open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kenza Farah

**Kenza Farah** (8-a de Julio, 1986) estas Franc-Alĝeria kantaŭtoro. Ŝia albumo *Authentik* atingis oron en sia dua semajno. Ĝi estis sekvata de *Avec le coeur* (kore) kaj *Trésor* (trezoro).

De 2007 al 2012, la kantistino vendis pli ol 500 000 diskoj.

Ŝi estas konata pro multaj kunlaboroj kun aliaj kantistoj kaj muzikistoj kiaj Sefyu, Le Rat Luciano, Idir, Big Ali, Psy 4 de la Rime, Nina Sky, Roldán de la grupo Orishas, Busy Signal, Alonzo, Melissa M, Kayline kaj Nabila (de Karismatik), Soprano, kaj Ahmed Chawki inter aliaj.

## Diskaro 
### Albumoj 
* 2007 : Authentik
* 2008 : Avec le cœur
* 2010 : Trésor
* 2012 : 4 Love
* 2014 : Karismatik

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Blogo de Kenza Farah 

Kategorio:Alĝeridevenaj francoj
Kategorio:Elmigrantoj
Kategorio:Francaj muzikistoj
Kategorio:Francaj repkantistoj
Kategorio:Soulaj kantistoj
Kategorio:Ritmenblusaj kantistoj
Kategorio:Kabilio
Kategorio:Alĝeriaj kantistoj
Kategorio:Alĝeriaj muzikistoj
Beduena muziko

**Beduena muziko** estas la muziko de nomadaj Beduenaj triboj de la Araba Duoninsulo, Sudano kaj Levantenio inter aliaj najbaraj regionoj. Ĝi estas tre ligata al sia teksto. La kantoj estas bazataj sur poezio kaj estas kantataj ĉu senakompane aŭ kun kordinstrumento, nome rebab. Tradiciaj instrumentoj estas krom la rebab aliaj variaj blovinstrumentoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Bulletin Campbell 

Kategorio:Beduenoj
Kategorio:Popola muziko
Kategorio:Azia muziko
Kategorio:Araboj
Kategorio:Nomadoj
Kategorio:Araba kulturo
Kategorio:Magrebo
Batna

eta|Placo Martiroj de Batna.
eta|dekstra|Neĝo en Batna.
**Batna** (, Berbere: ⵜⴱⴰⵜⴻⵏⵜ, *Tbatent*) estas la ĉefa urbo de la Provinco Batna, Alĝerio. Kun 290 645 loĝantoj (censo de 2008) ĝi estas la kvina plej granda urbo de Alĝerio. Ĝi estas ankaŭ unu el la ĉefaj urboj de la areo de la Berberoj *Ĉaui* kaj ĝi estas konsiderata ĉefurbo de la regiono de la montaro Aŭrezo.

## Bombo 
La 6-an de septembro 2007 okazis en Batna memmortiga atenco fare de Al-Kaida. La bombo, kiu eksplodis tuj antaŭ la vizito de la Alĝeria Prezidento Abdelaziz Bouteflika, rezultis en proksimume 15–20 mortoj kaj 107 vunditoj ĉar la bombulo eksplodigis sian aparaton inter homamaso atendanta la alvenon de la Prezidento, kiu estis fine de tritaga veturo al orienta Alĝerio. La bombado estis kondamnita de Konsilio de Sekureco de Unuiĝintaj Nacioj.

## Evoluo de la loĝantaro 
## Distriktoj kaj urbaj areoj de la urbo 
300px|eta|Distriktoj de la urbo Batna.
;Urbocentro

;Industria Zono

;Keĉida

;Buakal

;Ŝoseo de Tazult

;Buzuran

;Militista Zono

;Parko Furaĝa

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Travel Batna

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Batna
Setif

eta|300x300px|maldekstre|Setifo el aero.
**Setifo**, **Setif** (, , ) estas urbo en kaj ĉefurbo de la Provinco Setif en orienta Alĝerio. Ĝi estis parto de la antikva Berbera regno de Numidio, kaj estis romia kolonio.

## Geografio 
Setif estas la ĉefurbo de la Provinco Setif kaj ĝi havas loĝantaron de  personoj laŭ la censo de 2008. Ĝi estas situanta oriente de Alĝero kaj estas la dua plej grava vilaja post la landa ĉefurbo. La areo estas je 1096 m super marnivelo, kio faras ĝinb la dua plej altan ĉefurbon de vilaja en Alĝerio. La stratoj estas arbo-borditaj kun fontano kaj teatro, kio donas al la urbo francecan etoson.

La urbo estas en unu el la plej malvarmaj regionoj en Alĝerio, situa je 300 kilometroj oriente de Alĝero, 65 km el Bordj Bou Arreridj kaj 132 km el Konstantino ĉe la Altebenaĵoj sude de Kabilio, kie ĝi situas je 1100 metroj super marnivelo. Ĝi estas konektata per fervojo same kiel per la ĉefa nacia aŭtoŝoseo. Ĝi estas universitata urbo situa proksimume je 190 mejloj oriente de Alĝero ĉe la aŭtoŝoseo al Konstantino.
eta|750ra|maldekstre|Centro de Setif.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Boucif Mekhaled, Chronique d'un massacre : 8 mai 1945, Sétif-Guelma-Kherrata, éd. Syros, Paris, 1995
* Jean Louis Planche, Sétif 1945. Histoire d'un massacre annoncé, éd. Perrin, 2006
* Roger Vétillard, Sétif. Mai 1945. Massacres en Algérie, éd. de Paris, 2008
* Eugène Vallet, Un drame algérien. La vérité sur les émeutes de mai 1945, éd. Grandes éditions françaises, 1948
* Denise Morel, Sétif de ma jeunesse, éd. Gandini, 2001

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Setif

## Eksteraj ligiloj 
* Herodoto
* Femme Sétifienne Staifia المرأة السطيفية 


Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Setif
Ĝelfa

**Ĝelfa** aŭ **Ĝelfo** (en franca **Djelfa**,  al-Ǧilfah) estas la ĉefurbo de la Provinco Ĝelfa, Alĝerio kaj la loko de antikva urbo kaj episkopujo Fallaba, kiu restas kiel romkatolika titulara episkopujo.
 
Ĝi havas 339,248 loĝantojn (laŭ la censo de 2008). La urbo kuŝas ĉe la kunejo de la ŝoseoj N1 kaj N46.

Ĝi estas mezgranda urbo, en nord-centra Alĝerio, ĉe la montaro Uuled Nail je alto de 1,138 m. Ĝi estas situa inter la urboj Bussada kaj Laguat.

La ĉirkaŭa regiono dum jarcentoj estis renkontiĝejo de la popolo Uled Nail, kiu loĝis en tendoj kun nigraj kaj ruĝaj strioj kaj postulas descendon el la Islama profeto, Muhammad.

## Vidu ankaŭ
* Urboj de Alĝerio

## Eksteraj ligiloj 
*Forumoj de Ĝelfa 
* Djelfa - Ĉefurbo de Alĝeriaj Altebenaĵoj

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Ĝelfa
Kazuo Ishiguro

**Kazuo Ishiguro** (en la japana: カズオ・イシグロ [**Kazuo Iŝiguro**] aŭ 石黒 一雄 [Iŝiguro Kazuo]); naskiĝis la ) estas brita verkisto de japana deveno.

Ishiguro naskiĝis en Nagasako (Japanio). Li kaj lia familio transloĝiĝis al Britio en 1960. Li ricevis de la Universitato de Kent la titolon de licenciulo pri Angla Filologio kaj Filozofio en 1978 kaj finis postgradon pri Krea Skribo en la Universitato de East-Anglia en 1980.

En 1982 li akiris la britan civitanecon, kiu estas la sola, kiun li posedas nuntempe, ĉar la japanaj leĝoj ne antaŭvidas la duoblan civitanecon.

Kazuo Ishiguro estis kvarfoje kandidato al la Premio Booker kaj gajnis ĝin en 1989 por *The Remains of the Day* ("La resto de la tago"). La ĵurnalo *The Times* inkludis lin en liston de la 50 plej bonaj britaj verkistoj ekde 1945. En 2017, li ricevis la Nobel-premion pri literaturo pro "romanoj plenaj de emocia potenco, kie li malkaŝas la abismon, kiu kuŝas sub la distordita ligo, per kiu niaj sentoj perceptas la mondon.

## Stilo 
Liaj verkoj estas kutime priskribitaj en la unua persono kaj traktas personajn fiaskojn. Ilia celo estas igi la leganton samtempe senti empation al la rakontanto kune kun neevitebla sento de kontinua fiasko kondukanta al nesolvebla problemo. La fino, plejparte, ne kondukas al solvo de la problemo, ia ellasigo aŭ signifa memkompreno de la rakontanto.

La plejparto de liaj verkoj okazas en la estinteco. Escepto de tio estas la romano "Never Let Me Go" (Neniam Lasu Min Iri), kiu okazas en la estonteco (relative al la tempo de verkado), kaj estas sciencfikcia romano, kvankam ĝia ĉefa temo ne estas estontaj teknologiaj evoluoj.

## Verkoj 
### Mallongaj romanoj 
* *A Pale View of Hills* (1982)
* *An Artist of the Floating World* (1986)
* *Klara and the Sun* (2021)

### Kolektoj de mallongaj rakontoj 
* *Nocturnes: Five Stories of Music and Nightfall* (2009)
* "October 1948" (in *Granta 17*, 1985)
* "A Village After Dark" (in *The New Yorker*, May 21, 2001)

### Lirikoj 
* "The Ice Hotel"; "I Wish I Could Go Travelling Again"; "Breakfast on the Morning Tram", and "So Romantic"; Jim Tomlinson / Kazuo Ishiguro, on Stacey Kent's 2007 Grammy-nominated album, *Breakfast on the Morning Tram*.
* "Postcard Lovers"; Tomlinson / Ishiguro, on Kent's album *Dreamer in Concert* (2011).
* "The Summer We Crossed Europe in the Rain"; "Waiter, Oh Waiter", and "The Changing Lights"; Tomlinson / Ishiguro, on Kent's album *The Changing Lights* (2013).
* "Bullet Train"; "The Changing Lights", and "The Ice Hotel"; Tomlinson / Ishiguro, on Kent's album *I Know I Dream: The Orchestral Sessions* (2017).
* "The Ice Hotel"; Tomlinson / Ishiguro – Quatuor Ébène, featuring Stacey Kent, on the album *Brazil* (2013).

## Referencoj 
Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Kavaliroj de la Ordeno de Artoj kaj Literaturo (Francio)
Kategorio:Japandevenaj britoj
Kategorio:Nobel-premiitoj pri literaturo
Sámuel Zsigmondy

**Sámuel Zsigmondy** [ŝAmuel ĵigmondi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Zsigmondy Sámuel** estis hungara luterana licea instruisto, pastro. Lia plej konata filo estis Vilmos Zsigmondy.

Sámuel Zsigmondy https://hu.wikipedia.org/wiki/Zsigmondy_S%C3%A1muel naskiĝis la  en Pilis, li mortis la  en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).

## Biografio 
Sámuel Zsigmondy frekventis lernejojn laŭvice en sia naskiĝloko, Cegléd, Nagykőrös, Selmecbánya. Inter 1804 kaj 1806 li lernis en Luterana Liceo (Pozsony), poste li estis ĉefamilia edukisto. Li pastriĝis, poste en 1808 li plulernis en Universitato de Wittenberg. Hejmenveninta li denove estis ĉefamilia edukisto, en 1815 li ekinstruis en la menciita liceo. Li instruis logikon, fizikon, juron, grekan kaj hebrean lingvojn, retorikon, poezion, etikon, statistikon, hungaran historion. Lia plej konata lernanto estis Mór Jókai ekde 1835. Li verkis diversajn lernolibrojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Inferiae in honorem et memoriam Danielis Stanislaides* (Pozsony, 1823)
* *Grammatica graeca* (Pozsony, 1826)
* *Grammatica Hebraea* (Vieno, 1828)
* *Historia Hungariae* (Pozsony, 1829)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj luteranaj pastroj
Ödön Szelényi

**Ödön Szelényi** [selEnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szelényi Ödön** estis hungara literaturhistoriisto, filozofo, gimnazia, akademia kaj universitata instruisto. Lia origina familia nomo estis *Schneider* [ŝnejder], lia filo estis Gusztáv Szelényi, lia nepo estis Iván Szelényi.

Ödön Szelényi http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC14240/14785.htm naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Késmárk (nuntempa Kežmarok en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Ödön Szelényi akiris pedagogian diplomon en 1900. Pli frue jam en 1899 li instruis en gimnazio de Mezőtúr, poste en aliaj gimnazioj en Supra Hungarujo. Inter 1909 kaj 1923 li instruis en Luterana Teologia Akademio (Pozsony), poste ĝismorte en gimnazio en Budapeŝto. Li estis ankaŭ privata profesoro en Universitato István Tisza inter 1925–1931.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Goethe Faustja és a keresztyénség* (1905)
* *Fichte vallásfilozófiai fejlődése némi tanulsággal napjaink philosophálására* (Pozsony, 1915)
* *A lélek élete* (Budapeŝto, 1923)
* *A magyar filozófiai pedagógia magyar úttörői* (Sopron, 1931)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 35-a paĝo)
* hungarlingva biografio kun foto 
* http://nori.gov.hu/nemzeti-sirkert/budapest/farkasreti-temeto/szelenyi-odon-schneider-odon/3069 

Kategorio:Hungaraj filozofoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Altburg (burgo)

eta|superrigardo al la burga instalaĵo.
**Altburg** estas rekonstruita kelta setlejo apud Bundenbach en la germana mezmontaro Hunsrück.
Ĝi situas sur ĉ. unuhektara granda altebenaĵo sur la valo de la Hahnenbach. Sur la vidalvida monteto troviĝas la ruino de la Schmidtburg. En tuja proksimeco estas la iama ardeza ŝtonminejo Herrenberg, kiu estas uzata hodiaŭ kiel vizitminejo. La malgranda fortikaĵo estis uzata de la kelta popolo treveroj en la 2-a kaj 1-a jarcento antaŭ nia erao. La subĉiela muzeo ekzistas ekde 1988.

eta|maldekstra|
eta|rekonstruaĵo de la vilaĝo Altburg
eta|maldekstra|
eta|rekonstruaĵo de la vilaĝo Altburg

## Literaturo 
* Reinhard Schindler: *Die Altburg von Bundenbach. Eine befestigte Höhensiedlung des 2./1. Jh. v. Chr. im Hunsrück* (serio *Trierer Grabungen und Forschungen,* volumo 10). Zabern, Mainz 1977, ISBN 3-8053-0097-2.
* Hans Nortmann: *„Altburg“: Spätkeltische Höhensiedlung.* In: Rheinisches Landesmuseum Trier (Eld.): *Führer zu archäologischen Denkmälern des Trierer Landes* (kajero 35 de *dokumenta serio de la rejna landa muzeo Trier*) Trier 2008, ISBN 978-3-923319-73-2, S.&nbsp;94–95.

## Eksteraj ligiloj 
* kelta vilaĝo Altburg en Bundenbach
* etnologia asocio Bundenbach
* Altburg apud Bundenbach en la retejo Hunsrückreise 
* muzika festivalo *Altburg*
* kelta setlejo Altburg en la retejo Keltenwelten

Kategorio:Muzeoj pri la keltoj
Kategorio:Hunsrück
Kategorio:Naheland
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Bundenbach
Kategorio:Treveroj
Kategorio:Altaĵsetlejo
László Stromp

**László Stromp** [ŝtromp], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Stromp László** estis hungara luterana akademia instruisto.

László Stromp http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/s/s25060.htm naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Rozsnyó (nuntempa Rožňava en Slovakio), li mortis la  en Pozsony (nuntempa Bratislavo en Slovakio).

## Biografio 
László Stromp frekventis mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste li studis laŭvice en Reĝa Universitato de Budapeŝto, Pozsony, Halle an der Saale, Lejpcigo, Berlino, Jena. Post siaj studoj li ekinstruis kiel privata instruisto en 1887 en Luterana Teologia Akademio (Pozsony). Li atingis la instruajn rangojn eksterordinara profesoro en 1895, en la sekva jaro ordinara profesoro. Li estis tre aktiva en literaturaj luteranaj rondoj.
  
## Elektitaj kontribuoj 
* *Somogyi Péter fogsága. Kép a protestantismusnak Oláh Miklós esztergomi érsek alatt szenvedett üldöztetése idejéből.* (Pozsony, 1891)
* *Magyar protestáns történeti adattár* (Hungara protestanta historia datenaro, 1903-1905)
* *Apáczai Cseri László, egy csángó fiú története* (1905)
* *Keresztelő János* (Johano Baptisto, Budapeŝto, 1916)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio 

Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Božidar Milojković

**Božidar Milojković** — «BAM» (naskiĝinta la 28-an de decembro 1952) en Sremska Mitrovica estas serba aŭtoro de bildrakontoj kaj scenaristo.

Li estas fama pro, interalie, «Acidités de couleur noire» kun Dragan Lazarević kaj Lazar Odanović  kaj "Paceri".

## Notoj 
## Ekstera ligilo 
* "Acidités de couleur noire", TTT-ejo  
* BAM, blogo 
* De Lazare, Dragan. *Blogografija: BAMova strip avantura*, 2015. 

Kategorio:Serbaj bildliteraturistoj
Kategorio:Serbaj scenaristoj
Preĝejo Sankta Maŭrico (Halle)

La **Preĝejo Sankta Maŭrico** (germane: *Moritzkirche*) estas - post aliritigo en la kuro de Reformacio - ekde 1970 denove (luprenite) romkatolika preĝejo en Halle ĉe Saale, Germanlando. Hodiaŭ ĝi estas la plej malnova preĝejo en la urbo kaj arkitektur-historie gravega ekzemplo por la sakrala konstruarto de la 14-a jarcento.

## Historio 
La malfrugotika halo-preĝejo kun riĉa interna ekipaĵo konstrutis inter 1388-1511 fare de la aŭgustenanoj kiel konventa preĝejo kaj samtempe paroĥuja preĝejo por la gildo de la salpatistoj. Ĉefarkitekto estis la ŝtontajlisto Conrad von Einbeck el Halle, fama artisto siatempa. Okulfrapa estas la belega eksteraĵo ĉe la eosta flanko, dume la pli malfrue finfarita uesta flanko estas multe pli modesta. La okcidenta muro de la tiuloken enkonstruita turo servis samtempe kiel urbomurarero. En 1798 suprenmetitis turo, kiu ne staris pli ol unu jarcento. Pro kadukiĝemo ĝi devis esti malkonstruita. Laŭlegende ĝi falis en la riveron Saale.

## Priskribo 
Multas gravaj artaĵoj ene de la preĝejo, kiuj plejofte estas de Conrad von Einbeck. Inter ili speciale menciindas kvin kiel veraj kulminaĵoj de germana renesanca arto:
* la patrono Sankta Maŭrico (1411) kiu ĉe la enirejo tuj troveblas sur la dua eosta pilastro. Sub li videblas la imperiestro Maksimiliano venkita de li. Pro la sonoriletoj pendantaj de liaj soldata uniformo li nomiĝas *Tintila Maŭrico* (germane: *Schellenmoritz*). La sonoriletoj avertu la konstruantoj de la preĝejo antau la alveno de la konstruiganto: char li kutimis severe puni nebone laborantajn laboristojn.
* Kristo skurĝata ĉe la kolono: de 1420, suda flanka ĥorejo
* Jen homo, la dolorplena Jesuo: 1416, norda flanka ĥorejo
* la Virgulino funebranta sian filon: ĉirkaŭ 1416, rekte apud al dolorplena Jesuo
* memportreto de Conrad von Einbeck: norda flanka ĥorejo, tre realisma laŭ renesancstilaj kutimoj

La orgeno de 1925 (orgenfasado de 1843) estas de la firmao Saŭer. Ekde 1999 ĝi refunkciis.

La iama **Hospitalo Sankta Johano** troviĝas dekstre de la Maŭrico-preĝejo. Restaŭrite ĝi ankoraŭ ne trovis novan funkcion.

## Literaturo 
Norbert Eisold kaj Edeltraud Lautsch: *Sachsen-Anhalt* (=Dumont Kunstreiseführer), Ostfildern 2005, ISBN 3-7701-3968-2, p. 293-294

## Eksteraj ligiloj 
* Prie ĉe *Moritzkirche-Halle.de*
* Prie sur la urba retpaĝaro 
* Konstruhistoriaj detaloj
* Prie ĉe retpaĝoj de *Kirchenkreis Halle-Saalkreis* 
* Restaŭrado de la Maurico-preĝejo  

Kategorio:Halle (Saale)
Halle
Halle
Kategorio:Gotikaj preĝejoj en Germanio
Gimmeldingen

**Gimmeldingen**, estas vinvilaĝo, kiu havas la kromnomon “ĉe la Vinvojo“ ekde 1935 La vilaĝo estas ekde 1969 urboparto de la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinvojo (Rejnlando-Palatinato), kies urbocentro situas 3&nbsp;kilometrojn pli sude. Hodiaŭ la vilaĝo havas pli ol 2&nbsp;500 loĝantojn.

## Geografio 
### Situo 
La vilaĝo situas sur alteco de 150 m ĉirkaŭ la protestanta paroĥa preĝejo konsekrita je Laŭrenco de Romo, kiu staras sur monteto apud la Germana Vinvojo en la regiono *Vorderpfalz* rande de la malaltebenaĵo de la supra Rejno. La vilaĝo ankaŭ etendiĝas en la valo de la rivereto Mußbach.

### Najbaraj vilaĝoj kaj urboj 
Najbaraj lokoj estas en la sudo la sendistrikta urbo Neustadt, en sudokcidenta, nordo respektive oriento estas la Neustadt-aj urbopartoj Haardt, Königsbach kaj Mußbach. Okcidente allimas en la Palatinata arbaro la vilaĝo Lindenberg.

### Akvejoj 
La apenaŭ 12&nbsp;km longa Mußbach, prononco , fluas de okcidento al oriento tra Gimmeldingen kaj enfluas 2&nbsp;km sudoriente de la vilaĝo Mußbach en la rojon Rehbach, la norda enbuŝiga brako de la Speyerbach, prononco .

## Historio 
En la mezepoko situis sudoriente de la malaltaĵoj de la rojo Mußbach al malgranda vilaĝo *Lobloch*, prononco , kiu estis en 1751 kunigita al Gimmeldingen.

### Vidindaĵoj 

Dosiero:Kirche Gimmeldingen.JPG|protestanta preĝejo ĉe la Kirchplatz
Dosiero:Nikolauskirche gimmeldingen019.jpg|rigardo al  Lobloch kaj la katolika Nikolaus-preĝejo
Dosiero:2007-Mithras-Gimmeldingen-002.jpg|la mitrao-reliefo
Dosiero:König-Ludwig-Pavillon Gimmeldingen.jpg|pavilono de la reĝo Ludwig sur la monto Neuberg
Dosiero:2008-Gimmeldingen-LoblocherSchloessel-122.jpg|kasteleto de Lobloch

**Protestanta Paroĥa preĝejo**

Ĝi havas romanika turo el la lasta kvarono de la  12 jarcento, kaj alkonstruita en la jaro 1723 baroka navo de la preĝejo.

**St.-Nikolaus-preĝejo**

altgotika preĝejo konsekrita je la sankta Nikolao kun pli malnova romanika turo.

**Alte Burg**

La "malnova burgo" sur la altaĵdorso ĉe la orienta rando de la iama vilaĝkerno estas el la tempo de la Salioj kaj konstruiĝis ĉ. la jaro 1100.
 
**Reĝo-Ludoviko-pavilono**

Honore al la ofta vizito de reĝo Ludoviko la 1-a de Bavario

**Hildenbrandseck**

En la *monaĥinejo Hildenbrandseck,* sur la teritorio de Gimmelding staris de 1956 ĝis 2004 la patrina domo de la katolikaj  Hildegardis-fratinoj. 

**kasteleto Lobloch**

Konstruaĵo en formo de malgranda kastelo el la 19-a jarcento

eta|

## Literaturo 
* Alfred Sitzmann: Führer durch Gimmeldingen: ein Wegweiser zu den Sehenswürdigkeiten zwischen Meerspinne und Weinbiet mit Bildern aus alter und neuer Zeit. Verkehrs- und Verschönerungsverein Gimmeldingen. Neustadt an der Weinstraße. 1993
* Reinhold Schneider, Alfred Sitzmann: Gimmeldingen, Chronik eines Weindorfes. 1997

## Eksteraj ligiloj 
* SWR, televida programo *Landesschau Rheinland-Pfalz*: Kurzporträt von Gimmeldingen mit Filmbeitrag 
* http://gimmeldingen-wstr.de/  wayback=20131223001819 Privata retejo pri Gimmeldingen

## Referencoj 
Kategorio:Iamaj komunumoj de Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Neustadt ĉe la Vinvojo
Kastelo de Devecser

La **Kastelo de Devecser** (konata ankaŭ pri la iama posedanto *Kastelo de Esterházy* [esterhAzi]) estas kastelo, ankaŭ fortikaĵo, historia monumento en Devecser.
eta|maldekstre|Aerfoto pri la kastelo en Devecser
eta|Devecser en la 18-a jarcento

## Historio 
Nobeldomo estis konstruita en tiu ĉi loko en 1502, en 1514 dum la kamparana ribelo ĝi estis detruita. En la sekvaj jaroj ĝi estis rekonstruita, sed pro la komenciĝinta turka atako la nobeldomo estis fortigita kun muroj, remparoj, turo. En 1583 pro geedziĝo familio *Nádasdy* [nAdaŝdi] iĝis la nova posedanto, sed en 1626 familio Esterházy akiris ĝin, kiel lombardaĵo. Post falo de liberecbatalo de Francisko Rákóczi la 2-a la fortikaĵo apenaŭ estis uzata. En 1790 la burgo barokiĝis kaj malaperis la pli gravaj fortikaĵaj partoj, la sekva trakonstruo okazis en 1890.
eta|maldekstre|Vido al la kastelo-fortikaĵo en Devecser
eta|maldekstre|Parto de la kastelo-fortikaĵo
Post la 2-a mondmilito la ŝtato forprenis la kastelon, longe ĝi estis malplena, fine la distrikta administrado profitis la kastelon. Dum la Hungara revolucio de 1956 en la fortikaĵo estis loko de la loka revolucia stabo. Baldaŭ la administrado trakonstruiĝis al Ajka, en la kastelo estis konstruitaj ankaŭ novaj modernaj partoj. Ekde 1986 la urba biblioteko funkcias en la kastelo, ĝi apartenas al la plej belaj hungaraj bibliotekoj.

## Konstruaĵo 
La etaĝa kastelo kun keloj post la trakonstruoj tamen gardas elementojn el la gotiko kaj baroko.

## Parko 
La parko estas protektata. Ĝi estis kreita en la 18-a jarcento. La Ruĝ-ŝlima katastrofo en Hungario en 2010 atingis ankaŭ la parkon, la herbejo plene neniiĝis, sed parto de la arboj restis plu vivaj.

## Fontoj 
* oficiala paĝo 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj

Dosiero:Devecser castle2.JPG|La Pordego
Dosiero:Devecser castle3.JPG|La korto
Dosiero:Devecser castle4.JPG|Mezepokaj muroj
Dosiero:Devecser library1.JPG|Biblioteko
Dosiero:Devecser Library2.JPG|Ĉambrego por legadi
Dosiero:Devecser Library3.JPG|Restaĵo de malnova hejtilo
Dosiero:Devecser Library4.JPG|Restaĵo de fenestro
Dosiero:Devecser Kastélypark térkép.JPG|Mapo pri la parko

Devecser
Devecser
Kategorio:Fortikaĵoj en Hungario
Kategorio:Devecser
Sidi Bel Abes

**Sidi Bel Abes**, **Sidi Bel Abes** aŭ **Sidi Bel Abbès** (), nomita ankaŭ **Bel Abbès** estas ĉefurbo (en censo de 2005 200,000 loĝantoj) de la *vilaja* provinco Sidi Bel Abbes (en censo de 2005 590 000 loĝantoj), Alĝerio. Ĝi estis nomita laŭ Sidi bel Abbass, nome islama marabuto aŭ nobelulo kiu estis entombigita tie. Tiu urbo estas la komerca centro de grava areo de vitejoj, legomĝardenoj, hortoj kaj cerealkampoj. Ĝi estis iam ĉirkaŭata de murego kun kvar pordegoj kaj ankaŭ estas universitato. Sidi Bel Abbès estas 75 kilometrojn el la Mediteranea Maro.

## Famuloj 
* Brigitte Giraud (1960 - ) verkistino.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio
* Tramtransporto en Sidi Bel Abes


Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Sidi Bel Abbes
Paradokso de inventanto

La **paradokso de inventanto** estas fenomeno kiu okazas serĉante solvon por postulita problemo. Anstataŭ solvi specifan specon de problemo, kiu ŝajnus intuicie pli facilan, estas pli facila solvi pli ĝeneralan problemon, kiu kovras la detalojn de la trovota solvo. La *paradokso de inventanto* priskribas fenomenojn en matematiko, programado, kaj logiko, kaj ankaŭ aliaj kampoj kiu entenas kritikan pensadon.

## Historio
En la libro *How to solve it*, George Pólya enkondukas tion, kion li difinas kiel la paradokso de inventanto: 

Aŭ, alivorte, por solvi kion oni deziras solvi, oni eble bezonus solvi pli ol tio por atingi ĝuste efikan fluon de informo. La celo estas trovi elegantajn kaj relative simplajn solvojn por pli larĝaj problemoj, enkalkulante la kapablon fokusi pri la specifa parto pri kiu origine temis.

Jen la *paradokso de inventanto*, ke estas ofte ege pli facile trovi ĝeneralan solvon ol pli specifan, ĉar la ĝenerala solvo eble nature havus pli simplan algoritmon kaj pli sanan desegnon, kaj kutime okupus malpli da tempo por solvi ol specifa problemo.
:1 + 3 = 4\, 
:1 + 3 + 5 = 9\, 

kaj plu laŭ la vico:

:1 + 3 + 5 + 7 + 9 = 25\, 

Permesinte ke la vico ekspansiu ĝis punkto kie la sumo ne plu estas rapide trovebla, ni simpligas ĝin per trovo ke la sumo de sinsekvantaj malparaj nombroj sekvas:

:\sum_{k=1}^{n}\mathbf(2k-1) = n^2.

### Programado
Kiel ekzemplo aplikante la saman logikon, kelkfoje estas pli malfacile solvi 25-kazan problemon ol solvi *n*-kazan problemon, kaj tiam apliki ĝin al la kazo kie *n*=25.

### Aplikoj
Ĉi tiu paradokso havas aplikojn al skribado de rendimentaj programoj. Estas intuicie skribi programojn kiu estas specialigita, sed praktike ofte estas pli facile evolui pli ĝeneraligitajn procedojn. Laŭ Bruce Tate, kelkaj el la plej sukcesaj kadroj estas simplaj ĝeneraligoj de malsimplaj problemoj, kaj li diras ke Visual Basic, interreto, kaj retserviloj Apache kromaĵoj estas primaraj ekzemploj de tiel praktiko. En la esplorado de la semantiko de la lingvo, multe da logikistoj trovis sin alfronti ĉi tiun paradokson. Ekzemplo de apliko vidiĝas en la imanenta zorgo de logikistoj kun la kondiĉoj de vero ene de frazo, kaj ne, fakte, kun la kondiĉoj sub kiuj frazo povas esti vere asertita.
Krome, la paradokso estas montrita havi aplikoj industrie.

## Referencoj
## Literaturo
*
*
*
*
*
*

## Vidu ankaŭ
* Abstraktado
* Ĝeneraligado

Kategorio:Paradoksoj
Kategorio:Kritika pensado
Marabuto

[eta|Marabuto de [Senegalo en 1890.]]
250px|eta|Morabo en suda Maroko.
[eta|Portreto de marabuto en [Supera Voltalando (nuntempa Burkino) ĉirkaŭ 1970.]]
**Marabuto** ( *marbūṭ* aŭ  *murābiṭ*, "kiu estas ligita/gardita") estas islama religia estro kaj instruisto en Okcidenta Afriko, kaj (historie) en Magrebo. La marabuto estas ofte fakulo de la Korano, aŭ religia instruisto. Aliaj povas esti vagantaj religiaj homoj kiuj survivas el almozoj, sufiaj *murŝidoj* ("*gvidistoj*"), aŭ estroj de religiaj komunumoj. Aliaj povas teni vivan sinkretismajn antaŭ-islamajn tradiciojn, kiaj amuletoj por bona sorto, prezidante je variaj ceremonioj, dirante futuron, kaj en kelkaj okazoj aktive gvidante la vivojn de la sekvantoj. La ofta praktiko ricevi donacojn aŭ monon pro tiu servo estis malaprobita de ortodoksai islamanoj. Laŭ Francisko Azorín **morabo** (alternative) estas *Tipa araba ermitejo.* Li indikas etimologion el la araba *morabit* (ermito), el *mo + ribat* (preĝejo).

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Christian Coulon, *Pouvoir maraboutique et pouvoir politique au Sénégal*, Paris, Université de Paris, 1976, 2 vol. 594 p. (Thèse d’Etat, remaniée et publiée en 1981 sous le titre *Le marabout et le prince. Islam et pouvoir au Sénégal*, Paris, Pedone, XII-317 p.)
* Bassirou Diop, *Le rôle joué par les marabouts toucouleurs dans l’islamisation du Sénégal*, Dakar, Université de Dakar, 1983 (Mémoire de Maîtrise)
* Christopher Harrison. *France and Islam in West Africa, 1860-1960*, Cambridge University Press (1988) ISBN 0-521-35230-4
* E. Westermarck, *Ritual and Belief in Morocco*. London 1926.
* Leonardo Alfonso Villalón. *Islamic Society and State Power in Senegal: Disciples and Citizens in Fatick*, Cambridge University Press, (1995) ISBN 0-521-46007-7

Kategorio:Islamo
Kategorio:Religiuloj
Kategorio:Arabaj vortoj
Kategorio:Arkitekturo
Kategorio:Islama terminaro
Biskra

**Biskro** aŭ **Biskra** (; Berbere: 65px ) estas la ĉefurbo de la Provinco Biskra, Alĝerio. En 2007, ties loĝantaro estis registrita kiel 307 987.

## En kulturo 
Biskra estas la scenejo de ŝlosilaj partoj de la verko de André Gide de 1902 nome ''L'Immoraliste* kaj de malpli konata de 1897 la proz-poemo *Les nourritures terrestres*, kaj li vizitis la urbon en 1895 (por dusemajno el la 31a de januaro) kun Lord Alfred Douglas, post renkonto kun Oscar Wilde en Blida kaj Alĝero.

La hungara komponisto Béla Bartók kolektis tradician muzikon en Biskra en 1913.

La pola komponisto Karol Szymanowski, kiu veturis tra Nordafriko, ŝajne estis tre impresita de Biskra. Tiu veturo probable vekis veran intereson por la nordafrika/araba kulturo. Li komponis multajn pecojn influita de sia sperto tie. Li sendis poŝtkarton el Biskra la 11an de aprilo 1914.

Diana Mayo, protagonisto de la populara romano de Edith Maude Hull de 1919 nome *The Sheik'', startas sian veturon en la dezerton el Biskra.

## Loĝantaro 
## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio

## Eksteraj ligiloj 
* Biskra City

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Oazoj en Alĝerio
Kategorio:Provinco Biskra
Vilaja

**Vilaja** aŭ **wilayah** ('''''*** en la araba, ***velâjat*** / ****** en la persa, ***vilayet*** en la turka kaj ***ولایت'''* en la urdua), estas administra divido, kutime tradukita kiel "provinco", aŭ foje kiel "gubernio". La vorto derivas el la araba "*w-l-y*", "regi": *ualio* -"guberniestro"— regas *wilayah*, "kio estas regata". Dum la Kaliflando, la termino referencis al ajna konstitua preskaŭ suverena ŝtato.

## Nordafriko kaj Mezoriento 
La administracia termino estas uzata por diversaj administraj unuoj (aŭ subunuoj) en diversaj areoj, ekzemple la jenaj:

Nordafriko:
* provincoj de Alĝerio
* regionoj de Maŭritanio
* subŝtatoj de Sudano
* gubernioj de Tunizio

Mezoriento:
* la 34 provincoj de Afganio nomiĝas *velajat*
* En Irano inter 1501 kaj 1736 kvin limaj regionoj nomiĝis *velajat*: la modernaj 31 provincoj de Irano (d:Q1344695) nomiĝas استان, ostân
* la 11 provincoj de Omano (d:Q641078) dividiĝas en plurajn  unuojn nomataj *vilajat''

## Vidu ankaŭ
* Teritoria organizado de Alĝerio

Kategorio:Administraj unuoj
Kategorio:Arabaj vortoj
Haardt an der Weinstraße

**Haardt** estas palatinata vinvilaĝo. La 7an de junio 1969 ĝi estas enkomunumigita kiel urboparto en la 1&nbsp;km sude situanta sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinŝoseo (Rejnlando-Palatinato)  (deren alter Name *Neustadt an der Haardt* oder *Neustadt (Haardt)* .

## Geografio 
La vilaĝo situas ĉe la orienta deklivo de mezmontaro Haardt direkte al Rejnebenaĵo. La meza alteco de la vilaĝo estas ĉ. 150m super marniverlo.

Najbaraj lokoj estas la kernurbo de Neustadt kaj en la nordoriento la urbopartoj Gimmeldingen kaj Mußbach.

### Nomo 
La nomo signifas arbaron verŝajne pro la proksimeco al la Haardt, kiu estas la orienta rando de la Palatinata arbaro.

### Historio 
La unua dokumentita mencio estis el la jaro 1256. Tiam la monaĥejoj Heilsbruck kaj St. Lambrecht ricevis teritoriojn en Haardt. La setlado ekestis verŝajne 50 ĝis 100 jarojn pli frue, kiam post la konstruo de la burgo Winzingen venis homoj por setli tie.

### Evoluo de la loĝantoj 
## Vidindaĵoj 
### Dr.-Welsch-Teraso 
En la sudo de Haardt situas la 12.000 m² granda mediteranea parko *Dr.-Welsch-Terrasse*.

### Burgo Winzingen kaj kastelo Haardt 
La burgo Winzingen, hodiaŭ ruino, el la 11a jarcento, rande de la burgareo estis konstruita en la jaro 1875 la sinjoro-domo kastelo Haardt.

### Bildoj 

Dosiero:Anlagen Haardter Schloss.jpg|burgo Winzingen
Dosiero:HaardterSchloss.jpg|kastelo Haardt
Dosiero:Haardt (Neustadt) 08.jpg|lernejo
Dosiero:Haardt (Neustadt) 02.jpg|
Dosiero:Rehaklinik.jpg|Reha-kliniko
Dosiero:C-G-Jung-Haus in Haardt.jpg|C. G. Jung-domo
Dosiero:Haardt (Neustadt) 11.jpg|“Rebkanzel“ (vita predikejo)
Dosiero:Haardt (Neustadt) 05.jpg|vinbieno Mattern

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Haardt als Winzerdorf 

Kategorio:Vilaĝo en la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinŝoseo
Kategorio:Iama komunumo (Neustadt ĉe la Vinŝoseo)
El Ued

**El Ued** aŭ en franca **El Oued** (, signife *la rivero*) aŭ **Ued Suf** estas urbo, kaj la ĉefurbo de la Provinco El Ued, en Alĝerio. Temas pri urbo en oazo irigaciita de subtera rivero, kaj de tie ĝia nomo estas El Ued, kio permesas daktilpalman kultivadon kaj la raran uzadon (ĉe dezerto) de brikkonstruado por loĝejo. Ĉar plej tegmentoj havas kupolojn, ĝi estas konata kiel "Urbo de Mil Kupoloj".

El Ued situas je 640&nbsp;km sudoriente de Alĝero (la landa ĉefurbo de Alĝerio), ĉe la limo kun Tunizio. La loĝantaro de El Ued estis 134 699 laŭ la censo de 2008, el 105 256 en 1998, kun kresko de loĝantaro de 2.5%.

## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* El-Oued: Perlo de Sahara 
* Explore Oued Souf with Google Earth  ĉe Global Heritage Network

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco El Ued
Uargla

**Uargla** aŭ en franca **Ouargla** (Berbere: **Wargren** aŭ **Wargla**, , laŭ malnova Berbera nomo: **Wareglan**) estas la ĉefurbo de la Provinco Uargla en la Sahara Dezerto en suda Alĝerio. Ĝi havas florantan petrolindustrion kaj estas hejmo de unu el la alĝeriaj universitatoj, nome Universitato de Uargla. La komunumo Uargla havis 133,024 loĝantojn en la censo de 2008, kaj jaran populacikreskon de 1.7%.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio
* Tramtransporto en Uargla

## Eksteraj ligiloj 
* Universitato de Uargla, oficiala retejo 


Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Uargla
Beŝar

eta|dekstra|190px|Bordo de Ued Beŝar en Januaro 1913.
**Beŝar** aŭ en franca **Béchar** () estas la ĉefurbo de la Provinco Beŝar, Alĝerio. Ĝi estas ankaŭ komunumo (municipo), kunetenda kun la Distrikto Beŝar, de la Provinco Beŝar. En 2008 la urbo havis 165,627 loĝantojn, el 134,954 en 1998, kun jara kresko de 2.1%.

Antaŭ la trovo de karbo tie en 1907, Beŝar estis malgrande loĝata urbo kiel multaj aliaj en la regiono. Ĝi eniris en la aktiveco de la karbominoj ĝis la produktado de nafto kaptis la merkaton.

Produktado de ledo kaj de juvelarto estas elstaraj produktoj de Beŝar. Oni produktas ankaŭ daktilojn, legomojn, figojn, cerealojn kaj migdalojn ĉe Beŝar. Estas ankaŭ rezervejoj de minkarbo ĉe Beŝar, sed tio ne estas ankoraŭ espluatita je sia plej granda eblo ĉar la transportokostoj estas tro altaj relative al tiu de nafto aŭ de gaskampoj de orienta Alĝerio. Tiu urbo estis iam loko de bazo de la Franca Fremdula Legio.

La Kenadsa longonda transmitilo, kies mastoj estas la plej altaj strukturoj en Alĝerio nome de 357 m, troviĝas ĉe Beŝar.

## Loko 
Beŝar situas en la nordokcidenta regiono de Alĝerio ĉirkaŭ 58&nbsp;km sude de la limo kun Maroko.

## Servoj 
La urbo estas hejmo de la Universitato de Beŝar.

Beŝar havas kinejon kun 850 sidlokoj, same kiel muzeon.

Beŝar havas 27 funkciantajn moskeojn, kaj aaliajn 19 konstruatajn.

## Evoluo de la loĝantaro 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Provinco Beŝar 

## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Béchar
Borĝ Bu Areriĝ

**Borĝ Bu Areriĝ** aŭ en franca **Bordj Bou Arréridj** () kun 140,000 loĝantoj (laŭ ĉirkaŭkalkulo de 2005), estas la ĉefurbo de la Provinco Borĝ Bu Areriĝ, Alĝerio.

## Geografio 
Borĝ Bu Areriĝ estas situa 148 mejlojn laŭ ŝoseo oriente de Alĝero, ĉe la montaro Hodnar en la sudo de Kabilio, je alto de 916 metroj.

## Ekonomio 
La ekonomio ege baziĝas sur agrikulturo kaj forstado, kun kelkaj malgrand-skalaj industrioj.

## Trafiko 
Borĝ Bu Areriĝ estas bone konektita al aliaj urbaj centroj per ŝoseo kaj fervojo. La urboj Setif kaj Buira estas 70 km oriente kaj 115 km nordokcidente, respektive.

## Klimato 
Borĝ Bu Areriĝ situas en duonarida klimato (BSk) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 357 mm. En ĉiuj monatoj pluvas. La jara averaĝa temperaturo estas  kaj varias .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Borĝ Bu Areriĝ
Preĝejo Sankta Ulriko (Halle)

eta|La **Preĝejo Sankta Ulriko** en la urbocentro de Halle, nuntempe koncertejo
La **Preĝejo Sankta Ulriko** () estas eksa preĝejo en Halle (Saale), Germanio, Leipziger Straße. Ekde 1976 ĝi funkcias kiel koncertejo.

## Historio 
La iama preĝejo de la Servistoj de Mario konstruitis inter 1370-1466. Temas pri dunava halo-preĝejo. Ĉe la alifunkciigo damaĝis valorajn partojn i.a. la galeriojn, la baptopelvon, la altaron, la altarejan seĝaron. En 1980 oni konstruis por la preĝejo fare de la firmao Sauer modernan orgenon.

Interne ĝis nun fascinas retvolbo kaj la baroka orgenfasado de la Förner-orgeno de ĉe la uesta emporo (kiu ne plu funkcias). La moderna portalo norda estas de Irmtraud Ohme, la reliefo por memori la pentriston Matthias Grünewald (mortinta en 1528 en Halle) estas de Gerhard Geyer. Ĉe la nordorienta pilastro de la flanka navo ankoraŭ videblas la gildosigno de la ĉarpentadaj lernoknaboj.

## Gravuloj 
En tiu ĉi preĝejo baptitis Samuel Scheidt. Ĝis 1836 ĝi estis universitata preĝejo kaj pro tio ekzistas ankaŭ koneksoj kun la universitata predikisto Friedrich Schleiermacher.

Surloke estis la lasta deĵorloko pastora de August Hermann Francke, inter la orgenistoj menciindas Robert Franz. Franz, kiu vivis inter 1815-1892, fondis ankaŭ la ĝis hodiaŭ ekzistanta **Kantada akademio de Halle**; ekde 1859 li estis universitata muzikestro. Li engaĝiĝis pri la memoro de Baĉ kaj Händel; sur la universitata ringostrato troviĝas monumento de li. Antaŭulo lia sufiĉe fama estis Daniel Gottlob Türk (ĉirkaŭ la jaro 1774).

Ĉiujare la okazas ne tute 200 koncertoj en tiu ĉi koncertejo. Ekzemple okazas infana korusfestivalo, la Muzitagoj de Halle kaj la Händel-festivalo, kie la koncertejo ulrika ludas ĉiam gravegan rolon.

## Puto antaŭ la preĝejo 
La puton antaŭ la preĝejo faris Gerhard Lichterfeld. Ĝi montras virinajn aktojn de la muzoj de muziko (Polyhymnia), de poezio (Kalliope), de danco (Terpsichore) kaj de la plastikaj artoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Aktualaj koncertprogramoj
* Historio de la preĝejo 

Kategorio:Halle (Saale)
Halle
Kategorio:Koncertejoj en Germanio
Petrolindustrio

[eta|400px|dekstra|Mondaj rezervejoj de [nafto, 2009.]]
La **petrolindustrio** inkludas la tutmondajn procezojn de esplorado, elfosado, rafinado, transportado (ofte pere de naftoŝipoj kaj naftotuboj), kaj merkatado de petrolaj produktoj. La plej granda volumo de produktoj estas de fuelo kaj de benzino (petrolo). Petrolo (oleo) estas ankaŭ la kruda materialo por multaj kemiaĵoj, kiaj kuraciloj, solvantoj, sterkoj, pesticidoj, kaj plasto.

## Industrio 
Petrolo estas ŝlosila por multaj industrioj, kaj ege gravas por la tenado de industria civilizo en sia nuna formo, kaj tiele estas kerna afero por multaj landoj, ĉu se ili havas nafton aŭ ne. Nafto enkalkuliĝas por granda procento de la tutmonda konsumo de energio, game el malalta 32% por Eŭropo kaj Azio, al alta 53% por Mezoriento.

Aliaj konsum-modeloj de aliaj geografiaj regionoj estas jene: Suda kaj Centra Ameriko (44%), Afriko (41%), kaj Nordameriko (40%). La mondo konsumas 30 mil milionojn da bareloj (4.8&nbsp;km³) da nafto jare, kaj disvolvigitaj landoj estas
la plej grandaj konsumantoj. Usono konsumis 25% el la nafto produktita en 2007. La produktado, distribuado, rafinado, kaj pomalgrando de petrolo kiel tuto estas la plej granda industrio de la mondo laŭ termunoj de dolarvaloro.

Registaroj kiaj tiu de Usono havigas fortan publikan subvenciaron al petrolkompanioj, kun ĉefaj impostaj reduktoj je virtuale ĉiu stadio de la nafta esplorado kaj elfosado, inklude la kostojn de luado de naftejoj kaj bor-ekipado.

## Grandaj entreprenoj 
* Lukoil
* Shell

## Referencoj 
## Literaturo 
* 
* Ordons Oil & Gas Information & News 
* Robert Sobel *The Money Manias: The Eras of Great Speculation in America, 1770–1970* (1973) reprinted (2000).
* Daniel Yergin, *The Prize: The Epic Quest for Oil, Money, and Power*, (Simon and Schuster 1991; paperback, 1993), ISBN 0-671-79932-0.
* Matthew R. Simmons, *Twilight in the Desert: The Coming Saudi Oil Shock and the World Economy*, John Wiley & Sons, 2005, ISBN 0-471-73876-X.
* Matthew Yeomans, *Oil: Anatomy of an Industry* (New Press, 2004), ISBN 1-56584-885-3.
* Smith, GO (1920): Where the World Gets Its Oil: National Geographic, February 1920, pp 181–202
* Marius Vassiliou, *Historical Dictionary of the Petroleum Industry*. Lanham, MD: Scarecrow Press (Rowman & Littlefield), 700pp. ISBN 0-8108-5993-9.
* 
* Miryusif Mirbabayev, *Concise History of Azerbaijani Oil*. Baku, Azerneshr, (2008), 340pp.

## Eksteraj ligiloj 
* OPEC - OPEL Organizo de Petrol-Eksportantaj Landoj
* AAPG - Usona Asocio de Petrolgeologoj
* AOGHS - Usona Olegasa Historia Societo
Medea (urbo)

**Medea** aŭ en franca **Médéa** (), kun 123,535 loĝantoj (laŭ censo de 1998) estas la ĉefurbo de la Provinco Medea, Alĝerio. Ĝi situas ĉirkaŭ 83 km sude de Alĝero.

La nuntempa urbo estas situa en la loko de antikvromia militejo kaj havas historion date el la 10a jarcento. La urbo estas franceca laŭ etoso, kun ortangula urbomapo, konstruaĵoj kun ruĝtegolaj tegmentoj, kaj belaj publikaj ĝardenoj. La montetoj ĉirkaŭ Medea estas kovrataj de vitejoj, hortoj, kaj farmoj kiuj produktas abundan grenon. LA ĉefaj produktoj de Medea estas vinberoj, irigacia ekipado, kaj variaj metioj. 

## Famuloj
* Jean Richepin

## Vidu ankaŭ
* Urboj de Alĝerio

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Medea
Meisental (Haardt)

La **Meisental** estas 1,5  km longa entranĉovalo en la Haardt, la orienta rando de la Palatinata Arbaro (Rejnlando-Palatinato). Sur la teritorio de la sendistrikta urbo Neustadt ĉe la Vinvojo aŭ Neustadt ĉe la Vinŝoseo ĝi separas de sudoriento al nordokcidento, en la masivo de la 554 m alta monto *Weinbiet* la sudorientan etendaĵon Schlossberg de la suda- kaj sudokcidenta etendaĵo Wolfsberg.

## Geografio 
### Situo 
La masivo de la Weinbiet situas sur la okcidenta montoŝultro de la Malaltebenaĵo de Supra Rejno. Tiu supra rejna fosaĵo enrompiĝis antaŭ ĉ. 50 milionoj da jaroj kaj poste forsedimentiĝis je la nivelo de la hodiaŭa malaltebenaĵo de Supra Rejno.

La  Meisental havas valokomencon de apenaŭ 400 m sudoriente de la pinto de Weinbiet. La fino de la valo al la urboparto Haardt de Neustadt situas ĉe alteco de 195 m. Je la orienta kaj nordorienta flanko de la valo troviĝas la 409,3 m alta monto Schlossberg, al sudo kaj sudokcidento la Wolfsberg (alteco 490,7 m).

### Akvejoj 
La Meisental estas trafluanta de la rojo Sulzwiesengraben, kiu formis la valon. Ĝi fontas iomete malsupre de la vala komenco sur alteco de 276 m kaj enfluas post 2,5 km en la kernurbo de Neustadt (alteco 132 m) maldekstre en la Floßbach. Tiu deduktaĵo de la rojo Speyerbach, kiu post 1,5 km ree unuiĝos kun tiu. 

Kategorio:Valoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Neustadt ĉe la Vinvojo
Ŝlef

**Ŝlef** aŭ en franca **Chlef** () estas la ĉefurbo de la Provinco Ŝlef, Alĝerio. Situa en la nordo de Alĝerio, 200 km okcidente de la landa ĉefurbo, Alĝero; ĝi estis fondita en 1843, kiel **Orléansville**, sur la ruinoj de la romia urbo **Castellum Tingitanum**. En 1962, ĝi estis renomita **Al-Asnam**. La nuna nomo, Ŝlef, kiun ĝi portas el 1980, derivas el la nomo de la plej longa rivero en Alĝerio.

Estas futbala klubo ASO Chlef, la universitato Hasiba Ben Buali, kaj la ruinoj de baziliko Reparatus, kiu estis episkopejo de Castellum Tingitanum el 465 al 475. Angulo de la planko de la baziliko enhavas mozaikan labirinton, nome la plej antikva konata ekzemplo de kristana uzo de tiu motivo.

Por transporto estas fervojo kaj flughaveno.

## Eksteraj ligiloj
* pri kolonia Chlef
* GigaCatholic - pri katolika pasinto

## Vidu ankaŭ
* Urboj de Alĝerio

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Ŝlef
El Eulma

**El-Eulma** () estas urbo en Alĝerio, situa ĉirkaŭ 210 mejlojn oriente de la landa ĉefurbo Alĝero. Ĝi estas la dua plej granda urbo en la Provinco Setif kun 105,130 loĝantoj (laŭ la censo de 1998) post la propra provinca ĉefurbo Setif. En la franca kolonia epoko la urbo estis konata kiel *Saint Arnaud* laŭ Marŝalo Jacques Leroy de Saint Arnaud. Ĝi situas sur la nacia ŝoseo n°5, kiu ligas Setif kun Konstantino. 

## Vidu ankaŭ
* Urboj de Alĝerio

## Eksteraj ligiloj
* El-Eulma.com 

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Setif
Ali Ŝariati (aktivisto)

**Ali ŜARIATI** ( naskiĝis en 1987) estas irana politika aktivisto kaj malliberulo. Li estis arestita en manifestacioj kontraŭ atakoj per acido al virinoj en Esfahano, (kio ŝajne estis ignorita de aŭtoritatoj) kaj iris al 61-taga malsatstriko petante "justan juĝproceson".

## Referencoj
Kategorio:Iranaj malliberuloj
Kategorio:Iranaj aktivuloj
Kategorio:Malsatstrikantoj
Tugurt

**Tugurt** aŭ **Tugurto**, aŭ en franca **Touggourt** (; Berbere: 75ra, laŭvorte *elirejo* aŭ *pordego*) estas urbo kaj komunumo (municipo), iama sultanlando kaj ĉefurbo de la Distrikto Tugurto, en la Provinco Uargla, Alĝerio, konstruita ĉe oazo en Sahara. Je la censo de 2008, la komunumo havis 39,409 loĝantojn, el 32,940 en 1998, kaj jaran kreskindicon de 1.8%.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio

## Eksteraj ligiloj 
* WorldStatesmen - Algeria - Tuggert

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Oazoj en Alĝerio
Kategorio:Provinco Uargla
Ghardaia

eta|dekstre|250ra|Merkato ĉe la ĉefa placo, Ghardaia.
**Ghardaia** aŭ **Ghardaïa** (, Mzab-Berbere: **taƔerdayt**, **Taɣerdayt** do **Taghardaïat**) estas la ĉefurbo de la Provinco Ghardaia, Alĝerio. La komunumo Ghardaïa havas 93,423 loĝantojn laŭ la censo de 2008, el 87,599 en 1998, kun jara kreskindico de 0.7%.

Ghardaïa estas parto de urba kvinopo, surmonteta urbo inter kvar aliaj, konstruita preskaŭ antaŭ milo da jaroj en la M’Zab valo. Ĝi estis fondita de Mozabitoj, nome islama Ibadia sekto de ne-arabaj islamanoj, kiaj Berberoj. Ĝi estas ĉefa centro de produktado de daktiloj kaj de fabrikado de tapiŝoj kaj vestaĵoj. Dividita en tri enmurigitaj sektoroj, ĝi estas fortifikita urbo. Je la centro de la historia Mʾzabita areo, kun piramid-stila moskeo kaj arkara placo. Distingaj blankaj, rozkolotaj, kaj ruĝaj domoj, faritaj el sablo, argilo kaj gipso,

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Urboj de Alĝerio

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Ghardaia
Saida

**Saida** aŭ en franca **Saïda** () estas la ĉefurbo de la Provinco Saida, Alĝerio.

## Situo
Saida situas en nordokcidenta Alĝerio, en la sudaj deklivoj de la montaro Tella Atlaso situa en la norda bordo de la Altaj Altebenaĵoj. La urbo kuŝas laŭlonge de la dekstra bordo de la Ŭadi Saida, protektita de arbaraj montoj je la mala flanko kiu staras krute el la valo al alto de ĉirkaŭ 4,000 futoj (1,200 metroj).

## Bildaro

file:حي داودي موسى.JPG|Popola strato
File:حي قصديري بمحاذاة واد ملوث.jpg|Kabanetoj ĉe la ŭedo
file:زاوية مولاي الطيب بسعيدة.JPG|Farbita fasado

## Vidu ankaŭ
* Urboj de Alĝerio

Kategorio:Komunumoj de Alĝerio
Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Saida
Mystic Order of Veiled Prophets of the Enchanted Realm

**Mystic Order of Veiled Prophets of the Enchanted Realm** (: Mistika Ordo de Vualita Profetoj de la Sorĉita Regno ) ankaŭ konita kiel **M.O.V.P.E.R.** aŭ "**Grotto**", estas helpa organizo de la Framasonismo. Estas socia organizo por majstraj framasonoj, kaj kiel tia, ĉiuj majstroj framasonoj povas kuniĝi al ĝi kaj estas bonvenaj. La ordono kuraĝigas renovigitan intereson por la loĝioj, sed malgraŭ tio ne pretendas esti parto la simbola framasonismo. Oni povas rekoni ĝiajn membrojn ĉar ili portas sur siaj kapoj fezon nigran kun ruĝa peniko. Unu el la simboloj de la ordono estas la vizaĝo de homo de araba aspekto, kun barbo kaj lipharoj, kiu portas ruĝan turbanon sur sian kapon. Grotto estas karitata organizo dediĉita promocii la fratecon, la amikecon kaj la amuzon inter la majstroj framasonoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* www.scgrotto.org/ ()

Kategorio:Framasonaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj en Usono