open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Deklivo Sankta Andreo

La **Deklivo Sankta Andreo** () estas historia strato, kiu konektas la kvartalon Malnova Urbo de Kijivo kaj la historie komercan kvartalon Podil. La strato, ofte reklamita de turismaj gvidistoj kaj organizistoj kiel la "Montmartre de Kijivo", estas grava turisma allogaĵo de la urbo. Krome, la strato ankaŭ estas parto de la historia rezervejo "Antikva Kievo" de Kievo, dum la Preĝejo Sankta Andreo apartenas al la Nacia historia rezervejo "Sofia de Kievo".

La deklivo, 720 metrojn longa, estas konstruita el metitaj pavimŝtonoj kaj konektas Malnovan Kijivon (Supra Urbo) kun Podil (Malsupra Urbo). Ĝi komenciĝas ĉe la fino de la strato Volodymyrska kaj krute malsupreniras ĉirkaŭ la monteto Zamkova Hora, finiĝante proksime al la placo Kontraktova. La deklivon markatas per kelkaj historiaj famaĵoj, inkluzive de la Kastelo de Rikardo la Leonkoro, la 18-jarcenta baroka preĝejo Sankta Andreo, la domo de la fama rusa verkisto Miĥail Bulgakov, kaj multaj aliaj monumentoj.

## Bildaro 

Андріївський узвіз.Андріївська церква. Київ.jpg|Ĝenerala vido de la deklivo
Andriyivskyi Descent in Kyiv, 2006.jpg|Turismaj kaj artaj butikoj
Андріївський узвіз, 15 DSC 5133.JPG|La Kastelo de Rikardo Leonkoro
Садиба житлова, в якій проживав письменник М. П. Булгаков Київ Андріївський узвіз, 13.JPG|La domo de Miĥail Bulgakov
Andriyivskyy Descent with St. Andrew's Church and Church of the Tithes.jpg|La deklivo fine de la 19-a jarcento

## Referencoj 
Kategorio:Kievo
Leslie Frost

**Leslie Miscampbell FROST** (naskita la 20-an de septembro 1895 en Orillia, Ontario ; mortis la 4-an de majo 1973 en Lindsay, Ontario) estis kanada politikisto, advokato, kaj la 16-a Ĉefministro de la Provinco Ontario, servante de 1949 ĝis la 1961. Frost estis membro de la Progresema Konservativa Partio de Ontario kaj estis kromnomita "Maljunulo Ontario" pro sia longa oficperiodo kaj ankaŭ estis konata kiel la "Arĝenta Vulpo". Li gvidis la provincon dum la ekonomia ekprospero de la 1950-aj jaroj.

Per siaj fiskaj politikoj, Frost esence kuraĝigis la kreskon de la privata industrio. Li enkondukis progreseman leĝaron pri sano, edukado kaj homaj rajtoj (inkluzive de leĝo pri salajra egaleco kaj donado de voĉdonrajtoj al la Indiĝenaj Nacioj). Post tri sinsekvaj oficperiodoj, li emeritiĝis en 1961, transdonante sian postenon al sia Ministro pri Edukado, John Robarts.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Leslie M. Frost fonds Arkivo de Ontario

Kategorio:Ĉefministroj de Ontario
Kategorio:Membroj de la Privata Konsilio de la Reĝino (Kanado)
Kategorio:Kamaradoj de la Ordeno Kanada
Jean Charest

**John James** **CHAREST** (pli bone konata kiel **Jean Charest** ( ʒɑ̃ ʃɑʀe ); naskiĝis la 24-an de junio 1958 en Sherbrooke) estas kanada politikisto kaj advokato. Li estis gvidanto de la Partio Liberal de Kebekio de 1998 ĝis 2012 kaj la 29-a Ĉefministro de la provinco Kebekio de la 29-a de aprilo 2003 ĝis la 19-a de septembro 2012. Li komencis sian politikan karieron en 1984 kiel parlamentano en la Kanada Ĉambro de Komunuloj. Li servis en la kabinetoj de Brian Mulroney kaj Kim Campbell de 1986 ĝis 1990 kaj denove de 1991 ĝis 1993, iĝante la plej juna ministro en kanada historio, kaj sekve estris diversajn federaciajn ministeriojn. De 1993 ĝis 1998, Charest estis gvidanto de la Progresema Konservativa Partio de Kanado, post kio li transiris al provinca politiko kaj aliĝis al la Liberaluloj.

En la Nacia Asembleo de Kebekio, li reprezentis la distrikton Sherbrooke ( regiono Estrio) ekde 1998. Sub sia nova politika alivestiĝo, li gvidis sian partion al venko en la provincaj elektoj de 2003, finante la naŭjaran regadon de la *Parti Québécois*. La politikoj de Charest inkluzivis sanreformon, impostreduktojn, redukton de registara implikiĝo en publikaj aferoj, kaj redukton de la nombro de ŝtatoficistoj. Dum efektivigo de ĉi tiu programo, li venis en gravan konflikton kun la sindikatoj. Ĉi tiu antagonismo negative influis lian bildigon, kaj li perdis multon el sia antaŭa populareco.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Kategorio:Ĉefministroj de Kebekio
Kategorio:Membroj de la Privata Konsilio de la Reĝino (Kanado)
Kategorio:Federaciaj deputitoj de Kebekio
Kategorio:Irlandaj kanadanoj
Kategorio:Anglaj kebekianoj
Robert Bourassa

**Robert BOURASSA** (naskiĝis la 14-a de julio 1933 - mortis la 2-a de oktobro 1996) estis kanada politikisto de la Libera Demokrata Partio de Kebekio (Parti libéral du Québec). 

Li funkciis kiel partiestro de 1970 ĝis 1976 kaj denove de 1983 ĝis 1994, kaj kiel Ĉefministro de Kebekio de 1970 ĝis 1976 kaj denove de 1985 ĝis 1994, do li servis entute iom malpli ol 15 jarojn kiel ĉefministro. La oficperiodo de Bourassa estis markita de gravaj eventoj, kiuj influis Kebekion, inkluzive de la Oktobra Krizo kaj la Akordoj de Lago Meech kaj Akordoj de Charlottetown.

Bourassa subtenis la separismajn tendencojn de la Libera Demokrata Partio en Kebekio, sed kritikis la ekonomiajn politikojn de sia partio. En ekonomia politiko, li konservis la atingojn de la Trankvila revolucio. Li aparte interesiĝis pri la disvolviĝo de la nordaj regionoj de la provinco. Li aktive partoprenis en la projekto por utiligi la energiajn resursojn de la regiono de James-Golfo. 

Post sia balota malvenko, li fine retiriĝis de politiko. Li mortis du jarojn poste.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* The Trickster: Robert Bourassa and Quebeckers 1990&#x2013;1992 Libro de JF Lisée pri Bourassa havebla rete ĉe Google Print.
* CBC Digital Archives: Robert Bourassa: Political Survivor
* Robert Bourassa, by Daniel Latouche

Kategorio:Ĉefministroj de Kebekio
Kategorio:Studentoj de universitato Harvard
David Szalay

**David SZALAY** (naskita en 1974 en Montrealo, Kanado) estas brita verkisto.

## Vivo 
La patrino de David Szalay estas kanada, lia patro hungara ; li havas du gefratojn. Li loĝis kun siaj gepatroj en Libano, kreskis en Londono kaj studis literaturon ĉe la Universitato de Oksfordo. Inter 1996 ĝis 2003, li laboris kiel vendisto en la reklama komerco de la londona financa industrio. Ekde 2009, li loĝis en Budapeŝto plurfoje, inkluzive de kvar jaroj ekde 2014.

Lia romano *London and the South-East* ricevis la premion Betty Trask kaj la premion Geoffrey Faber Memorial en 2009. Lia kvara romano, *All That Man Is,* estis en la fina listo de kandidatoj por la Booker-premio en 2016. Li gajnis la Booker-premion en 2025 pro sia romano *Flesh.*

## Verkado 
La klasifiko de la verkoj de Salay ofte provokas debaton inter kritikistoj. Ekzemple, la kolekto "All That Man Is"  konsistas el naŭ apartaj rakontoj unuigitaj per komuna tema fadeno, dum "Turbulence"  estas dek du interligitaj rakontoj, ĉiu rakontante la historion de aparta rolulo. La romano "Flesh", malgraŭ sia epizoda naturo, plej proksimiĝas al la tradicia romano, fokusiĝante sur ununura protagonisto.

La novelaro *All That Man Is* estis en la fina listo por la Booker-premio kaj gajnis la *Gordon Burn-* premion en 2016. Kritikistoj laŭdis la kapablon de Szalay peri la melankolian etoson de nuntempa Eŭropo, kvankam iuj pridubis ĉu la kolekto povus esti konsiderata romano en si mem. Recenzisto de *The Observer* pridubis la strukturon de la verko kaj scivolis ĉu ĝi eĉ povus esti nomata romano en la tradicia senco: "Ĉu ĝi vere funkcias tiel, kiel Jonathan Cape, la eldonisto, volus havi kiel romano? Jes, ekzistas tema kohereco, kiu faras la libron pli ol nur kolekto de rakontoj, kaj eĉ foja intriga ligo aperas (ekzemple, 73-jaraĝa viro malkaŝiĝas esti la avo de 17-jaraĝa knabo). Sed ĉu ĝi estas romano? Mi ne pensas tion." ''*

La romano *Flesh*, publikigita en 2025, ankaŭ kaŭzis polemikon rilate al sia ĝenro, ĉar ĝi kombinas elementojn de tradicia romano kaj serion de epizodoj ĉirkaŭ ununura protagonisto. 

## Verkaro 
* *London and the South-East* (U.K. edition by Vintage Books, 2009; U.S. edition by Graywolf Press, 2017)
* *The Innocent* (Vintage, 2010)
* *Spring* (Graywolf Press, 2012)
* *All That Man Is* (Graywolf Press, 2016)
* *Turbulence* (Jonathan Cape, 2018)
* *Flesh'' (Simon & Schuster, 2025)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Britaj romanistoj
Bob Rae

**Robert Keith RAE** (naskita la 2-an de aŭgusto 1948 en Otavo, Ontario) estas kanada politikisto kaj advokato. Li estis la 21-a ĉefministro de Ontario, la plej granda provinco de Kanado, de 1990 ĝis 1995.

## Politiko 
Rae komencis sian politikan karieron en 1980 kiel prezidanto de la maldekstra Nov-Demokrata Partio de Ontario (NDP). Post jardekoj en opozicio, la NDP, sub lia gvidado, atingis mallarĝan absolutan plimulton en la antaŭtempa elekto de 1990, igante Rae la unua NDP-membro iam ajn elektita kiel Ĉefministro de Ontario la 1-an de oktobro 1990.

Dum siaj kvin jaroj en ofico, Rae suferis grandegan ekonomian recesion en sia provinco. Li komence provis kontraŭagi tion per pliigitaj registaraj elspezoj - sekvante la koncepton de Keynes pri *deficita elspezado* - sed tio nur plimalbonigis la ekonomian situacion. Kiam Rae fine estis devigita efektivigi registarajn reduktojn, li ankaŭ perdis la subtenon de la sindikatoj.

Rae estis klare venkita en la elektoj de 1995. Li pasigis jarojn ekster politiko, dum kiuj li pli kaj pli distancigis sin de la Nov-Demokratoj. Li oficiale rompis kun la partio en 2002, akuzante ĝin pri manko de la kapablo por reformo.

En 2005, Rae revenis al politiko kiel sendependa konsilisto al la Liberala registaro de Paul Martin. Post la balota malvenko de la Liberala Partio kaj la eksiĝo de Martin, Rae anoncis la 26-an de aprilo sian pretecon kandidatiĝi por la gvidado de la Liberala Partio de Kanado.

Laŭ balotenketoj, Rae estis konsiderata unu el la favoratoj en la interna vetkuro de la partio por sukcedi la provizoran gvidanton Bill Graham. Tamen, la antaŭa ministro pri medio Stéphane Dion surprize venkis en la elekto la 2-an de decembro 2006 .

La 9-an de junio 2009, Rae estis detenita ĉe la flughaveno de Kolombo, Srilanko, pro la kialo, ke li prezentis sekurecriskon pro siaj simpatioj por la ribeluloj de Tamil-Tigroj. Post dek du horoj da detenado, li estis deportita al Londono. 

Post sia tempo en la ontaria politiko, li transiris al nacia politiko, estante elektita kiel la Liberala parlamentano por la balotdistrikto Toronto Centre en la Ĉambro de Komunuloj de Kanado. Li estis nomumita provizora gvidanto de la Liberala Partio, anstataŭigante Michael Ignatieff, semajnojn post la federacia elekto de 2011. 

La 31-an de julio 2013, Rae demisiis de sia parlamenta seĝo  por iĝi la ĉefa intertraktanto por la Unuaj Nacioj de James-Golfo, gvidante iliajn intertraktadojn kun la provinca registaro de Ontario. 

La 10-an de marto 2020, Bob Rae estis nomumita Speciala Sendito de Kanado por Humanitaraj kaj Rifuĝintaj Aferoj. Ekde julio 2020, li estas la Konstanta Reprezentanto de Kanado ĉe la Unuiĝintaj Nacioj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kamaradoj de la Ordeno Kanada

Kategorio:Ĉefministroj de Ontario
Kategorio:Oficiroj de la Ordeno Kanada
Kategorio:Membroj de la Privata Konsilio de la Reĝino (Kanado)
Kategorio:Estroj de la Liberala Partio de Kanado
Kategorio:Anglaj kanadanoj
Society of Authors

La **Societo de Aŭtoroj** (, akronime **SoA**) estas brita verkista sindikato. Ĝi estis fondita en 1884 por protekti la rajtojn de aŭtoroj kaj antaŭenigi iliajn interesojn. Ĝia unua prezidanto estis Alfred Tennyson, kaj la nuna prezidanto estas Philip Pullman.

Tra la jaroj, multaj eminentaj verkistoj partoprenis en la agadoj de la Societo, inkluzive de Bernard Shaw, John Galsworthy, Thomas Hardy, H. G. Wells, Virginia Woolf, James Barrie, John Masefield, Edward Forster, Alan P. Herbert. Nuntempaj membroj inkluzivas Malorie Blackman, Philip Gross, and Lemn Sissay.

La Londona organizaĵo estas administrata volontule de dekdu-membra komitato de aŭtoroj, elektita ĉiujn tri jarojn.  Aliaj membroj krom la prezidanto, David Donachie, nuntempe inkluzivas Joanne Harris, Mary Hoffman, Celia Rees kaj Charles Palliser. Ekzistas ankaŭ kontrola estraro konsistanta el multaj konataj verkistoj.

Ekzistas pluraj specialigitaj kaj regionaj subgrupoj ene de la Societo - ekzemple, por Skotlando, porinfana literaturo kaj traduko. Ekde 1890, ĝi publikigis la revuon *The Author* almenaŭ ĉiukvaronjare, donis stipendiojn kaj plurajn tradukistajn kaj literaturajn premiojn, kiel ekzemple la Premio Cholmondeley por poezio, la Premio Eric Gregory por poezio de junaj aŭtoroj, la Premio Elizabeth Longford por biografioj, la Premio Schlegel-Tieck por tradukistoj, la Premio Somerset Maugham por junaj aŭtoroj kaj la Premio Betty Trask, ankaŭ por junaj aŭtoroj. 

## Premioj 
Premioj por fikcio, poezio kaj nefikcio administritaj de la SoA inkluzivas: 

* La Betty Trask Prize and Awards
* La Cholmondeley Award
* La Elizabeth Longford Prize por Historia Biografio
* La Eric Gregory Award
* La Imison Award
* La Tinniswood Award
* La McKitterick Prize
* La Paul Torday Memorial Prize, por debutaj romanverkistoj pli ol 60-jaraĝaj
* La Somerset Maugham Award
* La Sunday Times Young Writer of the Year Award
* La ALCS Tom-Gallon Trust Award
* La Travelling Scholarships
* La Queen's Knickers Award
* La Gordon Bowker Volcano Prize por vojaĝromano

La organizaĵo ankaŭ administras kelkajn premiojn por literatura tradukado, inkluzive de:

* La TA First Translation Prize, por traduko el iu ajn lingvo (ĉiujara)
* La Goethe-Institut Award, por traduko el la germana (ĉiudujara)
* La John Florio Prize, por traduko el la itala (ĉiudujara)
* La Banipal Prize, aŭ La Premio Saif Ghobash Banipal por traduko el la araba (ĉiujara)
* La Scott Moncrieff Prize, por traduko el la franca (ĉiujara)
* La Schlegel-Tieck Prize, por traduko el la germana (ĉiujara)
* La Bernard Shaw Prize, por traduko el la sveda (triennial)
* La Vondel Prize, por traduko el la nederlanda (ĉiudujara)
* La Premio Valle Inclan, por traduko el la hispana (ĉiujara)
* La TLS-Risa Domb/Porjes Prize, por traduko el la hebrea (ĉiutrijara)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
*  Projekto financita de Leverhulme Trust; datumbazo enhavas "ciferecigitajn arkivajn kaj publikigitajn dokumentojn rilatajn al la historio de la Societo, same kiel sociretajn bildigojn de ĝiaj komitatanoj"

Kategorio:Britaj sindikatoj
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Zoltán Kőváry

**Zoltán Kőváry** [kOvAri], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plia persona nomo **Kőváry Zoltán Ernő** estas hungara psikologo, altlerneja instruisto, ŝlagromuzikisto (gitaristo, kantisto, komponisto).
eta|

 naskiĝis  en Békéscsaba.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon pri hungara literaturo en la Scienca Universitato Attila József, poste li akiris bakalaŭron pri psikologio en la Universitato de Debrecen, pli poste li specialiĝis pri klinika psikologio en la Universitato Semmelweis, fine li studis psikoanalizon en Universitato de Pécs, eĉ li doktoriĝis kaj habilitiĝis. Li laboris jardekon en instituto de Universitato de Szeged, ekde 2015 li estis docento en instituto de Scienca Universitato Loránd Eötvös. Li malfermis ankaŭ privatan kuracejon por akcepti klientojn. Liaj ĉefaj esplorkampoj estas la psikologio de la kreivaj personeco kaj procezo, la psikobiografia metodo. Libertempe li muzikadis kaj ŝatas fari ornitologiajn laborojn. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Psychobiography as a method.* (2011)
* *Kreativitás és személyiség: a mélylélektani alkotáselméletektől a pszichobiográfiai kutatásig.* (2012)
* *Life history, clinical practice and the training of psychologists: The potential contribution of psychobiography to psychology as a “rigorous science.”* (2018)
* *New trends in psychobiography.* (2019)

## Fontoj 
* aprezo hungare kun foto
* intervjuo hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj gitaristoj
Kategorio:Hungaraj ŝlagrokantistoj
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Ĉarlotaŭno

eta|Vido al Ĉarlotaŭno
eta|maldekstra|250ra|Tipa strato en Ĉarlotaŭno
alternative=שארלוטטאון ממבט-על|eta|Elaera vido
**Charlottetown** - esperantigebla eventuale (dubinde) ***Ĉarlotaŭno*** - estas la ĉefurbo de la kanada provinco Insulo de Princo Eduardo. 

Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². En 2011, la urbo havis 34 562 loĝantojn, kaj kun ĉirkaŭurboj, la urba areo havis 64 487 loĝantojn, iomete malpli ol duono de la totala populacio de la provinco de 140 204.

La urbo estas hejmo de la 112 megavata naftoelektrocentralo Charlottetown, kiu estas la plej potenca elektrocentralo de la provinco.

## Partnera urbo 
Partnera urbo estas 
*  Aŝibecu en Hokajdo, Japanio (ekde 1993)

## Servoj 
* Universitato de Princ-Eduarda Insulo

Kategorio:Ĉefurboj de Kanadaj Provincoj kaj Teritorioj
Kategorio:Marbordaj urboj en Kanado
Nellie Tayloe Ross

**Nellie TAYLOE ROSS** (naskita la 29-an de novembro 1876, Sankta Jozefo, Misurio; mortis la 19-an de decembro 1977, en Vaŝingtono) estis usona politikistino kaj la 14-a guberniestro de Vajomingo la unua ina guberniestro en la historio de Usono, kaj la unua ina direktoro de la Usona Monfarejo de 1933 ĝis 1953.

## Guberniestreco 
eta|Ross, kiel prezentite sur ŝia Monfarejo-medalo desegnita de Ĉefa Gravuristo John R. Sinnock
En 1902, ŝi edziniĝis al William Bradford Ross, kaj la paro ekloĝis en Cheyenne, Vajomingo. En 1922, ŝia edzo estis elektita guberniestro de tiu subŝtato.

Politike aparteninta al la Demokrata Partio, ŝi estis fervora subtenanto de la Malpermeso, kiu validis en Usono en la 1920-aj jaroj.

La 3-an de oktobro 1924, William Ross mortis subite, kaj Nellie Ross estis elektita por servi la oficperiodon de sia edzo, gajninte per pli ol 8,000 voĉoj. Kiel guberniestro, ŝi daŭrigis la politikojn de sia forpasinta edzo, pledante por impostreduktoj por ordinaraj civitanoj, registara helpo por malriĉaj farmistoj, bankreformo, kaj leĝaro por protekti infanojn, laborantajn virinojn kaj ministojn.

Ŝi estis la unua ina guberniestro en la historio de Usono. Ĝis hodiaŭ, Nellie Ross restas la sola virino kiu funkciis kiel guberniestro de Vajomingo. 

Ross malsukcesis en sia klopodo por reelekto, kaj en januaro 1927 ŝi demisiis. 

## Monfarejestreco 
Sed Ross ne malaperis de la publika atento; ŝi vojaĝis tra Usono, donante prelegojn, verkante artikolojn, kaj en 1928 estis nomumita vicprezidanto de la Demokrata Nacia Komitato (DNC), la estraro de la Demokrata Partio. En 1932, ŝi helpis kampanji por la prezidenta kandidato de la Demokrata Partio, Franklin Delano Roosevelt. Roosevelt estis elektita prezidanto. Inter liaj multaj nomumoj post lia elekto, li nomumis Nellie Taylo Ross kiel direktoron de la Usona Monfarejo, la federacia agentejo respondeca pri produktado de moneroj por la usona registaro. Posteno, kiun antaŭe havis nur viroj. En ĉi tiu rolo, Ross estis tre sukcesa; ŝi iniciatis aŭtomatigon ĉe la Monfarejo, kiu reduktis la laborantaron je 75 procentoj kaj ŝparis multe da mono. Ross funkciis kiel estro de la Monfarejo dum la prezidanteco de Roosevelt kaj ankaŭ dum la prezidanteco de Harry Truman, entute ĉirkaŭ dudek jarojn. En 1953, la Respublikanoj prenis la Blankan Domon, kaj Ross emeritiĝis.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Paperoj de Nellie Tayloe Ross ĉe la American Heritage Center

Kategorio:Usonaj senalkoholaj aktivuloj
Bernard Landry

**Jean Bernard LANDRY** (naskiĝis la 9-an de marto 1937 en Saint-Jacques-de-Montcalm, regiono Joliette; mortis la 6-an de novembro 2018) estis kanada politikisto. Landry funkciis kiel parlamentano, ministro pri financoj, gvidanto de la Parti Québécois kaj ĉefministro de Kebekio de 2001 ĝis 2003.

Li estis konsiderata unu el la plej kapablaj administrantoj. En 2001, li gvidis la Parti Québécois kaj fariĝis la nova Ĉefministro de Kebekio post la foriro de Louis Bouchard, kiu estis kritikita pro sia nesufiĉa subteno al la kebekia separismo kaj sia modereco. Li proponis novan koncepton por la movado de Kebekio al sendependeco, proponante ampleksajn ŝanĝojn al federacia leĝaro por pliigi la rolon de provincaj registaroj kaj transformi Kanadon en konfederacion similan al la Eŭropa Unio. Li skizis siajn ideojn en la libro "Komerco Sen Landlimoj"*.*

En 2005, du jarojn post kiam lia partio perdis la elekton kontraŭ la Kebekiaj Liberaluloj, li demisiis kiel partiestro kaj forlasis politikon.

La filmisto Jean-Claude Labrecque filmis sian balotkampanjon de 2003 en la filmo ''À hauteur d'homme''.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  

Kategorio:Kritikistoj de multkulturismo
Kategorio:Lernintoj de IEP (Parizo)
Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Kategorio:Ĉefministroj de Kebekio
Agentejo de Gravurado kaj Presado

La **Usona Buroo pri Gravurado kaj Presado** (, akronime **BEP**) estas agentejo de la Usona Departemento de la Trezorejo, fondita en 1862 kaj situanta en Vaŝingtono (14-a kaj C Stratoj, sudokcidente).

## Priskribo 
La ĉefa funkcio de la Federacia Presburoo (BEP) estas presi usonajn dolarajn monbiletojn por la Federacia Rezerva Sistemo kaj aliajn altkvalitajn presitajn dokumentojn por federaciaj agentejoj, individuoj kaj entreprenoj. Ĝi ankaŭ konsilas federaciajn agentejojn pri la dezajno de oficialaj identigiloj kaj respondecas pri la detruo de usonaj dolaraj monbiletoj. Monbiletoj en aliaj valutoj ankaŭ estas produktitaj. Paperruloj de usonaj monbiletoj estas vendataj al la publiko por ornamaj celoj (je prezo pli alta ol la nominala valoro). Leonard R. Olijar estas la direktoro de la BEP ekde 2015.

BEP havas presejojn en Vaŝingtonio, Distrikto Kolumbio, kaj en Fort Worth, Teksaso.

La agentejo oficiale transprenis la produktadon de poŝtmarkoj por la usona registaro en julio 1894. La unua el la verkoj presitaj de la BEP estis vendita la 18-an de julio 1894, kaj antaŭ la fino de la unua jaro de poŝtmarkproduktado, la BEP presis kaj liveris pli ol 2.1 miliardojn da poŝtmarkoj. La Usona Poŝta Servo ŝanĝis nur al privataj poŝtmarkprintiloj en 2005, finante 111 jarojn da produktado fare de la Agentejo.

La agentejo estas la plej granda produktanto de registaraj sekurecaj dokumentoj en Usono, inkluzive de usonaj ŝtatobligacioj, identigiloj, atestiloj, "mane" gravuritaj invitoj al la Blanka Domo, kaj, ĝis 2005, poŝtmarkoj por la Usona Poŝta Servo. Tamen, la BEP ne produktas monerojn, kiuj estas la respondeco de la Usona Monfarejo.

La agentejo ankaŭ restaŭras eluzitajn dolarbiletojn. Kvindek- kaj cent-dolaraj biletoj havas vivdaŭron de ne pli ol ok jaroj. Dudek-dolaraj biletoj daŭras ĝis du. La plej malgranda nominala bileto daŭras dek ok monatojn. Post tio, ili eluziĝas kaj devas esti anstataŭigitaj. La agentejo restaŭras biletojn eĉ se nur duono el ili restas.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Dolarbileto
* Usona unudolara monbileto
* Federacia Rezerva Bileto
* Registara Presejo de Usono

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Listo de arkivitaj paĝoj de Retarkivo
Kategorio:Usona Departmento de la Trezorejo
Kategorio:Ekonomio de Usono
Malá Čermná

**Malá Čermná** estas nomo de pluraj setlejoj:

* Malá Čermná (Hronov) – parto de urbo Hronov en distrikto Náchod
* Malá Čermná (Čermná nad Orlicí) – parto de municipo Čermná nad Orlicí en distrikto Rychnov nad Kněžnou

## Rilataj artikoloj 
* Čermná
Lucien Bouchard

**Lucien BOUCHARD** [lysjɛ̃ buʃaʁ] (naskita la 22-an de decembro 1938, en Saint-Cœur-de-Marie (nun parto de Alma), Kebekio) estas kanada politikisto, diplomato kaj advokato. 

## Politiko 
De 1985 ĝis 1988, li estis la ambasadoro de Kanado en Francio kaj poste funkciis kiel Ministro pri la Medio en la progresema-konservativa federacia registaro de Brian Mulroney. Seniluziigita de la malsukceso de konstitucia reformo, kiu donus al la provinco Kebekio pli grandan aŭtonomecon, li forlasis la registaron, fondis la separisman federacian partion *Bloc Québécois* kaj fariĝis ĝia unua prezidanto, kaj sekve gvidanto de la Oficiala Opozicio en la parlamento de Kanado de 1993 ĝis 1996. 
En 1995, li gvidis la "Jes" kampanjon por la referendumo pri sendependeco, kiu mallarĝe malsukcesis kun 50.58% de la voĉoj kontraŭ ĝi. Li poste eniris provincan politikon kaj funkciis kiel Ĉefministro de Kebekio de la 29-a de januaro 1996 ĝis la 8-a de marto 2001. Dum ĉi tiu tempo li ankaŭ estis prezidanto de la Parti Québécois.

Kiel ĉefministro, li decidis, ke okazigi alian referendumon pri sendependeco estas ekonomie kaj politike nefarebla, kio altiris kritikon de radikaluloj. Li enfokusigis siajn klopodojn al la rekonstruo de la ekonomio de Kebekio, kiu estis en malkresko post la malkaŝe kejnesaj politikoj de pluraj antaŭaj registaroj. Bouchard klopodis atingi ekvilibran buĝeton, kion li atingis jam en 1999. Lia foriro de la principoj de aktiva separismo gajnis al li multajn kontraŭulojn ene de la radikala alo de la partio, kio kondukis al lia emeritiĝo de politiko en 2001. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kanadaj katolikoj
Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Kategorio:Membroj de la Privata Konsilio de la Reĝino (Kanado)
Kategorio:Federaciaj deputitoj de Kebekio
Kategorio:Ĉefministroj de Kebekio
Žabokrky

**Žabokrky** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hronov en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas nordoriente de Hronov, sur la maldekstra bordo de rivero Metuje. Tra la setlejo kondukas ŝoseo II/303 kaj fervojlinio 026 (haltejo *Hronov zastávka*). Estas ĉi tie registritaj 57 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Žabokrky** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,64&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Zabokrky venkovsky dum cp46 1.JPG|Kamparana domo
Zabokrky venkovsky dum cp46 3.JPG|Kamparana domo

Kategorio:Hronov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Metuje
Kategorio:Setlejoj en PPR Broumovio
Rokytník

**Rokytník** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hronov en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 3 km nord-nordokcidente de Hronov, apud suda montpiedo de monto Turov (602 m s. m.) kaj najbarantaj katastroj estas Zbečník, Horní Kostelec, Bohdašín, Chlívce, Bystré, Stárkov, Horní Dřevíč kaj Velký Dřevíč. Estas ĉi tie registritaj 268 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . La municipo kaj la monto estas plu konata el literaturaj verkoj de Alois Jirásek.

**Rokytník** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,17&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Artileria fuortaro Jírová hora

## Pluaj fotoj 

JIráskova Chata.jpg|Kabano Jiráskova chata
Rokytník 131.jpg|Rokytník
Evangelical church in Rokytník 02.jpg|Evangelia preĝejo
Hronov, Rokytník, T-S 19 (rok 2012; 05).jpg|Infanteria fuorto T-S 19 Turov
Hronov, Rokytník, T-S 19 (rok 2012; 02).jpg|Infanteria fuorto T-S 19 Turov

### Panoramo
Kategorio:Hronov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Broumovio
Olga Dormándi

**Olga Dormándi,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Dormándi Olga** estis hungara pentristo, ilustristo, skulptisto, ceramikisto. Ŝia origina familia nomo estis *Székely-Kovács* [sEkej-kovAĉ], ŝia geedziĝa nomo laŭ la hungarlingve kutima nomordo *Dormándi Lászlóné*. Ŝia patrino estis Vilma Kovács, ŝia fratino estis Alice Bálint, ŝia edzo estis László Dormándi, ŝia filino estis :en:Judith Dupont.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Parizo.
eta|maldekstre|

## Biografio 
 devenis el juda familio. Ŝi studis pentroarton en libera lernejo de Ernesztin Lohwag kaj Róbert Berény. Ekde la 1920-aj jaroj ŝi ekspoziciis portretojn kaj nudulojn en sia naskiĝurbo, eĉ en 1926 en Novjorko. Tiutempe ŝi ankaŭ pasis monatojn en Parizo, kie ŝi studis skulptaĵarton de József Csáky. Intertempe ŝi edziniĝis en 1924 kaj naskis filinon jaron poste. En la 1930-aj jaroj ŝi precipe ekspoziciis en Parizo. En 1938 pro la proksimiĝanta naziismo ŝi translokiĝis kun ŝia familio al Parizo. Dum la dua mondmilito ili vivis kaŝe, ŝi kreis ceramikaĵojn por havi enspezojn, la edzo eldonis revuon por infanoj kaj verkis romanojn. La familio neniam revenis al Hungario.

## Elektitaj verkoj 
* ilustraĵoj en 4 libroj de Sándor Márai (1932-1934)
* ilustraĵoj de libro de Ferenc Fejtő (1936)
* Gyermek macskával (pentraĵo)
* Tuniszi leány (pentraĵo)
* Le silence de la mer (16 litografioj)
* portreto pri Sándor Ferenczi (psikiatro) (vidu dekstre!)
* portreto pri sia edzo (vidu pli supre!)
 
## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografieto hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Hungaraj ilustristoj
Kategorio:Hungaraj skulptistoj
Kategorio:Hungaraj ceramikistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj antaŭ la naziismo
Kategorio:Budapeŝtanoj
John Oliver (politikisto)

**John OLIVER** (naskita la 31-an de julio 1856 en Hartington (d:Q1923249), Anglio ; mortis la 17-an de aŭgusto 1927 en Viktorio) estis kanada politikisto kaj farmisto. De la 6-a de marto 1918 ĝis sia morto, li estis ĉefministro de la provinco Brita Kolumbio kaj gvidanto de la Liberala Partio de Brita Kolumbio.

## Vivo 
Oliver kreskis en la angla graflando Derbyshire. En la aĝo de dek unu jaroj, li forlasis la lernejon por labori en plumba minejo. Kiam ĝi fermiĝis, lia familio elmigris al Ontario en 1870. Sep jarojn poste, li translokiĝis al Brita Kolumbio kaj establis bienon proksime de Surrey. En 1882, li rezignis sian partatempan laboron kiel impostisto, vendis sian teron kaj aĉetis bienon en Delta.

En junio 1900, Oliver estis elektita al la Leĝdona Asembleo de Brita Kolumbio kaj tuj fariĝis Gvidanto de la Opozicio (tiam, ne ekzistis politikaj partioj en la provinco). En 1903, li aliĝis al la nove formita Liberala Partio de Brita Kolumbio. Li perdis sian sidlokon en novembro 1909 sed estis reelektita en julio 1916. En la kabineto de Harlan Carey Brewster, Oliver funkciis kiel Ministro pri Agrikulturo kaj Fervojoj.

Brewster mortis la 1-an de marto 1918. Kvar tagojn poste, Oliver estis elektita partiestro kaj ekoficis kiel ĉefministro la 6-an de marto. Lia registaro antaŭenigis agrikulturon en la regiono Okanagano, vastigis la sansistemojn kaj edukajn sistemojn, kaj plibonigis laborleĝojn. 

Retenante la portfolio de Agrikulturo, li regis la provincon dum jardeko en sia kutima ŝajne popularisma stilo. Sub lia gvidado, la okhora labortago estis enkondukita por certaj industrioj, minimuma salajro por virinoj estis establita, pensio estis kreita por forlasitaj patrinoj kaj edzinoj, medicinaj kaj edukaj servoj estis plibonigitaj, kaj kontroloj estis truditaj al la forstada industrio. 

Sub lia registaro, li devis reguligi la vendadon de alkoholaĵo, kio kreis malkonsenton ene de lia partio. Li sukcesis reelektigi sian partion, malgraŭ opozicio de la fragmentita dekstra flanko.

En la elektoj de junio 1924, la liberaluloj suferis perdojn, kaj Oliver nur povis resti en povo kun koalicia registaro. La lasta jaro de Oliver kiel ĉefministro estis tre eventoplena. Li ĉeestis pintkunvenon en Otavo kaj plurajn ceremoniojn, kiuj lasis lin elĉerpita. Malsanante, liaj kuracistoj sendis lin al la Mayo Clinic en Rochester, Minesoto. Diagnozita kun nekuracebla kancero, li prezentis sian eksiĝon, kiun liaj kolegoj rifuzis. Li tiam konsentis resti en la ofico kondiĉe ke John Duncan MacLean fariĝu ĉefministro-nomumita.

Oliver mortis dum sia ofico en 1927; tiutempe, li estis la plej maljuna registarestro en Kanado. La urbo Oliver (d:Q3350642) kaj Monto John Oliver en la Cariboo-Montoj (d:Q847449) estas nomitaj laŭ li.

Li estas la kvina ĉefministro de Brita Kolumbio kiu mortis en ofico post William Smithe, Alexander Edmund Batson Davie, John Robson kaj Harlan Carey Brewster .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Ĉefministroj de Brita Kolumbio
Impostisto

[eta|Impostisto laborante - el ilustraĵo de Henry Holiday en *The Hunting of the Snark* de [Lewis Carroll (1876).]]
La profesio de **impostisto**, nun nomata **impostagento** estas unu el la plej malnovaj konataj profesioj kaj jam estas konata el la Biblio.

Kie ajn ekzistas organizita socio, aperas impostistoj. Ili ĝenerale estis nepopularaj ĉe la civitanoj, ĉar ili kolektis impostojn kaj aliajn devigajn impostpagojn laŭ ordonoj de la respektivaj ŝtataj aŭtoritatoj.

Efektive, temas pri funkciulo, kiu respondecis pri la kolektado de impostoj kaj farado de pagoj de homoj aŭ entreprenoj laŭ instrukcioj.

Impostistoj kutime estis portretitaj en fikcio kiel malbonaj, kaj en la moderna mondo kiel stereotipo iom simila al tiu de advokatoj.

## Biblia 
Impostistoj, ankaŭ konataj kiel gastejestroj, estas menciitaj multfoje en la Biblio (precipe en la Nova Testamento). Ili laboris por impostistoj kaj estas ĝenerale priskribitaj kiel avidaj, postulante pli da mono ol ili ŝuldis. En la Evangelio laŭ Luko, Jesuo kompatas la impostiston Zakĥeo, provokante la indignon de la homamaso, ke Jesuo preferis esti gasto de pekulo ol de iu pli respektinda aŭ "justa". Mateo la evangeliisto estas impostisto.

Johano la Baptisto konsilis la impostistojn: “Ne postulu pli ol estas postulate de vi!” (Luko 3:12-13). La devo pagi impostojn al la romiaj aŭtoritatoj estis konstanta fonto de ofendo por la judoj. Tiuj, al kiuj estis komisiitaj la impostkolektado, estis konsiderataj neindaj je iu ajn rekono. Tial, en la Nova Testamento, “impostistoj kaj pekuloj” ofte estas menciitaj kune. 

## Malfrua Antikveco 
En la Romia Imperio, impostoj kaj doganimpostoj (limimpostoj, merkatimpostoj)  en la provincoj ne estis rekte kolektataj de la ŝtato. Anstataŭe, la ŝtato luis la teritoriojn al individuaj doganimpostistoj (), kiuj igis ilin kolekti per sub-oficistoj (la doganimpostistoj, ), kiuj estis prenitaj de la loka loĝantaro. La impostistoj devis transdoni fiksan sumon al la ŝtato, por ke la ŝtato povu translokigi riskojn, ekzemple, de rikolto-malsukcesoj, al ili. Tial estis nature, ke la impostistoj kaj doganimpostistoj postulis pli ol necese aŭ eĉ permesite por generi plusojn el la enspezoj. Tiel, ili estis malamataj kaj malestimataj, kaj oni neis al ili civitanajn rajtojn; ekzemple, ili ne rajtis atesti en tribunalo. 

En la Sasanida Imperio, la Amargaroj respondecis pri impostado

## Moderneco 
Nuntempe, impostistoj estas konstantaj dungitoj de la imposta aŭtoritato de sia respektiva lando. Ili ofte estas ŝtatoficistoj.

Naciaj impostkolektaj agentejoj inkluzivas la Kanadan Enspezan Agentejon (CRA), la Internan Enspezan Servon (IRS) en Usono, His Majesty's Revenue and Customs (HMRC, d:Q166559) en Britio, aŭ la Ŝtatan Impostan Administran Agentejon (AEAT, d:Q4891205) en Hispanio.

## En Esperanto aperis 
* Petro Danov, *Fariseo kaj Impostisto*. Eld. Atanas Nikolov, Burgas 1931, 24 pĝ.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Enspezo
* Impostistoj (biblio)

Kategorio:Politikaj postenoj
Kategorio:Impostoj
Velký Dřevíč

**Velký Dřevíč** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hronov en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 3 km norde de Hronov. Estas ĉi tie registritaj 268 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Velký Dřevíč** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,18&nbsp;km². En la jaro 1949 estis al la vilaĝo alligita Nízký Dřevíč.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Artileria fuortaro Jírová hora

## Pluaj fotoj 

Velky Drevic usedlost 1.JPG|Domoj en Velký Dřevíč
Velky Drevic usedlost 2.JPG|Domo en Velký Dřevíč
Velky Drevic usedlost 5.JPG|Domo en Velký Dřevíč
Velky Drevic usedlost 6.JPG|Domo en Velký Dřevíč

Kategorio:Hronov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Metuje
Kategorio:Setlejoj en PPR Broumovio
Bystré (Stárkov)

**Bystré** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Stárkov en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sude de Stárkov. Estas ĉi tie registritaj 82 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Bystré situas en katastra teritorio **Bystré u Stárkova** kun areo 5,25&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Bystré, kříž u čp. 19 01.jpg|Kruco
Bystré, kříž u čp. 5 01.jpg|Statuo de sankta Triunuo
T-S 19 Turov in Bystré, Stárkov, Náchod District.jpg|Infanteria fuorto T-S 19 Turov

Kategorio:Stárkov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Broumovio
Gordon Daniel Conant

**Gordon Daniel CONANT**  (naskiĝis la 11-an de januaro 1885 en Cedar Dale, East Whitby Township, Ontario ; mortis la 2-an de januaro 1953 en Oshawa, Ontario) estis kanada politikisto de la Liberala Partio de Kanado, kiu estis prezidanto de la Ontaria Liberala Partio inter 1942 kaj 1943 kaj ankaŭ Ĉefministro de Ontario de 1942 ĝis 1943.

Li estis Ĝenerala Advokato de Ontario en la registaro de Mitchell Hepburn, kiun li sukcedis kiel Ĉefministro.

La partio, gvidata de la subtenantoj de King, postulis gvidan kongreson, kaj Conant kaj Hepburn estis devigitaj konsenti; en majo 1943, la partio elektis Harry Nixon kiel estron de la Ontaria Liberala Partio kaj ĉefministron de la provinco.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Ĉefministroj de Ontario
Harry Nixon

**Harry Corwin NIXON** (naskiĝis la 1-an de aprilo 1891 en St. George, Ontario; mortis la 22-an de oktobro 1961 samloke) estis kanada politikisto de la Unuiĝintaj Farmistoj de Ontario kaj poste de la Ontaria Liberala Partio, kiu estis membro de la Ontaria Leĝdona Asembleo dum 42 jaroj kaj nelonge Ĉefministro de Ontario dum nur preskaŭ tri monatoj. Do li estas kaj la plej longe servanta membro en la historio de la ontaria parlamento kaj la plej mallonge servanta ĉefministro de Ontario.

Li estis la lasta gvidanto de la Ontaria Farmers' Union de 1929 ĝis 1934.

Post la eksiĝo de ĉefministro Gordon Daniel Conant, Nixon sukcedis lin la 18-an de majo 1943, iĝante la 13-a ĉefministro de Ontario. Li ankaŭ reprenis siajn rolojn kiel provinca sekretario kaj registristo. Krome, li sukcedis Conant kiel prezidanto de la Liberala Partio de Ontario.

Post malvenko en la elekto, li demisiis la 17-an de aŭgusto 1943 kaj demisiis de la gvidantaro de la partio en decembro 1944.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Memortabulo pri Harry Nixon

Kategorio:Ĉefministroj de Ontario
Dennis King

**Dennis KING** (naskita en 1971 en Georgetown (d:Q3086648), Insulo Princo Eduardo) estis la 33-a ĉefministro de la kanada provinco Insulo Princo Eduardo (2019–2025) kaj gvidanto de la Progresema Konservativa Partio de Insulo Princo Eduardo.

King laboris dum jaroj en multaj amaskomunikiloj sur Insulo Princo Eduardo, inkluzive de Eastern Graphic, The Guardian kaj CFCY-FM. En 1997, li komencis labori kiel kunordiganto pri publikaj rilatoj por la Ministerio pri Transporto, fariĝis direktoro pri komunikado por la Departemento pri Disvolviĝo kaj Teknologio kaj fine direktoro pri komunikado kaj administra asistanto al la Ĉefministro de la Insulo. 

La 9-an de februaro 2019, li estis elektita gvidanto de la Progresema Konservativa Partio de Insulo Princo Eduardo ĉe la partia kongreso en Charlottetown. Lia partio gajnis la plej multajn sidlokojn (12) en la Leĝdona Asembleo de Insulo Princo Eduardo. Li estis reelektita en 2023 kaj daŭris kiel ĉefministro ĝis 2025.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Ĉefministroj de Insulo Princo Eduardo
Zbečník

**Zbečník** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hronov en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas okcidente de Hronov apud limo de PPR Broumovio. Al la vilaĝo apartenas ankaŭ partoj Padolí, Chlomek, Bosna (pli granda parto), Ohrada, Pustiny kaj parte Studénka (pli granda parto). Ofte indikata Hájek estas jam sur katastro de municipo Horní Radechová. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Zbečník** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,8&nbsp;km². 

## Historio
La unuaj mencioj pri la vilaĝo devenas el la 15-a jarcento.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Artileria fuortaro Jírová hora

## Rilataj artikoloj
* Subsektoro 1./V. Zbečník

## Pluaj fotoj 

ZBECNIK 5.jpg|Eksa placo en Zbečník
Zbečník - Hronov - Velké Poříčí.JPG|Dolní Zbečník kun vido ankaŭ al Hronov
Střední Zbečník.JPG|Střední Zbečník, vido el norda deklivo super Zbečníkem

Kategorio:Hronov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Kategorio:Setlejoj en Suborlica montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Broumovio
Slavíkov (Horní Radechová)

**Slavíkov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Horní Radechová en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 1 km sudoriente de Horní Radechová. Estas ĉi tie registritaj 30 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Slavíkov situas en katastra teritorio **Slavíkov u Náchoda** kun areo 1,52&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Rilataj artikoloj
* Subsektoro 1./V. Zbečník

## Pluaj fotoj 

Slavíkov 01.jpg|Slavíkov
Slavíkov (u Náchoda) - čp. 31 (u osady Studénka).jpg|Slavíkov
Slavíkov (u Náchoda) - pohled z rozhledny Na Signálu k severozápadu na bunkr Kóta B (cropped).jpg|Slavíkov, vido el belvedero al infanteria fuorto T-S 1b Kóta B
Slavíkov (u Náchoda) - bunkr Kóta A u rozhledny Na Signálu.jpg|Infanteria fuorto T-S 1a Kóta A

Kategorio:Horní Radechová
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Suborlica montetaro
Vejnan

**Vejnan,** per simpligita ĉina skribo **渭南,** per pinjino *Wèinán* estas milionurbo je prefektuja nivelo en provinco Ŝenŝjio en Ĉina Popola Respubliko. La loknomo laŭvorte signifanta "sude de la rivero Vej" priskribas la lokon de la urbo, kiuj plejparte troviĝas sude de la rivero Vej, kvankam la plimulto de ĝia metropola areo fakte kuŝas sur la norda flanko de la rivero.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 en la prefektujnivela urbo vivis  homoj.

## Geografio 
eta|maldekstre|
La kuntirita urbego situas sur ebenaĵo laŭ flankorivero Vej, kiu fluas al la Flava Rivero. Areo de la prefektujnivela milionurbo estas 13.031 km² kaj havas 12 administraciajn dividojn. Provinca sidejo Ŝjiano troviĝas 60, ĉefurbo Pekino 856, Ŝanhajo 1175 km laŭ https://www.thedistancenow.com/hu/weinan_china/xi'an_china.

## Historio 
eta|maldekstre|
La areo havas longan historion. En 668 antaŭ Kristo jam menciita urbeto (aŭ distrikto) ekzistis. Vejnan ricevis sian nomon en la jaro 360. 10 imperiestroj estis entombigitaj dum la historio. En la mateno de la 23-a de januaro 1556 la plej mortiga tertremo mortigis proksimume 830 mil homojn.

## Ekonomio 
La prefektujnivelala areo estas plejparte agrikultura (legomoj, pomoj, piroj, granatoj), eventuale li industrio prilaboras la nutraĵojn, krome ekzistas sunenergia produkto kaj loĝistiko.

## Eduko 
La eduko estas kompleta de la infanĝardeno ĝis la universitato, dum la plej altnivela eduko okazas en universitato kaj 3 altlernejoj.

## Trafiko 
eta|maldekstre|
Vejnan estas ligita tre bone per fervojaj kaj ĉefvojaj linioj, sed flughaveno ne estas. En la urbocentro aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn. Kvin pontoj ligas la nordan kaj sudan partojn de la areo ĉe la rivero Vej kaj ekzistas ankaŭ tri pontoj, kiuj faras ligojn ĉe la Flava Rivero.

## Klimato 
La klimato estas kontinenta laŭ klimata klasifiko de Köppen. La averaĝa temperaturo estas  kaj varias dum la jaro inter . Jare pluvas averaĝe 539 mm, en ĉiuj monatoj estas precipitaĵo, sed inter julio-septembro pli ofte pluvas, inter decembro-februaro apenaŭ estas precipitaĵo.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj, kelkaj el ili historiaj monumentoj estas
* maŭzoleo
* loka muzeo

## Ĝemelurboj 
*  Szeged, Hungario (ekde 1999)
*  Kumi, Sud-Koreio (ekde 2014)
*  Norda Lasvegaso, Usono (ekde 2015)
*  Ĉangvon, Sud-Koreio (ekde 2015)
*  Komsomolsko-ĉe-Amuro, Rusio (ekde 2016)

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Prefektujnivelaj urboj de Ĉinio
Blaine Higgs

**Blaine HIGGS** (naskita la 1*-*an de marto 1954, Woodstock, Nov-Brunsviko) estas kanada politikisto kaj ŝtatisto. Li estis la 34-a Ĉefministro de Nov-Brunsviko ekde 2018 ĝis 2024 kaj la gvidanto de la Progresema Konservativa Partio de Nov-Brunsviko de 2016 ĝis 2024. Li estis reelektita al plimulta registaro en la provincaj elektoj de 2020, sed malvenkis en 2024.

En 1989, li kandidatiĝis por la gvidado de la Konfederacia Partio de Nov-Brunsviko. Li unue estis elektita al la parlamento en la provinca elekto de 2010 kaj funkciis kiel Ministro pri Financoj en la registaro de David Alward de 2010 ĝis 2014.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Ĉefministroj de Nov-Brunsviko
Attila Krajcsi

**Attila Krajcsi** [krajĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Krajcsi Attila** estis hungara psikologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Balassagyarmat.

## Biografio 
 maturiĝis en mezlernejo en 1992 en Budapeŝto, poste li doktoriĝis kun Ph.D. el psikologio en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2007. Jam ekde 1999 li instruis en Scienca Universitato de Szeged. En la lernojaro 2008 li laboris en Universitato Harvard. Ekde 2009 li revenis al la Universitato Loránd Eötvös kiel docento, lia habilitiĝo okazis jaron poste. Li havis postenetojn ankaŭ en la Universitato de Szeged kaj Teknika kaj Ekonomia Universitato de Budapeŝto.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Nyelvi relativizmus : a numerikus ismeretek példája.* (2005)
* *Nyelvi reprezentáció a numerikus feladatokban.* (artikolo en manlibro, 2014)

## Fontoj 
* oficiala paĝo
* datenoj hungare kun foto
* datenoj hungare kun foto
* datenoj hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Malá Čermná (Hronov)

**Malá Čermná** (, ) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Hronov en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas proksimume 4,5 km sudoriente de Hronov, apud rojo Čermná. Malá Čermná teritorie ne koneksas kun la resto de urbo Hronov, de kiu apartigas ĝin municipo Žďárky. La katastro de Malá Čermná kreas etan terlangon de la ĉeĥa teritorio en Klodsko kaj el tri flankoj ĝi tiel limas kun Pollando; en orienta flanko la konstruareo de la vilaĝo flue ligas al la pola vilaĝo Czermna (ĉeĥe Velká Čermná, parto de urbo Kudowa-Zdrój). En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Malá Čermná** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 0,92&nbsp;km².

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1354. 

## Loĝantaro 
## Vidu ankaŭ
* Landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando

## Pluaj fotoj 

Malá Čermná Nr. 14 and 11 (back).jpg|Malá Čermná
Malá Čermná Nr. 42.jpg|Malá Čermná
PL-CZ border crossing Czermna.jpg|La ĉeĥa-pola limpasejo

Kategorio:Hronov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Suborlica montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Palaco Klov

La **Palaco Klov** () estas la sidejo de la Supera Kortumo de Ukrainio en Kievo. La konstruaĵo prenas sian nomon de Klov, kvartalo de la Peĉerskij distrikto.

La baroka rezidejo estis konstruita inter 1752 kaj 1756 per financoj provizitaj de la Monaĥejo de la Grotoj. La rusa reĝa familio devis resti en la palaco dum siaj vizitoj al la monaĥejo, kiel ili faris en ligna palaco, kiu antaŭis ĝin. Oni supozas, ke la arkitektoj estis Gottfried Johann Schädel kaj Pjotr ​​Nejelov. La faktan konstruadon kontrolis Stepan Kovnir. La ĉefa halo havas la plafonon freskopentrita en 1760. Formala ĝardeno estis aranĝita ĉirkaŭ la palaco.

Tamen, la palaco neniam estis vizitita de iu ajn reĝa familio, kaj ne daŭris longe antaŭ ol ĝi kadukiĝis. Katerina la 2-a de Rusio, kiu trapasis Kievon en 1787, preferis la Marijinskij palaco por sia loĝejo. Ĝi estis detruita de incendio en 1858 kaj baldaŭ poste estis rekonstruita kun aldono de supra etaĝo kaj la flankaj aloj. La palaco forbrulis post la Rusia Revolucio. Restaŭrado estis entreprenita en la 1970-aj jaroj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Ora Pordego
* Marijinskij palaco

Kategorio:Barokaj palacoj
Kategorio:Kievo
Vápenka

**Vápenka** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Stárkov en distrikto Náchod. Ĝi troviĝas en valo de rojo Dřevíč proksimume 2 km nordokcidente de Stárkov. Estas ĉi tie registritaj 28 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Vápenka situas en katastra teritorio **Stárkov** kun areo 5,14&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

 Stárkov, Vápenka, house No 8.jpg|Domo en Vápenka
 Stárkov, Vápenka, house No21.jpg| Domo n-ro 21
 Stárkov, Vápenka, main street.jpg| Ĉefa ŝoseo
 Stárkov, Vápenka, Dřevíč creek.jpg| Rojo Dřevíč

Kategorio:Stárkov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Náchod
Kategorio:Setlejoj en Broumova montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Broumovio