open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Gaziantep

eta|280ra|Situo
eta|300ra|Panoramo de Gaziantep
eta|300ra|Fortikaĵo de Gaziantep
eta|300ra|Larĝa strato en Gaziantep (2003)

**Gaziantep** ('Aintab) estas urbo en sudorienta Anatolio, Turkio, kun ĉirkaŭ 1,25 milionoj da loĝantoj. Ĝi estas samtempe ĉefurbo de la provinco Gaziantep kaj sesa plej granda urbo de Turkio.

## Nomo 
La nomo *Gaziantep* estas duparta: *Gazi* signifas diskutanto kaj *Antep* - venas el la araba *ʿayn ṭayyib* - signifas bona fonto. *Gazi* estis aldonita al Antep en 1921 en epoko de la Turka Sendependeca Milito, je decido de la Nacia Asembleo, post ribelo de la loĝantoj kontraŭ la francaj okupantoj.

## Historio 
La urbon regis en la antikvo Hititoj, asiroj kaj ĝi estis centro de la pistacia kultivado. En la centro de la urbo staras fortikaĵo, kiu estis renovigita en la 6-a jarcento, fare de la bizancanoj.

La urbon konkeris Saladin en 1183 dum la militiro. Ĝi restis en osmana posedo, la francaj trupoj sensukcese provis okupi ĝin dum la unua mondmilito.

## Ekonomio 
Gaziantep estas - inter aliaj - sidejo de Cimko, unu el la plej grandaj konstrumateriala kaj cementa produktanto de Turkio.

## Vidindaĵoj 
* Arkeologia Muzeo de Gaziantep
* fortikaĵo
* bestoĝardeno
* bazarejo

## Servoj 
* Universitato de Gaziantep

eta|600ra|
## Ĝemelurboj 
*  Duisburg, Germanio
*  Florenco, Italio
*  Aleppo, Sirio
*  Dubajurbo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj
*  Kermanŝah, Irano
*  Nijmegen, Nederlando
*  Karlstad, Svedio
*  Kuvajturbo, Kuvajto
*  Irbid, Jordanio

## Esperanto en Gaziantep 
En la jaro 2012 okazis la 5-a Mezorienta Esperanto-Kunveno en la urbo. Kadre de ĝi okazis ankaŭ la jara kunveno de la Komisiono pri Meza Oriento kaj Norda Afriko de UEA (komisiono MONA) de Universala Esperanto-Asocio.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de milionurboj
* Mardin
* Urfa
* Tramtransporto en Gaziantep


Kategorio:Urboj de Turkio
Kategorio:Milionurboj
William Cameron Townsend

**William Cameron Townsend** ( - ) estis eminenta kristana misiisto kies Ministerio komenciĝis en la frua 20a jarcento. La organizaĵoj kiujn li fondis, Wycliffe Biblitradukistoj kaj Somera Instituto de Lingvistiko (SIL Internacia), restas aktiva, kaj koncentriĝas al produktado de tradukoj de la Biblio en malplimultaj lingvoj, kaj sur faciliganta legokapablo en malplimultaj lingvoj.

La etoso de ĉi tiuj organizaĵoj estas tio, ke post kiam la Biblio estas havebla kulturo, la kristanoj de tiu kulturo povas fariĝi multe pli memstaraj, kaj la lokaj loĝantoj devus esti la gvidantoj de ilia eklezio. Lokaj kristanoj devus esti liberigita de la aliaj organizaĵoj aŭ kulturoj por trejnado kaj gvidantaro.

Kiam la juna William Cameron Townsend provis vendi hispanlingvajn Bibliojn en Gvatemalo en 1917-18, li eltrovis, ke la plejparto de la homoj kiujn li renkontis nek komprenas la hispanan nek ili havas skribformon de sia propra lingvo, kaĉikvela. Townsend forlasis siajn provojn vendi Bibliojn kaj komencis vivi inter la kaĉikveloj. Li lernis ilian lingvon, kreis alfabeton por ĝi, analizis la gramatikon, kaj tradukis la Novan Testamenton en nur dek jaroj.

Por zorgi pri aliaj malplimultaj lingvogrupoj, Townsend malfermis Tendaron Wycliffe en Arkansas en la somero de 1934. Nome por la unua tradukisto de la tuta angla Nova Testamento, la tendaro estis destinita por trejni junulojn en baza lingvistiko kaj traduk-metodoj. Du studentoj enskribiĝis. La sekvontan jaron, post trejnsesio kun kvin viroj ĉeestantaj, Townsend prenis la kvin Meksikanojn por komenci kampan laboron. De ĉi tiu malgranda komenco estas kreskinta la tutmonda Ministerio de la Somera Instituto de Lingvistiko (SIL), Wycliffe Biblio Tradukistoj, Wycliffe Asocio, kaj la teknika kaj loĝistika departemento de SIL nomata JAARS.

Kategorio:Inventintoj de skribsistemoj
Kategorio:Tradukistoj de la Biblio
Kategorio:Usonaj presbiterianoj
Kategorio:Usonaj protestantaj misiistoj‎
Kategorio:Mortintoj en 1982
Gewandhausorchester Leipzig

eta|250px|La Nova Gewandhaus ĉe Augustusplatz

La **Gewandhausorchester Leipzig** (Robodoma Orkestro je Lepsiko, kp. *Gewandhaus*) estas simfoniorkestro rezidanta en Lepsiko. Ĝi apartenas al la tutmonde plej famaj kaj gravaj orkestroj kaj per siaj ĉirkaŭ 175 profesiaj muzikistoj estas la plej granda profesia orkestro tutmonde.

## Historio 
La historio de la Gewandhausorchester reiras ĝis en la 15-a jarcento kaj nun estas la plej malnova orkestro, kiu elkreskis el la burĝaro, ne el la nobelularo. Ekde 1781 ĝi havas sian nomon, kiam la orkestro loĝis en la foirdomo por robo- kaj drapokomercistoj. Post kelkaj translokiĝoj dum sia historio ĝi finfine en 1981 ekloĝis la Novan Gewandhaus, la ununura koncertejo, kiun la registaro de la Germana Demokratia Respubliko konstruigis.

## Gravaj dirigentoj 
* 1835-1847 Felix Mendelssohn Bartholdy
* 1847-1848 Niels Wilhelm Gade
* 1895-1922 Arthur Nikisch
* 1922-1928 Wilhelm Furtwängler
* 1929-1933 Bruno Walter
* 1934-1945 Hermann Abendroth
* 1949-1962 Franz Konwitschny
* 1964-1968 Václav Neumann
* 1970-1996 Kurt Masur
* 1998-2005 Herbert Blomstedt
* 2005- Riccardo Chailly

## Literaturo 
* Hans-Rainer Jung, Claudius Böhm: *Das Gewandhaus-Orchester. Seine Mitglieder und seine Geschichte seit 1743.* Faber und Faber, Leipzig 2006, ISBN 978-3-936618-86-0
* Claudius Böhm: *Das Leipziger Stadt- und Gewandhausorchester. Dokumente einer 250jährigen Geschichte.* Verlag Kunst und Touristik, Leipzig 1993, ISBN 3-928802-27-5
* Fritz Hennenberg: *Das Leipziger Gewandhausorchester.* Insel, Frankfurt/Leipzig 1992, ISBN 3-458-16258-5
* Johannes Forner: *Die Gewandhauskonzerte zu Leipzig 1781–1981. Mit einem zusammenfassenden Rückblick von den Anfängen bis 1781.* Deutscher Verlag für Musik, Leipzig 1983

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Gewandhaus und Gewandhausorchester Leipzig
* Gewandhausorchester Leipzig 

Kategorio:Orkestroj
Kategorio:1781
Kategorio:Lepsiko
Paul Berthon

eta|200px|Ilustraĵo de Paul Berthon

**Paul Berthon**, (1872-1934) estis franca pentristo en stilo de secesio.
Berthon studis en Villefranche antaŭ ol li iris al Parizo. Pliposte li studis je la ''École Normale d'Enseignement de Dessin* kaj sekvis lecionojn de Luc-Olivier Merson.

eta|maldekstra|Afiŝo por la revuo *L'Hermitage'', 1897

Kategorio:Francaj pentristoj
Canal de Roanne à Digoin

[eta|dekstra|250px|Kluzo apud [Roanne]]
[eta|250px|Tri akvovojoj ĉe [Digoin]]
eta|250px|Pont Pisserot, kie rivero trapasas kanalon
La **Canal de Roanne à Digoin** aŭ **Roano-Digoin-Kanalo** estas kanalo en Francio, kiu iras de la urbo Roano (*Roanne*) al la urbo Digoin. Ĝi sekvas de Roano la valon de la rivero Luaro (*Loire*) kaj renkontas en Digoin du aliajn kanalojn: la Canal du Centre en la direkto de Liono (*Lyon*) kaj la Canal latéral à la Loire, kiu sekvas la valon de la Luaro okcidenten.

En Digoin la kanalo trapasas la Luaron per 240 metroj longa ponto.

Rimarkinda estas la ponto Oudan (Pont Pisserot), ĉar tie la rivero estas gvidata tra ponto super la kanalo, kaj ne inverse, kiel kutime.

## Historio 
La konstruo de la kanalo estis fiksita per leĝo en la jaroj 1821/1822 per Louis Becquey, kiu malgraŭ la oficiala titolo "directeur des Ponts et Chaussées" estis ministro de la franca registaro. La celo estis iĝi sendependa, de la ŝanĝanta nivelo de akvo de la rivero Loire, kiu bremsis la ekonomian evoluon.

La laboroj komencis en 1832 kaj en 1838 la kanalo estis preta. Komence estis 13 kluzoj de la formato 31 m longa kaj 5,20 m larĝa. Tio formato estis fiksita de Becquey, kaj en Francio nomiĝas tial Gabarit Becquey. La ŝtato aĉetis la kanalon en la jaro 1863 kaj provis plibonigi ĝin, ĉar ekestis konkurenco de la fervojo.

Inter 1890 kaj 1905 la kluzoj estis pligrandigataj la la nova formato Gabarit Freycinet (Longeco 39 metroj) kaj per la kombino de proksimaj kluzoj la nombro reduktiĝis al 10. La plej granda volumeno de transporto estis en la jaro 1917. Poste la signifo malkreskis kaj en la 1960-aj jaroj eĉ ekestis la ideo anstataŭigi la kanalon per aŭtoŝoseo.

Ekde 1992 la haveno de Roanne ne plu estis uzata por vartransportoj kaj la turisma industrio transprenis tiun rolon.

Nuntempe la kanalo apartenas al la franca ŝtato kaj estas prizorgata de la ŝtata kompanio Vois Navigables de France (VNF). Oni pripensis vendi ĝin al la loka aŭ regiona administracio por plibonigi la turismon.

## Eksteraj ligiloj 
* Tourismus am Kanal 

Kategorio:Roanne
Kategorio:Digoin
Kategorio:Kanaloj en Francio
Kategorio:Geografio de Francio
Argadora kalendaro

La **Argadora kalendaro** estas kalendaro proponata de Urion Argador  por provi akordiĝi al astronomiaj kaj homaj ritmoj sen rilato al iu specifa homa kulturo.

## Datlinio kaj longitudoj 
La proponata datlinio (nomata Argadora Datlinio) estas la longitudo 168,5° okcidenta, ĉar ĝi trafas nur la Aleutan insulon Umnak krom Antarkton, do la malplej multe da loĝataj teroj. Tiu meridiano estas tiu de Trondheim, Wismar, Munkeno, Hall (Tirolo), Vicenzo kaj Yaoundé.
La longitudoj estas nomitaj nur pozitive de la datlinio kaj povas esti kalkulitaj en horoj.

## Kalendaro 
### Erao 
La jaroj estas kalkulitaj ekde la nord-aŭtuna ekvinokso de jaro -17366 ĉar en tiu tempo galaksia, ekliptika, kaj ĉielaj ekvadoroj koincidis en du punktoj. Tiu epoko ankaŭ estas tiu de la lasta glacitempo. La erao sekve estas oportuna laŭ astronomia kaj historia vidpunktoj. La 22-an de septembro 2008 de nia erao komenciĝis la jaro 19376 AA (*Anno Argadori*).

### Superjaroj 
Superjaroj okazas ĉiun 4-an jaron, sed ne ĉiun 128-an jaron. Tio estigas jardaŭron nur je 1 sekundo pli mallongan ol la astronomia jaro, dum la gregoria kalendaro havas tagon je 26 sekundoj tro longan.

### Jarkomenciĝo 
La jaro komenciĝas je aŭtuna ekvinokso de la norda hemisfero kun kvar sezonoj malegalaj sed kongruaj al astronomiaj intervaloj inter ekvinoksoj kaj solsticoj, respektive: 90, 89, 93, 93 (aŭ 94 tagoj en superjaroj).

### Monatoj 
Monatoj ricevas nomon laŭ greka nomo de la zodiaka stelaro en kiu troviĝas la suno kun sufikso -meno laŭ la greka *μην* (monato):

### Semajnoj 
Monatoj estas dividitaj en tagdekoj. La tagoj kiuj ricevas nomojn laŭ grekaj nomoj de suno, planedoj kaj luno (kaj ofjuĥo por la kromtago), uzanta tiuj nomoj en kurtigita formo kaj la vorto "ēmar" (ἦμαρ), significanta 'tago' en la old-greka lingvo. La finaĵo "emaro" povas esti substituita per "tago" en Esperanto.

### Tagdivido 
La Argadora sistemo proponas tagon komenciĝantan je la nuna 4a horo en la nokto, kaj dividas la tagon en tri 8-horajn partojn : mateno (antaŭtagmezo) 0-8, vespero (posttagmezo) : 8-16, nokto 16-24.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Argadora kalendaro 

Kategorio:Tempo
Leopoldo Alas

**Leopoldo Alas y Ureña (Clarín)** (naskiĝis, 1852, mortis, 1901) estas la plej grava naturalisma romanisto de la dua duono de la 19a jarcento en Hispanio. Kvankam li naskiĝis en Zamora, urbo de Kastilio, kiu estis kulture pli proksima al regiono Asturio. Lia plej fama romano estas *La Regenta*, kiu portretas la vivon en provinceca urbo de la nordo de Hispanio, regata de la ekleziularo kaj riĉuloj, sed kie eĉ gravulino, kiel La Regenta ne kapablas vivi vivon laŭ siaj deziroj.

## Referencoj 
ALAS, Leopoldo
ALAS, Leopoldo
Levkuška

eta|dekstra|330px|Levkuška situas en la plej griza regiono

**Levkuška,** hungare **Lőkös** (lOkoŝ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis Lökösháza, poste por fari diferencon inter la du vilaĝoj, tiu ĉi ricevis pli mallongan nomon.

## Bazaj informoj 
* Areo: 4 km²
* Supermara alteco: 183 m
* Loĝantaro: 220
* Poŝtkodo: 982 62
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso: 65

## Situo 
Levkuška situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, komence de sakovojo. Tornaľa troviĝas 6 km-ojn.

## Historio 
La loko estis unue menciita en la jaro 1294 en formo *"fenetum, domus Leukes, quod Rev dicitur vulgariter"*. En 1828 oni nombris 42 domojn kaj 321 homojn. En 1910 loĝis en Lőkös 249 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Lőkös apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Levkuška 233 da homoj, (186 hungaroj, 30 slovakoj, 16 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* luterana klasikisma preĝejo de 1804
* lago

## Eksteraj ligiloj 
* Levkuška en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Strč prst skrz krk

[350ra|eta|Ondoformo kaj [spektrogramo por la langorompilo]]
**Strč prst skrz krk** () estas ĉeĥa kaj slovaka langorompilo kun signifo "Ŝovu fingron tra la kolo.".

La frazo estas konata pro tio, ke ĝi tute ne enhavas vokalojn. Anstataŭe, kernojn de ĉiuj silaboj en ĝi kreas silabaj konsonantoj (*"r"*, en similaj frazoj ankaŭ *"l"* aŭ *"m"*). Ĝi estas ofte uzata kiel ekzemplo de tiuspeca frazo dum lernado de la ĉeĥa kiel fremdlingvo. Fojfoje en Ĉeĥio kaj Slovakio oni uzas ĝin por pritaksi ĉu koncerna persono estas aŭ ne estas ebria.

La frazo estas ankaŭ subtitolo de la svisa gazeto *La Distinction*.

En la ĉeĥa lingvo ekzistas ankaŭ pli longaj tiuspecaj frazoj, kiel *"Smrž pln skvrn zvlhl z mlh."* ("Morkelo plena je makuloj malsekiĝis pro nebuloj.") aŭ eĉ *"Prd krt skrz drn, zprv zhlt hrst zrn."* ("Furzis talpo tra gazono, unue glutinte manplenon da greno."), kvankam tio jam dependas de neregulaj kaj arĥaiĝintaj vortformoj.

## Vidu ankaŭ 
* Ŝiboleto

## Eksteraj ligiloj 
* "Le virelangue - jazykolam : strč prst skrz krk"  - arkiva artikolo pri tiu ĉi frazo *(france)*, (Radio Prague, 6an de marto 2004)

Kategorio:Vortaj ludoj
Kategorio:Fonetiko
Kategorio:Ĉeĥa lingvo
Kategorio:Slovaka lingvo
Cécile Charlotte Sophie Mendelssohn Bartholdy

**Cécile Charlotte Sophie Mendelssohn Bartholdy** (naskiĝinta *Jeanrenaud*, *10-an de oktobro 1817 en Lyon; † 25-an de septembro 1853 en Frankfurto ĉe Majno), estis edzino de Felix Mendelssohn Bartholdy kaj patrino de la historiisto Carl Wolfgang Paul Mendelssohn Bartholdy (1838–1897) samkiel de la kemiisto Paul Mendelssohn Bartholdy (1841–1880). Ŝi konatiĝis kun Mendelssohn Bartholdy 1836 en Frankfurto, kiam li direktis la tiean Cäcilien-Chor anstataŭante la malsaniĝintan Johann Nepomuk Schelble. La paro gefianĉiĝis la 9-an de septembro kaj geedziĝis la 28-an de marto 1837 en la franca reformita preĝejo je Frankfurto. Ili havis kvin gefilojn, kiuj ĉiuj naskiĝis en Lepsiko, ĉefa agadotereno de Mendelssohn:

* Carl Wolfgang Paul (* 7. Februaro 1838)
* Marie (* 2. Oktobro 1839)
* Paul (* 18. Januaro 1841)
* Felix (* 1. Majo 1843)
* Lili (* 19. Septembro 1845)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Biographie von Cécile Mendelssohn Bartholdy
* Frankfurter Hauptfriedhof: Das Grab von Cécile Mendelssohn-Jeanrenaud 

Cecile Charlotte Sophie
Muránska Dlhá Lúka

eta|dekstra|300px|Muránska Dlhá Lúka troviĝas en la plej griza parto

**Muránska Dlhá Lúka**, hungare **Murányhosszúrét** (murAnjhosUrEt), germane **Lange Wiese** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.

## Bazaj informoj 
* Areo: 19 km²
* Supermara alteco: 343 m
* Loĝantaro: 820
* Poŝtkodo: 050 01
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso: 58

## Situo 
Muránska Dlhá Lúka situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Muráň-Revúca. La lasta troviĝas 4 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1357 en formo *"Hoszu Reth"* (=longa herbejo). La slovaka traduka nomo aperis en 1551 en formo *"Dlua Luka"*. La turkoj faris senhoma la vilaĝon dum 40 jaroj. En 1710 pro pesto 440 da loĝantoj mortis. En 1910 loĝis en Murányhosszúrét 842 da homoj, (807 slovakoj, 32 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Murányhosszúrét apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Muránska Dlhá Lúka 736 da homoj, (697 slovakoj, 17 ciganoj, 8 hungaroj, 4 ĉeĥoj).

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Mikaelo el la 13-a jarcento, en la 18-a jarcento barokiĝis
* luterana preĝejo de 1787, turo alkonstruiĝis en 1863
* skiejo

## Eksteraj ligiloj 
* Muránska Dlhá Lúka en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Carl Wolfgang Paul Mendelssohn Bartholdy

**Carl Wolfgang Paul Mendelssohn Bartholdy** (posta skribmaniero **Karl**, * 7-an de februaro 1838 en Lepsiko; † 23-an de februaro 1897 en Königsfelden, Svisio), estis germana historiisto de la 19-a jarcento. Li estis filo de Felix kaj Cécile Charlotte Sophie Mendelssohn Bartholdy samkiel frato de la industriisto Paul Mendelssohn Bartholdy. Kiel historiisto li esploris precipe la historion de revolucioj kaj la greka batalo por libereco.

## Verkaĵoj (elekto) 
* *Felix Mendelssohn Bartholdy. Briefe aus den Jahren 1830 bis 1847*, Bd. 1–2; herausgegeben von Paul Mendelssohn-Bartholdy und Carl Mendelssohn Bartholdy; Leipzig: Hermann Mendelssohn, 1863
* *Graf Johann Kapodistrias*; Dissertation Univ. Heidelberg 1864; Berlin 1864
* *Friedrich von Gentz. Briefe an Pilat. Ein Beitrag zur Geschichte Deutschlands im 19. Jahrhundert*, Bd. 1-2; herausgegeben von Karl Mendelssohn Bartholdy; Leipzig: Vogel, 1868
* *Geschichte Griechenlands von der Eroberung Konstantinopels durch die Türken im Jahre 1453 bis auf unsere Tage*, Bd. 1–2; 1870/1874

## Eksteraj ligiloj 
* 
* biografio (germanlingva)

Kategorio:Germanaj historiistoj
Erich von Tschermak-Seysenegg

**Erich Tschermak** ( – , post la nobeligo de sia patro li prenis la nomon **Erich Tschermak von Seysenegg**) estis aŭstra biologo (agronomo) kaj unu el la triopo de remalkovrintoj de Gregor Mendel – vidu ankaŭ Hugo de Vries kaj Carl Correns.

Tschermak, de Vries kaj Correns sendepende remalkovris la verkon de Gregor Mendel pri genetiko. Tschermak publikigis siajn eltrovojn en junio 1900.

„Tscherm.“ estas lia botanikista aŭtor-noma mallongigo.

Li nomigas Triticum × turgidovillosum Tschermak. Li iĝis honora membro de Hungara Scienca Akademio en 1935.

## Publikigaĵoj 
* 
* 

* 

* 

## Eksteraj ligiloj 
* Artikolo pri la trovoj de Gregor Mendel 

Kategorio:Aŭstraj biologoj
Kategorio:Agrikulturistoj
Kategorio:Fungosciencistoj
Kategorio:Aŭstriaj nobeloj
Otročok

**Otročok,** hungare **Otrokocs** (otrokoĉ) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.
eta|maldekstre|Panoramo de Otročok

## Bazaj informoj 
* Areo: 5&nbsp;km²
* Supermara alteco: 186 m
* Loĝantaro: 300
* Poŝtkodo: 982 62
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Otročok situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Tornaľa troviĝas 5&nbsp;km-ojn.
eta|Vojo en Otročok
eta|Bazlernejo
eta|Kalvinana preĝejo

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1274 en formo *"Atrachyk"*. Tiutempe la kampoj apartenis al familio Atracsik (atraĉik). En 1828 oni nombris 77 domojn kaj 583 homojn. La loĝantoj okupiĝis pri tabako, pri vinkulturo kaj pri bredado. En 1910 loĝis en Otrokocs 210 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Otrokocs apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj deportiĝis al Hungario, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. Tiutempe alvenis slovakoj al la malplenaj domoj. En 2001 loĝis en Otročok 250 da homoj, (181 hungaroj, 66 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* kalvinana klasikisma preĝejo de 1827

## Famuloj 
En la iama Otrokocs naskiĝis hungara latinlingva literaturisto Mihály Rotarides.

## Eksteraj ligiloj 
* Otročok en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Ahmed Aboutaleb

**Ahmed ABOUTALEB** (29-a de aŭgusto 1961 en Beni Sidel) estas nederlanda-maroka politikisto de la Partij van de Arbeid. Li estis ŝtat-sekretario pri aferoj socialaj kaj laboro en la kvara kabineto de Balkenende. La 5-an de januaro 2009 li iĝis urbestro de Roterdamo. Li iĝis la unua urbestro de granda urbo en Nederlando, kiu estas berbermaroka, islama kaj de genealogio enmigrinta. En oktobro 2024 li transdonis la urbestran pozicion al posteulino *Carola Schouten*, post preskaŭ 16 oficaj jaroj.

Aboutaleb estas ŝtatano duobla de Maroko kaj Nederlando. Li ankaŭ estas praktikanto de islamo.

Kategorio:Urbestroj de Roterdamo
Kategorio:Nederlandaj islamanoj
Kategorio:Nederlandaj ĵurnalistoj
Kategorio:Nederlandaj elektroinĝenieroj‎
Kategorio:Nederlandaj politikaj verkistoj
Kategorio:Nederlandaj tradukistoj
Kategorio:Tradukistoj el la araba lingvo
Kategorio:Marokdevenaj nederlandanoj
Klifhirundo

**Klifhirundo** (*Petrochelidon pyrrhonota*) estas eta paserina birdo el la familio de hirundedoj (*Hirundinidae*), kiu enhavas kaj la hirundojn kaj la murhirundojn.

Ĝi reproduktiĝas en Nordameriko kaj Meksiko, kaj estas migranta, kiu vintrumas en okcidenta Sudameriko el Venezuelo suden al nordorienta Argentino. Tiu specio estas tre rara vaganto al okcidenta Eŭropo.

Tiu birdospecio mezaveraĝe estas 13&nbsp;cm longa kun eta beko. La plenkreskulo havas brilbluajn dorson kaj kronon, grizbrunajn flugilojn kaj voston, kaj sablokoloran pugon. La nuko kaj frunto estas blankaj. La subaj partoj estas blankaj escepte pro la ruĝa vizaĝo, kiu ĉirkaŭas la kapon kiel kolumo aŭ skarpo. La vosto finiĝas kvadratforme.

Junuloj estas ĉefe brunaj supre kaj blankecaj sube, escepte pro la sablokolora pugo kaj malhela vizaĝo.

La ununura konfuzebla specio estas la tre rilata Kavhirundo, kiu estas pli rimarkinda laŭ koloro kaj havas cinamajn pugon kaj frunton.

Klifhirundo reproduktiĝas en grandaj kolonioj. Ili konstruas konusformajn kotajn nestojn, kie la ino demetas 3-6 ovojn. La naturaj nestolokoj estas en klifoj, prefere inter kornicoj, sed kiel ĉe la eŭrazia Murhirundo, la homfaritaj strukturoj estas nuntempe la ĉefaj lokoj por reproduktiĝi. Oni scias, ke inoj de Klifhirundo demetas ovojn kaj poste forigas jam demetitajn ovojn el nestoj de aliaj birdoj el la kolonio.

Tiu specio estis ĉiam sukcesa en la okcidento de Nordameriko, kie estas multaj naturaj lokoj, sed la abundo en la oriento ŝanĝis. Homoj havigis multajn novajn nestolokojn en konstruaĵoj, sed la populacio malpliiĝis fine de la 19a jarcento kaj komenco de la 20a jarcento dum la disponeblo de nefarbitaj grenejoj malpliiĝis. Poste okazis repliiĝo, ĉar akvobaraĵoj kaj pontoj havigis denove taŭgajn nestolokojn. Estas tre famaj la hirundoj, kiuj revenas el Villa Ventana, Argentino ĉiujare al la Misiejo Sankta Johano Kapistrano en Kalifornio je (aŭ ĉirkaŭ) la 19-a de marto.

Kiel ĉiuj hirundoj kaj murhirundoj, la Klifhirundoj nutras sin ĉefe el insektoj kaptataj dumfluge.

## Referencoj 
*  Malplej zorgiga

*Swallows and Martins of the World* de Turner kaj Rose, ISBN 0-7470-3202-5

## Eksteraj ligiloj 
* Filmoj de Klifhirundo ĉe Interreta Birdokolekto
* Klifhirundo - *Petrochelidon pyrrhonota* - USGS Patuxent Birdidentigejo
* Informaro pri la Specio Klifhirundo – Laboratorio Cornell Lab de Ornitologio
* Informaro kaj fotoj de Klifhirundo - Suddakotaj Birdoj kaj Birdumo
* Fotaro de Klifhirundo  VIREO

Image:Cliff Swallow Santa Cruz.jpg| Klifhirundo en Santa Cruz (Kalifornio)
Image:Cliff_swallow_nests.jpg|Nestoj ĉe klifoj en Utaho
Image:Cliff Swallow nest.jpg|Nesto en Nov-Meksiko
Image:Cliff_Swallow_near_a_nest_at_Mono_Lake_Visitor_Center-680px.jpg|Nestoj ĉe vizitejo de Lago Mono, Kalifornio
Image:Cliff_swallows_nests_Novato_California.jpg|Klifhirundoj kaj nestoj en Novato, Kalifornio

Kategorio:Hirundedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Amacueca

**Amacueca** estas unu el la 124 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Amacueca*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 004.

## Geografio 
**Amacueca** apartenas al la regiono Sur. Al tiu regiono entute apartenas 16 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 5065 loĝantojn. El tiuj estis 2376 viroj kaj 2689 virinoj. La komunumo havas surfacon de 147,38 km². La meza alteco estas 1430 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 28,5 C. En la komunumo estas 578,3 mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270px|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1527 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1359 estis alfabetoj kaj 168 analfabetoj. Do 11 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1735 virinoj. El tiuj estis 1560 alfabetoj kaj 172 analfabetoj. Do 9,91 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Amacueca vivis 4543 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 2 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,044 %en la koncerna jaro de la loĝantaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Amacueca  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Gewandhaus

La koncertdomo **Gewandhaus** en Lepsiko kaj du ankaŭ *Gewandhaus* nomitaj antaŭantaj domoj alilokaj estas ekde 1781 hejmloko de la Gewandhausorchester Leipzig, samkiel de la Gewandhaus-orgenisto, de la Gewandhaus-ĥoro, de la Gewandhaus-infanĥoro kaj diversaj ensembloj.

[eta|La unua Gewandhaus, pentraĵo de [Felix Mendelssohn Bartholdy]]
Oni konstruis la domon en 1498 en la urbocentro de Lepsiko kiel armilodomo. Post la ekuzo de la unua etaĝo kiel foirodomo de la drapaĵo- kaj lanaĵokomercistoj oni baldaŭ nomis la domon *Gewandhaus*.

En 1743 kuniĝis dek ses komercistoj, por fondi la koncertasocion *granda koncerto*. Ĝi unue konsistis el 16 muzikistoj. Post translokiĝo en la foirdomon de la drapaĵokomercistoj en la jaro 1781 la orkestro ricevis la nomon "Gewandhausorchester".

1780–1781 la urbo komisiis Johann Carl Friedrich Dauthe enkonstrui en la duan etaĝon koncertejon. La praa Gewandhaus travivis multajn praprezentadojn de gravaj verkoj de la klasika muziko, kiuj hodiaŭ apartenas al la normrepertuaro de la tutmonda koncertado. Unu el la gravaj orkestrestroj de la Gewandhaus-orkestro estis Felix Mendelssohn Bartholdy.
eta|La koncertdomo de Lepsiko, la dua Gewandhaus, ĉ. 1910
eta|...el alia perspektivo, ĉ. 1900
La 11-an de decembro 1884 oni malfermis novan koncertejon en la muzikista kvartalo sudokcidente de la malnova urbo, nomita *Nova Gewandhaus*. La koncertodomo ricevis grandan salonon kun 1700 sidlokoj kaj ĉambromuzika salonon kun 650 lokoj.
Novembre 1936 la nazioj neniigis la Mendelssohn-monumenton, kiu staris antaŭ la koncertdomo. Post kiam dum la Dua mondmilito aliancaj bomboj detruis la koncertdomon, ĝi translokiĝis unue en provizoran konstruaĵon.
eta|La tria, nova Gewandhaus. En la mallumo la plafonpentraĵo de la promenhalo estas videbla ankaŭ ekde ekstere.

La 20-an de januaro 1977 oni ekkonstruis novan *Gewandhaus* en la urbocentro vidalvide de la Lepsika opererejo. La Gewandhaus estis la unua kaj ununura novkonstruaĵo de nura koncerthalo en la GDR – aliajn grandprojektojn en la GDR tamen oni ofte planis kiel multfunkciaj konstruaĵoj. Ĝin projektis kaj konceptis Rudolf Skoda. Sighard Gille kreis 1980–1981 por la promenhalo grandan plafonpentraĵon. La inaŭguran koncerton la 8-an de oktobro 1981 estris Kurt Masur, kiu estas la iniciatinto por la novkonstruaĵo.

## Literaturo 
* Rudolf Skoda: *Die Leipziger Gewandhausbauten. Konzertgebäude im internationalen Vergleich*. Verlag für Bauwesen, Berlin 2001, ISBN 3-345-00781-9 (erweiterte Neuausgabe von Rudolf Skodas Buch *Neues Gewandhaus Leipzig*, Verlag für Bauwesen, Berlin 1985)
* Christoph Kaufmann: *Von einem Abriss wird abgeraten. Das Gewandhaus zu Leipzig zwischen 1944 und 1968*. Hrsg. vom Leipziger Geschichtsverein. Sax, Beucha 1996, ISBN 3-930076-41-1
* Das Neue Gewandhaus - wie es seinen Ort fand und seine Gestalt bekam. In: Bauen in Leipzig 1945-1990; S. 211-215. Leipzig 2003, ISBN 3-89819-159-1

## Fontoj 
## Eksteraj ligiloj 
* www.gewandhaus.de
* MDR: Stichwort Gewandhausorchester Leipzig
* MDR: Gewandhaus Nummer drei: Zur Geschichte des Konzerthauses

Kategorio:Koncertejoj en Germanio
Kategorio:Aperis en 1781
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1780-1789
Carlos Juan Finlay

**Carlos Juan Finlay y Barrés** (n. en Camagüey, Kubo, 3-an  de decembro 1833 - m. Havano, la 19-an de aŭgusto  1915) estis kuba kuracisto kaj eminenta sciencisto. Priskribis la metaksenikan teorion pri la transmisiado de la flava febro. 

Li vivis sian infanaĝon kaj en Havano kaj en la kafplantejo de sia patro en la regiono de Alquízar. Je la 11-jaraĝo en 1844, ekstudis en Le Havre, Francio kaj post du jaroj   revenis al Kubo pro malsano. Post la saniĝo reiris al Francio por fini la studojn en 1848. Post kelka tempo en Londono eniris la Liceon de Rueno, kie restis ĝis la jaro 1851, kiam revenis al Kubo, malsana je tifoida febro.

Pro neeblo studi en la Havana Universitato, vojaĝis al Filadelfio (Usono), kie studis medicinon en  Jefferson Medical College, kaj doktoriĝis la 10-an de marto 1855.  En 1857 validigis sian titolon en la Havana Universitato. 

Tuj post la bakalaŭriĝo, vojaĝis kun sia patro en 1856 al Limo, Peruo, kie provis altnivelan vivon dum mallonga tempo.  En 1860-61 restis en Parizo.  En 1864 sensukcese volis translokiĝi al Matanzas.  La 16-an de oktobro 1865, geedziĝis en Havano al Adela Shine, el la kariba insulo Trinidado. 

D-ro. Finlay estis la plej intensa kaj profunda esploristo pri la flava febro kaj pere de siaj analizado, esploroj kaj studoj alvenis al la konkludo ke la transmisiado de tiu malsano estis realigita de moskito. Ekzistas anekdoto kiu diras ke iun vesperon dum preĝado de la rozario, lin atentokaptis susurantan moskiton proksime de li. Tiamaniere li decidis esplori la moskitojn.

Per liaj modestaj rimedoj estis kapabla identigi la moskiton *Culex* aŭ *Aedes aegypti* kiel la transmisianto de la malsano. Liaj esploroj komprenigis lin ke estis la fekundita ino de tiu ĉi specio kiu transmisiis la flavan febron. 

En 1881 iris al Vaŝingtono kiel reprezentanto de la Kolonia Registaro antaŭ la Internacia Konferenco pri Sano kie unuafoje prezentis sian teorion pri la transmisiado de la flava febro kaj ĝia transmisianto, sed ne menciis la moskiton. Lia teorio estis ricevita per malvarmeco kaj skeptikismo.

Reveninte en Kubon, en junio 1881, realigis volontulajn eksperimentojn kaj ne nur konstatis sian teorion sed ankaŭ malkovris ke la unuopulo pikita unufoje de la infektita moskito, restos imuna kontraŭ ontaj atakoj de la malsano. De tie naskiĝis la sero kontraŭ la flava febro. En aŭgusto samjare li prezentis antaŭ la Havana Akademio de Medicinaj Sciencoj sian esplorlaboron.

Malgraŭ tio, dum pli ol 20 jaroj la esplorlaboro de D-ro. Finlay estis ignorita kaj nur post la fino de la Hispana-usona milito kiam la generalo Leonard Wood, reganto de Kubo, petis la aprobon de la teorio de Finlay, denove estis reviziitaj liaj esplorlaboroj kaj la eksperimentoj kiujn li realigis dum tiuj jaroj.

Je lia memoro la 3-an de decembro estis dediĉita kiel Tago de la Kuracisto en pluraj landoj de Ameriko.

## Eksteraj ligiloj 
*Carlos J. Finlay Vivo kaj Verkado  
*Bildaro pri Finlay  

 
Kategorio: Kubaj oftalmologoj
Kategorio:Kubaj epidemiologoj
Kategorio:Kubaj mikrobiologoj
Kategorio:Parazitologoj
Kategorio:Kavaliroj de la Honora Legio
Kategorio:Francdevenaj kubanoj
Kategorio:Skotdevenaj kubanoj
Paul Mendelssohn Bartholdy

**Paul MENDELSSOHN BARTHOLDY** (naskiĝis la 18-an de januaro 1841 en Lepsiko, mortis la 17-an de februaro 1880 en Berlino) estis germana kemiisto kaj industriisto.
Li estas kune kun Carl Alexander von Martius kunfondinto de la firmao 1867 en la Berlina antaŭurbeto Rummelsburg, kiu produktis anilinon, la *Aktiengesellschaft für Anilinfabrikation* (Agfa).

Li estis la filo de la komponisto Felix Mendelssohn Bartholdy kaj de lia edzino Cécile.

## Literaturo 
* Lackmann, Thomas: *Das Glück der Mendelssohns - Geschichte einer deutschen Familie*; Berlin: Aufbau-Verlag, 2005; ISBN 3-351-02600-5
* *Deutsche Bibliographische Enzyklopädie (DBE)* (Rudolf Vierhaus, Hrsg.) 2. Ausgabe, 6. Band, München 2006, S. 890.

## Eksteraj ligiloj 
* Paul Mendelssohn Bartholdy kun portreta foto

Kategorio:Germanaj kemiistoj
Cäcilien-Chor

200ra

La **Cäcilien-Chor Frankfurt** (Cecilia-Ĥoro je Frankfurto) apartenas al la plej malnovaj kaj tradiciozaj oratorioĥoroj de Germanio.

En 1818 Johann Nepomuk Schelble fondis la ĥoron, dediĉitan al Sankta Cecilia, patronino de la sakrala muziko. La prezentado de grandaj kaj gravaj oratoriaj verkoj estas la ĉefa agado de la Cecilia Ĥoro. Per la rea prezentado de la Matthäuspassion de Johann Sebastian Bach sub la direktado de Felix Mendelssohn Bartholdy mallonge post la unua Berlina rea prezentado de ĉi tiu verkoj en 1829 grave kontribuis al la Bach-renesanco en la 19-a jarcento. Plua elstara evento en la koncertaro de la ĥoro estis la sceneja praprezentado de Carmina Burana de Carl Orff en la jaro 1937.

La Cäcilien-Chor kunlaboris kun kelkaj famaj dirigentoj, ekz. Kurt Thomas, Wilhelm Furtwängler, Georg Solti, Lorin Maazel, Kurt Masur, Michael Gielen kaj Paolo Carignani.

## Eksteraj ligiloj 
* Homepage des Chores

Cäcilien-Chor
Statuamemo

**Statuamemo** (ankaŭ **Agalmatofilio**) estas seksimpulso al statuoj aŭ pupoj. En helena mitologio, Pigmaliono ne amis virinon, sed statuon. Tiu ĉi statuo, kiu estas nomita Galateo, vidigitis de Afrodito.

Kategorio:Parafilio
Listo de komunumoj en Quintana Roo

En la meksika federacia subŝtato **Quintana Roo** ekzistas entute 9 komunumoj. 7 el ili kreiĝis en 1974, kiam Quintana Roo fariĝis meksika subŝtato. La oka Solidaridad kreiĝis en 1993 kaj la naŭa Tulum nur kreiĝis en 2008.


Quintana Roo
Rybník (distrikto Revúca)

eta|dekstra|330ra|Rybník troviĝas en la plej griza parto
**Rybník** (ribnIk), hungare **Újvásár** (UjvAŝAr) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.

* Areo: km²
* Loĝantaro: 160
* Poŝtkodo: 982 64
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso:

## Situo 
Rybník situas sub monto 538 m-ojn alta, en valo de rojo, laŭ flankovojoj. Revúca troviĝas 22 km-ojn.

## Historio 
La fortikaĵo nomata *"Derenk"* estis unue menciita en la jaro 1413. Apude setlejo formiĝis. En 1910 loĝis en Újvásár 217 da homoj, (slovakoj en majoritato, hungaroj en minoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratkó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Rybník 149 da homoj, (98 slovakoj, 47 ciganoj, 2 hungaroj, unusola ukraino).

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Ratkovské Bystré

eta|dekstra|330ra|Ratkovské Bystré troviĝas en la plej griza parto

**Ratkovské Bystré,** hungare **Ratkósebes** (ratkOŝebeŝ) estas malgranda unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis **Ratkó-Bisztró**, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis la hungarecan tradukan formon. Bystrica kaj sebes signifas: rapida.

## Bazaj informoj 
* Areo: 28 km²
* Supermara alteco: 402 m
* Loĝantaro: 380
* Poŝtkodo: 982 66
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Ratkovské Bystré situas sub monto 1092 m-ojn alta, laŭ rojo, fine de longa sakovojo. Revúca troviĝas voje 21, aere nur 6 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1413 en formo *"Byztre"*, krome apude alia vilaĝo *"Filleyer"* en 1427. En la 16-a jarcento la vilaĝoj apartenis al la Osmana Imperio. En 1828 oni nombris en Ratkó-Bisztró 72 domojn kaj 690 homojn, en la alia vilaĝo 55 domojn kaj 567 homojn. En Ratkó-Bisztró en 1842 incendio okazis. En 1910 loĝis en Ratkósebes 529 da homoj, en *Fillér* 513, en ambaŭ (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝoj apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratkó, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 1964 la vilaĝoj unuiĝis. En 2001 loĝis en la unueca Ratkovské Bystré 411 da homoj, (407 slovakoj, unusola hungaro).

## Vidindaĵoj 
* luterana preĝejo de 1787
* klasikisma sonorilostablo el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Ratkovské Bystré en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Atemajac de Brizuela

**Atemajac de Brizuela** estas unu el la 124 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Atemajac de Brizuela*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 010.

## Geografio 
**Atemajac de Brizuela** apartenas al la regiono Sur. Al tiu regiono entute apartenas 16 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6236 loĝantojn. El tiuj estis 3025 viroj kaj 3211 virinoj. La komunumo havas surfacon de 191,57 km². La meza alteco estas 2320 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 15,2 C. En la komunumo estas 81,5 mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270px|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1549 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 1243 estis alfabetoj kaj 305 analfabetoj. Do 19.69 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 1707 virinoj. El tiuj estis 1321 alfabetoj kaj 386 analfabetoj. Do 22,61 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Atemajac de Brizuela vivis 4875 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. En la komunumo statistike ne vivas indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Atemajac de Brizuela  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Provinco Markazio

eta|
eta|kupolo de la moskeo en la urbo *Narak*
La **provinco Markazi** -  - estas unu el tridek provincoj en la nuntempa ŝtato Irano. Ĝia administra centro estas la urbo Arak (Irano). La provinco kovras areon de  kvadrataj kilometroj kaj laŭ la stato de oktobro 2006 havis  loĝantojn. Ĝi troviĝas en la nordokcidento de la ŝtato. Ĝis la jaro 1980 la nun memstara provinco Teherano estis parto de la provinco Markazi.

En la urbo *Ĥomein* en la provinco Markazi dum 1902 naskiĝis Ruhollah Ĥomeini, kiu pli poste iĝis ŝijaisma mulao kaj la politika kaj spirita gvidanto de la islama revolucio en Irano de la jaroj 1978 kaj 1979.

## Plej grandaj urboj kaj nombroj de loĝantoj 
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo 

Markazi
Mokrá Lúka

eta|dekstra|330px|Mokrá Lúka troviĝas en la plej griza parto

**Mokrá Lúka,** hungare **Vizesrét** (vizeŝrEt), germane **Nassewiese** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.

## Bazaj informoj 
* Areo: 15&nbsp;km²
* Supermara alteco: 295 m
* Loĝantaro: 530
* Poŝtkodo: 050 01
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso: 58

## Situo 
Mokrá Lúka situas laŭ rojo, laŭ vojo kaj fervojo Muráň-Rožňava. Revúca troviĝas 3&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1427. En 1910 loĝis en Vizesrét 770 da homoj, (717 slovakoj, 40 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Mokrá Lúka 508 da homoj, (479 slovakoj, 6 ĉeĥoj, 4 ciganoj, 3 hungaroj, 2 ukrainoj).

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo de 1721
* luterana preĝejo de 1785

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Revúcka Lehota

eta|dekstra|330ra|Revúcka Lehota troviĝas en la plej griza parto

**Revúcka Lehota,** hungare **Lehelfalva** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. Ĝis 1899 la oficiala hungara nomo estis *Umrla-Lehota*, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.

## Bazaj informoj 
* Areo: 7 km²
* Supermara alteco: 304 m
* Loĝantaro: 320
* Poŝtkodo: 049 18
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso: 58

## Situo 
Revúcka Lehota situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, fine de tre mallonga sakovojo, fervojo Muráň-Rožňava preteriras. Revúca troviĝas 5 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1427 en formo *"Lehowtha"*. Iom pli frue paŝtistoj fondis tie setlejon. La kampoj longe apartenis al fortikaĵo de Murány. En 1563 pro atako la vilaĝo senhomiĝis. En 1828 oni nombris 45 domojn kaj 412 homojn. En 1910 loĝis en Lehelfalva 452 da homoj, (429 slovakoj, 19 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Nagyrőce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Revúcka Lehota 339 da homoj, (323 slovakoj, 6 ĉeĥoj, 5 hungaroj, 4 ciganoj, unusola ruso).

## Vidindaĵoj 
* luterana klasikisma preĝejo de 1793
* akvorezervujo, samtempe fiŝkaptista lago

## Eksteraj ligiloj 
* Revúcka Lehota en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Pavlovo

**Pavlovo** estas la nomo de:

* en Rusio
** Pavlovo (ruse *Павлово*), urbo en Niĵnij-Novgorada provinco, vidu Pavlovo (Niĵnij-Novgoroda provinco)
** Pavlovo (ruse *Павлово*), urbo en Moskva provinco, kies nuna nomo estas Pavlovskij Posad (*Павловский Посад*)

* en Slovakio
** Pavlovo (hungare *Pálfölde*), vilaĝoparto de Svätá Mária, vidu Pavlovo (Svätá Mária)

* en Ukrainio
** Pavlovo (ukraine *Павлово*), vilaĝo en Transkarpata provinco, vidu Pavlovo (Ukrainio)

## Vidu ankaŭ 
* Pavlovsk
John Quiller Rowett

**John QUILLER ROWETT** (n. en 1874 - m. en 1924) estis brita entreprenisto, kiu riĉiĝis per la produktado de alkoholaĵoj. Li tamen deziris pli ol simpla riĉiĝo, kaj do post la Unua mondmilito aktive kontribuis al publikaj aŭ karitataj entreprenoj. Li estis junaĝa amiko de la esploristo Ernest Shackleton en Dulwich College, kaj estis la nura subtenanto de ties lasta antarkta vojaĝo, la ekspedicio Shackleton-Rowett de 1921-1922, dum kiu mortis Shackleton. Post la morto de la esploristo, Rowett ludis gravan rolon por akiri la balenŝipon *James Caird* (en kiu Shackleton plenumis sian faman vojaĝon de 1916) kaj por prezenti ĝin en Dulwich College.

Li ankaŭ kunfondis la Rowett Research Institute, kiu hodiaŭ estas parto de la universitato de Aberdeen. En 1924, ĉar liaj aferoj spertis malprosperon, John Quiller Rowett mortigis sin.

## Fontoj 
* Huntford, Roland (1985). Shackleton. London: Hodder & Stoughton. ISBN 0-340-25007-0.
* "About the Institute". University of Aberdeen.
* "The Agricultural Association, the Development Fund, and the Origins of the Rowett Research Institute". www.bahs.org.uk.

Kategorio:Britaj entreprenistoj
Kategorio:Britaj filantropoj
Kategorio:Sinmortigintoj
Beaufort-maro

eta|dekstra|200px|Proksimuma areo de la Beaufort-maro, kun disputitaj akvoj.
La **Beaufort-maro** aŭ Boforta maro () estas tiu parto de la Arkta Oceano lokita norde de la Nordokcidentaj Teritorioj, de Jukono kaj de Alasko, kaj okcidente de la kanada arkta insularo. Ĝia nordokcidenta limo estas difinita de fikcia linio inter Point Barrow kaj Lands End. Ĝi kovras proksimume 450&nbsp;000 km². Tiu maro estis nomita laŭ la irlanda esploristo Francis Beaufort.

La **Kanalo Parry** aŭ **Markolo Parry** kaj en angla *Parry Channel* estas natura akvovojo tra la centra Kanada arkta insularo. Ties orientaj du trionoj kuŝas ĉe la teritorio de Nunavuto, dum ties okcidenta triono (okcidente de la meridiano 110a Okcidente) kuŝas en la Nordokcidentaj Teritorioj. Ĝi itineras oriente okcidenten, konektante la akvojn de la Bafina Golfo en la oriento kun tiuj de la Beaufort-maro okcidente.

## Vidu ankaŭ 
* Golfo Amundsen (Arkto)
* Listo de maraj ekoregionoj

Kategorio:Maroj
Kategorio:Arkta Oceano
Kategorio:Maraj ekoregionoj
Sása (distrikto Revúca)

**Sása** (hungare *Szásza* (sAsa), germane *Sachsa bei Großsteffelsdorf*) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca.

## Situo 
Sása situas flanke de monto 538 m alta, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Revúca troviĝas 20 km.
  
## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1266 en formo *"Zazteluk"*. Iom pli frue germanoj fondis la komunumon. La loĝantoj okupiĝis pri forstrumado, karbeto, kalko, minado. En 1876 incendio okazis. En 1910 loĝis en Szásza 197 da homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratková, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Sása 128 homoj, (117 slovakoj, 9 ciganoj, 1 hungaro kaj ĉeĥo).
 
## Vidindaĵo 
* luterana klasikisma preĝejo de 1854, en 1878 renovigita

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca
Great Portland Street

eta|dekstra|220px|Great Portland Street
**Great Portland Street** estas strato lokita en la kvartalo West End de Londono. Ĝi kunligas Oxford Street al Albany Street kaj al la trafikoplenaj Marylebone Road kaj Euston Road. Ĝi administre situas en City of Westminster. Samkiel la pli konata Portland Place, paralela vojo lokita pli okcidente, ĝi estis disvolvigita de la dukoj de Portland, kiuj posedis la orientan parton de Marylebone en la 18-a kaj 19-a jarcentoj.

La sidejo de BBC Radio 1 situas ĉe Great Portland Street, en Yalding House.

Ĝi estas limo de Marylebone oriente.

Kategorio:Stratoj aŭ placoj de Londono
Ayutla

**Ayutla** estas unu el la 124 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Ayutla*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 017.

## Geografio 
**Ayutla** apartenas al la regiono Sierra Occidental. Al la regiono Sierra Occidental apartenas entute ok komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12221 loĝantojn. El tiuj estis 5964 viroj kaj 6257 virinoj. La komunumo havas surfacon de 913,77 km². La meza alteco estas 1370 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 21,7 C. En la komunumo estas 937,5 mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270px|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4121 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3563 estis alfabetoj kaj 553 analfabetoj. Do 13.42 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 4171 virinoj. El tiuj estis 3634 alfabetoj kaj 531 analfabetoj. Do 12,73 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Ayutla vivis 11911 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 10 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,084 %en la koncerna jaro de la loĝantaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Ayutla  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Nikolajevsk

**Nikolajevsk** havas diversajn signifojn:

* **Nikolajevsk (Volgograda provinco)** () estas urbo en Volgograda provinco en Rusio.
* **Nikolajevsk-na-Amure** () estas urbo en Ĥabarovska regiono en Rusio.
* **Nikolajevsk** () estas antaŭa nomo de urbo **Pugaĉjov** () en Saratova provinco en Rusio.
* **Novonikolajevsk** () kaj **Novonikolajevskij** (*Новониколаевский*) estas antaŭaj nomoj de urbo **Novosibirsk** () en Rusio.
Leváre

eta|dekstra|330px|Leváre situas en la plej griza regiono

**Leváre,** hungare **Lévárt** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Revúca. La historia nomo estis *Strelnice*.

## Bazaj informoj 
* Areo: 8 km²
* Supermara alteco: 207 m
* Loĝantaro: 110
* Poŝtkodo: 982 62
* Aŭtokodo: RA
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Leváre situas parte sur ebenaĵo, parte sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Tornaľa troviĝas 11 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1427 en formo *"Lewart"*. En 1910 loĝis en Lévárt 277 da homoj, (273 hungaroj, 3 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Lévárt apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Leváre 104 da homoj, (88 hungaroj, 10 slovakoj, 6 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Vizito de Dipatrino de 1873
* kapelo omaĝe al Johano Nepomuka
* muzeeto
* kuracfonto

## Eksteraj ligiloj 
* Leváre en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Revúca