open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bombardado de Kassa

**Bombardado de Kassa** okazis en la 26-an de junio 1941. Tiu evento apartenas al nebulaj kaj sekretaj historiaj okazintaĵoj. Tiu atako iĝis la preteksto por la Kabineto Bárdossy en Hungario por konstati militan staton (tio ne estas la sama kun deklari militon) al Sovetunio la venontan tagon. Rezulte Hungario iĝis partoprenanto de la 2-a mondmilito en flanko de Germana Regno.

## La atako 
Ĝis la atako Hungario estis insulo de la paco inter batalantaj landoj. Neatendite neidentigitaj aviadiloj faris aviadilan atakon en Kassa (tiam parto de Hungario, hodiaŭ Košice estas en Slovakio). Resume falis 29 bomboj al la urbo, krome unusola bombo al la najbara vilaĝo. Trafis bombo la poŝtejon, kazernon kaj kelkajn loĝdomojn. Estis 32 mortintoj, 60 signife vunditoj, 220 nesignife vunditoj. 2 bomboj ne eksplodiĝis, László Bárdossy mem prezentis ilin en la hungara parlamento. (Tamen estas fakto, ke tiutempe la bomboj estis venditaj, ankaŭ kelkaj aliaj landoj uzis sovetuniajn bombojn.) Kelkaj opiniis, ke la bomboj estis faritaj en Sovetunio. En la sama tago flugmaŝino atakis hungaran trajnon en Karpatoj, tiam oni vidis sovetunian aviadilon.

Post la atako hungaraj militaviadiloj persekutis la atakintojn, sed ili flugis al la nebuloj kaj malaperis.

La vera identeco de la ataka nacio neniam estis pruvita.

## Teorioj 
Estas fakto, ke laŭ la distancoj Kassa estis atingebla el:
* Hungario
* Germana Regno
* Slovakio
* Rumanio
* Sovetunio

### Hungara membombardo 
La hungaraj aviadiloj parte ne estis konvenaj por bombardi, sed la konvenaj aviadiloj estis vaste konataj inter hungaraj soldatoj - kiel nekonataj aviadiloj - tio estus sensenca.

### Germana bombardo 
Tiu teorio estis ŝatata dum la socialismo, tamen dum la erao neniuj pruvoj aperis. La germanaj aviadiloj estis same bone konataj, eĉ iliaj siluetoj estis konataj. Germanio tiam ne kalkulis Hungarion, nur Rumanion kaj Suomion.

### Rumana aŭ slovaka bombardo 
Dum la socialismo nek tie aperis pruvoj pri ebla atako.

### Sovetunia bombardo 
Tio povis okazi erare aŭ intence. Intenca atako supozeble ne okazis. Jam pli frue Sovetunio komencis politikadi amike, ili redonis historiajn flagojn, ktp. Laŭ historiistoj Sovetunio ne havis intereson pri kreo de pli nova malamiko.

Erara atako estas pli facile imagebla. Oni supozas, ke estis plano ataki proksiman slovakan urbon Prešov, kie funkciis radiostacio. Dum la atako jam daŭris la milito inter Sovetunio kaj Slovakio. Do, la imageblaj sovetuniaj aviadiloj ne havis kialon forigi la naciajn simbolojn.

## Fontoj 
* http://www.rubicon.hu/magyar/oldalak/1941_junius_26_ismeretlen_repulogepek_bombazzak_kassat 
* http://mult-kor.hu/cikk.php?id=14181&page=2&pIdx=1&print=1  kun fotoj
* http://www.bibl.u-szeged.hu/bibl/mil/ww2/doksi/partridge/index.html 

Kategorio:Hungario en la Dua Mondmilito
Kategorio:Eventoj en 1941
Kategorio:Košice
Sola Aoi

**Sola AOI** aŭ **Sora AOI** (japane 蒼井そら, *Aoi Sora*; vera nomo ne konata; naskiĝis la 11-an de novembro, 1983 en Tokio, Japanio) estas japana nuda manekeno, aktorino de filmoj kaj televidoj. Ŝi estis aktorino de pornografiaj filmoj. Ŝi estas tre populara en Ĉinio nomata *Cāngjǐng Kōng* (ĉine 蒼井空).

eta|maldekstra|Sola AOI

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo     

Kategorio:Japanaj pornoaktoroj
Kategorio:Japanaj kantistoj
Kategorio:Japanaj fotomodeloj
Andrej Kumov

**Andrej Kumov** (; naskiĝis la ) estas rusia militisto, oficiro de la Administracio «A» («Alfa») de la Centro de Speciala Destino de la Federacia Sekurecservo de Rusio, regimentestro, honorigita pro liberigo de la ostaĝoj dum la terorisma atako en Beslano kiel Heroo de Rusio.

## La batalo en Beslano 
La  en Beslano (Nord-Osetio) teroristoj kaptis mezlernejon, ostaĝiginte ene de ĝi pli ol  homoj.

La  en lerneja sporthalo, kie troviĝis plejparto de ili, okazis eksplodo. Postvivintaj ostaĝoj ekfuĝis, sed la teroristoj pafis post forkurantaj infanoj per mitraletoj kaj bombokanonoj. Oni ordonis al la specialaj taĉmentoj komenci la sturmon.

Andrej Kumov partoprenis la operacon kaj estis grave vundita.

La  per la ukazo de la prezidanto de Rusio li estis honorigita kiel Heroo de Rusio.

La Rusa Ortodoksa Eklezio honorigis lin je ordeno de Dmitrij Donskoj de la 3-a rango.

## Referencoj 
Kategorio:Terorisma atako en Beslano
Kategorio:Herooj de Rusia Federacio
Kategorio:Rusiaj oficiroj
Krisztina Stahl

**Krisztina STAHL** [ŝtal], *Cristina*, rumania hungara rapiristino. Li naskiĝis en Satmaro la 9-an de aprilo 1978. Ŝi estas la filino de rapiristino Katalin Stahl Jencsik kaj de prisporta ĵurnalisto István Stahl.

## Kariero 
Krisztina Stahl akiris la bazkonojn pri la skermado de sia patrino kaj de trejnisto Sándor Csipler, kaj poste ŝi daŭrigis sian karieron en la teamo Steua de Bukareŝto. Ŝi estis kvinfoje landa ĉampiono en teamo. Ŝi estis bronzmedalisto en mondĉampionecoj (2002, Lisbono kaj 2003, Havano), arĝenmedalisto (2004, Novjorko kaj 2005, Lepsiko, arĝentmadalisto en 2004 en Eŭropa-ĉampioneco de Kopenhago, pli poste ŝi gajnis ankaŭ unu arĝentmadalon kaj unu bronzmedalon. Ŝi partoprenis ankaŭ la olimpikajn ludojn de Pekino, sed ĉifoje ŝi ne gajnis madalon. En 2009 ŝi revenis en sian naskiĝurbon kaj kune kun pluraj aliaj trejnistoj ŝi fondis la Unuiĝon Fencing de Satmaro.

## Fonto 
* Biografio

Kategorio:Rumanujaj hungaraj skermistoj
Kategorio:Hungaraj skermistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Paul Troger

eta|Marmora salono de la Abatejo Melk
**Paŭl TROGER** (naskiĝinta la 30-a de decembro 1698 en Zell proksime de Welsberg, mortinta la 20-a de julio 1762 en Vieno) estis aŭstra pentristo.

## Vivo 
La filo de tajloristo kaj sakristiisto jam kiel knabo desegnis sen trejnado kaj tiom lerte, ke gastintaj fremduloj - verŝajne el la grafa familio Firmian - ekmiris kaj venigis lin kun lia frato al si por pluklerigo. La granda mecenato grafo Lactanz von Firmian peris ke Troger iĝu unue disĉiplo de Giuseppe Alberti (1664-1730) en la Fiemme-Valo kaj poste venu al Bolonjo, Venecio kaj finfine (en 1728) al Vieno. Tie Troger jam aperis kiel ŝatata kaj perfekta artisto. Li nomumitis Ĉambra pentristo kaj estis, post la morto de Jacob van Schuppen rektoro de la Viena Akademio (1754-57).

## Verkaro kaj graveco 
Kvankam la domicilo de Troger estis en Vieno li multe vojaĝis por kontentigi ĉiujn mendintojn ĉie ajn (precipe Aŭstrio, Hungario, Moravio). Li faris oleopentradon kaj altarbildojn en itala *Al fresco*-tekniko. Li ankaŭ kreis portretojn kaj gravuris sakralaĵojn kaj nesakralaĵojn, homojn, pejzaĝojn.

Liaj majstroverkoj estas en Trento, Brixen (freksoj en la katedralo), Innsbruck, Maria Taferl kaj Furth bei Göttweig. La unua granda sukceso estis la bildoj en la kupolo de la Kajetana kirko en Salcburgo. En Vieno estas pentraĵoj de li en la kirkoj Sankta Ulriko, Sankta Laŭrenco kaj Maria Helpantino. Ĉiuj bonegas teknike kaj kolorige kaj memorigas onin al la arto de Caracci kaj Guercino.

Troger havis multajn disĉiplojn, el kiuj plej gravis Martin Knoller. En la imperiestra galerio de Vieno troviĝas lia verko *Christus auf dem Ölberg*, en la Viena Akademio lia *Heilige Magdalena* kaj en la Tirola Landa Muzeo lia *Einbalsamierung des Leichnams Christi*.

## Literatur 
* Aschenbrenner, W./Schweighofer, G.; Paul Troger. Leben und Werk, Salzburg (1965), Verlag St. Peter
* Zum 250. Todestag des Barockmalers Paul Troger, Sonderausgabe der Zeitschrift "Der Schlern", Juli/August 2012* Johann Kronbichler: *Paul Troger (1698-1762).* Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2012. ISBN 978-3-422-07127-8
* Stift Altenburg: *Paul Troger & Altenburg.* Stift Altenburg, Altenburg (2012 aŭ poste)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Verkoj de Troger surrete
* Biografio ĉe *ADB*
* Troger ĉe *zeno.org*

Kategorio:Aŭstraj pentristoj
Kategorio:Tirolanoj
Preĝejo Sankta Triunuo (Salzburg)

La **Preĝejo Sankta Triunuo** (germane: *Dreifaltigkeitskirche*) estas la plej grava sakrala konstruaĵo de la maldekstra malnova urbocentro de Salcburgo (Dreifaltigkeitsgasse nr 14) kaj samtempe la unua kreitaĵo arkitektura de la granda barokĉefarkitekto Johann Bernhard Fischer von Erlach. La kirko fakte estas meza parto de la komplekso de la Porpastra seminario de Salcburgo.
eta|Sankta Triunuo de Salcburgo eta|Interno

## Priskribo 
La domina kupolo, la volviĝanta fasado, la du turoj kaj la palacformaj flankaj aloj ege plibeligas la Makart-placon.

Ŝuldas sian kreon la preĝejo al la princĉefepiskopo Johann Ernst von Thun kiu volis fari surloke porpastran seminarion. La fortimpresa konstruaĵo faritis en 1694-1702. Modelo por la preĝejo, kiu havas rektan aliron al la seminario, estis verkoj de romiaj arkitekoj.

Rimarkindas la nova, baroka trajto de Fischer von Erlach konstatebla poste ankaŭ ĉe aliaj salcburgaj preĝejoj de li. Famiĝis la preĝejo precipe pro la giganta kupola fresko de Johann Michael Rottmayr kiu reprezentas la koronigon de la Virgulino kaj la Sanktan Triunuon. Tiu ĉi preĝejo ankaŭ belas pro la netroŝarĝita interno kompare al aliaj barokaj preĝejoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Mallongaj informoj pri la preĝejo
* Hejmpaĝo de la semnario porpastra 

Kategorio:Konstruaĵoj en Salcburgo
Salcburgo
salcburgo
16118 Therberens

'*16118 *Therberens'''* estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la  dum la kampanjo « LINEAR » (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Theresa Joan Berens*, finalistinon en 2002 de *Intel Science Talent Search*, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Ŝi estis lernantino ĉe la *Humanities and Sciences Institute'' de Fenikso (Arizono, Usono).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
La Laigne

**La Laigne** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 437 loĝantojn en la jaro 2012.

## Geografio 
La Laigne estas vilaĝo en la nordoriento de Charente-Maritime,  sudokcidente de Niort.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Preĝejo Sankta Erhard

La **Preĝejo Sankta Erhard** (germane: *Erhardkirche*) estas unu el multaj romkatolikaj preĝejoj en Salcburgo, Nonntaler Hauptstraße nr 12.
eta|La paroĥa preĝejo Sankta Erhard

## Historio 
Nombriĝas Nonntal al la plej malnovaj setlejoj en Salcburgo. Ne malproksime de la Erhard-preĝejo malkovritis tre malnova romia domo. Starigite kiel hospitala preĝejo ĝi apartenis al la havaĵoj de la Monaĥinejo Nonnberg. Sankta Erhard estis samtempulo de Ruperto de Salcburgo, monako el Irlando/Skotlando kiu helpadis la malriĉulojn kaj malsanulojn.

Kie iam jam estis eta kapelo finfaritis en 1689 la Erhard-preĝejo laŭ la planoj de la juna ĉefarkitekto Giovanni Gaspare Zuccalli. Eĉ tombejo aranĝitis en 1727 kontraŭe al la preĝejo, kiu jam meze de la 19-a jarcento ekmalfunkciis. En 1853 la preĝejo iĝis paroĥa preĝejo, kia statuso restis ĝis hodiaŭ. Pro sia unueco stila (itala baroko) ĝi estas rimarkinda sakrala konstruaĵo de Salcburgo.

## Arkitekturo kaj interno 
Esprimis la itala barokstilo pompon kaj vivoĝojon kun abundo da koloroj kaj formoj. Apartaĵo estas la kupolekronita dutura fasado, la duala ŝtuparo kaj la vandfontano kun leona kapo kiel gargojlo. Laŭdire originas la akvo de saniga fonto kun puriga kaj vivdonanta efikoj.

La interno de la preĝejo karakterizatas per riĉa dekoracio kaj koloroza stukaĵo de la fratoj Francesco kaj Carl-Antonio Brenno. La ĉefaltarbildo montras la bapton de Odilio far Sankta Erhard kaj pentritis en 1692 de Johann Michael Rottmayr. La malavara per stukmarmoro ĉirkaŭita ĉefaltaro estas de la skulptisto Andreas Götzinger.

La figuroj ĉe la altreliefo estas la tri salcburgaj praepiskopoj Ruperto, Vitalis kaj Virgilio, krome Sankta Marteno de Tours. Al ili estas altribuita po unu esenca virto: saĝeco, forteco, modesteco, justeco.

## Eksteraj ligiloj 
* Pri la preĝejo ĉe SalzburgWiki
* Mallongaj informoj pri la preĝejo  
* Mallongaj informoj pri la kirko

Kategorio:Konstruaĵoj en Salcburgo
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Aŭstrio
Salcburgo
Tamás Borbély

**Tamás BORBÉLY** [borbEj] rumania hungara ĵurnalisto. Li naskiĝis en Târgu Mureș en 1982. 
## Kariero
Tamás Kassay akiris diplomon pri ĵurnalismo en UBB de Kluĵo en 2004. Li publikigas regule en gazeto Szabadság
de Kluĵo
## Libroj
**Van-e élet az autonómia után?*, (Ĉu estas vivo post la aŭtonomio?) Intervjuoj kun Juhász Jácint, Sándor Szilágyi N., Miklós Bakk, Levente Salat, Stefano Bottoni, Nándor Bárdi, Gabriel Andreescu, Smaranda Enache, István Csutak, László Bocsárdi, Zoltán Biró A., Koinónia Könyvkiadó, 2014. 
## Fonto
*Biografiaj indikoj
*Libroprezentado 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Giovanni Gaspare Zuccalli

**Giovanni Gaspare ZUCCALLI** (naskiĝinta en 1629 en Roveredo GR, mortinta la 15-an de aprilo 1678 en Munkeno) estis svisa arkitekto.
eta|Monakeja kirko en Gars am Inn, de Zuccalli

## Vivo 
Estante 19-jara li elmigris en Bavarion, kie li laboris kune kun la samlandanoj Antonio Riva kaj Lorenzo Sciascia kiel ankaŭ kun sia kuzo Cristoforo Zuccalli. Kun la laste menciita li faris en Gars am Inn la monakejan komplekson (abatejo, kirko, alkonstruaĵoj, Felikso-kapelo). En 1666 li faris la Kirkon Sankta Stefano en Hilgertshausen.

Poste Zuccalli responsis por diversaj sakralaj kaj nesakralaj konstruaĵoj komisiite de nobeloj. En 1668 li nomumitis Kortega ĉefarkitekto en Munkeno. Post la konstruo de la kapelanejo en Wang (1669) li verkis kun la bofrato Enrico en Altötting kaj rekomencis en 1671 la rekonstruon de la monakejo Andechs.

Inter 1675-77 li faris kun riva kaj Sciascia la Kirkon Sankta Oswald en Traunstein. En Salcburgo videblas liaj Kirko Sankta Erhard kaj la Kajetana kirko.

## Literaturo 
– A.M. Zendralli: *I magistri grigioni*, 1958, 158-159
– M. Pfister: *Baumeister aus Graubünden, Wegbereiter des Barock*, 1993, 296

## Eksteraj ligiloj 
Pri Zuccalli en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Svisaj arkitektoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1629
Kategorio:Mortintoj en 1678
Georg Lunge

**Georg Lunge** (1839-1923) estis germana kemiisto, lernanto de Robert Bunsen en la Universitato de Hajdelbergo kaj diplomiĝis pri kemio en la Universitato de Vroclavo, en 1859, havante kiel ekzamenton Ferdinand Julius Cohn (1828-1898). Li sin dediĉis al la pliperfektigo pri la produtadometodoj de la Natria karbonato, kloro, sulfata acido kaj nitrata acido. Li ankaŭ enkondukis la uzon de la metiloranĝo en la acidometraj titradoj. Krom ĉio li la unua uzis la nitrometron por la rapida analizo de la nitratoj.

## Elektita verkaro 
* *Die Industrie des Steinkohlenteers und des Ammoniaks*. Braunschweig : Vieweg, 1912
* *Taschenbuch für die anorganisch-chemische Grossindustrie*. Berlino : J. Springer, 1914
* *Technical Gas-Analysis*. Leipzig : Goschen'sche, 1914
* *Lunge and Keanes technical methods of chemical analysis*. London ; Edinburgo, 1916
* *Handbuch der Schwefelsäurefabrikation und ihrer Nebenzweige*. Braunschweig : Friedr, Vieweg & Sohn, 1916
* *Chemische-technische Untersuchungs-methoden*. Berlin : eldonita de Julius Springer, 1921-1924
* *Handbuch der Schwefelsaurefabrikation und ihrer Nebenzweige*. Brunsvigo : Friedr, Vieweg & Sohn

## Vidu ankaŭ 

Carbonate.svg|Natria karbonato
Br-TableImage.svg|Carl Jacob Löwig(1803-1890)
Robert_Bunsen_02.jpg|Robert Bunsen(1811-1899)
Ferdinand_Julius_Cohn.jpg|Ferdinand Julius Cohn(1828-1898)
Heinrich_Caro_ca1900.jpg|Heinrich Caro(1834-1910)
Indigo_skeletal.svg|Karl Heumann(1850-1894)
Fritz_Haber.png|Fritz Haber(1868-1934)

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Stacio Ōnoura

**Stacio Ōnoura** (japane: 大野浦駅 [Ōnoura-eki], angle: *Ōnoura Station*) estas fervoja stacio en Hacukaiĉi, Gubernio Hiroŝima, Japanio. La stacio servas 1 linion de JR Okcidenta: Linio Sanyō (ĉefa).

## Linioj 
* **La fervoja reto**:
** **JR Okcidenta**:
*** Linio Sanyō (ĉefa)

## Historio 
* 16-a de marto 1919: Malfermiĝis la stacio de Japana Nacia Fervojo.
* 1-a de aprilo 1987: Iĝis la stacio de JR.

## Kajoj 
## Sekvaj stacioj 
Kategorio:Fervojaj stacioj en Gubernio Hiroŝima
Kategorio:Stacioj de JR en Gubernio Hiroŝima
Auguste Cahours

**Auguste André Thomas Cahours** (1813-1891) estis franca organika kemiisto, sukcedis al Jean-Baptiste Dumas kiel profesoro en la Centra Lernejo de Parizo kaj al Michel-Eugène Chevreul kiel ekzamenisto en la Politeknika Lernejo. Li tenis kontaktojn kun multaj francaj kaj eksterlandaj kemiistoj. Liaj laboroj pri la interrilatoj kun la vapordensecoj, la radikaloj kaj la organometalaj kombinaĵoj estis konkludigaj por la akcepto de la Leĝo de Avogadro kaj la kreado pri la valenta koncepto por la kemiistoj en la jardeko 1860. Li laboris en la kampo pri la seka lignodistilado, esencaj oleoj kaj malkovris la toluenon en 1850 inter la lignodistilaĵoj.

## Elektita verkaro 
* «Recherches chimiques sur les huiles essentielles»
* «Action du chlore sur les ethers carbonique et succinique»
* «Salicylate de méthyléne et éther salicylique»
* «Acides volatils à six atomes d’oxygène»
* «Combinaisons sulfurées du methyle et de l’éthyle»
* «Action du brome sur les citrates»
* «Constitution et action du perchlorure de phosphore sur les mat. organ.»
* «Anisol et phenetol»
* «Recherches sur les bas. phosphorées»
* «Rech. sur les corps isomères: salicylol, eugénol et dérivés»
* «Acides amides»
* «Radicaŭ organométalliques»
* «Derivés pyrogenés de l’acide citrique»
* «Considerations générales sur les carbures d’hydrogéne»
* «Sur les corps isomères»
* «Rech. sur les petroles d’Amerique eu commun avec Pelonze»

## Vidu ankaŭ 

Benzene_balls.png|Benzeno
Ortho-Xylol_-_ortho-xylene_2.svg|Ksileno
Michel_Eug%C3%A8ne_Chevreul.jpg|Michel-Eugène Chevreul(1786-1889)
Jean_Baptiste_Andr%C3%A9_Dumas.jpg|Jean-Baptiste Dumas(1800-1884)
Auguste_Laurent2.JPG|Auguste Laurent(1807-1853)
Henri_Victor_Regnault.jpg|Henri Regnault(1810-1878)
Gerhardt_Charles.jpg|Charles Gerhardt(1816-1856)
Stanislao Cannizzaro 01 (cropped).jpg|Stanislao Kanicaro(1826-1910)
Methyl_2-hydroxybenzoate_200.svg|Metila salikato

## Referencoj 
Kategorio:Francaj kemiistoj
August von Hofmann

**August Wilhelm von HOFMANN** (1818-1892) estis germana kemiisto, lernanto de Justo de Libiko en la Universitato de Gießen, unua direktoro de la Reĝa Kolegio pri Kemio en Londono, profesoro en la Universitato de Berlino kaj esploristo. En Londono kaj Berlino, Hofmann rekreis la modelon de laboratoriaj instruoj establitan de Libiko, en Gießen, per fondo de kemia lernejo centrita sur la eksperimenta organika kemio kaj ties industria uzado. Li esploris plurajn kemiajn substancojn, inter ili, la benzeno, tolueno, aminoj, formaldehido, hidrazobenzeno, izonitriloj kaj alilaj alkoholoj. Lia nomo asociiĝas al la voltametro de Hofmann kaj al serio da procezoj kiujn li esploris, inklude de la Rearanĝo de Hofmann-Martius, la eliminado de Hofmann kaj la reakcio Hofmann-Löffler.

## Verkaro 
* Introduction to Modern Chemistry, Experimental and Theoretic: Embodying ... 1865
* Einleitung in die moderne Chemie 1871
* August Wilhelm von Hofmann: Ein Lebensbild im Auftrage der Deutschen chemischen Gesellschaft
* On the Combining Power of Atoms 1865
* The Chemical Laboratories in Course of Erection in the Universities of Bonn ... 1866
* The Faraday Lecture for 1873: The Life-work of Liebig in Experimental and ... 1876
* The Chemical Laboratories in Course of Erection in the Universities ... 1866
* Die Organische Chemie und Die Heilmittellehre 2019

## Vidu ankaŭ 

Carl_Friedrich_Philipp_von_Martius00.jpg|Carl von Martius(1794-1868)
Justus_von_Liebig_NIH.jpg|Justo de Libiko(1803-1873)
Nikolay Zinin (1812-1880).png|Nikolay Zinin(1812-1880)
Frederick_Augustus_Abel2.jpg|Frederick Abel(1827-1902)

Sir_William_Crookes_1906.jpg|William Crookes(1832-1919)
Adolf_von_Baeyer_(1905).jpg|Adolf von Baeyer(1835-1917)
William_Henry_Perkin.jpg|William Henry Perkin(1838-1907)

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Heinrich Caro

**Henriko Karo** (1834-1910) estis germana kemiisto, kiu studis kemion en la Universitato de Berlino kaj pli malfrue tinkturon en la Reĝa Instituto pri Komerco de Berlino. Li estis asistanto de Jakobo Meyer, patro de Viktor Meyer, en Berlino. En anglio li plibonigis la ekstraktadon de maŭveino el la restaĵoj de ties sintezo kaj disvolvis la sintezon por la produktado de ruĝo-anilino au rozanilio kaj aliaj tinkturoj. Karo ankaŭ estis respondeca por la indigoesploro en firmao BASF, kaj, en 1878, li sintezis la unuan indigan tinkturon kune kun Adolf von Baeyer (1835-1917). Henriko Karo patentigis la tinkturon alizarinon, krom tio li unue izolis la akridinon kaj la peroksomonosulfata acido, ankaŭ konata kiel Acido de Karo.

## Bibliografio 
* A History of the International Chemical Industry, Fred Aftalion
* Taking the Medicine: A Short History of Medicine’s Beautiful Idea, and our ..., Druin Burch
* Engineering--An Endless Frontier, Sunny Y Auyang
* A History of Chemistry, Bernadette Bensaude-Vincent
* The Creation of Psychopharmacology, David Healy

## Vidu ankaŭ 

Peroxomonoschwefels%C3%A4ure.svg|Acido de Karo
Aurin.svg|Aŭrino
Indigo_skeletal.svg|Indigo
Malachite_green_Structural_Formulae_V.1.svg|Verda malakito
Methylene_blue.svg|Metilenbluo
Robert_Bunsen_02.jpg|Robert Bunsen(1811-1899)
Engels_1856.jpg|Friedrich Engels(1820-1895)
Stanislao Cannizzaro 01 (cropped).jpg|Stanislao Kanicaro(1826-1910)
A.W. v. Hofmann Nachruf 1891 auf P. Grieß.pdf|Johann Peter Grieß(1829-1888)
Adolf_von_Baeyer_(1905).jpg|Adolf von Baeyer(1835-1917)
Carl_Graebe_1860-07-13.jpg|Carl Gräbe(1841-1927)
Carl_Liebermann_Berlin.jpg|Carl Liebermann(1842-1914)
Otto_N._Witt_ca1905.jpg|Otto Nikolaus Witt(1853-1915)

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Qu'est-ce qu'on a fait au Bon Dieu ?

***Qu’est-ce qu’on a fait au Bon Dieu ?*** (france: “Kion ni faris al Dio?”) estas franca komedia filmo realigita de Philippe de Chauveron kaj aperinta la 16-an de aprilo 2014.

## Intrigo 
Claude Verneuil, gaŭlisma notario, kaj lia edzino Marie, estas katolikaj burĝoj el Chinon, kaj ili havas kvar filinojn: Isabelle, Odile, Ségolène kaj Laure.

La unuaj tri edziniĝis kun eksterland-devenaj francoj kun malsamaj religioj: Isabelle, advokatino, edziniĝis kun Rachid Ben Assem, islama advokato; Odile, dentistino, edziniĝis kun David Benichou, juda entreprenisto; Ségolène, pentristino, edziniĝis kun Chao Ling, ĉin-devena bankisto.

La Verneuil-oj ridetas al siaj bofiloj, sed malfacile kaŝas sian rasismon, precipe Claude. Familiaj kunvenoj ĉiam estas plenaj je mallertaj rimarkoj kaj stereotipoj pri eksterlandanoj dirataj de Claude, sed ankaŭ de la bofiloj, kiuj ne hezitas insulti unu la aliajn.

La Verneuil-oj esperas, ke ilia plej juna filino, Laure, edziniĝos kun katoliko; ili eĉ organizas “hazardan” renkontiĝon inter ŝi kaj juna blankulo el burĝa familio. Sed ili ne scias, ke Laure jam intencas edziniĝi. Ŝi anoncas tion al siaj gepatroj kaj diras, ke li estas katoliko kaj nomiĝas Charles, “kiel la iama prezidento de Gaulle”, sed okaze de la unua renkontiĝo, la gepatroj surpriziĝas, ke li devenas de Ebur-Bordo. Ili poste renkontiĝas kun lia patro, eks-militisto netolerema kaj nepardonema pri la eŭropa koloniado de Afriko. Tio estas tro multe por la Verneuil-oj, kiuj komencas deprimiĝi.

## Aktoroj 
* Christian Clavier: Claude Verneuil
* Chantal Lauby: Marie Verneuil
* Ary Abittan: David Benichou
* Medi Sadoun: Rachid Ben Assem
* Frédéric Chau: Chao Ling
* Noom Diawara: Charles Koffi
* Frédérique Bel: Isabelle Verneuil-Ben Assem
* Julia Piaton: Odile Verneuil-Benichou
* Émilie Caen: Ségolène Verneuil-Ling
* Élodie Fontan: Laure Verneuil-Koffi
* Élie Semoun: la psikologiisto
* Pascal Nzonzi: André Koffi, la patro de Charles
* Salimata Kamate: Madeleine Koffi, la patrino de Charles
* Tatiana Rojo: Viviane Koffi, la fratino de Charles
* Loïc Legendre: la pastro de Chinon
* Nicolas Beaucaire: la kuracisto de Chinon
* David Salles: la ĝendarmo
* Axel Boute: la junulo en malliberejo
* Yvonne Gradelet: turistino
* Lassâad Salaani: la araba viandisto
* Nicolas Buchoux: Xavier Dupuy-Jambard

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Kategorio:Francalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2014
Kategorio:Parizo en filmoj
Kategorio:Filmoj pri enmigrado
Kategorio:Rilatoj inter religioj
Kategorio:Filmoj pri rasismo
Kategorio:Filmoj pri familioj
Kategorio:Filmoj pri geedzeco
Kategorio:Filmoj pri geedziĝoj‎
16125 Carriehsu

'*16125 *Carriehsu'''* estas malgranda, treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la  dum la kampanjo « LINEAR » (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Carrie Hsu*, kiu gajnis la duan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2019 pro sia projekto pri enveturigita sistemo. Ŝi estis lernantino ĉe la *Herricks High School'', New Hyde Park (Nov-Jorkio, Usono).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Jackson do Pandeiro

**Jackson do Pandeiro** (naskiĝinta la 31-an de aŭgusto 1919 en Alagoa Grande, Paraibo; mortinta la 10-an de julio 1982 en Rio-de-Ĵanejro; vere *José Gomes Filho*), estis brazila muzikisto.[eta|Monumento por Jackson do Pandeiro en [Kampinagrando je Paraibo.]]Li estis post Luiz Gonzaga unu el la plej elstaraj muzikistoj de forró kaj aliaj stiloj de nordorienta Brazilo kaj majstro de pandero, laŭ kiu li ricevis sian artistan nomon. Li prezentis komence kiel bandomuzikisto en gastejoj kaj varieteoj en Campinas, pli malfrue en Ĵoan-Pesoo, antaŭ ol li multan surdiskigis.

## Eksteraj ligiloj 
* Jackson do Pandeiro 
* Jackson do Pandeiro
* Jackson do Pandeiro – fakultatp de komunikado de la Federacia Universitato je Bahio
* Portugallingva vortaro pri Muziko Populara Brazila

Kategorio:Brazilaj muzikistoj
Kategorio:Brazilanoj
Agnès Verdier-Molinié

**Agnès Verdier-Molinié** naskiĝinta en 1978 en Talence, estas liberala franca lobiistino kaj eseistino.

## Biografio 
Naskiĝinta sine de familio de bordozaj vinberkultivistoj, ŝi havas magistrecon de nuntempa historio pri la skandaloj de financist-politikoj sub Georges Pompidou (franca prezidento inter 1969 kaj 1974), tra la *Le Canard enchaîné* (franca politika satira gazeto)

Dungita per liberala pensfabriko (IFRAP) en 2002, ŝi igis la direktoro en 2007. Nun ŝi estas la vic-prezidanto.

## Verkoj 
* *La mondialisation va-t-elle… nous tuer ?*, 2008 
* ''Les Fonctionnaires contre l'État*, 2011 
* *60 milliards d’économies!*, mars 2013 
* *On va dans le mur…*, 2015, 
* *Ce que doit faire le (prochain) président*, 2017
* *En marche vers l'immobilisme*, 2018, premio de politika literaturo Edgar-Faure,2018
* *La France peut-elle tenir encore longtemps ?'' 2018

Kategorio:Francaj politikistoj
16127 Farzan-Kashani

'*16127 *Farzan-Kashani'''* estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la  dum la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Timothy Allen Dong*, finalisto en 2002 de *Intel Science Talent Search*, scienca konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis lernanto ĉe la *John L. Miller - Great Neck North High School,'' de Great Neck (Nov-Jorkio, Usono).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Mülln)

La **Paroĥa kirko de Mülln** (germane: *Pfarrkirche Mülln*) estas kirko en Salcburgo, Aŭstrujo (Augustinergasse 4). Ĝi estas sub patroneco de Ĉielenpreno de Maria.
eta|dekstra

## Historio 
Staras la kirko sur historia tereno, ĉar jam dum paganaj tempoj estis surloke kultloko. La treege malnova setlejo ĝis la fundamentaj ŝtonoj datumas de la prahistorio. Jam ekde 1048 staris *ĉe la muelejoj* de la konventoj Nonnberg kaj Abatejo Sankta Petro kapelo por la Virgulino. El ĝi konservitis ĝis hodiaŭ belega krucifikso. Pro loĝantarkresko oni devis pligrandigi la preĝejo kaj en 1439 komenciĝis la konstruo de malfrugotika halokirko (finkonstruo en 1453).

## Arkitekturo kaj interno 
La lasta aranĝo interne estis en la malfrua baroka epoko: la modesta enirejo tute ne esperigas la vizitantojn povi ĝui spektaklon barokan interne. Du leonkapoj ornamas la portalon kaj la halo dominatas per el ruĝa marmoro farita ĉefaltaro. Li entenas multvaloran statuon de la gracoplena Madono, malfrumezepoka majstroverko de 1460. Ĝia formo orientiĝas ankoraŭ je la tipo de t.n. *bela madono*. La altarbildoj de la flanka kapelo faratis de Johann Michael Rottmayr ĉ. la jaro 1690. Du gigantaj kandelabroj el latuno substrekas la brilon kaj la solenecon de la altaro.

Alia okuldorlotilo estas duetaĝa muzikgalerio, kies balustradoj volviĝas tra la kompleta larĝo de la spaco.

### Ŝtuparo 
eta|Pieco-ŝtuparo
De 1605-09 antaŭkonstruitis al la okcidenta fasado ŝtuparo, kiu unuigitis en 1614 per arkaĵo kun la iama monakejo. Bildoj el tolo, ĉirkaŭataj per kapeloj (unu kun altaro de 1660; la alia por la Sankta Triunuo), ornamas la vandojn:
* Kristo falas teren pro la ŝarĝo de la kruco (farita ĉ. en 1600)
* martiriĝo de Sankta Ursula (verŝajne de Johann Bocksberger )
* V=vizio de Sankta Aŭgusteno en la deserto (komenco 17-a jc)
* skurĝado de Jesuo
* martiriĝo de Sankta Sebastiano
* demeto de la Savinto disde la kruco
* Madono dolorplena (ĉ. 1720)

## La kirko hodiaŭ 
La kirko estas kvazaŭ la limŝtono de la salcburga historia urbocentro en la nordoriento, proksime de la ŝatata bierfarejo kaj -trinkejo *Müllner Bräustüberl*. Ĝia alta gotika turo el 1673 ricevis, anstataŭ iama piramido, karakteran spajron kun duobla lanterno. Promenantoj tra la monteto Mönchsberg invitatas aŭ je la komenco aŭ je la fino de la marŝo viziti ankaŭ tiu ĉi belegan preĝejon.

## Literaturo 
P. Petrus Buchwinkler (eld.): *525 Jahre Pfarrkirche Mülln*, Pfarre Mülln, Salzburg, 1978

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de la paroĥejo romkatolika
* Mallongaj informoj pri la kirko

Mülln
Kategorio:Konstruaĵoj en Salcburgo
Mülln
Bajao (muziko)

eta|300px|
**Bajao** (portugale ***baião***, ankaŭ *baiano* aŭ *abaianado*) estas danco kaj tre influa ritmo de la muziko de nordorienta Brazilo (*música nordestina*). Tiu ĉi fundamenta ritmo estas je variaj instrumentaĵoj bazo de la plej multaj muzikstiloj de ĉi tiu regiono: forró, koko, cirando kaj embolado. La bajao devenis el la popoldanco baiano, kiu originas en Bahia kaj unuafoje estis menciata en 1842. Tipaj instrumentoj de bajao estas pandero, zabumbo, akordiono (*sanfono*), triangulo kaj gitaro (*violão*).

Grava muzikisto por ĉi tiu ĝenro estis Luiz Gonzaga (1912–1989) el Exu, federaciero Pernambuko.

## Literaturo 
* José Maria Tenório Rocha, Tiago de Oliveira Pinto: *Banda-de-Pífanos, die Instrumental-Ensembles des Nordostens*, en: *Brasilien. Einführung in die Musiktraditionen Brasiliens*, eldonita de Tiago de Oliveira Pinto. Schott, Majenco k.a. 1986, ISBN 3-7957-1811-2, S. 89–120

## Referencoj 
Kategorio:Stiloj de brazila muziko
Kategorio:Dancoj de Brazilo
Kategorio:Muzikaj formoj
Koko (muziko)

**Koko** (portugale ***côco***) estas ritmo kaj danco de brazila muziko kaj apartenas al la regiona muziko de nordorienta Brazilo (*música nordestina*). La pardanco baziĝas sur la baião kaj estis unuafoje menciata en la dua duono de la 18-a jarcento.

Oni distingas diversajn variaĵojn de koko: * côco de sertão* (en la internlando), * côco de praia* (ĉe la marbordo), * côco de roda* (cirklodanco) kaj aliaj.

Tipaj akompaninstrumentoj estas fluto (*pífano*), pandero, triangulo, zabumbo aŭ surdo, ganzao (stertora instrumento), foje ankaŭ akordiono (*sanfono*). Oni kantas kun ĝi simplajn tekstojn.

## Referencoj 
Kategorio:Stiloj de brazila muziko
Kategorio:Dancoj de Brazilo
Cirando

**Cirando** (portugale ***ciranda***) estas cirklodanco de brazila muziko, kiun oni origine ludis por infanoj. La dancantoj sin kaptas je la manoj kaj dancas en cirklo. La muzika akompanskemo estas tiu de bajao, kiun ludas zabumbo, pandero kaj ganzao (stertora muzikinstrumento), povas alveni flutoj aŭ klarnetoj. Cirando estas disvastiĝinta precipe en la nordoriento de Brazilo.

Kategorio:Grupodancoj
Kategorio:Stiloj de brazila muziko
Kategorio:Dancoj de Brazilo
Lorenz Beheim

**Lorenz Beheim** (1457-1521)  estis germana humanisto, astrologo, kuracisto kaj alkemiisto, amiko de Willibald Pirckheimer, dum 24 jaroj li estis ĉamberlano de la papo Aleksandro la 4-a kaj frato de Georgo Beheim, universitata profesoro kaj preposto de la Preĝejo de Sankta Laŭrenco, en Nurenbergo. Li rimarkindis pro siaj konoj pri astrologio kaj humanismaj interesoj kaj estis ankaŭ amiko de Alberto Durero.

## Literaturo
* Allgemeine Deutsche Biographie
* Personensuche
* Neue Deutsche Biographie
* Faustus: The Life and Times of a Renaissance Magician, Leo Ruickbie
* Doctor Faustus: From History to Legend, 1978, Frank Baron
* "Astrologi Hallucinati": Stars and the End of the World in Luther's Time, Paola Zambelli
* Regiomontanus: His Life and Work, E. Zinner, E. Brown
* The Artist, the Philosopher, and the Warrior: The Intersecting Lives of Da ..., Paul Strathern
* Faust: My Soul be Damned for the World, Volume 1, E. A. Bucchianeri

## Vidu ankaŭ

Schedel_weltkarte.jpg|Hartmann Schedel(1440-1514)
Johannes_Reuchlin_-_Imagines_philologorum.jpg|Johannes Reuchlin(1455-1522)
Albrecht_D%C3%BCrer_-_Willibald_Pirckheimer_-_WGA07051.jpg|Willibald Pirckheimer(1470-1530)
Selbstportr%C3%A4t,_by_Albrecht_D%C3%BCrer,_from_Prado_in_Google_Earth.jpg|Alberto Durero(1471-1528)
Cesareborgia.jpg|Cezaro Borĝo(1475-1507)
Ulrich_von_Hutten.png|Ulrich von Hutten(1488-1523)
Gregorovius_ferdinand.jpg|Ferdinando Gregorovo(1821-1891)

## Referencoj
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Preĝejo Sankta Mikaelo (Salzburg)

La **Preĝejo Sankta Mikaelo** (germane: *Michaelskirche*) troviĝas sur la Rezideja placo en la urbokerno de Salcburgo, Aŭstrujo.
eta|La Mikaelo-preĝejo 
eta|Fresko de Benedikt Zöpf

## Historio 
Tiu ĉi preĝejo estas la plej malnova paroĥa preĝejo de la salcburga burĝa urbo. Ĝi staras inter la princĉefepiskopa rezidejo kaj Waag-placo sur treege malnova tereno. Ĝis la 12-a jarcento ĝi estis samtempe palatinata kapelo kaj paroĥa preĝejo de la burĝaro de la urbo. Tiaj du funkcioj ankaŭ senteblis interne: dume la supra parto rezervitis al la gastanta imperiestro kaj lia akompanantaro (alirebla disde palaceto), la malsupra alireblis disde la placo kaj estis je la dispono de la burĝoj. Ekde somero 1988 ĝi servis kelktempe kiel mesloko por fideluloj ĉirkaŭ la Sacerdota fratio Sankta Petro.

## Konstruhistorio 
La antaŭula konstruaĵo de la eta rokoka preĝejo faritis jam antaŭ la 800-a jaro! Ekde la floranta Mezepoko posedis ĝin la Arkiabatejo Sankta Petro kiu daŭre prizorgis la tenadon de la preĝejo. Sekve ĝi post la incendioj de 823 kaj 1167 rapide rekonstruitis. Post la transdono de la paroĥaj rajtoj je la Preĝejo Nia kara sinjorino la preĝejeto perdis siaj gravan rolon spiritan. Ĉirkaŭ la preĝejo estis ankaŭ la urba tombejo (posta nomo: *Domfriedhof*), kiu ekmalfunkciis en 1598.

## Arktitekturo kaj interno 
Aliaranĝitis la preĝejo inter 1767-76 (sub la gvidado de abato Beda Seeauer) kaj ricevis barokan cepforman spajron. Intertempe la preĝejo tre integrita estas en la domaro de la Rezideja placo, tiel ke de ĝia ekstero vere ne plu multo videblis.

Impona bildo de la arkianĝelo Mikaelo venkinta la diablon ornamas la ĉefaltaron. Ĉe la flankaj altaroj videblas la du ĉefanĝeloj Gabrielo kaj Rafaelo. La kradoj de Philipp Hinterseer el la 1770-a jaro nombriĝas inter la plej grandaj juvelaĵoj de la barokigita Mikaelo-preĝejeto.

## Eksteraj ligiloj 
* Mallongaj informoj pri la preĝejo 

Salcburgo
Salcburgo
Kategorio:Konstruaĵoj en Salcburgo
Ŝoteo

'*Ŝoteo* (portugale ***xote***, prononcu: *ŝoti*) estas brazila muzikstilo kaj danco en 2/4-a takto kaj apartenas al la muziko de nordorienta Brazilo (*música nordestina*). Ĝi estas variaĵo de la Skota Polko, kiu estas vaste disvastiĝinta en la kamparo. Nun oni kategorias ĝin sub la stiloj de forró. Grava muzikinstrumento de ŝoteo estas la brazila akordiono *sanfono*.
Kategorio:Stiloj de brazila muziko
Kategorio:Dancoj de Brazilo
Sanfono

**Sanfono** (portugale ***sanfona***) estas malgranda butona manharmoniko, plejparte kun ok basbutonoj, kiuj hejmas en Brazilo kaj tie aparte karakterizas la muzikon en la nordoriento, precipe tiun de forró kaj bajao. Sanfono estas parenca al akordiono kaj koncertino. La sanfono plej populara en Brazilo, tiu de ok basbutonoj, nomiĝas popoldire ankaŭ „kaprokolo“ *(pescoço de cabra)* aŭ „ludila harmoniko“. Majstro de la ludo de sanfono estis Luiz Gonzaga.
## Vidu ankaŭ 
*Brazila muziko

Kategorio:Akordiono
Zabumbo

eta|Zabumbo
**Zabumbo** (portugale ***zabumba***) estas malprofunda bastamburo de brazila muziko kun du feloj, simile al tamburego en marŝmuziko. Ĝi diametras 40 ĝis 55 centimetrojn kaj altas proksimume 20 centimetrojn. Oni ludas ĝin per du malsamaj marteloj, unu timbalomartelo por la malalta flanko kaj maldika bastono nome *bacalhau*) por la alta flanko.

Zabumbo estas muzikinstrumento kutima en diversaj regionaj muzikstiloj, ekzemple côco, xaxado, forró kaj ŝoteo.

Kategorio:Fraptamburoj
Kategorio:Brazilaj muzikinstrumentoj
Nemortemuloj (Persio)

eta|dekstra|200px| Du aĥaimenaj Nemortebluloj
**Nemortemuloj** estis elita trupo kaj kerno de armeo de persaj reĝoj el Aĥemenida dinastio de la 6-a jarcento a.K. ĝis la 4-a jarcento a.K. La trupo konsistis el 10 000 nobelaj batalantoj, kiuj okaze de perdoj estis anstataŭataj pri soldatonovuloj, do ilia nombro restadis konstanta. En la trupon estis akceptataj nur personoj de Medeia aŭ Persa deveno.

Termino Nemortemuloj estas tradiciata ĉe Herodoto (*athanatoi*) kaj pli poste uzata de ceteraj antikvaj historiistoj kaj verkistoj. Ŝajnas, ke Persoj mem ne konis ĝin kaj Herodoto nur mistradukis persan vorton *anúšija* (taĉmentoj, trupoj).
Ĉefaj armiloj de Nemortemuloj, kiuj batalis kiel infanteriistoj estis pafarko, sagoj kaj longa lanco.

Grandan utiligon akiris ĉi tiuj disciplinemaj kaj bone ekzercititaj batalantoj prefere en periodo de Grek-persaj militoj en la 5-a jarcento a.K. kaj poste dum bataloj de Dario la 3-a kontraŭ armeo de Aleksandro la Granda. Informoj de antikvaj kronikistoj, ke la sama militista trupo ekzistis ankaŭ en periodo de Sasanidoj nun ne estas ĝenerale akceptataj.

## Tradukfonto 
Kategorio:Persa imperio
Joachim Badeni

**Joachim Badeni**, ĝuste Kazimierz Stanisław Badeni blazono *Bończa* (naskiĝis la 14-an de oktobro 1912 en Bruselo, mortis la 11-an de marto 2010 en Krakovo) – pola romkatolika presbitero, dominikano, mistikulo, akademia animzorganto, aŭtoro de libroj.

## Biografio 
Filo de diplomato Ludwik Badeni (1873-1916) kaj de svedino Alicja Ancarcrona (1889-1985). Ido de praularo Badeni, politike influpova kaj finance potenca. La antaŭnomon Kazimierzu ricevis post sia avo, ĉefministro de Aŭstrio-Hungario. En 1914 la familio translokiĝis de Belgio al Svislando, kaj poste al Vieno. Post morto de la patro en 1916 ekloĝis kun sia patrino en Busk, apud Okcidenta Bugo (la hodiaŭa Ukrainio).

En 1930 abiturientiĝis en Ŝtata Gimnazio en Żywiec, kaj en 1937 finis juron en Jagelona Universitato. Batalis dum la germana invado en Pollandon kaj poste restis en Rumanio, kaj tra Jugoslavio kaj Grekio atingis Marsejlon. En Bretonio eniris la formiĝantan polan armeon de Stanisław Maczek. Poste batalis apud Narvik, en Francio kaj Maroko. En Ĝibraltaro estis sekretario de pola misio. Komence de 1943 transiris al stabo de generalo Władysław Sikorski en Anglio. Fine ektroviĝis en paraŝutista brigado.

Intertempe li ekkonis Józef Maria Bocheński, kiu profundigis en li jam pli fruan vokitecon al sacerdoteco. Julie 1943 eniris al animzorga seminario en Anglio, julie 1944 al novicado ĉe dominikanoj en Howkesyard. La 16-an de aŭgusto 1945, en la nomtago de Joachim, ĵuris religian voton.

De 1947 loĝis en Pollando, kie studis teologion. En 1950 ordiniĝis kaj laboris kiel akademia animzorganto en Poznań (1957-1975), Vroclavo (1975-1976) kaj Krakovo (1977-1988).

## Atingoj 
Kunkreinto de la krakova akademia animzorgeco laŭ Renoviga Movado de la Sankta Spirito

Inter liaj spiritaj interesiĝoj estis interalie zeno, profunda psikologio de Carl Gustav Jung, instruo de Majstro Eckhart kaj verkado de Tolkien. En rememorigaj artikoloj estas konsiderata mistikulo, kvankam li mem diris pri si, ke estas profeto. Oni ankaŭ rememorigas ekzemplojn de resanigado pere de lia helpo kvankam Badeni mem neniam pri tio parolis publike.

Post lia 90-a vivjaro komencis aperi rememorigajn librojn pri teologio kaj ekzistado. Neniun libron li verkis propramane, nur diktis aŭ donis intervjuojn.

Li mortis nokte la 11-an de marto 2010 je la 1.16 en krakova monaĥejo de dominikanoj. Pro meritoj por sendependeco de Pollando, "pro la atingoj en la scienca laboro kaj animzorga agado en universitata medio" estis postmorte distingita per Komandora Kruco de la Ordeno *Polonia Restituta*.

Kategorio:Polaj soldatoj
Kategorio:Polaj pastroj
Ellen ten Damme

**Ellen ten Damme** (Warnsveld, 7-an de oktobro 1967) estas nederlanda kantistino kaj aktorino.

Ellen ten Damme kreskis en la vilaĝo Roden en la provinco Drenthe. En Leek ŝi trapasis la Nienoord-kolegion kaj studadis la nederlandan lingvon en la Regna Universitato de Groningen. Poste ŝi vizitis la antaŭkleriĝon por la konservatorio en Hilversum kaj la teatrolernejon en Amsterdamo, kie ŝi koncentriĝis sur pianoludado. Ŝi ankaŭ ludas violonon kaj gitaron.

En 2005 oni diagnozis mamkanceron ĉe Ten Damme, post kio ŝi devis trapasi operacion kaj kemiterapion. En intervjuo en la gazeto *Algemeen Dagblad* je la 6-a de aŭgusto 2011 ŝi sciigis ke la kuracistoj deklaris ke ŝi estas resaniĝinta.

Ekde junio 2010 ŝi dediĉas sin kiel ambasadorino de la fondaĵo B!NK, kiu helpas infanojn en ne-okcidentaj landoj. En 2011 ŝi fariĝis ambasadorino por la Monda Natur-Fonduso. En decembro 2012 la persontransportkompanio Arriva Nederland nomis trajnon laŭ ŝi. Tiu trajno estas multfoje uzata por ĉiaj projektoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* IMDb

Kategorio:Nederlandaj aktoroj
Kategorio:Nederlandaj kantistoj
16131 Kaganovich

'*16131 *Kaganovich'''* estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la  dum la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Mark Kaganovich*, finalisto en 2002 de *Intel Science Talent Search*, scienca
konkurso por lernantoj en lasta jaro de mezlernejo. Li estis lernanto ĉe la * Bloomington High School North'' de Bloomington (Indianio, Usono).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Saint-Ciers-Champagne

**Saint-Ciers-Champagne** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis 435 loĝantojn en la jaro 2012.

## Geografio 
[eta|maldekstra|[Trèfle en Saint-Ciers-Champagne]]
Saint-Ciers-Champagne situas  sude de Cognac, ĉe la rivereto Trèfle, kiu estas alfluanto de Seugne, do subalfluanto de Charente.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime
* Champagne

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Pomerode

alternative=la norda urba pordego|eta|la norda urba pordego
**Pomerode** estas urbeto kaj municipo de la subŝtato Sankta Katarino de Brazilo. Laŭ la censo de 2010 ĝi havis 27 759 loĝantojn, laŭ oficiala takso de 2014 estis 30 598.

La urbeto situas borde de la rivero *Testo*, proksimume 25 kilometrojn norde de la urbo Blumenau, al kies teritorio ĝi administre apartenis ĝis la 21-a de januaro 1959. La loĝloko fondiĝis ĉirkaŭ la jaro 1861 per migrintoj el la regiono Pomerio de norda Germanio. Ĝis la jaro 2015 ĝi konservis tiun germanecon: daŭre proksimume 92 procentaĵoj de la loĝantaro estas germandevenaj - tio estas la plej granda procentaĵo en iu municipo de Brazilo.

## Eksteraj ligiloj 
* urba turisma retejo

eta|maldekstra|300px|la suda urba pordego

Kategorio:Municipoj de Sankta Katarino
Kategorio:Germana diasporo
Hermann Blumenau

[eta|tomboŝtono de Hermann Blumenau dosieron la centra tombejo de [Braunschweig]]
eta|monumento pri li en Hasselfelde

**Hermann Bruno Otto Blumenau** (prononco , naskiĝis la 26-an de decembro 1819 en Hasselfelde; mortis la 30-an de oktobro 1899 en Braunschweig, Brunsvigo) estas la fondinto de la urbo Blumenau, subŝtato Sankta Katarino de Brazilo.

## Vivo 
Hermann Blumenau estis la sesa infano de forstisto. Por eduko kiel apotikisto inter la jaroj 1938 kaj 1840, li unue laboris en Hasselfelde kaj Erfurt. De 1844 ĝis 1846 li estis studento en la Universitato Frederiko Aleksandro Erlangeno-Nurenbergo, kie li doktoriĝis pri kemio.

Pro kontaktoj kun la natursciencisto *Carl Friedrich Philipp von Martius*, kun Alexander von Humboldt kaj la ĝenerala konsulo de Brazilo li ekinteresiĝis pri elmigro al Brazilo, kaj komence post fino de la studo du jarojn vojaĝis en la sudamerika lando, pli profunde konatiĝante kun ĝi.

En 1848 la "societo pri protekto de la germanaj elmigrintoj en Suda Brazilo" (germane *Gesellschaft zum Schutz der deutschen Auswanderer in Südbrasilien*) kun sidejo en Hamburgo, decidis en la brazila subŝtato Sankta Katarino fondi kolonion sub gvido de Hermann Blumenau. Li en 1850 revenis al Sankta Katarino kaj la 2-an de septembro de tiu jaro kun 17 pliaj germanaj koloniistoj (plejparte metiistoj, nur 2 farmistoj) fondis la kolonion "Blumenau" en la valo de la rivero *Itajaí*.

En 1852 li vendis pliajn dek unu parcelojn al germanaj kolonianoj. Ekde tiu jaro ankaŭ la signifa biologo Johann Friedrich Theodor Müller, ofte mallongigata *Fritz Müller*, dumtempe estis inter la loĝantoj de la juna kolonio kaj en 1865 fine establiĝis en Blumenau. La kolonio mem havis grandajn ekonomiajn malfacilaĵojn - tiel Hermann Blumenau en 1854 faris vojaĝon al Rio-de-Ĵanejro kaj serĉis kontaktojn al Germanio por gajni apogon kaj eviti la fiaskon de sia projekto. Li plendis en leteroj ke la germanaj aŭtoritatoj malhelpus la forvojaĝon de laborkapablaj homoj el Germanio kaj ne subtenus koloniojn kiel tiu de Blumenau.

En 1859 Hermann Blumenau decidis transdoni la kolonion al la brazila krono. La kontrakto por la transdono de la kolonio subskribis la 13-an de januaro 1860. Post la akiro de la kolonio per la brazila imperio, Hermann Blumenau deklariĝis la unua direktoro de la kolonio (portugale *diretor*). En 1880 la kolonio ricevis statuson de urba municipio kaj Hermann Blumenau deklariĝis ties unua urbestro (portugale *prefeito*).

En 1884 li revenis al Germanio kaj ekloĝis en Braunschweig, kie li mortis en 1899 kaj estis entombigita. En 1974 liaj restaĵoj estis elterigitaj kaj transportitaj al Blumenau, kie maŭzoleo estis starigita por li.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* retejo de la societo Blumenau en Germanio 

## Tradukfonto 
Kategorio:Germanaj luteranoj
Kategorio:Germandevenaj brazilanoj
Kategorio:Urbofondintoj