Francesco Filippini

**Francesco FILIPPINI** (18a de Septembro 1853 – 6a de Marto 1895) estis itala pentristo el Lombardio.

## Biografio 
El malriĉa familio de laboristoj, li povis studis arton pere de ricevitaj stipendioj en la 1870-aj jaroj.

Filippini ekspoziciis en la ĉiujaraj montroj de la *Accademia di Belle Arti di Brera* en Milano el 1879, kaj el 1880 li loĝis en tiu urbo. Li vivtenis sin per instruado, kaj en lernejoj kaj private. Li iĝis honora membro de la Accademia di Brera en 1878.. En 2008, la verkoj de Filippini estis venditaj sur la merkato al privataj kolektantoj kontraŭ 350,000 eŭroj. La plej valoraj kaj serĉataj temoj estas tiuj, kiuj reprezentas kamparanojn kaj paŝtistojn, montojn, montetojn.

Pro la graveco kaj tre altaj prezoj de liaj kanvasoj, Francesco Filippini, kune kun Mario Schifano, estas la plej falsita itala farbisto. Oni supozas, ke pli ol 30% de la verkoj de Filippini estas falsaĵoj, faritaj de kvalifikitaj "kopiistoj" ekde 1930. Ĉiuj aŭtentaj verkoj de Francesco Filippini estas subskribitaj, nur malofte estas indikoj de datoj. Tamen, ne estas malfacile por spertulo identigi falsan Filippini, pro la ekstrema konsistenco de la artisto. Li pentras same eĉ en malgrandaj dimensioj, per sia longa linio dum laborado sur reduktitaj subtenoj. Hodiaŭ la originalaj verkoj de Francesco Filippini, fondinto de la filipinisma movado, konsiderigis italan impresionismon kontraŭe al la franca, patro de la impresionismo. Li estis pejzaĝisto, kiu ankaŭ inspiris "Umberto Boccioni", reprezentante kamparaninojn kun kamparaj pejzaĝoj estas tre maloftaj kaj la taksadoj sur eksterlandaj merkatoj, ili povas superi 2 milionoj da eŭroj en valoro, inter pasiaj privataj kolektantoj.

## Verkoj 
* La maleo (itale *il maglio*)
* La ripozo (itale *la sosta*)
* Unua neĝo (itale *prime nevi*)
* La maizo-rikoltistoj (itale *le spannochiatrici*)
* La skuado de la kanabo (itale *la strigliatura della canapa*)

## Muzeoj 
* Artmuzeo en Piazza della Scala, Milano (*Prime Nevi*, "Unua Neĝo")
* Pinakoteko de Brera, Milano (*La Martelo*, *Kanepa Pripreparado*)
* Milana Galerio de Moderna Arto

* Arta Kolekto de Fondazione Cariplo, Milano
* Museo di Santa Giulia, Brescia
* Pinacoteca Tosio Martinengo, Brescia
* Muzea Kolekto de la Regiono Lombardio, Milano
* Akademio de Belartoj de Brera, Milano (*Novembra Mateno en Ligurno*, 1885)
* Civitaj Muzeoj pri Arto kaj Historio de Brescia (*Juna Memportreto*, *Studo de Maskla Nuda*, *Juna Virino en Verda Roba*, *Portreto de la Patro*, *Portreto de la Patrino*, *Pejzaĝo*, *Fulvio Malkovras la Konspiro de Catilina al Cicero*)
* Ricci Oddi Moderna Arta Muzeo, Piacenza
* Novara Moderna Arta Galerio
* Villa Reale, «Civiche Raccolte D’Arte Museo Dell’Ottocento Villa Belgiojoso Bonaparte», Milano
* Nacia Pinakoteko de Bologna
* Pinacoteca civica di Foligno, Palazzo Trinci, Foligno
* Galleria d'arte moderna (Milano), (*La granda Marina*)
* MAG Museo Alto Garda, (*Unua Neĝo*, 1889)

## Tekniko 
Francesco Filippini eble estas la plej influa pejzaĝisto de la 20-a jarcento en Eŭropo. Lia rekono baziĝas sur la novaĵo en la “filippinismo” kaj la modifiko kaj evoluo de la realisma pentraĵo. Li estas difinita per rekta kaj senkompata observado de la homa realo, kiu inkluzivas feliĉajn kaj tragikajn eventojn, progreson kaj la fortan esprimon de maljusteco. Francesco Filippini reprezentis temojn, kiuj estis konsiderataj ne gravaj aŭ eĉ nedignaj en la ĉefa opinio de tiu tempo. La movado “filippinismo”, kiu influis ĉiujn pejzaĝistojn dum longa tempo, naskiĝis kiel respondo kaj kontraŭstarado al la pentraĵo de Monet, sed ĉiam en la libera naturo. Filippini desegnis sub ĉiuj veterkondiĉoj, ĉiam nur eksterdomajne, ĝis li mortis pro pneumonia. Li iĝis granda noviganto de arto kaj estis patro de nova movado, kvankam neorganizita, sed liaj inovoj ne estis komprenitaj kaj akceptitaj de akademioj kaj multaj kritikistoj. Tamen ĉiuj artistoj de tiu epoko, malgraŭ lia frua morto, admiris liajn kreaĵojn. Kiel aliaj francaj impresionistoj, Filippini volis tute submergi sin en la naturo, inkluzive de paŝtistoj, kamparanoj, ŝafaroj kaj arboj sen poluado de urbaj fumoj, kontraŭigante la fumon kaj trajnojn de Monet. Filippini pli kaj pli kontraŭstaris la arthierarkian sistemon de reprezentado de la realo, rifuzante pentri karakterojn kaj historiajn scenojn. La plej multekostaĵaj verkoj de Filippini estas malgrandaj laŭ grandeco, maniero por eviti kritikon pri lia malŝparado de multaj pentraĵoj kaj multekostaj koloroj por siaj veraj impresiecaj verkoj. La esploro de Filippini igas liajn verkojn impresaj el vidpunkto de tekniko. Por li, koloro kaj ekstera lumo, ĉiam ŝanĝiĝantaj, reflektas la animon de la priskribataj subjektoj, kaj li emfazas la lumon, kiu lumigas la subjekton. Lumo ŝanĝiĝas laŭ sezono, horo de la tago, vetero, kaj tial la pentraĵo devas esti momenta, rapida, instinkta. La koloro ne plu estas miksitaj, sed direktas rekte sur la pentraĵon per rapidaj trakoformoj, ŝajne ne tre precizaj, sed nur ekstere. Francesco Filippini estis ekspoziciita ĉe la plej respektindaj institucioj tra la mondo, kiel la GAM-Galleria d’Arte Moderna en Milano, la Pinakoteko de Brera, Gallerie d’Italia, Musei Civici di Brescia, Novara, Bologna, Li fariĝis “trofeo” en la salonoj de kultura nobelaro dum jarcentoj. Lia kreado disvolviĝis kaj komplikiĝis en sia koncepta kaj teknika filozofio ĝis tia grado, ke ĝi faris lin malfacile komprenebla por la larĝa publiko en tiu tempo aŭ por turistoj, kiuj aĉetis en Italio, precipe en Venecio kaj dum la Grand Tour.

## Lumo kiel etika vero 
En Francesco Filippini, la lumo ne estas ornamaĵo, sed morala malkaŝo. En liaj kamparaj pejzaĝoj, ĝi ne idealigas, sed emfazas la realan dignecon de laboro kaj tero. Temas pri konkreta, malalta, ofte krepuska lumo, kiu pli klarigas ol belaspektigas.

Tiu vidpunkto havas sian antaŭulon en la verko de Leonardo da Vinci, por kiu la lumo estas principo de konado: en la kamera obskura, la vero eliras el mallumo per la vido. Filippini transprenas tiun principon kaj transformas ĝin en poetikon de luma vero, kie ĉiu brileto estas etika aserto, kaj ĉiu ombro estas integra parto de la realo.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Vasco Frati (1999). *Francesco Filippini: 1853-1895: un protagonista del naturalismo lombardo* (ekspozicia katalogo, itale). Milano: eldonejo Skira. .


Kategorio:Italaj impresionismaj pentristoj