open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Franciscus Volckland

**Franciscus VOLCKLAND**, ankaŭ *Franz* (naskiĝinta la  en Berlstedt, mortinta la  en Erfurto) estis germana orgenkonstruisto.eta|Volckland-Orgel in Mühlberg

## Vivo 
Volckland estis lernoknabo ĉe Johann Georg Schröter en Erfurto. Ĉu li jam antaŭe trejnitis ĉe la berlstedt-a orgenfaristo Johann Conrad Vockerodt malklaras. En 1716 ĉiukaze li iris al la ateliero Lortzing je Ohrdruf, de kie li jam du jarojn poste revenis Erfurton. Tie li ekrajtis fari kaj vendi bieron kaj estis transportado-firmaestro kaj komercisto per lignaĵoj. Li ja publike tre aktivis en la urbo. Tamen li ne ricevis la deziritan orgenfarad-privilegion kontraŭe al instruisto lia Schröter; eble tio estis pro ke Volckland povis krom la orgenfarado diversmaniere bone perlabori la vivon estante multprofesiulo. Kvereloj, kiuj jam estis normalintaj dum la trejniĝo ĉe Schröter, en la rekta konkurenca situacio pligraviĝis.

Volckland edziĝis en 1722 kaj, post la morto edzina en 1768, ankoraŭfoje en 1768; infanojn li ne havis. Kelkaj liaj orgenoj ĝis hodiaŭ konserviĝis atestante la altegan kvaliton de li kaj lia ateliero. Krome oni ofte mendis ĉe li plibonigojn kaj pligrandigojn orgenajn kio ankaŭ atestas lian spertecon ĝenerale altestimatan. Laŭ Jakob Adlung li kreis modernajn valvojn kun vostaj ŝraŭboj kiuj multe pli facile elturneblis. En Mühlberg li prenis materiale martelitan stanon. Ĉu la orgenkonstruisto Nicolaus Weißhaupt nombriĝis inter lia disĉiplaro ne povas certiĝi.

## Verkoj elekto 
Orgenoj de Volckland en jenaj lokoj menciitis:

## Literaturo 
* Helga Brück: *Franz Volckland (1696–1779). Ein Erfurter Orgelbauer der Bachzeit.* Ĉe: *Thüringer Orgeljournal.* Arnstadt 1999.
* Helga Brück: *Franz Volckland, ein Erfurter Orgelbauer der Bachzeit (1696-1779).* Ĉe: *Mitteilungen des Vereins für die Geschichte und Altertumskunde von Erfurt, Erfurt 1865-1940.* Heft 57 (Neue Folge, Heft 4), Weimar 1996.
* Felix Friedrich: *Der Orgelbauer Franciscus Volckland.* In: Roland Behrens, Christoph Grohmann (Hrsg.): *Dulce Melos Organorum. Festschrift Alfred Reichling zum 70. Geburtstag* (= *Veröffentlichung der Gesellschaft der Orgelfreunde.* Band 200). Gesellschaft der Orgelfreunde, Mettlach 2005, S. 191–216.
* Torsten Sterzik: *Zwei Orgelbauer – Eine Schule. Zum 300. Geburtstag von F. Volckland und Chr. Dotzauer.* In: Thüringer Orgelsommer e.V. (eld): *Thüringer Orgeljournal 1996.* Arnstadt 1996, p. 27–50.

## Eksteraj ligiloj 
* Etbiografio ĉe la retpaĝaro de la Johann-Peter-Kellner-societo

## Fonto 
Kategorio:Orgenkonstruistoj
Kategorio:Homoj rilataj al Erfurto
Kategorio:Gastejestroj
Sándor Dömény

**Sándor Dömény** [ŝAndor domEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dömény Sándor** estis hungara juristo, komponisto, pianisto, muzikinstruisto.

Sándor Dömény naskiĝis la  en Békés (urbo), li mortis en la 19-a jarcento ie en Hungara reĝlando.

## Biografio 
Sándor Dömény studis en kalvinana kolegio de Debrecen (li studis ankaŭ juron). En 1816 li iris al Pest (urbo), kie li estis sekretario (komprenu: juristo) de József Podmaniczky. Samtempe li lernis muzikon de János Malovecky kaj Fülöp Becker. Iom poste li estis elstara pianisto. En la 1830-aj jaroj kun kelkaj muzikistoj li malfermis muziklernejon. En tiu lernejo lernis ekzemple Joseph Joachim.

## Liaj libroj 
* *Utmutatás a klavir vagy fortepiano helyes játszására* (1826, germane en la sekva jaro)
* *Zsoltárok és dicséretek, orgonára alkalmazott énekes-könyv* (1830) 

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a punkto)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 716-a paĝo)
* https://adtplus.arcanum.hu/hu/view/Lexikon_UjIdokLexikona_07-08/?query=%22D%C3%B6m%C3%A9ny%20S%C3%A1ndor%22&pg=264&layout=s

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj pianistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Eŭdoksio de Antioĥio

**Eŭdoksio de Antioĥio** (m. 370) estis arkiepiskopo de Konstantinopolo de la 27-a de januaro 360 ĝis sia morto, en 370, kaj antaŭe estis episkopo de *Germanicia* en *Kommagene* (hodiaŭ Kahramanmaraş, Turkio) kaj Antioĥio, inter 350 kaj 357 aŭ inter 358 kaj 359, depende de la fonto. Li estis unu de la plej influaj arianaj pastroj.

Eŭstacio estis episkopo de Antioĥio inter 324 kaj 331 kaj konsideris la doktrinon de Eŭdoksio fragila kaj, pro tio, li malakceptis ordini lin. Spite ĉion tion, kiam Eŭstacio estis elpostenigita, la arianoj - aŭ eŭzebianoj, sekvantoj de la idearo de Eŭzebio de Nikomedio - konsekris Eŭdoksion kiel episkopo de Kahramanmaraş, en la foraj teritorioj de Kilikio. Li konservis la postenon almenaŭ dum 17 jaroj, kio koincidis grandparte kun la ĉefa periodo de komplotoj kontraŭ Atanazio de Aleksandrio kaj de la regado de la filoj de Konstanteno la Granda.

Eŭdoksio ludis gravan rolon en la organizoj, disvolvigoj kaj predikoj rilataj al la koncilioj de Antioĥio (311), Sardiko kaj Filipopolo (343-347), Sirmio, Seleŭkeja (359).

## Notoj 
Kategorio:Arianaj episkopoj
Kategorio:Patriarkoj de Konstantinopolo
Kategorio:Antioĥio
Preĝejo de Sankta Irene

eta|dekstre|Ekstero de la preĝejo.
eta|maldekstre|Absido de la preĝejo.
La **Preĝejo de Sankta Irene** (, , tio estas, Hagia Irene) estas ortodoksa preĝejo kiu estas en la unua korto de la Palaco de Topkapi en Istanbulo, Turkio. Ĝi estas malfermita al la publiko ĉiujn tagojn escepte marde.

La preĝejo estas 100 m x 32 m. Ĝi havas bazilikan romian planon konsistantan en unu centra navo kun du flankaj navoj dividitaj per kolonoj kaj pilieroj. Kompletigas la strukturon la nartekso, koriforoj kaj atrio. La kupolo havas diametron de 15 metroj kaj alton de 35 metroj kun 20 fenestroj. Ĝi havas du kupolojn, po unu ĉiuflanke de la centra arko, el kiuj la unua sur tamburo kun 20 fenestroj, kaj la dua sen tamburo. Ambaŭ kupoloj de sama larĝo estas de diferencaj altoj. Ekde 1980 ĝi estas uzata kiel koncertejo dum la Muzikfestivalo de Istanbulo somere.

## Bibliografio 
* Akşit I., "Hagia Sophia"; Akşit Kültür ve Turizm Yayincilik, 2005, ISBN 975-7039-07-1
* Alexander Kazhdan (eld.), The Oxford Dictionary of Byzantium, 3 vols., Oxford University Press, 1991 (ISBN 0-19-504652-8), s. v. Irene, Church of Saint, vol. 2, 1008-1009
* Krautheimer, Richard (1984). Early Christian and Byzantine Architecture. New Haven, CT: Yale University Press. ISBN 978-0-300-05294-7.
* Necipoğlu, Gülru (1991). Architecture, ceremonial, and power: The Topkapi Palace in the fifteenth and sixteenth centuries. Cambridge, Massachusetts: The MIT Press. pp. 336. ISBN 0-262-14050-0.
* Fanny Davis. Palace of Topkapi in Istanbul. 1970. ASIN B000NP64Z2

Kategorio:Bizanca arkitekturo
Kategorio:Konstruaĵoj en Istanbulo
Zonaras

**Johano Zonaras** (en greka: Ἰωάννης Ζωναράς, Ioánnes Zonarás) estis historiisto, kanonisto kaj juristo de la Bizanca Imperio de la 12a jarcento.

La ĉefa verko de Zonaras estas *Epitomé historion* (Ἐπιτομὴ ἱστοριῶν), en kiu li rakontas la historion de la mondo ekde ties kreo ĝis 1118. La verko ekis post ekzilo kiel monaĥo en konvento en la insulo Hagia Glukeria, eble okazigita de la surtronigo de Johano la 2-a Komneno. En la enkonduko al sia mondhistorio li justigas ke li skribas kiel monaĥo: unuflanke li mencias petojn de amikoj kaj aliflanke, ke la literatura laboro distras lin el la tentoj de la mondo. La intenco de Zonaras estis resumi la historion al gvidila maniero (epitomo), koncentrante sin en le faktoj, pro kio, male de aliaj samtempuloj, sen troa derivigo al la teologio. Eĉ tiel, en la divido de sia verko li orientiĝas en la religio: la unua parto estas la historia de judoj, la dua la romi-kristana.

## Notoj 
## Bibliografio 
* I. Grigoriadis: Linguistic and literary studies in the Epitome historion of John Zonaras. Tesaloniko, 1998.
* E.V. Maltese: Zonaras, Johannes; en Lexikon des Mittelalters (Vortaro de la Mezepoko). Vol. 9, Sp. 673f.

Kategorio:Bizancaj historiistoj
Kategorio:Grekaj historiistoj
Kategorio:Bizancaj teologoj
Finna-Cigana lingvo

eta|La Finna-Cigana en Finnlando
**Finna-Cigana lingvo** (kaalengo tšimb) estas minoritata lingvo de Finnlando. En Finnlando proksimume  homoj scipovas la lingvon, kaj en Svedio  homoj scipovas ĝin. En Finnlando loĝas  Ciganoj, kaj 30% de la ciganoj en Finnlando scipovas ĝin bone, kaj 50% scipovas ĝin malmulte. Plejmultaj ciganoj en Finnlando loĝas en Helsinko kaj Jyväskylä. 

## Edukado 
En la jaro 1980, lernejoj instruis Finna-Ciganan kaj nun multaj homoj en lernejoj lernas Finna-Ciganan.

Kategorio:Hindarja lingvaro
Sepataga baptismo

[eta|Sepataga Baptisma Preĝejo de [Vaŝingtono, D.C.]]
**Sepataga baptismo** estas malgranda eklezio, en kiu estas pli ol  homoj,  en Usono kaj  en Barato. Sepatagaj baptistoj ne adoras en dimanĉo, sed ili adoras en sabato. La sepataga baptisma eklezio estis komencita en Anglujo.

## Vidu ankaŭ 
* Ŝabato

Kategorio:Evangeliistoj
Kategorio:Baptismo
Kategorio:Kristanaj terminoj
Cedric Gibbons

**Austin Cedric GIBBONS** (Dublino, 23a de marto 1893 - Los-Anĝeleso, 26a de julio 1960) estis irlanda artdirektoro kaj produktisto por la filmindustrio.

Li estas akreditita kiel unu el la fondintoj de la Akademio de la Kinaj Artoj kaj Sciencoj kaj kreinto de la Oskar-statueto en 1928, premio por kiu li estis nomumita tridek naŭ fojojn en la kategorio de plej bona arta direkto, el kiu li gajnis dek unu.

La scenografioj de Gibbons, precipe tiuj en filmoj kiel Born to Dance (1936) kaj Rosalie (1937), forte inspiris la teatran arkitektan movadon de la kino de la malfruaj 1930-aj jaroj ĝis la 1950-aj jaroj de la fratoj Skouras.

Li estis entombigita en Kalvaria Tombejo (Los-Anĝeleso).

Kategorio:Irlandanoj
Boisyvon

**Boisyvon** [bwazivɔ̃] estas franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝiaj enloĝantoj nomiĝas *Boisyvonnais*.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Komunumoj de Manche
Mónika Molnár

**Mónika MOLNÁR** (naskiĝis la 28-an de julio 1975 en Hungario kaj pasigis sian infanecon en Csepreg) estas hungara esperantistino kaj diplomita instruistino pri informadiko, la itala lingvo, itala literaturo, kinarto, esperantologio kaj interlingvistiko. Ŝi eklernis Esperanton en 1993. Ŝi nun - jam de multaj jaroj - loĝas en la kantono Neuchâtel kaj laboras en La Chaux-de-Fonds, Svislando. Tie ŝi kunlaboras en la teamo de CDELI, ankaŭ kiel regula kursgvidanto, kaj instruas interalie Esperanton al infanoj en la lernejo "La Granda Ursino". Ekde multaj jaroj ŝi krome estas ano de la Internacia Ekzamena Komisiono de UEA kaj ILEI, ekz. ankaŭ en la deĵorperiodo 2018-2021.

## Distingoj 
* 2018: Diplomo pri Elstara Agado
* 2025: Premio Onisaburo Deguĉi

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* persona paĝo en la retejo *Facebook*, interalie kun aktualaj fotoj de la lernejo *Grande Ourse* (precipe  kaj )
*  ()
* Lernejo *Grande Ourse* ()

Kategorio:Hungaraj esperantistoj
Kategorio:Svisaj esperantistoj
Braffais

**Braffais** estas malaperinta franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝi nun formas parton de Le Parc.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
*  (Le Parc)

Kategorio:Malaperintaj komunumoj de Manche
Gyula Ejury

**Gyula Ejury** [djula ejuri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ejury Gyula** estis hungara advokato.

Gyula Ejury naskiĝis la  en Pozono (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Gyula Ejury devenis el jurista familio. Li maturiĝis en gimnazio, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Jura Akademio (Pozono). Post la diplomo li estis advokato en sia naskiĝurbo. Post jaroj li translokiĝis al Budapeŝto kaj daŭris la advokatan profesion. Li kontribuis artikolojn hungare kaj germane. Lia kariero finiĝis pro mensa malsano, iom poste li mortis.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Bosznia és Herczegovina occupátiója* (1878)
* *Die Lösung der orientalischen Frage* (1878)
* *Az európai egyensúly kérdésének megoldása* (1881)

## Fontoj 
* hungarlingva biografieto (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Oszkár Egri

**Oszkár Egri** [oskAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Egri Oszkár** estas hungara advokato, altlerneja instruisto.

Oszkár Egri naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Oszkár Egri devenis el juda familio. Li maturiĝis en teknika mezlernejo en sia naskiĝurbo, poste li estis teknikisto. Inter 1976-1977 li estis soldato. Li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1984, post tri jaroj advokatan diplomon, poste li faris jurajn laborojn. Baldaŭ li havis altan postenon en revizora organizaĵo. En 1998 li malfermis propran advokatan atelieron. Inter 2002 kaj 2012 li instruis en rango docento en Juda Universitato (Budapeŝto). Li edziĝis en 1984, lia edzino naskis filinon post 2 jaroj. Oszkár Egri denove edziĝis en 1998.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj teknikistoj
István Éliássy

**István Éliássy** [iŝtvAn EliAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Éliássy István** estis hungara juristo, verkisto. Lia familia nomvarianto estis *Éliás*.

István Éliássy naskiĝis en 1801 en Vác, li mortis la  en Hévíz (urbo).

## Biografio 
Pri lernado de István Éliássy mankas informoj. Li estis juristo de princaj bienoj ĉe Buják, krome juĝisto en pluraj departementoj. Li ofertis al la Nacia Teatro de Pest de 1836 ĝis sia morto ĉiujare monon. Li verkis teatraĵojn kaj aliajn kontribuojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Öröm dall, melyet nagymélt. mélt.* (1839)
* *Hunnia a haladás korszakában* (1842)
* *A Magyarok Éjszakamericában* (teatraĵo, 1845)
* *Mohácsi csata* (dramo, 1829)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj verkistoj
Prayut Chan-o-cha

eta
**Prayut Chan-o-cha** (Taja lingvo: ประยุทธ์ จันทร์โอชา; naskita la 21an de marto 1954) estas tajlanda politikisto, emerita generala oficiro de la Reĝa Taja Armeo kaj iama estro de la Nacia Konsilio por Paco kaj Ordo (NCPO), la armea estraro kiu regis Tajlandon inter la 22a de majo 2014 kaj la 10a de julio 2019. De aŭgusto 2019 li funkciis kiel ĉefministro de Tajlando, ministro pri defendo de Tajlando, kaj estro de la reĝa tajlanda polico. Krome, li plenumis la devojn de vicĉefministro Somkid Jatusripitak kiel estro de la ekonomia teamo de la registaro kaj kontrolas la Sekcion de Speciala Esploro (DSI) de la Justica Ministerio.

Prayut estas iama hundinstruisto kaj estro de Ĉefa Reĝa Armeo de oktobro 2010 ĝis oktobro 2014. Post sia nomumo kiel armeestro, Prayut estis karakterizita kiel reganto kaj kontraŭulo de eksa ĉefministro Taksin Ĉinaŭat. Konsiderata kiel fortliniisto ene de la militistaro, li estis unu el la ĉefaj subtenantoj de militistaj bendoj en la manifestacioj de la Ruĝa Ĉemizaro de aprilo 2009 kaj aprilo - majo 2010. Li poste celis moderigi sian profilon, parolante al parencoj de manifestaciantoj mortigitaj en la sanga konflikto, kaj kunlabore kun la registaro de Jinglak Ĉinaŭat kiu gajnis parlamentajn elektojn en julio 2011.

Dum la politika krizo, kiu komenciĝis en novembro 2013 kaj implikis protestojn kontraŭ la prizorgata registaro de Yingluck, Prayut asertis, ke la armeo estas neŭtrala, kaj ne lanĉos puĉon. Tamen en majo 2014, Prayut enscenigis armean puĉon kontraŭ la registaro kaj faris kontrolon de la lando kiel NCPO-ĉefo. Li poste publikigis intertempan konstitucion koncedante al si balaantajn potencojn kaj donante al si amnestion por enscenigado de la puĉo. En aŭgusto 2014, neelektita militistregita nacia leĝdonanto nomumis lin ĉefministro.

Post ekprenado de la potenco, la registaro de Prayut kontrolis gravan tumulton de malkonsento. Li formulis "dek du valorojn" bazitajn sur tradiciaj tajlandaj valoroj kaj sugestis, ke ĉi tiuj estu inkluzivitaj en lernejaj lecionoj. Tiu politiko estis efektivigita por limigi publikajn diskutojn pri demokratio kaj kritiko al la registaro, inkluzive kreskojn de interreto kaj amaskomunikilaron cenzurigis li. Prayut fariĝis ĉefministro de Tajlando post la tajlanda ĝenerala elektado en 2019.

## Eksteraj ligiloj
* "Top 10 Prayuth Moments", *Khaosod English*, 2015-12-31
* "Prayuth's 12 Core Values", *Asian Correspondent*, 2014-09-22 

Kategorio:Ĉefministroj de Tajlando
Kategorio:Naskiĝintoj en 1954
Kategorio:Vivantaj homoj
Kotabato

**Kotabato,** (laŭ la magindanaa lingvo, jen hispane kaj angle) estas triaklasa urbego en Filipinoj, en Mindanao, kie ĝi estas la ĉefurbo de Aŭtonoma Regiono en Islama Mindanao. 
## Geografio 
Kotabato situas sur ebenaĵo kaj montetoj laŭ marbordo ĉe buŝo de la samnoma rivero Kotabato https://www.google.com/maps/d/viewer?mid=1yNkuiTNDXgwrBmoQIdpifBRd5pk&ll=7.198681410071725%2C124.24445985&z=10. Ĉefurbo Manilo troviĝas 893, Kezonurbo 900 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Antaŭ alveno de hinduoj kaj islamanoj la areo estis marĉo, kie loĝis indiĝenoj. Pli poste alvenis hinduaj komercistoj kaj etendiĝis la hinduismo. Antaŭ 1515 islamaj komercistoj alvenis, tial la Islamo disvastiĝis. Ankaŭ sultanlando estis establita kun ĉefurbo "Kota Wato". La sultanlando disfalis en 1888. En 1899 la hispanoj forlasis la landon, sed usonanoj alvenis. Kotabato estis ĉefurbo de la samnoma provinco Kotabato de 1920 ĝis 1967. Inter 1942-1945 japana dominado okazis. Kotabato urbiĝis en 1959 kaj ricevis la internacian klasifikon urbego (pli, ol cent mil loĝantoj) en la 1980-aj jaroj.
eta|maldekstre|Malnova urbodomo de Kotabato
eta|maldekstre|Nova urbodomo de Kotabato
## Ekonomio 
Kotabato estas la komerca, industria, financa, eduka kaj regiona centro en meza Mindanao.

## Religio kaj eduko 
En Kotabato la plimulto de la populacio estas islama (80%). En la urbego vivas ankaŭ katolikoj. Kotabato estas universitata urbo, krome ankaŭ akademioj funkcias. La plimulto de la loĝantoj parolas la menciitan Maguindanaon lingvon (66%) kaj diversajn lokajn lingvojn.

## Trafiko 
Kotabato havas vojajn ligojn al ĉiuj gravaj urboj en la insulo, krome flughaveno funkcias.

## Klimato 
Kotabato situas en ekvatora klimato. Jere falas po 2160&nbsp;mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro pli ofte. La temperaturo varias inter 22-. Ne estas granda diferenco inter la monatoj.

## Vidindaĵoj 
* moskeoj
* kirkoj
* monumentoj
* kavernoj

## Internaciaj ĝemelurboj 
*  Johor Bahru, Malajzio
*  Bandung, Indonezio

## Fontoj 
* WikiTrans
* oficiala paĝo
* https://www.britannica.com/place/Cotabato-City

CRMC Mosque.jpg|Moskeo
Immaculate Conception Parish Church of Tamontaka, Cotabato City.jpg|Kirko
Queen of peace church Cotabato City.jpg|Kirko
Cotabato city 5.jpg|Vojo
Cotabato City Museum.jpg|Muzeo
Downtown Cotabato City 3.jpg|Interna urboparto
Rizal Park Cotabato City 2.jpg|Parko
Sultan Dipatuan Kudarat - Cotabato City.jpg|Monumento
Cotabato City Baywalk 1.jpg|Marborda promenejo
PC Hill Cotabato City.jpg|Monteto
Alnor Suites Cotabato City.jpg|Hotelo
Mall of Alnor-Robinsons.jpg|Vendejo
Cariño Building 2 NDU.jpg|Universitato
Central Bank of the Philippines Branch in Cotabato City.jpg|Banko
Sanguinang Bayan Cotabato City.jpg|Juĝejo

Kategorio:Urboj de la Filipinoj
Princino Daisy

**Princino Daisy**  (, ) estas fikcia rolulo en la Mario-serio de videoludoj, kiu unue aperis en *Super Mario Land* de la jaro 1989. Ŝi estas princino de la fikcia reĝlando *Sarasaland*, kaj estas kidnapata de eksterterana maliculo Tatanga. Post sia apero en *Mario-Teniso*, ŝi fariĝis serioza ludebla rolulo en la kromludoj () de Mario, en kiuj ŝi ofte pariĝas kun Princino Peach. Ŝi estas knabeca knabino, kaj ofte konsiderata la amintereso de Luigi. La oficiala priskribo por *Mario Party 4* deklaras, ke ŝi estas onidira amintereso de Luigi, kion ŝi ŝatas; sed ankaŭ de la rolulo *Waluigi*, kion ŝi ne deziras. Daisy aperas kiel ĉefrolulo en la filmo de 1993, *Super Mario Bros.,* portretita de Samantha Mathis. La rolulo estis kreita de la mentoro de Mijamoto Ŝigeru, Gunpei Yokoi.

## Referencoj 
Kategorio:Super Mario
Kategorio:Roluloj de Nintendo
Kategorio:Fikciaj princinoj
Kategorio:Fikciaj forkaptitoj
Leblon

eta|maldekstra|Strando de Leblon.
eta|maldekstra|250px|Mapo de Leblon.
**Leblon** estas kvartalo en la Suda Zono de la komunumo de Rio de Ĵaneiro, Brazilo. Ĝi situas inter Lagoa Rodrigo de Freitas, Atlantika Oceano, Morro Dois Irmãos kaj la Kanalo (Ĝardeno de Alaho) Jardim de Alá. La kvartalo estas limigita per Gávea, Lagoa, Ipanema kaj Vidigal. Ĝiaj loĝantoj plejparte apartenas al la supera klaso, inkluzive de iuj personoj de la kultura, ekonomia kaj politika elito de Rio. Tamen estas ankaŭ mezklasaj loĝantoj, precipe tiuj, kiuj loĝis en la kvartalo antaŭ multaj jaroj, krom loĝantoj de la komunumo Cruzada São Sebastião. Iuj el ĝiaj pli tradiciaj itineroj estas la avenuoj Delfim Moreira, Visconde de Albuquerque, Ataulfo de Paiva, Bartolomeu Mitre kaj Afrânio de Melo Franco kaj Rua Rainha Guilhermina. La subteraj stacioj Antero de Quental kaj Jardim de Alah situas en la kvartalo.

Ĝi estas la kvartalo kun la plej multekosta kvadrata metro en Brazilo. La plej valoraj apartamentoj situas borde.

La tago de Leblon estas festata la 26an de julio, ĉar en tiu dato de la jaro 1919 oni difinis la nunan agordon de plej multaj el ĝiaj stratoj.

Kategorio:Kvartaloj de Rio-de-Ĵanejro
Bangu

**Bangu** estas kvartalo en la Okcidenta Zono de Rio-de-Ĵaneiro.

Ĝi situas en la Okcidenta Zono de la komunumo, estante unu el la plej popolriĉaj kvartaloj, kun ĉirkaŭ 250 000 loĝantoj, en 2011. distribuita sur areo de 4,570,69 ha.

Ĝi situas en la geografia centro de la komunumo, kaj estas limigita per la ĉirkaŭaĵoj de Jacarepaguá, Campo Grande, Santíssimo, Senador Camará, Vila Kennedy, Realengo, Padre Miguel kaj Gericinó.

Grava ikono en la kvartalo estas Fábrica Bangu, kiu hodiaŭ gastigas la instalaĵojn de la nova Bangu Butikumado, malfermita la 30an de oktobro 2007.

Ĝi estas konata kiel la plej malproksima kvartalo de la maro kaj la plej varma en la ĉefurbo Rio-de-Janejro, kun temperaturoj kiuj facile superas  dum la tuta jaro.

Laŭ la dekreta leĝo de la 7-a de januaro 2010, n-ro 5.146, art. 6, § 3, II., La 8-an de marto 1673 estis establita kiel la datreveno de la kvartalo. La 8-a de marto estas referenco al la malferma dato de Fábrica Bangu, en 1893, kaj la fondo de Fazenda Bangu, en 1673

Kategorio:Kvartaloj de Rio-de-Ĵanejro
Teofilo (imperiestro)

**Teofilo** (813-842) estis bizanca imperiestro inter 829 kaj 842. Li estis la dua de la dinastio frigia.

Dum lia patro, la novalveninto Mikaelo la 2-a, apenaŭ scipovis legi kaj skribi, Teofilo ne nur posedis eksterordinaran edukon, sed ankaŭ tre rafinitan emon al arto kaj sciencoj. Sed li ne montris sin malferma nur al la kulturo de la bizanca ĉefurbo, sed ankaŭ al la kulturaj influoj kiuj venis el la kalifa kortego de Bagdado. La entuziasmo por la islama arto venis al li ŝajne de lia profesoro Johano la Gramatiko; el li venis ankaŭ la malamikeco kontraŭ la bildoj kio konvertis lin, denove diference de sia patro, en arda ikonoklasto.
[eta|maldekstre|225ra|Teofilo en [Solido (monero)|orsolido, ĉirkaŭ 829.]]

## Notoj 
## Bibliografio 
* Maier, Franz Georg (1987). Bizancio. Madrid: Siglo XXI de España Editores, S.A., pp. 100-103, 109. ISBN 84-323-0158-2.
* Treadgold, Warren T. (1997). A History of the Byzantine State and Society. Stanford University Press. ISBN 9780804726306.

Kategorio:Imperiestroj de la Bizanca Imperio
Academia Nacional de Medicina

La *Academia Nacional de Medicina* (**Nacia Akademio pri Medicino**) estas centjara medicina institucio, fondita en Brazilo la 30an de junio 1829 de doktoro Joaquim Cândido Soares de Meireles sub la nomo "Societo pri Medicino de Rio-de-Ĵaneiro". Poste ĝi nomiĝis *Academia Imperial de Medicina* ("Imperia Akademio de Medicino".) La nomŝanĝo okazis post la deklaro de la respubliko en Brazilo.

Kategorio:Aperis en 1829
Kategorio:Naciaj akademioj
Kategorio:Akademioj de sciencoj
Kategorio:Scienco kaj teknologio en Brazilo
Kategorio:Rio-de-Ĵanejro
Baldueno la 1-a (Konstantinopolo)

**Baldovino** aŭ plej bone **Baldueno la 1-a**, aŭ **Baldueno la 9-a** Grafo de Flandrio, aŭ **Baldueno la 6-a** Grafo de Henegovio (Valenciennes, Francio, 1171 – Veliko Tarnovo, Bulgario, 1205), estis la unua imperiestro de la Latina imperio.

Li estis filo de Baldueno la 5-a, Grafo de Henegovio, kaj de Margaretha de Elzaco, Grafino de Flandrio. Baldueno la 1-a estis aliancano de angla reĝa familio de la Plantaĝenetoj, kiu batalis flanke de Rikardo la 1-a de Anglio kontraŭ Filipo la 2-a de Francio. Dum la Kvara krucmilito, kiu estis proponita de la papo Inocento la 3-a en 1198, Baldueno partoprenis en la instalado de la prolatina Aleksio la 4-a Angelo kiel imperiestro de Konstantinopolo en 1203. Post Aleksio kaj lia patro, Isaak la 2-a, estis elpostenigitaj en februaro 1204, la krucmilitistoj enpoviĝis kaj Baldueno, kun la helpo de Venecio, estis elektita guberniestro de nova latina ŝtato. Li estis kronita imperiestro la 16an de majo 1204, en la preĝejo Hagia Sofia. La papo, kvankam dekomence surprizita pro la rabado fare de la krucmilitistoj en Konstantinopolo perturbita ĉar oni ne konsultis lin pri la dispartigo de la imperio, rapide agnoskis la latinan imperiestron. Eĉ liaj malamikoj agnoskis, ke Baldueno estis homo kuraĝa, pia kaj memkontrolita.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Dillon, Charles Raymond (2005). Templar Knights and the Crusades (en angla). iUniverse. ISBN 0595349463.
* Gilberto de Mons; Ferdinand Arndt, Wilhelm; Heinrich Pertz, Georg (1869), Gisleberti Chronicon Hanoniense (en latina), impensis bibliopolii Hahniani
* Nicolle, David (2011). The Fourth Crusade 1202-04: The Betrayal of Byzantium (en angla). Osprey Publishing. ISBN 1849083193.
* Potter, Philip J. (2008). Gothic kings of Britain: the lives of 31 medieval rulers, 1016-1399 (en angla). McFarland. ISBN 0786440384.
* Sturdza, M. D. (1999). Dictionnaire Historique et Généalogique des Grandes Familles de Grèce, d'Albanie et de Constantinople (en franca) (2a eldono). Parizo.

Kategorio:Francaj nobeloj
Kategorio:Grafoj de Flandrio
Kategorio:Grafoj de Henegovio
Kategorio:Personoj de krucmilitoj (kristanoj)
Kategorio:Imperiestroj de la Bizanca Imperio
Bajezido la 2-a

**Bajezido la 2-a** (en otomana turka: بايزيد ثانى Bāyezīd-i sānī) (Didumotiĥo, 3a de decembro 1447 – Büyükçekmece, 26a de majo 1512), nomita de kristanoj ankaŭ Bajaceto la 2-a, regis kiel sultano de la Otomana Imperio el 1481 ĝis 1512. Dum sia regado, Bajezido la 2-a plifirmigis la Otomanan Imperion kaj venkis super ribelo de safavidoj tuj antaŭ abdiki favore al sia filo, Selim la 1-a. Li famis pro la helpo al la sefardoj de Hispanio post la Forpelo de la judoj el Hispanio kaj akcepto por ilia resetligo en la Otomana Imperio.

## Regado 
Kiel sia patro Mehmedo la 2-a, Bajezido estis mecenato de la kulturo kaj okcidenta kaj orienta kaj, diference de multaj aliaj sultanoj, klopodegis sekurigi organizon senbaran por la interna politiko, ricevis la kromnomon "la Justulo". La regado de Bajezido povas esti konsiderata kiel periodo de trankvileco por la imperio, dum kiu oni plifirmigis la realigojn de lia patro Mehmed kaj oni solvis la ekonomiajn kaj sociajn rezultojn de la ekstera politiko, kaj tiel lasis al la sultanoj venontaj firmajn bazojn el kiuj ili povos entrepreni novajn konkerojn.

Laŭlonge de sia regado, Bajezido havis rilatojn kun la ekstero kiuj karakteriziĝis pro la prudento. La tuja celo de la sultano estis la plifirmigo de la konkeroj de lia patro. Li klopodis krei sistemon por administracio kapabla espluati la novajn akirojn en profito de la otomana ŝtato kaj ne de unu partio aŭ aliaj. Li kreis specon de trezoro por milito nutrita de regulaj impostoj kolektitaj en tempo de paco por havigi liverojn por neceso okaze de milito, sen neceso de konfiskado kaj forta impostado kio ja ojazis dum la ekonomia politiko de Mehmedo la 2-a.

En la kultura aspekto, Bajezido la 2-a patronis fortan reagon kontraŭ la tendencoj "eŭropigaj", kiuj estis karaktero de la regadoj de Murad la 2-a kaj de Mehmed la 2-a. Li falis sub la influo de la ulemoj, kiuj intencis stimuli renaskigon de la ortodokseco cele al la savo de la Islamo for de la materiismo de la epoko de Mehmed la 2-a kaj for de la ŝijaismo, kiu estis iĝante danĝero por la otomana ŝtato, de sunaisma kredo, inter la turkomanaj triboj de orienta Anatolio. Sub tiu influo, la sultano establis la instituciojn de la sunaisma ortodokseco kaj disvolvigis la hierarkion kaj influon de la ulemoj en la tuta otomana teritorio.
[262px|eta|maldekstre|Tombo de Bajezido la 2-a en [Istanbulo.]]

## Vidu ankaŭ 
* Listo de osmanidaj imperiestroj

## Notoj 
## Bibliografio 
* Sidney Nettleton Fisher. "The foreign relations of Turkey (1481–1512)" (PDF). Utrecht University. Arkivita el la originala (PDF) en 2004-11-17. Konsultita la 11an de aŭgusto 2020.
* M. Çağatay Uluçay (1985). Padişahların kadınları ve kızları. Türk Tarih Kurumu.

Kategorio:Otomana dinastio
Kategorio:Osmanidaj imperiestroj
Écausseville

**Écausseville** estas franca  situanta en departemento Manche, regiono Normandio.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Écaussevillais*.

eta|maldekstra|300ra|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Manche

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Komunumoj de Manche
Mitomanio

[eta|La rakontoj de [Barono de Münchhausen|barono Munchausen estas simbolo de mensogo kaj ruzeco.]]
**Mitomanio** estas, laŭ PIV 2020, "psika malekvilibro, karakterizata de emo al falsado de la vero, al mensogo, fabelado k simulado." Alivorte, ĝi estas la konduto kutime, kvazaŭ devigate mensogi.

Ĝi estis unue priskribita en la medicina literaturo en 1891 de Anton Delbrueck.

## Referencoj 
## Tradukfonto 
## Eksteraj ligiloj 
* PubMed – *pseudologia fantastica* – rilatitaj artikoloj

Kategorio:Psikopatologio
Gyula Endrey

**Gyula Endrey** [djula endrei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Endrey Gyula** estis hungara juristo, redaktoro, parlamenta deputito. Lia pseŭdonimo estis *Gyulai Endre*.

Gyula Endrey naskiĝis la  en Eger, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Gyula Endrey frekventis gimnaziojn en Arad (urbo) kaj Eger, poste li studis juron en sia naskiĝurbo, sed li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto. Inter 1878-1880 li estis honora subnotario de Heves kaj li redaktis gazeton. En 1881 li translokiĝis al Hódmezővásárhely, kie en la sekvanta jaro li malfermis advokatan atelieron. Ekde 1883 ankaŭ tie redaktis gazeton. Inter 1892–1896 li estis parlamentano. Li havis edzinon, kiu naskis plurfoje, sed en 1889 li vidviĝis.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Mátyás Eörsi

**Mátyás Eörsi** [mAtjAŝ orŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Eörsi Mátyás** estas hungara advokato, iama parlamenta deputito. Lia patro estis Gyula Eörsi, lia onklo estis István Eörsi.

Mátyás Eörsi naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Mátyás Eörsi devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1973, en la sekva jaro li estis soldato, pli poste li doktoriĝis el juro en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1979. Post siaj studoj li eklaboris en ŝtata firmao, sed en 1987 li malfermis propran advokatan atelieron. Dum finiĝo de la socialismo (1990) li ankaŭ komencis politikadi kaj li estis parlamentano inter 1990 kaj 2010. En tiu periodo li estis subministro en 1997. En la 21-a jarcento li partoprenis en eksterlandoj organizaĵoj (ekzemple Konsilio de Eŭropo). Li edziĝis en 1979, lia edzino naskis 3 gefilojn en 1981, 1983 kaj 1990.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kalvinana preĝejo (Abaújkér)

La **Kalvinana preĝejo de Abaújkér** estas religia historia monumento en Hungario, en vilaĝo Abaújkér.

## Historio 
Oni supozas, ke la romanika kirko estis konstruita en la 1200-aj jaroj. La unua mencio okazis en 1332. La kirko gotikiĝis en la 15-a jarcento, tiam oni faris la gotikajn fenestrojn. Ekde mezo de la 16-a jarcento jam la kalvinanoj uzis la preĝejon. En 1857 fajro kaŭzis damaĝojn. En la sekvanta jaro oni faris la necesajn riparojn, dum oni ekvidis freskojn sur la muroj, sed ili restis kovritaj. Renovigaj laboroj okazis en 1926 kaj post jardekoj.

## Konstruaĵo 
La simpla malgranda preĝejo situas sola en korto inter arboj. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias. La navo havas supre firstotureton 5 metrojn altajn kaj 4 romanikajn, 2 gotikajn fenestrojn. La rektangula absido estas pli malalta kaj mallarĝa, ol la navo. La absido havas 2 apogpilierojn. Interne la muroj estis blankaj.

## Fontoj 
* hungare kun foto
* hungare kun foto 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Abaujker
Mehmedo la 3-a

**Mehmedo la 3-a** (26-a de majo 1566 – 22-a de decembro 1603) estis sultano de la Otomana Imperio el 1595 ĝis sia morto.

## Regado 
Lia figuro estas triste fama en la historio de la Otomana Dinastio ĉar li ordonis la strangoladon de siaj dek naŭ fratoj por atingi sukcedon ke por li estis facila.

Mehmedo estis frivola kaj pigra reganto, kiu lasis la regadon de la Imperio en manoj de sia patrino Safiĝe (nome la patrinsultanino), tipa montro de la influi fare de la haremo de la palaco laŭlonge de la historio de la Otomana Imperio.

La ĉefa okazaĵo de lia regado estis la milito kontraŭ Aŭstrio en Hungario (1596–1605).

La armeoj de Mehmedo konkeris la areon de la rivero Erlau (1596) kaj venkis super la Habsburgoj kaj super la trupoj de Transilvanio en la Batalo de Mezokeresztes dum kiu oni devis persvadi la sultanon por ke li foriru el la batalkampo meze de la luktado.

Dum la sultantempo de Mehmed, kvankam oni ne suferis gravan problemon, konsiderante la ekdekadenco de la Imperio, tio ne povas esti atribuita al la kapablo de la registaro de la sultano. Li mortis vintre 1603.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de osmanidaj imperiestroj

## Notoj 
## Bibliografio 
* Sidney Nettleton Fisher. "The foreign relations of Turkey (1481–1512)" (PDF). Utrecht University. Arkivita el la originala (PDF) en 2004-11-17. Konsultita la 11an de aŭgusto 2020.
* M. Çağatay Uluçay (1985). Padişahların kadınları ve kızları. Türk Tarih Kurumu.

Kategorio:Otomana dinastio
Kategorio:Osmanidaj imperiestroj
Mustafa la 1-a

**Mustafa la 1-a** (17-a de oktobro 1592-20-a de januaro 1639) estis sultano de la Otomana Imperio dum du regoperiodoj, nome el 1617 ĝis 1618 kaj el 1622 ĝis 1623.

Pri tiu frato de Ahmed la 1-a, Mustafa, oni konas, ke li suferis intelektan malkapablon aŭ almenaŭ neŭrozon kaj tiel li estis nur instrumento uzita en la konspiroj interplektitaj en la fikunvenoj de la kortego de la Palaco Topkapi. Eble la akuzo de mensa malkapablo estis nur ekskuzo por lia apartigo el povo. Dum la regado de lia frato Ahmed la 1-a, li estis enfermita en sia ĉambro, tipo de enkarcerigo kiu daŭris dum dek kvar jaroj kaj kiu estis ofte uzita laŭlonge de la otomana dinastio konata per la nomo *Altın kafes* («ora kaĝo»).

Lia patrino estis abĥazidevena sultanino. Ŝia nomo ne estas precize konata, sed ŝi estis populare konata per la nomo Halime aŭ Alime.

En 1618 Mustafa estos elpostenigita favore de sia juna nevo Osman la 2-a, sed post la murdo de Osman en 1622 li rekuperis la tronon kaj pluis en la posteno dum alia jaro. Li estis finfine elpostenigita kaj sendita al la palaco Bajezido. Li mortos dek ses jarojn poste pro naturaj tialoj. Entute li estis malliberigita 34 jarojn el la 48 jaroj de sia vivo. Li estis entombigita en la korto de Hagia Sofia.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de osmanidaj imperiestroj

## Notoj 
## Bibliografio 
* Sidney Nettleton Fisher. "The foreign relations of Turkey (1481–1512)" (PDF). Utrecht University. Arkivita el la originala (PDF) en 2004-11-17. Konsultita la 11an de aŭgusto 2020.
* M. Çağatay Uluçay (1985). Padişahların kadınları ve kızları. Türk Tarih Kurumu.

Kategorio:Otomana dinastio
Kategorio:Osmanidaj imperiestroj
Mahmud la 1-a

**Mahmud la 1-a** (en otomana turka: محمود اول ) (2a de aŭgusto 1696 – 13a de decembro 1754), nomita ankaŭ *la Ĝibulo*, regis kiel sultano de la Otomana Imperio el 1730 ĝis 1754.

Li estis la filo de Mustafa la 2-a kaj pli aĝa frato de Osman la 3-a. Li kreskis protektita de sia avino, la Sultanino Gulnus. Kvankam li vivis malantaŭ la fenestroj de palaco (ora kaĝo) kun la helpo de sia inteligento, bonvolo kaj forta karaktero li evitis fali en frenezo. Li estis instruita de diversaj instruistoj, ĉar li interesiĝis en historio, literaturo kaj poezio, kaj ĉefe pri muziko, sia granda pasio.

Ascendinta al trono otomana konsekvence de la ribelo farita de Halil Paşa, Mahmud rapide plifirmigis sian pozicion persvadante la janiĉarojn kaj ordonante la murdon de Halil Paşa. La cetero de la regado de Mahmud estis fokusita al la militoj kontraŭ Persio kaj Rusio. La persaj militoj estis nur vagado sensenca de la otomanaj armeoj antaŭ la milita genio de Nader Ŝaho. La turkoj sukcesis reteni la kontrolon de Bagdado, sed Armenio, Azerbajĝano kaj Kartvelio eniris ene de la persa influo.

La rusa milito okazis ĉefe en Krimeo kaj la Princlandoj de Danubo (nome Princlando Valaĥio kaj Princlando Moldavio). Dum tiu milito la ruza komandanto Burkhard Christoph von Münnich venkis super la Tataroj de Krimeo, vasaloj de Mahmud, kaj poste transiris la riveron Dnestro, per kio plejparto de Besarabio venis sub rusa kontrolo. La aŭstrianoj, tamen, ne tiom sukcesis en retiriĝo, kio okazigis, ke la otomanoj konkeris Belgradon kaj la nordon de Serbio sub sia kontrolo.

Mahmud ordonis la restaŭradon de Hagia Sofia en 1739 kaj aldonis madrason (nome korana lernejo, aktuale biblioteko de la muzeo), kuirejon por havigi supon al malriĉuloj, bibliotekon kaj, en 1740, fontano de ritaraj ablucioj (Şadirvan), transformante tiel la konstruaĵon en *külliye*, tio estas, ampleksa socia komplekso. En tiu epoko oni konstruis novan koridoron por la sultano kaj novan mihrabo-n.

Mahmud fidis ĉiam la regadon al siaj veziroj kaj li dediĉis sin plejparte al poezio. Li mortis en la Palaco Topkapi, Istanbulo.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de osmanidaj imperiestroj

## Notoj 
## Bibliografio 
Kategorio:Otomana dinastio
Kategorio:Osmanidaj imperiestroj
Alfred Missong

**Alfred MISSONG** (naskiĝinta la  en Frankfurt-Höchst, mortinta la  en Großschönau-Mistelbach) estis aŭstra katolika publicisto.

## Vivo 
Estante filo de germana patro kaj aŭstra patrino li pasigis la junulajn jarojn en Germanujo sed iĝis tamen poste unu el la plej fruaj pioniroj de propra aŭstra politika vojo kaj de neŭtraleco ŝtata laŭ svisa modelo. Missong aktivis ekde la 1920-aj jaroj publiciste, i.a. inter la jaroj 1925 kaj 1938 por la periodaĵo "Schönere Zukunft", kie tamen kelkfoje diafanas grandgermanemo (kontraŭe al liaj konvinkoj). Jam en 1928 li avertis en skribitaĵo publikigita sub pseŭdonimo pri la danĝero de germana revenĝismo kio gvidus al alianco kun Sovetio, milito kun Polujo kaj sekve kun Franclando.

Unuj liaj amikoj estis Ernst Karl Winter kaj August Maria Knoll. Missong ankaŭ eldonigis en la Gsur-eldonejo de la legitimisto Winter en 1932 sub la pseŭdonimo de Thomas Murner la pamfleton *Nazispiegel*, surbaze de la kontraŭnaziaĵo de Zyrill Fischer. Tio treege kritikitis la rasisma politiko de la nazioj kiel malmoralaĵo kaj nova paganismo. En 1937 kaj 1938 li eldonigis ĉe Heimat-eldonejo en Brixlegg/Distrikto Kufstein la trian numeron (de ĝis nun dek) de la serio "Österreichische Bücherei". Post Anschluss li arestitis por la daŭro de kelkaj monatoj sed ŝajne la kaŝpolicistoj de Gestapo ne povis identigi lin kiel aŭtoron de la menciita *Nazispiegel*. Post liberiĝo li fuĝis kun la familio en Svislandon kie minacis ekstradicio al Germanujo, poste al Jugoslavio. Post la eko de la balkania kampanjo de Wehrmacht en 19141 la Missong-oj vivis ĝis 1941 en Vojvodino okupita fare de Hungario kaj poste kune kun la familio de Eugen Kogon en Vieno. La du familiaj patroj intertempe estis separitaj de iliaj familioj.

En 1945 Missong estis inter la fondintoj de Aŭstria Popola Partio (ÖVP) verkante la unuan ankoraŭ tre kristan-socialan programon partian. Ĝis 1950 li ĉefredaktistis ĉe "Österreichische Monatshefte" la neoficiala partia organo. Post 1949 Misong, kies strikta kontraŭfaŝismeco ne plu ŝatatis de ĉiuj, forsenditis je diplomatia servo kiel gazetar-ataŝeo en Germanujo (Düsseldorf, Bonn), Italujo (Romo) kaj Svisujo (Berno).

Li estis edziĝinta al Lisa Missong kun kiu li havis kvar infanojn. Unu lia filo, Alfred Missong, iĝis diplomato. Ekde 1945 Missong estis honora membro de la katolika korporacio studenta KÖStV Nibelungia Wien ene de Österreichischer Cartellverband.

## Verkoj 
* *Heiliges Wien*, Wiener Dom-Verlag, 1933; nova eldono 1970
* *Die österreichische Nation*, 1946
* *Die Weltverpflichtung des Christen*, Österreichischer Verlag, 1948
* *Proletariat und Materialismus*, 1948
* *Ernst Karl Winter, Bahnbrecher des Dialogs*, Wien 1969
* *Christentum und Politik in Österreich. Ausgewählte Schriften*, Böhlau, Wien 2006
* *Österreichische Bücherei: Die dritte Reihe im Heimat-Verlag* (eldoniste), 1937–1938

## Literaturo 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Prie ĉe surreta leksikono historia de Malsupra Aŭstrio 
* 
* Etbiografio ĉe Austria-Forum

Kategorio:Aŭstraj eldonistoj
Kategorio:Kontraŭfaŝistoj
Kategorio:Aŭstraj ĵurnalistoj
Kategorio:Konservativistoj
Zadok the Priest

***Zadok the Priest*** (Zadok la pastro) (HWV 258) estas brita himno kiu estis komponita de George Frideric Handel por la kronigo de la reĝo Georgo la 2-a en 1727. Kun *The King Shall Rejoice*, *My Heart is Inditing* kaj *Let Thy Hand Be Strengthened*, *Zadok the Priest* estas unu el la kronigaj himnoj (*Coronation Anthems*) de Handel. Ĝi estas unu el la plej bone konataj verkoj de Handel, tiel ke *Zadok the Priest* estis konatita antaŭ la konsakron de la suvereno dum la kronigo de ĉiu Brita monarko ekde ties kompono kaj estas agnoskita kiel Brita patriota himno.

Kvankam la vortumado de "God Save the Queen" estas bazita sur sama skribaĵo de la Biblio kiel "Zadok the Priest", la vortumado de "Zadok the Priest" ne ŝanĝas kun bazo en la sekso de la monarko. Ĉar ĝi estas himno prenita rekte el la skribaĵo, kaj ĉar la koncerna reĝo estas Salomono, ĝi restas "reĝo" eĉ se la monarko estas ino.

## Referencoj
Arabesko (muziko)

**Arabesko** estas muziko kiu konsistas el miksaĵo de tradicia turka popolmuziko kaj mezorienta muziko aŭ mondaj muzikaj influoj kaj adaptiĝoj de internaciaj sonoj.  Arabesko estas konata kiel la muziko de malĝojo. 

Tipa al tiu muzikstilo estas la daŭranta kaj ripetema muziklinio, kiu ĉefe aŭdiĝas en Mezoriento. En ĝi la violono havas grandan influon somkiel tipaj instrumentoj el Mezoriento kiel la *darbuka* (ar: *دربكة)* kaj '''elektrosaz'.* La uzo de *elektrosaz'' disvastiĝis inter artistoj de la ĝenro tiel ebligante ekzemple sintezon inter okcidentaj kaj orientaj influoj, forte kritikataj de la kulturaj kaj intelektaj elitoj de Turkio siatempe. En ĝi sentimentalaj tekstoj traktas neplenumitan amon, suferadon en la mondo kaj la konkretajn zorgojn de la ĉiutaga vivo.

Arabesko originas el la antaŭurboj de gravaj mezorientaj urboj kaj famiĝis pro artistoj en Turkio kiel Müslüm Gürses, Azer Bülbül, Mahsun Kırmızıgül, İbrahim Tatlıses, Ferdi Tayfur, Arif Sağ, Neşe Karaböcek, Emrah İpek kaj - kvankam li ne pensas tiel li mem - la "inventinto" de la arabeska muziko Orhan Gencebay. La libana Fadl Shaker estas fama en arabaj landoj. En la 1990-aj jaroj la muzika stilo pli moderniĝis kreinta arabeskan popmuzikon ekde la 1960-aj jaroj.

Arabeska muziko estis malpermesita en Turkio dum la 1980-aj jaroj.

## Vidu ankaŭ 
* Özgün müzik
* Arabesque Mehmet yakar 2012 2021

## Referencoj 
Kategorio:Turka muziko
Giovanni Bononcini

**Giovanni Battista Bononcini** (Modeno, 18-a de julio 1670 – Vieno, 9-a de julio 1747). itala komponisto kaj violonĉelisto de la Baroko, membro de la Napola Skolo.

## Kariero 
En 1685 li publikigis siajn unuajn verkojn por violonĉelo, kaj du jarojn poste li estis violonĉelisto en Sankta Petronio de Bolonjo. Li eniris en la Filharmonia Akademio kaj en 1688 li estis kapelmajstro de Sankta Giovanni in Monte. Poste li forlasis Bolonjon kaj translokiĝis al Romo, kie li loĝis dum kvar jaroj. En 1700 li estis nomumita komponisto de la Imperia Kortego de Vieno kaj estis invitita al Berlino fare de la reĝino Sofia Ĉarlota de Hanovro. Restinte dum kelkaj jaroj en Italio, li foriris al Londono, kie liaj operoj jam estis famaj. Li estis protektita de la duko de Marlborough kaj estis rivalo de Händel. Skandalo, en kiu oni akuzis lin je plagiato, devigis lin forlasi Anglion en 1727 kaj, post kelkaj turneoj de koncertoj en Parizo kaj Lisbono, li retiriĝis al Vieno kie li mortis malriĉa.

## Verkoj 
eta|*Astianatte*, ĉirkaŭ 1727.
* Instrumenta muziko: *Trattenimenti da camera a tre*, *concerti*, *sinfonie*, *duetti*.
* Voĉa muziko: *Anthem fúnebre* (1722), *Te Deum* (1748); oratorioj, inter ili *San Nicola de Bari* (1699) kaj *La Conversione di Maddalena* (1701).
* Teatra muziko: kantatoj, 20 serenatoj kaj operoj:
** *Xerse*, 1694;
** *Il trionfo di Camilla*, 1696;
** ''L'amore eroica fra pastori*, 1696;
** *La clemenza di Augusto*, 1697;
** *La fede pubblica*, 1699;
** *Gli affetti più grandi vinti dal più giusto*, 1701;
** *Cefalo*, 1702;
** *Etearco*, 1707;
** *Maria fuggitivo*, 1708;
** *Astarto*, 1720;
** *L’odio e l'amore*, 1721;
** *Crispo*, ludita en Londono, 1722;
** *Griselda,* 1722;
** *Erminia*, 1723;
** *Calphurnia*, 1724;
** *Astianatte*, ludita en Londono, 1727;
** *Alessandro in Sidone*, Vieno, 1737;
** *Zenobia'', Vieno, 1737.

## Notoj 
Kategorio:Italaj komponistoj
Kategorio:Italaj operkomponistoj
Kornél Emmer

**Kornél Emmer,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Emmer Kornél** estis hungara juĝisto.

Kornél Emmer naskiĝis la  en Nagyszombat (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio, nuntempa Trnava en Slovakio), li mortis la  en Mödling (Aŭstrio-Hungario).

## Biografio 
Kornél Emmer akiris juran diplomon en 1867, post 4 jaroj li doktoriĝis. En la jaro 1865 li estis juĝisto en Pest (urbo), en la sekvanta jaro subnotario en sia naskiĝurbo, iom poste jam notario. Ekde 1869 li havis postenojn en Pest (nature ekde 1873 en Budapeŝto). En 1872 li estis jam plenrajta juĝisto, ekde 1891 en la ĉefjuĝejo. Intertempe en 1877 li estis elektita parlamentano. Li havis edzinon. Postmorte Universitata Biblioteko (ELTE) heredis lian bibliotekon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A polgári peres eljárás reformja* (1883)
* *Törvényjavaslat a szóbeliség, közvetlenség és nyilvánosság elvein alapulandó polgári törvénykezési rendtartás tárgyában* (1885)
* *A Référé-rendszer s magyar alkalmazása* (1887)
* Plena verkaro I-II (1912)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juĝistoj
Opština Češinovo-Obleševo

**Opština Češinovo-Obleševo** estas unu el la 80 komunumoj en Norda Makedonio. Ĝi situas en la centra parto de la Orienta Regiono. Laŭ la censo de septembro 2021 en la komunumo loĝis entute 5 471 homoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunumo estas la vilaĝo Obleševo.

## Loko, priskribo 
eta|Vilaĝo en Opština Češinovo-Obleševo|alternative=|maldekstra
La komunumo Češinovo-Obleševo ​​situas en la valo de la rivero Bregalnica en sia suda parto - en la valo Kočansko polje. En la nordo ĝi etendiĝas al la montoj Osogovo.

La alteco de la areo estas ĉirkaŭ 300 m en la rivervalo. Ĉirkaŭ 800 m en la nordo kaj 1400 m en la sudo.

Komunumo pasas tra la valo de la ĉefa vojo A3 kaj ankaŭ la fervoja linio. Ĉi tiuj vojoj ligas la urbon Štip kun la urbo Kočani.

La komunumo konsistas el entute 14 vilaĝoj:

Banja, Burilčevo, Vrbica, Žigance, Kučičino, Lepopelci, Novo Selani, Obleševo, Sokolarc, Spančevo, Teranci, Ularci, Češinovo kaj Čiflik.

Najbaraj municipoj estas:

Opština Kočani en la nordo, Opština Zrnovci en la oriento, Opština Karbinci en la sudo kaj Opština Probištip en la okcidento.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Tradukfonto 
Kategorio:Komunumoj de Nord-Makedonio
Sourribes

''''* (jen france, okcitane *Sorribas*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Alpoj de Alta Provenco (france *Alpes-de-Haute-Provence*, okcitane *Aups de Provença Auta*), en la regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura ( , okcitane *Provença-Aups-Còsta d'Azur*). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Forcalquier* kaj al la kantono *''.

## Eksteraj ligiloj 
* bazaj turismaj informoj ( kaj )

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Alpes-de-Haute-Provence

eta|maldekstra|300ra|la loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

Kategorio:Komunumoj de Alpes-de-Haute-Provence