Nagario

[eta|*Rigveda* manuskripto en nagario, komenco de la [19a jarcento.]]
**Nagario** (sanskrite देवनागरी ***devanāgarī*** aŭ nur नागरी *nāgarī*) estas skribsistemo uzata por multaj lingvoj de Barato kaj Nepalo, i.a. sanskrito. Ĝi estas ido de la brahmia skribsistemo (Brāhmī) kiu aperis jam de 500 a.K. Laŭ kelkaj teorioj, la brahma skribsistemo mem devenas de la Indus-Sarasvati skribsistemo de la 3-a jarmilo a.K., sed tiu aserto ne estas ĝenerale akceptata.

*Deva* estas la sanskrita vorto por "dio", kaj *nagari* signifas "urba" (el *nagara*, "urbo"); la signifo do estas "la skribado de la dia urbo / de la urbo de dioj", aŭ "la dia skribado de la urbo (urbanoj)".

Nagario estas, ekde la 18-a jarcento laŭ okcidenta erao, internacie norma skribsistemo por sanskrito, ĉar tiam oni komencis presigi sanskritajn tekstojn; antaŭ tiu tempo, kiam preskaŭ nur temis pri manskribado, ĉiu skribanto kutime uzis sian lokan skribsistemon. Oni uzas ĝin ankaŭ en Barato por skribi / printi nun tekstojn en prakritoj kaj en palia lingvo. Ĝi ankaŭ estas norma skribo por kelkaj nuntempaj lingvoj de norda Barato kaj Nepalo, kiel hindia, marata, nepala, bihara, kaŝmira ktp., tiamaniere oni distingas tiujn lingvojn de similaj lingvoj kaj dialektoj skribataj per malsamaj skriboj, ekzemple de urduo skribata per araba skribo, de guĝarata, bengala, panĝaba, orija kaj aliaj lingvoj de norda Hindujo, skribataj per propraj skribosistemoj.

Nagario estas skribata de maldekstre dekstren. Sanskrite la plejparto de verkoj estas origine skribitaj sen intervortaj spacoj (same kiel ĉiuj antikvaj tekstoj, ankaŭ grekaj kaj latinaj en la okcidento), do la supra horizontala lineo estas ŝajne nerompita (krom kiam la litero mem enhavas truon en ĝi), fakte rompita post ĉiu litero (vidu la bildon). En nuntempaj eldonoj de sanskritaj tekstoj, kaj en modernaj lingvoj, oni uzas vortospacojn same kiel en Esperanto. Nagario ne distingas inter majuskloj kaj minuskloj (same kiel origine la okcidentaj skriboj, greka, latina, cirila kaj armena).

Nagario havas 34 konsonantojn (व्यञ्जन *vyañjana, legu: vjanjĝana) kaj 12 vokalojn (स्वर *svara*). Silabo (अक्षर *akṣara*, legu: akŝara) estas formata per la kombino de nul, unu aŭ multaj konsonantoj kaj unu aŭ nul vokaloj. Laŭ hindaj gramatikoj, ĉiu silabo finiĝas per vokalo; la baza signo ĉiam enhavas la vokalon -a (ekzemple: त = *ta*, भ = *bha*), aliaj vokaloj estas markataj per aldonaj diakritaj signoj super, sub, post aŭ eĉ antaŭ la baza litero (ekzemple: ते = *te*, तू = *tū*, ता = *tā*, ति = *ti*, simile भे भु भा kaj भि = *bhe, bhū, bhā, bhi''), la signo de la 'vokalo nula', aŭ manko de posta vokalo, estas विराम *virāma* ( ् ), ekzemple त् , भ् = *t, bh*; do vorto kiu finiĝas per konsonanto laŭ hinda pensmaniero teorie havas je unu silabon pli ol laŭ la okcidenta.

La alfabeta ordo estas sistema (male al tiu de la latina alfabeto, kaj do de la esperanta): unue la vokaloj, poste la konsonantoj; de la konsonantoj unue la langradikaj, poste la palatalaj, supradentaj, dentaj kaj lipaj; inter ĉiu de tiuj kvin listoj unue la plozivoj senvoĉa senaspira, senvoĉa aspira, voĉa senaspira kaj voĉa aspira, kaj fine la nazalo; plej fine iras la duonvokaloj, kaj la spiraj konsonantoj.

Multaj aliaj skribsistemoj laŭ la sama silaba sistemo (adaptita al la respektiva lingvo) estas uzataj en centra, suda kaj sudorienta Azio, de Tibeto al Kamboĝo.

## Vokaloj 
Punkto super vokalo aŭ silabo (sanskrite *anusvāra*, palie *niggahīta*) nazaligas la vokalon (sed en la praktiko, multaj nuntempe elparolas ĝin kiel la postvokalan *ng*-sonon de ekzemple la angla *sing*). Ĝi estas plej ofte transliterata per m kun suba aŭ supra punkto, kaj el tiu fakto devenas kelkaj strangaj esperantovortoj kiel *samgo* kaj *samsaro* (preferinde sangho kaj sansaro).

La skribsistemo distingas inter mallongaj kaj longaj *a*, *i* kaj *u*, sed ne se temas pri *e* kaj *o*. En sanskrito, tiuj du vokaloj estas ĉiam longaj; en palio ili estas mallongaj se sekvotaj de du konsonantoj (ekzemple *semha*, "ŝlimo"), aliokaze longaj.

## Konsonantoj 
eta|dekstra|Nagaria klavaro

Kiam mankas aparta vokalsigno, *a* estas aŭtomata. (En ekzemple sanskrito estas ĉiam tiel; en kelkaj nuntempaj lingvoj tamen, kiel la hinda, tiu aŭtomata *a* estas muta se ĝi aperas laste en vorto, same kiel la franca *e*; sanskrita *deva* estas do literumita same kiel hinda *dev*.) Por specifigi la mankon de vokalo, oni uzas simbolon *halant* (ankaŭ nomata *virama*).
Se antaŭ vokalo venas du al pluraj konsonantoj, tiuj ĝenerale estas kunigitaj en ligaturo, da kiuj ekzistas longa listo.

Se post la konsonantosigno aŭ ligaturo venas alia vokalo ol mallonga a, oni indikas tion tiel ĉi:

La supra listo estas tiu de la sanskrita alfabeto. En ekzemple la hinda lingvo troveblas persaj kaj aliaj pruntvortoj kun konsonantoj ne konataj en la sanskrita. Por tiuj oni uzas ordinaran konsonanton kun diakrita punkto, ekzemple **फ़** por *fa*, bazita sur **फ** por *pha*. En kelkaj fruaj lingvoj, ekzemple palio, troveblas la konsonanto **ळ**, kutime transliterata per *la* kun punkto sub *l*, kaj elparolata kiel ordinara *la* sed kun la lango fleksita supren-malantaŭen; **ळ** do rilatas al **ल** same kiel **ट** al **त**.

## Ciferoj 
## Referencoj 
Kategorio:Bramaj skribsistemoj