open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kallósd

**Kallósd** [lalOŝd] estas tre malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaszentgrót.
eta|maldekstre|Panoramo de Kallósd

## Bazaj informoj
* Areo: 5 km² 
* Loĝantaro: 90
* Poŝtkodo: 8785
* Telefonprefikso: 83
* Koordinatoj: 46°52′17″N 17°03'48″E

## Situo
La vilaĝo situas en Montetaro Zala, laŭ flankovojo. Zalaszentgrót troviĝas 10, Hévíz 16, Zalaegerszeg, Keszthely kaj Pacsa po 21, Sümeg 26 km-ojn.

## Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1217. En la 17-a jarcento la turkoj faris ĝin senhoma. Kroatoj kaj hungaroj refondis la vilaĝon en 1711.

En Kallósd migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj
* romkatolika preĝejo omaĝe al Sankta Anna el la 20-a jarcento
* romkatolika kermesa kapelo omaĝe al Sankta Antonio de Padovo
* romkatolika mezepoka Rotondo de Sankta Anna (Kallósd)

Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Filozofia fabelo

La **filozofia fabelo** estas literatura ĝenro aperinta en la 18-a jarcento. Estas imaga rakonto, kiu uzas la formon de la fabelo por prezenti filozofiajn ideojn kaj konceptojn.

Estas ankaŭ kritiko aŭ primoko kontraŭ la tiama socio aŭ moralo kaŝita en rakonto de eventoj supozataj okazi en malproksimaj loko aŭ tempo, sed elvokantaj la mondon de ĉi tie kaj ĉi-tiam.

## Historio
Fabeloj ekzistas en ĉiuj kulturoj. Rakontoj portantaj moralon estas verŝajne plej malnovaj formoj da literaturo. La fabloj de La Fontaine estas tradukaĵoj el antikvaj, mezepokaj aŭ hindaj aŭtoroj. Tamen, la nuntempa nocio pri de filozofia fabelo referas al la filozofio, kiu aperis inter la Renesanco kaj la 18-a jarcento. La jarcento de la Klerismo estis la « *ora aĝo* » de la filozofia fabelo.

Voltaire (1694 - 1778) estas rigardita kiel la emblema verkisto de ĉi tiu ĝenro (Zadigo kaj Kandid aŭ la optimismo), sed oni ne forgesu Jonathan Swift (1667 - 1745), Cyrano de Bergerac (1619 - 1655), nek, ĉefe Thomas More, (1478 - 1535), kreinto de la vorto *Utopio*.

La filozofia fabelo estas unu el la "radikoj" de la sciencfikcio.

Kategorio:Filozofio
Kategorio:Literaturo
Kategorio:Klerismo
Montenanto

La **Montenanto**, *Oenanthe monticola*, estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas blankanigra birdo kiel kelkaj aliaj samgenranoj kiu estas indiĝena de Suda Afriko.

maldekstra|eta|subspecio de nigra morfo
La genra nomo, *Oenanthe*, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka *oenos* (οίνος) "vino" kaj *anthos* (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj.. La latina scienca nomo por la specio nome *O. monticola* signifas “montoloĝanta” do tute kongruas kun tiu ideo la nomo en Esperanto kiel mont-enanto, kvankam kelkaj volus fari vortoludon kun mon-tenanto.

maldekstra|eta|subspecio de nigra morfo
Tiu nemigranta enanto estas specio de loĝantaj birdoj en montara kaj rokaj habitatoj en Namibio, Bocvano, Sudafriko kaj plej suda Angolo.

Montenanto estas 18–20&nbsp;cm longa, kaj kiel aliaj enantoj, ĝi havas distingilan vostobildon, kun blanka pugo kaj eksteraj vostoplumoj. La kruroj kaj pinta beko estas nigraj.

La masklo estas tre varia laŭ plumaro, kvankam la vostobildo kaj la blanka ŝultromakulo (en nigraj flugiloj) estas ĉiam en tiu blankanigra birdo. La korpoplumaro varias el palgriza al preskaŭ nigra, kaj ili povas havu aŭ ne havi blankan kronon surkape; kutime la brusto estas nigra kaj la ventro blankeca. La ino estas tute malhelbruna krom la blankaj pugo kaj ekstera vosto, do eblas paroli pri seksa duformismo.

La kanto de la Montenanto estas klara melodia fajfado interrompita per akraj krakadoj. Tiu specio estas monogama kaj nestumas surgrunde inter rokoj; la ino demetas 2-4 blankajn ovojn. Ili manĝas insektojn kaj berojn.

## Referencoj 
* Ian Sinclair, Phil Hockey and Warwick Tarboton, *SASOL Birds of Southern Africa* (Struik 2002) ISBN 1-86872-721-1

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Pilgrimado de Gracio

La **Pilgrimado de Gracio** estis ribelo en 1536 kontraŭ Henriko la 8-a (Anglio).

Henriko reĵetis la aŭtoritaton de la papo, asertis la rajton estri religiajn aferojn en Anglio, kaj komencis forpreni la riĉaĵojn de religiaj fondaĵoj. Multaj tradiciaj romkatolikoj malkontentis. La 1-an de oktobro 1536 estiĝis mallonga ribelo en Lincolnshire sed Charles Brandon (duko de Suffolk) facile subpremis tion post nur malmultaj tagoj.

Sekvis pli grava ribelo, instigata de kombino de kontraŭo al la religia politiko de Henriko, la forsendo de Katerino de Aragono, kaj ekonomiaj problemoj. La ribelo erupciis en Jorko, kaj altiris ĉirkaŭ 40 mil subtenantojn. La reĝo devis promesi ke la ribelantoj ne estu punotaj kaj ke li kunvenigos parlamenton ĉe Jorko por pritrakti la plendojn de la ribelantoj. Tiuj revenis hejmen.

Tamen Henriko rompis la promeson kaj januaron 1537 estiĝis plua ribelo en norda Anglio. Ĝi malsukcesis. 216 personoj kiuj partoprenis la ribelojn ekzekutiĝis.

Kategorio:Historio de Anglio
Motelo

[eta|220px|Motelo en [Lima (Ohio)]]
[eta|220px|Motel Inn en [San Luis Obispo (Kalifornio)]]
**Motelo** estas hotelo speciale oportuna por aŭtomobilistoj.
Estas aŭ unukorpa konstruaĵo konstruata ĉirkaŭ parkejo, aŭ aro da dometoj kun komuna parkejo.

Moteloj ĝenerale situas ĉeborde de la aŭtovojoj aŭ grandaj naciaj ŝoseoj, malproksimaj de la urboj.

La nomo estas vortokunfando el "motoro" kaj "hotelo" (*hotelo* por tiuj kiuj venas per *motora* veturilo).

## Historio 
La moteloj aperis en Usono en la 1920-aj jaroj. Ili plifaciligas la veturadon laŭ la longaj distancoj de la usona aŭtovoja reto. La prototipo estas la Motel Inn en San Luis Obispo (Kalifornio), konstruita en 1925 fare la arkitekto Arthur Heineman.

## En arto 
Pro ties aparto, la moteloj konsistigas taŭgajn scenejojn por filmoj ĉefe de teroro aŭ seriozaj, ekzemple Psycho de Alfred Hitchcock. En romanoj estas taŭgaj scenejoj por amaferoj pro la sama kialo de aparteco.

Kategorio:Turismo
Kategorio:Hoteloj
Kategorio:Vortokunfandoj
Mongolaj invadoj al Palestino

[eta|300px|La mongolaj invadoj de [1260. La unuajn sukcesajn atakojn de Halepo kaj Damasko sekvis atakoj kontraŭ pli malgravaj urboj kiel Baalbek, al-Subayba, Ajlun kaj aliaj palestinaj urboj, inkluzive eble Jerusalemo. Pli malgrandaj trupoj atingis sudajn urbojn kiel Gaza.]]
**Mongolaj invadoj al Palestino** okazis fine de la krucmilitoj, sekve al portempe sukcesaj mongolaj invadoj al Sirio, unue en 1260 kaj 1300. Post ĉiuj ĉi invadoj ekzistis periodo de kelkaj monatoj dum kiuj la mongolaj atakis en la sudo lokojn en Palestino, ĝis Gaza-urbo.

Tiuj atakoj estis faritaj de malgrandaj partoj de la mongola armeo. Tamen, la mongoloj ŝajne ne volis inkludi Palestionon en la mongolan administracion, kaj kelkajn monatojn poste, la armeoj foriris de Egiptujo.

## Malnovaj fontoj 
* La templano de Tiro (ĉ. 1300). *Chronicle du Templier de Tyr*, rete legebla  (france).
* Hetum de Korikos (1307). *Flowers of the Histories of the East*, rete legebla (angla traduko).
* Vilhelmo de Tiro (ĉ. 1300). *History of Deeds Done Beyond the Sea*, rete legebla  (france).

## Referencoj 
Kategorio:Krucmilitoj
Kategorio:Konfliktoj en la 13-a jarcento
Kategorio:Invadoj
Padár

**Padár** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.
eta|Padár laŭ runoskribo
## Bazaj informoj
* Areo: 11&nbsp;km² 
* Loĝantaro: 117
* Loĝejoj: 76
* Poŝtkodo: 8935
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°51′06″N 17°00'58″E

## Situo
La vilaĝo situas en Montetaro Zala sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Zalaszentgrót troviĝas 14, Zalaegerszeg 17, Hévíz kaj Pacsa po 18, Keszthely 23, Sümeg 30, Budapeŝto 205&nbsp;kilometrojn http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=24776&i2=9566.

## Historio
En Padár migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj
* romkatolika preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka

## Fontoj 
* http://foldhivatalok.geod.hu/telepules.php?page=24776 

Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Paneroj

eta|250ra|Paneroj el Svedio
**Paneroj** estas tre malgrandaj rompopecoj da pano. Eroj de pano estas ofta kuirarta ingredienco en multaj partoj de la mondo. Ili estas uzataj tre diversmaniere, sed plej ofte por panumi manĝaĵon antaŭ fritado.

Paneroj por kuirado estas kutime faritaj el sekigita pano (ekzemple biskotoj), kiu estas erigita ekzemple per raspado, muelado, pistado, aŭ alia metodo. En iuj lingvoj oni nomas tion "raspita pano".

## Etimologio 
Kvankam kompreneble la vorto panero estas simple teknika kombino de la esperanta vorto pano kaj la sufikso -er-, tamen la vorto ankaŭ hazarde similas al vorto de la franclingva kuireja terminaro: tie la verbo *paner*  signifas "kovri per malgrandigitaj eroj de seka pano (antaŭ ol friti ĝin)". PIV limigas la vorton eskalopo, kiu principe povas esti iu ajn maldika, senosta tranĉaĵo de viando aŭ fiŝo, ke "plej ofte" temas pri "bovidaĵo", kutime "fritita" kaj tre ofte panumita", do "kovrita per paneretoj, kutime post trempo de la panumotaĵo en kirlita ovo".

## Uzoj 
[eta|250ra|Hispanaj [krokedoj, ekzemplo de panumitaj fritaĵoj]]
Paneroj estas plej ofte uzataj por panumi diversajn manĝaĵojn antaŭ fritado, kio donas krispan tavoleton ĉirkaŭ la fritaĵo. Oni ankaŭ ofte uzas ilin por doni pli dikan aŭ firman strukturon al diversaj manĝaĵoj, ekzemple viandobuloj, viandopanoj, stufaĵoj, supoj, k.s. Iafoje oni ŝutas panerojn sur manĝaĵon kiel garnaĵon.

### Panumado 
Panumado aŭ panerumado estas metodo por kovri manĝaĵon en paneroj. Kutime oni kovras la manĝaĵon per faruno, poste per ovo, kaj laste per paneroj. Se oni fritas panumitajn manĝaĵojn en oleo, rezultas plaĉe krispa tavolo. Tia tavolo ankaŭ povas esti uzata por kunteni manĝaĵojn, kiuj alie disfalus aŭ fandiĝus dum fritado, ekzemple delikata fiŝaĵo aŭ fromaĝo. Fojfoje oni miksas spicojn, farunon, aŭ aliajn ingrediencojn en la panerojn antaŭ panumado.

## Japanstilaj paneroj 
eta|250ra|Japanstilaj paneroj el Irano
[eta|250ra|*Tonkacu* (), japana panumita [kotleto de porko]]

Post la dua mondmilito ekestis en Japanio metodo produkti panerojn el pano, kiu estas bakita per elektro anstataŭ per varmo. La paneroj havas la formon de floketoj, kaj el ili rezultas pli krispa, pli malpeza panumaĵo, kiu sorbas malpli da oleo dum fritado. Tiaj paneroj populariĝis en Japanio ekde la 1960-aj jaroj, kaj poste disvastiĝis tra la mondo por uzado kaj en aziaj kaj en ne-aziaj manĝaĵoj.

En okcidentaj landoj oni kutime nomas japanstilajn panerojn "panko". Tamen, en la japana lingvo la vorto *panko* (, laŭvorte "pan-pulvoro") indikas ĉiajn panerojn, ne nur japanstilajn.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Viena eskalopo
* Krokedo
* Pano

Kategorio:Bakaĵoj
Kategorio:Ingrediencoj
Dubí (Svinov)

**Dubí** estas domaro apartenanta en ostrava urboparto Svinov. Ĝi estis markata kiel enireja pordego en naturan rezervejon Rezavka. Sed nun Dubí estas fortranĉita de la rezervejo per rivero Odra, aŭtovojo Rudná, aŭtostrado D47 kaj fervojo.

Inter la plej signifaj objektoj en Dubí apartenis muelejo, kiu estis skribe notita antaŭ pli ol kvin cent jaroj. Pase de la jarcentoj ĝi ŝanĝiĝadis kaj moderniĝis. Lastan signifan ŝanĝon faris en la jaro 1903 František Strnad, kiu faris el la muelejo vaporan muelejon kun grandbakejo. Analogio de muelejoj de Odkolek en Prago poste liveris farunon, bakaĵojn kaj raspaĵon en plimulton de ostravaj vendejoj. Post la dua mondmilito ĝi estis detruita. Temis pri la lasta muelejo en Poodří. Interesaĵo estas, ke temis pri la pure ĉeĥa muelejo.

Plua signifa kaj ĝis nun ekzistanta objekto estas distilfarejo. Tiu apartenis al germanoj. En la jaroj 1899 konstruis ĝin entreprenisto Vilém Grauer. La distilfarejo estas karakteriza pro sia novgotika aspekto. Ĝi estas dankema je ĝi al historia stiligo de nordgermana arkitekturo, kiun eblas en malpli alvicigita aspekto trovi ankaŭ en aliaj lokoj de Ostrava. La konstruaĵo estas kreita per kombinaĵo de ŝtukita kaj brika masonaĵoj, sur la fenestroj ni trovos ornamitajn kornicojn. Kiu projektis la konstruaĵon, ne estas konate, sed historiistoj konjektas, ke temis pri opava konstruisto Julius Lundwall. Siatempe la loko por la entrepreno estis elektita bone, ĉar ĝi troviĝis proksime de svinova fervoja stacidomo. La etanolo apartenis al la plej modernaj en la ĉeĥaj landoj - ĝi produktis la absolute puran etanolon kaj kiel apudajn produktojn eteron kaj amilitan vinagriton. En la jaro 1990 ĉiu teknologia ekipaĵaro estis forveturigita kaj ekde tiu tempo la tuta areo malfloras. Nuntempe tiu ĉi industria memorigaĵo estas en tre malbona stato.

## Pluaj fotoj

Ostrava, Dubí, bývalý lihovar a obytná kolonie.jpg|Eksa distilfarejo
Ostrava, Dubí, ulice Františka a Anny Ryšových 40 a 42.jpg|Strato
Ostrava, Dubí, Luční 15 a 17.jpg|Domo en Dubí

Kategorio:Partoj de Ostrava
Kategorio:Svinov (Ostrava)
Kategorio:Setlejoj en Ostrava baseno
Helena Snakenborg

**Helena SNAKENBORG** (n. ĉ. 1549, m. la 10-an de aprilo 1635, estis sved-devena markizino de Northampton kaj favoratino de Elizabeto la 1-a (Anglio).

## Frua vivo 
Helena naskiĝis en Östergötland, Svedio kaj estis la plej juna filino de Ulf Henriksson, lordo de Fyllingarum. Aŭtune de 1564 ŝi estis unu el ses junaj nobelinoj kiuj akompanis Cecilia (Princino de Svedio) (filino de la sveda reĝo Gustavo Vasa) en 1564 kiam tiu ekvojaĝis al Anglio pro invito de Elizabeto la 1-a. Onidire Cecilia deziris urĝi Elizabeton edziĝi al ŝia duonfrato Eriko. Ili atingis Doveron la 8-an de septembro 1565. La ĉefa bonveniganto estis William Parr, kiu estis grafo de Essex, markizo de Northampton, kaj frato de Catherine Parr, la sesa edzino de Henriko la 8-a.

## Unua edziĝo 
Helena altiris la admiron de William Parr kiu faris al ŝi valorajn donacojn. En Aprilo 1566 Princino Cecilia eliris de Anglio sed Helena (kiu ĝuis la amikecon de Elizabeta la 1-a) restis tie. Ĉirkaŭ 1567 la angla reĝino nomumis Helena unu el siaj nobelaj sekvantinoj kaj Helena havis ĉambrojn en Hampton Court.

Majon 1571 Helena kaj William Parr geedziĝis, sed William mortis la 28-an de oktobro tiun jaron. Li ne postlasis idojn kaj Helena heredis grandajn riĉaĵojn. Ŝi retenis la rangon de markizo de Northampton.

## Dua edziĝo 
Post nelonge Helena havis novan amindumanton, Thomas Gorges, parenco de Anne Boleyn. Komence la reĝino aprobis tion sed ŝi ŝanĝis sian opinion, eble ĉar Thomas Gorges ne havis nobelan rangon. Tamen ĉirkaŭ 1576 la paro sekrete geedziĝis. Kolere Elizabeto ekzilis Helena de sia kortego kaj malliberigis Tomas Gorges en la Turo de Londono, sed ili regajnis ŝian favoron kaj Helena denove aniĝis al ŝia domanaro.

## Posta vivo 
Helena kaj sia edzo havis almenaŭ ok gefilojn.

En 1582 Thomas Gorges estris anglan mision al Svedio, kie li renkontis la familion de sia edzino. En 1586 li kavaliriĝis.

Aparte dum la lastaj jaroj de Elizabeto, Helena ofte servis kiel ties reprezentanto ĉe la bapto de la gefiloj de gravaj nobeloj. Ŝi ricevis bienojn de la reĝino.

Post la morto de Elizabeto en marto 1603 Helena estis la ĉefa ano de la funebra procesio. Julion 1603 ŝi kaj Thomas Gorges ĉeestis la kronadon de Jakobo la 1-a. Dum ties regado Helena malpli influis; tamen ŝi ludis gravan rolon koncerne la rilatojn de Anglio kaj Svedio.

Post la morto de Thomas Gorges (la 30-a de marto 1610), Helena malpli kaj malpli okupis sin pri kortegaj kaj ŝtataj aferoj. La 10-an de aprilo 1635 ŝi mortis ĉe la bieno de sia filo Robert en Redlynch, Somerset. Ŝi entombiĝis en la katedralo de Salisbury.

Kategorio:Anglaj nobeloj
Kategorio:Svedaj nobeloj
Arfeuille-Châtain

**Arfeuille-Châtain** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 168&#160;loĝantojn laŭ censo plenumita en 1999.

__TOC__
## Geografio 
Arfeuille-Châtain etendiĝas sur 20,5&#160;km², kaj havis 168&#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur 8&#160;homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Arfeuille-Châtain situas je alteco de 690&#160;metroj.

## Historio 
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Arfeuille-Châtain apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Robert Servant, kiu do fariĝis la loka urbestro.

## Administrado 
Arfeuille-Châtain apartenas al la kantono de Évaux-les-Bains, kies ĉefurbo estas Évaux-les-Bains. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

## Vidu ankaŭ 
*Komunumoj de Creuse
*Kantono de Évaux-les-Bains

Kategorio:Komunumoj de Creuse
Distilfarejo

[eta|250ra|Distiligaj ujoj por distilado de [viskio.]]
**Distilfarejo** estas teknologia tutaĵo fabrikanta distilitajn alkoholajn drinkaĵojn (brandon). Ĝi konsistas el distiliga aparataro, rezervujoj por distilitaj krudmaterialoj, kaldronoj kaj kondensiloj, kaj kompreneble ankaŭ inkluzivas la tuta konstruaĵon por tiu aparataro.

## Vidu ankaŭ 
* Alambiko
* Distililo

Kategorio:Alkoholaĵoj
Kategorio:Alkoholo
Kategorio:Teknologio
Saint-Priest

**Saint-Priest** estas la nomo de pluraj geografiaĵoj.

* **Saint-Priest (Ardèche)** estas komunumo en la franca departemento Ardèche.
* **Saint-Priest (Creuse)** estas komunumo en la franca departemento Creuse.
* **Saint-Priest (Rhône)** estas komunumo en la franca departemento Rhône.
** **Saint-Priest (stacidomo)** estas fervoja stacio en Saint-Priest (Rhône), Francio.

* **Saint-Priest-de-Gimel** estas komunumo en la franca departemento Corrèze.
Menuo (komputilo)

**Menuo** estas ordona elemento en uzant-interfacoj, ekzemple de komputilo. Ĝi konsistas el listo de elekteblaj sub-elementoj. Oni elektas ilin per musklako, ekrantuŝo, tajpado de numero aŭ litero, elparolado de numero (ĉe telefono) aŭ io simila.

[eta|270px|Komanda menuo de [Ubuntu (linukso)|Ubuntu 9.04]]
Kontraste al elektaj elementoj, ekzemple listoj, la elekto de menuero kutime tuj ekigas certan operacion. Escepto estas menueroj, kiuj baskuligas inter du valoroj de certa agordo.

Menuo povas esti hierarkia; tio signifas, ke la elementoj de menuo povas esti aliaj menuoj. En grafikaj uzantinterfacoj tiaj sub-menuoj ofte disfaldiĝas apud la super-menuo; alikaze ili ofte anstataŭas ĝin.

Komputilaj programoj ofte proponas al uzanto kuntekstajn menuojn; tio signifas, ke la operacioj de menuo rilatas speciale al elektita objekto. En grafikaj uzantinterfacoj tiajn menuojn ofte aktivigas certa klavo de muso, puŝata sur la koncerna objekto. Ne-kunteksta menuo ofte troviĝas ĉe la supra rando de fenestro aŭ ekrano.

## Telefonaj menuoj 
Ĉar telefona uzantinterfaco estas aŭda, aŭtomataj respondiloj de telefonaj servoj ofte voĉe listigas la eblajn komandojn, ligante ilin al numero (ekz.: "Se vi deziras scii la staton de via konto, elektu 4"). La kliento povas tiam diri la numeron aŭ, se li havas klavan telefonon, puŝi la respondan klavon. Ankaŭ tie eblas hierarkiaj sub-menuoj; kutime estas eblo por reiri al la super ŝtupo.

## Etimologio 
Tiu ĉi signifo de la vorto *menuo* aldoniĝis el la angla lingvo, kie la vorto *menu* signifas ne nur "menuo", sed ankaŭ "menukarto". Ĉar en interfaca menuo oni elektas simile kiel en menukarto, la angla vorto povis akiri la aldonan signifon. Aliaj lingvoj, ankaŭ Esperanto, transprenis ĝin, kvankam en ili "menuo" ne signifas "menukarto"; la esperanta radiko "menu-" do fariĝis homonima.

## Vidu ankaŭ 
* Homa-komputila interfaco

Kategorio:Uzant-interfaco
Jun (Granada)

**Jun** [ĤUN] estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Granada, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 3 km2 kie loĝas 2377 geloĝantoj, do loĝdenso estas 792.3 loĝ./km2.
Jun situas je 5 km de la provinca ĉefurbo Granada.

## Demografio 
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 2377 geloĝantoj de la municipo **Jun** estas 1143 inoj kaj 1234 viroj. En la 3-kvadratkilometra teritorio estas la vilaĝo, kie loĝas 2346 geloĝantoj, kaj aliaj 31 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 47, 23 inoj kaj 24 viroj, kaj mortis 10, 5 inoj kaj 5 viroj. Tiel la natura kresko estis 37 (1.6%). La laborkapabla loĝantaro estis 851 homoj (35.8%).
 
## Eksteraj ligiloj 
* Jun - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.
 
## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Provinco Granada
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Protektita pejzaĝa regiono Poodří

maldekstra|eta|*Hottonia palustris*
eta|maldekstra|Elaviadila vido al PPR Poodří
**PPR Poodří** estas protektita pejzaĝa regiono, fondita la 27-an de marto 1991. Ties areo estas 81,5 km². Ĝi estis establita pro kaŭzo de protektado de konservita roja fluo, senelirejaj branĉoj kaj ebenaĵaj arbaroj. Administracio de PPR Poodří havas sidejon en Studénka.

## Situo 
PPR Poodří troviĝas en Moraviasilezia regiono kaj ĝi trafas teritoriojn de distriktoj Nový Jičín kaj Ostrava.

## Etareaj protektataj teritorioj 
### Natura parko (NP) 
* NP Bartošovický luh
* NP Bařiny
* NP Koryta
* NP Kotvice
* NP Polanský les
* NP Rákosina

### Nacia natura rezervejo (NNR) 
* NNR Polanská niva

### Natura memorigaĵo (NM) 
* NM Meandroj de malnova Odra
* NM Pusté nivy

## Geomorfologio 
PPR Poodří etendiĝas laŭlonge fluo de rivero Odra, inter municipoj Jeseník nad Odrou kaj Ostrava. Rilate al ties vala situo ne estas en ĝi grandaj altecaj diferencoj. La plej malalta punkto de PPR Poodří estas en Arbaro de Polanka - 214,1 m.s.m. kaj la plej alta punkto okcidente de Kunín - 293,5 m.s.m.

## Klimataj rilatoj 
PPR Poodří troviĝas en milde varma regiono. La mezproksima pojara temperaturo estas ĉi tie proksimume 7-8,5°C. Dum jaro ĉi tie falas mezproksime ĉirkaŭ 700 mm da pluvo. Dum jaro ĉi tie falas ĉirkaŭ 1 metro da neĝo.

## Plantaro 
En PPR Poodří aperas kvanto kaj akvaj kaj herbejaj kaj arbaraj plantoj. Ĉe la akvaj areoj aperas precipe karekso kaj fragmito. Ĉe la blindaj rojaj ŝultroj ekzemple aperas endanĝerigita Hottonia palustris. La arbaroj prenas proksimume 10% da teritorio de ŜPR Poodří. Tre abunde aperas en ili betula karpino, tigfrukta kverko aŭ tilia cordata.

Poodří
Kategorio:Protektitaj areoj en distrikto Nový Jičín
Kategorio:Protektitaj areoj en distrikto Ostrava-urbo
Kategorio:Protektitaj areoj en Moravia pordego
Kategorio:Ramsar-malsekejoj en Ĉeĥio
Kategorio:Stará Ves nad Ondřejnicí
Kategorio:Petřvald (distrikto Nový Jičín)
Kategorio:Protektitaj areoj kreitaj en 1991
Mikroplato

**Mikroplato** en la geologio kaj platotektoniko nomiĝas malgranda plato de la terkrusto. Ĝi povas 

* ĝis hodiaŭ ekzisti kiel tia kaj esti en recenta moviĝo (ekzemple la Adriatika plato aŭ partoj de Anatolio

* aŭ kiel fosilia mikroplato esti ŝoviĝinta al pli granda plato aŭ sub ĝin - ekzemple en la epoko de karbonio la mikrokontinento Armoriko (Bretonio, Anglio) aŭ Peruniko (Bohema maso).

En la unua kazo iliaj randoj plejparte estas en danĝero de tertremo, sed en la dua kazo ne.
Ofte fosiliaj mikroplatoj hodiaŭ havas la formon de restmontaro.

## Vidu ankaŭ 
* Terano
* Kratono
* Bazmento
Kategorio:Geodinamiko
Kategorio:Tektonaj platoj
Ruĝecbrusta enanto

La **Ruĝecbrusta enanto** aŭ Botaa enanto (***Oenanthe bottae***) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas membro de la genro de enantoj. La Heŭglina enanto (*O. heuglini*) estis iam inkludita en tiu specio, sed estas nuntempe konsiderata separata specio.

La genra nomo, *Oenanthe*, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka *oenos* (οίνος) "vino" kaj *anthos* (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro *Saxicola*, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj..

## Aspekto 
Ĝi similas al la pli granda kaj malhela Rokenanto, sed kun **pli ruĝeca brusto kaj larĝa nigra vostopinto**, sed kun la kutima nigra renversita T kun blankaj vostobazo kaj pugo. La supraj partoj estas malhelbrunaj inklude kronon kaj **traokulan strion** kiu markas blankan superokulan strion. La gorĝo estas blankeca. Ambaŭ seksoj estas similaj.

## Teritorio kaj habitato 
Ĝi troviĝas en Eritreo, Etiopio, sudokcidenta Sauda Arabio kaj Jemeno. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj herbejoj de altaj altitudoj. Ĝi estas plej komuna je altitudoj super 1800 m.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Oenanthe bottae. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 26an de julio 2007.

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Afriko
Kronenanto

La **Kronenanto**, *Oenanthe pileata*, estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas iom for de la kerno de la tipaj specioj de la genro kiuj estas ĝenerale blankanigraj birdoj, multaj kun nigra gorĝo.

La genra nomo, *Oenanthe*, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka *oenos* (οίνος) "vino" kaj *anthos* (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro Saxicola, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj..

Tiu enanto troviĝas en malfermaj sekaj sablecaj kaj ŝtonecaj habitatoj kaj en mallonga herbejo kun disaj arbustoj kaj termitejoj en Afriko, el Kenjo kaj Angolo sude ĝis Kablando. Ĝi estas tre nemigrantaj, sed entreprenas sezonajn movojn.

La Kronenanto estas 17–18&nbsp;cm longa kaj pezas 32 g. Ties kruroj kaj pinteca beko estas nigraj. Tiu komuna specio estas rimarkinda kaj nekonfuzebla laŭ aspekto. La plenkreskulo havas **nigrajn kronon, vangojn kun traokula strio kaj brustobendon, kaj blankajn superokulan strion kaj gorĝon**. Ŝajnas kvazaŭ ĉiuj tiuj nigrablankaj partoj ĉirkaŭas la kronon kiel plej rimarkinda eco kaj de tio devenas la nomo de la specio, ankaŭ la latina scienca nomo aludas al la krono ("pileum") en latina. La resto de la subaj partoj estas blankecaj kun sablokoloro en flankoj kaj suba ventro. La dorso estas malhela. Kiel aliaj enantoj, tiu havas distingan vostobildon kun nigraj plumoj en la bazo kaj centro formante renversitan “T” kontraŭ la blanka pugo.

Junuloj havas brunajn kronojn kaj vangojn, dum la brustobendo estas malforta. Tamen la brustobendo, pli granda grando, kaj blanko en la bazo de la eksteraj vostoplumoj distingas ĝin el la migranta specio Rokenanto, kiu estas rara ĉe plej parto de la teritorio de la Kronenanto.

La kanto de la Kronenanto estas laŭta melodia trilado interrompita de balbuta babilaĵo, kaj la alarmovoĉo estas *ĉik-ĉik*. Ĝi estas monogama specio, kiu konstruas neston el pajlo, herbo kaj folioj en truo surgrunde aŭ en termitejo. Ili povas uzi homfaritajn tubojn se ili disponeblas. La ino demetas 3 aŭ 4 ovojn.

Tiu solema specio manĝas insektojn, ĉefe formikojn. Kiel aliaj enantoj, ili ripozas sur amasoj kaj eksaltas super la herbejon aŭ flugas malalte supergrunde.

## Referencoj 
* Ian Sinclair, Phil Hockey and Warwick Tarboton, *SASOL Birds of Southern Africa* (Struik 2002) ISBN 1-86872-721-1

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Poussanges

**Poussanges** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 145&#160;loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.

__TOC__
## Geografio 
Poussanges etendiĝas sur 23,35&#160;km², kaj havis 145&#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 6&#160;homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj: la plej alta punkto de Poussanges situas je alteco de 861&#160;metroj.

## Historio 
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Poussanges apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Marc Bujon, kiu do fariĝis la loka urbestro.

## Administrado 
Poussanges apartenas al la kantono de Felletin, kies ĉefurbo estas Felletin. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

## Vidu ankaŭ 
*Komunumoj de Creuse
*Kantono de Felletin

Kategorio:Komunumoj de Creuse
Bocska

**Bocska** [boĉka] estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.
__NOTOC__
## Situo
Bocska situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Zalaegerszeg-Nagykanizsa. La lasta urbo troviĝas en distanco de 16 km-oj; Zalakaros estas 20, Letenye 24, Pacsa 25, Nova 28 km-ojn for.

## Historio
La unua mencio skribe okazis pri la vilaĝo en 1459 en formo *"Bocsita"*. Inter 1600-1687 ĝi apartenis al la Osmana Imperio. La komunumo uzas la nunan loknomon ekde 1720. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, kuracejo, migra poŝto. 

## Vidindaĵoj
* romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Antonio de Padovo

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Bezeréd

**Bezeréd** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12 km²
* Loĝantaro: 150
* Poŝtkodo: 8934
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°52′09″N 17°00'47″E

## Situo 
Bezeréd situas en Montetaro Zala sur mildaj deklivoj, laŭ traira flankovojo. Zalaszentgrót troviĝas 12, Zalaegerszeg 17, Hévíz 19, Pacsa 20, Keszthely 25 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1236. Ekde la 1650-aj jaroj la turkoj kelkfoje ekatakis la vilaĝon, sed la vilaĝo ne senhomiĝis. En 1945 oni disdonis parcelojn el la grandbieno al la malriĉaj vilaĝanoj. Vilaĝservoj estas kulturdomo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika, parte mezepoka preĝejo omaĝe al Sankta Katerino de 1788
* romkatolika kapelo omaĝe al Sankta Vendelo de 1776

## Nomportantoj 
En formoj Bezerédj, Bezerédi kaj Bezerédy dum la historio kaj ankaŭ nun oni trovas tiujn familiajn nomojn, ekzemple:
* Gyula Bezerédi
* István Bezerédj
* Amália Bezerédj
* Pál Bezerédj
* Zoltán Bezerédi.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Heŭglina enanto

La **Heŭglina enanto** (*Oenanthe heuglini*) estas malgranda paserina birdo kiu estis iam klasita kiel membro de la familio de Turdedoj, sed estas nuntempe pli ĝenerale konsiderata membro de malnovmonda grupo de la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi loĝas en zono tra Afriko sude de Saharo. Ĝi estis iam klasita kiel subspecio de la Ruĝecbrusta enanto (*O. bottae*) en la altaj teroj de Etiopio kaj Arabio sed ĝi estas nuntempe konsiderata kiel separata specio. Ties nomo omaĝas la germanan esploriston kaj ornitologon Theodor von Heuglin.

La genra nomo, *Oenanthe*, estas ankaŭ la nomo de genro de plantoj, nome la enantoj, kaj devenas el la greka *oenos* (οίνος) "vino" kaj *anthos* (ανθός) "floro". Ĉe la plantogenro, ĝi aludas al la vinaromo de la floroj. Ĉe la birdoj enantoj, ankaŭ nomataj saksikoloj pro la parenca genro *Saxicola*, ĝi aludas al la reveno de la Rokenanto al Grekio printempe ĝuste dum la epoko de la apero de burĝonoj en vitoj..

Ĝi estas 13–14&nbsp;cm longa. Plenkreskulo havas **malhelgrizbrunajn suprajn partojn, nigran maskon kaj blankan superokulan strion**. La brusto estas oranĝasablokolora nuance al pli palaj gorĝo kaj ventro. La vosto estas nigra escepte la blankaj flankoj de la baza duono. La kovriloj de supra vosto estas blankaj kaj la subflugiloj estas rozasablokoloraj.

La kanto de tiu birdo estas longa kaj kompleksa kaj la alvoko estas akra *ĉak*.

La parenca Ruĝecbrusta enanto havas pli palan gorĝon kaj pli ruĝecan bruston kun pli granda kontrasto inter ili ol ĉe la Heŭglina enanto. Ĝi estas ankaŭ pli granda kaj havas pli palajn, grizajn suprajn partojn kaj kremokolorajn subflugilojn.

La Heŭglina enanto loĝas en la regiono de la Sahelo el Maŭritanio orienten tra Malio, Niĝero, Ĉado kaj Sudano al Eritreo. Ili etendas suden tiom kiom ĝis nordaj partoj de Ganao, Togolando, Benino, Niĝerio, Kameruno, la Centrafrika Respubliko, Ugando kaj nordokcidenta Kenjo. Ĝi troviĝas en malferma kamparo kun rokoj kaj mallonga herbo kaj ofte estas visata en brulita grundo. Kelkaj estas loĝantaj birdoj, dum aliaj faras migrantajn movojn.

## Referencoj 
## Literaturo
* Sinclair, Ian & Ryan, Peter (2003) *Birds of Africa south of the Sahara*, Struik, Cape Town.
* Zimmerman, Dale A.; Turner, Donald A. & Pearson, David J. (1999) *Birds of Kenya & Northern Tanzania*, Christopher Helm, London.

## Eksteraj ligiloj 
* African Bird Image Database: Heŭglina enanto 

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Orbányosfa

**Orbányosfa** [orbAnjoŝfa] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. En la loknomo Orbán signifas: Urbano.

## Bazaj informoj
* Areo: 6&nbsp;km² 
* Loĝantaro: 126
* Poŝtkodo: 8935
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°51′01″N 16°58'60″E

## Situo
Orbányosfa situas en Montetaro Zala en valo de kanalo *Principális*, laŭ traira flankovojo. Zalaegerszeg troviĝas 14, Zalaszentgrót 16, Pacsa 18, Hévíz 20, Keszthely 26&nbsp;km-ojn.

## Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1429 laŭ la tiama hungara ortografio *"Vrbanosfalva"*. La nuna nomoformo uziĝas ekde 1773. Vilaĝservo estas hoteleto kaj migra poŝto.

## Vidindaĵoj
* romkatolika sentura preĝdomo el la 20-a jarcento

## Fontoj 
* http://www.forintoshaz.hu/2-uncategorised/1-rolunk 
* http://hahota.lapunk.hu/?modul=galeria&a=30191 

Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Sismiko

[eta|[Disvastigo de sismika ondo en la tero kaj la efiki de ekzisto de landa mino]]
eta|
eta|
eta|

**Sismiko** nomiĝas metodo de la *aplikata* geofiziko, kiu esploras kaj grafike bildigas la terkruston per artefarite stimulitaj sismaj ondoj. Oni distingas inter tersismiko, uzata sur firma tero, kaj marsismiko, uzata sur la akvosurfaco. Distinge de tio la sismologio okupas sin pri la tektoniko de la terinterno kaj tertremesploro, uzante tre similajn metodojn, kiuj kontraŭe eluzas naturajn sismajn okazaĵojn, la tertremojn.

## Eksteraj ligiloj 
* Sismiko - Serĉante tergason 

## Literaturo 
* Hans Berckhemer: *Grundlagen der Geophysik*, Wissenschaftliche Buchgesellschaft 2002, ISBN 978-3-534-13696-4
* W.M. Telford, L.P. Geldart & R.E. Sheriff: *Applied Geophysics*, Cambridge University Press, 1990, ISBN 978-0-521-33938-4 (Engl.)
* R. Kirsch & W. Rabbel: *Seismische Verfahren in der Umweltgeophysik* in: Martin Beblo (Hrsg): *Umweltgeophysik*, Ernst & Sohn Verlag f. Architektur und technische Wissenschaften, Berlin 1997, ISBN 3-433-01541-4
* K. Krammer: *Untersuchungen von Altlasten in ehemaligen Kiesgruben mit Hilfe der Refraktionsseismik* in: Martin Beblo (Hrsg): *Umweltgeophysik*, Ernst & Sohn Verlag f. Architektur und technische Wissenschaften, Berlin 1997, ISBN 3-433-01541-4

## Vidu ankaŭ 
* Terfiziko
* Platotektoniko
* Vulkanologio


Kategorio:Ondoj
Kategorio:Geofiziko
Jacobus Arminius

eta|Jacobus Arminius
**Jakobo ARMINIO** (Latine *Jacobus ARMINIUS*, origine Nederlandlingve *Jacobus Hermansz(oon)*), (naskiĝis en Oudewater, en 1559 - mortis en Leiden, la 19-an de oktobro 1609) estis Nederlanda pastoro kaj teologo.

Kategorio:Nederlandaj filozofoj
Kategorio:Nederlandaj teologoj
Misefa

**Misefa** [miŝefa] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Zalaegerszeg. La loknomo signifas: meso-vilaĝ'.
300px|eta|Kastelo de Misefa

## Bazaj informoj 
* Areo: 7 km²
* Loĝantaro: 300
* Poŝtkodo: 8935
* Telefonprefikso: 92
* Koordinatoj: 46°48′19″N 16°59'03″E

## Situo 
Misefa situas en valo de kanalo Principális, laŭ traira flankovojo. Pacsa troviĝas 12, Zalaegerszeg 14, Hévíz 19, Zalaszentgrót 21, Keszthely 24, Zalakaros 35, Budapeŝto 208 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1352 laŭ la tiama hungara ortografio *"Myxefolva"*. Vilaĝservoj estas hotelo en la renovigita kastelo kaj migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* klasikisma kastelo de Misefa el la 19-a jarcento, nun hotelo
* sonorilostablo
* ŝtona kruco
* fiŝkaptista lago

## Famuloj 
En Misefa mortis agronomo Géza Bosnyák.

## Fontoj 
* oficiala paĝo

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Kacorlak

**Kacorlak** estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa.

## Bazaj informoj
* Areo: 8 km² 
* Loĝantaro: 240
* Poŝtkodo: 8773
* Telefonprefikso: 93
* Koordinatoj: 46°34′26″N 16°57'16″E

## Situo
Kacorlak situas en Montetaro Zala laŭ kanalo Principális, laŭ traira flankovojo. Zalakaros troviĝas 16, Nagykanizsa 17, Pacsa 21, Letenye kaj Nova po 29 km-ojn.

## Historio
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1314 laŭ la tiama hungara ortografio *"Lok"*. Ekde la 15-a jarcento nomo de la bienestro "Kacor" aldoniĝis al la loknomo. Dum la kontraŭturkaj bataloj la vilaĝo havis malgrandan fortikaĵon. Vilaĝservoj estas biblioteko, kuracejo (ambaŭ semajne po 1) kaj migra poŝto.

## Vidindaĵoj
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Nomo de Virga Maria) de 1875

## Fontoj 
* http://www.onkornet.hu/kacorlak/
* http://www.delzala.hu/index.php?option=com_content&view=article&id=2&AZ=36

Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Hosszúvölgy

**Hosszúvölgy** [hosUvoldj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Okcidenta Transdanubio, en departemento Zala, en Distrikto Nagykanizsa. La loknomo signifas: longa-valo.

## Bazaj informoj
* Areo: 3 km² 
* Loĝantaro: 170
* Poŝtkodo: 8777
* Telefonprefikso: 93
* Koordinatoj: 46°30′53″N 16°55'59″E

## Situo
Hosszúvölgy situas en Montetaro Zala sur ebenaĵo en valo de kanalo Principális, laŭ flankovojoj. Nagykanizsa troviĝas 10, Zalakaros 19, Letenye 23, Pacsa 29 km-ojn.

## Historio
Romianoj vivis tie la plej frue. Germanoj el Koblenz fondis la nunan vilaĝon en 1722. Vilaĝservoj estas kulturdomo, migra poŝto, sportejo.

## Vidindaĵoj
* romkatolika preĝdomo (iam lernejo)
* monumento pri la falintoj dum la 1-a mondmilito

## Ĝemelkomunumoj
* Kovászna, Rumanio
* Koblenz, Germanio

Kategorio:Vilaĝoj de departemento Zala
Granda kvinopo

La **granda kvinopo** estas grupo da bestoj kiu origine estis la plej serĉataj bestoj en Afriko por ĉasistoj. Nuntempe oni ankoraŭ uzas la terminon en turistgvidiloj kiuj priskribas la vivon de sovaĝaj bestoj en Afriko. 

La grupo konsistas el la leono, afrika elefanto, afrika bubalo, leopardo kaj la kurtbuŝa rinocero. Ĉi tiuj bestoj estas elektitaj ĉar estas tre malfacile por ĉasi ilin kaj ne pro ilia grandeco. La granda kvinopo oni ankaŭ konsideras kiel la plej danĝeraj bestoj de Afriko, kvankam la plej homomortiga mamulo estas la amfibia hipopotamo.

## Vidu ankaŭ 
* Nacia Parko Kruger
* Hluhluwe–iMfolozi Parko

## Bildaro 

Dosiero:Lion waiting in Namibia.jpg|Leono (*Panthera leo*)
Dosiero:Elephant Kruger 2003.jpg|Afrika elefanto (*Loxodonta africana*)
Dosiero:SA Kruger Büffel.jpg|Afrika bubalo (*Syncerus caffer*)
Dosiero:Rhino-216.jpg|Kurtbuŝa rinocero (*Diceros bicornis*)
Dosiero:Leopard africa.jpg|Leopardo (*Panthera pardus*)

Kategorio:Bestoj
Kategorio:Famaj bestoj
Saint-Frion

**Saint-Frion** estas franca komunumo lokita en la departemento Creuse kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 189&#160;loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006. La komunumo apartenas al la natura regiona parko Millevaches.

__TOC__

## Geografio 
Saint-Frion etendiĝas sur 18,76&#160;km², kaj havis 189&#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas nur po 10&#160;homoj laŭ kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Creuse, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Frion situas je alteco de 727&#160;metroj.

## Historio 
Antaŭ la franca revolucio de 1789 kaj la kreado de la departemento Creuse en 1790, Saint-Frion apartenis al la franca graflando Marche. Ekde la fino de la 15-a jarcento ĝis proksimume la jaro 1900, tiu regiono estis fama fonto da migrantaj masonistoj, kiuj ĉiujare dum la plej varma periodo laboris en grandaj urbocentroj, precipe en Parizo.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la vilaĝo S-ro Jean Boulanger, kiu do fariĝis la loka urbestro.

## Administrado 
Saint-Frion apartenas al la kantono de Felletin, kies ĉefurbo estas Felletin. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Aubusson, unu el la du arondismentoj de la departemento Creuse.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Creuse
* Kantono de Felletin

Kategorio:Komunumoj de Creuse
Tagmezo

[eta|[Siesto, la paŭzo kaj dormo de la posttagmezo]]
La **tagmezo** por unu preciza loko, estas la momento, kiam la suno estas en ĝia kulmino, tie estas en plej alta punkto en la ĉielo; do kiam la ombro de vertikala objekto estas plej mallonga.

En la norda duonglobo, (krom en la tropikoj) la suno estas tiam ekzakte al sudo; kaj, reciproke, ĝi estas al nordo en la suda duonglobo.

La tagmezo ne nepre okazas je la 12a horo, ĉar:
* La horo laŭ la suno (aŭ laŭ la suna tempo) varias dum la jaro je ĝis 16 minutoj rilate al la meza tempo. (vidu: Tempa ekvacio)
* La civita tempo (kiu valoras en tuta horzono) diferencas de la lokala suna horo, ofte de unu aŭ du horoj (laŭ la vintra aŭ la somera tempo)

La **tagmezo** estas ankaŭ la momento de la tagmanĝo, kiu, en Eŭropo, povas okazi inter la 11-a kaj la 14-a horo (civita tempo) sed kun gravaj diferencoj laŭ landoj, regionoj, laborokupoj ktp.

Kategorio:Tempo
Kategorio:Partoj de tago
Theodor von Heuglin

**Martin Theodor von HEUGLIN** (20a de marto 1824 – 5a de novembro 1876), estis germana esploristo kaj ornitologo.

Heuglin naskiĝis en Hirschlanden ĉe Leonberg en Württemberg. Lia patro estis protestanta pastro, kaj trejniĝis kiel mininĝeniero. Li sopiris iĝi scienca priserĉisto de nekonataj regionoj, kaj por tiu celo li studis naturajn sciencojn, ĉefe pri zoologio.

En 1850 li iris en Egiption kie li lernis araban, kaj vizitis la Ruĝan Maron kaj Sinajon. En 1852 li akompanis Doktoron Christian Reitz, aŭstrian konsulon ĉe Ĥartumo, en veturado al Etiopio, kaj post la morto de Reitz li estis nomumita lian sukcedanton en la konsulejo. Dum tiu posteno li veturis tra Etiopio kaj Kurdufano, kie komponis valoran kolekton de naturaj specimenoj. En 1857 li veturis laŭ la marbordaj teritorioj de la afrika flanko de la Ruĝa Maro, kaj laŭlonge de la marbordo de Somalio.

En 1860 li estis elektita estro de ekspedicio serĉonta Eduard Vogel, kun Werner Munzinger, Gottlob Kinzelbach kaj Hermann Steudner. En junio de 1861 la grupo atingis Massawa, kun ordono iri rekte al Ĥartumo kaj de tie al Regno Uadaio, kie oni supozis, ke estis haltigita Vogel. Heuglin tamen, akompanita de Hermann Steudner, devojiĝis al la landoj Abisenio kaj de Oromoj, kaj sekve perdis la estrecon de la ekspedicio. Li kaj Steudner atingis Ĥartumon en 1862 kaj tie kuniĝis kun la grupo organizita de Alexandrine Tinné. Kun ŝi aŭ sianome, ili veturis al la Blanka Nilo ĝis Gondokoro kaj esploris grandan parton de Bahr-el-Ghazal, kie Steudner mortis pro febro la 10an de aprilo de 1863.

Heuglin revenis al Eŭropo fine de 1864. En 1870 kaj 1871 li faris gravan serion de esploradoj en Svalbardo kaj Nova Zemlo; sed en 1875 li jam estis denove en nordorienta Afriko, en la landoj de Beni, Amer kaj norda Abisenio. Li estis preparante esploradon al la insulo de Sokotra, kiam mortis en Stutgarto. Li gravis pro siaj taskoj pri zoologio, kaj ĉefe pri ornitologio.

Liaj ĉefaj verkoj estas *Systematische Übersicht der Vögel Nordost-Afrikas* (1855); *Reisen in Nordost-Afrika, 1852-1853* (Gotha, 1857); *Syst. Übersicht der Säugetiere Nordost-Afrikas* (Vienna, 1867); *Reise nach Abessinien, den Gala-Landern, &c., 1861-1862* (Jena, 1868); *Reise in das Gebiet des Weissen Nil, &c. 1862-1864* (Leipzig, 1869); *Reisen nach dem Nordpolarmeer, 1870-1871* (Brunswick, 1872-1874); *Ornithologie von Nordost-Afrika* (Cassel, 1869-1875); *Reise in Nordost-Afrika* (Brunswick, 1877, 2 volumoj).

## Referencoj 
* 

Kategorio:Germanaj nobeloj
Kategorio:Germanaj ornitologoj
Kategorio:Esploristoj de Afriko
Kategorio:Nova Zemlo
Kategorio:Esploristoj de Arkto
Aljmaš

**Aljmaš** (, ) estas vilaĝo en Kroatio, en municipo Erdut en distrikto Osijek-Baranja. Aljmaš situas sur ebenaĵo, ĉe kunfluejo de Danubo kaj Dravo, laŭ dekstra bordo de Danubo. Osijek troviĝas 21 km-ojn.

En Aljmaš troviĝas moderna romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino – antaŭe ekzistis preĝejo, detruita dum la Jugoslaviaj militoj, kiu estis priskribita kiel la plej granda kaj fama slavonia idolejo. Aljmaš ankaŭ estas Maria-pilgrimejo, komence kun Maria-statuo en 1704, detruita en fajro en 1846. Nova statuo estis donita en 1865, kaj tiu denove detruita dum la Juvoslavaj militoj. La hungara nomo *Almás* apartenas la multaj hungaraj loknomoj kun la ero *almás*.

## Bazaj informoj 
* Areo: 15 &nbsp;km²
* Supermara alteco: 93 m
* koordinatoj: 45°31′40″N 18°56'58″E
* Loĝantaro: 640
* Poŝtkodo: 31205
* Aŭtokodo: OS
* Telefonprefikso: 31

## Historio 
eta|maldekstre|Nova preĝejo de Aljmaš
La unua mencio devenis el 1273 en formo *Hagmas*. En 1704 la vilaĝo ricevis sanktan memoraĵon, sekve la paroĥa preĝejo  La preĝejo en 1846 forbruliĝis, sed poste oni konstruis novan preĝejon. Tiu sekva preĝejo estis priskribita kiel "preĝejo de la plej fama kaj granda slavonia idolejo". En 1991 pro la militado ĝi plene detruiĝis. En 2001, oni komencis konstrui novan preĝejon en Almás kiu ĉefe finiĝis en 2003. En 2007 oni finiĝis laborojn ankaŭ de la resto, kiel ĝardeno, ĉambroj por pilgrimoj, ktp.

En 1910 vivis tie 1395 homoj, kun kroatoj en majoritato, germanoj en minoritato. Ĝis fine de la Unua mondmilito la vilaĝo apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Kroatio, al Verőce, al distrikto de Osijek, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine al sendependa Kroatio. En 1991 vivis en Aljmaš 820 homoj, (kroatoj 673 (82 %), ).

## Fontoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Kroatio
Diagramo

[eta|[Kukdiagramo.]]
[eta|[Histogramo.]]
[eta|[Linia diagramo, grafikaĵo de du fizikaj grandoj.]]
[eta|[Fludiagramo]]
**Diagramo** (de greka *diagramma* = geometria figuro, konturo) estas grafikaĵo de datenoj aŭ informoj. Ekzistas multaj diversaj tipoj, ĉu bildaj ĉu abstraktaj. Ili utilas en plej diversaj sciencoj kiel sociologio, geometrio, matematiko, statistiko ktp.

Laŭ Francisko Azorín **Diagramo** estas *Liniaro montranta fenomenon, problemon.* Kaj li indikas etimologion el la greka *diagramma*, el *diagrafein* (desegni) kaj de tie la latina *diagramma*. Li aldonas teknikajn terminojn kiel diagramografo, kaj diagramo de fortoj.

## Tipoj 
* Kukdiagramo (Cirkla diagramo)
* Stangdiagramo
** Histogramo
* Linia diagramo
** Grafikaĵo de funkcio
** Diagramo de Bode
* Diagramo de Venn por aroj
* Fazodiagramo
* Fludiagramo por sinsekvo de okazaĵoj

## Vidu ankaŭ 
* Mensomapo
* Skemo

## Notoj 
Kategorio:Statistiko
Kategorio:Desegnado
Kategorio:Figuroj
Plurĉelulo

[eta|Plurĉelulo de la [algo Pediastrum]]
[eta|Foliĉeloj de stelmusko ( *plagiomnium affine* ) kun [Kloroplasto|kloroplastoj kaj ĉelaj muroj]]
**Plurĉeluloj**, aŭ **plurĉelaj organismoj**, estas organismoj, kiuj konsistas el pli ol unu ĉelo, kontraste de la unuĉeluloj. Tutaj bestoj, teraj plantoj, plejparto de fungoj, kaj multaj algoj estas plurĉelaj. Kelkaj organismoj estas parte unuĉelaj kaj parte plurĉelaj, kiel ŝlimaj ŝimoj kaj socialaj ameboj.

La utilo de plurĉeleco estas, ke la organismo povas kreski tre granda. Pri unuĉelaj organismoj, ilia rapideco de difuzo limigas ilian grandecon.

Kategorio:Ĉelbiologio
Kategorio:Eŭkariotoj