonstruita** – 2005
* **Ludejo** – 105 × 68 m.

## La teamo 
**Goluloj**
# Manuel Neuer / nombro: 1
# Sven Ulreich / nombro: 26
# Tom Starke / nombro: 22
# Ivan Lucic / nombro: 33

**Defendo**
# Serdar Taşçı / nombro: 4
# Medhi Benatia / nombro: 5
# Rafinha / nombro: 13
# Jérôme Boateng / nombro: 17
# Juan Bernat / nombro: 18
# Philipp Lahm / nombro: 21
# David Alaba / nombro: 27
# Holger Badstuber / nombro: 28
**Mezo**
# Thiago Alcántara / nombro: 6
# Franck Ribery / nombro: 7
# Javi Martinez / nombro: 8
# Arjen Robben / nombro: 10
# Douglas Costa / nombro: 11
# Xabi Alonso / nombro: 14
# Mario Götze / nombro: 19
# Sebastian Rode / nombro: 20
# Arturo Vidal  / nombro: 23
# Joshua Kimmich / nombro: 32
**Atako**
# Robert Lewandowski / nombro: 9
# Thomas Müller / nombro: 25
# Kingsley Coman / nombro: 29
# Julian Green  / nombro: 37

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de FC Bayern München

Bayern M
Kategorio:Sporto en Munkeno
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1900
Bačka

**Bačka** (hungare *Bacska* (baĉka)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
  
## Situo 
Bačka situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo el Kráľovský Chlmec kaj fervojo inter Ĉop-Slovenské Nové Mesto preteriras. Kráľovský Chlmec troviĝas 5&nbsp;km.
  
## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1214 en formo *"Bachaka"*. En 1910 loĝis en Bacska 632 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bacska apartenis al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bacska rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Bačka 597 da homoj, (575 hungaroj, 18 slovakoj).
 
## Vidindaĵoj 
* preĝejo omaĝe al Dipatrino el la 1330-aj jaroj, en la 18-a jarcento barokiĝis

## Famulo 
* Francisko Rákóczi la 2-a pasis tempojn trifoje en la kastelo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Kolbo

[eta|Faldebla kolbo de [SIG 550 fusilo]]
[eta|200px|Kolbo de [karabeno]]
**Kolbo** estas parto de pafilo kiun oni tenas kontraŭ la ŝultro, aŭ en la mano, dum la pafado. Tiel la retropuŝo, kiu okazas pro la pafo, estas absorbata de la ŝultro aŭ la brako.
Ĝi ankaŭ estas uzata por plifaciligi la pafadon kaj kiel batilo dum batalo.

Se la pafilo kaŭzas sufiĉe fortan frapon de la kolbo kontraŭ la ŝultro de la pafanto kaj la kolbo ne estas sufiĉe frapabsorbanta, povas okazigi doloran vundon en tiu, videbla nigrece foje kaze de ripeta pafado. En Badajoz, Hispanio, en aŭgusto de 1936 okaze de la Hispana Intercivitana Milito kaj post la konkero de la urbo farita de la armeo de Francisco Franco, ties oficiroj malkaŝis multajn el la popolaj milicianoj aŭ membroj de la respublika armeo pro la nigrecaj frapovundoj en la ŝultroj kiuj estis indikiloj ke ili estis defendantaj pafintoj el la muregoj: sekve ili estis mortpafitaj.

Kategorio:Armiloj
Kategorio:Pafiloj
Muelludo

eta|dekstra
**Muelludo** estas unu el la plej simplaj tabulludoj. Ĉi tiu tre malnova ludo ekzistas jam dum minimume 3500 jaroj. La plej aĝa ludtabulo estis trovita en Egiptio en Kurna kaj ekestis ĉirkaŭ 1400 jarojn a.K. Ankaŭ en antikva Ĉinio en 500 a.K. ĝi estis ludata kun la nomo 'Luk Tsut Ki'. Ankaŭ en la Atenia Akropolo kaj en la loko kie probable estis Trojo oni malkovris ludtabulon. Tre populara ĝi estis ankaŭ en Eŭropo dum la mezepoko. La nuna versio, laŭ kio oni kreas muelojn per 3 diskoj, estas tre simila al la plej aĝa tabulo trovita en Egiptio.

La nombro de ĉiuj eblaj pozicio estas estimata je 1010 kaj la nombro de eblaj ludoj je 1050. En 1993 Ralph Gasser montris ke la ludo fariĝos sendecida se ambaŭ ludantoj ludas perfekte.

## Reguloj 
Kutime, du personoj ludas alterne. Ĉiu ludanto havas naŭ diskojn de propra koloro, ekzemple blanka kaj nigra. Dum via vico vi devas meti unu diskon en liberan lokon sur la ludtabulo. Post kiam vi ne plu havas diskojn neuzitajn, vi anstataŭe movas unu diskon al libera najbara loko laŭ unu el la linioj de la tabulo. Kiam vi havas nur tri diskojn, vi povas movi unu diskon al ajna libera loko. Kiam oni sukcesas krei *muelon* (tri diskojn en rekta konektita linio), vi povas kapti ajnan diskon de via kontraŭulo (sed ne el kompletita muelo, krom se ne eblas alie). Vi malvenkas kiam vi ne plu povas movi aŭ kiam vi nur plu havas du diskojn.

Kategorio:Tabulludoj
Andreo Andrio

**Andreo ANDRIO** (france *André ANDRIEU*; naskiĝis en 1932) estas franca esperantisto aktiva en Sennacieca Asocio Tutmonda (SAT) kaj kiel Esperanto-vortaristo.

Andrieu kreskis en  (Aveyron), kie la hejma lingvo estis la okcitana. Li eklernis la francan enirinte la bazan lernejon, kaj sekve la latinan, la anglan kaj la hispanan. Li lernis Esperanton en 1951 kiel studento en Tuluzo. Li estis membro de la organiza kongresa komitato de la SAT-kongreso en Nancio en 1954. Samjare li transformis la periodaĵon "Informilo" de SAT-Junulfako al "La Juna Penso" kaj redaktis ĝiajn unuajn 12 numerojn. Dum tiu tempo li konatiĝis kaj amikiĝis kun Edmond Dazun.

En 1992 Andrieu emeritiĝis kaj translokiĝis proksime al sia naskiĝloko en sudokcidenta Francio. Tiam Dazun petis lin helpi en la finpretigo de la botanika terminaro "Sin nutri en la naturo", kiu aperis en 1995. Poste Andrieu transprenis la prilaboron kaj redakton de la "Praktika Vortaro" Esperanto-Franca kaj Franca-Esperanto de SAT-Amikaro, inicita de Dazun en 1953 kaj aperinta en du eldonoj en 1959 kaj (senŝanĝe) en 1974.

De la naskiĝo de la nova SAT-Amikara revuo *La Sago* li prizorgas tre ŝatatan rubrikon, "Kiel traduki" (en dumonataj numeroj ĝin anstataŭas "Kiel esperantigi proprajn nomojn"), sprite ilustrita de Serĝo Sir', k el kiu aperis kompillibro en 2009, eldonite de SAT-Amikarohttp://www.esperanto-sat.info/article1669.html .

En marto 2023 li prelegis pri «Esperanto kaj la lingvomilito» en Villefranche-de-Rouergue 

## Verkoj 
* DICTIONNAIRE PRATIQUE Français-Espéranto, Espéranto-Français (Praktika Vortaro Esperanto-Franca-Esperanto), redakcio de la 3-a eld. 2000, SAT-Amikaro.
* DICTIONNAIRE PRATIQUE Français-Espéranto, Espéranto-Français, 2014, SAT-Amikaro.
* Sin nutri en la naturo, [t.e. terminaro de manĝeblaj plantoj], : SAT-broŝurservo, 1995, 223&nbsp;p.
* Kiel traduki sesdek franclingvajn vortojnhttp://www.esperanto-sat.info/article1669.html , kun ilustraĵoj de Serĝo Sir', 2009, SAT-Amikaro.
* *Esperanta mapo de Eŭropa franclingvio*, plastigita afiŝo / mansubaĵo, kun Janfranko Blino, 2011, SAT-EFK

## Literaturo 
* **1995**: Pri la aŭtoro. En: Sin nutri en la naturo (vd. supre)
## Referencoj kaj notoj 
Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Esperanto-vortaristoj
Nigrobrova barbulo

La **Nigrobrova barbulo** (*Megalaima oorti*) estas birdospecio de la familio de Aziaj barbuloj aŭ Megalaimedoj. La barbuloj estas grupo de preskaŭpaserinaj birdoj kun tutmonda tropika distribuado. Ili ricevas tiun familian nomon pro la bridoj aŭ harecplumoj kiuj ĉirkaŭas siajn fortikajn bekojn.

## Priskribo 
En la genro de Aziaj barbuloj nome *Megalaima* estas du grupoj de specioj laŭ la kapoplumaro, kvankam ĉiuj havas ĝeneralan verdan plumaron en la korpo kaj vosto. Sed laŭ la kapoplumaro estas specioj kiuj havas grizbrunajn sen koloraj markoj kapojn, kolon kaj bruston, kiel la Brunkapa barbulo, la Stribarbulo, la Verda barbulo kaj la Verdorela barbulo, dum aliaj havas tre rimarkindajn kolorajn markojn en la kapo ĉefe ruĝaj, flavaj aŭ bluaj (bazaj koloroj) kun metalaj briloj, kiuj estas ekzemple la jenaj: Ruĝkrona barbulo, Ruĝgorĝa barbulo, Flavfrunta barbulo, Flavgorĝa barbulo, Nigrobrova barbulo, Bluvanga barbulo, Flavkrona barbulo, Blugorĝa barbulo, Bluorela barbulo, Ruĝfrunta barbulo kaj Sangofrunta barbulo. Tiu ĉi specio, do, apartenas al tiu lasta grupo kun koloraj markoj.

La **Nigrobrova barbulo** estas 20-23.5 cm longa. La plumaro estas ĝenerale **tre verda** escepte la **kapo** kiu montras rimarkindan multkoloran bildon kun **blua, flava kaj ruĝa**, speciale mirinda en gorĝo kiu montras sinsekvajn horizontalajn zonojn flava, blua kaj ruĝa; krome la frunto estas flava kaj la vizaĝo blua, dum estas nigra traokula strio, ĉio kiel ĉe aliaj membroj de la genro. La beko estas nigra kaj la kruroj estas grizverdaj. La ĉina nomo por la birdo, "kvinkolora birdo" (五色鳥) aludas al la kvin koloroj montritaj en tiu specio, nome verda, nigra, ruĝa, flava kaj blua. Pro la kolora plumaro kaj la voĉo kiu similas al la sono de la ĉintipa muzikilo noome *lignofiŝo*, la specio estas nomata ankaŭ kiel la "punktita monako de la arbaro" en Tajvano.

## Disvastiĝo kaj vivejo 
eta|maldekstra|240px|
Tiu orientalisa specio havas disigitan disvastiĝon en sudorienta Azio, kaj troviĝas en Sumatro, la Malaja Duoninsulo, orienta Kamboĝo, suda Laoso, sudcentra Vjetnamo, suda regiono de Ĉinio (Guanĝi) kaj la insuloj de Hajnano kaj Tajvano. En tiuj du laste menciitaj insuloj troviĝas subspecioj konsiderataj kiel endemiismoj kaj foje ili estas konsiderataj kiel du separataj specioj nome: la **Hajnana barbulo** (*M. faber*) kaj la **Tajvana barbumo** (*M. nuchalis*).

La specio loĝas en tropikaj kaj subtropikaj arbaroj. Ili manĝas en la supraj kaj mezaj niveloj de la branĉaro. Ili elfosas neston en arbotruo sed oni konas malmulte pli la resto de la reprodukta kutimaro.

eta|300px|maldekstra|Fraser, Malajzio, Sept 1997

## Referencoj 
*  (2000) *A Field Guide to the Birds of China*. Oxford University Press, Oxford.
*  (2002) *A Field Guide to the Birds of South-East Asia*. New Holland, London.

Kategorio:Pegoformaj
Kategorio:Orientalisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Azio
Bačkov (distrikto Trebišov)

**Bačkov** (baĉkov), hungare **Bacskó** (baĉkO) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.
eta|maldekstre|Domo en Bačkov

## Situo 
Bačkov situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, ĉefvojo kaj aŭtoŝoseo Košice-Ukrainio preteriras. Sečovce troviĝas 6 km.
  
## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1320 en formo *"Bachkow"*. En 1317 fortikaĵo apartenanta al reĝo konstruiĝis, sed poste ruiniĝis. En 1688 la Habsburgoj bruldetruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Bacskó 727 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon Bacskó apartenis al Zemplén, al distrikto de Gálszécs, poste al Ĉeĥoslovakio kiel Bačkov, fine ekde 1993 al Slovakio. En 1944 la partizanoj atakis la germanojn, tial la germanoj bruldetruis la vilaĝon. En 2001 loĝis en Bačkov 620 homoj, (605 slovakoj).
 
## Vidindaĵoj 
* ruinoj de fortikaĵo
* tute trakonstruita kastelo de familio Bocskai (boĉkai)

## Famuloj 
En la tiama Bocskó naskiĝis hungaraj botanikisto Imre Frivaldszky kaj ĉefepiskopo István Fischer.

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Afrika semludo

eta|dekstra|250px|Ligna tabulo kaj vitraj semoj de afrika semludo
Per **afrika semludo** (ankaŭ konata kiel mankalo) oni nomas plurajn, tradiciajn ludojn devenantajn ĉefe el Afriko. Ilia kultura rolo en la kontinento estas simile grava, kiel tiu de ŝako en Eŭropo kaj goo en Azio. Ĉiuj afrikaj semludoj estas ludoj logikaj kaj matematikaj, en kiuj plejparto de la reguloj diferencas. Ĉiam tamen samas la regulo pri *semado*: dum sia vico la ludanto prenas ĉiujn semojn el unu el siaj sulkoj, metas po unu al ĉiuj sekvaj sulkoj, kaj eventuale forigas la semojn de la kontraŭulo.

## Nomo kaj specoj 
Ekzistas pli ol 200 diversaj afrikaj semludoj. Nuntempe la plej popularaj el ili estas ovare, bao kaj kalaho.
Atoyac (Komunumo en Veracruz)

**Atoyac** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Atoyac. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 021.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 21530 loĝantojn. El tiuj estis 10143 viroj kaj 11387 virinoj. La komunumo havas surfacon de 171.1 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 18 gradoj kaj 55 minutoj norda latitudo kaj 96 gradoj kaj 46 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 480 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 23450 personoj. En la jaro 2000 temis pri 22619, do temis pri kresko / malkresko je -0.72 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 20237 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 259 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 1.28 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30021a.htm 

Kategorio:Komunumoj de Meksiko
Kategorio:Komunumoj de Veracruz
Laroque-Timbaut

**Laroque-Timbaut** estas franca komunumo en la departemento Lot-et-Garonne de la regiono Akvitanio. 

La vilaĝo situas 17 km de Agen kaj 13 km de Villeneuve-sur-Lot. 

En Esperantujo ĝi estas precipe konata kiel eldonloko de multaj publikigaĵoj de Sennacia Asocio Tutmonda (SAT). Aldone al multaj profesiece presitaj eldonaĵoj, la tiea eldona ekipo en la 1960-aj jaroj kaj 1970-aj jaroj en modesta grafika vesto multobligis la bultenon La Juna Penso, organo de la junulfako de SAT. 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Lot-et-Garonne
* Laroque (stacidomo) 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Laroque-Timbaut
Nacia Himno de la Rusia Federacio

La **Nacia Himno de la Rusia Federacio** estas la nacia himno de Rusio. La tekston verkis Sergej Miĥalkov kaj la melodion kreis Aleksandr Vasiljeviĉ Aleksandrov. Ĝi iĝis oficiala nacia himno de Rusio dum 2000.

La saman melodion jam uzis himno, kiu en 1944 fariĝis la oficiala ŝtata himno de Sovetunio kaj funkciis ĝis la malfondo de la sovetunia ŝtato en 1991. La nuna himno de la Rusia Federacio havas multe ŝanĝitajn vortojn, sed kompreneble ankoraŭ memorigas pri Sovetunio, ĉar oni memoras la antaŭan uzon de la muzikaĵo.

## Nuna teksto 
### Rusa oficiala teksto 
### Traduko 
Rusio — nia sankta regno, 
Rusio — nia amata lando. 
Potenca volo, granda gloro - 
Jen via heredaĵo por ĉiam! 

**Refreno:** 
Estu glorata, nia libera Patrio, 
La eterna unio de l' frataj popoloj, 
Saĝeco popola, donita de la prauloj! 
Estu glorata, nia lando! Ni estas fieraj pri vi! 

De sudaj maroj ĝis la polusa zono 
Etendiĝas niaj arbaroj kaj kampoj. 
Vi estas unika sur la tuta tero - 
La lando gepatra, benita de Dio! 
**Refreno.** 

Vastan spacon por revoj kaj vivo 
La jaroj venontaj promesas al ni. 
La fidelo al la Patrio donas al ni forton. 
Tiel estis, tiel estas kaj tiel estos por ĉiam! 

**Refreno.**

## Referencoj 
Rusia Federacio
Kategorio:Naciaj simboloj de Rusio
Kategorio:Ruslingvaj kantoj
Bluvanga barbulo

La **Bluvanga barbulo** (*Megalaima asiatica*) estas birdospecio de la familio de Aziaj barbuloj aŭ Megalaimedoj.

## La genro 
[eta|maldekstra| Ĉe [Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato. ]]
La barbuloj estas grupo de preskaŭpaserinaj birdoj kun tutmonda tropika distribuado. Ili ricevas tiun familian nomon pro la bridoj aŭ harecplumoj kiuj ĉirkaŭas siajn fortikajn bekojn.

En la genro de Aziaj barbuloj nome *Megalaima* estas du grupoj de specioj laŭ la kapoplumaro, kvankam ĉiuj havas ĝeneralan verdan plumaron en la korpo kaj vosto. Sed laŭ la kapoplumaro estas specioj kiuj havas grizbrunajn sen koloraj markoj kapojn, kolon kaj bruston, kiel la Brunkapa barbulo, la Stribarbulo, la Verda barbulo kaj la Verdorela barbulo, dum aliaj havas tre rimarkindajn kolorajn markojn en la kapo ĉefe ruĝaj, flavaj aŭ bluaj (bazaj koloroj) kun metalaj briloj, kiuj estas ekzemple la jenaj: Ruĝkrona barbulo, Ruĝgorĝa barbulo, Flavfrunta barbulo, Flavgorĝa barbulo, Nigrobrova barbulo, Bluvanga barbulo, Flavkrona barbulo, Blugorĝa barbulo, Bluorela barbulo, Ruĝfrunta barbulo kaj Sangofrunta barbulo. Tiu ĉi specio, do, apartenas al tiu lasta grupo kun koloraj markoj.

## La specio 
Pli precize tiu ĉi specio, kiel plej parto de la samgenranoj estas ĝenerale verda, tre brila en nuko kaj dorso, pli hela en subaj partoj kaj iom blueca en subvosto. La kapo kiel en parto de la grupo estas ege rimarkinda kaj buntkolora. La vizaĝo kaj gorĝo estas tre helbluaj (kio nomigas la specion). La krono estas ruĝa sed trapasita de nigra horizontala strio meze (kun iom da helo antaŭe) kaj bordita de alia laŭlonga nigra strio de ties pintoj al la nuko. La beko estas fortika kaj ĉirkaŭita de bridaj harecplumoj, kiel en la tuta genro, kaj eburkoloreca sed nigreca en pinto de suba makzelo kaj en pinta duono de supra makzelo. Ĉirkaŭokula ringo estas oranĝeca kaj la kruroj grizverdecaj.

Tiu barbulo manĝas fruktojn kaj insektojn.

## Referencoj
*  Malpli zorgiga

## Bildogalerio 

Image:Blue-throated Barbet (Megalaima asiatica) on Kapok (Ceiba pentandra) in Kolkata W IMG 4293.jpg| Ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Blue-throated Barbet (Megalaima asiatica) on Kapok (Ceiba pentandra) in Kolkata W IMG 4292.jpg| Ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Blue-throated Barbet (Megalaima asiatica)- Preening at Kolkata I IMG 2360.jpg| Plumaranĝado ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Megalaima_asiatica.jpg| Ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Blue-throated Barbet I IMG 9956.jpg| Ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Blue throated Barbet- Preening.jpg| Plumaranĝado ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Blue throated Barbet I2 IMG 4944.jpg| Ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Blue throated Barbet- carrying food.jpg|Manĝigado de junuloj ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.
Image:Blue throated Barbet (Immature) I IMG 0727.jpg|Nematurulo ĉe Kalkato, Okcidenta Bengalo, Barato.

Kategorio:Pegoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio
Ĉifroŝlosilo

**Ĉifroŝlosilo** estas peco de informo (parametro), kiu difinas la funkcian eligon de kriptografia algoritmo aŭ ĉifro. Sen ĉifroŝlosilo, la algoritmo ne havus rezulton. En ĉifrado, ĉifroŝlosilo specifas la konkretan aliformiĝon de neĉifrita teksto al ĉifrita teksto, aŭ ĉifrita teksto al neĉifrita teksto dum malĉifrado, ĉifroŝlosilo ankaŭ estas uzita en alia kriptografia algoritmo, ekzemple cifereca subskribo kaj mesaĝo-aŭtentikigantaj kodoj.

## Referencoj 
Kategorio:Kriptografio
Byšta

eta|dekstra|330px|Byšta situas en la plej griza regiono

**Byšta** (biŝta) hungare **Biste** (biŝte) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12 km²
* Supermara alteco: 126 m
* Loĝantaro: 150
* Poŝtkodo: 076 13
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Byšta situas laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojo. Trebišov troviĝas 24 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1270 en formo *"Bysta"*. En 1831 la loĝantoj partoprenis en ribelo de ĥolero. En 1910 loĝis en Biste 222 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Biste apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Biste rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Byšta 170 da homoj, (escepte 1 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* novklasikisma kalvinana preĝejo el la 19-a jarcento
* ortodoksa preĝejo el la 19-a j.c.

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Svätuše

eta|maldekstra|250ra|Bonvenigas vin municipo Svätuše
eta|maldekstra|250ra|Tombejo en Svätuše
**Svätuše** (svetuŝe), hungare **Bodrogszentes** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La historia slovaka nomo estis **Plešany**.

## Situo 
Svätuše situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Slovenské Nové Mesto-Kráľovský Chlmec. La lasta troviĝas 4 km.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1245 en formo *"Scuntes"*. En 1910 loĝis en Bodrogszentes 966 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bodrogszentes apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la komunumo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Svätuše 914 da homoj, (872 hungaroj, 33 slovakoj).

## Vidindaĵo 
* romanika nun kalvinana preĝejo, en la 15-a jarcento gotikiĝis, en 1794 renoviĝis, en 1907 pligrandiĝis

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Nathalie Cardone

**Nathalie CARDONE** estas franca aktorino kaj kantistino (naskiĝis  en Pau (Pyrénées-Atlantiques)) de sicilia patro kaj hispana patrino.

## Biografio 
**Nathalie** aperis unuafoje en franca kino en 1988 en filmo ''Drôle d'endroit pour une rencontre* kun Gérard Depardieu kaj Catherine Deneuve.

Ŝia kariero estis lanĉita, kaj post eta rolo en *La Petite Voleuse*, ŝi rolis kun Smaïn en *J'aurais jamais dû croiser son regard*.

Roloj sinsekvis ĝis 1997, kiam Nathalie renkontis Laurent Boutonnat, kiu serĉis hispanlingvan interpretistinon por rekanti *Hasta siempre'', la faman himnon de Carlos Puebla. La kanzono estis registrita kaj fariĝis ŝlagro en 1997, kaj platina disko kun pli ol 750,000 ekzempleroj venditaj.

Dank'al tiu sukceso, Nathalie mem komponis duan titolon, *Populaire*, en roka stilo tre malsama de la unua, kaj ne renkontis la atenditan sukceson.

En 1999 aperis tria titolo titolita *... Mon ange*; tiu balado komponita de Nathalie havigis al ŝi arĝentan diskon. Ŝia unua albumo tuj sekvis.

Muzikvideo estis filmita por *Baila si*, la kvara eltiraĵo de la albumo, sed tiu ĉi ne aperis kiel *unuopaĵo* en Francio. Nathalie registris internacian version de sia albumo kun multaj kanzonoj rekantitaj en la angla. Poste, ŝi partoprenis la kolektivan *unuopaĵon* "Les Voix de l'espoir", tiun de "Le Cœur des femmes" kaj faris koncertojn.

Post pluraj jaroj da foresto, Nathalie revenis en 2008 per unuopaĵo, *Yo soy rebelde*. La titolo restis dum 22 semajnoj en ĉarto "Top 100" de vendoj de unuopaĵoj, kaj tuj atingis 24-an rangon.

Tiu ĉi titolo ankaŭ haveblas en kvar kompilaĵoj *100 tubes pour les vacances*, *2008 – volumo 2*, *Hasta Siempre* kaj *Les plus belles ballades Chérie FM*.

Ŝia nova albumo titolita *Servir le beau* aperas lundon, la . Ĝi konsistas el 11 titoloj kun riĉaj kaj variaj muzikaj influoj (Pop', rok', tango, balado...). La unuopaĵo *Ma sœur* akompanas la aperon de tiu nova kaj dua albumo.

## Diskografio 
### Albumoj 
* 1999: *Nathalie Cardone*
* 2008: *Servir le beau*
# Yo soy rebelde
# Servir le beau
# Le temps des fleurs
# Whispers
# Mister Jim
# Si se calla el cantor
# La journée de la femme
# Ma sœur (sera jamais ma rivale)
# Et si je pars
# Hasta siempre!
# Maman

### Unuopaĵoj 
## Filmografio 
* 1988: ''Drôle d'endroit pour une rencontre*
* 1988: *La Petite Voleuse* de Claude Miller:Mauricette
* 1989: *J'aurais jamais dû croiser son regard*
* 1990: *La Fille des collines*
* 1993: *Les Aventures du jeune Indiana Jones* (sezono 2, epizodo 16)
* 1994: *L'Enfer*
* 1994: *Le Sourire*
* 1995: *El Techo del mundo*
* 1996: *L'Avocate* (televida felietono, en epizodo *Linge sale en famille*)
* 1997: *La colère d'une mère'' (telefilmo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de Nathalie Cardone 
* Oficiala fan-klubo

Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Francaj kantistoj
Kategorio:Hispandevenaj francoj
Poľany

eta|dekstra|330px|Poľany situas en la plej griza regiono
**Poľany,** hungare **Bodrogmező** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis *Lelesz-Polyán*.

* Areo: 19 km²
* Supermara alteco: 103 m
* Loĝantaro: 530
* Poŝtkodo: 076 84
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Poľany situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Latorica, laŭ traira flankovojo. Kráľovský Chlmec troviĝas 7 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1214 en formo *"Poylen"*. La kampoj ĝis fine de la 18-a jarcento apartenis al eklezio. En 1910 loĝis en Bodrogmező 781 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bodrogmező apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Királyhelmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bodrogmező rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Poľany 517 da homoj, (429 hungaroj, 72 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma greko-katolika preĝejo de 1802, en 1885 renovigita
* klasikisma kalvinana preĝejo de 1823

## Eksteraj ligiloj 
* Poľany en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Klin nad Bodrogom

eta|dekstra|330px|Klin nad Bodrogom situas en la plej griza regiono

**Klin nad Bodrogom,** hungare **Bodrogszög** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. Inter 1961-1990 Klin nad Bodrogom estis ekstera parto de Streda nad Bodrogom.

## Bazaj informoj 
* Areo: 4 km²
* Supermara alteco: 98 m
* Loĝantaro: 190
* Poŝtkodo: 076 31
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Klin nad Bodrogom situas sur ebenaĵo, laŭ la hungara limo, laŭ maldekstra bordo de Bodrog (kontraŭe troviĝas Borša), fine de sakovojo el Streda nad Bodrogom. Kráľovský Chlmec troviĝas 22 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1332 en formo *"Zeg"*, sed estas mencio pli frue pri fortikaĵo, kiun okupis fidelulo de la reĝo en 1317. En 1910 loĝis en Bodrogszög 276 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bodrogszög apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Királyhelmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bodrogszög rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Nuntempe la hungaroj vivas en majoritato. Ekde 2008 ambaŭ ŝtatoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas senĝene trapasebla.

## Vidindaĵoj 
* ruinoj de gotika preĝejo
* klasikisma nobeldomo el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Klin nad Bodrogom en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Iranologio

**Iranologio** estas interfaka kampo pritraktanta la esploradon de la irana kultura regiono (aŭ la irana "kultura kontinento"). Ĝi inkluzivas la esploradon de historio, literaturo, arto kaj kulturo de Irano. Iranologio estas pli larĝa ol kaj diferencas de persaj studoj, kiuj estas la studado specife de moderna perslingva literaturo. La fako iranologio koncentriĝas pri larĝaj tendencoj en kulturo, historio, lingvo kaj aliaj flankoj de diversaj iranaj popoloj – ne nur persoj, sed ankaŭ baluĉoj, kurdoj, turkoj, turkmenoj, ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Fondaĵo por Iranaj Studoj
* Iranika Enciklopedio
Persaj nomoj

Antaŭ la regado de Reza Ŝaho (r. 1925 - 1941), la popolo de Persio (Irano) ne uzis familiajn nomojn. Persono estis ofte distingita de aliuloj pere de kombinaĵo de prefiksoj kaj sufiksoj alligitaj al lia nomo kiuj, se preterlasitaj, povus kaŭzi lin miksiĝi kun iu alia persono. 

En multaj okazoj individuo estis konata pere de nomo de la distrikto, urbo, urbeto, aŭ ... eĉ la vilaĝo el kiu li devenis uzante la lokan nomon kiel sufikson, ekzemple: Nuri, Ĥorasani, Mazandarani, Tehrani, Esfahani, kaj Ŝirazi. 

## (Honorigaj) Titoloj, Prefiksoj & Sufiksoj 
* ** Aqa ** آقا - Sinjoro. Ĝenerala titolo por respekto. 
* ** Darviŝ ** درويش - Sufiisma mistika aŭ spirita gvidanto (Derviŝo). 
* ** Haĝi ** حاجى - kiel prefikso, tiu, kiu pilgrimis al Mekko. 
* ** Karbalai ** كربلايى - kiel prefikso, tiu, kiu pilgrimis al Karbalao. kiel sufikso, Karbalaano. 
* ** Ĥan ** خان - kiel sufikso, servita iam kiel titolo por honora persono. 
* ** Maŝhadi ** مشهدى - kiel prefikso, tiu, kiu pilgrimis al Maŝhado. Kiel sufikso, Maŝhadano. Ofte mallongigita per مش (Maŝ(t)). 
* ** Mir ** میر - kiel prefikso ĝenerale indikanta sejjedan devenon. 
* ** Mirza ** ميرزا - Mallongigita versio de "Amir Zade." (Emirido) kiel prefikso, ĝenerala termino por respekto kiu kutime indikas ke la nomita persono estas legokapabla. kiel sufikso, ĝi indikas viron de reĝa deveno. 
* ** Molla ** ملا - Mulao Islama kleriko. 
* ** Ostad ** استاد - mastro, metiisto, lekciisto aŭ persono kiu estas la mastro pri metio/profesio. 
* ** Ĝenab ** - kiel prefikso, Ekscelenco.
 
## Lastaj tagoj 
Inter multaj aliaj sekularigaj kaj modernigaj reformoj, ankaŭ familiaj nomoj estis postulitaj de Reza Shah, post similaj samtempaj skemoj en Turkio sub Mustafa Kemal Atatürk, kaj poste en Egiptio sub Gamal Abdel Naser.

## Vid ankaŭ 
* Persaj familiaj nomoj 

## Referencoj 
* *Persian name* en la angla Vikipedio

Kategorio:Titoloj
Kategorio:Nomoj
Uroplatus sikorae

eta|maldekstra|Kamuflita sur branĉo

**Uroplatus sikorae** estas specio de geko el Madagaskaro, kie ĝi troviĝas en unuecaj kaj duecaj arbaroj. Ĝi povas ŝanĝi la koloron de la haŭto por sin kamufli. La specio estas protektita ĉar draste malpliiĝis pro perdo de habitato kaj troa kolektado por maskotoj.

Kategorio:Gekoj
Kategorio:Gekedoj
Boľ

**Boľ** (hungare *Boly* (boj)) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La hungaroj uzis ankaŭ la pli longan formon *Zemplénboly*.
  
## Situo 
Boľ situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, laŭ iama branĉo de Latorica. Kráľovský Chlmec troviĝas 6 km.
  
## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1221 en formo *Bol*. En la 18-a jarcento alvenis slovakoj kaj rutenoj por kreskigi la loĝantojn. En 1910 loĝis en Boly 728 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Boly apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Boly rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Boľ 730 da homoj, (629 hungaroj, 87 slovakoj).
 
## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Nikolao el la 13-a jarcento, trakonstruiĝis en 1828
* kalvinana preĝejo de 1971

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov