open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nižný Lánec

eta|dekstra|330px|Nižný Lánec situas en la plej griza regiono

**Nižný Lánec,** hungare **Alsólánc** (alŝOlAnc), germane **Unter-Lanzdorf** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Unter, alsó kaj nižný signifas: suba.

## Bazaj informoj 
* Areo: 4 km²
* Supermara alteco: 200 m
* Loĝantaro: 420
* Poŝtkodo: 044 73
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Nižný Lánec situas laŭ la hungara landlimo, laŭ traira flankovojo. Košice troviĝas 27 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1298 en formo *"Lanch"*. En 1910 loĝis en Alsólánc 269 homoj, (265 hungaroj, 3 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Szepsi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Alsólánc rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Nižný Lánec 405 homoj, (208 hungaroj, 101 ciganoj, 48 slovakoj, 2 ukrainoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1836
* romkatolika klasikisma preĝejo omaĝe al Apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo de 1842
* kastelo de Lánczy (lAnci) el la 19-a jarcento

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Polaj rapidvojoj

eta|300px|dekstra|Planata sistemo de aŭtovojoj kaj rapidvojoj en Pollando
**Polaj rapidvojoj** – sistemo de rapidvojoj, plenumataj celo de alkonduktado de trafiko al aŭtovojoj kaj por grava interregiona aŭ internacia trafiko. Rapidvojoj signas en Pollando per numero de vojo en ruĝa fono ĉiam kune letero S antaŭe. Vojmontriloj, kiuj montras al rapidvojoj havas verdan fonon.
[maldekstra|100px|eta|[Trafiksigno de rapidvojo]]

## Situacio de rapidvojoj en Pollando 
Laŭ ordo de pola ministra konsilantaro je 15-a de majo 2004j. "pri sistemo de aŭtovojoj kaj de rapidvojoj" sistemo de aŭtovojoj kaj de rapidvojoj havas tute 7200km-jn de longeco (ĉ. 2000 km aŭtovojoj).
Ĝis 14-a de novembro 2008 longeco de unu- aŭ dulanaj rapidvojo estas 511,5 km. Nun estas konstruata ĉirkaŭ 247,5 km.

## Listo de rapidvojoj 
*datumoj de la 27a de novembro, 2019.*
  

## Reguloj 
### Limigoj de rapideco 
### Ceteraj limigoj 
Laŭ leĝo pri trafiko sur rapidvojo (en Pollando) oni malpermesas:
* returnado (krom vojkruciĝoj, kie estas determinitaj lokoj),
* haltiĝado aŭ starado de veturilo (krom determinitaj lokoj),
* retroirigado,

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Vidu ankaŭ 
* Pola vojaro
* Polaj aŭtovojoj
* Polaj landvojoj

### Eksteraj ligiloj 
* portaloj pri aŭtovojoj kaj rapidvojoj (pola lingvo)
Gotfredo la 2-a (Bretonio)

**Gotfredo la 2-a** (naskiĝis la 23-an de septembro 1158, mortis la 19-an de aŭgusto 1186) el la dinastio Plantaĝenetoj estis duko (per edzeco) de Bretonio ekde 1181 ĝis sia morto. Li estis ankaŭ grafo de Richmond.

Genealogio de Conan la 4-a, duko de Bretonio

Li estis angla princo, la kvara filo de Henriko la 2-a (Anglio) kaj Eleonoro de Akvitanio. Kiel la aliaj legitimaj filoj de Henriko, li ribelis kontraŭ sia patro. Lia unua ribelo okazis en 1173, kiam li estis dekkvin-jara; la sekvantan jaron li kaj Henriko reamikiĝis. En 1183 li denove ribelis, militante kune kun sia frato Henriko la Juna Reĝo kontraŭ alia frato, la estonta Rikardo la 1-a (Anglio).

Henriko aranĝis lian edzigon en Julio 1181 al Konstanca (dukino de Bretonio), kaj tiel li iĝis duko de Bretonio. Gotfredo kaj Konstanca havis tri infanojn:
* Eleonora (konata kiel la bela knabino de Bretonio (1184-1241), kiu estis kaptata en 1202, kune kun sia frato Arturo, de Johano (Anglio) kaj enkarcerigata ĝis sia morto en Anglio
* Matilda de Bretonio (m. infane antaŭ 1189)
* Arturo la 1-a (Bretonio) (1186-1203), naskita post la morto de Gotfredo.

Gotfredo estis subtenanto de la franca reĝo Filipo la 2-a kaj ofte alianciĝis al Filipo kontraŭ sia patro. Li pasis multe da tempo ĉe la franca kortego, kaj Filipo nomumis lin seneskalo. Por financi siajn kampanjojn, li forprenis posedaĵojn de preĝejoj kaj monaĥejoj: pro tio li estis malamata de la Eklezio kaj de la plejparto de la kronikistoj de la epoko. La kronikisto Giraldus Cambrensis skribis pri li, "per lia dolĉa kaj persvada elokventeco li povis dissolvi la plej firmajn aliancojn, kaj per lia parola flueco li ĵetis du regnojn en konfuzon."

En 1186 li mortis pro turnira akcidento ĉe Parizo: verŝajne li estis mortige piedpremata de ĉevalo. Post tio Konstanca regis Bretonion. Laŭ Giraldus Cambrensis, Filipo la 2-a tiom lamentegis lian morton ke li penis salti en la ĉerkon. Tamen laŭ la franca kronikisto Ragord, Gotfredo mortis pro subita abdomena malsano tuj post li anoncis al Filipo ke li planis disrabi Normandion. Li estis entombigita en la katedralo Notre-Dame de Paris.
listo de la suverenoj de Bretonio

Kategorio:Bretonaj dukoj
Kategorio:Princoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1158
Kategorio:Mortintoj en 1186
Kategorio:Historio de Francio
Kategorio:Historio de Anglio
Kategorio:Plantaĝenetoj
Fulardo

[eta|150ra|Silka fulardo fare de la domo Casol en [Liono.]]
eta|150ra|Fulardo por kovri la korpon.
**Fulardo** estas:

* malpeza silka aŭ artsilka teksaĵo por vestoj, kravatoj ks.
* silka aŭ artsilka koltuko.
* Tuko por kovri parton de la korpo.

eta|meza|Silka koltuko

Kategorio:Vestoj
Skarpo

eta|Anne Volponi kun skarpo
**Skarpo** estas:

* longa peco de teksaĵo, kiun virinoj portas sur la ŝultroj kaj kies baskoj pendas ambaŭflanke antaŭ la brusto ĝis la genuoj.

* oficiala insigno, konsistanta el longa peco de teksaĵo, portata oblikve sur la brusto aŭ zone ĉirkaŭ la talio.

* longa peco de teksaĵo, surŝultre alligita kaj sevanta por subteni vunditan brakon.

## Vidu ankaŭ 
* koltuko
* kravato
* fulardo
* ŝalo
* boao
* banto
 

Kategorio:Vestoj
Koltuko

eta|200px|kontraŭmalvarma koltuko
[eta|maldekstra|140px|dekora koltuko en pentraĵo de [Francisco de Goya, komence de la 19-a jarcento]]
**Koltuko** estas ĝenerala vorto por tuko, kiun oni portas ĉirkaŭ la kolo por ŝirmi ĝin kontraŭ malvarmo aŭ frosto, ĉefe en vintro, aŭ dekorocele. Aparte rekonigan signifon koltukoj havas ĉe la skoltoj.

Oni ne konfuzu la ĝeneralan vorton kun la pli specifaj kravato, fulardo, skarpo, ŝalo (virina) kaj boao (pelta ŝalo).
eta|Skolta koltuko

Kategorio:Vestoj
Ŝalo

eta|dekstra|250ra|Triangula ŝalo.
**Ŝalo** estas vasta lana aŭ silka tuko, kiun virinoj portas sur la ŝultroj. Peltan ŝalon oni nomas boao.

Oni ne uzu la vorton "ŝalo" kun la signifo de la pli ĝenerala "koltuko".

## Vidu ankaŭ 
* Kravato
* Fulardo
* Skarpo
* Pelerino

Kategorio:Vestoj
Merka

[eta|Situo de Merka en [Somalio ĉe Mogadiŝo.]]
**Merka** (, ) estas havena urbo en suda Somalio ĉe la Hinda Oceano. Ĝi estas la ĉefa urbo de la regiono de Malsupra Shabele kaj situas proksimume nur je 70&nbsp;km sudokcidente de la ĉefurbo Mogadiŝo laŭ la marbordo en direkto al Kenjo.
[eta|maldekstra|300px|Merka estas antikva [Islamo|Islama centro.]]
La urbon setligis en la 7-a jarcento la klano 'Biimaal' (aŭ Bijomal). la unuaj somaloj alvenis al la urbon en la 6-a jarcento kaj kontrolis ĝin kaj la komercon en la regiono ĝis la 21-a jarcento.

La Bijomaloj de Merka luktis kontraŭ la italaj koloniaj regantoj de la Italia Somalio dum dudekjara milito konata kiel la Bijomala Insurekcio dum kiuj la Diroj murdis kelkajn italajn guberniestrojn. Dum la Bijomala Insurekcio oni murdis ankaŭ elstarajn estrojn, kies memormonumentoj povas ankoraŭ troviĝi en Merka kaj en la regiono de Shabeellaha Hoose.

En malfrua 20-a jarcento, la urbo iĝis konata kiel stranda altiraĵo, kvankam ĝi estis akre damaĝita dum la Somalia Enlanda Milito. La 13-an de novembro 2008 ĝin kaptis sen rezisto Al-Shabaab, juna movado ligita al la Islamaj Kortumoj kio alportis pacon al kelkaj regionoj de Somalio 2 jarojn antaŭ la invado de usonhelpitaj trupoj de Etiopio.

Kategorio:Urboj de Somalio
Slavoj Žižek

**Slavoj ŽIŽEK** () estas slovena sociologo, filozofo, marksisto, psikoanalizisto kaj kulturkritikisto.

Ĵiĵeko estas profesoro ĉe la Universitato de Ljubljano, la European Graduate School kaj ankaŭ gastinstruas ĉe kelkaj usonaj universitatoj. Malgraŭ estinte membro de la komunista partio, Ĵiĵeko kontribuis al ĵurnaloj kritikaj al la registaro. En 1990, Ĵiĵeko sin prezentis kandidato en Prezidenta Voĉdono de la nove formata Slovenio. Simile al Romia kaj Sovetia Triumviraroj, por la unua prezidenta baloto de Slovenio elektiĝis Prezidenta Kvarumviraro, en kiun ne eniris Ĵiĵeko, ricevinte la kvine pli altan sumon de voĉoj.

Aktuale, li estas unu el la plej popularaj el vivantaj filozofoj, kaj inter la plej eldonitaj. Kvankam li ĉefe verkas angle, liaj verkoj tamen ofte tradukiĝas en plurajn ceterajn lingvojn (neniam en esperanton).

## Literaturo
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Slavoj Žižek  Faculty page @ European Graduate School 
* Tibeto kaptita en la revo de la alia - esperantlingva versio de artikolo de Slavoj Žižek en Le Monde diplomatique en Esperanto
* Por eliri el la naso - esperantlingva versio de artikolo de Slavoj Žižek en Le Monde diplomatique en Esperanto

Kategorio:Slovenaj filozofoj
Kategorio:Slovenaj sociologoj
Kategorio:Marksistoj
Kategorio:Psikoanalizistoj
Kategorio:Kritikistoj
Buzica

eta|dekstra|330ra|Buzica situas en la plej griza regiono

**Buzica,** hungare **Buzita** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 20&nbsp;km²
* Supermara alteco: 212 m
* Loĝantaro: 1170
* Poŝtkodo: 044 73
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Buzica situas laŭ la hungara landlimo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 26&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1262 en formo *"villa Bozita"*. En 1910 loĝis en Buzita 894 homoj, (891 hungaroj, po 1 slovako, germano kaj ruano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Szepsi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Buzita rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1944 la judoj deportiĝis. Post la 2-a mondmilito alvenis slovakoj, dume la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Buzica 1142 homoj, (725 hungaroj, 367 slovakoj, 17 ciganoj, 2 ĉeĥoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana klasikisma preĝejo de 1805
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Kruco de 1797
* kastelo de Szentimrey (sentimrei)

## Eksteraj ligiloj 
* Buzica en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Hosťovce (distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo)

eta|dekstra|330px|Hosťovce situas en la plej griza regiono

**Hosťovce,** hungare **Bódvavendégi** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. La historia hungara nomo estis la mallonga **Vendégi**.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 km²
* Supermara alteco: 171 m
* Loĝantaro: 180
* Poŝtkodo: 044 04
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Hosťovce situas laŭ rojo, laŭ la hungara landlimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Turňa nad Bodvou-Miskolc. Košice troviĝas 38 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1363. En 1910 loĝis en Bódvavendégi 427 homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Torna, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Bódvavendégi rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Inter 1964-1989 unuigita vilaĝo formiĝis el Turnianska Nová Ves, Hosťovce kaj Chorváty, kies nomo estis *"Nová Bodva"*. En 2001 loĝis en Hosťovce 202 homoj, (182 hungaroj, 19 slovakoj). Ĝis fine de 2007 la vilaĝo estis limpasejo, kontraŭe troviĝas Tornanádaska. Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika baroka preĝejo omaĝe Emeriko de Hungario de 1730
* klasikisma kalvinana preĝejo de 1787, en 1818 pligrandigita, en 1909 renovigita

## Eksteraj ligiloj 
* Hosťovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Yes We Can

eta|180ra|

***Yes We Can*** ("Jes ni povas") estas glubild-stila muzika filmo, kiun inspiris parolo de tiam-Senatano (nun Prezidanto) Barack Obama sekvanta la antaŭbaloto de Nov-Hampŝiro. La parolo devenas de laboruniona esprimo. La kanton afiŝis la membro de la muzika bando Black Eyed Peas will.i.am ĉe Dipdive.com kaj YouTube.com sub la uzantnomo "WeCan08". Ĝi laŭdiĝis per la unua Premio Emmy por "Plej bona nova kondukaĵo en dumtaga amuzo". La termino "Jes ni povas" iĝis dua devizo por la kampanjo de Obama.

Kategorio:Devizoj
Kategorio:Muzikaj filmoj
Dvorníky-Včeláre

eta|dekstra|330ra|Dvorníky-Včeláre situas en la plej griza regiono

**Dvorníky-Včeláre,** hungare **Méhészudvarnok** (mEhEsudvarnok) estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 14&nbsp;km²
* Supermara alteco: 204 m
* Loĝantaro: 430
* Poŝtkodo: 044 02
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Dvorníky-Včeláre situas laŭ la hungara landlimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Rožňava-Košice. La lasta urbo troviĝas 37&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj bronzepoko. *Szádudvarnok* (slovake Zádielske Dvorníky) estis unue menciita en la jaro 1314. En 1828 oni komputis tie 89 domojn kaj 91 homojn. Apuda vilaĝo Méhész menciiĝis en 1314 en formo *"Othelek"*. En 1828 oni komputis en Méhész 25 domojn kaj 233 homojn. En 1910 loĝis en Szádudvarnok 442 homoj, en Méhész 125 homoj, (en ambaŭ plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ili apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Torna, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝoj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Dvorníky-Včeláre 445 homoj, (303 hungaroj, 140 slovakoj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.

## Ĝemelkomunumo de vilaĝparto Zádielske Dvorníky, hungare Szádudvarnok 
*  Kázsmárk, Hungario

## Eksteraj ligiloj 
* Dvorníky-Včeláre en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Doksany

**Doksany** estas municipo en Ĉeĥio, en regiono Ústí nad Labem, en distrikto Litoměřice. La vilaĝo troviĝas ĉe dekstra bordo de rivero Ohře, proksimume 9&nbsp;km sude de Litoměřice. Vivas ĉi tie  (). En la municipo troviĝas meteorologia stacio kaj virina premonstrata monaĥejo.

## Historio 
La loko estis setlita jam en ŝtonepoko. En la jaro 1144 tie ĉeĥa princo Vladislao la 2-a Jogajlido fondis monaĥejon kun nekutima nomo Doksany. Eĉ nuntempe renomaj lingvistoj ne certas pri deveno de la nomo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Monaĥejo Doksany, origine romanika rekonstruita barokstile
* Preĝejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo el 13-a jarcento
* Du niĉaj kapeletoj el 19-a jarcento ĉe ŝoseo norde de la vilaĝo
* Statuo de Jesuo Kristo Suferanto el la jaro 1775
* Eksa mezepoka muelejo de la jaro 1998 uzata kiel akvoelektrejo
* Ŝosea ferbetona ponto el la jaro 1928 trans rivero Ohře
* Naturrezervejo "Loužek" (Marĉarbareto) laŭ ambaŭ bordoj de la rivero Ohře ĉe suda rando de la vilaĝo

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Municipoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Setlejoj en Malsupraohara tabulo
Kategorio:Setlejoj sur Ohře
Dolánky nad Ohří

**Dolánky nad Ohří** (Dolanki nad Ohrĵi) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem. La vilaĝo troviĝas ĉe dekstra bordo de rivero Ohře, proksimume 7&nbsp;km sude de Litoměřice. En la vilaĝo loĝas  ().

## Historio 
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1057 kaj rilatas al fondiĝo de kanonikaro en Litoměřice.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de Sankta Egidio kun tombejo
* Barokstila sonorilturo
* Paroĥejo el la jaro 1788
* Kapelo ĉe akvofonto el 18-a jarcento
* Renesanca kruckolono apud la preĝejo el la jaro 1597
* Empira domo konskripcia numero 21 kun volba pordego
* Secesia domo konskripcia numero 22
* Memorigaĵo por falintoj en Unua mondmilito
* Subo de ĉesigita fervojtrako - hodiaŭ uzita kiel vilaĝa strato

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Municipoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Setlejoj en Malsupraohara tabulo
Kategorio:Setlejoj sur Ohře
Dušníky (apartigilo)

**Dušníky** estas nomo de pluraj setlejoj en Ĉeĥio:

* Dušníky – municipo en distrikto Litoměřice
* Dušníky (Obříství) – parto de municipo Obříství, vilaĝo de rivero Elbo sude de Mělník
* Dušníky (Rudná) – katastra teritorio *Dušníky u Rudné* de urbo Rudná en distrikto Prago-okcidento
* Dušníky nad Vltavou – parto de municipo Všestudy, vilaĝo sudokcidente de Mělník
* Daleké Dušníky – municipo ĉirkaŭ 14 km nordoriente de Příbram, sude de Dobříš
* Trhové Dušníky – municipo en norda najbareco de urbo Příbram
Ilias

La vorto **Iliado** povas indiki plurajn aferojn:

* **Iliado** estas frua Greka epopeo je la nomo de Homero
* **Iliado Latina** estas Latina epopeeto el la periodo de Nerono kiu traktas la historion de la Greka epopeo Iliado
Evaň

**Evaň** (Evanj) estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem. La vilaĝo troviĝas 3&nbsp;km sude de Libochovice. La municipo konsistas el 2 partoj: Evaň kaj Horka u Libochovic. En la vilaĝo loĝas  ().

## Historio 
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1437.

## Loĝantaro
## Partoj de municipo 
* **Evaň**
* Horka

## Memorindaĵoj 
* Kapeleto de Sankta Josefo
* Statuo Ecce Homo (Ej homo)
* Ruino de burgo Šebín (Ŝebin)


Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Municipoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Setlejoj en Malsupraohara tabulo
Dobříň

**Dobříň** () estas municipo en Ĉeĥio en distrikto Litoměřice, regiono Ústí nad Labem. La vilaĝo troviĝas ĉe maldekstra bordo de rivero Elbo, proksimume 3&nbsp;km oriente de Roudnice nad Labem. En la vilaĝo loĝas  ().

## Historio 
Unua skriba mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1295. La nomo devenas el malnovslava "debř" (malprofunda arbarizita valo). Dum jarcentoj ĝi ŝanĝiĝis al Dobřeň, Dobřin, Dobříň. La vilaĝo dum pli ol 200 jaroj apartenis al posedaĵo de nobela gento Lobkovicoj (ĝis 1848).
En la dua duono de la 19-a jarcento la vilaĝo evoluis pro konstruo de fervojtrako Praha - Podmokly (1851).
En la jaro 2002 granda inundo damaĝis duonon da vilaĝo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Naskiĝdomo de ĉeĥa poeto Josef Hora kun memortabulo
* Vilao de konstrumastro Beno Kabát, en kiu loĝis lia filino - ĉeĥa aktorino Zita Kabátová

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Municipoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Setlejoj en Malsupraohara tabulo
Kategorio:Setlejoj sur Elbo
Janík

eta|dekstra|330px|Janík situas en la plej griza regiono

**Janík,** hungare **Jánok** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 20 km²
* Supermara alteco: 188 m
* Loĝantaro: 550
* Poŝtkodo: 044 05
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Janík situas sub monto 186 m-ojn alta, laŭ la hungara landlimo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 30 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1285 en formo *"Ianuk"*. Post la mezepoko la vilaĝo kelkfoje senhomiĝis pro la konstantaj bataloj. En 1818 oni komputis 122 domojn kaj 908 homojn. En 1910 loĝis en Jánok 684 homoj, (611 hungaroj, 3 germanoj, 2 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Torna, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Jánok rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj deportiĝis al Hungario, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Anstataŭ la deportitoj slovakoj alvenis. En 2001 loĝis en Janík 549 homoj, (350 hungaroj, 193 slovakoj kaj aliaj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika gotika preĝejo omaĝe al Naskiĝo de Dipatrino el la 14-a jarcento, en 1835 klasikismiĝis
* klasikisma kastelo de Sziklay (siklai) el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Janík en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Drahobuz

**Drahobuz** estas municipo en Ĉeĥio, en regiono Ústí nad Labem, en distrikto Litoměřice. En la vilaĝo loĝas  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1374.

## Loĝantaro 
## Partoj de muhnicipo 
* **Drahobuz**
* Břehoryje
* Strážiště (inkluzive de baza setlejunuo Lada)

## Memorindaĵoj 
* Kmaparana domo n-ro 49
* Oriente de la vilaĝo norde de ŝoseo II/269 troviĝas tri apartigitaj lokoj de naturmemorindaĵo Stráně u Drahobuzi.

## Pluaj fotoj

Drahobuz, dům na návsi.jpg|Domo
Drahobuz, obchod.jpg|Vendejo
Drahobuz, obec od severu II.jpg|La municipo de nordo


Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Municipoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Setlejoj en Doksa montetaro
Busswil

**Busswil** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
* **Busswil ĉe Büren** estas iama komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2011 parto de la komunumo Lyss de la administra distrikto Seeland en Kantono Berno en Svislando.
** **Busswil BE (stacidomo)** estas fervoja stacio en Lyss.

* **Busswil ĉe Melchnau** estas komunumo de la administra distrikto Supra Argovio en Kantono Berno en Svislando.

* **Busswil TG** estas vilaĝo kaj iama municipokomunumo de la komunumo Sirnach de la distrikto Münchwilen en Kantono Turgovio en Svislando.

* **Busswil ĉe Heimiswil** estas vilaĝo de la komunumo Heimiswil de la administra distrikto Emme-Valo en Kantono Berno en Svislando.
Sirnach

**Sirnach** (prononcu ***Sir**naĥ*) estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Sirnach situas en la tiel nomita regiono Malantaŭa Turgovio en la sudo de Kantono Turgovio en la valo de la rivero Murg inter la urboj Wil kaj Vinterturo. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Sirnach mem ankaŭ la vilaĝoj kaj iamaj municipokomunumoj Busswil, Gloten, Horben, Hub, Littenheid kaj Wiezikon.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Sirnach limas en nordo al Münchwilen, en oriento al Wil (Kantono Sankt-Galo), en sudoriento al Wilen, en sudo al Kirchberg (Kantono Sankt-Galo), en sudokcidento al Fischingen kaj en okcidento al Eschlikon.

## Trafiko 
Sirnach disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo al Sankt-Galo. La stacidomo de la komunumo estas servata per la regiona trajlinio S35 de la turgovia fervojkompanio THURBO AG.

La komunumo disponas pri aliro al la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Margreto tra Sankt-Galo, Zuriko, Berno al Ĝenevo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Sirnach datiĝas el la jaro 790. En mezepoko bienposedanto en Sirnach estis la Monaĥejo Fischingen.

La unuaj dokumentaj mencioj de la municipo Busswil datiĝas el la jaroj 792 kiel *Pucinesvillare* kaj 834 kiel *Buosinwilare*.

La unua dokumenta mencio de Horben datiĝas el la jaro 1223 kiel *Hurewen*. La antaŭa komunumo Horben estis disigita fine de 1996. La setlejoj Hurnen, Riethof kaj Than nun apartenas al la komunumo Eschlikon, dum la vilaĝo Horben ekde la 1-a de januaro 1997 estas parto de la politika komunumo Sirnach.

Littenheid estis unuan fojon menciita en la 1160-aj jaroj kiel *Litinhaidi*.

## Vidu ankaŭ 
* Sirnach (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Sirnach
* Busswil en la Historia Leksikono de Svislando
* Horben en la Historia Leksikono de Svislando
* Littenheid en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Sirnach - katolika preghejo 095.JPG|Katolika preĝejo
Dosiero:Sirnach - reformita preghejo 091.JPG|Reformita preĝejo
Dosiero:Sirnach - tilio 075.JPG|Tilio de Sirnach
Dosiero:Sirnach - Turo 081.JPG|Murg en Sirnach
Dosiero:Sirnach 068.JPG|Sirnach vidita de la kantona ĉefvojo alvenante de Balterswil
Dušníky

**Dušníky** estas municipo en Ĉeĥio, en regiono Ústí nad Labem, en distrikto Litoměřice. En la vilaĝo loĝas  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1226.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapeleto ĉe ŝoseo
* Kamparanaj domoj n-ro 2 kaj 3
* En spacoj de la eksa vilaĝa lernejo troviĝas privata muzeo de kaleŝoj. La eksponaĵoj devenas el la jaroj 1890–1980 kaj ili ensumigas kaj la kaleŝoj por pupoj kaj por infanoj.

## Pluaj fotoj

Dušníky, domy.jpg|Domoj
Dušníky, muzeum.jpg|Muzeo
Dušníky, úřad.jpg|Ofico

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Municipoj en distrikto Litoměřice
Kategorio:Setlejoj en Malsupraohara tabulo
Trstené pri Hornáde

eta|dekstra|330ra|Trstené pri Hornáde situas en la plej griza regiono

**Trstené pri Hornáde,** hungare **Abaújnádasd** (abaUjnAdaŝd) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Ĝis 1948 la oficiala slovaka nomo estis **Nádošť**.

## Bazaj informoj 
* Areo: 9 km²
* Supermara alteco: 204 m
* Loĝantaro: 1460
* Poŝtkodo: 044 11
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Trstené pri Hornáde situas laŭ maldekstra bordo de Hernád, laŭ la hungara landlimo, fine de sakovojo. Košice troviĝas 18 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1215 en formo *"Zaka"*. En 1910 loĝis en Abaújnádasd 1045 homoj, (589 slovakoj, 426 hungaroj, 29 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Abaújnádasd rehungariĝis laŭ la unua Arbitracio de Vieno. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Trstené pri Hornáde 1466 homoj, (1425 slovakoj, 27 ciganoj, 4 hungaroj, po 2 ĉeĥoj kaj poloj). Ekde 2008 ambaŭ landoj apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limoj senkontrole estas traireblaj.

## Famuloj 
En Trstené pri Hornáde naskiĝis hungara altlerneja instruisto Dániel Kováts.

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Nižná Hutka

eta|dekstra|330px|Nižná Hutka situas en la plej griza regiono
**Nižná Hutka,** hungare **Alsóhutka** (alŝOhutka) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Nižná kaj alsó signifas: suba.

## Bazaj informoj 
* Areo: 4 km²
* Supermara alteco: 214 m
* Loĝantaro: 500
* Poŝtkodo: 040 18
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Nižná Hutka situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Trebišov-Košice. La lasta urbo troviĝas 10 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1293 en formo *"Hwthka"*. En 1910 loĝis en Alsóhutka 329 homoj, (228 slovakoj, 96 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Alsóhutka rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Tiu vilaĝo estis escepto inter la aliaj hungaraj vilaĝoj. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Nižná Hutka 467 homoj, (454 slovakoj, 6 rutenoj, 4 ĉeĥoj kaj aliaj).

## Eksteraj ligiloj 
* Nižná Hutka en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Tobel

Tobel havas plurajn signifojn:

## Gegografia nomo 
Tobel signifas en la germana kaj alemana lingvoj ravineto. La vorto ofte estas uzata kiel geografia nomo precipo por vilaĝoj en aŭ apud ravinetoj en german- aŭ alemanlingvaj regionoj.

* **Tobel (Tobel-Tägerschen)** estas parto de la komunumo Tobel-Tägerschen en Kantono Turgovio en Svislando.
* **Tobel (Lutzenberg)** estas parto de la komunumo Lutzenberg AR en Kantono Apencelo Ekstera en Svislando.
* **Tobel (Ganterschwil)** estas parto de la komunumo Ganterschwil de la elektodistrikto Togenburgo en Kantono Sankt-Galo en Svislando.
* **Tobel (Obersaxen)** estas setlejo de la komunumo Obersaxen de la komunumaro Ruis de la distrikto Surselva en Kantono Grizono en Svislando.
Nižná Myšľa

eta|dekstra|380px|Loko de Nižná Myšľa en Slovakio

**Nižná Myšľa,** hungare **Alsómislye** (alŝOmiŝje) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. Nižná kaj alsó signifas: suba.

## Bazaj informoj 
* Areo: 13 km²
* Supermara alteco: 235 m
* Loĝantaro: 1410
* Poŝtkodo: 044 15
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Nižná Myšľa situas laŭ maldekstra bordo de Hernád, sub monto 840 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Trebišov-Košice. La lasta urbo troviĝas 14 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la bronzepoko. La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1270. En 1458 fortikaĵo de la husanoj okupiĝis fare de hungaroj. En 1678 Emeriko Thököly okupis ĝin. En 1910 loĝis en Alsómislye 1019 homoj, (836 slovakoj, 121 hungaroj, 8 germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Szepsi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Alsómislye rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj regionoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Nižná Myšľa 1304 homoj, (1189 slovakoj, 104 ciganoj, 2 hungaroj kal aliaj).

## Vidindaĵoj 
* ruinoj de abatejo el la 13-a jarcento
* klasikisma kapelo el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Nižná Myšľa en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Vojmontrilo

[eta|Vojmontriloj en [Bulgario ]]
eta|Pola modela vojmontrilo kun numero de vojo
**Vojmontrilo** aŭ **vojindikilo** estas speciala trafiksigno, kiu montras vojon al ia loko (kutime urbo). Plej ofte ĝi estas tabulo kun surskriboj kaj eventuale simboloj kaj distanco al loko. Vojmontriloj estas antaŭ aŭ ĉe vojkruciĝoj

En naciaj parkoj plej ofte oni uzas ne metalajn aŭ konstruitajn vojmontrilojn sed pli kongrue kun la pejzaĝo pli tipajn vojmontrilojn el ligno (tio estas simpla tabulo) kie eĉ la literoj ne estas koloraj sed markitaj per fajro aŭ simile tradicia markado.

## Vidu ankaŭ 
* Migra vojo

## Fotaro 

Dosiero:Woelfershausen-Wegweiser01-07-04.jpg|Malnova vojmontrilo en Germanio
Dosiero:Wegweiser Foggenhorn.jpg|Vojmontrilo por spertaj montaj turistoj en Svisujo -(monta piedvojeto por migranto,ofte ankaŭ danĝera vojeto kun ruĝa signo, la ne danĝera vojetmontrilo estas nur flava)
Dosiero:Hebrew_Arabic_English_road_signs.jpg|Vojmontriloj en Palestino
Dosiero:WC-both.directions.jpg|En urbo por trairantoj

Kategorio:Ŝosea transporto
Kategorio:Simboloj
Chrastné

eta|dekstra|330ra|Chrastné troviĝas en la plej griza parto
**Chrastné** (ĥrastnE), hungare **Abaújharaszti** (abaUjharasti) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 km²
* Supermara alteco: 240 m
* Loĝantaro: 370
* Poŝtkodo: 044 44
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Chrastné situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Košice troviĝas 13 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1357 en formo *"Harazth"*. En 1910 loĝis en Abaújharaszti 263 homoj, (228 slovakoj, 28 hungaroj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Chrastné 356 homoj, (349 slovakoj, 3 hungaroj, po 2 ciganoj kaj ĉeĥoj).

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Tobel-Tägerschen

**Tobel-Tägerschen** estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Tobel situas en flanka valo sude de la Lauchevalo inter Wil SG kaj Weinfelden. La nomo *Tobel* (kies signifo en la germana lingvo estas ravino) jam indikas la ekziston de ravino, kiun fosis la *Hartenauerbach*, alfluanto de Lauche, siavice alfluanto de Turo antaŭ ĝi trafluas la vilaĝon Tobel.

Tobel-Tägerschen konsistas el la municipoj kaj setlejoj Tobel, Tägerschen, Erikon (alemane *Eerike*), Karlishub kaj Thürn.

## Najbaraj komunumoj 
Tobel limas en nordo al Affeltrangen, en okcidento al Braunau, en sia plej suda pinto al Bronschhofen (Kantono Sankt-Galo), en sudoriento al Bettwiesen, kaj en oriento al Lommis.

## Trafiko 
La komunumo Tobel-Tägerschen disponas kun la haltejoj '** kaj **' pri du stacioj ĉe la trajnlinio de Wil al Weinfelden (la iama bankrotiĝinta Mezturgovia Fervojo), kiujn servas la turgovia fervojkompanio THURBO AG per regionaj trajnoj en duonhora kadenco.

La plej proksima aliro al la aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Galo tra Zuriko al Berno situas en distanco de 3km apud Münchwilen kaj atingeblas do en malmultaj minutoj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Tägerschen datiĝas el la jaro 762 kiel *Tegarascha*. En mezepoko la plej multaj bienoj en Tobel kaj Tägerschen apartenis al la Monaĥejo Sankt-Galo. La jurisdikcio falis en la 15-a jarcento de la Grafoj de Togenburgo al la johanita komandejo Tobel.

La hodiaŭa politika komunumo Tobel-Tägerschen kreiĝis la 1-an de januaro 1999 kadre de la turgovia komunumreformo per kunigo de la lokkomunumoj Tobel kaj Tägerschen. Antaŭ tiu dato la tri lokkomunumoj Tobel, Tägerschen kaj Braunau formis kune la municipkomunumon Tobel. Braunau nun estas memstara komunumo.

## Vidu ankaŭ 
* Tobel-Affeltrangen (stacidomo)
* Tägerschen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Tobel-Tägerschen
* Tägerschen en la Historia Leksikono de Svislando

## Bildoj 

Dosiero:Tobel katolika preghejo Sankta Johano 203.JPG|Katolika preĝejo Sankta Johano
Dosiero:Tobel katolika preghejo Sankta Johano de interne 216.JPG|Preĝejo Sankta Johano de interne
Dosiero:Tobel tegmenta pentrajho en la preghejo Sankta Johano 213.JPG|Plafona pentraĵo en la preĝejo
Dosiero:Tobel faktrabdomo 191.JPG|Faktrabdomo en Tobel
Dosiero:Tobel stacidomo (komunumo Tobel-Taegerschen) 187.JPG|Stacidomo
Dosiero:Taegerschen 223.JPG|Vilaĝocentro de Tägerschen
Dosiero:Taegerschen 227.JPG|Tägerschen vidita de la vojo al Karlishub
Dosiero:Karlishub 230.JPG|Karlishub
Opátka

**Opátka** (hungare *Apátka*) estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. La historia slovaka loknomo estis *Opátské*.

## Situo 
Opátka situas sub monto 1088 m alta, en valo de rojo, fine de sakovojo. Košice troviĝas 25&nbsp;km.
  
## Historio 
### Moldavská Opátka 
Tiu vilaĝo fondiĝis en la 18-a jarcento. Tiutempe fandejo pri kupro kaj ĝis 1767 oficejo pri ministoj funkciis. En 1828 oni komputis tie 52 domojn kaj 403 homojn. Fine de la 19-a jarcento la kuproindustrio forvelkis. En 1910 loĝis en Apátka 117 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio.

### Spišská Opátka 
Tiu vilaĝo formiĝis en la alia bordo de la rojo en la 19-a jarcento. En 1910 loĝis en Szepesapátka 82 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Szepes (reĝa departemento), poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio.

### Ekde 1945 
En 1945 la 2 vilaĝoj unuiĝis. En 2001 loĝis en Opátka 82 homoj, (ĉiuj slovakoj).
 
## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo de 1784
* kuprofandejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Angla malgranda leporhundo

|- align=center bgcolor=lime 
!Lando de origino
|- align=center 
|
|- align=center bgcolor=lime 
! Alteco
|-
|

|- align=center bgcolor=lime
!Klasifiko
|-
|

|- align=center bgcolor=lime
!Rasaj normoj (FCI)
|- align=center
|(anglalingve)
|- align=center
|(francalingve)
|- align=center
|(germanalingve)
|- align=center
|(hispanalingve)
|} 

La **Angla malgranda Leporhundo**, ankaŭ nomata **Whippet**, estas raso de hundo. 

Ĝi apartenas al la grupo de leporhundoj.

## Priskribo 
Haro fajna, mallonga, ĉiuj koloroj.

## Karaktero 
Kvieta, dolĉa, ludema kaj sportema.

Dosiero:WhippetWhiteSaddled wb.jpg|Angla malgranda leporhundo
Dosiero:Whippet dog - front.jpg|Angla malgranda leporhundino
Dosiero:Whippets 001.jpg|Angla malgranda leporhundidoj
Dosiero:Whippet male brindle2.jpeg|Angla malgranda leporhundo

## Vidu ankaŭ 
* UKC 
* Kanisedoj
* Hundo

Kategorio:Leporhundoj
Rákoš (distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo)

eta|dekstra|330ra|Rákoš situas en la plej griza regiono
**Rákoš,** hungare **Abaújrákos** (abaUjrAkoŝ) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. La hungara vorto rákos signifas: kankra.

* Loĝantaro: 340
* Poŝtkodo: 044 16
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Rákoš situas laŭ traira flankovojo, fervojo Trebišov-Košice preteriras. La lasta urbo troviĝas 18 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1337. Ĝis disvolviĝo de la poŝta servo la loknomo estis nur "Rákos". En 1910 loĝis en Abaújrákos 199 homoj, (130 hungaroj, 63 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Hernádzsadány, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Abaújrákos rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Rákoš 343 homoj, (325 slovakoj, 4 hungaroj, po 1 ruteno kaj ĉeĥo).

## Vidindaĵoj 
* katolika kapelo omaĝe al Koro de Jesuo de 1965
* kalvinana preĝejo el la 1990-aj jaroj

## Famuloj 
En la iama Rákos naskiĝis hungara monaĥo Jakab Fiala.

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Sokoľany

eta|dekstra|330ra|Sokoľany situas en la plej griza regiono
**Sokoľany,** hungare **Abaújszakály** (abaUjsakAj) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. La historia slovaka nomo estis **Sakály**.

## Bazaj informoj 
* Areo: 4 km²
* Alto super marnivelo: 210 m
* Loĝantaro: 1110
* Poŝtkodo: 044 56
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Sokoľany situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo, fervojo Moldava nad Bodvou-Košice preteriras. La lasta urbo troviĝas 14 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1268 en formo *"Zakál"*. En 1910 loĝis en Abaújszakály 555 homoj, (313 slovakoj, 175 hungaroj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Kassa, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Abaújszakály rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Tiu vilaĝo estis escepto inter la regionaj hungaraj vilaĝoj. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Sokoľany 1080 homoj, (918 slovakoj, 138 ciganoj, 4 hungaroj, 3 ĉeĥo, unusola hungaro).

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Subgubernio

**Subgubernio** estas administra divido kiu estas sub gubernio.

## Japanio
Iom gubernioj: ekz. Hokkajdo, Jamagata, Ŝimane enhavas branĉajn oficejojn nomatajn 支庁 [ŝiĉō]. vd. Subprefektujoj de Japanio

Kategorio:Administraj unuoj laŭ klasnomoj
Nižný Klátov

eta|dekstra|330px|Nižný Klátov situas en la plej griza regiono

**Nižný Klátov,** hungare **Alsótőkés** (alŝOtOkEŝ), germane **Unter-Beckseifen** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo. La historia slovaka nomo estis **Nižná Tejkeš**. Nižná, nižný, alsó kaj unter signifas: suba.

* Areo: 6 km²
* Supermara alteco: 370 m
* Loĝantaro: 640
* Poŝtkodo: 044 12
* Aŭtokodo: KS
* Telefonprefikso: 55

## Situo 
Nižný Klátov situas laŭ valo de rojo, laŭ flankovojoj. Košice troviĝas 8 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1317. En 1910 loĝis en Alsótőkés 490 homoj, (479 slovakoj, 8 hungaroj, 3 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Abaúj-Torna, al distrikto de Košice, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Alsótőkés rehungariĝis pro la unua Arbitracio de Vieno. La vilaĝo tre forte ligiĝis al la distriktejo, tial la slovaka vilaĝo estis escepto. En 2001 loĝis en Nižný Klátov 614 homoj, (611 slovakoj, po 1 hungaro, germano kaj ĉeĥo).

## Eksteraj ligiloj 
* Nižný Klátov en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Košice-ĉirkaŭaĵo
Wängi

**Wängi** estas komunumo en la distrikto Münchwilen de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Wängi situas ĉe la bordo de la rivero Murg meze inter Frauenfeld kaj Wil. Al la komunumo apartenas krom Wängi mem la municipoj Anetswil, Heiterschen, Jakobstal, Krillberg kaj Tuttwil.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Wängi limas en nordoriento al Lommis, en oriento al Bettwiesen, en sudoriento al Münchwilen, en sudo al Eschlikon, en sudokcidento al Bichelsee-Balterswil, en okcidento al Aadorf, en nordokcidento al Matzingen, kaj en nordo al Stettfurt.

## Trafiko 
Wängi situas ĉe la trajnlinio de la Frauenfeld-Wil-Fervojo, kiu konektas la urbon Wil SG kun la kantona ĉefurbo. La komunumo disponas pri 5 haltejoj ĉe la linio. Okcidente de la komunumo pasas la aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Galo tra Zuriko al Berno, al kiu Wängi estas bone konektita. Dank' al sia bona trafiksituo en la najbareco de pluraj urboj Wängi estas ŝatata loĝloko de urbaj laboristoj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Wängi datiĝas el la jaro 818 kiel *Wengi*.
La unua skriba mencio de Anetswil aperis en dokumento, kiu datas supozeble el la jaro 904 kiel *Adelnoteswilare*. Bienposedanto en la municipoj de Wängi dum mezepoko estis la monaĥejoj Fischingen kaj Santo-Galo kaj la Grafoj de Togenburgo. Per la konkero de Turgovio fare de la Svisa Ĵurkomunumo ankaŭ Wängi falis en la jaro 1461 sub svisa servuteco kaj liberiĝis de la sklaveco nur per la Helveta Revolucio en la jaro 1798.

La hodiaŭa politika komunumo Wängi estis fondita la 1-an de januaro 1969 per la kunigo de la antaŭaj lokkomunumoj Wängi, Anetswil, Krillberg kaj Tuttwil. Lasta teritoria modifo okazis la 1-an de januaro 1996, kiam okaze de la turgovia komunumreformo estis fondita la nova politika komunumo Aadorf kaj ties antaŭaj du municipoj Heiterschen kaj Jakobstal estis ankaŭ aligitaj al la politika komunumo Wängi.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Wängi
* Anetswil en la Historia Leksikono de Svislando

## Vidu ankaŭ 
* **Wengi**
* Wängi (stacidomo)
* Wängi Güterbahnhof (stacidomo)
* Jakobstal (stacidomo)
* Rosental (stacidomo)
* Wiesengrund (stacidomo)

## Bildoj 

Dosiero:Waengi reformita preghejo 037.JPG|Reformita preĝejo
Dosiero:Waengi reformita preghejo 054.JPG|Reformita preĝejo de interne kun orgeno
Dosiero:Waengi katolika preghejo 061.JPG|Katolika preĝejo
Dosiero:Waengi stacidomo 014.JPG|Stacidomo de Wängi
Dosiero:Waengi poshtejo 032.JPG|Poŝtoficejo
Dosiero:Waengi 003.JPG|Fabrikkonstruaĵo el argilŝtonoj
Dosiero:Murg en Waengi 017.JPG|Murg en la vilaĝocentro de Wängi
Vaisala

**Vaisala Oyj** estas granda finndevena firmao kiu nun okupas la unuan pozicion en la monda merkato pri radiosondiloj. Ĝi estis fondita en 1936 de la meteologo kaj esperantisto Vilho Väisälä (1889-1969).

## Historio 

Post siaj studoj Vilho Väisälä fariĝis meteorologo kaj kreis diversajn mezurilojn. En 1931 Vilho,
tiam departementestro de la Finna Meteorologia Instituto, vidis rusan sondilon falintan ĉe karelia landlimo inter Sovetunio kaj Finnlando. La aparato uzis radioteĥnologion kiu ĵus estis ekuzata en meteorologio. Vilho konsideris ke estis bonega ideo sed mizere ekspluatita. Li decidis plibonigi la ideon kaj post kvinjara penado finpretigis radiosondilon kiun li proklamis la plej bona en la mondo. Por produkti kaj disvendi ĝin li fondis firmaon en 1936 kiu kreskis — kaj eĉ forte plukreskadis post lia forpaso — ĝis fariĝi la plej grava provizanto de radiosondiloj en la mondo: grupo Vaisala.

Post forpaso de Vilho, lia bofilo Hannu Voipio estis elektita prezidanto de la estraro de la firmao Vaisala, dum Yrjö kiu daŭrigis la scienckulturon de la firmao estis elektita kiel honorprezidanto. La kapitalo de la firmao estis 800 milionoj da finnaj markoj en 1994. De tiam ĝi plu rapide kreskadis pro la forteco de ĝia pozicio sur la monda merkato. La kapitalo 3,5-obliĝis inter 1988 kaj 2000.

La originaj fakoj de la firmao konservis sian gravecon. Kvankam la radiosondsistemoj progresis samtempe kiel la teĥnologiaj antaŭensaltoj, la influo de la firmao restas la kapacitancomezurmetodo uzita en la sensilo. La firmao Vaisala provizas 66% de la monda merkato de altatmosferaj mezuriloj. Tiom longe kiom vivis Vilho Väisälä la merkatparto estis proksimume unu kvinono, kvankam la firmao estis la monda plej granda eksportanto de sondiloj.

## Eksteraj ligiloj 
* , F.G. Lönnberg, The Finnish Academies of Technology, 2006,  
* Oficiala retejo
* 70jara historio de Vaisala 

Kategorio:Firmaoj
Kategorio:Väisälä
Matilda Plantaĝeneto

Kronado de Matilda kaj Henriko la Leono, laŭ bildo sur ilia tombo|eta|dekstra
eta|dekstra|Figuraĵo de Matilda sur ŝia tombo
**Matilda** (n. 1156, m. la 13-an de julio 1189) estis la dua edzino de Henriko la Leono, duko de Saksio kaj Bavario.

Matilda estis la plej aĝa filino de Henriko la 2-a (Anglio) kaj Eleonoro de Akvitanio.

## Edziĝo 
En 1165 Rainald von Dassel, ĉefepiskopo de Kolonjo, venis al la kortego ĉe Rouen de ŝia patro por diskuti eblan edzigon de Matilda al filo de Frederiko la 1-a (Sankta Romia Imperio). Tamen sekvis malfacilaĵoj. Roberto de Beaumont (2-a grafo de Leicester) rifuzis saluti Rainald, asertante ke la ĉefepiskopo estas skismulo kaj subtenanto de la Kontraŭpapo. La diskutoj sensukcese finiĝis, kaj en septembro 1167 Matilda eliris de Anglio al Germanio por edziĝi al Henriko la Leono. La edziĝo okazis la 1-an de februaro 1168 ĉe la katedralo de Minden.

## Dukino de Saksio 
Henriko la Leono estis tiam inter la plej potencaj aliancanoj de Frederiko la 1-a. Dum li forestis en la Sankta Lando de 1173 al 1174, Matilda regis liajn vastajn posedaĵojn. Tamen en 1174, ne longe post sia reveno al Germanio, Henriko la Leono rifuzis helpi Fredrikon kiam tiu invadis Lombardujon. La kialo estis ke Henriko deziris sekurigi siajn orientajn landlimojn. La invado malsukcesis, kaj Frederiko kulpigis Henrikon. En 1180 tribunalo de episkopoj proskribis Henrikon kaj senigis lin de liaj landoj. Frederiko invadis Saksion. En 1182 Matilda fuĝis kun Henriko al la kortego en Normandio de sia patro. Tie la trobadoro Bertrand de Born verkis pri ŝi du poemojn en la tradicio de kortega amo. En 1185 Frederiko permesis Henrikon reveni en Saksion, sed plua ekzilo komenciĝis en 1188.

Matilda mortis unu semajnon post la forpaso de sia patro.

## Infanoj 
Matilda kaj Henriko la Leono havis almenaŭ ses gefilojn:
* Matilda (1171-1210), kiu edziĝis al Ĝofredo la 3-a (grafo de Perche en norda Francio)
* Richenza (1172-1204)
* Henriko la 5-a (Palatinato) (1173-la 28-an de aprilo 1227)
* Lothar (1174-la 16-an de oktobro 1190)
* Otto la 4-a, sankta romia imperiestro (1175/6-la 19-an de majo 1218)
* Vilhelmo de Winchester, duko de Lüneburg (la 11-an de aprilo 1184-la 12-an de decembro 1213)

Laŭ pluraj fontoj, ili havis tri pluajn gefilojn:
* Eleonoro (n. 1178) kiu mortis infane
* Ingibiorg (n. 1180) kiu mortis infane
* mortnaskita filo (1182)

Kategorio:Naskiĝintoj en 1156
Kategorio:Mortintoj en 1189
Kategorio:Plantaĝenetoj
⚭Matilda
⚭Matilda
⚭Matilda
Jakobstal

Jakobstal havas plurajn signifojn:

* **Jakobstal (Wängi)** estas setlejo de la komunumo Wängi en la distrikto Münchwilen de
Kantono Turgovio en Svislando.

* **Jakobstal (Hofstetten)** estas setlejo de la komunumo Hofstetten en la distrikto Vinterturo de Kantono Zuriko en Svislando.