open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Čakovice

**Čakovice** () estas urba parto kaj katastra teritorio de Prago. Estas ĉi tie registritaj 63 stratoj kaj 878 adresoj. Vivas ĉi tie  (). Ekde la jaro 1926 Čakovice estis kampurbo. Ĝi estas konsisto de urba parto Prago-Čakovice enkadre de administra distrikto Prago 18 (ĝis oktobro de 2007 ĝi estis konsisto de administra distrikto Prago 19).

## Historio 
La plej malnova konata mencio pri la municipo estas en fondanta dokumento de kapitulo Vyšehrad el la jaro 1088.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de Preĝejo de sankta sankta Remigio 
* Kastelo Čakovice kun kastelparko
* Sukrefarejo – industria objekto de la eksa sukerfarejo

## Personecoj
* Helena Bílková (* 1903) – ĉeĥa rezistmovadanino dum la dua mondmilito
* Marie Podvalová (1909–1992) – ĉeĥa operkantistino
* Philipp Alois von Schoeller (1892–1977) – ĉeĥ-germana kaj aŭstra bankiero kaj industriisto, nazia krimulo
* Richard von Schoeller (1871–1950) – ĉeĥ-germana kaj aŭstra bankiero kaj industriisto
* Václav Vlček (1895–1974) – ĉeĥoslovaka aviadista oficiro, partopreninto de rezistmovado kaj maja ribelo, malliberulo de la komunisma reĝimo

## Pluaj fotoj 

Čakovice manor 02.JPG|Kastelo Čakovice
Čakovice church 02.JPG|Preĝejo de sankta Remiĝo de Reims
Former Sugar Refinery, Prague Čakovice.jpg|Eksa sukerfarejo
ZimaCakovice.jpg|Urbodomo vintre
Železniční stanice Praha-Čakovice (září 2024).jpg|Stacidomo

Kategorio:Katastraj teritorioj en Prago
Kategorio:Kampurboj enmembrigitaj en Pragon
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Lajos Alleker

**Lajos Alleker** [lajoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Alleker Lajos** estis hungara piarista monaĥo, instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Allecker*.

 naskiĝis  en Nagykanizsa, li mortis  en Nitro (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempe en Slovakio).

## Biografio 
 aliĝis al la piaristoj en 1869, li monaĥiĝis en 1874 kaj pastriĝis post 4 jaroj. Li instruis en gimnazioj de Tata (Hungario), Selmecbánya, Nagykároly, fine ekde 1884 ĝis sia frua morto en Nitro. En tiu lasta urbo li pligrandigis la gimnazian bibliotekon. Libertempe li kontribuis en tre diversaj temoj.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az egyházi és világi lovagrendek.* (1884)
* *Az Osztrák-Magyar Monarchia rendjelei.* (1890) 
* *A Cilley grófok és Cilli városa.* (1892) 
* *Adelsberg.* Útleírás. (vojaĝpriskribo, 1893) 
* *Erdősi Imre a branyiszkói hős pap emlékezete.* (1894)
* *Nyitra flórája.*

## Fontoj 
* katolika leksikono
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Prago-Čakovice

**Prago-Čakovice** estas mem-administra urba parto de Prago, kiu estis komisiita ekde la 24-a de novembro 1990 kaj kies teritorion kreas la tutaj katastraj teritorioj de Čakovice, Miškovice kaj Třeboradice en urba distrikto Prago 9, suma areo estas 1018,34 ha. Al Prago estis la tuta teritorio de la hodiaŭa urba parto alligita al la 1-a de januaro 1968. La mem-administra parto ligas al ekzistado de loka nacia komitato, kiu estis en Čakovice konservita eĉ post ĝia alligo al Prag, kaj la antaŭa municipo Čakovice, kiu estis ekde la jaro 1926 kampurbo. Miškovice kaj Třeboradice estis antaŭ la alligo al Prago memstaraj municipoj.

La transprenitan agadecon por administra distrikto de la urba parto Prago-Čakovice plenumas urba parto Prago 19 kun sidejo en Kbely, ekde la 1-a de novembro 2007 ofico de urba parto Prago 18 kun sidejo en Letňany.

## Loĝantaro 
Kategorio:Urbaj partoj de Prago
Cholupice

**Cholupice** () estas urba kvartalo kaj katastra teritorio de Prago, konsisto de urba parto Prago 12. Estas ĉi tie registritaj 18 stratoj kaj 165 adresoj. Vivas ĉi tie  (). Preter Cholupice kondukas ekstera ŝosea pretervojo, la tn. Praga rondo. Okcidente de la municipo troviĝas sporta flughaveno Točná. 

## Historio
Cholupice estadis memstara municipo. En la jaro 1960 estis al Cholupice alligita municipo Točná.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Prague Cholupice.jpg| Strato Podchýšská ulice direkte al Písnice
Cholupice pamatnik.jpg| Monumento al viktimoj de la 1-a mondmilito
Prague Cholupice Licha Str.jpg| Malpara strato (Para strato ne estas en Prago)
Třebanická street, west part, Praha.jpg| Nova konstruado okcidente de la vilaĝo

Kategorio:Prago 12
Kategorio:Vilaĝoj enmembrigitaj en Pragon
Kategorio:Katastraj teritorioj en Prago
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Chodov (Prago)

**Chodov** () estas urba kvartalo kaj katastra teritorio de Prago, troviĝanta sur teritorio de urba parto  Prago 11, kiun ĝi kreas komune kun Háje. Antaŭe memstara municipo estis alligita al Prago en la jaro 1968. Vivas ĉi tie  (). 

## Loĝantaro 
## Partoj de Chodov 
[thumb|left|Dominaĵo de la orienta parto de Jižní Město I estas du altecaj konstruaĵoj, [hotelo Opatov kaj loĝidejo Sandra]]
La ĉefan parton de Chodov hodiaŭ kreas loĝdomaraj tutaĵoj de Jižní Město. Chodov eblas dividi en tiujn ĉi partojn:

* **Starý Chodov** inkluzive de vilaaj partoj – historia kerno de Chodov estas regiono ĉirkaŭ burgodomo Chodov. Konstruareo de familiaj domoj kaj vilaoj estas en regiono inter strato Türkova ulice kaj aŭstrado kaj ĉirkaŭ stratoj Květnového vítězství kaj Ke stáčírně. En la strato Květnového vítězství estas ankaŭ chodova lernejo el la jaro 1905. Ĉe&nbsp;Türkova ulice estas moderna preĝejo el unua respubliko.

* **Jižní Město I** ĝi trafas krom Chodov eĉ en Háje. Sur la teritorio de Chodov estas tiuj ĉi partoj:
** **Sídliště Opatov** – sude de la Centra parko, ambaŭflanke de strato Opatovská ulice, ĝis la aŭtostrado kaj limo kun Újezd kaj Háje. En tiu ĉi loĝdomaro situas ekzemple hotelo Sandra kaj Opatov. La loĝdomaro ĉirkaŭis ununuran chodovan tombejon kaj li malnovan bieneton.
** **Sídliště Litochleby** – norde de la centra parko, en regiono inter stratoj Mírové hnutí kaj Türkova, Centrala parko kaj limoj kun Háje kaj Hostivař. La loĝdomaro kreas ringon ĉirkaŭ pli malnova chodova konstruareo.

* [thumb|left|Vido de "ruĝa loĝdomaro" Jižní Město&nbsp;II trans placo [Pošepného náměstí al&nbsp;"verda loĝdomaro" **Jižní Město II**]]
** **Sídliště Chodov** – inter stratoj Roztylská kaj U&nbsp;Kunratického lesa, en la loka orientiga simboliko de la loĝdomaro nigra kaj bruna. En tiu ĉi regiono estas stacio de metroo Chodov kaj granda aĉetcentro Centro Chodov.
** **Sídliště Horní Roztyly** 

* **Roztyly** – pli malgranda loĝdomaro kaj vicdomoj inter la aŭtostrado kaj strato Ryšavého ulice. Ĉe stacio de metroo Roztyly estas hipermarketo OBI kaj sidejo de kompanio T-Mobile Czech Republic.

* **Chodovec** – plej malmulte loĝigita parto de Chodov inter la aŭtostrado kaj limoj de Hostivař kaj Záběhlice. Ĉi tie troviĝas multe da administraj konstruaĵoj, Golf House kaj arkitekture interesa komplekso de konstruaĵoj de Nacia arkivo, Státního oblastního archivu a Archivu hlavního města Prahy z&nbsp;roku 1994. Na Chodovci je Top Hotel, u&nbsp;něj malé panela loĝdomaro kaj oriente pli apuda loĝdomaro Kulatý Chodovec. 

### Pereintaj partoj de Chodov 
* Litochleby - sudoriente de Chodov apud placo Litochlebské náměstí. La vilaĝo dokumentita en la jaro 1326, detruita en la 1970-aj jaroj enkadre de konstruado de loĝdomaro Jižní Město.

## Memorindaĵoj
* Burgodomo Chodov

## Pluaj fotoj 

Centrumchodov.jpg|Centro Chodov – hodiaŭ la plej granda aĉetcentro en la tuta Ĉeĥio
Praha, Chodov, T-Mobile.jpg|Sidejo de kompanio T-Mobile Czech Republic en Roztyly
Opatovska.jpg|Grava transporta vejno de loĝdomaro Jižní Město&nbsp;I estas strato Opatovská ulice

Kategorio:Prago 11
Kategorio:Katastraj teritorioj en Prago
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
István Albert (piaristo)

**István Albert** [iŝtvAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Albert István** estis hungara piarista monaĥo, skolto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia pseŭdonimo estis *Veszprémi István* (laŭ hungara vortordo).

István Albert naskiĝis  en Szentjakabfa, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
István Albert maturiĝis ĉe la piaristoj en Kecskemét en 1927, dum en 1923 li aliĝis al la piaristoj. Li studis teologion en Scienca Universitato Péter Pázmány, li monaĥiĝis en 1930, pastriĝis en 1932. Poste li instruis en Magyaróvár, ekde 1936 en Szeged, krome li estis skolto. En 1934 li doktoriĝis en la universitato. Inter 1938-1965 li instruis en Piarista Altlernejo de Budapeŝto kaj inter 1964-1979 li estis gvidanto de la piaristoj en Hungario. Inter 1980-1985 li esploris kaj tradukis en Romo.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Alber Nep. János és biblikus vitája* (1934/1935)
* *Katolikus szertartástan: Középiskolák használatára* (lernolibro, 1943; 2-a eldono: 1946)
* *Így ministrálj!* (1944)
* *Gondolatok a seelisbergi konferencia pontjaihoz a római katholikus felfogás tükrében* (1949)
* *Bibliával vasárnapról vasárnapra* (kuntradukisto, 1971)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto (legebla pli malsupre)
* [biografio hungare kun foto](https://hu.wikipedia.org/wiki/Albert_Istv%C3%A1n_(piarista))

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj skoltoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Veleslavín

**Veleslavín** () estas antaŭe memstara vilaĝo, hodiaŭ urba kvartalo kaj katastra teritorio de Prago, troviĝanta sur teritorio de urba parto Prago 6, inter stratoj Evropská, Kladenská, Pod Petřinami kaj Na okraji. Veleslavín najbaras norde kun Vokovice, oriente kun Střešovice, sude kun Břevnov kaj okcidente kun Liboc. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio
La estiĝo de vilaĝo Veleslavín enfalas verŝajne ĝis la 10-a kaj la 11-a jarcento. La unua mencio estas en fondanta dokumento de monaĥejo Břevnov el la jaro 993.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kastelo Veleslavín
* Gastejo Na závisti – historia konstruaĵo el jarcenŝanĝo de la 19-a kaj la 20-a jarcentoj; hodiaŭ jam ne funkcia
* Gastejo U Marčanů – historia konstruaĵo de gastejo el komenco de la 20-a jarcento (1910), la interno nove adaptita, ĝis hodiaŭ funkcia

## Pluaj fotoj 

Image:VladoMilunicHvezda3.jpg|Loĝdomaro Hvězda de arkitekto Vlado Milunič
Železniční stanice Praha-Veleslavín (únor 2024).jpg|Stacidomo Veleslavín
Image:Veleslavínská, přejezd.jpg|Traknivela pasejo kun fervojaj balustrado sur fervojo el Prago ĝis Rakovník

Kategorio:Prago 6
Kategorio:Katastraj teritorioj en Prago
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Kolegio Oberlin

La **Kolegio Oberlin** (angle Oberlin College) estas privata liberalarta kolegio en Oberlin, Ohio, Usono. Ĝi estis fondita samtempe kun Oberlin en 1833. La fondintoj de la altlernejo kaj la urbo estis presbiterianaj pastroj John Shepherd kaj Philo Stewart, kiuj nomis ĝin memore al Jean-Frédéric Oberlin. 

Ĝi estis la unua usona altlernejo kiu akceptis virinojn kaj nigrulojn.  Ekde 1865 ĝi ankaŭ inkluzivas la Oberlin Conservatory of Music, la plej malnovan konservatorion en Usono. 

En 2020, *US News & World Report* vicigis ĝin 33-e inter la plej bonaj liberalartaj universitatoj en Usono.

Oberlin estas membro de la Asocio de Grandaj Lagoj-Kolegioj (GLCA) kaj la Kvin Kolegioj de Ohio. La moto de la lernejo estas *Lernado kaj Laborado*. 

La plej popularaj fakoj estas angla lingvo, historio kaj biologio. La Oberlin Conservatory, muzikkonservatorio, havas bonan reputacion. Oberlin estas ankaŭ unu el la ĉefaj usonaj artakademioj kaj estas konata pro siaj liberalaj artoj. 

Ekde ĝia fondo, 12 Pulitzer- premiitoj kaj tri Nobel- premiitoj studis ĉe la kolegio : Stanley Cohen, Robert Millikan, kaj Roger Wolcott Sperry. 

Oberlin College estis pioniro en geinstruado por viroj kaj virinoj — ĝi estis establita tie en 1834. Ekde 1835, ĝi akceptis afrik-usonaj studentojn sur egala bazo — la unua kolegio en la lando. Ĝi estas konsiderata unu el la "inkubatoroj" de aboliciismo,  la movado kiu laboris por la forigo de sklaveco.  Oberlin ankaŭ estis haltejo (n-ro 99) de la Subtera Fervojo. Kiel tia, en 1858 ĝi partoprenis en sensacia savoperacio por eskapintaj sklavoj el la Sudo. 

## Organizo 
Oberlin havas proksimume 2 800 studentojn, el kiuj la vasta plimulto (2 200) ĉeestas programojn en la Lernejo de Artoj kaj Sciencoj, pliaj 400 studentoj ĉeestas la Konservatorion, kaj la ceteraj studas en ambaŭ lernejoj.

### Lernejo de Artoj kaj Sciencoj 
Ĝi ofertas 45 bakalaŭrajn gradojn. La plej popularaj fakoj estis la angla, biologio, historio, politiko kaj mediaj studoj. La scienca programo de ĉi tiu institucio estas konsiderata rigora por malgranda liberalarta lernejo, precipe en la kampoj de biologio, fiziko, kemio kaj neŭroscienco.

### Konservatorio de Muziko 
La Muzika Konservatorio de Oberlin estas inter la plej alt-rangaj en la mondo. La akcepto estas rigora, kun pli ol 1 400 kandidatoj el la tuta mondo por 120 lokoj. Rezulte, la kvalito de ĉi tiu arta komunumo estas tre alta. Studentoj profitas de pli ol 500 prezentadoj ĉiujare, plejparte senpagaj.

### Allen Memorial Muzeo de Arto 
La Allen Memorial Museum of Art, kun pli ol 12 000 objektoj en sia kolekto, estis la unua altlerneja artmuzeo okcidente de la Aleganaj Montoj kaj restas samnivela kun tiuj en Princeton, Harvard kaj Yale.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Atletika retejo 

Kategorio:Listo de arkivitaj paĝoj de Retarkivo
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Edukado en Ohio
Zsigmond Baranyai

**Zsigmond Baranyai** [ĵigmond baranjai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baranyai Zsigmond** estis hungara piarista monaĥo, instruisto.

 naskiĝis  (laŭ wikidata en la 26-an) en Sár, li mortis  en Pest (urbo).
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en 1931, poste li aliĝis al la piaristoj. En 1840 li pastriĝis, supozeble tiutempe li monaĥiĝis kaj akiris filozofian diplomon en Reĝa Universitato de Pest. Li instruis en Szeged kaj urbo Pest, krome li estis ankaŭ mezlernejestro en ambaŭ urboj. En la 1850-aj jaroj (dum subpremo de Habsburgoj) li estis unu el tiuj instruistoj, kiu konstante provis influi la junularon en patriota spirito.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az ó. közép és uj korbeli földirat és történelem alaprajza.* (3 partoj, 1856; 6-a plibonigita eldono: 1861)

## Fontoj 
* biografio hungare
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Záběhlice (apartigilo)

Nomon **Záběhlice** havas pluraj setlejoj:

* Záběhlice, katastra teritorio en Prago, historia vilaĝo
** Záběhlice (kastelo), kastelo en Prago, Záběhlice
* Záběhlice (Zbraslav), suba parto de Prago-Zbraslav, eksa municipo
* Záběhlice (Sedlec-Prčice), parto de urbo Sedlec-Prčice en distrikto Příbram (antaŭe en distrikto Benešov)
* Záběhlice (Řečice), parto de municipo Řečice en distrikto Pelhřimov
* Záběhlice (Hřiměždice), pereinta domaro en municipo Hřiměždice en distrikto Příbram, la nomo transprenita al malgranda refreŝigeja domaro sur bordo de valbaraĵo Slapy
Pordoskanilo

**Pordoskanilo** estas programaro evoluigita por trovi reto-posedantojn kun certaj pordoj malfermitaj. Ĉi tiuj programoj estas kutime uzata sistemadministrantoj por testi la sekurecon de siaj retoj kaj atakantoj por rompi retojn. La serĉo povas esti farita per kelkaj  en unu gastiganto kaj unu specifa haveno en multaj gastigantoj. Ĉi-lasta estas tipa por la agado de pluraj retvermoj.

La proceso nomiĝas "porta skanado" aŭ (en situacio dum multaj gastigantoj estas kontrolata) "gasta skanado". Porta skanado povas esti unua paŝo dum sistemrompado aŭ ĝia averto, per tio helpante difini celon de atako. Uzante taŭgan ilon, sendante datumpaketojn kaj kaj analiza respondojn, funkciantaj maŝinserviloj (Web-servilo, FTP-servilo, retpoŝtservilo kaj ktp.) povas esti esplorita, kiu enhavas instalitaj numeroj de iliaj versioj kaj uzata operaciumo.

Kategorio:Komputila sekureco
Fizika Adresa Etendo

**Fizika Adresa Etendo** mallongige **FAE** (angle: ***Physical Address Extension (PAE)***) estas funkciomaniero de la integra memora administra bloko de x86-kompatibla procesoro, en kiu estas uzataj 64-bitaj elementoj de paĝaj tabeloj (el kiuj la adresa etendas de 32 bitoj al 36 bitoj), per kiuj la procesoro povas aliri 64 GB de la fizika memoro (anstataŭ 4 GB, kiujn oni povas aliri uzante 32-bitajn tabelojn), kvankam ĉiu tasko (programo) tamen povas aliri maksimume ĝis 4 GB de la virtuala memoro. .

Unuafoje la etendaĵo aperis en la procesoro «Pentium Pro». Por uzi 36-bitan memoradresadon necesas subteno de la etendaĵo por fizikaj adresoj kaj programara nivelo (ekigo de la PAE-reĝimo en la operaciumo) kaj aparataro: estas bezonata subteno ambaŭflanke, de la procesoro kaj de la ĉefkarto (ĉi tion eblas determini per la CPUID-komando). Ĉefkartoj kun PAE-subteno ĝenerale estis multekostaj kaj destinataj por serviloj.

## Utilado 
* FAE ebligas uzi pli 4 GB da RAM en 32-bita operaciumo.
* FAE estas bezonata NX-subtenon en 32-bita operaciumo.

## Notoj 
Kategorio:Komputila memoro
Tuy Hòa

**Tuy Hòa**  estas urbego, municipo kaj mara haveno kun statuso  duaklasa provinca urbo en :en:Đắk Lắk province en Vjetnamio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2019 loĝantaro de municipo Tuy Hòa estis  homoj. 

## Geografio 
Ĝi situas laŭ bordo de la Sudĉina Maro proksime al rivera elfluejo de la rivero Da Rang kun areo de 107 km². La urbego etendiĝas sur la rivera aluvio kaj inkluzivas 12 urbajn kvartalojn kaj 4 kamparajn komunumojn. Estas du montoj en centro de la municipo: la monto Chóp Chài kaj la monto Nhạn, kie estas templo. Tuy Hoa situas 1 159 km de Hanojo kaj 560 km de Ho-Ĉi-Min-urbo.

## Historio 
En 1977, post la venko en la milito kontraŭ Usono la provincoj Khanh Hoa kaj Phu Yen estis unuigitaj en unu kaj nomitaj kun la ĉefurbo en Nha Trang. En 1989 Phú Khanh denove estis dividita en siajn du antaŭajn partojn kaj Tuy Hòa denove fariĝis la ĉefurbo de la provinco. En 2002 Tuy Hòa ricevis la statuson triaklasa urbo. En 2005 per dekreto de la ĉefministro la limoj de la urbego estis plivastigitaj: ĝi estis unuigita kun la najbara urbo Phu Lam kaj la flughaveno. En 2025 Tuy Hoà estis la ĉefurbo de la antaŭa provinco Phú Yên, kiu estis kunfandita en la provincon Đắk Lắk, rekte kontrolitan municipon de Vjetnamio.

## Ekonomio 
La municipo estas agrikultura centro kun fekunda ebenaĵo kaj, kie oni kultivas sukerkanojn, kotonojn kaj rizojn, krome ekzistas signifa mara fiŝkaptado. La bazo de la ekonomio estas rizproduktado kaj fiŝbredado. En la moderna periodo la agrikulturon anstataŭigas la industrio kaj turismo.

## Trafiko 
La loka fervoja stacio estas haltejo de la norda-suda fervojo. La nacia ŝoseo kun sama direkto trairas la urbon, provizante vojajn konektojn al Hanojo norde kaj Ho-Ĉi-Min-urbo sude, nature estas vojoj al interno de la lando. La flughaveno situas 10 km de la urbocentro, iam ĝi estis usona milita aerbazo.

## Klimato 
La averaĝa jara temperaturo estas  kaj varias inter . La jara averaĝa pluvo estas 1911 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, sed inter septembro-decembro pli ofte pluvas. La maro iomete modifas la temperaturon.

## Vidindaĵoj 
* turo (simbolo de la urbego)
* preĝejoj
* plaĝoj

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Vjetnamio
Práče (Záběhlice)

**Práče** estas historia domaro en la katastra teritorio de la praga Záběhlice, apud Botič inter Hostivař kaj Záběhlice, proksime de loĝdomaro Zahradní Město.

## Priskribo kaj historio 
thumb|left|Kasteleto en Práče
Komence de la 20-a jarcento ĝi nombris proksimume 20 hejmajn numerojn. La kerno de la domaro estas kastelo Práče, estadis tie ankaŭ bierfarejo, muelejo kaj mastruma korto. Fiŝlageto kaj la kastelparko estis ĝis la jaro 2006 alireblaj por publiko, nun ili estas fermitaj. La kastelo troviĝas oriente de la vilaĥplaco en Práče, okcidente troviĝas areo kun konstruaĵo de eksa muelejo en la suda parto kaj la eksa bierfarejo en la norda parto. En la areo de muelejo kaj bierfarejo havas sidejon entrepreno Arbaroj de ĉefurbo Prago. La bierfarejo estis en trafiko ĝis la jaro 1936, parto de la bierfarejo kun arbaro estis detruita iam fine de la 1980-aj jaroj. Norde, apud strato Práčská ulice, soliĝinte situas klasicisma grenejo kaj apud ĝi niĉa kapeleto kun statuo de sankta Johano Nepomuka.

## Vilaĝo kaj burgodomo 
La plej malnovaj skribmencioj pri vilaĝo Práče estas el la jaro 1352. En antaŭhusana epoko la vilaĝo apartenis al malnovurbaj urbanoj, pli poste al monaĥejo de aŭgustenanoj en Karlov, tiu en la jaro 1407 interŝanĝis ĝin kun urbano Kašpar Čotr por senjorujo Tehov ĉe&nbsp;Říčany. En la sama jaro estas meciata ankaŭ burgodomo. En la jaro 1420 prenis Práče praganoj kaj vendis al malnovurba skribisto Mikuláš Hupmolc. En la jaro 1443 konkeris la burgodomon Práče Hynce Ptáček z Pirkštejna kaj Jan Čabelický. La 20-an de marto 1444 la burgodomo estis forbruligita, sed poste renovigita. En la jaro 1592 ĝi estas indikata kiel dezerta kaj neniigita.

## Pluaj fotoj

File:Práčský zámeček dvůr 2.jpg|kastelo Práče
File:Záběhlice-Práče 1.jpg|Konstruaĵoj de eksa bierfarejo
Image:Práče sýpka 1.jpg|Grenejo ĉe strato Práčská ulice
File:Práče sýpka socha 5.jpg|Statuo de sankta Johano Nepomuka ĉe la grenejo
File:Záběhlice-Práče 4 panorama.jpg|Eksa akvomulejo
Image:Práčská.jpg|Domaro Práče ĉe la hodiaŭa strato Práčská ulice

## Referencoj
Kategorio:Pereintaj vilaĝoj sur teritorio de Prago
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
John Clellon Holmes

**John Clellon HOLMES** (n. la 12-an de marto 1926  en Holyoke, Masaĉuseco  - m. la 30-an de marto 1988) estis verkisto, poeto kaj profesoro, sed estas plej konata pro sia romano *Go* de 1952, konsiderata la unua romano de la " Beat-generacio " kaj reflektas eventojn en la vivoj de Holmes kaj liaj amikoj Jack Kerouac, Neal Cassady kaj Allen Ginsberg.  Ofte konsiderata "trankvila bitniko", li estis proksima amiko de Kerouac. Li ankaŭ verkis la romanon *The Horn*, konsiderata la plej elstara ĵaza romano de la Beat-generacio. 

## Verkaro 
* *Go* (1952)
* *The Horn* (1958)
* *The Philosophy of the Beat Generation* (1958)
* *Get Home Free* (1964)
* *Nothing More to Declare* (1967)
* *The Bowling Green Poems* (1977)
* *Death Drag: Selected Poems 1948–1979* (1979)
* *Visitor: Jack Kerouac in Old Saybrook* (1981)
* *Gone in October: Last Reflections on Jack Kerouac* (1985)
* *Displaced Person: The Travel Essays* (1987)
* *Representative Men: The Biographical Essays* (1988)
* *Passionate Opinions: The Cultural Essays* (1988)
* *Dire Coasts: Poems* (1988)
* *Night Music: Selected Poems* (1989)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* John Clellon Holmes: Galerio de libraj kovriloj
* John Clellon Holmes: Paperoj ĉe Kent Ŝtata Universitato 
* "Tio ĉi estas la Beat-Generacio," *The New-York Times*, la 16an de novembro 1952.

Kategorio:Usonaj poetoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Záběhlice (Řečice)

**Záběhlice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Řečice en distrikto Pelhřimov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km okcidente de Řečice. Estas ĉi tie registritaj 13 adresoj. Vivas ĉi tie  ().

Záběhlice situas en katastra teritorio **Křepiny** kun areo 3,74&nbsp;km².

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Záběhlice u Řečice - kříž.jpg|Záběhlice u Řečice - kruco
Záběhlice u Řečice - čp. 16.jpg|Záběhlice u Řečice - n-ro 16
Záběhlice u Řečice.jpg|Záběhlice u Řečice
Záběhlice u Řečice - čp. 7.jpg|Záběhlice u Řečice - n-ro 7

Kategorio:Řečice (distrikto Pelhřimov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Pelhřimov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Charles Scribner's Sons

'''Charles Scribner's Sons**, ankaŭ nomata **Scribner's** aŭ **Scribner'*, estas usona libroeldonejo bazita en Novjorko, kiu publikigas verkojn de tiaj famaj kaj konataj aŭtoroj kiel Ernest Hemingway, F. Scott Fitzgerald, Kurt Vonnegut, Marjorie Kinnan Rawlings, Stephen King, Robert A. Heinlein, Thomas Wolfe, George Santayana, John Clellon Holmes kaj Edith Wharton. La eldonejo inkluzivas multajn aŭtorojn, kiuj gajnis Pulitzer-premiojn, Naciajn Libropremiojn aŭ aliajn premiojn. La eldonejo ankaŭ eldonis *Scribner's Magazine* dum multaj jaroj.

Ĝi estis fondita en 1846 de Charles Scribner la 1-a kaj Isaac Baker.

En 1978, la eldonejo kuniĝis kun *Atheneum* *Books* kaj poste funkciis sub la nomo The Scribner Book Companies. Ĉi tiu kompanio, siavice, transformiĝis al *Macmillan* *Publishers'' en 1984 post pliaj akiroj. 

Simon & Schuster akiris Macmillan en 1994.  La originala firmaonomo, Charles Scribner's Sons, estis mallongigita al Scribner kaj estis uzata tiutempe nur por individuaj partoj de la eldonprogramo.

La eldonejo estas nuntempe sub la kontrolo de Simon & Schuster ; ekde 2012, ĝi estas parto de la Scribner Publishing Group, kiu ankaŭ inkluzivas Touchstone Books. 

Iliaj malnovaj librovendejoj nun estas posedataj de Barnes & Noble.

## Notindaj aŭtoroj 
* Edith Wharton
* Henry James

* Kenneth Grahame
* Ernest Hemingway
* Marjorie Kinnan Rawlings
* Ring Lardner
* Thomas Wolfe
* Reinhold Niebuhr
* Susanne Langer

* F. Scott Fitzgerald
* Thomas Wolfe
* Ernest Hemingway
* Ring Lardner Jr.
* Erskine Caldwell
* S. S. Van Dine
* James Jones
* Alan Paton

* Annie Proulx
* Andrew Solomon
* Anthony Doerr
* Don DeLillo
* Frank McCourt
* Stephen King 
* Jeanette Walls

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* La Domo de Scribner
* Charles Scribner's Sons ĉe Thomson Gale
* Arkivo de Charles Scribner's Sons ĉe la Princeton universitata biblioteko, manuskripta dividaĵo

Kategorio:Universitato Princeton
Kategorio:Usonaj eldonejoj
*
Graham Swift

**Graham Colin SWIFT** (naskita la 4-an de majo 1949 en Londono) estas brita verkisto. 

## Vivo 
Swift ĉeestis Dulwich College en Londono, Queens' College en Kembriĝo kaj la Universitato de Jorko kaj poste laboris kiel instruisto.

Li famiĝis pro sia premiita romano *Waterland (Akvolando*). Li verkas novelojn kaj romanojn kaj, laŭ diversaj kritikistoj, inkluzive de la plenlonga verkisto Thomas David, estas unu el la plej gravaj rakontistoj en nuntempa brita literaturo. Lia verko ricevis multajn premiojn. La centra temo de liaj libroj estas la funkcio de memoro. Li evoluigas ĉi tiun temon uzante figurojn el lastatempa angla historio, ligante personajn sortojn kun monda historio. Aparta stila rimedo estas la akronologia rakonta tekniko — la prokrastita, fragmenta rakontado de postaj antaŭrakontoj  — kaj la uzo de nefidinda rakontanto.

Lia romano *Mothering Sunday* (Dimanĉo de Patrinoj), publikigita en 2016, estis tradukita en pli ol 20 lingvojn. La romano tuj fariĝis internacia furorlibro kaj gajnis la prestiĝan Premion Hawthornden en 2017.

Kelkaj el liaj verkoj estis adaptitaj en filmojn, inkluzive de *Last Orders*, kun Michael Caine kaj Bob Hoskins, kaj *Waterland,* kun Jeremy Irons. *Last Orders* gajnis la James Tait Black Memorial Prize en 1996 kaj la Booker-Premion en la sama jaro.

## Verkaro 
### Romanoj 
* *The Sweet-Shop Owner* (1980)
* *Shuttlecock* (1981) – winner of the 1983 Geoffrey Faber Memorial Prize
* *Waterland* (1983) – shortlisted for Booker Prize
* *Out of this World* (1988)
* *Ever After* (1992)
* *Last Orders* (1996) – winner of the 1996 Booker Prize
* *The Light of Day* (2003) – long-listed for the Man Booker Prize.
* *Tomorrow* (2007)
* *Wish You Were Here* (2011)
* *Mothering Sunday* (2016) 
* *Here We Are* (2020)

### Nonfiction 
*Making an Elephant: Writing from Within* (2009)

### Kolektoj de mallongaj rakontaj 
* *Learning to Swim and Other Stories* (1982)
* *England and Other Stories* (2014)
* *Twelve Post-War Tales* (2025)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 2007 aŭdia intervjuo kun Graham Swift sur la temo de 'La Lumo de Tago', farita de John Mullan
* La Paperoj de Graham Swift [konstanta mortinta ligo] ĉe la brita Biblioteko
* Suplementa Graham Swiftj paperoj ĉe la brita Biblioteko
* La Fikcio de Graham Swift - 2002 disertacio de Anastasia Logotheti

Kategorio:Britaj verkistoj
Cikado kaj Formiko

Tiu fabelo de Jean de La Fontaine estis tradukita en Esperanton fare de Lucien Jacques Thevenin (1891–1962). Ĝi estis delonge uzita kiel simbolo de laboremo (la formiko), kiu ricevas sukcesan rezulton, dum pigro (la cikado) ricevas punon. Ĝi estis amplekse uzata en instruado de infanoj, kiel morala ekzemplo.

**CIKADO KAJ FORMIKO** 

*Post somero kaj kantad’,                    

La cikad’,

Hejme plu nenion trovis,

Kiam norda vento blovis:

Ne troviĝis eĉ pecet’

De muŝet’ aŭ de vermet’,

Pro malsato’, ĝi petis truda

Helpon de formik’ apuda,

Prunton nur de ia grajn’

Por plu vivi kiel ajn 

Ĝis sezono nova venos. 

Diris: « Tion vi reprenos

Antaŭ varmo, besta fid’,

Kapitalon kun profit’. »

Estas ne formik’ donema:

Jen manketo inter svarm’.

« Kion faris vi dum varm’? »

Diris ĝi al best’ pruntema.

« Nokte, tage, kantis mi.

Ĉu ne estas tio prava? »

«Kantis vi, jen mi tre rava!

Nu, dum vintro dancu vi. »*

Kategorio:Olecikadoj
Kategorio:Fabloj
Kategorio:Franclingva literaturo
Albert Traeger

**Christian Gottfried Albert TRAEGER** (naskiĝinta la  en Augsburg, mortinta la  en Grunewald) estis germana advokato, politikisto, parlamentano de Reichstag kaj de la Prusuja asembleo (dum ne tute 4 jardekoj) kaj ĵurnalisto.

## Biografio 
Veninte kun la familianoj al Naumburg (Saale) li studis en Halle (Saale) kaj Leipzig jursciencojn. En 1862 fariĝis li advokato kaj notaro je Kölleda. En 1875 li transloĝiĝis al Nordhausen vivonte de 1891 en Berlino.

Talento lia verkista senteblas je »Gedichte« (Leipzig 1858). Krome publikigis li: »1870« (ses aktualaj poemoj; Berlino 1870); la novelon »Übergänge« (Leipzig 1860); »Tannenreiser« (kristnaskaĵoj; Troppau 1864); »Die letzte Puppe« (drameto; Vieno 1864); »Morgenstündchen einer Soubrette« (drama ĝenraĵo, kun Em. Pohl; Berlino 1879). Menciindas ankaŭ la jenaj ilustritaj kolektoj: »Stimmen der Liebe« (Leipzig 1861) kaj »Deutsche Lieder in Volkes Mund und Herz« (Leipzig 1864). Inter 1865 kaj 1883 li eldonis la artan jarlibron »Deutsche Kunst in Bild und Lied«. Kantojn de li ankaŭ estis muzikigitaj.

## Fonto
"Traeger" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon,* vol 19, Leipzig 1909, p. 656
## Eksteraj ligiloj
*parlamenta paĝaro
*Heslanda Biografiaro
*Vikifontaro

## Notoj
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Liberaluloj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Aŭgsburgo
Kategorio:Germanaj advokatoj
Kategorio:Germanaj framasonoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1830
Kategorio:Mortintoj en 1912
Gunnar Larsen

**Gunnar Otterbech LARSEN** (naskiĝinta la 5-an de februaro 1900 en Kristiania ; mortinta la 5-an de novembro 1958 en Oslo) estis norvega verkisto, tradukisto kaj ĵurnalisto. Li estis redaktoro kaj, ekde 1954, ĉefredaktoro de la gazeto *Dagbladet*. 

## Kariero 
Gunnar Larsen ofte nomiĝas la norvega Hemingway, kaj li ĉerpis inspiron de la "Hemingway-stilo". Li ankaŭ tradukis kelkajn romanojn kaj multajn novelojn, kaj li ofte estas priskribita kiel pli Hemingway-a ol sia literatura rolmodelo. Aldone al la komparo kun sia literatura heroo, Gunnar Larsen estas menciita same kiel Olaf Bull kaj Alf Prøysen. Multaj antaŭdiris, ke se Gunnar Larsen estus verkinta siajn romanojn en la angla, li estus kalkulita inter la grandaj anglo-usonaj aŭtoroj, kiel ekzemple Truman Capote kaj Norman Mailer, ene de la ĝenro de la dokumenta romano.

Li estas plej konata pro renovigo de la norvega gazetlingvo kaj la lingvaĵo de romanoj, kaj ankaŭ pro verkado de la romano *To mistenkelige personer* el 1933. Sub la pseŭdonimo **Kollskegg** li verkis humurajn tekstojn, inkluzive de kontribuanto al la ĉiujaraj humurantologioj *Humør* de Aschehoug (d:Q3357167).

Lia unua romano, *I sommer (Mi somero),* estis publikigita en 1932. Jaron poste, lia dua libro, la krimromano *To mistenkelige personer (Du suspektindaj personoj)*, dokumenta romano bazita sur reala okazaĵo, nome la murdo de lensisto en 1926, estis publikigita. La verko kaŭzis sensacion kaj estis filmigita en 1950.

La scenejo de lia romano *Week-end i evigheten* (1948; radiodramo 1960) estas la arbaroj norde de Oslo. Du malsamaj rakontoj, unu el kiuj estas kursive skribita, interplektiĝas. Ĉi tie, li estas pioniro de pli posta literatura movado.

Larsen adaptis multajn teatraĵojn por la teatro (inkluzive de *Lisistrata* de Aristofano) kaj tradukis 16 romanojn, inkluzive de *La neĝoj de Kilimanĝaro* kaj *Trans la* *riveron kaj en la arbaron de* Hemingway. En 1949, li ricevis la Gyldendals Legat. 

## Verkaro 
* 1932: *I sommer*
* 1933: *To mistenkelige personer*
* 1934: *Week-end i evigheten*
* 1938: *Bull*
* 1948: *Sneen som falt i fjor*
* 1959: *Dikt*

### Tradukaĵoj (elekto) 
* *Kaj la Suno Ankaŭ Leviĝas* de Ernest Hemingway (1929)
* *Lisistrata* de Aristofano (1933)
* *La Unu Kontraŭ la Multaj* de Ernest Hemingway (1938)
* *Bonan nokton, tero* de Ivar Lo-Johansson (1939)
* *Trans la riveron kaj en la arbaron* de Ernest Hemingway (1951)
* *La* *neĝoj de Kilimanĝaro* *kaj Aliaj Noveloj* de Ernest Hemingway (1953)

Krome, li adaptis plurajn komediojn de Ludvig Holberg.

## Referencoj 
Kategorio:Norvegaj verkistoj
Károly Békeffy

**Károly Békeffy** [kAroj bEkefi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Békeffy Károly** estis hungara piarista monaĥo, instruisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis *Békefy kaj Bigelbauer*.

 naskiĝis  en Máramarossziget (Transilvanio, Aŭstra imperio, nuntempa Sighetu Marmației en Rumanio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1828, poste li lernis en Kecskemét 2 jarojn. En la lernojaro 1830 li instruis en bazlernejo en Nagykanizsa, poste li studis filozofion 2 jarojn en Vác, teologion en Nitro same du jarojn. Inter 1835–1848 li instruis en gimnazioj de Vác, Pest (urbo), Budao (urbo) kaj Léva, dum en 1836 li pastriĝis. Inter 1848–1858 li estis gimnaziestro en Máramarossziget, poste du jarojn lernejestro en Nagykároly, pli poste 3 jarojn li instruis en gimnazio en Debrecen. Inter 1863–1873 li estis gimnaziestro en Léva, samtempe ankaŭ monaĥejestro, inter 1873–1879 en Budapeŝto li estis kabineta konsilisto, fine poste ĝis sia morto li ordigis la piaristajn bibliotekon kaj arkivon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Elemi földleirás.* (1842; 2-a eldono: 1844)
* *Magyar tartományok földleirása egy földképpel.* (1846; 2-a eldono: 1861)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
József Berkes (piaristo)

**József Berkes** [jOĵef berkeŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Berkes József** estis hungara piarista monaĥo, instruisto. Lia familia nomo estis *Varanics* [varaniĉ] ĝis 1930.

József Berkes naskiĝis  en Tóváros, li mortis  en Tata (Hungario).

## Biografio 
József Berkes dum lernado aliĝis al la piaristoj en 1913, post 5 jaroj li monaĥiĝis, en 1920 li pastriĝis. En 1916 li lernis en piarista gimnazio de Kecskemét, inter 1917-1920 li studis en Scienca Universitato de Budapeŝto, sed li instruis en Temeŝvaro (1919–1920), poste en gimnazioj de Tata (1921-1925) kaj , Veszprém (urbo) (1926-1931) kaj (1937-1940), Nagykanizsa (1932-1933 kaj 1941-1942), Sátoraljaújhely (1934-1936).

## Elektitaj kontribuoj 
* *Magyar cserkészek Dániában* (1924)
* *Az elszakított magyarság közoktatásügye.* (1927)
* *Balkán országain keresztül* (1928)
* *Svájc.* (1929)
* *A szülői kötelességek gyermekeik nevelésében és az iskolában* (1937)

## Fontoj 
* biografio hungare
* katolika leksikono (legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
FK Fakel Voroneĵo

**Fakel** estas rusa profesia futbalklubo el Voroneĵo. Ĝi estis fondita en 1947. La klubo ricevis sian nunan nomon en 1977. Nuntempe ludas en la Unua Ligo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Fakel
Fakel
Kategorio:Voroneĵo
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1947
Shōhei Ōoka

**Ōoka Shōhei** (); n. la 6-an de marto 1909 en Uŝigome, Urbo Tokio (nun kvartalo Ŝinjuku, Tokio); m. la 25-an de decembro 1988 en Tokio) estis japana verkisto, literaturkritikisto kaj tradukisto de franca literaturo, kiu disvolvis sian agadon dum la Shōwa-epoko (1926-1989); li apartenis al la tiel nomata dua postmilita generacio de verkistoj. Li estis premiito de la Premio Yomiuri (1952) kaj la Premio Noma (1974).

## Vivo 
Ōoka lernis la francan lingvon ĉe la mezlernejo Seijō kaj havis fruan kontakton kun la japana literatura sceno, inkluzive de la kritikistoj Kobayashi Hideo kaj Kawakami Tetsutarō kaj la poeto Nakahara Chūya.

Post studado de literaturo ĉe la Imperia Universitato de Kioto, li laboris dum unu jaro kiel kontribuanto al la gazeto *Kokumin Shimbun*. En 1938, li fariĝis tradukisto por la Franca-Japana Societo en Kobe. Li ankaŭ dediĉis sin al tradukado de la verkoj de Stendhal en la japanan. 

En 1944, li estis rekrutita en la Imperian Armeon kaj sendita al la fronto en Mindoro (Filipinoj). Tie, li estis kaptita de la usonanoj komence de 1945. Laŭ sugesto de Kobayashi Hideo, li prilaboris siajn spertojn kiel militkaptito en la romano *Furyoki* (俘虜記), pro kiu li ricevis la Premion Yokomitsu Riichi.

Ōoka publikigis aliajn romanojn, inkluzive de *Musashino Fujin* (武蔵野夫人), *Hanakage* (花影), kiuj gajnis la Mainichi Kulturan Premion en 1960, kaj plej fame *Nobi* (野火), same kiel biografiojn de la verkistoj Nakahara Chūya kaj lian priraportadon pri la Batalo Tarōya kaj Tomina. (1967–69), pro kiu li ricevis la Mainichi Art Prize en 1971.

Dum sia vivo li publikigis rakontojn kaj eseojn en preskaŭ ĉiuj japanaj literaturaj revuoj. Ōoka ricevis la Asahi-premion en 1975 pro sia kontribuo al postmilita literaturo kaj pro kompletigo de la kompleta eldono de lia verkaro.

La verkaro de Ōoka estas influita de japana novrealismo kaj novimpresionismo  same kiel de liaj propraj militspertoj. En siaj romanoj, li prezentis la dramon de viro implikita en milito kaj nuntempaj sociaj problemoj. Li ankaŭ referencis al la verkoj de Gide kaj Stendhal, kies verkojn li tradukis en la japanan kaj al kiuj li dediĉis multajn eseojn. Li ankaŭ bazigis la psikologian romanon *Musashino fujin* (La Virino el Musashino, 1950) sur la verkoj de la franca verkisto.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Shohei Ōoka ĉe J'Lit Books de Japanio (en la angla)
* Sinopsiso de *Edzino en Musashino* (*Musashino Fujin*) ĉe JLPP (japana literatureldona Projekto) (en la angla)
* Sinopsiso de *Prenita Kaptite* (*Furyoki*) ĉe JLPP (japana literatureldona projekto) (en la angla)

Kategorio:Japanaj literaturkritikistoj
Kategorio:Japanaj verkistoj
Kategorio:Militistoj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Militkaptitoj de la Dua Mondmilito
Hosea Ballou

**Hosea BALLOU** (n. la 30-an de aprilo 1771 en Richmond, Kolonio de Nov-Hampŝiro (d:Q1617382); 7-a de junio 1852 en Bostono) estis usona teologo kaj aŭtoro. Ballou estas konsiderata unu el la difinaj figuroj de frua nordamerika universalismo.

Ballou estis nomita la "patro de usona universalismo", kune kun John Murray , kiu fondis la unuan universalistan eklezion en Usono. Ballou, foje nomata "Ultra Universalisto", diferencis de Murray per tio, ke li senigis Universalismon de ĉiuj spuroj de Kalvinismo kaj kontraŭstaris legalismon kaj triunuismajn vidpunktojn. 

Ballou ankaŭ predikis, ke tiuj formoj de kristanismo, kiuj emfazis Dion kiel kolereman, siavice hardis la korojn de siaj kredantoj. "Estas bone konate, kaj estos agnoskita de ĉiu sincera homo, ke la homa koro kapablas fariĝi mola aŭ malmola; afabla aŭ kruela; kompatema aŭ senkompata, per edukado kaj kutimo. Surbaze de ĉi tiu principo, ni asertas, ke la inferaj turmentoj, kiujn falsa religio metis en la venontan mondon, kaj kiujn pastroj, kun superflua fervoro, tiel konstante prezentis al la homoj, kaj instigis per sia tuta lernado kaj elokventeco, emis malmoligi la korojn de la profesoroj de ĉi tiu religio, kiuj uzis, kontraŭ siaj samkreitoj, spiriton de malamikeco, kiu tre bone respondas al la senĉesa krueleco de ilia doktrino, kaj la kolero, kiun ili imagis ekzisti en nia ĉiela Patro. Havante tian ekzemplon konstante antaŭ siaj okuloj, ili tiel transformiĝis en ĝian bildon, ke, kiam ajn ili havis la potencon, ili efektive plenumis venĝon sur viroj kaj virinoj, kio montras, ke la krueleco de ilia doktrino venkis la denaskan bonkorecon kaj kompaton de la homa koro." 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Kristanaj radikaluloj
Kategorio:Usonaj kristanaj teologoj
Kategorio:Usonaj verkistoj de la 19-a jarcento
John Murray (teologo)

**John MURRAY** (n. la 10-an de decembro 1741 en Alton, Unuiĝinta Reĝlando ; m. la 3-an de septembro 1815 en Bostono, Usono) estas hodiaŭ konsiderata la fondinto de la Universalisma konfesio en Usono. 

En sia teologia pensado, Murray firme aliĝis al la universalisma ideo de universala repaciĝo. Tamen, li neniam pridubis la nocion de Triunuo, kiun la unitaranoj poste alianciĝis kun la universalistoj malakceptis. Murray ankaŭ laboris kiel komponisto kaj aŭtoro de multaj spiritaj himnoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Murray Unitaria Universalista preĝejo

Kategorio:Usonaj teologoj
Aŭtuna kanto

***Aŭtuna Kanto*** (france: ''Chanson d'automne*) estas unu el la plej famaj poemoj de Paul Verlaine. Gi aperis en la poemaro *Poèmes saturniens'' en 1866.

## Teksto en la franca
Les sanglots longs

Des violons

De l’automne

Blessent mon cœur

D’une langueur

Monotone.

Tout suffocant

Et blême, quand

Sonne l’heure,

Je me souviens

Des jours anciens

Et je pleure

Et je m’en vais

Au vent mauvais

Qui m’emporte

Deçà, delà,

Pareil à la

Feuille morte. 

## Traduko en Esperanton far Gaston Waringhien
Pro l' plora son'

de l' violon'

aŭtuntona,

min en la kor'

lezas langvor'

monotona.

Sufoksentum'

kaj palo, dum

hor' sonoras,

memoras mi

tagojn kun ŝi,

kaj mi ploras;

kaj vagas plu

laŭ ventosku'

sen alia

malbona cel'

ol tiu de l’

mort' folia.

Pluraj francaj kantistoj reprenis elementojn de tiu poemo en siaj kantoj: Charles Trenet en 1941, léo Ferré en 1964 kaj Georges Brassens en 1980.

Kategorio:Poezio de Francio
Ferenc Bendik

**Ferenc Bendik,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bendik Ferenc,**  estis hungara piarista monaĥo, instruisto.

 naskiĝis  en Breznóbánya (Hungara reĝlando, Aŭstra imperio, nuntempa Brezno en Slovakio), li mortis  en Budao (urbo).

## Biografio 
 lernis ĉe la piaristoj en Trencsén kaj Vác, dum li aliĝis al la piarista ordeno en 1801. En Nitro kaj Szentgyörgy li studis teologion kaj en Vác li doktoriĝis. Inter 1814 kaj 1821 li instruis en Magyaróvár, inter 1834 kaj 1844 li estis samloke gimnaziestro. Intertempe li instruis en Rosenberg, Nitro, Vác kaj Szeged, krome li estis vicrektoro de la piarista kolegio en Podolin. Ekde 1844 li havis postenon en piarista monaĥejo en urbo Budao.

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Burgo Rauenstein

**Burgo Rauenstein** estas ruino de spronburgo en alteco de 510 metroj; ĝi troviĝas en Frankenblick, Germanujo. De la 14-a jarcento estis ĝi sidejo de la Schaumberg-oj kaj sekve kutima loko de la dinasti-linio *Schaumberg-Rauenstein*. La proksime sed pli malsupre situanta Mario-Georgo-kirko komence estis kastela kapelo.

La unua burgo-mencio estis tuj post la finkonstruo en majo 1349 - *Ruhestein*; tio nomdonos al la tuta vilaĝo. Post detruoj estis inter 1396 kaj 1398 ĝia restarigo: en 1453 oni, post novaj detruoj, decidis ielan alikonstruon. Verŝajne dum la kamparanaj ribeloj (1525) iĝis novaj damaĝoj kaj certe brulkonsumiĝo datas je 1569. Taksite dezerta en 1616, ĝi dum la Tridekjara Milito spertis kompletan malkonstruon fare de marodantaj imperiestraj soldatoj. 

La belfridoj ĝuis sekurigon en 2000 kaj de 2006 startis restaŭradlaboroj. 

## Eksteraj ligiloj
*paĝaro de la Historisocieto turingia-frankonia
*tutgermanuja burgo-listo *alleburgen.de*
Ida (Saksio-Meiningen)

**Ida Karolino** (naskiĝinta la  en Meiningen, mortinta la  en Vajmaro) estis princino de Saksio-Meiningen kaj post nupto de Saksio-Vajmaro-Eisenach. Patro ŝia estis la fama duko Georgo la 1-a (Saksio-Meiningen). Ŝia fratino Adelajdo iĝis brita reĝino. 

La edukisto por ŝi kaj la fratino estis la kortega animzorganto Georg Karl Friedrich Emmrich. Dum la militaj jaroj 1814/15 ŝi meritis pri la ĝenerala provizo de soldatoj. En majo 1816 edzinigis ŝin Karlo Bernardo (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kiu estis generalo kaj venigis ŝin al la ŝanĝiĝantaj garnizonaj lokoj. La somerojn ŝi tamen preferis pasigi en Liebenstein kaj je Kastelo Altenstein. Tie ŝi ankaŭ estis dum la vojaĝo de la edzo al Norda Ameriko. En 1830 ŝi partoprenis kun la infanoj la kronadon de la bofrato Vilhelmo la 4-a (Britio) en Londono. En 1836 Ida aranĝis kiel daŭran dumsomeran restadejon la *Vajmaran Palacon* en Liebenstein. 

Popularecon kaj (karitatan) malavarecon ŝiajn laŭdis ĉiuj lokuloj. Ŝi mortis pro ftizo; tombo ŝia troviĝas en la Vajmara princa kripto. Monumentoj por ŝi troviĝas piede de la Burgruino Liebenstein (1854) kaj sur la t.n. Ida-placo en Schalkau. Ĉi grundon donacis duko Georgo al la Schalkau-anoj ĝojante pri la naskiĝo de Ida. 

Ŝi havis kvar filinojn kaj tri filojn, inter kiuj Eduardo (Saksio-Vajmaro-Eisenach), Hermano (Saksio-Vajmaro-Eisenach) kaj Amalio (Saksio-Vajmaro-Eisenach).

## Literaturo 
* August Wilhelm Müller: *Ihre Hoheit die Herzogin Ida von Sachsen-Weimar-Eisenach*, Vajmaro 1852 (Guglolibroj)
* R. Starklof: *Das Leben des Herzogs Bernhard von Sachsen-Weimar-Eisenach*, Band 1, Gotha 1865, p. 123-124 (Guglolibroj)

## Eksteraj ligiloj 
*genealogia arbo
*informoj pri ŝia patro

## Notoj 
Kategorio:Germanaj nobeloj
Kategorio:Virinoj
Kategorio:Saksio-Meiningen 
Kategorio:Homoj rilataj al Weimar
Ĉikuŝino

**Ĉikuŝino,** () estas urbego en Japanio, en insulo, samtempe regiono Kiuŝuo, en gubernio Fukuoka.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2024 Ĉikuŝino havis laŭtaksan populacion de . La loĝantaro dekomence kontinue kreskiĝas spite la japanan tendencon. Ĉirkaŭ 2010 Ĉikuŝino atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

## Geografio 
La urbego situas en la centra parto de la gubernio sur areo de 88 km² 15 kilometrojn sude de la gubernia ĉefurbo kaj 20 kilometrojn norde de Kurume.

## Historio 
Dum la historio la areo apartenis al pluraj feŭdoj. Post la Meiĵi-reformo pluraj vilaĝoj estis establitaj, ekzemple Ĉikuŝi. La 1-an de marto 1955 Ĉikuŝi kaj kaj kelkaj vilaĝoj aliĝis al urbo, sed tiu urbo estis renomita jam Ĉikuŝino. Ĝi estis levita al la statuso de urbo la 1-an de aprilo 1972.

## Ekonomio 
Ĉikuŝino estas regiona komerca centro kun agrikulturo kaj malpeza industrio. Dum la historio ĉiam estis signifa la administra branĉo.

## Edukado 
La urbego havas 11 publikajn bazlernejojn kaj 5 publikajn mezlernejojn funkciigatajn de la urba registaro kaj du publikajn mezlernejojn funkciigatajn de la Eduka Estraro de la Prefektujo Fukuoka. Ekzistas ankaŭ du privataj mezlernejoj. La prefektujo ankaŭ funkciigas du lernejojn por handikapuloj.

## Trafiko 
La urbego havas bonajn fervojajn kaj ĉefvojajn kontaktojn kun sia ĉirkaŭaĵo.

## Klimato 
Ĉikuŝino situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen kun varmaj someroj kaj malvarmetaj vintroj. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1766 milimetrojn.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* ruinoj de fortikaĵo
* pluraj naciaj historiaj lokoj

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Japanio