open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Singaso-sunreaktoro

**Singaso-sunreaktoro** estas nova tipo de ĥemia reaktoro, (suntermika reaktoro) por produkti "singason", (angle: *Syngas*).

## Singaso 
* La esploradogrupoj de ETH, PSI kaj Caltech (California Institute of Technology (Caltech) en Pasadena, Usono), uzis novan ĥemian procezon. Oni aliformas akvon (H2O) kaj karbondioksidon (CO2) en reaktoro en mikso da hidrogeno (H2) kaj da karbona monooksido (CO). (Oksido))
* Oni havas la mikson da hidrogeno (H2) kaj da karbona monooksido (CO).
* Oni nomiĝas la mikson: "Singaso", (aŭ germane kaj angle: *«Syngas»*), (aŭ oni povas doni la nomon "sinteza gaso").
* La mikso estas prafazo por produkti benzinon, kerosenon kaj aliajn likvajn fuelojn.

eta|poroza keramiko

## Sunreaktoro 
* La nova sunreaktoro por la termoĥemia ciklo procezo enhavas supra
* kvarcan vitron kaj sube
* funelon por la sunradioj kaj pli sube ankaŭ malgrandan
* ujon pro koncentri la sunradiojn kaj plej sube
* porozan, monolitan Cerioksido-cilindron, la reaktoran elementon.
* La sunradioj eniras la reaktoron kaj la cerioksido-zilindro absorbas la energion. La cilindro varmigas kaj malvarmiagas cikle kun helpo de transporta gaso kaj la reaktoro produktas la singason aŭ *(«Syngas»)-n*.

## La cikla procezo 
* Oni "klivas", aliformas la akvon kaj la CO2-n termoĥemie kun helpo de 2-ciklo aŭ 2 paŝoj metaloksido-redokso-cikloprocezo.
* En la unua energia intensa paŝo oni reduktas la cerioksidon kun helpo de koncentraj sunoradioj kun termparaturo de .
* La materialo donas oksigenajn atomojn ekde strukturo.
* En la dua paŝo, oni lasas reakcii la reduktan cerioksidon kun temperaturo de ĉirkaŭ  kun akvovaporo kaj CO2.
* La akvo- kaj CO2-molekuloj rompas kaj la liberataj oksigenaj atomoj integras de novo en materia strukturo de cerioksido.
* La cerioksido estas de nove en formo de komenco kaj la cikla procezo povas starti de nove.
* La resto estas pura singaso, la gasa mikso de singaso de H2 kaj CO *(en germane kaj en angle: *Syngas*)*.

## Vidu ankaŭ 
* Redoksa reakcio

## Raporto 
* Chueh WC, Falter C, Abbott M, Scipio D, Furler P, Haile SM, Steinfeld A. *High-Flŭ Solar-Driven Thermochemical Dissociation of CO2 and H2O using Nonstoichiometric Ceria*. Science, 24-a decembro 2010: volumo 330. numero 6012. paĝoj 1797-1801.

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.ethlife.ethz.ch/archive_articles/110104_solarthermischer_reaktor_per/index 
* raporto en angla lingvo: *High-Flŭ Solar-Driven Thermochemical Dissociation of CO2 and H2O Using Nonstoichiometric Ceria*

Kategorio:Reaktoroj
Kategorio:Kemio
Kategorio:Energio en Svislando
Kategorio:Energio en Usono
Kategorio:Sunenergio
Witold Stępniewski

**Witold STĘPNIEWSKI** (naskiĝis la  en Celiny (Pollando)) estas pola sciencisto pri vivmedia inĝenieriko, ekologio kaj ĥemio. Li estis rektoro de la Internacia Kongresa Universitato dum la 94-a UK en 2009 en Bjalistoko.

Stępniewski estas profesoro de la politekniko en Lublin kaj de AIS San-Marino. En Lublin li estas direktoro de instituto pri la protekto de la pedosfero.

En 2004 li prelegis en la lingvo-debato en hotelo "Viktoria" en Varsovio organizita de Eduardo Kozyra kun japana Mecenato Etsuo Miyoshi por polaj Membroj de Eŭropa Parlamento MEP. Invititaj estis kiel prelegantoj ankaŭ Reinhard Selten, Louis-Christophe Zaleski-Zamenhof, Renato Corsetti, Helmar Frank, krome ankaŭ partoprenis i.a. Roman Dobrzyński, Barbara Pietrzak, Jerzy Handzlik, Jerzy Antoni Walaszek, Povilas Jegorovas kaj Stasys Kružinauskas. Flanke de eŭropdeputitoj aktivis prelegante i.a. Ryszard Czarnecki kaj Margareta Handzlik, sume ĉeestis ĉ. 40 personoj ().

La 17-an de oktobro 2012 li aktive partoprenis en la Esperanto-konferenco en Pola Senato organizita de Pola Asocio Eŭropo - Demokratio - Esperanto (EDE-Pollando) kaj Mecenato de Esperanto Etsuo Miyoshi prezentante la referaĵon ().

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Paĝo ĉe la politekniko de Lublin 

Kategorio:Polaj kemiistoj
Kategorio:Polaj esperantistoj
Kategorio:AIS
Batalo de Mari

eta|300px|La mamlukoj venkis la armenojn dum la batalo de Mari en 1266, unue mortigante la filon de la reĝo Hetumo la 1-a kaj poste kaptante la estontan reĝon Leono la 2-a
La **Batalo de Mari**, ankaŭ nomita la **Katastrofo de Mari**, estis batalo inter la mamlukoj de Egiptujo kaj la armenoj de la Armena reĝlando en Kilikio la 24-an de aŭgusto 1266.

La konflikto komenciĝis kiam la mamluka sultano Baibars alvokis la armenan reganton Hetumo la 1-a por rezigni sian lojalecon al la mongoloj, kaj ke li akceptu sin kiel senjoron, donante al la mamlukoj la teritoriojn kaj fortikaĵojn kiujn Hetumo akiris per sia alianco kun la mongoloj.

Sekvante tiujn minacojn, Hetumo la 1-a iris al la mongola kortego de la Ilĥanato en Irano por ricevi armean subtenon. Dum lia foresto, tamen, la mamlukoj marŝis Kilikien, gviditaj de Al-Mansur Ali kaj la komandanto de la mamlukoj, Qalawun.

Hetoum la 1-a kaj siaj du filoj, Leono (la estonta reĝo Leono la 2-a) kaj Toros gvidis la defendon per forta zorgado de la fortikaĵoj ĉe la enirejo de la kilikia teritorio. La mamlukoj, aliflanke, transpasis la fortikaĵojn tra la montoj, kaj trovis la armenojn ĉe Mari, proksime de Darbsak, la 24-an de aŭgusto 1266, kie la armenoj estis venkitaj. Leono fariĝis kaptito, kaj Toros estis mortigita en la batalo. La armena-mongola filo de la soldato Smbat, nomita Vasil Tatar, ankaŭ estis kaptita de la mamlukoj kune kun Leono, kvankam ili estis bone traktitaj.

Post la venko, la mamlukoj invadis Kilikion, disrabante la tri grandajn urbojn de la Kilikia-ebenaĵo: Adana Mamistra, kaj Tarson, same kiel la haveno de Ayas. Alia grupo de mamlukoj sub Mansur prenis la ĉefurbon Sis. La rabado daŭris 20 tagojn, kaj 40,000 armenoj estis faritaj kaptitoj.

Kiam Hetumo la 1-a alvenis kun mongolaj trupoj, la lando jam estis senesperigita. Hetumo la 1-a devis negoci la revenon de sia filo Leono per donado de kontrolo de la limofortikaĵoj de Armenio al la mamlukoj. En 1269, Hetumo abdikis en favoro de sia filo, kaj iĝis monaĥo, kaj mortis jaron poste. Leono estis forlasita en la embarasa situacio de konservado de Kilikio kiel aliancito de la Mongola Imperio, dum en la sama tempo li laŭdis la mamlukojn.

Kategorio:Historio de Armenio
Kategorio:1266
Mari
Kategorio:24-a de aŭgusto
Bajbarso

**Bajbarso** (arabe: الملك الظاهر ركن الدين بيبرس البندقداري, al-Malik al-Zahir Rukn al-din Bajbars al-Bunduqdari), surnomita Abu al-Futuh (n. en 1223 - m. la 1-an de julio 1277, Damasko), estis mamluka Sultano de Egiptujo kaj Sirio. Li estis unu el la komandantoj de la fortoj kiuj kaŭzis malvenkon de la Sepa krucmilito de la reĝo Ludoviko la 9-a kaj gvidis la avangardon de la egipta armeo ĉe la Batalo de Ajn Ĝalut en 1260, kiu markis la unuan grandan malvenkon de la mongola armeo kaj estas konsiderita turnopunkto en la historio. Lia regado markis la komencon de la epoko de la mamluka superregado en la Orienta Mediteraneo kaj solidigis la fortikecon de sia armea sistemo. Li entreprenis la forpelon de la krucistoj en Sirio kaj unuigi Egiptujon kaj Sirion en unu potenca ŝtato kiu povus defendi sin de la minacoj de krucistoj kaj mongoloj. Kiel sultano, Bajbarso ankaŭ okupiĝis pri kombinaĵo de diplomatio kaj armea ago kiuj permesis al la mamlukoj vastigi sian imperion.

Post iri al Kairo, Egiptio, al-Mustansir estis instalita kiel kalifo tie fare de Bajbarso en 1261.

Kategorio:Mamlukaj sultanoj de Kairo
Kategorio:Personoj de krucmilitoj (islamanoj)
Kategorio:Historio de Palestino
Miguel Itzigsohn

**Miguel ITZIGSOHN** estis argentina astronomo de la 20-a jarcento.

Li estis departementa direktoro de la Observatorio de La Plata de 1955 al 1972 kaj fakulo pri astrometrio kaj ĉiela mekaniko.

Li malkovris 15 asteroidojn kaj studis plurajn kometojn. Lia unua asteroido malkovrita, Evito estis dediĉita al Eva Perón, kvar aliaj (Abanderada, Martir, Descamisada, Fanatica) estis nomitaj per diversaj epitetoj de Eva Perón.

La asteroido 1596 Itzigsohn ricevis lian nomon en lia honoro.

## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Miguel Itzigsohn

Kategorio:Argentinaj astronomoj
Kategorio:Malkovrintoj de asteroidoj
Qalawun

**Saif ad-Dīn Qalawun aṣ-Ṣāliḥī** (ankaŭ Qalāʾūn aŭ Kalavun, arabe: قلاوون الصالحي‎), naskiĝis ĉ. 1222 - mortis en Kajro, la 10-an de novembro 1290) estis la sepa mamluka sultano de Egiptujo. Li estis el la bahria dinastio kaj regis en Egiptujo de 1279 ĝis 1290.

Kategorio:Mamlukaj sultanoj de Kairo
Kategorio:Personoj de krucmilitoj (islamanoj)
Al-Mansur Ali

**Al-Mansur Nur ad-Din Ali** (, al-Manṣūr Nūr ad-Dīn ʿAlī, naskiĝis ĉ. 1242 en Kairo) estis la dua mamluka sultano de Egiptujo, de la bahria dinastio. Li regis de 1257 ĝis 1259 post la murdo al lia patro Ajbak dum tumulta periodo spertante la mongolan invadon en la islama mondo.

Kategorio:Mamlukaj sultanoj de Kairo
Mengu-Temuro

**Mengu-Timuro** aŭ Möngke Temür (mongole: Мөнхтөмөр) (? - 1280), Filo de Toqoqan Ĥan kaj Buka Ujin de Oirat kaj nepo de Batu Ĥan. Li estis ĥano de la Ora Hordo en 1266-1280. Lia nomo laŭlitere signifas "Eterna Kolero" en la mongola lingvo.

Dum lia regado, la mongoloj kun siaj rusaj aliancitaj entreprenis militkampanjojn kontraŭ Bizancio (ĉ. 1269-1271), Litovio (1275), kaj alanoj en Kaŭkazio (1277). La unua aludo eltrovita de historiistoj estis skribita sub nomo de Mengu-Timuro kaj enhavis informojn pri la liberigo de la Rusa Ortodoksa Eklezio kaj laŭdo al la Ora Hordo. Aliflanke, li estis ŝamanisto. Dum la regado de Mengu-Timuro, la ĝenovaj komercistoj aĉetis Caffa-n de la mongoloj.

Kategorio:Ĥanoj
Kategorio:Ora Hordo
Kategorio:Mongoloj
Ilĥanlando

La **Ilĥanlando** (**Ilĥanujo** aŭ **Ilĥanato**, , , , ) estis mongola ĥanlando establita en Irano en la 13-a jarcento, konsiderita parto de la Mongola Imperio.

La vort-radiko "Ilĥan-" en laŭmorfema traduko signifas *vic-ĥano*.

Ilĥanlando estis bazita, origine, sur la kampanjoj de Ĝingis-Ĥano en la Ĥorezma Imperio en 1219-1224, kaj fondita de la nepo de Ĝingis, Hulagu, en tiuj teritorioj kiuj hodiaŭ konsistas el la plej granda parto de Irano, Irako, Afganio, Turkmenio, Armenio, Azerbajĝano, Kartvelio, Turkio, kaj okcidenta Pakistano. La Ilĥanato komence akceptis multajn religiojn, sed estis precipe komprenema al kristanismo, kaj serĉis franca-mongolan aliancon kun la krucistoj por konkeri Palestinon. Poste la regantoj de Ilĥanato, komencante kun Ghâzân en 1295, akceptis Islamon.

## Vidu ankaŭ 
* Timur
* Azeroj en Irano
* Azera stilo

## Referencoj 
### Bibliografio 
* Atwood, Christopher P. (2004). *The Encyclopedia of Mongolia and the Mongol Empire*. Facts on File, Inc. .
* C.E. Bosworth, *The New Islamic Dynasties*, Novjorko, 1996.
* Kadoi, Yuka. (2009) *Islamic Chinoiserie: The Art of Mongol Iran*, Edinburgh Studies in Islamic Art, Edinburgh. .
* R. Amitai-Preiss: *Mongols and Mamluks: The Mamluk-Ilkhanid War 1260–1281*. Cambridge, 1995.

Kategorio:Historio de Irano
Kategorio:Mongola Imperio
Kategorio:Ĥanlandoj
Sattel SZ

**Sattel** estas komunumo en la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico, Svislando. Ĝi havis 1735 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Sattel situas ĉe la bordo de la rivero *Steiner Aa*, la ĉefa alfluanto de Lago de Laŭerco, okcidente de la samnoma montpasejo, sude de la Lago de Ägeri. Al la komunumo apartenas krom la vilaĝo Sattel mem la vilaĝetoj Ecce Homo, Schornen kaj Mostel.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Sattel limas en nordo al Oberägeri (ZG), en oriento al Rothenthurm, en sudoriento al Ŝvico, en nordokcidento al Steinen, en okcidento al Steinerberg, kaj en nordokcidento al Unterägeri (ZG).

## Trafiko 
Tra Sattel pasas la grava kantona ĉefvojo n-ro 8 de Ŝvico al Pfäffikon kaj la trajnlinio de la Svisa Sudorienta Fervojo de Sankt-Galo tra Rapperswil kaj Arth-Goldau al Lucerno. Krome ekzistas buslinioj al Oberägeri kaj Biberbrugg kaj kabinotelfero al Mostelberg.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Sattel datiĝas el la jaro 1342 per la vortoj *an dem sattel*.

Inter Sattel kaj Oberägeri okazis la 15-an de novembro 1315 la Batalo de Morgarten, dum kiu la ŝvicanoj venkis la armeon de la Habsburgoj, kiuj volis puni Ŝvicon pro la alproprigo de la teritorioj sudoriente de la montmasivo Mythen. La fatala malvenko de la Habsburgoj cementis la federacion de la Svisa Ĵurkomunumo, kaj komenciĝis la kresko de la Ĵurkomunumo al eŭropa grandpotenco, kiu evoluo ĉesis nur 4 jarcentojn poste.

Ĝis 1598 Sattel apartenis al la paroĥo Steinen, tiam ĝi fariĝis memstara paroĥo. En la jaro 1776 Rothenthurm apartiĝis de Sattel fariĝante aparta paroĥo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Sattel
* Sattel-Aegeri (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Sattel
* Sattel en la Historia Leksikono de Svislando
1448 Lindbladia

'*1448 *Lindbladia''''' estas malgranda, malhela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la svedan astronomon Bertil Lindblad (1895–1965).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Yrjö Väisälä
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1938
Hetumo la 1-a

**Hetumo la 1-a** (mortis en 1271) (ankaŭ transliterumita Hethoum , Hetoum , Het'um , aŭ Hayton; en la armena: ) regis en la Armena reĝlando en Kilikio de 1226 al 1270. Li estis la filo de Konstantino de Baberon kaj Partzapert (tria kuzo de Leono la 1-a) kaj estis la fondinto de la dinastio kiu portas lian nomon: la Hetumidoj. Pro diplomatiaj rilatoj kun la Mongola Imperio, Hetumo mem vojaĝis al la mongola kortego en Karakorumo, Mongolio, kiu estis registrita en la fama rakonto "Vojaĝo de Haithon, Reĝo de Malgranda Armenio" farita de la kunulo de Hetumo, la armena historiisto Kirakos Gandzaketsi.

Dum la lastaj jaroj de la regado de Hetumo, plejparte kiel rezulto de la aktiva subteno de Hetumo al la mongoloj, la reĝlando suferis kreskantan atakon de la mamlukoj, kiuj invadis ĝin en 1266, prenante 40,000 armenajn kaptitojn, (inkluzive de la filo de Hetumo, Leono) dum la batalo de Mari. Hetumo povis elaĉeti sian filon per koncedado de teritorio al la egiptanoj. En majo 1268, la aliancita Antioĥa princlando estis prenita de la egiptanoj.

Hetumo abdikis en 1270 en favoro de sia filo Leono, kaj loĝis la reston de sia vivo en monaĥejo, kiel franciskano.

Kategorio:Armenaj reĝoj
Sattel

**Sattel** en la germana lingvo signifas selo. La esprimo ofte aperas en geografiaj nomoj en germanlingvaj regionoj.
* **Sattel SZ** estas komunumo de la distrikto Ŝvico en Kantono Ŝvico en Svislando.
** **Sattel-Aegeri (stacidomo)** estas fervoja stacio en Sattel SZ.
* **Sattel-Pasejo** estas montpasejo en la Svisaj Antaŭalpoj inter Ŝvico kaj Pfäffikon.
* **Sattel (Bitsch)** estas vilaĝo de la komunumo Bitsch de la Distrikto Orienta Rarono en Kantono Valezo en Svislando.
Dua batalo de Homs

eta|240px|Dua batalo de Homs
La** Dua batalo de Homs** okazis en okcidenta Sirio la 29-an de oktobro 1281, inter la armeoj de la mamlukoj de Egiptujo kaj Ilĥanato, divizio de la Mongola Imperio centrita en Irano. La batalo estis parto de la provo de Abaqa Ĥan preni Sirion al la mamlukoj.

Post la mamlukaj venkoj super la mongoloj en Ain Jalut en 1260 kaj Albistano en 1277, la Ilĥano Abaqa sendis al sia frato Mengu-Temuro kiel gvidanto de granda armeo el 80,000 homoj: 50,000 mongoloj kaj 30,000 helpantoj, ĉefe kartveloj sub reĝo Demetrio la 2-a kaj armenoj sub Leono la 2-a.

La du armeoj renkontiĝis sude de Homs, urbo en okcidenta Sirio. En akra batalo, la kartveloj, armenoj kaj oiracoj sub Reĝo Leono la 2-a kaj mongolaj generaloj forpelis la mamlukojn, sed poste la mamlukoj gviditaj de la sultano Qalawun detruis la mongolan centron. Mengu-Temuro estis pafvundita kaj fuĝis. Tamen, Qalawun elektis ne persekuti la venkitan malamikon, kaj la kartvelaj kaj armenaj soldatoj retiriĝis.

La sekvantan jaron, Abaqa mortis kaj sia posteulo, Tekuder, inversigis sian politikon. Li konvertita al Islamo imitis aliancon kun la mamluka sultano.

## Vidu ankaŭ 
* Unua Batalo de Homs (1260)

Homs
Kategorio:1281
Homs
Ghazan

eta|Ghazan (centre) naskiĝis kaj edukiĝis kiel kristano, studis budhismon kaj islamaniĝis atinginte la tronon
**Mahmud Ghazan** (1271-1304) (mongole: Газан, ĉine: 合贊, foje konata kiel Casanus de la okcidentanoj) estis la sepa reganto de la Ilĥanato de la Mongola Imperio en nuntempa Irano de 1295 ĝis 1304. Li estis la filo de Arghun kaj Quthluq Ĥatun, daŭrigante la vicon de regantoj kiuj estis rektaj posteuloj de Ĝingis-Ĥano. Konsiderita kiel la plej elstara el la ilĥanoj, li estas plej konata pro la politika konvertiĝo al Islamo en 1295 kiam li prenis la tronon, markante turnopunkton por la reganta religio de mongoloj en Mezazio. Lia ĉefa edzino estis Kokeĉin, mongola princino sendita de Kublaj-Ĥano, kaj eskortita de la mongola ĉefurbo ĝis la Ilĥanato fare de Marko Polo.

Militistaj konfliktas daŭris dum la regado de Ghazan inkluzive de milito kontraŭ la egiptaj mamelukoj por la kontrolo de Sirio, kaj bataloj kontraŭ la mongola Ĉagataj-Ĥanato. Ghazan ankaŭ traktis diplomatiajn kontaktojn kun Eŭropo, daŭrigante la malsukcesajn provojn de siaj antaŭuloj je formado de franca-mongola alianco. Viro de alta kulturo, Ghazan parolis multajn lingvojn, havis multajn ŝatokupojn, kaj reformis multajn elementojn de la Ilĥanato, precipe la normigado de la valuto kaj la financa politikon.

Kategorio:Mongola Imperio
Kategorio:Mongoloj
Kategorio:Ĥanoj
Kategorio:Krucmilitoj
Behesni

eta|300px|dekstra|Besni
**Besni** estas distrikto de la provinco Adıyaman, Turkio, je 44 km okcidente de la urbo Adıyaman. Alteco 1050m. Loĝantaro estas ĉirkaŭ 36,000 en areo je 133 km². La urbo estis prenita de la umajadoj kaj poste de la Otomana Imperio fare de Sultano Selimo la 1-a.

Kategorio:Distriktoj de Turkio
Kategorio:Provinco Adıyaman
Batalo de Ŝaĥabo

La **Batalo de Marĵ-al-Suffar**, (ankaŭ konata kiel la **batalo de Ŝaĥabo** aŭ **Ŝakhab**), okazis de la 20-a de aprilo ĝis la 22-a de aprilo 1303 inter la mamlukoj kaj mongoloj proksime de Kiswe, Sirio, tuj en la sudo de Damasko. La batalo estis katastrofa malvenko por la mongoloj. Ĝi metis finon al la invadoj de Ghazan al Sirio. 

Kategorio:Historio de Sirio
Kategorio:Mamlukoj
Kategorio:Mongoloj
Kategorio:1303
Ŝaĥabo
Hetumo la 2-a

**Hetumo la 2-a** (armene Հեթում Բ) (1266 – m. la 17-an de novembro 1307) estis reĝo de la Armena reĝlando en Kilikio, regante de 1289 ĝis 1293, 1295 ĝis 1296 kaj 1299 ĝis 1303, kiam Armenio estis submetita de la Mongola Imperio. Li abdikis por eniri dufoje en monaĥejon de la franciskanoj sen forlasi la povon kaj titolon "Granda Barono de Armenio" kaj poste estis regento de sia nevo. Li estis filo de Leono la 2-a de Armenio kaj Keran de Lampron, kaj estis membro de la hetumidoj, estinte nepo de Hetumo la 1-a. Li estis murdita kune kun sia nevo kaj sukcedinto Leono la 3-a fare de la mongola generalo Bilarghu, kiu poste estis ekzekutita de la mongola reganto de Ilĥanato, Öljaitü.

Kategorio:Armenaj reĝoj
Kategorio:Armena reĝlando en Kilikio
Kategorio:Personoj de krucmilitoj (kristanoj)
Jakobo la 1-a (Kipro)

**Jakobo la 1-a de Kipro** aŭ *Jacques I de Lusignan* (n. 1334 - m. la 9-an de septembro 1398) estis regento de Kipro pro sia nevo Petro en 1369. Kiam Petro mortis en 1382, Jakobo iĝis Reĝo de Kipro en tiu jaro. Jakobo ankaŭ estis titole reĝo de Armenio kaj reĝo de Jerusalemo. Li estis la kvara filo de Hugo la 4-a de Kipro, kaj iĝis reĝo post la morto de sia nevo Petro la 2-a. Antaŭ iĝi reĝo, li havis aliajn oficojn kaj estis konata pro lia rezisto kontraŭ la Ĝenova invado kontraŭ Kipro.

Post la morto de Leono la 5-a (Armenio), Jakobo prenis la titolon Reĝo de Armenio, kaj formale ricevis la titolon en 1396. Tiu reĝlando estis iom post iom reduktita al la urbo Korikos, kiu estis en kipraj manoj ekde sia konkero de Petro la 1-a de Kipro. Tiel kiam en 1382, Petro la 2-a mortis, Jakobo sukcedis lin, ĉar Petro ne havis filon. Li mortis en Nikozio. Post lia morto, lia filo Janus sukcedis lin en la trono.

Kategorio:Kipraj reĝoj
Kategorio:Armenaj reĝoj
Kategorio:Dinastio Lusignan
Tria batalo de Homs

La **Batalo de Wadi-al-Khazandar** (ankaŭ konata kiel la **Tria batalo de Homs**), estis mongola venko super la mamlukoj en 1299.

La batalo komenciĝis per la ŝarĝado de la mamluka infanterio kontraŭ la mongoloj. Tiam la mongola peza kavalerio atakis la mamlukojn dum mongolaj pafarkistoj staris malantaŭ siaj ĉevaloj kaj pafis la mamlukojn per sagoj.

Ŝajnas ke frue en la batalo, la du fortoj alvenis por la batalo. La mamlukoj estis pli bone poziciitaj ol la mongoloj ĉar la ĝeneralaj taktikoj de la mongoloj en batalo estis bazitaj sur uzo de surĉevalaj pafarkistoj, tial la mamlukoj estis en avantaĝo kvankam estante laŭdire kvante superitaj.

Mamlukaj fontoj deklaras ke nur 200 mamlukaj soldatoj estis mortigitaj dum mongolaj viktimoj estis kalkulitaj je 5,000-10,000. Tiuj datumoj povas esti konsiderataj suspektemaj kiam grava faktoro en la batalo estis la onidiro ke dekstra flanko de la mamlukoj kolapsis kaj ne eblas ke nur 200 soldatoj mortis dum la tuta batalo. Aliaj fontoj citas mongolajn viktimojn je 14,000 dum mamlukaj viktimoj estis nur 1,000.

Post la batalo la mongoloj daŭrigis sian premadon en Sirio. La mongoloj povis atingi la periferion de Damasko. Tamen, en 1303 ĉe la Batalo de Ŝakhabo la mongoloj estis venkitaj de la mamlukoj finante mongolajn trudenirojn en Sirio.

Kategorio:Mongoloj
Kategorio:Mamlukoj
Homs
Kategorio:1299
Sankta Mikaelo (Barbado)

**Sankta Mikaelo** ( [sejnt majkel]) estas la plej loĝata paroĥo de Barbado.
Ĝi estas en la plej sud-okcidenta paroĥo de la insulo, kaj havas areon de 39 km².
Sankta Mikaelo estas unu de la originaj ses paroĥaj nomoj de 1629.

## Referencoj 
Kategorio:Paroĥoj de Barbado
Sankta Filipo (Barbado)

**Sankta Filipo** (angle: '''' [sejnt filip]) estas la plej granda paroĥo de Barbado.
Ĝi estas en la plej sud-orienta paroĥo de la insulo, kaj havas areon de 60 km².
Sankta Filipo kreiĝis je 1645.

Apud la orienta marbordo de Sankta Filipo estas la nura alia insulo de Barbado (krom la ĉeftero), Insulo Kulpepper.

## Referencoj 
Kategorio:Paroĥoj de Barbado
Koncilio de Florenco

La **Koncilio de Florenco** (originale Koncilio de Bazelo) estis koncilio de episkopoj kaj aliaj eklezianoj de la Katolika Eklezio. Ĝi komenciĝis en 1431 en Bazelo, kaj iĝis konata kiel la Koncilio de Ferrara post sia translokigo al Ferrara fare de la papo Eŭgeno la 4-a por kunveni en 1438. La koncilio estis translokita al Florenco en 1439 pro la danĝero de la nigra morto en Ferrara, kaj ĉar la urbo de Florenco jesis, kontraŭ estonta pago, financi la koncilion. La komenca loko ĉe Bazelo reflektis la deziron inter partioj serĉante reformon ekster la teritorioj de la papofico, la Sankta Romia Imperio, aŭ la reĝoj de Aragonio kaj Francio, kies influojn la koncilio esperis eviti. Ambrogio Traversari ĉeestis la Koncilion de Bazelo kiel delegito de papo Eŭgeno la 4-a.

La konsilio estis kunvenigita ĉe periodo kiam la konciliismo estis forta kaj la aŭtoritato de la papo malforta. Sub premo por eklezia reformo, Marteno la 5-a sankciis dekreton de la Koncilio de Konstanco (9-an de oktobro 1417) devigante la papon alvoki ĝeneralajn periodajn konsiliojn. Per la eksvalidiĝo de la unua oficperiodo fiksita per tiu dekreto, Marteno la 5-a alvokis por okazigo de koncilio en Pavia. Pro epidemio la loko estis tuj translokita al Sieno.

La koncilio de Bazelo malfermiĝis kun nur kelkaj episkopoj kaj abatoj partoprenantaj, sed ĝi kreskis rapide kaj pli bone evoluis al la malsupera klaso. Ĝi adoptis kontraŭ-papan sintenon, proklamante la superecon de la koncilio super la papo kaj priskribis ĵuron por esti prenita de ĉiu papo dum la elekto. Kiam la koncilio estis movita de Bazelo al Ferrara en 1438, kelkaj restis en Bazelo, postulante la koncilion. Ili elektis Amadeus la 8-an, Duko de Savojo, kontraŭpapo. Veturinte for de Bazelo en 1448, ili moviĝis al Laŭzano, kie Felikso la 5-a, la papo kiun ili elektis kaj la nuran postulanton al la papa trono, kiu iam prenis la ĵuron kiun ili priskribis, eksiĝis. Venontan jaron, ili dekretis la finon de tio kio estis la Koncilio de Bazelo.

La koncilio translokigita al Ferrara en 1438 kaj al Florenco en 1439 dume sukcese negocis reunuiĝon kun pluraj orientaj eklezioj, atingante interkonsentojn en tiaj aferoj kiel papa supereco, purgatorio, kaj la vorto "filiokvo" aldonita en Okcidento al La Kredo Nicea.

Florenco
Kategorio:Katolikismo
Kozí Vrbovok

**Kozí Vrbovok,** hungare **Kecskevarbók** [keĉkevarbOk], germane **Kotschwerbock** estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300px|eta|Kozí Vrbovok situas en la plej griza parto

## Situo 
Kozí Vrbovok situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Krupina troviĝas je 8&nbsp;km-oj.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la antaŭhistoriaj tempoj. La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1262, poste en 1415 en formo *"Varborok"*. En 1543 la turkoj prirabis la vilaĝanojn. En 1828 loĝis tie 208 vilaĝanoj en 34 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kecskevarbók 150 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kozí Vrbovok 168 homoj, (ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* sonorilostablo
* lago

## Eksteraj ligiloj 
* Kozí Vrbovok sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Krupina
Kráľovce-Krnišov

**Kráľovce-Krnišov,** hungare **Hontkirályfalva** [hontkirAjfalva] estas malgranda unuigita vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300px|eta|Kráľovce-Krnišov situas en la plej griza parto

## Situo 
Kráľovce-Krnišov situas fine de sakovojo. Krupina troviĝas voje je 12, aere je 5&nbsp;km-oj.

## Historio 
Kráľovce-Krnišov formiĝis en 1964. Tiam 2 vilaĝoj menciitaj sube unuiĝis. Pli frue ĝis Traktato de Trianon la komunumoj apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Kráľovce-Krnišov 192 homoj, (ĉiuj slovakoj).

### Hontkirályfalva/Kráľovce 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1239 laŭ tiama hungara ortografio *"Keralyffa"* (=reĝo-vilaĝo). En 1567 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1828 loĝis tie 264 vilaĝanoj en 44 domoj.

### Kormosó/Krnišov 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1266 laŭ tiama hungara ortografio *"Kurumsou"*. En 1715 estis 49 impostpagantoj, post 5 jaroj 38. En 1828 loĝis tie 382 vilaĝanoj en 62 domoj.

## Vidindaĵoj 
* luterana preĝejo de 1794, en 1911 novgotikiĝis
* malnovaj loĝdomoj

## Eksteraj ligiloj 
* Kráľovce-Krnišov sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Krupina
Kategorio:Municipoj en Slovakio kun kunmetita nomo
Plaza Monumental Román Eduardo Sandia

La **Plaza Monumental Román Eduardo Sandia** konita ankaŭ kiel la **Placo de Taŭroj de Mérida** estas placo de taŭroj de unua kategorio situa en la urbo de Mérido, Venezuelo, estante unu el la ĉefaj infrastrukturoj por artaj kaj kulturaj okazaĵoj grandskalaj de la urbo post la Estadio Olímpico Metropolitano kaj la areo sidejo por la taŭrludado en la kadro de la Feria Internacional del Sol.

[eta|La *Circo Monumental* (Monumenta Cirko) de [Merido (Venezuelo)|Mérida dum la preparado de la elekto de la Reĝino de la Foiro de la Suno: la *Reina del Sol* (Reĝino de la Suno)]]
La placo estis inaŭgurita en 1967 por utili kiel sidejo al pluraj de la okazaĵoj de la Feria del Sol kaj ĝi posedas kapablon de 16.000 spektantoj.

Ricevis figurojn de la Toreado kiel Julian López "El Juli", Francisco Rivera Ordóñez, Juan José "Morante de la Puebla", Miguel Ángel Perera, Enrique Ponce, Francisco Rivera "Paquirrí", Pálomo Linares, Javier Conde, Manuel Benítez "El Cordobés", José María Manzanares, Antonio Barrera, Paquito Perlaza, Leonardo Benítez, Luis Bolivar, David Fandila "El Fandi", Mary Paz Vega, Morenito de Maracay, Nerio Ramirez "El Tovareño", Rafael Orellana, César Vanegas, César Faraco, Eduardo Valenzuela, inter aliaj.

[maldekstra|eta|Panoramo de Plaza Monumental Román Eduardo Sandia, [Merido (Venezuelo)|Mérida]]
Ankaŭ ricevis internaciajn kaj venezuelajn artistojn kiel Juanes, Maná, Desorden Público, Caramelos de Cianuro, Franco De Vita, Paulina Rubio, Chino y Nacho, Don Omar, Tito El Bambino, Molotov, Wisin & Yandel, Dalmata, Vos Veis, Los Hombres G, Aterciopelados, Jorge Celedón, Jean Carlos Centeno, L'squadron, Tecupae, Luis Silva, Armando Martínez, inter aliaj.

## Eksteraj ligiloj 
* Imagen y referencia de la plaza , Portaltaurino.com

Kategorio:Merido (Venezuelo)
Kategorio:Kulturo de Venezuelo
Kategorio:Sportejoj en Venezuelo
A31

**A31** aŭ **A 31** estas mallongigo por
* la germana aŭtovojo A31, kiu ligas la regionon Orientfrislando borde de la Norda Maro en norda Germanio kun la industria Ruhr-Regiono en okcidenta Germanio
* la itala aŭtovojo A31 en la regiono Veneto
1449 Virtanen

'*1449 *Virtanen'''* estas S-tipa asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.

Ĉi-tiu asteroido estis unuafoje malkovrita la  de la germana astronomo Karl Wilhelm Reinmuth elde la Nacia Observatorio de Hejdelbergo - Königstuhl, provizore nomita *1928 DC* kaj nomita *1095 Tulipa*. En 1966, Conrad Bardwell, de Cincinnati, konstatis, ke tiu asteroido estis identa kun *1449 Virtanen*. Tiu-ĉi asteroido gardis sian nomon, kaj la nomo *1095 Tulipa* estis redonita al la planedeto *1926 GS'', malkovrita la  de K. Reinmuth kaj ĵus enkatalogita.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro al la finnlandan biokemiiston Artturi Ilmari Virtanen (Nobel-premiita pri kemio en 1945).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Yrjö Väisälä
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1938
Popești (rivero)

**Popești** [popeŝtj] estas rivereto en Rumanio. Ĝi enfluas en Kluĵo en riveron Nadăș.
* Koordinatoj de la riverfino: 

Kategorio:Riveroj en Rumanio
Kategorio:Distrikto Cluj
Kategorio:Akvokolekta areo de Someș
Litava (distrikto Krupina)

**Litava,** hungare **Litva** estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Slovakio.
300px|eta|Litava situas en la plej griza parto

## Situo 
Litava situas laŭ rojo same tiel nomata Litava, laŭ flankovojoj. Krupina troviĝas je 13&nbsp;km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1135. En la 15-a jarcento ĝi havis rajton pri doganopreno. En 1715 oni komputis tie 24 domojn. En 1828 loĝis tie 650 vilaĝanoj en 108 domoj. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Litva 860 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Hont, al distrikto de Korpona, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Litava 818 homoj, (769 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika gotika preĝejo omaĝe al Sankta Margareta el Antioĥio el la 14-a jarcento, en 1788 pligrandiĝis, en 1851 renoviĝis
* ŝtonaj loĝdomoj el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Litava sur mapo de Slovakio

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Municipoj en distrikto Krupina
ELTE-ITK

La Supera Fremdlingva Trejnejo (**ELTE-ITK**) estas sendependa ne-profitcela instituto aŭspiciata de la Universitato Eötvös Loránd (ELTE). La ĉefa laboro de la instituto estas la administrado de lingvaj ekzamenoj, sed ĝi okupiĝas ankaŭ pri lingvoinstruado.

## Historio 
La instituto ekestis en 1967 sub kontrolo de la Universitato ELTE kiel instituto por instruado kaj ekzamenado de fremdaj lingvoj.

Komence de la 1990-aj jaroj, kiam sukcesintoj de lingvaj ekzamenoj ricevis kromajn kreditpoentojn por akceptiĝi al universitato, aŭ altigon de salajro en laborejoj, la nombro de ekzamenitoj kreskis. Nuntempe, ĉirkaŭ  kandidatoj trapasas ekzamenojn inter la 30 ofertataj lingvoj.

Ekde 2004, ELTE-ITK estas plenrajta membro de la Asocio de Lingvaj Testistoj en Eŭropo (ALTE).

Ĉirkaŭ 50 stabanoj kontrolas kaj kunordigas la laboron de pli ol 1000 ekzamenantoj. Unu el la gravaj taskoj de la instituto estas la normigita pritaksado de scioj pri la hungara lingvo kaj kulturo enkadre de moderna ekzamensistemo. 

## Lingvaj ekzamenoj 
Laŭ lingvoj, ekzamenoj trapaseblas aŭ en dulingva versio (hungara, cela lingvo), aŭ en unulingva versio (nur en la cela lingvo). La unulingva versio taŭgas por homoj kies gepatra lingvo ne estas la hungara. Dulingvaj ekzamenoj trapaseblas laŭ tri niveloj (baza, meza, supera). Unulingvaj ekzamenoj trapaseblas laŭ la niveloj de la komuna eŭropa referenckadro (KER).

La dulingvaj ekzamenoj trapaseblas en la sekvaj lingvoj : araba, angla, bulgara, ciganaj (bea kaj lovara), ĉeĥa, ĉina, dana, Esperanto, franca, finna, grekaj (antikva kaj moderna), germana, hebrea, hispana, itala, japana, kroata, latina, pola, portugala, rumana, rusa, serba, slovaka, slovena, sveda, turka.

La unulingvaj ekzamenoj trapaseblas en la hungara kiel fremdlingvo (niveloj A2, B1, B2, C1) kaj en Esperanto (niveloj B1, B2, C1).

## Vidu ankaŭ 
* Asocio de Lingvaj Testistoj en Eŭropo (ALTE).

## Referencoj 
Oficiala retejo  *ELTE Origó Nyelvi Centrum de la Universitato Eötvös Loránd*

Kategorio:Lingvopolitiko
Kategorio:Edukado
Naĥararo

**Naĥararo** (; plurale. naĥararkʿ նախարարք, de la parta lingvo naksvadār "tenilo de la supereco"), estis hereda titolo de la plej alta klaso donita al nobeldomoj de la antikva kaj mezepoka Armenio.
 
Mezepoka Armenio estis dividita en grandaj biendomoj, kio estis la posedaĵo de kreskanta nobela klaso kaj estis regita de ties membroj, kiuj posedis la titolon *Nahapet* "familiestro" aŭ *tanuter*, "mastro". Aliaj membroj de Naĥarar-familioj regis pli malgrandajn partojn de la familibieno. Naĥararoj kun pli granda aŭtoritato estis rekonitaj kiel "ecĥanoj" (princoj).

Tiu sistemo ofte estis etikedita tiel feŭda por praktikaj celoj. Tamen, ekzistas diferencoj inter tiu sistemo kaj la feŭda sistemo poste adoptita en Okcidenta Eŭropo. La biendomo kiel tutaĵo estis fakte regita de ununura persono, ĝi estis tamen konsiderita la posedaĵo de lia tuta pligrandigita familio, tiel ke, se la reganto mortis sen heredantoj, li estis sukcedita  de membro de malsama branĉo de la familio. Krome, estis permesite fremdigi parton de la familibieno nur al alia membro de la familio aŭ de permeso de la tuta pligrandigita familio. Tio ankaŭ povas klarigi kial armenaj feŭdaj familioj estis normale endogamaj, por ne disigi partojn de la komuna posedaĵo, kiel okazas pro la dotoj al aliaj familioj.   

La origino de Naĥararoj ŝajnas etendiĝi al pagana Armenio, kiu kunekzistis kun la Romia kaj Parta imperioj.

Kategorio:Feŭdismo
Kategorio:Historio de Armenio
Someșul Mic

**Someșul Mic** ("malgranda Someŝ") estas rivero en Rumanio. Ĝi ekestas per kunfluo de Someșul Cald ("varma S.") kaj Someșul Rece ("malvarma S.") en la lagon Gilău, okcidente de la urbo Gilău. Oriente de Dej ĝi kunfluas kun Someșul Mare por formi la riveron Someș.

Ĉe Florești la rivero estas barita kaj formas lagon 1,5&nbsp;km longan.

Oriente de Gilău la Transilvania Aŭtovojo (*Autostrada Transilvania*) transpontas la riveron.

En Kluĵo la tra-urba koridoro de la rivero estas uzata por konduki elektran lineon. Multaj metal-ĉarpentaĵaj kadroj estis konstruitaj super la rivero; de ili pendas la elektraj dratoj. Ekster la urbocentro tiuj dratoj pendas ne de kadroj, sed de ordinaraj mastoj, kiuj staras apud, parte eĉ en la rivero.

Dosiero:Lago de Florești.jpg|Baraĵ-lago nord-oriente de Florești
Dosiero:Kis_Szamos_Kvár.jpg|Elektro-masto en la rivero

Kategorio:Riveroj en Rumanio
Kategorio:Akvokolekta areo de Someș
Listo de hungaraj loknomoj kun "nádasd"

La hungara nomparto **nádasd** devenas de "nad" = kano. Multaj loknomoj en la iama Hungara reĝlando portis tiun ĉi nomon. Pro la tutlanda poŝta servo oni distingis ilin, aldonante pliajn nompartojn.

Pro la disdivido de Hungario en 1919 parto de la lokoj nun situas en Aŭstrio, Rumanio aŭ Slovakio. Tri el la slovakiaj loknomoj uzas la slovakan vorton *trstena*, kiu same signifas "kano". La nomo de la aŭstria loko *Rohrbach* enhavas la samsignifan germanan vorton *Rohr*.

Similan nomon havas *Nádasdaróc*, rumane Dorolțu, en Rumanio (distrikto Cluj).

(Tiu ĉi artikolo en sia unua versio uzis informojn en la artikoloj pri la diversaj lokoj.)

## Eksteraj ligiloj 
* Transindex  pri "nádasd" 

nadasd
1452 Hunnia

'*1452 *Hunnia'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.

## Nomo 
Ĝia nomo aludas al la "*Lando de la Hunoj''", poezia kromnomo de Hungario.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de György Kulin
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1938
Rod Stewart

Sir **Roderick David "Rod" STEWART** (naskiĝis la 10-an de januaro 1945) estas brita kantisto, komponisto kaj muzikisto, naskiĝinta kaj kreskiĝinta en Norda Londono, Anglio kaj loĝanta en Epping. Li estas de skota kaj angla devenoj.

Per sia distinga raspa kantovoĉo, Stewart elstariĝis fine de la 1960-aj jaroj kaj komence de la 1970-aj jaroj kun la The Jeff Beck Group kaj poste kun Faces. Li komencis soloan karieron en 1969 per sia komenca albumo ''An Old Raincoat Won't Ever Let You Down (Usone: The Rod Stewart Album)*. Lia verko kun la The Jeff Beck Group kaj Faces estis influaj por la formo de la ĝenroj Metalroko kaj punkroko, respektive.

Per sia kariero en sia kvina jerdeko, Stewart vendis ĉirkaŭ 100 milionoj da diskoj tutmonde, kio faras lin unu el la plej vendantaj muzikistoj. En Britio li akiris ses sinsekvajn venkintajn albumojn, kaj lia kvanto de 62 britaj diskoj inkludas 31 kiuj akiris lokon inter la 10 venkintaj, ses el kiuj akiris la unuan situon. Li akiris 16 unuarangitaj diskoj en Usono, kun 4 el tiuj kiu atingis la unuan lokon en la listo *Billboard*. En 2008, la magazeno Billboard situis ĝin kiel la 17-a plej sukcesa artisto de la listo "Billboard" de 100 artistoj. Li estis elektita kiel la 33-a en la listo de la magazeno *Q'* de 100 Plej Grandaj Kantistoj de ĉiu tempo.

## Listo de grupoj 
Dum sia kariero, Rod Stewart estis membro de nombraj grupoj inter kiuj la jenaj:

* Jimmy Powell and the Five Dimensions (1963)
* The Hoochie Coochie Men (1964–1965)
* Soul Agents (1965–1966)
* Shotgun Express (1966)
* The Jeff Beck Group (1966–1969)
* Faces (1969–1975)

## Diskaro 
### Unuarangaj albumoj en Britio/Usono 
* 1971 *Every Picture Tells a Story* (Britio/Usono)
* 1972 *Never a Dull Moment* (Britio)
* 1973 *Sing It Again Rod* (Britio)
* 1974 *Smiler* (Britio)
* 1975 *Atlantic Crossing* (Britio)
* 1976 *A Night on the Town* (Britio)
* 1978 *Blondes Have More Fun* (Usono)
* 1979 *Greatest Hits, Vol. 1* (Britio)
* 2004 *Stardust: the Great American Songbook 3* (Usono)
* 2006 *Still the Same... Great Rock Classics of Our Time'' (Usono)

### Unuarangaj soldiskoj en Britio/Usono 
* 1971 "Maggie May" / "Reason to Believ]" (Britio/Usono)
* 1972 "You Wear It Well" (Britio)
* 1975 "Sailing" (Britio)
* 1976 "Tonight's the Night (Gonna Be Alright)" (Usono)
* 1977 "I Don't Want to Talk About It" / "The First Cut Is the Deepest" (Britio)
* 1978 "Do Ya Think I'm Sexy?" (Britio/Usono)
* 1983 "Baby Jane" (Britio)
* 1993 "All for Love" (Usono) (kun Bryan Adams kaj Sting, por la oficiala sonbendo por la filmo "The Three Musketeers")

## Notoj 
## Bibliografio 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de Rod Stewart 
* BBC Derby profile
* 
* Five audio interview clips from 1981 
* *Q* magazine's "100 Greatest Singers" list 

Kategorio:Britaj kantistoj
Kategorio:Britaj muzikistoj
Kategorio:Grammy-laŭreatoj
Trstené

**Trstené** estas vilaĝo en distrikto Liptovský Mikuláš en Slovakio. 

Je la 31-a de decembro 2009 ĝi havis 231 loĝantojn (123 virinojn kaj 108 virojn). Ĝia unua dokumenta mencio estas el 1269, per la hungara nomo *Nádasd*. La slovaka nomo Trstené aperas skribe unuafoje en 1469. Ambaŭ nomoj rilatas al "kano".

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Ĉiuj Sanktuloj de 1830

## Notoj 
Kategorio:Municipoj en distrikto Liptovský Mikuláš
Kategorio:Liptov
1453 Fennia

'*1453 *Fennia'''* estas malgranda hela asteroido de la interna asteroida zono, ano de la Hungaria familio.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku. Ĝi estis sendepende remalkovrita la 23-an de marto de la rusa astronomo Grigorij Nikolajeviĉ Neujmin elde la Simeiza observatorio.

## Nomo 
Ĝia nomo, "*Fennia''" estis unu el la nomoj de Finnlando en latina lingvo.

## Satelito 
En 2007, lummezuraj observoj de 1453 Fenio montris, ke ĝi havas sateliton. La satelito havas almenaŭ unu kvarono de la grando de 1453 Fenio mem (aŭ 1.95 ± 0.18&nbsp;km de diametro) kaj orbitas, kun orbita duona grandakso de 15&nbsp;km, en (22,99 ± 0,01) horoj, dum la centra korpo rotacias en 4,4121 horoj. La luma kurbo ankaŭ sugestas, ke 1453 Fennia havas proksimume sferan formon.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
*  (1453) Fennia paĝo de Robert Johnston

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Kelkopaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Yrjö Väisälä
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1938
İstiklâl Marşı

**İstiklâl Marşı** (turke: *Marŝo de Sendependeco*) estas la ŝtata himno de Turkio kaj Turka Respubliko Norda Kipro.

En 1921 estis lanĉita konkurso por teksto de la himno, al kiu estis alsenditaj 724 proponoj. La konkursa komisiono unuanime akceptis poemon verkitan de poeto Mehmet Âkif Ersoy. Melodio de la himno estis akceptita nur tri jarojn poste, ankaŭ kadre de konkurso. La komisiono el 24 komponaĵoj elektis verkon de Ali Rıfat Cağatay. Ok jarojn poste la melodio estis ŝanĝita. La tekston de Ersoy oni ekkantis laŭ melodio komponita de tiutempa estro de prezidanta simfonia orkestro, Zeki Üngör.

## Teksto 
Kategorio:Naciaj himnoj
Kategorio:Naciaj simboloj de Turkio
Kategorio:Turklingvaj kantoj
Endogamio

**Endogamio**   estas la praktiko de geedziĝado ene de specifa etno, klaso, aŭ socia grupo, aprobante la geedziĝon nur inter samkulturuloj kaj male malaprobante la geedziĝon se estas kun personoj el aliaj trajtoj. Ekzemple, dana endogamiisto postulus, ke geedziĝo devus okazi nur kun alia dano.

Endogamio estas ofta en multaj kulturoj kaj etnoj, sed tutmondiĝo tendencas kontraŭagi tion per montrado de izolaj etnoj al pli larĝa gamo da homoj kaj kulturoj. Pluraj etnaj religiaj grupoj estas precipe endogamaj, kvankam kun la ekstra postulado de edzeca religia konvertiĝo, verŝajne permesante la geedziĝon se la konvertito akceptis la kulturon de la partnero. Kelkaj grupoj kiel ekzemple ortodoksa Aŝkenazo praktikis endogamion strikte kiel parto de siaj religiaj kredoj kaj tradicioj. 

Famaj ekzemploj de strikte endogamagiaj religiaj kaj etnaj grupoj estis la asirianoj, judoj, jezidoj en norda Irako (malpli ol islama plimulto), turkmenoj kaj armenoj en Irano, amiŝoj, atestantoj de Jehovo, mormonoj kaj zoroastranoj de Hindio (ne-hindua malplimulto en Hindio). 

La izoligaj praktikoj de endogamio povas konduki al grupa formorto ol ĝia postvivo kiam genetika malsano povas influi pli grandan procenton de la loĝantaro. Ekzemple, dum longe helpante konservi la religion, la praktiko de la samarianoj je endogamio nun minacas la tutan komunumon: rifuzo intergeedziĝi, lige kun la neakcepto de konvertitoj, gvidis la loĝantaron de tiu etno al malpliiĝo al malpli ol mil. Tia malgranda genprovizo kontribuis al genetika malsano ene de la komunumo.

## Referencoj
Kategorio:Loĝantara genetiko
Sud-Sudano

**Sud-Sudano** (alternative **Suda Sudano**) estas sendependa respubliko, pli frue aŭtonoma provinco de la afrika lando Sudano. Ĝi konsistas el 10 de la 26 federaciaj ŝtatoj de Sudano.

Je la  la loĝantaro de Sud-Sudano decidis per referendumo kun 98-99 procentoj pri la sendependeco de la provinco kaj tial ĝi estas unu el la plej junaj sendependaj ŝtatoj en la mondo.

Ekde la  Sud-Sudano estas la 54-a sendependa ŝtato de Afriko kaj la 193-a de Unuiĝintaj Nacioj. La oficiala festo estis en mateno de la . UN- ĝenerala sekretario Ban Ki-moon partoprenis la feston.

Ĝiaj najbaraj landoj estas:
* en la nordo, Sudano,
* en la oriento, Etiopio,
* en la sudo, Kenjo, Ugando, Demokrata Respubliko Kongo,
* en la okcidento, Centrafriko,

## Bazaj faktoj pri Sud-Sudano 
### Historio 
Post longa interna milito Sud-Sudano ricevis en la jaro 2005 aŭtonomion kaj la juron por referendumo en la jaro 2011 pri sendependeco.
(La nordo de Sudano havas araban islaman kulturon. Sud-Sudano havas ĉefe kristanan kaj afrikan kulturon.)
En milito ĝis la jaro 2010 oni havis ĉirkaŭ 300000 mortintajn viktimojn kaj ĉirkaŭ 3 milionojn da transfuĝintoj. En jaro 2005 oni venkobatis en Darfur la insurekcion.

Decembre de 2013 eksplodis luktado inter la du rivalaj sekcioj de la iama registaro, kiu iam interkonsentis disdividi la povon.

Vidu Sud-Sudana Enlanda Milito

### Politiko 
La dominanta politika organizo estas la SPLA.

### Prezidanto 
La unua prezidanto estas Salva Kiir Mayardit ekde la .

### Geografio 
eta|250ra|
eta|250ra|maldekstra|
La Blanka Nilo fluas tra la regiono.

En la nordo de la provinco situas savanoj kaj aridaj arbaroj. En la sudo de la provinco dominas tropikaj pluvarbaroj.

### Ekonomio 
La longa milito havis tre negativan efikon al la ekonomio de Sud-Sudano precipe la agrokulturo ankoraŭ suferas sub la sekvoj de la milito.

En Sud-Sudano situas 80 procentoj de la petrolo en iama Sudano.

Internaciaj observaj organizaĵoj akuzas konzernojn de Ĉinio, Usono kaj Malajzio pri ekspluatado de naturaj resursoj de la lando, kiu profitigas nur ilin mem.

### Demografio 
Pli ol 200 naciaj grupoj loĝas en Sud-Sudano. La dominanta nacia grupo estas la dinkaoj.

### Kulturo 
La oficiala lingvo estas la angla.

### Instruado 
En jaro 2011 nur ĉirkaŭ 50 % de knaboj havis normalan instruadon en lernejo. La knabinoj ne havis egalan instruadon.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  
* oficiala paĝo de Sud-Sudano 
* goss* - ministraro de Sud-Sudano 


Kategorio:Historio de Sudano
Kategorio:Landoj sen maraliro
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 2011
Alectoris

***Alectoris*** estas genro de birdoj de la subfamilio de perdrikenoj en la familio de Fazanedoj kun membroj en suda Eŭropo, norda Afriko kaj Arabio, kaj tra Azio en Pakistano al Tibeto kaj okcidenta Ĉinio. Membroj de la genro, ĉefe la Ĉukaro kaj la Ruĝa perdriko, estis enmetitaj en Usono, Kanado, Novzelando kaj Havajo. En kelkaj landoj, kiaj Britio, estas komunaj hibridoj inter la du disvastigataj Enmetitaj specioj.

[eta|Mozaiko de Alectoris trovita en Caesaria, [Israelo]]
Tiuj estas nemigrantaj birdoj de seka, malferma kaj ofte monteca kamparo. La nesto fariĝas en fuŝe kovrita grundoskrapaĵo, kie la ino demetas ĝis 20 ovojn. Ili manĝas ampleksan varion de semoj kaj iome da insektoj.

Ili estas diketaj birdoj, tipe kun helbruna aŭ griza dorso, griza brusto kaj sablokolora ventro. La vizaĝo estas blanka aŭ blankeca kun malhela gorĝo. Ili havas ruĝecstriecajn flankojn kaj ruĝajn krurojn. Kaze de ĝenado, ili preferas kuri pli ol elflugi, sed se necese ili flugas mallongajn distancojn per rondoformaj flugiloj.

## Specioj laŭ taksonomia ordo 
* Genro *Alectoris*
** Araba perdriko, *Alectoris melanocephala*
** Ruĝecstria perdriko, *Alectoris magna*
** Rokperdriko, *Alectoris graeca*
** Ĉukaro, *Alectoris chukar*
** Filbia perdriko, *Alectoris philbyi*
** Berbera perdriko, *Alectoris barbara*
** Ruĝa perdriko, *Alectoris rufa*

Oni konas prahistorian specioj, *A. peii*, el Ĉinio. Alia, *A. baryosefi*, estis priskribita el komenca Plejstoceno per fosilioj troviĝintaj ĉe El-Ubejdijo (Jordana valo), Israelo.

## Referencoj 
* **Madge**, Steve; McGowan, Philip J. K. & Kirwan, Guy M. (2002): *Pheasants, partridges and grouse : a guide to the pheasants, partridges, quails, grouse, guineafowl, buttonquails and sandgrouse of the world*. Helm Identification Guides, London. ISBN 0-7136-3966-0

Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Fazanedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Kategorio:Birdoj de Afriko