Sejŝela ringopapago

**Sejŝela ringopapago** aŭ **Sejŝelinsula ringopapago** () estis jam formortinta mezgranda papago de la genro *Psittacula* de la Psitakuledoj, indiĝena de la Sejŝeloj en okcidenta Hinda Oceano. Ĝi estis klasita kiel membro de la tribo *Psittaculini*, kun aliaj papagoj el apudaj insuloj. Ĝi estis science nomita *Palaeornis wardi* fare de la brita ornitologo Edward Newton en 1867, kaj la specia epiteto estas honorigo al la brita funkciulo Swinburne Ward kiu havigis la specimenojn kiuj formis la bazon por la priskribo. Ĝi troviĝis sur la insuloj Mahé, Silhouette, kaj eble Praslin. Dek haŭtspecimenojn ekzistas nuntempe, sed neniu skeleto. Kvankam la specio estis poste translokigita en la genron *Psittacula*, genetikaj studoj kondukis kelkajn fakulojn sugesti, ke ĝi apartenu al  restarigita *Palaeornis* kun la tre proksima parenca Aleksandra ringopapago (*P.&nbsp;eupatria*) de Azio.

Tiu ĉi papago estis ĉirkaŭ 41 cm longa, kun longa, pinta vosto. La masklo estis plejparte verda, kun blua sur partoj de la kapo, kaj nigra strio sur la vango. La malsupra flanko estis flaveca, kaj la birdo havis purpurruĝan makulon sur la flugiloj. La vosto estis blua, verda kaj flava, kaj la beko estis ruĝa kaj flava. Al la ino mankis la vangostrio, kaj la junulo similis la inon. Ununura bildigo el la vivo estas konata, pentraĵo el 1883 de la brita artistino Marianne North. Malmulte estas konata pri la kutimoj de la birdo, sed ili estis supozeble similaj al tiuj de la Aleksandra papago, kunlaborante en grupoj en arbaroj, kaj farante flugojn inter komunaj ripozejoj kaj manĝejoj. Ĝi vivis en indiĝenaj arbaroj, sed adaptiĝis al kultivataj areoj kiam ĉi tiuj estis senarbarigitaj, kaj ĝia dieto inkluzivis fruktojn. Kvankam abunda en 1811, ĝi fariĝis malofta antaŭ 1867 pro homa persekutado pro sia perceptita damaĝo al kultivaĵoj. La lasta konfirmita individuo estis pafita en 1893, kaj neniuj birdoj estis troveblaj antaŭ 1906.

## Taksonomio
En 1867, la brita ornitologo Edward Newton science priskribis kaj nomis novajn speciojn kiujn li estis akirintaj dum sia unumonata restado en la Sejŝeloj, inter kiuj la Sejŝela papago, kiun li nomis *Palaeornis wardi*. Li asertis, ke ĝia ordinara nomo estas "*cateau vert*", kaj ke la specia epiteto honoris al Swinburne Ward, brita komisiestro en Sejŝeloj el 1862 ĝis 1868. Bazite sur onidiroj, Newton deklaris, ke ili ankaŭ vivis sur la insulo Praslin. La ilustraĵo de Keulemans pri la specio por la libro "Extinct Birds" de la brita zoologo Walter Rothschild el 1907 baziĝis sur lia pli frua ilustraĵo. Dek haŭtospecimenoj ekzistas hodiaŭ, sed neniuj skeletoj, konservitaj ĉe la Universitato de Kembriĝo, la Muzeo pri Natura Historio ĉe Tring, la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo, Francio, la Usona Muzeo de Natura Historio, kaj la Muzeo de Kompara Zoologio ĉe la Universitato Harvard. La flugilo de masklo estis 204–208 mm longa, la vosto 184–187 mm, la bekokresto (supra surfaco de la beko) 33–34 mm, kaj la tarsometatarso (malsupra krurosto ankaŭ konata kiel tarso) 22 mm. La flugilo de ino estis 182–204 mm, la vosto 200–261 mm, la bekokresto 29–34 mm, kaj la tarsometatarso 20–22 mm. La Sejŝela ringopapago vivis en indiĝena arbaro, sed kiam tio estis senarbarigita, ĝi adaptiĝis al malfermaj, kultivitaj areoj, kaj ĝia dieto inkluzivis fruktojn. Raporto de la brita kirurgo James Prior en 1820 deklaris, ke ili "ne estis rimarkindaj pro siaj imitaj kapabloj".

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Papagedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Kategorio:Formortintaj birdoj