open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
La Voix du Nord

***La Voix du Nord*** (france: "la voĉo de la nordo") estas regiona gazeto en Francio. Kiel la nomo indikas, ĝi aperas en la regiono Norda Francio aŭ *Hauts-de-France* ([], laŭvorte "supraĵo de Francio"). La gazeto establiĝis la 1-an de aprilo 1941, do antaŭ  jaroj. La administrejo kaj centra redaktejo troviĝas en la urbo Lillo (Lille).

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|maldekstra|320ra|

Kategorio:Francaj gazetoj
Kategorio:Franclingvaj gazetoj
Sissi, die junge Kaiserin

***Sissi, die junge Kaiserin*** (Sissi, la juna imperiestrino) estas historia filmo reĝisorita de Ernst Marischka, kaj publikigita en 1956. Ĝi estas protagonistigita de Romy Schneider, Karlheinz Böhm, Magda Schneider, Franz Uta, Gustav Knuth, Vilma Degischer kaj Josef Meinrad. La filmo estas la dua parto de trilogio de romantikaj filmoj pri la vivo de la fama edzin-imperiestrino de Aŭstrio, nome Elizabeto de Bavario, konata familiare kiel "Sissi". La aliaj du filmoj estos *Sissi* (1955) kaj *Sissi – Schicksalsjahre einer Kaiserin* (1957)

Ĝi estis prezentita en la Kinfestivalo de Cannes de 1957.

## Intrigo
Sissi malrapide adaptiĝas al vivo kiel imperiestrino de Aŭstrio, sed kun ŝia bopatrino malfacilas vivi. La arkidukino Sofia adheras al la long-establitaj reguloj, protokolo kaj etiketo, kaj konstante influas ne nur la regadon de la imperiestro de la imperio sed ankaŭ en sia familia vivo. Kiam naskiĝis la unua filo de Sissi, la arkidukino Sofia insistas pri prenado de la infano por kreskigi ŝin, ĉar ŝi sentas ke Sissi estas tro juna kaj nesperta por fari tion. Sofia ankaŭ sentas ke la loko de Sissi ne estas en la infanvartejo kun ŝia bebo, sed kun ŝia edzo kiam la imperiestro vojaĝas tra la imperio.

Skandalo minacas eksplodiĝi kiam Sissi forlasas Vienon kaj revenas al Bavario por vidi siajn gepatrojn. Ŝi kaŝas la veron al sia patrino, sed konfesas al sia patro ke ŝi ne povas vivi kun la konstanta kritiko kaj tiraneco de arkidukino Sofia. Francisko Jozefo sekvas ŝin kaj finfine konvinkas ŝin reveni al Vieno.

Tio plifortigas la influon de Sissi kun la imperiestro, kaj ŝi apogas grafon Gyula Andrássy kaj la aferon de la hungaroj por egaleco en la imperio. La filmo finas per la ceremonio de kronigo kiel Reĝino de la Hungaroj en Buda.
 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Romy Schneider : kiel imperiestrino Elizabeto de Aŭstrio, aŭ "Sissi"
* Karlheinz Böhm kiel imperiestro Francisko Jozefo la 1-a de Aŭstrio.
* Magda Schneider kiel Dukino Ludovika en Bavario, patrino de Sissi kaj fratino de Sofia
* Uta Franz kiel Princino Helene en Bavario, aŭ "Nené", pli aĝa fratino de Sissi
* Gustav Knuth kiel Duko Maximilian Joseph en Bavaria, patro de Sissi
* Vilma Degischer kiel Arkidukino Sophie, patrino de Francisko Jozefo
* Josef Meinrad kiel Majoro Böckl de ĝendarmaro
* Franz Böheim kiel Johann Petzmacher
* Erich Nikowitz kiel Arkidukino Franz Karl, patro de Francisko Jozefo
* Richard Eybner kiel Poŝtestro de Ischl
* Walter Reyer kiel Grafo Andrássy
* Senta Wengraf kiel Grafino Bellegarde
* Helene Lauterböck kiel Grafino Esterhazy-Liechtenstein

## Kuriozaĵoj
Schneider reludis la rolon de Elisabeto en la filmo *Ludwig* (1972), reĝisorita de Luchino Visconti.

La aktorino Magda Schneider, kiu ludas la rolon de la dukino Ludovika en la tri filmoj de la serio, estas la patrino de Romy Schneider en la reala vivo.

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1956
Kategorio:Germanlingvaj filmoj
Kategorio:Aŭstraj filmoj
Kategorio:Historiaj filmoj
Paraná (stacidomo)

**Paraná** estas la fervoja stacidomo de la samnoma urbo, ĉefurbo de la provinco Entre Ríos, Argentina Respubliko.

centra|280ra|eta|Poŝtkarto

## Vidu ankaŭ 
* Paraná (Argentino)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Paraná (Argentino)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Presidencia Roque Sáenz Peña (stacidomo)

**Presidencia Roque Sáenz Peña** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, departemento Comandante Fernández, provinco Ĉako, Argentino.

## Bildgalerio 

Coche motor de sofse en Roque Saen Peña, Chaco.JPG|Stacio kaj trajno
Estación ferroviaria de Roque Saenz Peña.JPG|Kajo kaj trajno
Talleres ferroviarios de Roque Saenz Peña, Chaco.JPG|Remizo

## Vidu ankaŭ 
* Presidencia Roque Sáenz Peña

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Presidencia Roque Sáenz Peña
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Puerto Deseado (stacidomo)

**Puerto Deseado** estas iama stacidomo situanta en la samnoma urbo, en la Departemento Deseado, Provinco Santa Cruz, Argentino. Ĝi estas la unua stacio de la Patagonia Fervojo kiu ligis ĝin kun Las Heras.

La stacio, ankoraŭ funkcianta, estis eternigita en la filmo *La Patagonia rebelde* (1974).

## Bildgalerio 

Deseado 1973.jpg|Filmado en 1973 de*La Patagonia rebelde*
Estación Puerto Deseado 3.jpg|Kajo kaj trajno
Museo Ferroviario (49755469361).jpg|Fervoja muzeo

## Vidu ankaŭ 
* Puerto Deseado
* La Patagonia rebelde

Kategorio:Puerto Deseado
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Lajos Sándor Szigeti

**Lajos Sándor Szigeti** [lajoŝ ŝAndor sigeti], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szigeti Lajos Sándor,** estis hungara kritikisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Li portis la personan nomon *Sándor* ekde 1980.

  naskiĝis  en Szigetvár, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Pécs en 1969, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1975. En la sekva jaro li doktoriĝis samloke. Post la diplomo li praktikadis, poste li estis asistanto (1977–1981), lektoro (1981–1988), docento (1988–1997), profesoro (1997–2009), ankaŭ katedrestro (1991–2002) en la universitato. Li estis gastinstruisto en Kalvinana Universitato Gáspár Károli kaj Universitato de Panonio, krome li esploris en Okcidenta Germanio en 1987. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1986, li doktoriĝis en 1995 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, lia habilitiĝo okazis en la sekva jaro. Lia ĉeftemo estis poezio de la 20-a jarcento en Hungarlando. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1977 kaj 1980. Li ricevis 3 stipendiojn kaj 2 premiojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Aránytalanság-képzetek és arányosság-igény József Attila személyes lírájában.* (disertaĵo, 1976)
* *Gyermek az anyatestben.* (studoj, 1983)
* *A József Attila-i teljességigény. Motívumértelmezések* (disertaĵo, 1988)
* *Modern hagyomány. Motívumok és költői magatartásformák a huszadik századi magyar irodalomban* (disertaĵo, 1995)
* *Evangélium és esztétikum. Bibliai motívumok a modern költészetben.* (1996)
* *Verssor(s)ok. Líraiság az ezredfordulón* (2005)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* rememoro kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Puerto Madryn (stacidomo)

**Puerto Madryn** estas iama fervoja stacio de la Fervojo Central del Chubut kiu interligis la nordan marbordon de la Provinco Ĉubutio kun la urbo Las Plumas en la interno de koncerna provinco de Argentino.

## Bildgalerio 

Estación Puerto Madryn FCCH 16.JPG|Stacio
Antigua estación ferroviaria de Puerto Madryn.jpg|Iama fervojstacio
Tanque ferrochubut.JPG|Akvoturo

## Vidu ankaŭ 
* Puerto Madryn

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Puerto Madryn
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
La Patagonia rebelde

***La Patagonia rebelde*** ("La ribelema Patagonio") estas argentina drama-historia agadfilmo el 1974 reĝisorita fare de Héctor Olivera. Ĉefrolis Héctor Alterio, Federico Luppi, Pepe Soriano kaj Luis Brandoni. Kunaktoris Pedro Aleandro, José María Gutiérrez, Alfredo Iglesias, Carlos Muñoz, Eduardo Muñoz, Héctor Pellegrini, Jorge Rivera López kaj Jorge Villalba. Ankaŭ, ĝi havis specialan aktoradon de Osvaldo Terranova. Ĝi estis verkita de Olivera, Fernando Ayala kaj Osvaldo Bayer, surbaze de la libro de Bayer *Los vengadores de la Patagonia trágica*, kiu rakontas la okazintaĵojn de la t.n. Patagonia ribelo de 1921.

centra|280ra|eta|Stacio  dum filmado en 1973

## Temo 
En 1920, kelkaj laboristoj de Patagonio, grupigitaj en anarkiismaj kaj socialismaj societoj, decidas fari strikon postulante pli bonajn laborkondiĉojn. La situacio fariĝas neeltenebla kaj la registaro igas la ordon restarigita.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Argentinaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1974
Kategorio:Historiaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Agfilmoj
Kategorio:Filmoj laŭ veraj faktoj
Rafaela (stacidomo)

**Rafaela** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma urbo de la argentina provinco Santa Fe, apartenanta al la Fervojo General Bartolomé Mitre de la argentina fervoja reto.

## Bildgalerio 

Carteles FCCA en Rafaela.jpg|Nomoj
Provincia de Santa Fe - Rafaela - Estación.jpg|Trajno
Estación de trenes en Rafaela, Santa Fe.jpg|Lokomotivo

## Vidu ankaŭ 
* Rafaela

## Eksteraj ligiloj 
* 
*  (NCA)

Kategorio:Rafaela
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
György Mihály Vajda

**György Mihály Vajda** [djordj mihAj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Vajda György Mihály,** estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto, literaturhistoriisto.

 naskiĝis  en Bártfa (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Bardejov en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1931, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1936, en la sekva jaro li doktoriĝis el filozofio. Li instruis en gimnazioj en Jászberény, respektive en Budapeŝto (1938–1947), poste en Pedagogia Altlernejo (Budapeŝto), kie en 1950 li estis forigita pro politikaj kaŭzoj. Pli poste li denove instruis en gimnazio 6 jarojn, dum ankaŭ en Teatroarta Altlernejo (1951–1966), krome inter 1956–1985 li esploris en literatura instituto. Tamen li estis profesoro kaj katedrestro en Scienca Universitato Attila József (1974–1984). Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1962, li doktoriĝis en 1980 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeftemo estis la hungara kaj germana literaturoj. Li edziĝis en 1945 kaj 1977. La unua edzino naskis 2 gefilojn en 1947 kaj 1949, poste li vidviĝis en 1971. Li ricevis premiojn inter 1955-1995.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vom Weltbürgertum zum Nationalstaat. Mensch der Humanität, der Romantik, des Liberalismus.* (tezo, 1933)
* *Az egyezményesek. Fejezet a magyar filozófia történetéből.* (disertaĵo, 1937)
* *Magyar olvasókönyv. Az általános iskola V. osztálya számára.* (lernolibro, kunredaktoro, 1945; 2-a eldono: 1946)
* *Schiller.* (monografieto, 1953)
* *Lessing.* (monografieto, 1955) 
* *Észrevételek az elmúlt évtized német Hölderlin-irodalmáról.* (1957)
* *Tanulmányok a klasszikus német drámairodalom története és műfaji kérdései köréből.* (disertaĵo, 1961)
* *A magyar összehasonlító irodalomtudomány történetének vázlata.* (1962, france: 1964)
* *Összefüggések. Világirodalmi tanulmányok.* (studoj, 1978)
* *Modernség, dráma, Brecht.* (monografio kaj disertaĵo, 1981)
* *Methodologische Fragen einer Historiographie der Weltliteratur.* (1986)
* *Don Juan vándorútja.* (monografio, 1993)
* *Az Orléans-i szűz. A téma irodalmi vonatkozásai.* (monografio, 2003)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio kaj aprezo kun foto
* biografio hungare
* aprezo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
István Bakács

**István Bakács** [iŝtvAn bakAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Bakács István János,** estis hungara arkivisto, historiisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1926, poste li akiris pedagogian kaj filozofian diplomojn en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1931 (li estis disĉiplo de Sándor Domanovszky). Post la diplomo li havis stipendiojn unue en Vieno, poste en Hungarlando en arkivoj. Inter 1934–1936 li estis subarkivisto en Hungara Nacia Muzeo, poste arkivisto en Hungara Tutlanda Arkivo, sed jam ĉefarkivisto ekde 1952 ĝis la pensiuliĝo en 1973. Li instruis ankaŭ en la universitato inter 1946–1951. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1971 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1942, 2 gefiloj naskiĝis en 1949 kaj 1952. Li ricevis solan premion en 1969.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Trautsohn herceg regéci uradalmának terméseredményei a XVIII. század első felében.* (ankaŭ disertaĵo, 1930)
* *Szent István megalkotja a keresztény magyar államot.* (1938)
* *Mezőgazdasági fejlődés.* (1941, 1991)
* *Mezőgazdaságunk és az agrár szakirodalom a XVIII. században.* (1947)
* *Levéltári rendezések.* (1952)
* *A dicalis összeírások.* (1957)
* *Die Wirtschaft vom 16. bis zum 18. Jahrhundert.* (1963)
* *A magyar nagybirtokos családok hitelügyletei a XVII–XVIII. században.* (ankaŭ disertaĵo, 1965)
* *Hont vármegye Mohács előtt.* (1971)
* *A magyar közlevéltárak központi irányításának és felügyeletének kezdete.* (1980)

## Fontoj 
* biografio
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Holokaŭsta Memora Centro por la Judoj de Makedonio

eta|250x250ra|Vido de la konstruaĵo.
eta|250x250ra|Ekstero de la muzeo
La **Holokaŭsta Memora Centro de la Judoj de Makedonio** () estas memoriga muzeo en Skopjo, la ĉefurbo de Nord-Makedonio. Dediĉite al la holokaŭsto kaj specife al la memoro de  judoj , kiuj vivis en kio nun estas Nord-Makedonio, kaj ĝenerale al la historio de la judoj en Balkano.

## Priskribo 
Konstruado de la muzeo komenciĝis en 2005. La memorcentro estis malfermita la 10-an de marto 2011, ekzakte 68 jarojn post kiam germanaj trupoj deportis makedonajn judojn al la ekstermejo Treblinka. En la momento de ĝia malfermo, ĝi estis nur la kvara centro de ĉi tiu tipo post instalaĵoj en Vaŝingtono, Jerusalemo kaj Berlino.

Laŭ nord- makedonaj amaskomunikiloj, 23 milionoj da usonaj dolaroj estis elspezitaj por la konstruado de la muzeo .

La memormuzeo situas en la antaŭa juda kvartalo de Skopjo, kiu estis la centro de ĉiutaga vivo por la juda loĝantaro ĝis la deportado de la judoj. La muzeo situas malantaŭ la Muzeo de la Makedona Lukto ĉe la bordoj de la rivero Vardar.

Dum la unuaj tri tagoj de funkciado, la Centro estis vizitita fare de pli ol 3,000 homoj .

Inter la ekspoziciaĵoj de la muzeo estas unu el la ŝarĝvagonoj en kiuj la nazioj deportis makedonajn judojn .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Holocaust Monumenta Centro por la Judoj de Makedonio
Kategorio:Holokaŭsto en Jugoslavio
Kategorio:Muzeoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Memorialoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Kulturo de Nord-Makedonio
Esperanto en populara kulturo

Referencoj al Esperanto, konstruita lingvo, estis farita en nombro de filmoj kaj romanoj. Tipe, tio ĉi estas farita por aldoni la ekzotan naturon de fremda lingvo ne reprezentante ajnan apartan etnecon aŭ evitinte eniron en la problemo inventi novan lingvon. En scienc-fikcio, Esperanto estas foje uzita por reprezenti estontecon en kiu estas universale parolita lingvo pli ol ekzistas hodiaŭ.

## Vidu ankaŭ 
* Esperanto-filmo#Filmoj kun esperantaĵoj
Ueda

**Ueda** () estas urbego en la ĉefa insulo Honŝu, en Gubernio Nagano, en regiono Ĉubu en Japanio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2022 Ueda havis populacion de .

## Geografio 
Ueda situas en montaro en baseno laŭ rivero 456 m super la marnivelo. Gubernia sidejo Nagano (urbo) troviĝas 29, Macumoto (Nagano) 33, Ĉino 46,  ĉefurbo Tokio 147, Kanazawa (urbo) 149 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/ueda_japan/kanazawa-shi_japan .

## Historio 
Ueda dum la Nara periodo estis la provinca ĉefurbo. Tamen baldaŭ la ĉefurbo estis translokita al Macumoto. Dum la Epoko de Edo Ueda estis loko de fortikaĵo kaj sidejo de administra areo. Ueda estis moderna municipo en 1889 kaj estis levita al urbostatuso en 1919. Pluraj proksimaj urbetoj kaj vilaĝoj aliĝis al Ueda en 2006.

## Ekonomio 
Ueda estas regiona komerca centro kun miksita agrikultura kaj malpeza industriaj ekonomioj. La ĉefaj kultivaĵoj inkluzivas rizojn, pomojn, vinberojn, brasikojn kaj juglandojn. La tradicia industrio de Ueda estis prilaboro de kotonoj. La industria branĉo produktas aŭtokomponentojn kaj elektronikaĵojn.

## Eduko 
En Ueda en 2 universitatoj kaj altlernejo funkcias.

## Trafiko 
Ueda havas fervojajn kaj aŭtovojajn kontaktojn al la regiono.

## Klimato 
Ueda situas en humida subtropika klimato (Cwa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj kaj humidaj someroj kaj relative mildaj vintroj. La meza jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jarpluvo averaĝas 906 milimetrojn. En ĉiuj monatoj pluvas, sed precipe januare ankaŭ neĝas.

## Vidindaĵoj 
* unika okangula pagodo (estis nomumita kiel Nacia Trezoro)
* preĝejoj
* fortikaĵo 
* subĉiela muzeo

## Famaj nomportantoj 
* Sejĝi Ueda, japana astronomo

## Ĝemelurboj (eksterlande) 
*  Usono, Koloradio, Broomfield ekde 2001
*  Ĉinio, Ningbo ekde 1995
*  Svislando, Davos ekde 1976

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Ramos Mejía (stacidomo)

**Ramos Mejía** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, distrikto La Matanza, Granda Bonaero, Argentino.

centra|280ra|eta|Mapo

## Bildgalerio 

Estación Ramos Mejía 2022 (2).jpg|Alirejo
Ramos Mejia.jpg|Trajno
Estación Ramos Mejía 2022 (10).jpg|Ponteto

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* Ramos Mejía

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ramos Mejía
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Universitato Pierre kaj Marie Curie

La **Universitato de Pierre kaj Marie Curie** (, akronime **UPMC**, ankaŭ konata kiel *Parizo 6*) estis publika esploruniversitato de la natursciencoj en Parizo. Ĝi funkciis de 1971 ĝis 2017 . Ĝi estis kromprodukto de la Fakultato de Scienco de Parizo (1968). En tre mallonga tempo ĝi atingis mondklasan reputacion . 

La Universitato estis la plej granda scienca kaj medicina komplekso en Francio. Ĝi havis 180 laboratoriojn, la plej multaj el kiuj estas rilata al la CNRS. En 2010, la universitato prenis 39-an lokon en la akademia rangotabelo de mondaj universitatoj. Situante sur la kampuso Jussieux, metrostacio Jussieux.

En 1971 la nomo estis ŝanĝita al *Pierre and Marie Curie University*, honore al Pierre kaj Marie Curie. La konstruaĵo situis en la universitata komplekso Jussieux en la Latina Kvartalo. Ekde la Universitato Denis Diderot (pariza 7) translokiĝis al la 13-a arondismento, ĝiaj iamaj konstruaĵoj ankaŭ estis uzitaj fare de la UPMC.

Je la pinto de ĝia agado, ĉirkaŭ  studentoj studis en la universitato, el kiuj proksimume  estis studentoj en la kampoj de scienco kaj proksimume  akademiaj stabanoj kaj esploristoj laboris tie. La UPMC havis internaciajn kunlaborojn kaj granda proporcio de ĝiaj studentoj venis de eksterlande.

De 2018 ĝi estis absorbita en la universitaton Sorbono .

## Famaj instruistoj 
* Jacques F. Acar, franca kuracisto kaj mikrobiologo
* Xavier Dor, franca kuracisto

## Famaj diplomiĝintoj 
* Emmanuelle Charpentier, franca mikrobiologo kaj biokemiisto
* Sindika Dokolo, kongola komercisto kaj artaĵkolektanto
* Thomas Ebbesen, norvega-franca profesoro
* Emmanuel Desurvire, franca fizikisto
* Ameenah Gurib-Fakim, maŭricia kemioprofesoro

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Konstruaĵoj en la 5-a arondismento de Parizo
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitato de Parizo
Kategorio:Supera instruado en Parizo
Olivia Kortas

**Olivia KORTAS** (naskiĝinta en 1995 en Munkeno) estas germana-pola ĵurnalistino kaj reportistino. 

## Vivo 
Post junulaj jaroj en Kollnburg, trapaso de la abiturienta ekzameno ĉe Dominicus-von-Linprun-gimnazio en Viechtach en la 2012-a jaro kaj trejniĝoj ĉe la munkena komunikadbutiko *WaldburgBeneckePR* respektive la munkena artista agentejo *Management-Lautenbacher*, studis ŝi psikologion kaj komunikadsciencojn en Munkeno kaj internacian ĵurnalismon ĉe la Altlernejo pri komunikiloj kaj ĵurnalismo en Arhuzo kaj ĉe la universitato Utrecht.  Radifonie ŝi laboris por la elsendo *Funkstreife* de la munkena kanalo M94.5, televide por *matztv* (muenchenTV); libera kunlaborantino estis ŝi en la blogo "Europe's Footsteps in a Struggling World", ĉe la eostbavara magazino "Lichtung" kaj ĉe la munkena klaĉgazeto "TZ". Regionĵurnalismaj staĝoj plenumiĝis en Regen (februaro ĝis aprilo 2014), ĉe *Menschen-in-Europa-Magazin* (julio 2015 ĝis oktobro 2015) kaj en Zwiesel  (februaro 2016 ĝis aprilo 2016). 

Fokusoj ŝiaj ĵurnalismaj estas pri migrado, krizoj, naciismo, Meza Eŭropo kaj Orienta Eŭropo. La lastpasintajn jarojn ŝi raportadis ekz. el Ugando, Kenio, Rusujo, Irako kaj Ukrainio. Inter 2018 kaj 2021 vivis Kortas en Varsovio, de kie ŝi ade informis pri la de ĉiuj eŭropanoj akre pridiskutita reformo de la pola justico, sociekonomiaj fonoj de balotadoj kaj protestoj kontraŭ pli severaj leĝoj kontraŭ aborto. 

Regule Kortas publikigas artikolojn en jenaj internaciaj periodaĵoj: *The Economist* (UR), *Al Jazeera* (anglalingva servo), *Die Zeit* (GE), *Der Standard* (AT), *Frankfurter Allgemeine Zeitung* (GE), *Frankfurter Allgemeine Sonntagszeitung* (DE), *Tygodnik Powszechny* (PL), *De Groene Amsterdammer* (NL), *De Standaard* (BE), Jetzt.de, Cicero (DE), *De Morgen* (BE). Deĵoras ŝi ankaŭ por la televido de MDR kaj Deutsche Welle. Vivas Kortas en Berlino; invitatas ŝi ankaŭ al politikaj parolig-televidaĵoj, ekz. de ZDF.

## Premioj kaj stipendioj 
* Fonds Pascal Decroos (2016 kaj 2020/21)
* stipendio de Fondaĵo pri germana-pola kunlaboro (2019)
* Forschungspreis Osteuropa (2017) 
* Hostwriter-Pitch-premio (2017)
* Karl-Gerold-fondaĵo (2017)
* De Groene Amsterdammer Programm (2017)

## Eksteraj ligiloj
*artikoloj de Kortas por ŝia kutima gazeto "Die Zeit"
*etbiografio ĉe ĵurnalisma instituto (Mediengruppe Bayern)
*Kortas ĉe IMDb

## Notoj 
Kategorio:Germanaj ĵurnalistoj
Kategorio:Polaj ĵurnalistoj
Kategorio:Virinoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1995
Kategorio:Naskiĝintoj en Munkeno
Johannes Francke

**Johannes FRANCKE** (naskiĝinta la  en Markersdorf, mortinta la  en Weida) estis germana teologo en dum baroka tempo. 

## Vivo 
Estinte filo de paroĥestro li frekventis de 11614 la latinan lernejon de Weida, la gimnaziojn de Zeitz, Eisleben kaj Gera, studonte inter 1627–1632 teologion ĉe la universitato de Lepsiko. En 1632 li estis estro de la Urba lernejo de Weida, fariĝonte en aŭgusto 1636 diakono, en februaro 1643 arkidiakono, en januaro 1646 ĉefpastoro kaj en aŭgusto 1165 superintendanto. 

Post marodoj kaj dezertigo de la urbo dum la Tridekjara Milito, Francke rekonsekris la rekonstruitan Mario-kirkon kaj ofereme helpadis la fidelulojn post inundoj de 1661. Tabulo munitta ĉe la posto de la altara kruco el 1664 atestas la tiaman re-aranĝadojn. Fondis li la eklezian bibliotekon enmetante la librojn kiuj ekzistis ankoraŭ malantaŭ la militego. Lia persona biblio kun mane skribitaj notoj/komentoj eĉ hodiaŭ konserviĝis tiuloke (do en la arkivejo). 

Epitafo reliefa de li spekteblas en la ĥorejo de la Mario-kirko, maldekstre de la altaro. Edzigis lin Martha Nürnberger, filino de urbestro de Weida. Devizo lia estis *indubitata fides, mundi victoria sola* (nia kredo estas la venko venkinta la mondon); konatas de li ankaŭ blazono. Sigelon de li oni havis sur letero adresita en 1656 al Pforta-lernejestrano kun la peto akcepti lerneje la trian filon. 

## Literaturo 
* *Stammtafeln Francke*, sesa eldono 1999, genealogi-tabulo X, en la familiarkivo "Bartholomäus Francke" (en la Mario-kirko de Weida)

## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Germanaj teologoj
Kategorio:Superintendantoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1604
Kategorio:Mortintoj en 1684
Kategorio:Weida
Titouan Hervo

''''*, sceneje kutime nur nomata per la persona nomo *Titouan*, estas franca . Li naskiĝis  en la urbo  (bretonlingve *Kemper*)  apud la Atlantika Oceano, en la regiono Bretonio, do nun estas -jara. Interalie li venkis la nacian junularan Eŭrovido-Kantokonkurson 2024 en Francio, organizitan de la nacia publika televida korporacio *France Télévisions* kaj sekve partoprenis en la renoma internacia Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2024 novembre de tiu jaro en Madrido - tie li akiris al kvaran lokon per la kanzono *""* ("kiel ĉi tiel"), kantita en la franca - la teamo rezistis la tenton enplekti anglajn vortojn en la kanzonon, por ŝajnigi la impreson esti pli internacia. La kanton aranĝis la kanzonkomponistinoj *Malory Legardinier (Malo')* kaj *Marie Bastide*.

## Eksteraj ligiloj 
* konkursa profilo de Titouan (Hervo) ()
* filma prezento de la kanto, li kantanta kaj en unua parto ankaŭ ĉe piano, el la ĉefstacidomo de Liono
* paĝo en la retejo *Instagram*
* paĝo en la retejo *Facebook''

Kategorio:Francaj infanaj kantistoj
Platono (dramverkisto)

**Platono (komediverkisto)** estis greka poeto, komedi- kaj dram- verkisto, samtempulo de Aristofano, Sokrato, Friniko(480 a. K. - 419 a. K.), Eŭpolido (446 a. K. - 411 a. K.) kaj Ferekrato (453 a. K. - 407 a. K.) Li ricevis sian unuan venkon en la urbo de Dionizaj Festoj, en 410 a. K. Li naskiĝis 20 jarojn pli frue ol sia homonimo Platono (428 a. K. - 347 a. K.), disĉiplo de Sokrato kaj profesoro de Aristotelo. Li vivis en la epoko de Periklo, Alkibiado kaj Tucidido.

Li daŭrigis la laboron de siaj antaŭuloj en evoluigado de la malnovgreka komedio. Kiel dramisto, li laboris samtempe kun Aristofano (428 a.K.) kaj verkis siajn komediojn komence sub la gvidado kaj influo de Arkonto Filoklo (391 a.K.).

Kelkaj fontoj raportas ke, pelita de neceso, li vendis siajn komediojn al aliaj verkintoj. Tio indikas ke Platono ne estis riĉa kaj bezonis ĉi tiun enspezon.

Neniu el liaj teatraĵoj pluvivas sendifekta, sed la titoloj de tridek el ili estas konataj, inkluzive de la "Hiperbolo" (ĉ. 420-416 a.K.), Venkoj (post 421 a.K.), "Kleofono" (en 405), kaj "Faono" (verŝajne en 391 a.K.). a.K). La nomoj indikas ke la plej granda parto de ili estis politike motivitaj. Li ofte ridindigis la teatraĵojn de sia rivalo Aristofano. La lasta peco devenas de 391 a.K.

Ankaŭ signifaj estas liaj komedioj “La Poetoj”, “Grifono”, “Adoniso”, “Bojo”, “Menelao”, “Eŭropo”, “Io”. Plej multaj baziĝas sur malnovgrekaj mitoj kaj iliaj herooj.
## Verkaro
**Adoniso*
**La alianco*
**Ambassadoroj*
**Amphiareoj*
**Formikooj*
**Kleofono*
**Dajdalo*
**Eŭropo*
**Festivaloj*
**Grekio, aŭ la Insuloj*
**Griffins*
**Hiperbolo*
**Io*
**Lajo*
**Lakonianoj, aŭ Poetoj*
**Infaneto*
**La longa nokto*
**Meneleo*
**Pejzandro*
**Perialgeso*
**Faono*
**Pecoj de Mebloj*
**La Poeto*
**La Loĝantaj Eksterteranoj*
**La sofistoj*
**Syrphex*
**Viktorioj*
**La Virinoj el la Temploj*
**Xantriai, aŭ Kerkopo*
**Zeŭso Estanta Malĝustigita*

## Vidu ankaŭ
* Ferekrato (495 a. K. - 437 a. K.) greka komediverkisto
* Friniko (komediverkisto) (480 a. K. - 419 a. K.)
* Sokrato (470 a. K. - 399 a. K.)
* Eŭpoliso (446 a. K. - 411 a. K.) greka poeto
* Aristofano (444 a. K. - 380 a. K.)
* Φιλόξενος ο Κυθήριος|Filokseno de Kitera (435 a. K. - 370  a. K.)
* Philoxenus Leucadius|Filokseno de Leŭkado (425 a. K. - 345 a. K.)
* Arkestrato de Ĝela (401 a. K. - 330 a. K.)
* Pozidipo de Pela|Ποσείδιππος ο Πελλαίος (310 a. K. - 240 a. K.)
* Rudolf Kassel (1926-2020) germana klasika filologo
* Wolfgang Luppe (1931-2014) germana papirologo kaj klasika filologo
* Colin Austin (1941-2010) germana klasika filologo kaj papirologo

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1794
Kategorio:Mortintoj en 1872
Kategorio:Naskiĝintoj en la 18-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj dramaturgoj
Kategorio:Grekaj poetoj
Kategorio:Grekaj komediistoj
Ramires Sciberras

**Ramires Sciberras** estas malta infana . Li naskiĝis en 2012 en Kamboĝo, sed estis adoptita de malta duopo kiam li estis nur 4-monata. Do nun li estas -jara. Interalie li en 2024 venkis la nacian Junularan Eŭrovido-Kantokonkurson en Malto, organizitan de la nacia publika televida korporacio Publika Dissenda Servo de Malto (RBS) kaj sekve partoprenis en la renoma internacia Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2024 novembre de tiu jaro en Madrido - tie li akiris al kvinan lokon per la kanzono *""* ("eta stelo"), kantita en la malta - gazetaj raportoj elstarigis ke estis la unua fojo ke landa kontribuo en tiu kantokonkurso prezentiĝis nur en la malta lingvo, kiun tre malmultaj eŭropanoj komprenas ekster la insularo. Kvankam en Malto la angla estas unu el la oficialaj lingvoj, la teamo rezistis la tenton enplekti anglajn vortojn en la kanzonon, por ŝajnigi la impreson esti pli internacia. La kanton aranĝis la kanzonkomponistoj *Aleandro Spiteri Monseigneur, Lon Kirkop* kaj *Peter Borg*.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* konkursa profilo de Ramires Sciberras ()
* prezento de li en la konkursa retejo ()
* filma prezento de la maltlingva kanto, en la retejo Jutubo - eblas enŝalti subtitolojn en Esperanto
* paĝo en la retejo *Instagram*
* paĝo en la retejo *Facebook*

Kategorio:Maltaj kantistoj
Kategorio:Kamboĝaj kantistoj
Kategorio:Maltaj infanaj kantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Kamboĝo
Petrus Lavinius

**Pierre Lavin** estis franca dominikana monaĥo, predikisto, poeto, latinisto, dominikano, historiisto kaj humanisto. Li estis amiko de Jean Lemaire de Belges (1473-1525) kaj Symphorien Champier (1471-1539). François Rabelais kritikis lin en sia "Gargantua", 1537

## Verkaro
* Tractatus de moribus, condictionibus et nequicia Turcorum, 1481
* P. Ovidii Nasonis Metamorphoseos libri XV. In eosdem libro Raphaelis Regii luculentissime enarrationes neque non Lactantii et Petri Lavinii commentarii non ante impressi, Venetia, 1527
* P. Ouidij Nasonis metamorphoseos, 1512

## Vidu ankaŭ
* Raphael Regius (1440-1520) itala humanisto kaj filologo
* Francesco Gonzaga (1444-1483) itala kardinalo
* Giovan Battista Pio (1460-1543)
* Symphorien Champier  (1471-1539) franca kuracisto kaj verkisto
* Jean Lemaire de Belges (1473-1525) valonia historiisto
* François Dubois (1529-1584)
* Fulvio Orsini (1529-1600)
* Auguste Jean Stecher (1820-1909) belga beletra historiisto

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1474
Kategorio:Mortintoj en 1524
Kategorio:Naskiĝintoj en la 15-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 16-a jarcento

Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Francaj dominikanoj
Kategorio:Francaj predikistoj
Kategorio:Francaj poetoj
Kategorio:Francaj latinistoj
Kategorio:Francaj historiistoj
Kategorio:Francaj humanistoj
9 de Julio (stacidomo)

**9 de Julio** estas fervoja stacio situanta ĉe la intersekco de la stratoj 9 de Julio kaj Valle Grande en la urbo Luzuriaga, en la departemento Maipú, Provinco Mendoza, Argentina Respubliko.

## Bildgalerio 

(Parador 9 de Julio) vista general (3).JPG|Trako kaj kajo
(Parador 9 de Julio) vista general (2).JPG|Insula kajo
(Parador 9 de Julio) Siemens–Duewag U2 rumbo a Gutierrez (5).JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Luzuriaga
* Sociedad de Transporte Mendoza
* Metrotranvía de Mendoza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Luzuriaga
Kategorio:Stacioj de Metrotranvía de Mendoza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
What's New, Pussycat?

'''''What's New, Pussycat''''' estas komedia filmo de 1965, kindebuto de Woody Allen kiel aktoro kaj scenaristo, krom satiro de la moda spirito de edzininterŝanĝo de mezo de la 1960-aj jaroj. Ĝi estos reĝisorita de Clive Donner kaj protagonistigita de Peter O'Toole kaj Peter Sellers, kun Romy Schneider, Capucine, Paula Prentiss kaj Ursula Andress. 

## Intrigo
Michael James, nelacigebla flirtemulo (Peter O'Toole), iras ĉe Fritz Fassbender, fama germana psikologo - aŭ kiel li difinas sin: freŭda psikanalizisto - (Peter Sellers) ĉar li timas engaĝiĝi kun sia amatino Carole (Romy Schneider). La psikologo, siavice, estas nove enamiĝinte kun neŭroza paciento kiu finfine enamiĝas al Michael. Victor, mallerta kaj memkonscia juna ekzistadista verkisto (Woody Allen), vane provas konkeri Carole, kreante cirklon de amoj kiu kondukas al festo en luksa hotelo, meze de implikaĵoj kaj intrigoj. 
 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Peter Sellers kiel Dro. Fritz Fassbender
* Peter O'Toole kiel Michael James
* Romy Schneider kiel Carole Werner
* Capucine kiel Renée Lefebvre
* Paula Prentiss kiel Liz Bien
* Woody Allen kiel Victor Shakapopulis
* Ursula Andress kiel Rita, paraŝutistino
* Richard Burton kiel viro en striptizejo (eksterliste)
* Françoise Hardy kiel sekretariino (eksterliste)

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1958
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Kategorio:Amaferaj filmoj
Kategorio:Seksaj komediaj filmoj
Kategorio:Erotikaj filmoj
Christine

***Christine*** estas franca historia drama filmo de 1958, bazita sur la teatraĵo de 1894 *Liebelei* (Flirtado) de Arthur Schnitzler. La filmo estis reĝisorita de Pierre Gaspard-Huit kaj la titolrolo estis ludita de Romy Schneider. Aperis ankaŭ Alain Delon kiel juna leŭtenanto.

La teatraĵo de Schnitzler jam estis kinadaptita en 1933 fare de Max Ophüls kiel *Liebelei*, en kiu stelulis la patrino de Romy Schneider, nome Magda Schneider.

## Intrigo
En 1906 en Vieno, juna leŭtenanto Franz (Alain Delon) havas amaferon kun edziĝinta baronino, Lena. Li decidas ĉesigi ĝin kiam li renkontas Christine (Romy Schneider, kiu fakte estis la fianĉino de Delon en reala vivo), la filino de muzikisto. Christine preskaŭ estas engaĝita kun komponisto, Binder, sed enamiĝas al Franz. Franz elrompas disde Lena, sed ŝia edzo la barono Eggesdorf jam estis malkovrinta la aferon. Dum Christine kaj Franz planas sian geedziĝon, la barono defias Franz al duelo, kaj Franz estas mortigita, kondukante Christine en memmortigon.
 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Alain Delon kiel Franz Lobheiner
* Romy Schneider kiel Christine Weiring
* Micheline Presle kiel Baronino Lena
* Sophie Grimaldi kiel Mizzie
* Fernand Ledoux kiel Weiring
* Jean-Claude Brialy kiel Théo Kaiser
* François Chaumette kiel Wimmer
* Jean Davy kiel Kolonelo

## Filmado
Dum filmado, Schneider estis unu el la plej popularaj steluloj en Eŭropo, ĝuis sukceson ĉefrolinta en la *Sissi* filmtrilogio. *Christine* estis provo ripeti tion, celante pli al la franca merkato.

Delon nur ĵus komencis sian karieron kiam li estis elektita. Li kaj Schneider komencis amaferon kiu daŭris dum kelkaj jaroj.

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1958
Kategorio:Francalingvaj filmoj
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Amaferaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de dramoj
Victoria Nicole

**Victoria Nicole** (je plena nomo *Victoria Nicole Sanchez Rodríguez*) Venezuelo, kaj en frua aĝo kun sia familio translokiĝis al Portugalio, do nun estas -jara. Interalie ŝi en 2024 venkis la tiujaran kantokonkurson *The Voice Kids Portugal* kaj la nacian junulara Eŭrovido-Kantokonkurson en Portugalio, organizitan de la nacia publika televida korporacio *Rádio e Televisão de Portugal* (RTP) kaj sekve partoprenis en la renoma internacia Junulara Eŭrovido-Kantokonkurso 2024 novembre de tiu jaro en Madrido - tie ŝi akiris al duan lokon per la kanzono *""* ("espero"), kantita en la portugala kaj hispana - la teamo rezistis la tenton enplekti anglajn vortojn en la kanzonon, por ŝajnigi la impreson esti pli internacia. La kanton aranĝis ŝi mem.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* konkursa profilo de Victoria Nicole ()
* filma prezento de la kanto, en la retejo Jutubo - eblas enŝalti subtitolojn en Esperanto
* paĝo en la retejo *Instagram*
* paĝo en la retejo *Facebook*

Kategorio:Portugalaj kantistoj
Kategorio:Portugalaj infanaj kantistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Venezuelo
Belgrano R (stacidomo)

**Belgrano R** estas fervoja stacidomo situanta en la kvartalo Belgrano, en la urbo Bonaero. Ĝi estas limigita de la strato Echeverría ĉe la norda fino kaj de la strato La Pampa ĉe la suda fino.

## Bildgalerio 

Nomenclador de Belgrano R.jpg|Nomŝildo
Belgrano R pasaje subterráneo a andén Suárez-Mitre.jpg|Subtera trairejo
Anden de la estación Belgrano R y Toshiba pasando.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Belgrano (Bonaero)
* Bonaero
* Belgrano C (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Belgrano (stacidomo)

**Belgrano** estas fervoja stacio situanta ĉe la intersekco de Avenida Belgrano kaj Martín Zapata/Montevideo en la urbo Mendozo, Departemento-Ĉefurbo, Provinco Mendoza, Argentina Respubliko.

centra|280ra|eta|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Mendozo (urbo)
* Sociedad de Transporte Mendoza
* Metrotranvía de Mendoza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Mendoza (urbo)
Kategorio:Stacioj de Metrotranvía de Mendoza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Belgrano C (stacidomo)

**Belgrano C** estas grava stacidomo en la urbo Bonaero, Argentino: ĝi apartenas al la linio kiu kovras la branĉon Retiro - . Ĝi situas antaŭ Avenida Virrey Vértiz inter stratoj Juramento kaj Sucre en la kvartalo Belgrano.

## Bildgalerio 

Centro trasbordo belgrano c.jpg|Ekstero
Barrio Chino, Belgrano C, Buenos Aires.jpg|Ĉina kvartalo
J38 091 Bf Belgrano C, MC 036.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Belgrano (Bonaero)
* Bonaero
* Belgrano R (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Artem Kotenko

**Artem Kotenko** (Артем Котенко) estas ukraina infana . Li naskiĝis  en , Sumia provinco, do nun estas -jara. Ekde la komenco de 2020, do ekde la 8-a vivjaro, li intense prezente konkuras en infanaj kantokonkursoj. li kaj la tuta grupo akompane al la kantado signis la enhavan tekston en signolingvo. Tio kreis tute bonan fuzion inter angleca dancmuziko kaj poezia nacilingva teksto, kvankam aliaj junaj kantistoj ankaŭ memfide kantis siajn kantojn sen tiaj "internaciaj lingvoj" (la gesta signolingvo rspektive la angla) nur en sia gepatra lingvo, el kiuj iuj (precipe la franca, itala kaj hispana) estas intense instruataj en la lernejoj de aliaj eŭropaj landoj, sed aliaj (kiel la gaela, malta aŭ armena) tute ne - Ke tiu rezigno de apogo je internacie bone komprenata kantolingvo ne devas esti malavantaĝo, montras la fakto ke fine gajnis la nur 11-jara kartvelo Andria Putkaradze el Batumo per kanto "" nur kantita en la kartvela lingvo. Tiu venko de la nur 11-jara kartvelo por multaj observantoj de la konkurso venis surprize: pluraj ĵurnalistoj kaj el okcidenta kaj orienta Eŭropo antaŭe favorigis la junan ukrainanon Artem.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* konkursa profilo de Artem Kotenko ()
* filma prezento de la kanto parte angla parte ukraina, en la retejo Jutubo - eblas enŝalti subtitolojn en Esperanto
*  paĝo en la retejo *Instagram*
*  paĝo en la retejo *Facebook*

Kategorio:Ukrainaj kantistoj
Kategorio:Ukrainaj infanaj kantistoj
Gyula Balogh (arkivisto)

**Gyula Balogh** [djula balog], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Balogh Gyula,** estis hungara poeto, arkivisto, redaktoro. Lia nobela antaŭnomo estis *beödi* [bodi].

Gyula Balogh naskiĝis  en Ihászi, li mortis  en Szombathely.
 
## Biografio 
Gyula Balogh frekventis gimnaziojn laŭvice en Pápa, Kőszeg kaj Szombathely, poste li studis juron en Reĝa Universitato de Pest inter 1859–1861. Sen diplomo li havis postenon 2 jarojn en Körmend, inter 1863–1867 li estis subnotario en Szombathely, poste en la sama urbo li redaktis gazeton, pli poste li estis subarkivisto  (1884–1889), respektive ĉefarkivisto (1889–1918). Intertempe li verkis poemojn kaj historiajn artikolojn. Li edziĝis en 1862 kaj 1888.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Dalok.* (poemaro, 1861)
* *Költemények.* (poemaro, 1870)
* *Újabb költemények.* (poemaro, 1879)
* *Az 1809. évi insurrectio és francia megszállás Vasmegyében.* (1885)
* *Vasvármegye.* (skizo, 1891)
* *Vasvármegye nemes családai.* (1894; pligrandigite: 1901)
* *Vas vármegye.* (kunaŭtoro, 1898)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 5-a punkto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj poetoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Jonathán Pál Haberern

**Jonathán Pál Haberern** [jonatAn], (pli mallonge *J. Pál Haberern*) laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Haberern Jonathán Pál,** estis hungara urologo, kirurgo. Lia persona nomvarianto estis *Jonatán*, lia patro estis Jonatán Haberern.

 naskiĝis  en Szarvas, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris medicinan diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1879. Post la diplomo li praktikadis en klinikoj de Halle kaj Vieno 3 jarojn, poste li estis asistanto (1882–1887) en kliniko de Budapeŝto ĉe Sándor Lumniczer. Li estis ĉefkuracisto en Malsanulejo Rókus inter 1888-1927, dum en 1892 kirurgian, en 1908 urologikirurgian licencojn en la universitato, kie li ankaŭ instruis. Lia edzino naskis filon. Li ricevis titolon kortega konsilisto en 1913.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A coxitisnél előforduló medencze tályogok s ezek kezelése.* (1881)
* *Megjegyzések a lágyéksérveknek Kocher- féle gyökeres műtétéhez.* (1898)
* *A nyak echinococcusainak ismeretéhez.* (1905)
* *A prostata ép és kóros physiológiája.* (1909)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj urologoj
Kategorio:Hungaraj kirurgoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Colegiales (stacidomo)

**Colegiales** estas fervoja stacidomo situanta en la bonaera kvartalo Colegiales en la urbo Bonaero en Argentino; Ĝi apartenas al la Fervojo General Bartolomé Mitre.

## Bildgalerio 

Estación de Colegiales - Junio 2023 (4).jpg|Nomŝildo
Estación de Colegiales - Junio 2023 (1).jpg|Ponteto
DefPuebloCABA - Estación Colegiales (1).jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Béla Balanyi

'*** [balanji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Balanyi Béla,*' estis hungara arkivisto, muzeestro.

 naskiĝis  en Kecskemét, li mortis  en Nagykőrös.

## Biografio 
 maturiĝis en kalvinana gimnazio en Nagykőrös en 1931, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1942. Post la diplomo li estis ŝtatoficisto 3 jarojn en Nagykőrös, poste li estis arkivisto en la sama urbo 4 jarojn. Inter 1950–1953 li laboris en arkivo de urbo Kecskemét, poste li estis arkivestro de Bács-Kiskun, dum li estis muzeestro en Nagykőrös. En la muzeo li gvidis arkeologiajn esplorojn en la regiono, krome en la arkivo liaj lokhistoriaj esploroj estis signifaj. Libertempe li kreis skulptaĵojn. Li edziĝis en 1942, lia edzino naskis kvarfoje. Li ricevis premiojn inter 1965-1995.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Két falu volt-e Nagykőrös?* (1959)
* *Adatok Lászlófalva történetéhez.* (1964)
* *Nagykőrös késő középkori erődítései.* (1986)
* *A nagykőrösi szőlő-, gyümölcs- és zöldségtermesztés múltja.* (1994)
* *Tiszakécske története 1849-ig.* (2001)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj kun bildo
* biografio hungare
* aprezo
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj muzeologoj
Lisandro de la Torre (stacidomo)

**Lisandro de la Torre** estas fervoja stacio en la urbo Bonaero, Argentino. Ĝi estas meza stacio de la metropola elektra servo de la Linio Mitre Ramal Tigre kiu estas disponigita inter la stacioj Retiro kaj . Ĝi estis provizore fermita la  pro la konstruado de la Viadukto Mitre, kaj estis remalfermita la  jam altigita.

centra|280ra|eta|Mapo

## Bildgalerio 

Estación de Lisandro de la Torre.jpg|Enirejo
GCBA - Nueva Estación Lisandro de la Torre (03).jpg|Ŝtuparoj
GCBA - Nueva Estación Lisandro de la Torre (01).jpg|Altigita stacio
GCBA - Nueva Estación Lisandro de la Torre (02).jpg|Nomŝildo
J38 072 Hp Lisandro de la Torre, Richtung Victoria.jpg|Kajo kaj trakoj
J38 076 Hp Lisandro de la Torre, MC 114.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Gruppenbild mit Dame

***Gruppenbild mit Dame*** (Grupa portreto kun damo) estas german-franca historia drama filmo de 1977, bazita sur la samtitola romano de 1971 de la Nobel-premiito Heinrich Böll. La filmo estis reĝisorita de Aleksandar Petrović kaj ludita de Romy Schneider, Brad Dourif, Michel Galabru kaj Milena Dravić.

Ĝi estis prezentita en 1977 en la Kinfestivalo de Cannes.

## Intrigo
La filmo rakontas, de 1936 ĝis 1966 tra Nazia Germanio kaj la Dua Mondmilito, tri dek jarojn de la tumulta vivo de Léni Gruyten naskiĝinta en 1922. En monaĥinejo de Germanio, la fratino Rachel estas juĝita pro la perversigo de la animo de sia studentino Léni Gruyten. Léni estis ekskludita de sia monaĥina lernejo. Fratino Rachel, de juda origino, restis enfermita en la monaĥejo ĝis sia morto pro malsato kaj malvarmo. Tridek jarojn poste, bukedo da ruĝaj rozoj floris sur ŝia tombo en la mezo de vintro. Ĉu miraklo? La monaĥinoj suspektas pri Léni.

Dum la milito Léni trovas sin sola, alfrontante la malsekurecon de vivo. Ĉirkaŭ la militfino, ŝi estis dungita en la ateliero de tombeja florbutiko, farante florkronojn. Tie ŝi enamiĝas al rusa militkaptito, Boris Koltowski. Post la armistico, estinte kontrolita fare de aliancitaj soldatoj al kiuj li prezentis la falsajn germanajn armeajn paperojn kiujn Léni akiris por li, li estis arestita kaj ekstradiciita al Sovetunio kie li iom poste mortis en gulago. Léni iras al sia tombo kie, sub la neĝo, ankaŭ floras ruĝa rozbukedo.
 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Romy Schneider kiel Leni Gruyten
* Brad Dourif kiel Boris Koltowski
* Michel Galabru kiel Walter Pelzer
* Vadim Glowna kiel Erhard Schweigert
* Richard Münch kiel Hubert Gruyten
* Vitus Zeplichal kiel Heinrich Gruyten
* Milena Dravić kiel Fratino Klementine
* Rüdiger Vogler kiel Boldig
* Fritz Lichtenhahn kiel Dro. Scholsdorff
* Rudolf Schündler kiel Otto Hoyser
* Bata Živojinović kiel Bogakov
* Gefion Helmke kiel Mrs Schweigert
* Wolfgang Condrus kiel Kremp
* Peter Kern kiel Werner Hoyser
* Dieter Schidor kiel Kurt Hoyser
* Heinz Lieven kiel SS Oficiro

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1977
Kategorio:Plurlingvaj filmoj
Kategorio:Germanaj dramaj filmoj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Historiaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Filmoj pri Nazia Germanio
Núñez (stacidomo)

**Núñez** estas fervoja stacidomo en la urbo Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

J38 095 Bf Nuñez, Notkehranlage.jpg|Nomo
J38 097 Bf Nuñez.jpg|Kajoj kaj trakoj
J38 093 Bf Nuñez, MC 120.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino