open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bluorela alciono

**Bluorela alciono** (*Alcedo meninting*) estas specio de birdoj el familio Alcededoj (aŭ alcionoj) kaj subfamilio riveralcionoj. Ĝia arealo estas en Azio kaj ikludas  kaj . Ĝia preferata habitato estas densaj arbaroj, kie tiuj ĉi birdoj renkonteblas apud rojoj ĉasante fiŝojn kaj aliajn akvajn vertebrulojn.

Aspekte bluorela alciono similas al pli kutima kaj disvastigita Eŭropa alciono (*Alcedo atthis*), sed havas pli malhelan bluan kronon kaj pli malhele rufajn malsuprajn partojn de la plumaro, kaj ne havas la rufan strion super oreloj. Iĉoj havas plene nigran bekon dum inoj havas ruĝecan malsupran makzelon. Oni agnoskas kelkajn subspeciojn diferencajn je grando kaj detaloj de kolorigo.

## Taksonomio
Bluorela alciono estas formale priskribita kiel specio far Usona naturalisto Thomas Horsfield en 1821 sub dunomo *Alcedo meninting*, kun kiu ĝi restas ĝis nun.
La genra nomo *Alcedo* estas nomo por alciono en la latina, kaj la specia termino *meninting* estas la kutima nomo de tiu ĉi birdo en java lingvo.
Bluorela alciono estas unu el sep specioj de genro *Alcedo*, plej parenca al herkula alciono (*Alcedo hercules*).

En relative vasta arealo de la specio rimarkeblas kelkaj lokaj variaĵoj de kolorigo de plumaro, kiuj estas agnoskataj subspecioj:

## Distribuo kaj habitato
La distribuo de tiu ĉi specio kovras vastajn areojn de Bharato, tra Nepalo, Bhutano, kaj Bangladeŝo al Birmo, Tajio, Kamboĝo, Vjetnamio kaj Malajzio. Kutime la birdoj vivas proksime al riveroj, rojoj, lagoj aŭ marĉoj en densaj ĉiamverdaj arbaroj aŭ mangrovoj en altecoj ne pli ol 1000&nbsp;m super marnivelo.

## Konduto kaj ekologio
La bluorela alciono estas nemigra, kaj plenkreskaj birdoj plej ofte havas stabilajn teritoriojn. Ili kutime sidas sur branĉoj
super rojoj aŭ akvujoj kaj ĉasas predon, kiun ĝi kaptas plonĝante de la branĉo en la akvon kun granda rapido kaj precizo. Plejparto de la specia dieto konsistaj je fiŝoj, sed tiuj ĉi birdoj ankaŭ volonte ĉasas krustacojn, larvojn de libeloj, lokustojn kaj mantedojn.

Reprodukta sezono de bluorelaj alcionoj kutime estas de majo ĝis junio, sed en suda Bharato kaj Hindoĉinio la birdoj ofte havas duan reproduktan oportunon ĉirkaŭ januaro, se somero estis tro varmega. Por nestumi ili fosas horizontalajn ternestojn ĝis 1&nbsp;m longajn en vertikalaj terklinoj de bordoj de rojoj aŭ lagoj. Kutima ovaro estas inter 5 kaj 7 blankaj kaj preskaŭ perfekte sferaj ovoj.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
*Medioj ĉe Internet Bird Collection

Kategorio:Alcededoj
Kategorio:Koracioformaj
MacPlay

**MacPlay** estas la nomo sinsekve uzata de tri usonaj eldonistoj de videoludoj por Apple Macintosh .

## Historio 
MacPlay estis fondita en la fruaj 1990-aj jaroj kiel divizio de Interplay Entertainment. Ĝi estis estrita de produktoro Bill Dugan. Dum ĉi tiu periodo, MacPlay publikigis gravajn ludojn inkluzive de *Wolfenstein 3D*, *Another World*, la serion *Alone in the Dark*, kaj la serion *Descent*. Pro la deklino de Apple-komputiloj ekde la mezo de la 1990-aj jaroj, Interplay forlasis tiun merkaton kaj la MacPlay-divizion fine de 1997. *Fallout* estis la fina eldonaĵo.

En 2000, United Developers LLC aĉetis la varmarkon MacPlay de Interplay por uzi ĝin kiel la nomon de interna filio. Ron Dimant fariĝis prezidanto de ĉi tiu nova varianto de MacPlay, kiu havis sian ĉefsidejon en Dalaso, Teksaso. En la fruaj 2000-aj jaroj, MacPlay publikigis du gamojn : regulajn ludojn kaj "valorajn" ludojn. Notindaj videoludoj publikigitaj dum ĉi tiu periodo inkludis ''Baldur's Gate II*, *Majesty: The Fantasy Kingdom Sim*, kaj la unuajn du ludojn de la videoluda serio Fallout. La lasta ludo publikigita de MacPlay estis *Tron 2.0* en junio 2004.

United Developers daŭre posedas la rajtojn al la MacPlay-nomo. De novembro 2004 ĝis 2008, la retdomajno MacPlay.com  estis uzata kiel programara vendocentro. En 2008, ĝi estis ŝanĝita por redirekti al MumboJumbo, kiu mem estas filio de United Developers fondita de la CEO de MacPlay Ron Dimant kaj situanta en Dalaso, Teksaso.

MacPlay pli freŝdate estis relanĉita kiel eldonisto de videoludoj por Makintoŝo en la Mac App Store. La kompanio en aprilo 2015 eldonis *Pillars of Eternity*. Ĝi cetere publikigis plurajn aliajn ludojn kiel *Shelter 2*, *Prison Architect*, *Human Fall Flat* kaj *Cities in Motion''.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Videoludaj firmaoj
Beltenebros

La esprimo **Beltenebros** povas referenci jenon:

* La romano **Beltenebros** (1989), de Antonio Muñoz Molina.

* La filmo **Beltenebros** (1991), de Pilar Miró, adaptaĵo de la antaŭe menciita romano.
* Kronmono de **Amadís de Gaula** kreita de ermito. Aperas referenco al tiu faro en la tria parto de la unua libro de la Kiĥoto en la ĉapitro 15a "Donde se cuenta la desgraciada aventura que se topó don Quijote en topar con unos desalmados yangüeses" kie kiel don Quijote diras Cervantes: "Y uno déstos fue Amadís, cuando, llamándose Beltenebros, se alojó en la Peña Pobre, ni sé si ocho años o ocho meses, que no estoy muy bien en la cuenta: basta que él estuvo allí haciendo penitencia, por no sé qué sinsabor que le hizo la señora Oriana."
Malgré-elles

La esprimo «**Malgré-elles**», france «Malgraŭ-ili» rilatas al virinoj el Alzaco kaj Moselle sub nazia okupado dum la Dua Mondmilito. Samkiel la «Malgraŭ-ni», ili estis trude enservigitaj ene de diversaj naziaj strukturoj dum la periodo de 1942 ĝis 1945. Temis proksimume pri dek kvin mil junulinoj.

Post la Normandia surbordiĝo en junio 1944, la mobilizoj akcelis: la nazia reĝimo, kiu jam estis plilongiginta la periodojn de gard-deĵoro, revokis eĉ la malmobilizitajn junulinojn sub la flagoj, tiel ke multaj el ili servis en la vicoj de la germana armeo dum Alzaco estis liberigata. Dizertoj pligrandiĝas en la vicoj de la perforte rekrutitinoj. Tiuj, kiuj estis kaptitaj far aliancitaj trupoj, dum ili portis la uniformon de la germana armeo, estis konsiderataj germanaj militkaptitoj. La lasta *Malgraŭ-ili* revenis hejmen en 1950.

Kategorio:Francio en la Dua Mondmilito
Beltenebros (filmo)

***Beltenebros*** estas hispana trilera filmo de 1991,​ verkita kaj reĝisorita de Pilar Miró.​ La scenaro estis bazita sur la samnoma romano de Antonio Muñoz Molina (1989). Ĉefrolas Terence Stamp, Patsy Kensit, Jorge de Juan kaj José Luis Gómez.

## Intrigo
Dum la jaroj de la trista postmilito, Darman, anglo kiu estis batalinta favore al la tendaro de la Dua Hispana Respubliko dum la Hispana Enlanda Milito, veturis al Madrido kun la komisio mortigi enfiltrulon en la organizaĵo de la eksterleĝa Komunisma Partio. Por trovi la murdoton, Darman startigas rilaton kun Rebeca, la plej multekosta kaj bela prostitutino de la urbo, kiu estas amatino de la serĉato. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Terence Stamp, 	Darman
* Patsy Kensit, 	Rebeca
* José Luis Gómez, 	Ugarte
* Geraldine James, 	Rebeca Osorio
* Simón Andreu, 	Andrade
* Aleksander Bardini, 	Bernal
* John McEnery, 	Walter
* Jorge de Juan, 	Luque
* Pedro Díez del Corral, 	Policano
* Carlos Hipólito, 	Klublaboristo
* Francisco Casares, 	Fervojisto
* Queta Claver, 	Vedette 'Boite Tabu'
* Felipe García Vélez, 	Policano
* William Job, 	Howard
* Magdalena Wójcik, 	Polaca Tangodancistino
* Bernice Stegers, 	Edzino de Darman
* Ruth Gabriel, 	Charo
* Vicente Cuesta, 	Pedelo de Hotel Nacional
* Pawel Unrug, 	Pola ŝoforo
* Iñaki Guevara, 	Kelnero
* Antonio Orengo, 	Almozulo
* Mercedes Sampietro, 	Rebeca Osorio

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

* 
Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Nederlandaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1991
Kategorio:Trileraj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Madrido en filmoj
Kategorio:Filmoj pri la Hispana Enlanda Milito
Kategorio:Filmoj pri la frankisma epoko
Hablamos esta noche

***Hablamos esta noche*** (Ni parolu ĉi-nokte) estas hispana drama filmo de 1982,​ reĝisorita de Pilar Miró.​ En la filmo ĉefrolas Víctor Valverde (kiu estis nomumita al premio *Fotogramas de Plata*)​, Daniel Dicenta kaj Amparo Muñoz.​ 

## Intrigo
Víctor estas inĝeniero por ekfunkciigo de la Atomcentralo de Zapater, kiun tuj oni inaŭguros. Al logikaj problemoj el lia laboro kuniĝas tiu de lia familia situacio: iama disigita geedzeco, adoleska filo, nova aktuala amafero ne kontentiga, la apero de nova virino. Nur kelkajn malmultajn tagojn antaŭ la inaŭguro, Luis María, intima amiko de Víctor, same inĝeniero de la Centralo, responsa pri iama laborakcidento alkoholema avertas pri eblo de miso en la ekfunkcionado de la centralo. Tio ne certas, sed por konstati la certecon, oni devos haltigi la procezon de la ekfunkciigo de la centralo kaj suspendi la inaŭguron. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Víctor Valverde - Víctor
* Daniel Dicenta - Luis María
* Amparo Muñoz - Clara
* Mercedes Sampietro - Julia
* Alfredo Mayo - Patro
* Conrado San Martín - Ballester
* Amparo Soler Leal - María Rosa

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

* 
Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1982
Kategorio:Dramaj filmoj
El pájaro de la felicidad

***El pájaro de la felicidad*** (La birdo de la feliĉo) estas hispana drama filmo de 1993,​ reĝisorita de Pilar Miró.​ La scenaro estas de Mario Camus. Ĉefrolas Mercedes Sampietro, Aitana Sánchez-Gijón, José Sacristán kaj Carlos Hipólito.

La filmo ricevis Goya-premion al la plej bona fotografio (José Luis Alcaine) kaj Premion Ondas al la plej bona aktorino (Mercedes Sampietro). Ĝi estis prezentita en la fako *Un certain regard* de la Festivalo de Cannes samjare.​

## Intrigo 
Ĉirkaŭ 50-jaraĝa virino, pentristino kaj artorestaŭristino, suferas intencitan perforton vizitante sian nuran filon. Antaŭ la psikologia misordo kaj la indiferento de ŝia koramiko, ŝi ekmeditas pri sia vivo kaj la situacioj kiuj estis kondukintaj ŝin ĝis tiu punkto: divorco, malproksimiĝo de la filo kiun ŝi ne bone zorgis kaj la malmulta traktado kun siaj gepatroj. Tiukadre ŝi rifuĝiĝas en siaj soleco kaj laboro, translokiĝante sin al luata domo en la sudo de Hispanio, en kiu ŝi serĉas sian pasintecon.

## Geaktoraro kaj roluloj 
* Mercedes Sampietro, Carmen
* Aitana Sánchez-Gijón, Nani
* José Sacristán, Eduardo
* Carlos Hipólito, Enrique Jr.
* Lluís Homar, Fernando
* Daniel Dicenta, Enrique
* Mari Carmen Prendes, Patrino
* Jordi Torras, Patro
* Asunción Balaguer, Riĉulino
* Ana Gracia, Agentino
* Eulàlia Ramón, Elisa
* Antonio Canal, Sergio
* Felipe García Vélez, Atakanto
* Diego Carvajal, Mauro
* Rafael Ramos de Castro, Vicreĝisoro
* Gabriel Garbisu, Carlos
* Pedro Hernando, Hotela kelnero
* Iñaki Guevara, Taksiisto
* César Diéguez, Translokigisto
* Pepa Serrano, Rosa
* Gonzalo Baz, 2a Atakanto
* Juan Alberto del Santo, 3a Atakanto
* Josep Maria Pou, Teatra trupo
* Adriana Ozores, Teatra trupo

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1993
Kategorio:Dramaj filmoj
Werther (filmo)

***Werther*** estas hispana drama filmo de 1986,​ reĝisorita de Pilar Miró.​ La scenaro estis kunverkita de Miró kaj Mario Camus, kaj en la filmo ĉefrolas Eusebio Poncela kaj Mercedes Sampietro. Temas pri libera adaptaĵo al aktuala tempo, de la klasikaĵo *La suferoj de la juna Werther* de Johann Wolfgang von Goethe. Oni filmis en Santandero kaj la filmo ricevis kvar nomumojn kaj kvar premiojn inter kiuj Goya-premio al la plej bona sono.

## Intrigo
En urbo de la marbordo de la nordo de Hispanio, juna profesoro de greka lingvo, nome Werther, loĝas solece en la malnova familio de sia familio trans la golfeto. Li estas romantika kaj melankolia viro kiu akceptas aparte instrui la filon de riĉulo, introvertita kaj malfacila infano. Werther sentas altiron por la patrino de la knabo, nome forta kaj sendependema virino, kaj jam ne povas vivi sen ŝi.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Eusebio Poncela, 	Werther
* Mercedes Sampietro, 	Carlota
* Féodor Atkine, 	Alberto
* Emilio Gutiérrez Caba, 	Federico
* Vicky Peña, 	Beatriz
* Reinhard Kolldehoff, 	Avo ĉasisto 

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

* 
Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1986
Kategorio:Amaferaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Beltenebros (romano)

***Beltenebros*** estas hispana romano de 1989,​ verkita de Antonio Muñoz Molina. 

Darman, brita eks-militisto en la tendaro de la Dua Hispana Respubliko dum la Hispana Enlanda Milito, eksmembro de la spiona servo, kaj nuna membro de la PCE en la ekzilo, vivas retiriĝinta en Brighton. Sed li pluas je la servo de la partio, kaj agadas, foje, kiel sendito kaj murdisto. Tiel dum la milito, li mortigis Walter, akuzita je perfido. Dudek jarojn poste li estas denove sendita al Madrido por mortigi iun Andrade, same akuzita je perfido. Darman suferos kontraŭajn sentojn, kiam li ekkonas la estontan murdoton kaj lian amantinon, la kantistino Rebeca Osorio, kiu estas filino de alia Rebeca kiun li konis en sia antaŭa estado en Hispanio. En ambaŭ okazoj, okazas arestoj de membroj de la PCE, ŝajne pro la agado de enfiltrulo metita de la mistera kaj ĉiopova policestro Ugarte. Finfine, Darman malkovras la senkulpon de Walter kaj Andrade, same kiel la identeco de Ugarte. 

La romano estis adaptita al kino en 1991 fare de Pilar Miró, en samnoma filmo, ĉefrolulita de Jorge de Juan, José Luis Gómez kaj Patsy Kensit. 

* 
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Romanoj adaptitaj al kino
Gary Cooper, que estás en los cielos

***Gary Cooper, que estás en los cielos*** (Gary Cooper, kiu estas en la ĉielo) estas hispana drama filmo de 1980,​ reĝisorita de Pilar Miró.​ En la filmo ĉefrolas Mercedes Sampietro.​ La titolo estas parodio de la unua frazo de la Patro nia, nome *Patro nia, kiu estas en la ĉielo*.

## Intrigo
Andrea Soriano (Mercedes Sampietro) estas virino iom pli ol tridekjarulino, kiu ege sukcesis profesie; ŝi estas prestiĝa televida reĝisorino, sed persone sentas, ke ŝia vivo malsukcesis. Ŝi devas esti tuj operaciita urĝe kaj en tiuj momentoj de angoro, ŝi meditas pri sia vivo kaj sia rilato kun sia medio, kaj ne povas eviti memori la grandan amon de sia vivo: nome Gary Cooper. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Mercedes Sampietro - Andrea Soriano
* Jon Finch - Mario
* Carmen Maura - Begoña
* Victor Valverde - Diego
* Alicia Hermida - María
* Isabel Mestres - Marisa
* José Manuel Cervino - Julio
* Mary Carrillo - la patrino
* Agustín González - la aktoro
* Fernando Delgado - Bernardo
* Amparo Soler Leal - Carmen

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

* 
Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1980
Kategorio:Dramaj filmoj
Doma preĝejo

**Doma preĝejo** aŭ *preĝeja domo* (en la latina: *domus ecclesiae*, tio estas domo de eklezio), estas ejo por kristana diservo starigita en privata domo.
## Historio 
### Originoj
En la frua Eklezio, pro persekutado de kristanoj en la antikva Romo, kultado okazis ĉefe en privataj hejmoj, kiel priskribite en libro tiel nomata Agoj de la Apostoloj, kiu elvokas, ekzemple, la domon de Maria el Jerusalemo. Tiel estis ĝis la leĝigo de kristanismo fare de la imperiestroj Konstanteno la Granda kaj Licinio en aprilo 313 per la Edikto de Milano.

### 20-a kaj 21-a jarcentoj
Dum la 20-a kaj 21-a jarcentoj, novaj malpermesoj de kultado por kristanoj, la komplekseco de akirado de registaraj rajtigoj, kaj la persekuto de kristanoj plejparte en certaj landoj de la mondo, kiuj aplikas ŝarion aŭ komunismon, signifis ke Domaj preĝejoj daŭre estis la nura elekto al multaj kristanoj, por vivi sian kredon en komunumo. Ekzemple, ekzistas evangeliaj movadoj por domaj preĝejoj en Ĉinio. Kunvenoj do okazas en privataj hejmoj, sekrete kaj “kontraŭleĝe”.

Kategorio:Antikva kristanismo
Persekutado de kristanoj en la antikva Romo

[thumb|right|250px|*La Lasta Preĝo de Kristanaj Martiroj*, fare de [Jean-Léon Gérôme (1883).]]
La **persekutado de kristanoj sub la Romia Imperio** konsistis el periodoj de perforto kaj sensaciaj ekzekutoj kontraŭ kristanoj aŭ individuoj supozataj por esti tiaj, alternante kun periodoj malpli minacaj.

Tiu ĉi perforto daŭris ĝis la leĝigo de kristanismo fare de la imperiestroj Konstanteno la Granda kaj Licinio en aprilo 313 per la Edikto de Milano.

Tiuj ĉi persekutoj estis ofte dramigitaj, troigitaj kaj ornamitaj en Mezepoko por doni al ili kaj al la sanktaj martiroj fondan karakteron.

## Vidu ankaŭ 
* *Fabiola*

Kategorio:Kristanismo en la Romia imperio
Kategorio:Historio de kristanismo
El crimen de Cuenca

**El crimen de Cuenca** (La murdo de Kvenko) povas referenci al jeno:

* La murdo de Kvenko, jura eraro kaj miskomprenoj, okazintaj komence de la 20-a jarcento en la provinco Kvenko, Hispanio.
* *El crimen de Cuenca*, filmo de Pilar Miró pri tiu jura eraro.
* *Crimen de Cuenca*, romano pri la supozita murdo de Kvenko verkita de Lola Salvador Maldonado, Argos Vergara, 1979.
* *El crimen de Cuenca*, romano de Alicio Garcitoral ne rilata al la okazintaĵoj de la supozita murdo.
Behzad Qasemi

**Behzad Qasemi** (, ankaŭ latinliterigebla per nur esperantaj literoj Behzad Ghasemi, kaŝnomo  en Florido, ligita al Israelo.

## Retpirataj trajtoj 
En sia retpirata agado Behzad Ghasemi ne limigas sin al unusola operaciumo, komputila platformo aŭ servilo. Lia diferenco de multaj aliaj retpiratoj estas sukcesaj retpirataj agoj en diversaj operaciumoj kaj programaj platformoj: operaciumoj Windows Server 2008, Alma Linux, Ubuntu, Debian, Fedora; interretaj serviloj NginX, Apache, LightSpeed; retejoj WordPress, Drupal, Joomla! (ĉiuj uzas lingvon ASP.NET).

## Aprobo 
Behzad Ghasemi gajnis la Oran Ŝildon de la Irana Pintkunveno pri Komputila Sekureco de 2023.

Sendependa irana ekonomia amaskomunikilo "*Asia News*" opinias lin "unu el plej potencaj iranaj retpiratoj". La samon opinias la ĵurnalisto pri komputila sekureco Oliver William.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Kibernetiko
Kategorio:Irananoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1993
Kategorio:Naskiĝintoj la 26-an de septembro
Rekta elsendo

**Rekta** aŭ **tuja elsendo** ( *live broadcast*) ĝenerale rilatas al pluraj specoj de amaskomunikiloj disvastigitaj en la aero sen signifa prokrasto. Ĉi tiuj specoj de transdonoj en reala tempo ebligas prezenton aŭ raporton pri distanca evento ĝis preskaŭ samtempe, kiam ili okazas. 

## Historio 
Frutempaj televidaj elsendoj estis preskaŭ tute rekte dissendita, ĉefe pro la malbona kvalito de la registraj kaj dissendaj rimedoj. Ekde la 1960-aj jaroj kaj la fabrikado de la unua profesia vidbenda magnetoskopo fare de Ampex, rekta dissendo fariĝis afero de elekto, kaj foje de modo.

La emo en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj estis pli ofte al registrado, sed pluraj programoj, ĉefe parolspektakloj, revenis al rekta dissendo en la lastaj jaroj. Tiuj programoj estas markitaj kiel "rekte" por diferenciĝi de aliaj antaŭregistritaj programoj.

Tio ankaŭ klarigeblas per la apero de novaj ciferecaj ekipaĵoj tiutempe, kiuj ebligis rapide redakti programojn kun altkvalitaj grafikaj efikoj, sen malrapidigi la ritmon de la programo. Rekta dissendo nun havas preskaŭ egalan vidan kvaliton kompare kun tiu, kiu estas atingita per redaktado kaj sekva prokrastita dissendo.

## Avantaĝoj kaj malavantaĝoj 
Kiam programo estas elsendo tuja, spektantoj aŭ aŭskultantoj tuj ekscias pri aktuala evento. Por spektaklo produktita en studio, tio signifas, ke homoj povas reagi rekte al aktualaĵoj kaj eĉ interagi kun la gastigantoj de la spektaklo. Krome, negrave kio okazas aŭ kio estas dirita, ne eblas fari redaktojn en kiuj partoj povas esti preterlasitaj, aŭ neklaraj aŭ nigrigitaj partoj de la bildo povas esti korektitaj anstataŭigante ilin per alia bildo. 

Nek partoj de la sono povas esti anstataŭigitaj per silento, "bipo" aŭ iu alia sonefekto, ekzemple kiam io privata estas malkaŝita en la aero antaŭ miloj aŭ milionoj da homoj, kiam eraro estas farita aŭ simple io netaŭga. dirita aŭ ne taŭga por la publiko al kiu la programo estas direktita. Estas tre malfacile por tiuj, kiuj faras la programon, provi korekti aŭ almenaŭ kaŝi la erarojn. Por la spektanto aŭ aŭskultanto tio ankaŭ povas esti pozitiva afero, ĉar la streĉiĝo kaj emocio estas pli grandaj, kaj sonoj kaj bildoj inkluzive de parolitaj vortoj kiuj alie estus preterlasitaj pro neantaŭvideblaj eraroj povas esti amuzaj aŭ interesaj.  

Kategorio:Telekomunikado
Trolebusa transporto en Orenburgo

**Trolebusa transporto en Orenburgo** () estas trolebusa reto de la urbo Orenburgo. Ĝi funkcias ekde la . En 1977, ekzistis 9 itineroj en la urbo, ekde 1993 - 11.

centra|450ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Orenburgo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* ООО «Орентрансгрупп» ()
* Оренбургский троллейбус ()

Kategorio:Orenburgo
Orenburgo
Trolebusa transporto en Tambovo

**Trolebusa transporto en Tambovo** () estas trolebusa transportsistemo en la urbo Tambovo. Funkciado malfermiĝis la . La unua etapo konsistis el tri itineroj.

centra|450ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Tambovo
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Neoficiala retejo (plurlingva)

Kategorio:Tambovo
Tambovo
Emma Sarpaniemi

**Emma Sarpaniemi** (Helsinko, 1993) estas fotisto konata pro siaj memportretoj. Ŝi esploras, kio signifas esti virino, kaj defias tradiciajn ideojn pri femineco, montrante per siaj bildoj la gravecon de mem-reprezentado en feminisma arto. Ŝi finis studon pri Fotarto en 2019 ĉe la Reala Akademio de Belartoj en Hago. Ŝiaj verkoj estis montrataj en multaj galerioj kaj muzeoj en Finnlando kaj aliloke, inkluzive de Les Rencontres d'Arles, la Finnlanda Fotomuzeo kaj la Artejo Wäinö Aaltonen.

Sarpaniemi laboras kun amikoj, kiuj helpas en la kreado kaj konstruado de la bildoj. Ŝi reflektas sian generacion en nordia fotarto farita de virinoj, kaj ŝiaj verkoj ofte temas pri intersekciula feminismo. Ŝia unua granda ekspozicio, *Honey Crunch*, kombinas du seriojn de fotoj: *When the Sun Goes Down We See Lemons* (memportretoj kun amikoj) kaj *Two Ways to Carry a Cauliflower* (portretoj, kiuj miksas identon, realon kaj fikcion).

La verkoj de Sarpaniemi estas en kolektoj de muzeoj kiel la Finnlanda Fotomuzeo, la Artejo HAM en Helsinko, la Artejo de Turku kaj la Miettinen-Kolekto. Ŝi montris siajn verkojn en multaj kulturaj evento kaj spacoj, kiel la festivalo Les Rencontres d'Arles, la European Month of Photography en Luksemburgo, kaj la Hippolyte-Galerio. Ankaŭ, ŝiaj verkoj estas en publikaj kolektoj kiel la Kolekto de Deponejo de Ŝtata Arto de Finnlando, la Folkwang-Museo, kaj en privataj kolektoj en Finnlando, Nederlando kaj Svislando.

## Referencoj 
Kategorio:Artistoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Finnaj fotistoj
Apolodoro de Falero

**Apolodoro de Falero** estis greka antikva filozofo, amiko kaj disĉiplo de Sokrato. Li estis menciita en la "Apologio de Sokrato" de Platono,
"Memoreblaĵoj", verko de Ksenofono dediĉita al Sokrato, en la
"Apologio de Sokrato" de Ksenofono, "Pri la naturo de la dioj" de Cicerono, "Katono la Juna" de Plutarko

eta|maldekstre|300px|La Simpozio de Platono,pentraĵo de Pietro Testa (1611-1650).

La plej granda parto de tio kio estas konata pri la vivo de Apolodoro venas el Platono, kaj precipe el la "Simpozio" aŭ "La Bandeko". Ĉi tie, Apolodoro priskribas sin kiel havanta la saman aĝon kiel Glaŭkono, la frato de Platono, metante sian naskiĝdaton ĉirkaŭ 445 a.K.

Loĝanto de la atena haveno de Falero, li ĝuis financan sukceson antaŭ venado por sekvi Sokraton kune kun sia frato Aiantodorus en la jaroj antaŭaj al la morto de la filozofo. Kiel prezentita en Fedono de Platono, li ĉeestis en la ekzekuto de Sokrato kaj poste restis tre lojala al la instruo de sia majstro. Platono kaj aliaj antikvaj verkintoj prezentas lin kiel emocie volatilan kaj simplaniman individuon kiu tamen grave kontribuis popularigante la opiniojn de Sokrato.

445 a. K.
390 a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 5-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 4-a jarcento a.K.

Kategorio:Grekaj filozofoj
General Computer Corporation

**General Computer Corporation** (GCC), poste konata kiel **GCC Technologies**, estis usona firmao, kiu ĉefe produktis videoludajn programarojn kaj komputilajn flankaparatojn. Ĝi estis fondita en 1981 fare de Doug Macrae, John Tylko, kaj Kevin Curran. La kompanio komencis kiel ellaboranto de videoludoj kaj interalie kreis la arkadludojn *Ms. Pac-Man* (1982) por Midway Games kaj *Food Fight* (1983). Ĝi cetere desegnis aparataron por Atari 7800 kaj multajn ludojn por ĉi tiu videoludilo. Ekde 1984, la kompanio dediĉis sin al la disvolvado de flankaparatoj por hejmaj komputiloj, kiel ekzemple printiloj kaj la durdisko HyperDrive por Macintosh 128K. GCC estis malfondita en 2015.

## Referencoj 
Kategorio:Firmaoj pri komputiko
Kategorio:Videoludaj firmaoj
Atari Video Cube

***Atari Video Cube*** estas puzla videoludo evoluigita de General Computer Corporation por Atari 2600 kaj publikigita de Atari en 1982.

## Ludomaniero
La ludanto estas "Hubie la Kub-Majstro". Li provas solvi miksitan "video-kubon". La metodo de Hubie por solvi la kubon estas levi la kolorajn segmentojn unu post la alia kaj meti ilin en iliajn ĝustajn lokojn. Tamen, levi kvadraton limigas la movojn de Hubie : li ne povas moviĝi al kvadrato kiu kongruas kun la koloro de tiu, kiun li portas.

La luda manlibro instigas ludantojn trovi solvon kun kiel eble plej malmultaj movoj. La tuta nombro da movoj estas afiŝita ĉe la fundo de la ekrano. *Atari Video Cube* havas plurajn ludmodusojn, kiuj ŝanĝas la malfacilecon de la ludo, kiel ekzemple la nombro de kvadratoj kaj koloroj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Atari Video Cube ĉe MobyGames
* Atari Video Cube estas libere ludebla en-navigile ĉe Internet Archive

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Puzlaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj de General Computer Corporation
Kategorio:Videoludoj de Atari
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Atari 2600
Trolebusa transporto en Novokuznecko

**Trolebusa transporto en Novokuznecko** () estas trolebusa trafiksistemo en la urbo Novokuznecko. Ĝi estis malfermita la . La trolebusa reto kovras la maldekstran bordon de la urbo, la distriktojn Zavodskoj kaj Novoilinskij kaj havas totalan longon de itineroj de pli ol sepdek kilometroj.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Novokuznecko
* Tramtransporto en Novokuznecko
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Novokuznecko
Novokuznecko
Andor Zoltán Juhász

**Andor Zoltán Juhász** [juhAs], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Juhász Andor Zoltán,** estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto. Lia nomo pli mallonge estis origine (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Juhász A. Zoltán*.

 naskiĝis  en Kispest, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en kalvinana gimnazio en Budapeŝto en 1947, poste li akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1951. Post la diplomo ĝis 1969 li laboris aŭ en laboratorio aŭ instituto (inter 1956-1970 li estis laboratoriestro). Inter 1969–1974 li estis lektoro en Teknikuniversitato de Budapeŝto kaj inter 1969–1982 li estis laboratoriestro samloke, poste li estis katedrestro de Kemiindustria Universitato (Veszprém) inter 1982–1992, pli poste profesoro ĝis la pensiuliĝo en 1995. Intertempe li doktoriĝis en la Kemiindustria Universitato en 1959, li kandidatiĝis en 1971, li doktoriĝis en 1982 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li traktis la fizikan kemion de mineraloj, la teoriajn kaj praktikajn aferojn de krudmaterialo-esplorado en erco kaj minerala minado en Hungario, ĝenerala koloidkemio, fizika kemio kaj teknologia esplorado. Li edziĝis en 1953, post 2 jaroj filo naskiĝis. Li ricevis premiojn inter 1982-1998.
 
## Elektitaj kontribuoj 
* *A bentonit minőségének és a homok fajlagos felületének hatása a bentonit-formázóhomok keverékek szilárdsági értékeire.* (kunaŭtoro, 1953)
* *Néhány szempont a magkötőanyagok nyomószilárdságának laboratóriumi vizsgálatához. Öntödei homok sarkosságának jellemzése.* (1957)
* *A szegilongi samottkaolin előkészítési – nemesítési – kísérletei.* (disertaĵo, 1958)
* *Über die Innere Morphologie von Sandformen mit Bentonitbindung.* (1965)
* *Szilikátásványok mechanokémiai aktiválása.* (disertaĵo, 1969)
* *Szilikátok mechanikai aktiválása.* (monografio, kunaŭtoro, 1979)
* *Bevezetés a szilikátkémiai technológiába.* (2 volumoj, studenta lernolibro, 1985; denove: 2000)
* *Általános és szilikátkémiai technológia.* (3 volumoj, studenta lernolibro, 1995–1996)
* *Mechanokémia és agglomeráció.* (kunaŭtoro, 2003)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kemiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Magnavox Odyssey 2

La **Magnavox Odyssey 2** (stiligita kiel **Magnavox Odyssey²**), ankaŭ konata kiel **Philips Odyssey 2**, estas dua-generacia hejma ludkonzolo kiu estis lanĉita en 1978. Ĝi estis vendita en Eŭropo kiel la **Philips Videopac G7000**, en Brazilo kaj Peruo kiel la **Philips Odyssey** kaj en Japanio kiel **Odyssey2** (オデッセイ2 *odessei2*). La Odyssey 2 estis unu el la kvin ĉefaj hejmaj videoludiloj antaŭ la videoluda kraŝo de 1983, kune kun Atari 2600, Atari 5200, Intellivision kaj ColecoVision.

En la fruaj 1970-aj jaroj, Magnavox pioniris la hejman videoludindustrion per sukcese enkondukado de la unua hejma konzolo al la merkato, la Magnavox Odyssey. Ĝi rapide estis sekvita de kelkaj postaj modeloj, ĉiu kun kelkaj teknologiaj plibonigaĵoj. En 1978, Magnavox, tiam filio de Philips, decidis lanĉi tute novan posteulon, Odyssey 2.

En 2009, la videoluda retejo IGN nomis la Odyssey 2 la 21-an plej memorindan videoludkonzolon, el sia listo de 25.

## Referencoj 
Kategorio:Ludkonzoloj
Kategorio:Dua-generaciaj ludkonzoloj
Rĵev-Baltijskij (stacidomo)

**Rĵev-Baltijskij** () estas krucvoja stacidomo de la Oktjabrjskaja fervojo (Moskva regiono) en la urbo Rĵevo sur la Moskvo-Riga linio. Ĝi estas parto de la Moskva Centro por Organizo de la Laboro de Fervojaj Stacidomoj DTS-1 de la Oktobra Trafika Direkto. Surbaze de la volumeno de laboro, ĝi estas klasifikita kiel klaso 1. La ĉefa agado de la stacio estas la organizo de seninterrompa transportado de pasaĝeroj kaj transportado de varoj (ĉefe nutraĵoj kaj brulaĵoj) en la balta direkto.

## Bildgalerio 

Rzhev, Tver Oblast, Russia - panoramio (2).jpg|Ekstero
Ржев. Балтийский вокзал (Ржев 2).jpg|Stacio
Зал ожидания вокзала Ржев Балтийский.jpg|Interno

## Vidu ankaŭ 
* Rĵevo

## Eksteraj ligiloj 
* Rĵev-Baltijskij en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Rĵevo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1901
Serpuĥov (stacidomo)

**Serpuĥov** () estas krucvojo de la Kurska linio de la Moskva fervojo en la samnoma urbo en la Moskva provinco. Ĝi estas parto de la Moskva-Kursk-centro por organizado de la laboroj de fervojaj stacidomoj DTS-1 de la Moskva Trafikkontrola Estraro. Laŭ la ĉefa naturo de la laboro ĝi estas kargo-stacio, kaj laŭ la volumeno de laboro ĝi estas klasifikita kiel klaso 1. Ĝi Situas en la nordoriento de la urbo.

## Bildgalerio 

Serpukhov Railway Station July 2020.jpg|Ekstero
Serpukhov Station 2021-10-22 0465.jpg|Stacio
RZD ER2-1174 2006-01 Serpukhov 1138548903.jpg|Neĝa vetero

## Vidu ankaŭ 
* Serpuĥovo

## Eksteraj ligiloj 
* Serpuĥov en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Serpuĥovo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1865
Imagic

**Imagic** estis usona videoluda disvolva kaj eldona firmao, kiu kreis ludojn komence por la Atari 2600. Fondita en 1981 fare de eksaj dungitoj de Atari kaj Mattel, ĝiaj plej vendataj titoloj estis *Atlantis*, *Cosmic Ark*, kaj *Demon Attack*. Imagic ankaŭ publikigis ludojn por Intellivision, ColecoVision, 8-bitaj Atari-komputiloj, TI-99/4A, IBM PC, VIC-20, Commodore 64, TRS-80 Color Computer kaj Magnavox Odyssey 2. Iliaj versioj por Odyssey 2 de *Demon Attack* kaj *Atlantis* estis la nuraj triapartiaj eldonoj por tiu sistemo en Usono. La kompanio neniam resaniĝis post la videoluda kraŝo de 1983 kaj estis likvidita en 1986.

## Referencoj 
Kategorio:Videoludaj firmaoj
Velký Jindřichov

**Velký Jindřichov** () estas solejo en Ĉeĥio, parto de municipo Benešov nad Černou en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 4 km sudoriente de Benešov nad Černou. Vivas ĉi tie daŭre  ().

**Velký Jindřichov** estas ankaŭ nomo de katastraj teritorioj kun areo 6,3&nbsp;km², kiu etendiĝas sur teritorio de Naturparko Novohrada montaro kaj sur teritorio de birda regiono Novohrada montaro. En la katastra teritorio Velký Jindřichov situas ankaŭ  Černé Údolí.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352. 

En la jaroj 1869–1921 la vilaĝo estis konsisto de municipo Staré Hutě, en la jaro 1930 memstara municipo. En la jaroj 1938 ĝis 1945 la vilaĝo estis almembrigita (sekve de fermo de Munkena interkonsento) al Nazia Germanio. En la jaro 1950 kaj ekde la la 1-a de januaro 2003 ĝi fariĝis konsisto de municipo Benešov nad Černou.

## Loĝantaro 
## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
* Velký Jindřichov sur retejo zanikleobce.cz


Kategorio:Benešov nad Černou
Kategorio:Solejoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Novohrada montaro
Tver (stacidomo)

**Tver** () estas granda fervoja stacio en la urbo Tver, situanta je 479-485&nbsp;km de la ĉefa vojo de la Oktjabrjskaja fervojo. Laŭ la volumeno de laboro farita, ĝi estas klasita kiel klaso 1, laŭ la naturo de la laboro farita, ĝi estas kargo-stacio; ĝi estis malfermita en 1850.

## Bildgalerio 

Вокзал Твери.jpg|Stacio
20151218 230840 18th of December 2015 in Tver.jpg|Interno
RZD Tver 2010-09 01 station buildings 04.jpg|Akvoturo

## Vidu ankaŭ 
* Tver

## Eksteraj ligiloj 
* Tver en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Tver
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1850
La murdo de Kvenko

**La murdo de Kvenko** aŭ **kazo Grimaldos** estis kazo de torturoj fare de la Civilgvardio en supozita kazo de murdo kiu fakte neniam okazis kaj kiu, pro la gravo de la jura kaj polica malkompetenteco, pasis al la historio de la hispana juro. En teorio la supozita murdo estus okazinta inter Tresjuncos kaj Osa de la Vega en la provinco Kvenko (Hispanio) en 1910.​

La policaj kaj juraj estis neregulaj jam ekde la komenco, inkludante torturojn, policajn fitraktadon kaj finfine prizonkondamojn por akuzitoj. Sed post kelkaj jaroj oni malkovris, ke la persono supozite murdita plue vivis, pro kio la Justico devis interveni denove por nuligi la kondamnojn kaj determini kompensojn. Tiel la murdo de Kvenko pasis al la historio de la hispana juro kiel modela kazo de jura eraro.

La fama verkisto Ramón J. Sender verkis la romanon *El lugar de un hombre* (1939), en kiu krom la torturojn, li ankaŭ denoncis la implikojn de kacikoj. 

La filmo *El crimen de Cuenca* de Pilar Miró (1979) estis​ bazita sur tiuj realaj okazintaĵoj; ĉar ĝi enhavis scenojn kiuj montris kruelaĵojn fare de la Civilgvardio, kvankam de antaŭ preskaŭ unu jarcento, ĝi estis denoncita de la militista stabanaro, malpermesita de la registaro kaj persone de la tiama Ministro de Kulturo Ricardo de la Cierva (frankista) kio eĉ rezultis en posta militproceso. Tiukadre la filmo restas kiel la nura cenzurita post la oficiala abolo en 1977 de la kincenzuro en Hispanio. Spite al tio ĉio la filmo estis ege sukcesa, kun pli ol 2 500 000 da spektantoj. 

## Bibliografio
* Ángel Luis López Villaverde, *El crimen de Cuenca en treinta artículos: antología periodística del error judicial*. Universidad de Castilla-La Mancha, 2010.

Kategorio:Hispana juro
Kategorio:1910
AtariAge

**AtariAge** estas retejo, kiu ĉefe temas pri klasikaj Atari-videoludoj. La retejo enhavas ludajn novaĵojn, historiajn arkivojn, diskutforumojn, kaj retan vendejon. Ĝi estis fondita en 1998.

Nomita laŭ la magazino *Atari Age* (1982–84), la retejo ankaŭ enhavas ampleksan kaj serĉeblan datumbazon de Atari-videoludoj, inkluzive de manlibroj, pakaĵa arto, taksita rareco, ekrankopioj, recenzoj, kaj aliaj detaloj. Ĝi ankaŭ disponigas arkivon de la magazino *Atari Age*. La retejo estas hejmo por komunumo de hobiaj disvolvistoj por Atari kaj aliaj klasikaj videoludaj sistemoj. Kelkaj el la kreitaj ludoj, origine publikigitaj rete de AtariAge, estis sekve inkluzivitaj en oficialaj videoludaj kompilaĵoj kiel *Activision Anthology*.

AtariAge estis akirita de Atari SA en septembro 2023. La retejo daŭre restas sub la kontrolo de sia kunfondinto Albert Yarusso kaj ties teamo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Atari
Kategorio:Videoludaj retejoj
Olivér Kaposi

'*** [kapoŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kaposi Olivér,*' estis hungara kemiisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Kisújszállás, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en kemia mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1950, poste li akiris kemian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1955. Post la diplomo li estis inĝeniero en fabriko jaron, poste li revenis instrui al la universitato. Li estis asistanto (1956–1962), lektoro (1962–1971), docento (1971–1979), profesoro (1979–1990). Intertempe li kandidatiĝis en 1970, li doktoriĝis en 1979 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia laboro fokusiĝis pri la lumtekmiko. Li edziĝis en 1964, lia edzino naskis 2 gefilojn en 1965, respektive 1967. Li ricevis unufoje premion en 1989.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Automatikus időmérő berendezés kapillár-viszkoziméterekhez.* (kunaŭtoro, 1961)
* *Volfrám termikus ionemissziójának tömegspektrometriás vizsgálata.* (disertaĵo, 1969)
* *A metilbromid elektronütközéses és heterogén pirolitikus bomlásának vizsgálata tömegspektrométerrel.* (kunaŭtoro, 1974; angle: 1975)
* *A brómciklusú izzólámpák kémiája.* (disertaĵo, 1977)
* *Gázfázisú indium-molibdenát képződéshőjének tömegspektrometriás vizsgálata.* (kunaŭtoro, 1985)
* *Tömegspektrometria.* (2 volumoj, kunaŭtoro, studenta lernolibro, 1989-1990)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kemiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Černé Údolí

**Černé Údolí** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Benešov nad Černou en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas sur teritorio de Naturparko Novohrada montaro, proksimume 5 km sudoriente de Benešov nad Černou. Vivas ĉi tie daŭre  ().

Černé Údolí situas en katastraj teritorioj **Benešov nad Černou** kun areo 12,41&nbsp;km² kaj **Velký Jindřichov** kun areo 6,3 km².

## Historio 
La vilaĝo estis fondita en la jaro 1774 dum reguligado de rivereto Černá fare de grafo Johann Buquoy kiel domaro por flosistoj. La oficiala nomo Schwarzthal (Černé údolí) estiĝis en la jaro 1792. La vitrofarejo estis nuligita en la jaro 1903.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Žofín
* Ĵofina praarbaro

## Rilataj artikoloj
* Landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio

## Pluaj fotoj 

File:Uprostřed Černého Údolí s upoutávkou na Lesovnu.jpg|Meze de la vilaĝo
File:Uprostřed vesničky Černé Údolí.jpg|Meze de la vilaĝo 
File:Bývala vojenská rota, záběr z křižovatky na Lesovnu.jpg|Eksa soldata roto

## Referencoj
Kategorio:Benešov nad Černou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Novohrada montaro
Kategorio:Pereintaj vitrofarejoj en Ĉeĥio
Cosmic Ark

***Cosmic Ark*** ( ***Kosma Arkeo***) estas agada videoludo por Atari 2600, disvolvita de Rob Fulop kaj eldonita de Imagic en 1982. La stelfona efekto fakte uzas cimon de la Atari 2600 por aspekti pli bone. Kvankam li nomis ĝin amuza komence, li rimarkis ke la ludo fariĝas pli malfacila en postaj niveloj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Cosmic Ark ĉe MobyGames
* *Cosmic Ark* ĉe Atari Mania

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Agadaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj pri Atlantido
Kategorio:Videoludoj en kosma spaco
Kategorio:Videoludoj de Imagic
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Atari 2600
The Space Gamer

***The Space Gamer*** aŭ **TSG** estis usona magazino dediĉita al la temo de sciencfikciaj kaj fantaziaj tabulludoj kaj surtablaj rolludoj. Ĝi rapide fariĝis grava kaj influa magazino pri sia temo ekde la malfruaj 1970-aj ĝis la mezaj 1980-aj jaroj. La magazino ne plu estas publikigita, sed la rajtoposedantoj konservas interretan ĉeeston uzante ĝian finan titolon ***Space Gamer/Fantasy Gamer***.

*The Space Gamer* komenciĝis kiel malgrand-formata, kvaronjara eldono de la nova kompanio Metagaming Concepts en marto 1975. Howard M. Thompson, la posedanto de Metagaming kaj la unua redaktoro de la magazino, deklaris, ke "*la magazino estis planita por la periodo post nia tria aŭ kvara ludo, sed cirkonstancoj postulas, ke ni faru ĝin nun*" (post ilia unua ludo, *Stellar Conquest*). La unuaj numeroj estis en simpla papera digestformato. Je la 17-a numero, ĝi kreskis al plena formato kaj duonmonata magazino, presita sur glata papero.

## Referencoj 
Kategorio:Sciencfikciaj gazetoj
Bob Whitehead

**Robert A. WHITEHEAD** (n. la 1-an de novembro 1953) estas usona videoluda programisto kaj entreprenisto. Dum li laboris ĉe Atari, Inc., li interalie kreis du el la naŭ lanĉaj titoloj por Atari 2600: *Blackjack* kaj *Star Ship*. Post kiam li forlasis Atari, li kunfondis la triapartan videoludan ellaboranton Activision, poste Accolade. Li forlasis la videoludan industrion meze de la 1980-aj jaroj.

Dum lia Atari-periodo, li kaj liaj kunlaborantoj David Crane, Larry Kaplan, kaj Alan Miller iĝis neformale konataj kiel la "Bando de Kvar", grupo de ellaborantoj kiuj sentis sin nesufiĉe kompensitaj por sia laboro malgraŭ esti kolektive respondecaj pri 60 procentoj de la profitoj de la kompanio el VCS-kartoĉaj vendoj.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj programistoj
Kategorio:Usonaj entreprenistoj
Alasbarricadas.org

**Alasbarricadas.org** estas hispanlingva retejo pri anarkiismo, kie oni povas diskuti ideojn kaj trovi informojn pri maldekstraj sociaj movadoj. Ĝi estis kreita en 2001, kaj ĝia nomo venas de la himno *A la barikadoj*, kiu rilatas al la anarkisindikatisma movado en la Hispana Enlanda Milito.

En 2007, Alasbarricadas.org havis problemon kun la Societo de Aŭtoroj kaj Eldonistoj (SGAE). En 2011, la retadministrantoj devis pagi 6.000 eŭrojn al la kantisto Ramoncín pro ofendaj komentoj en la retejo, kaj ili ankaŭ devis publikigi la juĝan decidon. La juĝisto diris, ke la respondeculoj de la retejo ne agis kun sufiĉa zorgo, sed la administrantoj diris, ke la komentoj estu respondecoj de la uzantoj, kaj ke ĝi estis rapide forigitaj, kiam ili estis rimarkitaj.

## Referencoj 

Kategorio:Anarkiistaj organizaĵoj
Kategorio:Retforumoj
Kuncevo-2 (stacidomo)

**Kuncevo-2** () estas krucvoja stacidomo de la Belorusia linio de la Moskva fervojo sur la sakvoja branĉo Kuncevo-1 - Usovo en Moskvo kaj la Moskva regiono. Ĝi estas parto de la Moskva-Smolensk-centro por organizado de la laboro de fervojaj stacidomoj DTS-3 de la Moskva Trafikkontrola Estraro. Laŭ la naturo de la ĉefa laboro ĝi estas kargo-stacio, kaj laŭ la volumeno de laboro farita ĝi estas klasifikita kiel 1-a klaso.

Sakvoja branĉo al Usovo estis konstruita en 1926, sed la stacio aperis poste, en 1964.

## Bildgalerio 

Kuntsevo-2 railway station (common view to platform).JPG|Kajo
Mozhaysky District, Moscow, Russia - panoramio (107).jpg|Nomo
Kuntsevo-2 railway station (view to north-east).JPG|Trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Moskvo

## Eksteraj ligiloj 
* Kuncevo-2 en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Fervojaj stacioj kaj haltejoj de Moskvo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1964
Ruzajevka (stacidomo)

**Ruzajevka** () estas fervoja stacio en la regiono Penza de la Kujbiŝeva fervojo, granda fervojkruciĝo ĉe la intersekciĝo de la historia direkto de la Transsiberia fervojo kaj Niĵnij Novgorod-Ĥarkov. Ĝi Situas en la urbo Ruzajevka, Respubliko Mordvio. Pli ol 30 longdistancaj kaj antaŭurbaj pasaĝertrajnoj foriras de la stacidomo ĉiutage.

## Bildgalerio 

Ruzaevka station.jpg|Stacio
MordoviaTrain.jpg|Trajno
Russian locomotive class L 21.jpg|Vaporlokomotivo

## Vidu ankaŭ 
* Ruzajevka

## Eksteraj ligiloj 
* Ruzajevka en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Ruzajevka
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1893
Podmoskovnaja (stacidomo)

**Podmoskovnaja** () estas krucvojo de la Riga linio de la Moskva fervojo en Moskvo. Ĝi estas parto de la Moskva-Smolensk-centro por organizado de la laboro de fervojaj stacidomoj DTS-3 de la Moskva Trafikkontrola Estraro. Laŭ la ĉefa naturo de la laboro, ĝi estas loka distrikto-stacio, laŭ la volumeno de laboro, ĝi estas klasifikita kiel 1-a klaso.

## Bildgalerio 

Depot and Vokzal Podmoskovnaya Railway Station Moscow 2023-06-10 4396.jpg|Stacio
Podmoskovnaya train depot 1.JPG|Vaporlokomotivo
Airport District, Moscow, Russia - panoramio (9).jpg|Flughavena distrikto

## Vidu ankaŭ 
* Moskvo

## Eksteraj ligiloj 
* Podmoskovnaja en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Fervojaj stacioj kaj haltejoj de Moskvo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1901
Epicedio

**Epicedio** (greke: *ἐπικήδειον*, latine: *epicedium*), estis funebra kanto en klasika Grekio kantota dum la kadavroprezentado kaj entombigo. Kontraŭe, trenodio flegatas dum la tuta funebra ceremonio.
Multaj poeziaĵoj de la helena kaj latina literaturo ekzemplas por ĝi, ekz. de Arato el Soli (Mersin), de  Horaco (*carmen* 1, 24) aŭ Propercio (4, 11). Aparte interesas similaĵoj por mortintaj bestoj, kion parodie ŝanĝis Katulo (c. 3).

En la 17-a jarcento epicedioj floris denove, presite, en protestantisma Germanujo. Alkroĉe al paroladdokumentanta libro amikoj de la forpasinto aŭ pagitaj poetoj verkis epicediojn. En barokaj bibliotekoj (ekz. je Wolfenbüttel) troviĝas dek miloj da funebraj predikoj kun aneksitaj germanlingvaj aŭ latinlingvaj epicedioj (en dekobla nombro). Kvazaŭ ĉiuj poetoj de la 17-a jarcento skribis tiaĵojn. 

## Literaturo 
* Gerhard Herrlinger: *Totenklage um Tiere in der antiken Dichtung. Mit einem Anhang byzantinischer, mittellateinischer und neuhochdeutscher Tierepikedien* (=Tübinger Beiträge zur Altertumswissenschaft, 8). Stuttgart: Kohlhammer 1930.
* Hans-Henrik Krummacher: "Das barocke Epicedium. Rhetorische Tradition und deutsche Gelegenheitsdichtung im 17. Jahrhundert" Ĉe: *Jahrbuch der deutschen Schiller-Gesellschaft*. 18 (1974), p. 89–147. 

Kategorio:Greka literaturo
Kategorio:Baroka literaturo
Kategorio:Liriko
Arato el Soli

**Aratos el Soli**  (greke: *Άρατος ο Σολεύς*, latine: *Aratus Solensis*) estis poeto de klasika Grekio el Soli apud Mersin, vivante inter 315 kaj 245 a.K. 

Plejteme vivis kaj laboris li ĉe la kortego de Antigono la 2-a Gonatas el Makedonio. Laŭ ties komisio verkis li sian majstroeverkoj astronomian »Phaenomena«. Tio li faris sen propraj fakkonoj kopiante dokumentadojn de Eŭdokso.

Kvankam ĝi malhavas originalecon kaj poetan elanon oni ĉiam ŝatis ĉi facilstilan verkon kun korekte metitaj versoj. Cicerono, Germaniko kaj Avieno tradukis ĝin. De ĉiuj komentoj plej gravis tio de Hiparĥo.
## Fonto
"Aratos" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*,volumo 1. Leipzig 1905, . 670
## Eksteraj ligiloj
*Vikifontaro
*angla traduko