open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Teodebaldo la 1-a

**Thibaut** (france) aŭ **Theodebaldo** estis 5-a merovida reĝo de la frankoj (Reĝo de Aŭstrazio kaj Reĝo de Rejms), kiu regis inter 548 ĝis sia morto (555). Li estis filo de Teodeberto la 1-a kaj lia unua edzino Deŭterja, kiu estis reĝino de la frankoj inter 533 kaj 536.

## Biografio
Thibaut aŭ (Theudebaldus en la latina) theut (popolo) kaj bald (aŭdaco, kuraĝa), "kuraĝa inter la popolo" en la malnova franka lingvo, estis la filo de Teodeberto la 1-a kaj Deŭterja. Li fariĝis reĝo en 548, ankoraŭ estante neplenaĝulo, post la morto de sia patro. Guberniestro certigis la gvidadon de la regno. La Alemanoj, kiuj estis submetitaj al la regno ekde la regado de sia patro, restis lojalaj al li.

Ĉirkaŭ 552, li edziĝis kun Valdrada (530-573), lombarda princino, filino de la lombarda reĝo Waccho (490-540) kaj fratino de reĝino Vizigarda (515-542), la dua edzino de Teodeberto la 1-a.
eta|maldekstre|300px|Disvastiĝo de la Franka Imperio dum la regado de Teodebaldo.
Post la morto de Sankta Galo, episkopo de Clermont, la episkopoj petis la sacerdoton Katono anstataŭigi lin, sed li ne akceptis. Li tamen estis elektita de la sacerdotaro, sed kverelis kun arkidiakono Kaŭtino. Venĝeme, ĉi-lasta informis Teodebaldon pri la morto de Sankta Galo, kio igis lin ordiniĝi episkopo de Clermont anstataŭ Katono.

Ostrogota ambasadoraro petis la frankan subtenon kontraŭ la romianoj, sed Teodebaldo rifuzis. Tamen, Leutaris (520-554) kaj Buccelin (515-554), alemanoj laŭ deveno, kiuj estis nomumitaj armeestroj de Teodebaldo la 1-a, konsentis batali kune kun la ostrogotoj. Ili tiam kolektis armeon de 75 mil viroj el franka kaj alemana deveno.
eta|dekstre|400px|Aŭstrazio, patrujo de la Frankoj (malhelverde), kaj iliaj postaj konkeroj (aliaj nuancoj de verdo).

La frankoj konkeris Parmon, kaj Buccelin forpelis la romianojn komanditajn de la herula generalo Fulkaris. Ili tiam ricevis aliron al ĉiuj urboj okupitaj de la ostrogotoj. Ili tiam prirabis la tutan landon, ŝparante la preĝejojn, respekton ne dividitan kun la alemanoj el pagana religio.

Tiel, ili sisteme profanis la sanktajn lokojn. Leutaris fine decidis reveni al Gaŭlio, lasante sian fraton Buccelin, kiu ĵuris fidelecon al la ostrogotoj, batali kontraŭ la romianoj.

Buccelin poste aneksis la ostrogotan regnon al la franka regno, sed estis mortigita de Narses, kiu tiam aneksis Italion al la Bizanca imperio.

Suferante pro fizika handikapo, eĉ degenero, la stato de Teodebaldo plimalboniĝis ĝis li fariĝis tute impotenta. Li fine mortis en 555 antaŭ la aĝo de 20 jaroj. Ĉar Teodebaldo mortis sen lasi posteulojn, lia praonklo, Klotaro la 1-a, prenis lian regnon kaj edziĝis kun lia vidvino. Poste, riproĉita de la episkopoj, li forlasis ŝin kaj donis ŝin al Garibaldo, duko de Bavario.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 535
Kategorio:Mortintoj en 555
Kategorio:Naskiĝintoj en la 6-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 6-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Francaj militistoj
Chava Alberstein

**Chava ALBERSTEIN** (; naskiĝis la 8-an de decembro 1946 en Stettin) estas kantistino, kantverkisto kaj aktorino, unu el la plej laŭditaj popkantistinoj en Israelo. Ŝia arto trovis esprimon en ĉirkaŭ sepdek albumoj, plejparte en la hebrea, ok en la jida kaj unu en la angla.

Laŭ la plej vaste legata hebrelingva israela gazeto, Jedi'ot Aharonot, ŝi estas la plej grava israela popolkantistino "Se Israelo havas veran popolkantistinon, ĝi estas Chava Alberstein". 

Alberstein estas konata kiel homrajta aktivulo kaj pledas por israela-araba repaciĝo. Dum la unua palestina Intifado, ŝi prenis kritikan sintenon pri la israela okupacia politiko; ŝia kanto *"Chad Gadya"* eĉ estis bojkotita dum kelka tempo de Kol Israel, la israela ŝtata dissendanto. 

## Verkado 
Inter 1965 kaj 1966, dum sia militservo, ŝi estis la solistino de la distra ensemblo Nahal (Batalanta Agrikultura Junularo). Ŝia unua albumo *Perah Halilah* (La Lila Floro) estis publikigita en 1967. Ĝis la mezo de la 80-aj jaroj, ŝi prezentis kaj registris kantojn de komponistoj Moshe Vilensky, Mati Kaspi, Nahum Heyman, Nurit Hirsh, Naomi Shemer, Sholom Secunda kaj multaj aliaj, bazitaj sur la poemoj de Ehud Manor, Rachel, Leah Goldberg, Nathan Yonatan, Aaron Zeitlin kaj aliaj.

La plej famaj albumoj estas:

* "Mi ŝirei Rachel" ("El la poemoj de Rachel", 1968),
* "Mi shirei erets akhavati" ("El la kantoj de mia amata patrujo", 1970, bazita sur la kantoteksto de Leah Goldberg),
* "Lu yei" ("Lasu Ĝi Estu Tiel", 1973),
* "Kmo tsemakh drinkejo" ("Kiel naturfloro", 1975)

Ŝiaj albumoj inkluzivas kantojn, kiuj fariĝis klasikaĵoj en la hebrea kantado (*Mardaf*, *Mishiri Eretz Ahabeti*, *Perah Halilach*, *Shir Tishrei*), infanajn kantojn (*Alik Belik Boom*, *Mekhale Aliza*, *Etz Hakohavim*, *Honout HaTsatsueim*, *Delta HaKesami*), sociajn protestkantojn (*London*, *Tsel*) kaj politikajn (*Chad Gadya*,  *HaKosem*, *Cheshamt*), same kiel personajn kantojn. Ŝia verko ĝuis daŭran aprezon kaj sukceson en Israelo, same kiel grandan internacian sukceson ekde la komenco de la 21-a jarcento. 

En la prezenta stilo de Alberstein, oni povas aŭdi la influojn de kantoj el la Lando Israelo kaj popolkantoj el aliaj landoj, popmuziko kaj rokmuziko. Ŝi akompanas sin sur gitaro. Ŝia voĉo estas kristalklara, travidebla, kun potenca emocia enhavo. Ŝi estis la unua  el israelaj hebreaj kantistinoj, kiu malkaŝe kantis kaj reklamis kantojn en la jida lingvo. Multaj el la originalaj kantoj de Alberstein estas kantoj de protesto kontraŭ milito, socia malegaleco, maljusteco, ilia stilo estas proksima al la bardoj. Ŝi estis nomita "la plej elstara israela kantistino" kaj "simbolo kaj perfekteco de hebrea kanto". En februaro 2011, ŝi ricevis la premion AKUM de la Unio de Komponistoj, Verkistoj kaj Eldonistoj pro sia vivoverko.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Israela muziko (d:Q3858)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Chava Alberstein ĉe *Nature et Culture* (enarkivita)

Kategorio:Israelaj kantistoj
Kategorio:Israelaj muzikistoj
Biblioteko Cochrane

La **Biblioteko Cochrane** (angle *Cochrane Library*) estas la reta datumbazo de la internacia organizaĵo Cochrane. Ĝi konsistas el tri sciencaj datumbazoj (Cochrane Database of Systematic Reviews, Cochrane Central Register of Controlled Trials, Cochrane Clinical Answers), kiuj enhavas sciencajn pruvojn pri temoj el ĉiuj kampoj de sanservo, same kiel pri metodikaj aspektoj de sciencbazita medicino kaj sciencbazita sanservo. Krome, la Biblioteko Cochrane enhavas specialajn kolektojn *kaj* ĉefartikolojn pri elektitaj temoj, same kiel la eblon uzi la datumbazon Epistemonikos por serĉi sistemajn reviziojn. La Bibliotekon Cochrane funkciigas la eldonisto John Wiley & Sons ekde 2003.

La biblioteko estas nomita laŭ la skota kuracisto Archie Cochrane.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Reproduktebleco

## Eksteraj ligiloj 
* La Cochrane Biblioteko sur Wiley Enreta
* Abstraktas kaj resumoj de Cochrane Revizioj, libera aliro
* La evoluo de *La Cochrane Biblioteko*, 1988–2003
* La Centro por Revizioj kaj Disvastigo

Kategorio:Ciferecaj bibliotekoj
Kategorio:Ĝermoj pri medicino
Cochrane (organizaĵo)

**Cochrane** [ ˈkɒkɹən ], ankaŭ konata per sia originala nomo, la **Cochrane Collaboration**, estas tutmonda, sendependa reto (bonfara organizaĵo aŭ kompanio kun limigita respondeco laŭ brita juro) de sciencistoj, klinikistoj, sanprofesiuloj, pacientoj kaj aliaj homoj interesitaj pri sanproblemoj.   Cochrane estas devigita certigi, ke decidoj pri sanproblemoj tutmonde baziĝas sur altkvalita, grava kaj ĝustatempa scienca evidenteco, kaj antaŭenigas ĉi tiun decidiĝon per produktado kaj disvastigado de altkvalitaj sistemaj recenzoj kaj metaanalizoj, same kiel aliaj formatoj de prilaborita evidenteco. 

La celo de la organizaĵo estas produkti sistemajn recenzojn pri la efikeco de diversaj medicinaj intervenoj, kiuj povas esti gravaj por klinika decidiĝo. Sistemaj recenzoj resumas kaj sintezas informojn el diversaj hazardigitaj klinikaj provoj kaj la medicina literaturo por akiri altkvalitan evidentecon. La organizaĵo pasigas inter ses monatojn kaj du jarojn kompilante sisteman recenzon, kaj la studotemoj estas elektitaj surbaze de la plej altaj prioritatoj. 

Cochrane estis fondita en 1993 de Iain Chalmers en Oksfordo. Ĝia nomo devenas de la brita kuracisto kaj epidemiologo Archie Cochrane. La organizaĵo havas sian sidejon en Londono. Homoj el pli ol 190 landoj nuntempe kontribuas al la laboro de Cochrane. 

Lastatempe, la rezultoj de observaj studoj kiel diagnozaj testoj kaj kohortoj ankaŭ estis studitaj. La rezultoj de ĉi tiuj sistemaj revizioj estas publikigitaj en la Cochrane Library. Tiu datumbazo, la Biblioteko Cochrane, estas pagita servo, sed estas ŝtatoj kiuj  eniris interkonsenton, kie la ŝtato pagas por senpaga aliro por ĉiu kun IP-adresoj de tiuj ŝtato.

 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Biblioteko Cochrane

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Cochrane Tabaka Dependeca Grupo
* Cochrane Neonatal Grupo

Kategorio:Internaciaj sciencaj organizaĵoj
Kategorio:Sanekonomiko
Kategorio:Sanserva kvalito
Kategorio:Laŭindikaĵa medicino
Israel Eldad

**Israel ELDAD** (, origine **Israel Scheib**, naskiĝis la 11-an de novembro 1910 en Podwołoczyska, Aŭstrio-Hungario; mortis la 22-an de januaro 1996 en Jerusalemo; pseŭdonimo *Sambatyon*) estis juda subtera batalanto, fondinto kaj ĉefa ideologo de la organizaĵo Leĥi dum la tempo de la Brita Mandata Palestino.

## Kariero 
Eldad frekventis rabenan lernejon en Łódź kaj studis filozofion kaj historion ĉe la Universitato de Vieno. Li estis aktiva membro de Betar kaj verkis literaturajn kaj politikajn artikolojn por diversaj pol-judaj organizaĵoj. En 1941 li fuĝis el la sovet-okupita Vilno al Palestino, kie li fariĝis instruisto en Tel-Avivo. Li baldaŭ fariĝis la ĉefa ideologo de la subtera Lehi- organizaĵo kaj redaktisto de ĝiaj revuoj, la ĉiumonata *He-Chazit* ("La Fronto") kaj la semajna ''Ha-Ma'as*. Fuĝante de britaj persekutantoj, li estis vundita, arestita kaj tenata en la prizona tendaro Latrun dum jaro kaj duono ĝis li estis liberigita en 1946 fare de Lehi-membroj en la jerusalema hospitalo, kie li devis esti kuracata. Li daŭrigis siajn subterajn agadojn ĝis la fondo de la Ŝtato de Israelo.

Li poste formis la dekstreman ekstremisman grupon *Chazit ha-Moledet* ("Hejma Fronto"), kiu estis deklarita kontraŭleĝa de la israela registaro post la atenco kontraŭ UN-mediaciisto Folke Bernadotte la 9-an de septembro 1948. Dum kelkaj membroj de ĉi tiu organizo estis arestitaj, Eldad restis kaŝita kaj tiel povis eviti areston. Ekde 1949 li estis redaktoro de la revuo *Sullam'' ("La Ŝtuparo"), kiu reprezentis ekstremajn naciismajn vidpunktojn. Lia celo estis Granda Israelo ene de ĝiaj maksimumaj "bibliaj limoj", kaj li pledis por la elpelo de la loĝanta araba loĝantaro. En 1950, David Ben-Gurion ordonis, ke li estu maldungita de lia instruista posteno pro liaj vidpunktoj; tamen, Eldad enmetis proceson kontraŭ tio en la Supera Kortumo de Israelo kaj venkis. Tamen, neniu lernejo volis dungi lin kiel instruiston.  Li vivtenis sin kiel tradukisto. Ekde 1962 li estis preleganto ĉe la Technion en Ĥajfo dum 20 jaroj, kaj ekde 1982 ĉe la Universitato Ariel.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Filozofoj de judismo
Kategorio:Judaj filozofoj
Kategorio:Israelaj filozofoj
Josef Weismayer

**Josef WEISMAYER** (naskiĝinta en  1936 je Vieno) estas aŭstra teologo, romkatolika pastro kaj emerita universitatprofesoro.

Post trapaso de la abiturienta ekzameno en 1954 je la Ĉefepiskopa gimnazio de Hollabrunn li eniris la porpastran seminarion en Vieno. La ordinadon sacerdotan de li faris en la 26.6.1959 kardinalo Franz König en la Katedralo de Sankta Stefano (Vieno). Sekve deĵoris Weismayer ĝis 1962 kiel kapelano kaj instruisto en Guntramsdorf, En 1962 li doktoriĝis ĉe la universitato de Vieno sub la aŭspicio de la prezidanto de Aŭstrujo. Sekvis la habilitiĝo en la jaro 1974-a. En 1975 li ricevis la porteologan premion *Kardinal-Innitzer-Förderungspreis für Theologie*.

De 1976 li estis eksterorda profesoro ĉe la Instituto pri dogmoteologio de la viena altlernejo. De 1997 ĝis pensiiĝo en 2004 li estis katedestro pri dogmatiko.

De junio 2001, la katedrala kuratoro Weismayer apartenis al la kapitularo katedrala. En 2006 li ekiĝis - por la daŭro de kvino da jaroj - afergvidanta estro de la klerika konsilio. De 1987 ĝis 2020 li rektoris ĉe Stefana Domo (de la arkiepiskopujo de Vieno). Unu lia disĉiplo estis la nova viena ĉefepiskopo Josef Grünwidl. 
## Verkoj (elekto)
**Leben in Fülle. Zur Geschichte und Theologie christlicher Spiritualität,* Tyrolia, Innsbruck 1983, ISBN 3702214747.

## Literaturo 
* Thomas Dienberg kaj Michael Plattig (eld.): *Leben in Fülle. Skizzen zur christlichen Spiritualität. Festschrift für Prof. Dr. Weismayer zu seinem 65. Geburtstag* (=Theologie der Spiritualität, 5), Lit, Münster/Hamburg/London 2001, ISBN 3-8258-5256-3.

## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB
*Weismayer ĉe *Montagsforum* 

## Notoj 
Kategorio:Profesoroj
Kategorio:Universitato de Vieno
Kategorio:Romkatolikaj pastroj en Aŭstrio
Kategorio:Aŭstraj teologoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1936
Aviv Geffen

**Aviv GEFFEN** (; naskiĝis la 10-a de majo 1973 en Ramat Gan) estas israela rokmuzika kantisto, poeto kaj muzikisto, filo de la poeto Yonatan Geffen. Kiel solisto, li publikigis plurajn albumojn, kiuj fariĝis oraj kaj platenaj en Israelo; li ankaŭ estas konata kiel membro de la muzikbando *Blackfield* (kun Steven Wilson).

## Kariero 
Ĉar li ne militservis li deklaras sin konscienceca obĵeto kaj enkuraĝigas aliajn ankaŭ ne militservi. 

Post la publikigo de la albumo "Achshav Meunan", Gefen fariĝis idolo por la israela junularo, fariĝante simbolo de nova generacio kaj samtempe altirante malakcepton de la establita ordo. En la titolkanto de la albumo, Gefen kantas: "Ni estas la fikita generacio" ( hebree: אנחנו דור מזוין ). De la komenco de sia kariero, Gefen konscie elektis provokeman bildon, aperante sursceneje peze ŝminkita kaj netradicie vestita (laŭ la vortoj de liaj kontraŭuloj, vestiĝante "kiel kokcino "). Muzikologoj Regev kaj Seroussi atentigas, ke ne ekzistis analogoj de tia skandala glamroko en la israela muziko, escepte de la pli fruaj provoj de Zvika Pick, kaj eksterlanda sperto de ĉi tiu speco, kvankam konata al israelaj ŝatantoj, jam eksmodiĝis en la 90-aj jaroj.

Aŭtoro de polemikaj kantotekstoj traktantaj temojn rilatajn al perforto, drogoj kaj alkoholaĵo. Ankaŭ konata pro sia netradicia konduto kaj androgina bildo, rememoriga pri David Bowie. Efektive, tra la jaroj, la muzika stilo de Geffen estis influita de rokmuzikaj bandoj kiel Pink Floyd, U2, Radiohead, Nirvana, kaj artistoj kiel John Lennon kaj Bob Dylan. La piano- kaj gitarludado de Geffen estas ĉefe influita de Thom Yorke de Radiohead kaj The Edge de U2. Geffen ofte citis Bob Dylan kaj Roger Waters kiel gravajn influojn.

Gefen estas dediĉita al subtenado de la pacprocezo kun la palestinanoj. La 4-an de novembro 1995, li prezentis por la pacmanifestacio en Tel-Avivo, dum kiu Jicĥak Rabin estis murdita. Li skribis pri ĉi tiu evento en multaj kantoj, el kiuj la plej fama estas *"Aŝmah aleinu"* ( *Plorante por vi* ).

Gefen estas internacie konata pro siaj kunlaboroj kun Steven Wilson, kun kiu li formis la duopon Blackfield. La repertuaro de Blackfield inkluzivas pli malnovajn kantojn de Gefen re-aranĝitajn kaj kun anglalingvaj kantotekstoj.

## Diskaro (kantoj adaptitaj al la angla) 
* ''It's Only The Moonlight* (1992)
* *It's Cloudy Now* (1993)
* *Aviv Geffen III* (1994)
* *Nowhere* (1995)
* *The Letter* (1996)
* *Full Moon* (1997)
* *Hollowed* (1999)
* *White Nights* (1999)
* *Journey* (2000)
* *Memento Mori* (2002)
* *Im Hazman* (2006)
* *Rak Shirey Ahava* (2006)
* *Live* (2008)
* *Aviv Geffen'' (2009)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Blackfield – oficiala retejo
* Aviv Geffen ĉe Discogs.com
* Aviv Arkiva – informo en ambaŭ la angla kaj la hebrea
* (itale) Interview with Aviv Geffen and Steven Wilson at rockline.it

Kategorio:Rokpianistoj
Kategorio:Israelaj rokkantistoj
Kategorio:Israelaj komponistoj
Kategorio:Israelaj pacistoj
Kategorio:Israelaj ateistoj
Trygve Bratteli

**Trygve Martin BRATTELI** (naskiĝis la 11-an de januaro 1910 en Nøtterøy - mortis la 20-an de novembro 1984 en Oslo) estis norvega politikisto de la Laboristpartio kaj Ĉefministro de Norvegio en 1971-1972 kaj 1973-1976. En 1978 li prezidis la Nordian Konsilion.

## Frua vivo 
Li ekis sian karieron laborante nelonge kiel kuriero, ŝipano de balenĉasada ŝipo, kaj konstrulaboristo. En 1928, li aliĝis al la junulara organizo de la Norvega Laborista Partio, kaj en 1930 fariĝis sekretario de la Norvega Laborista Junulara Unio. Nomumita kiel sekretario de la kriza komitato de la NLP dum la nazia invado de Norvegio, li aktivis en la norvega rezista movado  kaj estis arestita de la germanoj en 1942 en Kristiansund laŭ la direktivo " Nokto kaj Nebulo " de Hitlero, kiu ordonis la areston de iuj ajn kontraŭnaziaj politikaj aktivuloj en okupitaj teritorioj. Li estis malliberigita la koncentrejojn Sachsenhausen kaj Natzweiler-Struthof de 1943 ĝis 1945, sed postvivis. 

## Politika kariero 
Post sia liberiĝo kaj reveno al Norvegio en 1945, li fariĝis prezidanto de la Unio de Junularaj Laboristoj, vicprezidanto de la Norvega Laborista Partio, estis membro de la nove formita Defenda Komitato, kaj en 1965 estis elektita prezidanto de la partio.

Post la milito, Bratteli fariĝis prezidanto de la Defenda Komisiono, formita en 1946. De 1950 ĝis 1981, li servis kiel membro de la Norvega Parlamento, la Storting. De novembro 1951 ĝis januaro 1955 kaj denove de decembro 1956 ĝis aprilo 1960, li servis kiel Ministro pri Financoj , poste Ministro pri Transportoj de 1960 ĝis 1963 kaj de 1963 ĝis 1964. Li poste servis kiel gvidanto de parlamenta grupo tri fojojn (1964–1971, 1972–1973, kaj 1976–1981).

Li formis novan registaran politikon responde al la malkovro de riĉaj naftodeponejoj sur la kontinenta breto de la Norda Maro kaj malaltigis la emeritiĝan aĝon en la lando de 70 ĝis 67.

Bratteli funkciis kiel ĉefministro de 1971 ĝis 1972. Li demisiis kun sia registaro post kiam la referendumo pri la aliĝo de Norvegio al la Eŭropa Ekonomia Komunumo (EEK) estis malakceptita. Post unu jaro kun la konservativa registaro de Korvald , Bratteli revenis al la ofico de la ĉefministro en 1973 por pliaj tri jaroj.

En 1980, lia memuaro, *Fange i natt og tåke* (La afero farenda), estis publikigita, en kiu li rakontas pri sia malliberigo. La sekvan jaron, *Våren som ikke kom* (Tiu, kiu vivis), pri la okupado de Norvegio, estis publikigita. Ekde 2013, la Bratteli-kresto, montara sistemo sur Sud-Georgioj en la Suda Atlantiko, portas lian nomon.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Ĉefministroj de Norvegio
Kategorio:Norvegoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Norvegaj ministroj pri financoj
Mordechai Zeira

**Mordechai ZEIRA** (, naskita **Mark Dimitri Greben**; naskiĝis la 6-an de julio 1905 - mortis la 1-an de aŭgusto 1968) estis israela komponisto kaj kantverkisto de ukraina origino. Li estis unu el la plej eminentaj reprezentantoj de la ĝenro **zemer ivri** ("hebrea kanto"), kiu karakterizis israelan malpezan muzikon dum multaj jardekoj en la 20-a jarcento. Li ofte komponis kantojn laŭ la kantotekstoj de nuntempaj hebreaj poetoj kaj lirikistoj, inkluzive de Nathan Alterman, Yaakov Orland, Aharon Ashman kaj Alexander Penn. Li foje estis nomita la "trobadoro de hebrea kantado".

## Famaj kantoj 
* *Layla, Layla*
* *Shnei Shoshanim* ('Du Rozoj')
* *Kion diras viaj okuloj?*
* *Shir Hashamisha*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Israelaj komponistoj
Roy Jacobsen

**Roy JACOBSON** (naskiĝis la 26-an de decembro 1954 en Oslo; mortis la 18-an de oktobro 2025 samloke) estis norvega verkisto.

Jacobsen verkis pli ol 25 librojn kaj estis tradukita pli ol 40 lingvojn. Du el liaj romanoj estis nomumitaj por la Literatura Premio de la Nordia Konsilio : *Seierherrene* en 1991 kaj *Frost* en 2004.

## Verkado 
Jacobsen debutis en 1982 per la novelaro *Fangeliv*. Li verkis romanojn, novelojn kaj infanlibrojn. En Norvegio, Jacobsen estas respektata kaj sukcesa aŭtoro. Kritikistoj laŭdas lian literaturan kapablon interplekti historiajn eventojn kun la sorto de ordinaraj homoj laŭ psikologie solida kaj tre legebla maniero.

Kiel verkisto de fikcio, Jacobsen distingis sin per sia multflankeco - de la mallongaj, psikologie riĉaj noveloj, kun ilia zorgema uzo de bildoj kaj lingvaĵo, ĝis la pli larĝaj romanoj, kun abundo da historia, literatura, lingva kaj politika scio, de la periodo de la islanda sagao ĝis la milithistorio de la 20-a jarcento sur la kontinento kaj en Rusio kaj Finnlando.

En 2009, li kunaŭtoris la scenaron por la filmo *Walhalla Rising*. En 2017, la angla traduko de *De Usynlige* (*The Unseen*, La Nevidita) estis en la fina listo de la Man Booker Internacia Premio .

## Verkaro 
* *Fangeliv* – mallongaj rakontoj (1982)
* *Hjertetrøbbel* – romano (1984)
* *Tommy* – romano (1985)
* *Det nye vannet* – romano (1987)
* *Virgo* – romano (1988)
* *Det kan komme noen* – mallongaj rakontoj (1989)
* *Ursula* – barnebok (1990)
* *Seierherrene* – romano (1991)
* *Fata Morgana* – romano (1992)
* *Den høyre armen* – mallongaj rakontoj (1994)
* *Trygve Bratteli. En fortelling* – biografio de Trygve Bratteli (1995)
* *Ismael* – romano (1998)
* *Grenser* – romano (1999)
* *Fugler og soldater* – mallongaj rakontoj (2001)
* *Det nye vinduet* – mallongaj rakontoj (2002)
* *Frost* – romano (2003)
* *Hoggerne* – romano (2005)
* *Marions slør* – romano (2007)
* *Vidunderbarn* – romano (2009)
* *De Usynlige* – romano (2013)
* *Hvitt hav* – romano (2015)
* *Rigels øyne* – romano (2017)
* *På randen av Vigeland* – aŭtobiografio (2019)
* *Mannen som elsket Sibir* – romano (2019)
* *Bare en mor* – romano (2020)
* *De uverdige* – romano (2022)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* laprofilo de Eldonejo

Kategorio:Norvegaj verkistoj
Kategorio:Gangsteroj
Donacanto

**Donacanto** (de la latina *donator*, "donanto") estas persono, kiu mendas artaĵojn aŭ arkitekturajn strukturojn. La vorto estas uzata ĉefe rilate al katolikaj kaj protestantaj mecenatoj. En la Ortodoksa Eklezio kaj la Orientaj Ortodoksaj Eklezioj, tia persono nomiĝas ***ktitor***.

En larĝa senco, estas persono, ento (ekz. organizaĵo aŭ registaro), kiu donas ion libervole. En religia senco donacanto estas kontribuanto al templo de iu ajn religio.

La termino kutime estas uzata por reprezenti formon de pura altruismo, sed foje estas uzata kiam servo estas aĉetata - kaj la servo estas agnoskita de ĉiuj partioj kiel malpli valora ol la valoro de la donaco (pago) - kaj la motivo estas altruisma.

En komerca juro, donanto estas persono kiu donas la donacon - kaj donacito estas la persono kiu ricevas la donacon. Pli larĝe, la termino estas uzata por rilati al iu ajn ento, kiu servas kiel fonto de io, kio estas transdonita al alia ento, inkluzive de - en sciencaj kampoj - la fonto de materio aŭ energio, kiu estas transdonita de unu objekto al alia.

Ekzemploj kie donacanto partoprenas:

* Bonfaranto
* Patroneco
* Sponsoro
* Sangodonancanto
* Organdonacanto
* Spermdonanto

## Vidu ankaŭ 
* **ktetoro** (patrono, d:Q138365)

## Referencoj 
Kategorio:Filantropio
Ignatius Ŝoukrallah Malojan

**Ignatius Ŝoukrallah Malojan,** armene: **Իգնատիոս Մալոյան** estis armena katolika pastro, ĉefepiskopo, martiro, sanktulo.
eta|

 naskiĝis  en Mardin (Otomana imperio, nun en Turkio), li mortis  en Dijarbakiro (Otomana imperio).

## Biografio 
 finis siajn teologiajn studojn len 1896 kaj adoptis la religian nomon Ignaco. Inter 1897–1910, Maloyan li estis parokestro en Aleksandrio kaj Kairo, poste li estis asistanto de patriarko en Konstantinopolo. Malojan estis konsekrita en Romo kiel ĉefepiskopo de Mardin en  1911. Post plurfoja rifuzado de konvertiĝo al Islamo li estis torturita kaj murdita dum la armena genocido en la regiono de Mardin. Li estis beatigita de papo Johano Paŭlo la 2-a en 2001 kaj li estis kanonigita en 2025 fare de Leono la 14-a. 

## Fontoj 
* WikiTrans

## Referencoj 
eta|maldekstre|

Kategorio:Armenaj pastroj
Kategorio:Episkopoj
Kategorio:Sanktuloj
Haim Alexander

**Haim ALEXANDER** (; naskiĝis kiel *Heinz Günter* la 9-a de aŭgusto 1915 en Berlino; mortis la 18-a de marto 2012 en Jerusalemo) estis israela pianisto, komponisto kaj profesoro pri komponado, piano kaj muzikteorio.

Lia kompona verkaro inkluzivas orkestrajn, ĥorajn, pianajn kaj orgenajn verkojn same kiel ĉambran muzikon, muzikon por soloaj voĉoj kaj instrumentaj ensembloj kaj kantojn.

La muzikon de Haim Alexandre karakterizis alta eklektikismo, kombinante grandan nombron da diversaj stiloj kaj estetikoj. Lia verko varias de postromantika stilo plena de kromatismo (Variacioj, 1947) ĝis pecoj de folklora karaktero inspiritaj de proksim-orienta muziko (Ses israelaj dancoj, 1949-1951), pasante tra multaj aliaj stiloj kiel dodekafonia kaj seria - precipe post la kurso en Darmstadt - (*Merubaim*, *Rubayat*, 1963 kaj *Tavniot*, 1973), la stilo tipa por arabaj dancoj (*Nabut*, 1971), novklasikismo (*Pianokonĉerto*, 1982) kaj atonala ekspresionismo (''Shirei Ahavah ve'Tzippia*, 1985).

## Verkaro (elekto) 
* *6 Israeli Dances*, por piano, 1951
* *Artza [To our Country]*, por orkestro, 1951
* *Ve'kibatzti etkhem [I Will Even Gather You]*, por SATB chorus, 1952
* *Bnot kol [Sound Figures]*, por piano, 1965
* *Nabut*, baleto, 1971
* *Tavniot [Patterns]*, por piano, 1973; revised 1975
* *Piano Concerto*, por piano and orkestro, 1982
* *Shirei Ahavah ve'Tzippia [Songs of Love and Expectation]* (word by Litvin), por soprano and orkestro (1985)
* *Metamorphoses on a Theme by Mozart*, por piano, 1990
* *Piano Sonata*, 1994
* *The West-Eastern Bridge'', organ solo, 1998

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Israela Muziko Instituto - Biografio
* Intervjuo
* nekrologo de Haim Alexander (en la hebrea)

Kategorio:Israelaj komponistoj
Kategorio:Israelaj pianistoj
Luigia Poloni

**,** laŭ religia nomo **Maria Vincenza** estis itala monaĥino, sanktulino.

 naskiĝis  en Verono (:en:Venetian Province, nun en Italio), ŝi mortis  en Verono (Reĝlando Lombardio-Veneto, nun en Italio).

## Biografio 
 kreskis en kristana medio kaj okupiĝis pri bonfaraj agoj - sekvante paŝojn de sia patro. Ŝi kontaktiĝis kun pastro, kun kiu establis religian kongregacion en 1848. Ŝi alprenis la nomon "Maria Vincenza". Ili celis, ke la nova kongregacio disvastigu la kompateman amon de Jesuo Kristo. Poloni kredis, ke ĉiuj bonfaraj agoj estas io, kio devus esti unu el la plej gravaj prioritatoj en la vivo. Kun admirinda fervoro ŝi vizitis ĉiujn malsanulojn kaj orfojn. Ŝi dediĉis sin al konsolado kaj helpado de ili en iliaj vivoj, montrante al ili la amon de Kristo. Ŝi ankaŭ laboris kun la malriĉuloj kaj diris pri ili: "la malriĉuloj estas niaj mastroj". Ŝin trafis tumoro kaj spite la operacion ŝi mortis. Kardinalo nome de papo Benedikto la 16-a beatigis ŝin en 2008 post la rekono de miraklo atribuita al ŝia propeto. La dua miraklo estis ratifita en 2025, poste ŝi estis kanonigita fare de Leono la 14-a. 

## Fontoj 
* WikiTrans

## Referencoj 
Kategorio:Sanktuloj
Menachem Avidom

**Menaĥem AVIDOM** (; naskiĝis la 6-a de januaro 1908 en Stanislau ; mortis la 5-a de aŭgusto 1995 en Tel-Avivo) estis israela komponisto de aŭstra deveno. Avidom estas unu el la plej konataj israelaj komponistoj kaj muzikinstruistoj de la pli maljuna generacio. 

## Kariero 
En 1925, li elmigris al la tiama Brita Mandato de Palestino. Post studado de muziko ĉe la Usona Universitato de Bejruto, li daŭrigis siajn studojn ĉe la Pariza Konservatorio, kie li lernis komponadon kaj kontrapunkton de Henri Rabaud, interalie. En Libano kaj poste en Egiptio, li ankaŭ studis la fundamentojn de araba muziko, kaj en 1932 li partoprenis la unuan *Internacian Kongreson de Araba Muziko* en Kairo. 

Inter 1931 kaj 1934 Avidom laboris kiel muzikinstruisto en Egiptio, kaj de 1935 ĝis 1946 kiel instruisto pri muzikteorio ĉe la konservatorio kaj ankaŭ ĉe la instruista trejna instituto en Tel-Avivo. Inter 1945 kaj 1952 li estis ĝenerala sekretario de la Israela Filharmonia Orkestro, poste arta konsilisto de la Ministerio pri Turismo ĝis 1955. De 1955 ĝis sia emeritiĝo en 1980 Avidom estis ĝenerala sekretario, vicprezidanto kaj prezidanto de la israela kopirajta societo ACUM (Societo de Aŭtoroj, Komponistoj kaj Muzikeldonistoj). Li ankaŭ estis prezidanto de la Komponista Unio de 1958 ĝis 1971 kaj dum kelka tempo membro de la Konsilio por Kulturo kaj Artoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Israelaj komponistoj
Kategorio:Israelaj muzikpedagogoj
Sasha Argov

**Aleksandro "Saŝa" ARGOV** (, naskita kiel **Aleksandro Abramoviĉ** la 5-an de novembro 1914 en Moskvo; mortinta la 27-an de septembro 1995 en Tel-Avivo) estis israela komponisto kaj vortumisto, eminenta reprezentanto de la moderna ĝenro "hebrea kanto", aŭtoro de centoj da popkantoj, kiuj fariĝis parto de la muzika heredaĵo de lia lando.  

## Verkado 
Li komponis centojn da kantoj, kiuj estis vaste prezentitaj,  inkluzive de kantoj por la Israela Defendo-Trupo (inkluzive de la Naĥal-Trupo), filmo kaj teatro. 

Poste li verkis tekstojn por privataj festoj kaj komponis por la Palmaĥ kaj la Israela Defendtrupoj, inkluzive de unu el siaj plej famaj kantoj, *Ĥaverut* ( hebree חֲבֵרוּת; signifante amikecon).  Li verkis por pluraj popularaj kantgrupoj kaj komponis muzikon por multaj el iliaj tekstoj. Interalie, li muzikigis poemojn de Leah Goldberg kaj Jehuda Amichai. 

La muzikon de Argov influis rusa kaj, malpligrade, franca muziko. Tamen, lian muzikon dominis la ritmo kaj karaktero de juda muziko. Li kunlaboris kun Chaim Chefer kaj Matti Caspi. Du el iliaj albumoj enhavas kantotekstojn skribitajn ekskluzive de Argov. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Israelaj komponistoj
Kategorio:Mortintoj en 1995
Yossi Banai

**Josef "Josi" BANAI** (; naskita la 13-an de aprilo 1932 en Jerusalemo, Mandata Palestino ; mortis la 11-an de majo 2006 en Tel-Avivo, Israelo) estis israela ŝansonisto, aktoro kaj kantverkisto.

## Kariero 
Dum sia militservo en la israela armeo, li fariĝis unu el la unuaj membroj de la Nachal-trupo kaj poste aliĝis al la Teatro Habimah. Li kunlaboris pri multaj produktadoj kun la plej multaj teatraj kompanioj en Israelo. Li evoluigis aparte proksiman kunlaboron kun la dramisto kaj aŭtoro Nissim Aloni. Banai aktoris en pluraj premieroj de liaj teatraĵoj, same kiel en la teatraĵoj de Ĥanoĥ Levinkaj Jakob Ŝabtaj.

Kiel kabaredisto, li verkis plurajn revuojn, kutime prezentante sin kiel solisto. Li ankaŭ verkis skeĉojn por la komedia triopo Hagashash Hachiver, kies multaj kreitaj vortoj fariĝis parto de la israela slango. Kiel filmaktoro, Banai aperis kune kun Chaim Topol, Gila Almagor kaj Shaike Ophir en la *teatraĵo Ervinka* de Ephraim Kishon.

Kiel kantisto, Banai famiĝis pro sia distinga stilo de prezentado, dum kiuj monologoj kaj skeĉoj alternis kun kantoj. Li aparte elstaris en siaj prezentadoj de ŝansonoj de Georges Brassens kaj Jacques Brel, kiujn Naomi Shemer tradukis por li el la franca en la hebrean, kaj ankaŭ verkis siajn proprajn kantojn por li.

## Filmaro 
* Havura Shekazot (1963)
* Af Milah L'Morgenstein (1963)
* Fortuna (1966)
* Ervinka (1967)
* 999 Aliza Mizrahi (1967)
* Ha Glula (1972)
* Haham Gamliel (1973)
* Les Patriotes (1994)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Israelaj aktoroj
Kategorio:Israelaj kantistoj
Zoltán Böszörmény (politikisto)

**Zoltán Böszörmény** [bosormEnj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Böszörmény Zoltán** estis hungara politikisto, ĵurnalisto. Lia kompleta origina nomo (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) estis *Böszörményi Vargha Imre Zoltán*.

 naskiĝis  en Zsidó, li mortis depost 1945 supozeble en Okcidenta Germanio.
eta|

## Biografio 
 estis soldato dum la unua mondmilito, poste en 1919 li aliĝis al trupo de Pál Prónay. Jam en pacemaj tempoj li ĵurnaladis, kie li fanfaronis Hitleron. Böszörmény en 1930 fondis nazieman partion sen grava rezulto. Precipe li varbis anojn inter la kamparanoj, tial lia movado estis "falĉilokruca" (:hu:Kaszás kereszt). En 1936 li aranĝis diletantan puĉon, poste li trovis sin en prizono. Ĉirkaŭ 1938 li rifuĝis al nazia Germanio. En 1945 li skribis leteron al Mátyás Rákosi, kiu rifuzis lian estontan helpon. Poste Böszörmény malaperis el la publika vivo.

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Moshe Wilenskij

**Moshe WILENSKIJ** (; la 17-an de aprilo 1910 - mortis la 2-an de januaro 1997) estis israela pianisto, komponisto, kaj kantverkisto. konsiderata "pioniro de israela kanto" 

## Verkado 
Pianisto kaj komponisto, Wilensky verkis muzikon por teatroj kaj muzikgrupoj de la Israela Defendtrupoj, inkluzive de la koruso Nahal en la 1950-aj jaroj. Li laboris kun la orkestro Kol Yisrael de la nacia dissendanto. Liaj kantoj inkluzivas " *Kalaniyot* " ("Anemonoj"), " *Hayu Zmanim* " ("En tiuj tempoj)", "Aŭtuno", "Frapu dufoje kaj atendu", "Ĉiun tagon mi perdas", "La lasta batalo", kaj " *Mul Har Sinai* " ("Antaŭ Monto Sinajo"). Li verkis muzikon por multaj el la poemoj de Natan Alterman.  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Juda Agentejo bio

Kategorio:Polaj komponistoj
Kategorio:Israelaj pianistoj
Kategorio:Israelaj komponistoj
Kategorio:Israelaj dirigentoj
Uzi Hitman

**Uzi ĤITMAN** (; naskiĝis la 9-an de junio 1952 en Givat Shemu'el, mortis la 17-an de oktobro 2004 en Ramat Gan) estis israela kantisto-kantverkisto, porinfana kantverkisto kaj televida aktoro de granda sukceso kaj populareco. Pluraj el liaj kantoj fariĝis himnoj de israela muziko, kaj liaj porinfanaj televidprogramoj lasis fortan spuron sur pluraj generacioj.

## Kariero 
Uzi Chitman komencis sian muzikan karieron dum li servis en la Israela Defendtrupoj . En 1976, li komponis la melodion por la preĝo " Adon Olam ".  (Majstro de l'Mondo) En 1978, li verkis la muzikon kaj kantotekston por la kanto "Noladti le-Shalom" (Mi naskiĝis al paco), kiu estis dediĉita al lia novnaskita filo kaj al la daŭranta israela-egipta paco.

Ekde la fruaj 1980-aj jaroj, li aperis en infanaj programoj, en kiuj li ankaŭ kantis. Fine de marto 1985, li duetis kun Yigal Bashan en la finalo de la nacia Eŭrovido-selektado *Kdam*, prezentante la kanton "Kmo tzo'ani". La duopo finfine finis dua, perdante nur kontraŭ Yizhar Kohen.

En 1991, Chitman komponis la kanton "Kan" por Orna kaj Moshe Datz, per kiu ili reprezentis Israelon en la 36-a Eŭrovido-Kantokonkurso. La paro finfine finis tria en la finalo de la evento kun 139 poentoj, inkluzive de la maksimumaj poentaroj de 12 poentoj de Hispanio, Turkio kaj Jugoslavio. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala ejo (hebree)
* 

Kategorio:Israelaj muzikistoj
Kategorio:Israelaj rokkantistoj
Kategorio:Israelaj komponistoj
Antonio Iturbe

**Antonio ITURBE** (naskiĝis la 7-an de marto 1967 en Zaragozo) estas hispana ĵurnalisto, verkisto kaj profesoro, gajninto de la Premio Biblioteca Breve 2017. Fondinto kaj direktoro de la kultura revuo ***Librújula*** kaj kontribuanto al la suplemento Cultura/s de *La Vanguardia*. 

Lia romano *La Bibliotekistino de Auschwitz,* inspirita de la vivo de Dita Krausová kaj publikigita en 2012, estis tradukita en pli ol 35 lingvojn. En Britio ĝi estis la plej bone vendita tradukita libro de 2019.

## Verkaro 
### Infanlibroj 
**Libroserio Los casos del inspector Cito y Chin Mi Edo** (Edebé)

* *Un ayudante de mucha ayuda*, 2008
* *El caso de la momia desaparecida*, 2008
* *El visitante nocturno*, 2009
* *Un día en las carreras*, 2009
* *Una investigación por los pelos*, 2010
* *Misterio en el mundial de Fútbol*, 2010
* *Año nuevo en China*, 2011
* *Intriga en la fábrica de paraguas*, 2011
* *Un misterio muy magnético*, 2012
* *Pásalo de miedo (especial misterio)* 2012
* *Un jardín en el fondo del mar*, 2014
* *¡Silencio, se rueda!*, 2014
* *Que vienen los turistas*, 2015

**Libroserio La isla de Susú** (Edebé)

* *Un jardín en el fondo del mar*
* *¡Silencio, se rueda!*
* *¡Que vienen los turistas!*
* *Un secreto en el aire*, 2015

### Romanoj 
* *Rectos torcidos*, 2005 (Planeta).
* *Días de sal*, 2008 (Ed. La otra orilla)
* *La bibliotecaria de Auschwitz*, 2012 (Planeta).
* *Narrando desde el Greco*, 2014 (Lunwerg) collaborative
* *A cielo abierto*, 2017 (Seix Barral)
* *La playa infinita*, 2021 (Seix Barral)
* *Música en la oscuridad*, 2024 (Seix Barral)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Portal cultural: Librújula
* Perfil de escritor en 'Planeta Libros'
* > (El Heraldo)
* > (Diario ABC)
* Vídeos sobre Antonio Iturbe

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Tombejo Jarkon

La **Jarkon-Tombejo** (, oficiale ) en Petaĥ Tikva estas la ĉefa tombejo en la metropola areo de Tel-Avivo. Ĝi situas inter la rivero Jarkon okcidente, la ŝoseo 5 norde, kaj la ŝoseo 491 oriente kaj sude.

Ĝi estis malfermita en 1991 kaj estas konsiderata la centra tombejo por la metropola areo de Tel-Avivo (Gush Dan). La areo estas cirkla laŭ formo kaj enterigoj okazas en dense dizajnitaj plurnivelaj kestoj. La tombejo nuntempe kovras areon de proksimume 570 000 kvadrataj metroj kaj proksimume 60 000 homoj estas entombigitaj tie. Ekzemple, la israela kantistino Ofra Haza estas entombigita ĉi tie.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Yarkon Tombejo  Enarkivigis   en Chevra kadisha – Tel Aviv Jaffa

Kategorio:Tombejoj en Israelo
Kategorio:Judaj tombejoj
Tombejo Kirjat Ŝaul

La '''Tombejo Kiryat Sha'ul''' () estas juda tombejo kun longo de 320 dunamoj ĉe la norda periferio de Tel-Avivo, Israelo. Establita en 1943, ĝi enhavas pli ol 80 000 tombojn.

Pro manko de spaco, ekde 1991, la Tombejo Jarkon servas kiel la ĉefa tombejo por la Tel Aviva Metropola Areo (Guŝ Dan).

## Konsisto 
Kiel en aliaj israelaj tombejoj, ankaŭ ekzistas monumentoj memorigantaj la viktimojn de la Holokaŭsto. Aparta sekcio estis establita en la tombejo por la Justuloj inter la Nacioj.

Proksime al la enireja pordego al la tombejo estas entombigitaj la viktimoj de la terorista atako kontraŭ la israela teamo de atletoj dum la 20-a Olimpiko en Munkeno. Estas ankaŭ aparta sekcio en la tombejo por viktimoj de aliaj teroristaj atakoj.

En la orienta parto de la tombejo estas aparta parto de la milita tombejo.

## Galerio 
## Referencoj 
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Tombejoj en Israelo
Kategorio:Judaj tombejoj
Makariv

**Makariv** () estas urbotipa loĝloko en la Kieva provinco de Ukrainio. Ĝia loĝantaro estis proksimume 15 000 en 2024.

## Geografio 
Makariv estas drenita de la rivero Zdviĵ, dekstra alfluanto de la rivero Teteriv, en la baseno de la rivero Dnepro aŭ Dnipro. Ĝi situas 46 km okcidente de Kijivo.

## Historio 
La vilaĝo Makariv estis fondita en 1556. Ĝiaj originoj estas ligitaj al familio de litovaj magnatoj, unu el kies fratoj, Makar, ekloĝis en la vilaĝo, kiu poste prenis lian nomon.

Dum la Dua Mondmilito, ĝi estis okupita de Nazia Germanio de la 10-a de julio 1941 ĝis la 8-a de novembro 1943. Makariv havas la statuson de urba municipo ekde 1956.

Dum la rusa invado de Ukrainio en 2022, la urbo fariĝis loko de intensa batalado. La 21-an de marto 2022, la ukrainia armeo anoncis, ke ĝi forpelis la rusian armeon el la urbo.

## Bildaro 

Пам'ятник Тарасу Григоровичу Шевченку Макарів.jpg|Monumento al Taras Ŝevĉenko antaŭ la kultura domo
Макарів. Давньоруське городище. XI–XIII ст., XVII ст.jpg|Fortikaĵa monteto

## Vidu ankaŭ 
* Ukrajinka
* Piskivka

Kategorio:Urboj en Kieva provinco
Junfu

**Junfu,** per simpligita ĉina skribo **云浮,** per tradicia ĉina skribo **雲浮,** per pinjino *Yúnfú,* antaŭe romanigita kiel Wanfow estas milionurbo je prefektuja nivelo en provinco Gŭangdongo en Ĉina Popola Respubliko.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2021 la prefektujnivela loĝantaro estis  homoj.

## Geografio 
La kuntirita milionurbo kuŝas sur areo  km² kaj en montaro kaj en montetaro 133 m super la marnivelo laŭ rivero kaj administras 5 distrikt-nivelajn dividojn. 67 % de la areo estas arbarkovrita. Ĝaoĉin troviĝas 45, provinca sidejo Kantono (Ĉinio) 126, Ĝonŝan 145, Makao 175, Maoming 184, Honkongo 229, Ŝanhajo 1309, ĉefurbo Pekino 1927 km laŭ https://www.thedistancenow.com/hu/yunfu_china/shanghai_china.

## Historio 
Junfu estis levita al statuso de prefektujnivela urbo la 5-an de aprilo 1994. Pli longe la areo estis distribuita al pluraj dividoj.

## Ekonomio 
La prefektujnivela milionurbo estas precipe agrikultura. Pli ol 670 specoj de plantoj uzataj en tradicia ĉina medicino kreskas en tiu areo. Tamen ĝi estas riĉa je mineralaj resursoj (ekzemple oro, arĝento, kupro, fero, marmoro, granito, kalkŝtono kaj pirito). La agrikulturo kultivas rizojn, legomojn, teojn,  pampelmusojn kaj bredas porkojn, kokojn, anserojn kaj . Junfu servas kiel regiona centro de ŝtonminado kaj ŝtonĉizado.

## Trafiko 
La milionurbo estas atingebla voje, trajne kaj ŝipe. La rivero havas 100 kilometrojn da akvovojo, ebligante rektan kargotransporton al Honkongo.

## Klimato 
La klimato estas humida subtropika klimato kun musona influo laŭ klimata klasifiko de Köppen: Cfa. La jara averaĝa temperaturo estas  kaj varias inter . Jare averaĝe pluvas 1612 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed la precipitaĵo koncentriĝas inter aprilo-septembro.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* 5 muzeoj
* 6 artgalerioj

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Prefektujnivelaj urboj de Ĉinio
Yaakov Litzman

**Yaakov LITZMAN** (; naskiĝis la 2-a de septembro 1948 en Germanio) estas israela politikisto (partio Agudat Yisra'el . Li servis, interalie, kiel Ministro pri Sano de septembro 2015 ĝis novembro 2017  kaj kiel Ministro pri Konstruado kaj Loĝado en la 5-a kabineto de Netanjahu de la 17-a de majo ĝis la 13-a de septembro 2020.

Li estas sekvanto de la Ger Hasida dinastio kaj gvidis la partion Agudat Yisra'el ene de la Unuiĝinta Toraa Judismo frakcio en la Kneset ĝis junio 2022.

La 1-an de junio 2022, Litzman demisiis de sia Kneset-posteno. Li estis devigita fari tion post kiam li deklaris sin kulpa pri provo bloki la ekstradicion de Malka Laifer, kiu estis akuzita en Aŭstralio pri serio da sekskrimoj kontraŭ lernejaj knabinoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ministro Litzman gajnas voĉdonadon por plej ŝatata ministro

Kategorio:Israelaj ministroj
Tombejo Naĥalat-Jicĥak

La **Tombejo Nachalat Yitzchak** ( (signifante: Domo de la Eterna "Heredaĵo de Yitzhak") estas juda tombejo en Givatajim. Ĝi situas oriente de la rivero Ayalon kaj limas al la samnoma kvartalo de Tel-Avivo*, Nachalat Yitzhak*. Kaj la kvartalo kaj la tombejo estas nomitaj laŭ rabeno Isaac Elchanan Spektor (Yitzhak estas la hebrea formo de Isaac). 

La tombejo estis fondita en 1932, kovras areon de 86 000 m² kaj enhavas pli ol 30 000 tombojn, inkluzive de multaj tomboj de israelaj politikaj kaj kulturaj gvidantoj kaj rebeoj de hasidaj dinastioj.

La Ĉevra Kadisha de Granda Tel-Avivo respondecas pri la funkciigo de la tombejo. Inter tiuj entombigitaj ĉi tie estas Joel Brand, Bracha Fuld, Rudolf Kasztner, Jiří Langer, Gerda Luft, Itzik Manger, Yitzhak Modai, kaj Avraham Stern. La tombejo ankaŭ enhavas komunajn tombojn por Haganah -soldatoj, kiuj mortis dum la Araba Ribelo de 1936 ĝis 1939, same kiel plurajn tombojn por armeaj soldatoj, kiuj mortis en la Sendependeca Milito de 1948.

La tombejo enhavas multajn monumentojn pri la holokaŭsto. Inter ili estas tri interligitaj ŝtonaj arkoj portantaj la nomon Babyn Yar skribitan en la hebrea , monumento dediĉita en 1963 por memorfesti la ekstermkoncentrejon Treblinka, kaj aliaj monumentoj al judaj komunumoj en ŝtetlo en Litovio kaj Ukrainio, kiuj estis detruitaj sub germana okupado dum la Dua Mondmilito.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Listo de Monumentoj por malaperitajn komunumojn en la Nahalat Yitzhak tombejo 

Kategorio:Tombejoj en Israelo
Kategorio:Judaj tombejoj
Alexander Penn

**Aleksander PENN** (, ; naskiĝis en 1906, Niĵnekolimsk, Jakutio (aŭ Melitopolo, aŭ Pjatigorsk) – mortis la 19-an de aprilo 1972, Israelo) estis israela poeto. Alexander Penn famiĝis pro sia sensuala poezio, sovaĝa bohema vivo, pasio por la Lando Israelo kaj komunistaj ideoj.

## Verkado 
Penn estis ŝiriĝinta inter siaj komunistaj vidpunktoj, sia nihilisma bohema kaj ribelema naturo, kaj sia amo por la tero de Israelo.

Komence altirita al Cionismo, li poste adoptis kontraŭcionismajn vidpunktojn. Li fariĝis membro de la Palestina Komunista Partio en 1947 kaj poste membro de la ISIS (Israela Komunista Partio). Ekde 1947, li estis redaktoro de la literatura sekcio de la israela komunista gazeto ''Kol Ha'am'' (La Voĉo de la Popolo).

Pro liaj vidpunktoj, liaj poemoj ne estis publikigitaj dum 20 jaroj, kaj li ne estis membro de la Verkista Unio.

Lia ribelema naturo manifestiĝis ne nur en lia kritiko de la Ŝtato Israelo sed ankaŭ en lia kritiko de sia partio. Penn estis la sola, kiu rifuzis partopreni en la festa numero de la revuo, kiu memorfestis la sepdekan naskiĝtagon de Stalin en 1948. Partiestroj rifuzis publikigi poemojn kun naci-cionisma klino.

## Verkaro 
* World in Siege (poezio), Sefarim Tovim, 1948 [Tevel Be-Matzor]
* Along the Way (poezio), Mada Ve-Haim, 1956 [Le-Orech Ha-Derech]
* All and Everyone (play), Sheinfeld, 1952 [Kulam Ke-Ehad]
* Was It Ever (poezio), Tcherikover, 1972 [Haia O Lo Haia]
* One-Way Sadness Street (poezio), Hakibbutz Hameuchad, 1977 [Rehov Ha-Etzev Ha-Had Sitri]
* Roofless Nights (poezio), Hakibbutz Hameuchad, 1985 [Leylot Bli Gag]

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Judaj socialistoj
Kategorio:Komunismaj poetoj
Kategorio:Israelaj poetoj
Alberto Alemanno

**Alberto ALEMANNO** (naskita la 30-an de aprilo 1975 en Torino) estas hispan-itala advokato, jura fakulo, politika aktivulo kaj entreprenisto. Li estas Jean Monnet-Profesoro ĉe la HEC Paris kaj profesoro pri juro ĉe la Universitato de Novjorko. Li ankaŭ instruas ĉe la Universitato Georgetown kaj la Universitato de Tokio. En 2018, li kandidatiĝis por la Senato de la Respubliko en la listo Più Europa.

## Libroj 
### Monografioj 
* *Trade in Food. Regulatory and Judicial Approaches in the EC and the WTO*. Cameron May, London 2007, ISBN 978-1-905017-37-9.
* *EU Risk Regulation. Towards a European Government of Health, Safety and Environmental Risks*. Hart, Oxford 2015, ISBN 978-1-84946-168-9.
* *Lobbying for Change. Find Your Voice to Create a Better Society*. Icon, London 2017, ISBN 978-1-78578-285-5.

### Publikaĵoj 
* *Governing Disasters. The Challenges of Emergency Risk Regulation*. Elgar, Cheltenham 2011, ISBN 978-0-85793-572-4.
* kun Simone Gabbi: *Foundations of EU Food law and Policy. Ten Years of the European Food Safety Authority*. Ashgate, Farnham 2013, ISBN 978-1-4094-6721-2.
* kun Amandine Garde: *Regulating Lifestyle Risks. The EU, Alcohol, Tobacco and Unhealthy Diets*. Cambridge University Press, Cambridge 2015, ISBN 978-1-107-06342-6.
* kun Anne-Lise Sibony: *Nudge and the Law. A European Perspective*. Hart, Oxford 2015, ISBN 978-1-84946-732-2.
* kun Adam Burgess, Jens Zinn: *Routledge Handbook of Risk Studies*. Routledge, London/New York 2016, ISBN 978-1-138-02286-7.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Italaj politikistoj
Kategorio:Hispanaj politikistoj
Renato Casaro

**Renato CASARO** (naskiĝis la 26-a de oktobro 1935 en Trevizo ; mortis la 30-a de septembro 2025 samloke) estis itala ilustristo kaj pentristo, konata pro siaj afiŝoj kaj filmafiŝoj same kiel pro siaj pentraĵoj kaj artaj presaĵoj, specife pro siaj filmaj kaj eventaj afiŝoj. Lia verko plejparte ne estas agnoskita.

Casaro estas konsiderata unu el la plej gravaj, influaj kaj novigaj italaj filmafiŝartistoj.  Li faris centojn da verkoj dediĉitaj al kino, fariĝante tre populara ankaŭ eksterlande.  Li estas plej konata pro siaj fantaziaj afiŝoj. 

## Filmafiŝoj 
* *City Lights* (reeldono, Italio)
* *King Kong* (reeldono, Italio)
* *Caliber 9* (1972)
* *Flash Gordon* (1980, Argentino)
* *:En:Blow Out* (1981)
* *Conan the Barbarian* (1982)
* *Rambo* (1982)
* *:En:Octopussy* (1983, kun Daniel Goozee)
* *:En:Never Say Never Again* (1983)
* *The NeverEnding Story* (1984, Usono)
* *:En:Once Upon a Time in America* (1984, Usono)
* *Amadeus* (1984, Italio)
* *Red Sonja* (1985)
* *The Name of the Rose* (1986)
* *Rambo III* (1988)
* *The Adventures of Baron Munchausen* (1988)
* *Total Recall* (1990)
* *Dances With Wolves* (1990, Italio/Germanio)
* *Misery* (1990, Germanio)
* *The Sheltering Sky* (1990)
* *Once Upon a Time in Hollywood* (2019, falsaj afiŝoj por la rolulo de DiCaprio)

## Eldonitaj kolektoj 
* Renato Casaro: Afriko.  .
* Renato Casaro: Filma Arto.  .
* Renato Casaro: Pentrita Filmojn.  3-9801878-1-0.
* *afrikaj Memoroj*.  978-3-87314-477-4.
* Renato Casaro: La Arto de Filma Pentraĵo.  978-88-98843-50-3.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* Renato Casaro ĉe Filmposter-Archiv

Kategorio:Italaj ilustristoj
Kategorio:Italaj artistoj