open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mária Fogarassy

**Mária Fogarassy** [fogaraŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fogarassy Mária** estis hungara aktoro.

Mária Fogarassy http://www.imdb.com/name/nm0283853/ naskiĝis la  en Izsófalva, ŝi mortis en 1997.

## Biografio 
Mária Fogarassy akiris diplomon en Teatra  Akademio en 1939. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Szeged), post 2 jaroj al Teatro Csokonai (Debrecen). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis:
* Nacia Teatro (Pécs) 1943-1958
* Teatro Magyar
* Operetoteatro (Budapeŝto)
* Teatro Kisfaludy
* Teatro Petőfi (Veszprém)
* Nacia Teatro (Szeged) (1969-1979).
Interrompo okazis dum kaj post la Hungara revolucio de 1956, ŝi estis revoluciulo, poste ŝi ne rajtis aktoradi duonjaron http://www.hangosfilm.hu/filmenciklopedia/fogarassy-maria. Ŝi havis ne nur prozajn, sed ankaŭ operetajn rolojn. Ŝi ricevis premiojn en 1962 kaj 1975. Ŝi havis 2 edzojn, en la unua geedziĝo ŝi naskis filon. Ŝia dua edzo estis Károly Bicskey.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Romeo kaj Julieta - virina titolrolo
** Otelo - Desdemona
** Hamleto - Ophelia
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Éva (virina ĉefrolo)
* Imre Kálmán: *Csárdáskirálynő* - Cecília

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* *Öt óra 40* (1939)
* *Négyen az árban* (1961)
* *Zongora a levegőben* (1976)

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* *Tizenhat város tizenhat lánya* (1979)
* *A Fantasztikus nagynéni* (1986)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kastelo de Söjtör

La **Kastelo de Söjtör** (konata ankaŭ pri la iama posedanto **Kastelo de Festetics** [feŝtetiĉ]) estas historia monumento, interne bazlernejo en Hungario, en vilaĝo Söjtör.
eta|maldekstre|Aerfoto pri kastelo de Söjtör
eta|Fasado de kastelo de Söjtör
## Historio 
Familio Festetics konstruis la klasikisman kastelon en la 1820-aj jaroj, poste la kastelo estis ŝatata loĝejo de la familio. Depost 1954 la kastelo ne estis loĝata. Baldaŭ ĝi estis trakonstruita al agrikultura lernejo. Nuntempe ĝi estas bazlernejo.
 
## Konstruaĵo 
La unuetaĝa kastelo situas en mezo de la vilaĝo ĉe vojkruciĝo, en korto. La konstruaĵo formas brikon. En la fasado la meza parto reliefas, tie tenas 6 kolonoj balkonon. Malantaŭ la kolonoj funkcias la ĉefenirejo. Pli supre la balkono havas 5 grandajn  fenestrojn. La plej supre simpla timpano (arkitekturo) estas videbla.

## Parko 
La korto estas iama restaĵo de la parko.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto 
* hungare kun foto 

Sojtor
Sojtor
Jubilejnoje minejo

**Jubilejnoje minejo** estas la unika laŭ kapacito de libera gaso naftogasokondensata minejo kiu situas en Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto (Tjumena provinco, Rusio), 70 km okcidente de la urbo Nov-Urengojo kaj estas parto de la Okcidentsiberia naftogasa provinco. Ĝi estis malkovrita en 1969 kaj ekspluatata ekde 1992 (gaskuŝejo).

## Geologio 
La minejo troviĝas ene de Tailova megamuro de Okcidentsiberia plato. Laŭ la tegmento de la cenomanianaj sedimentaĵoj de supra kretaceo de nordo al sudo troveblas Jubilejnoje (28 x 17 km, amplitudo 140 m) kaj Sud-Jubilejnoje (10 x 5 km) levaĵoj, interligitaj per mallarĝa breĉo en unu kupolforman levaĵon kun la produktohava tavolo dika ĉirkaŭ 10 m. La cenomaniana produktohava horizonto kuŝas je la fundo 1026-1168 m, ĝia poreco estas 32%, gasosatureco 0,64, la komenca tavolpremo 11,2 MPa.

La gaso estas metana (98,5-98,8%). La kuŝejo estas tavolo-masiva, flosanta. En la intervalo 1606-3615 m estas trovitaj malgrandaj laŭ dimensioj kaj kapacito naftokuŝejoj en la tavoloj Ju2 (meza ĵurasio) kaj BU8 (valanginiano de malsupra kretaceo), gasokondensataj kuŝejoj en la tavoloj BU8 kaj AU11 (hauteriviano de malsupra kretaceo), gaskuŝejoj en la tavoloj AU11 kaj BU8 (aptiano de malsupra kretaceo).

En 2002 la komenca esplorita gaskapacito estis taksita je 374,1  miliardoj da kubaj metroj, la suma elminigado atingis 106,9 miliardoj da kubaj metroj.

## Literaturo 
* 

Kategorio:Gasminejoj de Rusio
Kategorio:Ekonomio de Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto
Kategorio:Geografio de Jamala-Neneca aŭtonoma distrikto
Kategorio:Okcidentsiberia naftogasa komplekso
L'Île-Saint-Denis (Tramtransporto en Parizo)

'''L'Île-Saint-Denis''' estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo L'Île-Saint-Denis, departemento Seine-Saint-Denis.

## Proksime 
* Departementa Parko de l'Île-Saint-Denis
* Vendejaro Marques Avenue

## Interkonektoj 
*  RATP 237
*  N51

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T1
* Haltejoj de Tramtransporto en Parizo
* L'Île-Saint-Denis
* Saint-Denis (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* T1 RATP

## Tradukfonto 
Kategorio:Tramtransporto en Parizo T1
Kategorio:L'Île-Saint-Denis
Akiane

**Akiane Kramarik** (naskiĝis en 1994 en Usono) estas usona poeto kaj artisto.

Akiane estas ŝia artista nomo. Ŝia patro estas usonano, ŝia patrino estis enmigrinta el Litovio. Je la aĝo de 4 jaroj ŝi komencis desegni, du jarojn poste ŝi komencis pentri, kaj 7-jaraĝa ŝi komencis skribi poemojn: ŝi estis konsiderita mirinfano. Ŝia plej fama pentraĵo titoliĝas “Prince of Peace” (Princo de Paco), kiu estas portreto de Jesuo Kristo. Ŝi pentris ĝin je la aĝo de 8 jaroj.

Ŝi diras, ke Dio alparolis ŝin, kiam ŝi estis 4-jaraĝa, kaj instigis ŝin desegni kaj pentri ŝiajn viziojn. Ŝiaj gepatroj estis ateistoj, sed konvertiĝis al kristanismo pro ŝiaj vizioj.

En 2006 (do kiam ŝi estis 12-jaraĝa) estis publikigitaj du libroj ŝiaj: *Akiane: Her Life, Her Art, Her Poetry*  (Akiane: Ŝia Vivo, Arto kaj Poezio) kaj *Akiane: My Dream is Bigger Than I: Memories of Tomorrow* (Akiane: Mia revo estas pli granda ol mi – memoraĵoj pri morgaŭ).

Kaj per la literaturaj verkoj kaj per la desegnaĵoj kaj pentraĵoj ŝi gajnas multe da mono. Grandan parton de siaj enspezoj ŝi donacas al bonfaraj institucioj.

Ŝiaj pentraĵoj ofte estas aŭ alegoriaj aŭ spiritaj. Sur ili aperas infanoj, bestoj, ŝi mem, vizaĝoj de homoj el pluraj etnoj, Jesuo. Ŝi asertas, ke ŝia inspiro venas de ŝiaj vizioj de la ĉielo kaj de ŝia persona kontakto kun Dio.

En ŝia retejo (akiane.com) videblas multe da ŝiaj pentraĵoj.

(Informoj ĉerpitaj el intervjuo kaj el anglalingva Vikipedio.)

Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Usonaj pentristoj
Kategorio:Usonaj poetoj
Hôpital Avicenne (Tramtransporto en Parizo)

**Hôpital Avicenne** estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo Bobigny, departemento Seine-Saint-Denis.

## Proksime 
* Hospitalo Avicenne

## Interkonektoj 
*  RATP 248

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T1
* Haltejoj de Tramtransporto en Parizo
* Bobigny
* Aviceno

## Eksteraj ligiloj 
* T1 RATP

Kategorio:Tramtransporto en Parizo T1
Kategorio:Bobigny
Seniorenclub

**Seniorenclub** (laŭvorte: *Oldula klubo*) estis tre ŝatata televidserio de la aŭstra ŝtata televidstacio ORF inter 1968 kaj 2000; komence po unu fojo por monato, poste ĉiudimanĉe. Sume spekteblis 1238 eldonoj.

## Priskribo
Kiel scenejo de la elsendoj servis imititaj kafej-kulisoj, kies personaron aktoris seri-teamanoj. Fiksaj punktoj de ĉiu elsendo estis humurplenaj dialogoj de la moderigistoj Willy Kralik (li estis la porĉiama klubsekretario) kaj Ernst Hagen, kiu estis inventinta ĉi televidaĵon kune kun Michael Danzinger. Aldone vizitis ade multaj gastoj. Post la morto de Hagen anstataŭis de 1984 Rudolf Lindner kaj fine la iama arta sketistino Ingrid Wendl (ekde 1993). En ĉiu elsendo konsiladis ekz. kuracisto aŭ alia fakulo pri poroldulaj temoj kaj elstaraj respektive ankoraŭ ne konataj artistoj distris onin per muziko. 
Konstantaj "kunlaborantoj" estis sprita kaj simpatia kelnero kiun rolis Kurt Sobotka (1968-70), Ossy Kolmann (1970) , Alfred Böhm (dum multaj jaroj post 1970) kaj Rudolf Buczolich. La kelnerino estis Hilli Reschl. Krome aperis ofte kritikema kutimulo  (Heinrich Schweiger). Ofte videblis ankaŭ la kabaredistino Lore Krainer. Ekde la komenco ĝis 2007 respondecis pri la muziko la pianisto Michael Danzinger. La gastoj regule renkontiĝis ĉe trinkejo por babiladi kun la gekelneroj aŭ eĉ kantis.

## Posteula produkto
En la jaro 2000-a oni anstataŭigis la elsendon per la magazino *Schöner Leben*, kio pli multe kongruus al intertempe ŝanĝiĝintaj vivmanieroj.

## Eksteraj ligiloj 
* Mortanonco de Danzinger
*Fotoj de 1980
*Pri Seniorenclub ĉe Internacia filmdatenaro
Opisthoproctus soleatus

La **Opisthoproctus soleatus** ankaŭ nomata **ĉielrigardulo** estas aktinopteriga fiŝospecio el la familio de la *Opisthoproctidae*. La scienca nomo de la specio estas, por la unua fojo valide, publikigita en 1888 fare de Léon Louis Vaillant.

## Karakterizoj 
Tiuj fiŝoj havas korpolongon ĝis 10,5 cm, malhelan dorson kaj arĝenteblankan ventron. Ĉe la rektumo troviĝas lumdona organo. Ili havas tubformajn suprendirektantajn okulojn kaj fore malantaŭen starantan dorso- kaj anusnaĝilon. La lumo estas produktata de bakterioj kaj estas projektata per lenso sur la ventro, pro kio ĝi forigas la ombroformiĝon, tiel ke la fiŝo de malsupre estas preskaŭ nevidebla. Ĝi ĉasas predojn, kiuj naĝas super ĝi.

## Disvastiĝo kaj vivareo 
La specio troviĝas mondvaste en tropikaj kaj subtropikaj maroj ĝis profundo de ĉ. 800 metroj.

## Referencoj 
Kategorio:Internacia Ruĝa Listo de Endanĝeritaj Specioj
Kategorio:Aktinopterigoj
Nanterre-La Boule (pariza metrostacio)

**Nanterre-La Boule** estas estonta stacio sur linio 15 de la Metroo de Parizo, kiu formas parton de Grand Paris Express. Ĝi situos apud la samnoma placo en Nanterre, departemento Hauts-de-Seine.

## Interkonektoj 
*  RATP 158 160 163 258 259 304 Ligne bleue Ligne rouge 563
*  Transdev Nanterre 503
*  N53

## Projekto 
*   '''' (projekto)

## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Linio 15 de la metroo de Parizo
* Grand Paris Express
* Nanterre
* Nanterre-La Boule (Tramtransporto en Parizo)
* Quartier de la Boule - Champs-Pierreux ()

## Eksteraj ligiloj 
*  (Grand Paris Express)

## Tradukfonto 
Kategorio:Stacioj de Grand Paris Express
Kategorio:Linio 15 de la metroo de Parizo
Kategorio:Estontaj stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en Nanterre
Karl Farkas (artisto)

**Karl FARKAS** (naskiĝinta la  en Vieno, mortinta samloke la ) estis aŭstra aktoro, reĝisoro, verkisto kaj kabaredisto. Li estis nevo de Felix Salten.

## Vivo 
Fininte la Akademion pri muziko kaj aktorado en Vieno li havis la unuajn dungojn post la Unua mondmilito en Olomouc, Ostrava kaj Linz. Tie li laboris ankaŭ kiel reĝisoro por operoj kaj operetoj. En 1921 li venis al Vieno kaj dungitis en la Kabaredo Simpl. Samloke li kreis kune kun Fritz Grünbaum la t.n. *Duoblajn konferencojn* (tiaj aferoj jam furoris sur hungaraj scenejoj). Ambaŭ aktoris sur multaj etaj scenejoj verkante kaj teatrejestrante ekster tio. Farkas ankaŭ engaĝiĝis pionire ĉe RAVAG, la aŭstria radifonia asocio. Krome li aktoris en diversaj filmoj. En 1924 li edzinigis la aktorinon Anny Hán kiu naskis filon Robert.

Post la t.n. Anschluss Farkas devas fugi kaj venis tra Ĉeĥoslovakio al Parizo. Post interniĝo en la internigejo Meslay du Maine (kie li renkontis Leon Askin) li venis tra Hispanio kaj Portugalio al Usono. En Novjorko li daŭre aktoris en kabaredoj kaj operetoj, skribadis, reĝisoradis. Eblis kunlaboro en Usono i.a. kun Robert Stolz, Hans Kolischer, Armin Berg, Kurt Robitschek, Oskar Karlweis kaj Hermann Leopoldi.

Post la Dua mondmilito li revenis en 1946 Vienon. Li reprenis la laboron antaŭmilitan. Al la Kabaredo Simpl li iris nur en 1950, post kiam ekestris ĝin Baruch Picker. Ĝis 1965 Farkas okazigis la plejmulton de la programo kabareda kune kun Hugo Wiener. Wiener siavice verkis novajn "duoblajn konferencojn" por Farkas kaj Ernst Waldbrunn. Farkas krome laboris kiel scenaristo kaj ekde 1955 ankaŭ por la televido de ORF (ekz. *Bilanzen*).

## Literaturo 
* Markus, Georg: *Schau’n Sie sich das an. Ein Leben für die Heiterkeit*, Amalthea Verlag, 2.-eldono., Wien-München 1983
* Veigl, Hans (eld.): *Karl Farkas – Ins eigene Nest. Sketches, Bilanzen, Doppelconférencen*, Kremayr & Scheriau, 2-a eldono, Wien 1991
* Patka, Marcus (eld.): *Die Welt des Karl Farkas* (= Wiener Persönlichkeiten, 2), Verlag Holzhausen, Wien 2001
*biografio ĉe *Aŭstra Kabaredarkivo*

Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Komikistoj
Kategorio:Aŭstraj judoj
Kategorio:Aŭstraj reĝisoroj
Kategorio:Aŭstraj kabaredistoj
Kategorio:Germanlingvaj kabaredistoj
István Fonyó

**István Fonyó** [iŝtvAn fonjO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fonyó István** estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia frato estis József Fonyó.

István Fonyó http://www.imdb.com/name/nm0285132/ naskiĝis la  en Dunakeszi, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
István Fonyó akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1961. Liaj ĉefaj instruistoj estis Zsuzsa Simon kaj József Gáti. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Gárdonyi Géza. Liaj sekvaj teatraj stacioj estis:
* Teatro Szigligeti (Szolnok) (1962-1965, 1976-1981)
* Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) (1965-1966)
* Teatro Csokonai (Debrecen) (1966-1975)
* Teatro Petőfi (Veszprém) (1975-1976)
* Nacia Teatro (Budapeŝto) (1982-2000)
* Teatro Magyar (2000-2003).
Li ofte havis rolojn en filmoj. Li ricevis premion en 1981. Li havis edzinon, kiu naskis filinon.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Reĝo Lear - Edmond
** Romeo kaj Julieta - Capulet; monaĥo Johano
** La komedio de eraroj - doktoro
* József Katona: *Bánk bán* - banuso Petur
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - Szellemfi

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* *Szevasz, Vera!* (1967)
* *Ki beszél itt szerelemről?* (1979)
* *Valahol Magyarországon* (1987)
* *Derengő* (1998)

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* *A vak* (1959)
* *Meztelenül* (1977)
* *Szálka, hal nélkül* (serio, 1984)

## Dubladaj roloj 
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Maurice Biraud kaj aliaj

## Fontoj 
* datenoj
* datenoj kun foto
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Jung-Wien

**Jung-Wien** (laŭvorte: *Juna Vieno*) estis grupo de viena aŭtoroj el la malfrua 19-a kaj la frua 20-a jarcento, kies porparolanto estis Hermann Bahr. Ĝi ege gravis por evoluo for de naturalismo kaj malfor al estetiksimo, en la direkto de modernaj tempoj. Ĝia ĉefa organo estis la semajngazeto "Die Zeit".
## Historio
La anaro kolektigis en 1891; fondo fare de Bahr estas mito. Renkontiĝloko favora estis la viena Kafejo Griensteidl, kiun frekventis junaj verkistoj kiel Hugo von Hofmannsthal, Arthur Schnitzler, Peter Altenberg kaj Felix Salten. Bahr havis la rolon de mentoro kaj peranto al fremdlingvaj verkistoj. Liaj kontaktoj bonegaj al eldonejoj kaj gazetoj konatigis multajn junajn talentojn. 

Baldaŭ ja distanciĝis ne malmultaj modernuloj disde tiu ĉi grupo, antaŭ ĉiuj Karl Kraus mem. Tamen ĝi ege gravis por la moderna literatura vivo en Aŭstrio-Hungario, ankaŭ por (mez)europa Negermanlingvio. Multaj gravaj aŭtoroj de la frua 20-a jarcento (Robert Musil, Joseph Roth, Ödön von Horváth i.a.) profundege influitis de la junvienanoj. 
## Membroj respektive influitoj
* Peter Altenberg
* Leopold von Andrian
* Raoul Auernheimer
* Hermann Bahr
* Richard Beer-Hofmann
* Jakob Julius David
* Felix Dörmann
* Paul Goldmann
* Hugo von Hofmannsthal
* Karl Kraus
* Anton Lindner
* Felix Salten
* Arthur Schnitzler
* Richard Specht
* Jakob Wassermann
* Stefan Zweig

## Literaturo
* Gotthart Wunberg (Hrsg.): *Das junge Wien: Österreichische Literatur- und Kunstkritik 1887–1902.* I–II. Tübingen: Niemeyer, 1976. ISBN 3-484-10220-9

 

Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Germanlingva literaturo
Perfeist

La nomo **Perfeist** estas 22 hektaroj granda naturprotektejo kies oficiala nomo estas **Perfeist apud Wasserliesch **. La areo troviĝas sur la komunuma teritorio de Wasserliesch en alteco de 330 m super la marnivelo de la monto Liescher Berg.
alternativtext=Perfeist|eta| rigardo al la naturprotektejo Perfeist sus r la monto Liescher Berg
La protektejo gastigas eksterordinarajn flaŭron kaj faŭnon. Plej bonaj klimataj kondiĉoj kaj grundoj kreis tie tiel nomatajn sekrazenojn. Tie kreskas interalie jenaj plantoj: *Orchis purpurea*, *Aceras anthropophorum*, *Himantoglossum hircinum*, *Orchis militaris*, ordinara pulsatilo kaj protektitaj plantospecioj kiel printempa primolo, *Cornus mas*, timiano, *Colchicum autumnale* kaj gencianoj.

alternativtext=Perfeist|eta|arealo kun orkidoj *Perfeist*

alternativtext=Perfeist|eta|kompleta superrigardo – la naturprotektejo situas meze de la bildo maldekstre de la vojo ĝis la bildrando.

## Literaturo 
Broschüre "Kultur- und Orchideenweg Wasserliesch" (Gemeinde Wasserliesch)

## Eksteraj ligiloj 
* Rechtsverordnung Naturschutzgebiet "Perfeist bei Wasserliesch"  (PDF; 81&nbsp;kB)
* Homepage der Gemeinde Wasserliesch

Kategorio:Wasserliesch
Kategorio:Protektitaj areoj en Rejnlando-Palatinato
József Fonyó

**József Fonyó** [jOĵef fonjO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Fonyó József** estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Lia frato estis István Fonyó.

József Fonyó http://www.imdb.com/name/nm0285133/ naskiĝis la  en Dunakeszi, li mortis la  en Budapeŝto (laŭ http://port.hu/adatlap/szemely/fonyo-jozsef/person-12380 la ).
 
## Biografio 
József Fonyó akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1958. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro de Kecskemét. Li estis membro de *Vígszínház* ekde 1962 ĝis sia morto. Li konstante havis rolojn ankaŭ en filmoj. Li ricevis premiojn en 1961 kaj 1998.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Romeo kaj Julieta - Mercutio; Benvolio
** Somermeznokta sonĝo - Ösztövér
** *Epifanio: aŭ kiel vi volas* - Nemes Keszeg András; Fábián
* Imre Kálmán: *Csárdáskirálynő* - grafo Bóni; Tonelli
* Edmond Rostand: Cyrano de Bergerac - Ligniére; Le Bret

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* *Csempészek* (1958)
* La kaporalo kaj la aliaj (1965)
* *Jelbeszéd* (1974)
* *Hány az óra, Vekker úr?* (1985)
* Ni neniam mortos! (1993)

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* *Vízivárosi nyár* (1964)
* Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo (1972)
* *Isten teremtményei* (1986)
* *Ábel Amerikában* (1998)
* *Na végre, itt a nyár!* (2002)

## Dubladaj roloj 
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Jim Dale kaj aliaj http://iszdb.hu/?szemely=23054

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Mikrohiledoj

eta|250px|Defenda sinteno de *Dyscophus antongilii* el Madagaskaro.
alternative=Kaloula picta (KU 330616) from the forest edge just above Barangay Magrafil - ZooKeys-266-001-g035.jpg|eta|*Kaloula picta*
eta|Arealo de Microhylidae
**Mikrohiledoj** aŭ laŭ la latina scienca nomo *Microhylidae*, ofte konataj kiel *mallarĝbuŝaj ranoj*, estas geografie tre disvastigita familio de ranoj. La 584 specioj estas en 61 genroj kaj 11 subfamilioj, kio estas la plej granda nombro de genroj de ajna ranfamilio.

## Evolucio 
Studo per molekula filogenetiko fare de van der Meijden, et. al (2007) ĉirkaŭkalkulis ke la dekomenca interna diverĝo de la familio de Mikrohiledoj okazis antaŭ ĉirkaŭ 66 milionoj da jaroj, aŭ tuj post la Kretacea-terciara evento.

## Priskribo 
Kiel sugestas ties nomo, la Mikrohiledoj estas ĉefe malgrandaj ranoj. Multaj specioj estas sub 1.5 cm laŭlonge, kvankam kelkaj specioj estas tiom grandaj kiom ĝis 9 cm. Ili povas esti arboremaj aŭ suteremaj, kaj kelkaj eĉ loĝas proksime de akvo. La grundoloĝantaj estas ofte trovataj sub folirubo en arbaroj, foje kuraĝe ekstere nokte por ĉasadi. La du ĉefaj formoj de Mikrohiledoj estas de larĝaj korpoj kaj mallarĝaj buŝoj kaj normalgrandaj ranproporcioj. Tiuj kun mallarĝaj buŝoj ĝenerale manĝas termitojn kaj formikojn, kaj la aliaj havas dietojn tipajn de plej ranoj. Kutimaro de ovodemetado estas tre variaj.

## Teritorioj 
Ranoj de la familio de Mikrohiledoj loĝas tra la tropikaj kaj varmaj moderklimataj regionoj de Nordameriko, Sudameriko, Afriko, orienta Hindio, Srilanko, Sudorienta Azio, Nov-Gvineo, kaj Aŭstralio. Kvankam plej troviĝas en tropikaj aŭ ĉetropikaj regionoj, kelkaj malmultaj specioj povas troviĝi en aridaj aŭ netropikaj areoj. Ili estas la majoritato de ranospecioj en Nov-Gvineo kaj Madagaskaro.

## Taksonoj 
* Madagaskara tomatorano aŭ **ruĝa bufo de Madagaskaro**, *Dyscophus antongilii*

## Referencoj 
Kategorio:Amfibioj
Gia Long

**Gia Long** (Nguyễn Phúc Ánh, pli bone konata kiel Nguyễn Ánh, naskiĝis en 1762, mortis en 1820) - imperiestro de Vjetnamio.

En 1777, kiel la plej aĝa savita el la gento, iĝis titola reganto de la suda Vjetnamio interne militanta. En 1802 post venko de ĉiuj kontraŭuloj kaj unuigo de la tuta lando proklamis sin unusola reganto de Vjetnamio akceptante la nomon Gia Long.

Kiel imperiestro gvidis politikon de modera izolismo, direktante sin prefere al Ĉinio kaj Azio, ol al eŭropaj mondpotencoj.

Fondita de li dinastio Nguyễn regis ĝis 1955.

## Vidu ankaŭ 
* Bảo Đại

## Bibliografio 
* Woodside, Alexander (1988). *Vietnam and the Chinese model: a comparative study of Vietnamese and Chinese government in the first half of the nineteenth century*. Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press. ISBN 0-674-93721-X.

Kategorio:Historio de Vjetnamio
Nacia Parko "Serra da Capivara"

La **Nacia Parko "Serra da Capivara"** situas en la subŝtato Piaŭio en nordorienta Brazilo. Ĝi estis kreita en 1979. Ekde 1991 ĝi estas Monda Kulturheredaĵo de UNESKO.

"Ĝi enhavas la plej grandan kvanton da surrokaj pentraĵoj en la mondo. [...] La trovitaj artefaktoj montras spurojn de homoj vivintaj antaŭ 50.000 jaroj; ili estas la plej malnovaj pruvoj de homa ekzisto en Ameriko. [...] Estas nuntempe 737 katalogitaj arkeologiaj lokoj, kie estis trovitaj ŝtonaj artefaktoj, homaj skeletoj, surrokaj pentraĵoj (ĉirkaŭ 30.000 koloraj bildoj), reprezentantaj scenojn de sekso, danco, akuŝo, inter aliaj.” https://pt.wikipedia.org/wiki/Parque_Nacional_Serra_da_Capivara Verŝajne la aserto de la unua frazo de la citaĵo estas troiga. Laŭ la germanlingva *Lexikon der Steinzeit* (Enciklopedio de la Ŝtonepoko), de Emil Hoffmann, p. 144, ekzistas milionoj da surrokaj pentraĵoj en kelkaj partoj de la mondo (ekzemple en Hindio kaj Sudafriko).

La parko enhavas unu el la plej grandaj arkeologiaj trezoroj en la mondo, kun ĉirkaŭ 30.000 surrokaj pentraĵoj, datiĝantaj de 60.000 jaroj. Tiu datado estis farita unue de la brazila (francdevena) arkeologino Niède Guidon, kiu estris dum pli ol 40 jaroj la arkeologiajn laborojn en la parko. https://fr.wikipedia.org/wiki/Parc_national_de_la_Serra_da_Capivara

Pro financaj problemoj de la *Fundação Museu do Homem Americano* (Fondaĵo Muzeo de la Amerika Homo), kiu administras la parkon de la “Serra da Capivara” kaj kies direktorino estis Niède Guidon, ŝi rezignis pri sia posteno en aŭgusto 2016, kaj pro tio la parko fermiĝis. http://www.portalaz.com.br/noticia/geral/378039/nieden-guidon-deixa-fumdham-e-parque-serra-da-capivara-fecha-as-portas 

## Eksteraj ligiloj 
* prezento en la retejo de la Monda Heredaĵo de Unesko: angle kaj france
* Fundação Museu do Homem Americano, retejo de la fondaĵo "Muzeo por la Amerika Homo", kiu administras la parkon () 
* oficiala fondaĵa paĝo en la retejo *Facebook* havas multajn notojn ĝis fino de 2016 () 
* sed la ĉapitro "notoj" en la fondaĵa retejo havas pliajn artikolojn ĝis fino de 2021 () 
* televida filmo *Sensationsfund in Brasilien: Die ersten Amerikaner* ("Sensacia trovaĵo en Brazilo: La unuaj amerikanoj"), de la scienca programo *Terra X* de la germana ŝtata televida kanalo ZDF rete videblas de la 19-a de februaro 2017 ĝis la 19-a de februaro 2027 (, 43 minutoj)

Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Brazilo
Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Brazilo
Kategorio:Naciaj parkoj de Brazilo
Darrel Frost

**Darrel Richmond FROST** (n. 1951) estas usona herpetologo kaj sistematikisto. Li estis antaŭe zorganto pri herpetologio ĉe la Usona Muzeo de Natura Historio, same kiel prezidanto de la Societo por la Studo de Amfibioj kaj Reptilioj (1998) kaj de la usona *American Society of Ichthyologists and Herpetologists* (2006).

## Vivo 
Frost interesiĝis al animaloj post atesti sian patron mortanta krotalon kiam li estis kvaraĝa. Li akiris B.S. en Biologio el Universitato de Arizono en 1973, M.S. en Zoologio el la Luiziana Universitato en 1978, F.D. en Ekiologio kaj Sistematiko el la Universitato de Kansaso en 1988. Li iĝis Helpoprofesoro en la Universitato Kolumbio en 2000. Li iĝis poste ĉefa zorganto pri herpetologio. Frost poste klarigis, "Kiam mi startis en 1980 por la amfibia katalogo, jam pasis cento da jaroj ekde tiu estis farita. Tiele estis enorma kvanto de laboro farota ĉar la nombro de amfibioj praktike kvarobliĝis." En 1985, estis publikigita kaj presita la unua eldono. Je 2014, la retejo estis vizitita pli ol unu miliono da fojoj ĉiujare. kio faras ĝin la plej granda filogenetika analizo de la vertebrula grupo ĝisnune. Frost laboris en Gvatemalo, Etiopio, Meksiko, Peruo, Namibio, Sudafriko kaj Vjetnamio,

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Stabanara profilo ĉe la American Museum of Natural History
* Shelf Life Episode 2: Turtles and Taxonomy (intervjuo)
* 

Kategorio:Usonaj universitatanoj
Kategorio:Herpetologoj
Johannes Cuno (kuracisto)

**Johannes CUNO** (1557-1610) estis germana teologo, kuracisto, filozofo, profesoro pri medicino kaj filozofio en la Universitato de Hajdelbergo kaj patro de la advokato Sebastian Cuno (1592-1655). Li diplomiĝis pri medicino en la 12-a de decembro 1584 kaj en la sekvanta jaro li iĝis membro de la Kuracista Kolegio. Kune kun Gerhard Titius (1620-1681) li verkis "Theses theologicae de poenitentia" (1653).

## Literaturo 
* Nürnbergisches Gelehrten-Lexicon oder Beschreibung aller Nürnbergischen ..., 1755
* WorldCat Identities
* The prints collector

## Vidu ankaŭ 
* Johannes Cuno (1463-1513)
* Johannes Cuno (1555-1598)

Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Germanaj filozofoj
Kategorio:Germanaj teologoj
Teatro István Örkény

La **Teatro István Örkény** (origine ) estas malgranda teatro en Budapeŝto. La nomdonanto István Örkény estis verkisto, teatra dramaturgo.
## Historio 
eta|maldekstre|La loĝdomego, kie funkcias Teatro István Örkény (la teatro mem ne estas videbla el tiu vido)En tiu loko estis domo, kiu estis malkonstruita en 1928. Laŭ planado de Gyula Wälder (arkitekto) estis konstruita impona domego (nun jam historia monumento) kun loĝejoj kaj kinejo ekde 1937. Arkitekto de la kinejo estis Gedeon Gerlóczy, post la konstruado oni aĉetis la kinejon, kaj interne ekde 1940 teatro ekfunkciis. Dum la nazia erao la trupo tuj estis malpermesita, poste oni kreis nazian teatron. Post la 2-a mondmilito la teatro estis apartenaĵo de la Teatra Akademio. En 1947 la nova posedanto estis la ŝtato mem, kiel Ŝtata Teatro Madách. En 1949 la Nacia Teatro (Budapeŝto) luis la teatrejon. En la fruaj 1950-aj jaroj la teatro estis centro de la "Vilaĝteatro", kio signifis tion, ke per aŭtobusoj la aktoroj vojaĝis al vilaĝoj kaj urbetoj, kie ili prezentis spektaklojn. En 1954 la Vilaĝteatro trovis novan lokon, la pli frue teatro iĝis longe filia teatro de *Teatro Madách*. En 2004 la teatro prenis la nomon István Örkény. En 2009 la teatro plene memstariĝis.

## Teatrestroj 
* Andor Pünkösti (1940-1944)
* Ferenc Hont (1946-1947)
* Oszkár Ascher
* Péter Huszti (1990-)
* Pál Mácsai (2004-)

## Elektitaj aktoroj 
* Andor Ajtay
* **Ferenc Bessenyei**
* Imre Csuja
* Margit Dajka
* Csaba Debreczeny
* Edit Domján
* Attila Epres
* István Ficza
* Anikó Für
* Miklós Gábor
* László Gálffi
* Zoltán Greguss
* **Géza Hofi**
* Éva Kerekes
* Viktoria Kerekes
* **Manyi Kiss**
* László Márkus
* Zsolt Máthé
* László Mensáros
* **Sándor Pécsi**
* Piri Peéry
* Csaba Polgár
* Mária Sulyok
* Anna Szandtner
* Nóra Diána Takács
* József Tímár
* **Klári Tolnay**
* Milán Vajda
* **Zoltán Várkonyi**

## Fontoj 
* oficiala paĝo

Kategorio:Teatroj en Budapeŝto
Guten Abend am Samstag

**Guten Abend am Samstag** aŭ **Guten Abend am Samstag sagt Heinz Conrads** (laŭvorte: *Bonan vesperon sabate!*) estis fama aŭstra televidserio kiu estis elsendita ekde 1957 ne tute 30 jarojn sabate. Ĝia unua titolo estis *Was sieht man Neues?*

Heinz Conrads moderigis kaj aranĝis tiun ĉi distran elsendon ĝis du monatoj antaŭmorte en aprilo 1986. La legendaj salutvortoj *Guten Abend die Damen, guten Abend die Herren, griaß euch die Madln, servus die Buam* (kun etaj ŝanĝoj) iĝis tipa signo por Conrads. Por la elsendoj oni invitis eminentulojn, sed ankaŭ junajn artistojn de klasika muziko kaj altnivelaj distraj muzikstiloj.
Post la morto de Conrads la aĵon daŭrigis la ORF-anoj dum kelkaj jaroj kun la moderigisto Peter Fröhlich.

## Notoj 
Kategorio:Aŭstriaj televidaj serioj
Glaĉera Nacia Parko de Usono

[eta|dekstra|250ra|detala mapo de la Glaĉera Nacia Parko de Usono kaj la [Nacia Parko de Lagoj Waterton en Kanado]]
La **Glaĉera Nacia Parko de Usono** - angle *Glacier National Park (USA)*, la lando indikiĝas por diferencigi ĝin de la Glaĉera Nacia Parko de Kanado - estas nacia parko en la alta Roka Montaro de Usono. Ĝi situas en la norda parto de la subŝtato Montano ĉe la ŝtata limo inter Usono kaj Kanado, kaj havas science aparte interesajn geologiajn, geografiajn kaj klimatajn apartaĵojn. La diversaj ekosistemoj funkcias preskaŭ nedifektite. Norde najbaras la Nacia Parko de Lagoj Waterton en Kanado. La teritorio de la Glaĉera Nacia Parko protektiĝis la 11-an de majo 1910, kaj en 1995 komune kun la Nacia Parko de Lagoj Waterton ĝi deklariĝis monda natura heredaĵo de UNESKO. En 2015 la Glaĉera Nacia Parkon viditis  personoj.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Naciaj parkoj en Usono
Kategorio:Naciaj parkoj en Nordameriko
Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Usono
Rapid Wien

**Sportklub Rapid Wien** estas tre konata aŭstra futbala klubo ludanta en la ĉefurbo Vieno. La klubo fonditis en 1897 nomate *Erster Wiener Arbeiter-Fußball-Club*.

## Priskribo 
Temas pri la plej sukcesa aŭstra klubo laŭ ligotitoloj; ĝi venkis 32 ligotitolojn, kaj iĝis germana ĉampiono en 1941 kiam Aŭstrio ne ekzistas: ĉar la lando tiam estis okupita fare de la nazioj post Anschluss. Rapid dufoje atingis la finalon de la *Eŭropa pokalo de Pokalgajnintoj*, en 1985 kaj 1996, perdante dum ambaŭ okazoj.

La klubo ofte estas konata kiel la *Die Grün-Weißen / La Verduloj-Blankuloj* (legoma-blankuloj) por ĝiaj teamkoloroj aŭ kiel *Hütteldorf-anoj*, en referenco al la loko de la Gerhard-Hanappi-stadiono (=Allianz-stadiono) kiu estas en Hütteldorf, parto de Penzing, la 14-a urbodistrikto viena.

Unu el plej famaj futbalistoj de tiu temo estis Hans Krankl.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo futbalkluba

Kategorio:Aŭstraj futbalteamoj
Kategorio:Vieno
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1897
Auguste Delaune (Tramtransporto en Parizo)

**Auguste Delaune** estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo Bobigny, departemento Seine-Saint-Denis.

La nomo *Auguste Delaune* devenas de samnoma strato, kiu omaĝas al franca rezistanto Auguste Delaune (1908-1943).

## Interkonektoj 
*  RATP 134 146 234 303
*  N41 N45

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T1
* Haltejoj de Tramtransporto en Parizo
* Bobigny

## Eksteraj ligiloj 
* T1 RATP

## Tradukfonto 
Kategorio:Tramtransporto en Parizo T1
Kategorio:Bobigny
Löschemer Kapelle

eta| Löschemer Kapelle
eta| Löschemer Kapelle rigardata de la kalvaria vojo
La **Löschemer Kapelle** estas ĉirkaŭ 300 jaroj aĝa kulturmonumento, supre de Wasserliesch sur la monto Liescher Berg en alteco de 340 metrojn sur marnivelo. Ĝi estas kampara kapelo.

eta|maldekstre|panoramo ĉe la Löschemer Kapelle
eta|maldekstre|fronta flanko
eta|maldekstre|interna aspekto

Kategorio:Wasserliesch
Kategorio:Distrikto Trier-Saarburg
Ulrich von Liechtenstein

**Ulrich von Liechtenstein** (naskiĝinta ĉirkaŭ 1200 en klano kavalira stiria de Murau/Distrikto Murau, mortinta la ) estis aŭstra menestrelo kaj poeto mezaltgermana. Li membris en influhava stiria familio *Liechtenstein*, kiu malgraŭ la sama nomo tamen *ne* estas parenca kun la aŭstria Liĥtenŝtejna dinastio.

Ulrich ege gravis en siatempa politiko. En sia poemo »Frauendienst«, kiun konatigis Ludwig Tieck per prilaboro kaj traduko (Stuttgart 1812), li prezentas en strofoj la mirindan vivon de kavaliroj inter amrilatoj kaj bataloj. En ĝi enplektiĝis ankaŭ kelkaj kantoj kaj amleteroj *(Büchlein)*. Lia skribstilo estas manierisma, sentema kaj elita. La romano permesas interesajn enrigardojn en la vivo de la nobeloj. Post troigita amkkantado kaj duelfarado komenciĝis la persona malaltrangiĝo.

Krome konserviĝis eta kleriga poeziaĵo titolita »Frauenbuch«. Ambaŭ eldonis Lachmann, kun pliaj historiaj rimarkoj de Karajan (Berlino 1841), dume »Frauendienst« estis eldonita nur de Bechstein (Lepsiko 1888, 2 vol.); la lirikaĵojn prezentis ankaŭ Von d. Hagen en sia verko »Minnesinger« (vol. 4).

## Literaturo 
* Falke, *Geschichte des fürstlichen Hauses Liechtenstein*, Bd. 1, Wien 1868
* Knorr, *Über Ulrich von Lichtenstein*, Strasburgo 1875
* Becker, *Wahrheit und Dichtung in Ulrich von Lichtensteins Frauendienst*, Halle 1888

## Fonto 
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 19. Leipzig 1909, p. 883, kio legeblas tie ĉi interrete.

Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Mezaltgermana lingvo
Alicino

**Alicino** estas organosulfura kombinaĵo kaj plej aktiva komponaĵo de la Allium sativum, apartenanta al la familio de la Aliacoj. Ĝi respondecas pri la vasta spektro de la antibakteria (Escherichia coli) aktiveco ekzistanta en la ajlo. Esploroj elmontras ke alicino estas tre utila por lipido-malaltigo, preventas sango-koaguliĝon, arterian hipertension, kanceron, estas kontraŭ kancero, antioksidiga kaj posedas proprecojn antimikrobajn, antiparazitajn kontraŭ (Entamoeba histolytica), antiprotozoajn kontraŭ Giardia lamblia kaj antifungajn kontraŭ Candida albicans.

## Proprecoj 
Tamen alicino en trovatas en la freŝa ajlo. Freŝa ajlo enhavas kelkajn enzimojn, nome, la aliino kaj la aliinazo, kiuj ĉeestas en malsamaj partoj de la planto. Ĉi-unika strukturo dizajniĝas kiel mekanismo pri defendo kontraŭ mikrobaj patogenoj de la sojlo. Kiam fungoj kaj aliaj sojlo-patogenoj atakas la bulberojn, la membranoj de tiuj fakoj detruiĝas, kaj post 10 sekundoj, la tuta aliino konvertiĝas en nova kombinaĵo konata kiel alicino.

La alicino estigita estas malstabila kaj rapide transformiĝas en serio da aliaj sufurenhavaj kombinaĵoj tia kia la dialila sulfido. La ĉefa antimikroba efiko de la alicino kuŝas sur ĝia kemia reakcio kun la tiolaj grupoj de pluraj enzimoj, ekzemple alkohola dehidrogenazo, tioredoksina reduktazo kaj RNA polimerazo, kiuj povas afekti la esencan metabolon de la aktiveco de la cisteina proteinazo implicita en la virusatako de la Entamoeba histolytica. Estas la alicino kiu donas al la ajlo ĝian akran odoron.

## Historio 
Alicino estis unue izolita en 1944 de Chester John Cavallito (1915-2010) kaj John Hays Bailey. Ili malkovris ke la alicino estas tre malstabila kaj ĝia efektiveco nur daŭris dum mallonga tempoperiodo. Pro tio ĝi ne povis esti amasproduktita kiel fidinda kaj efika suplemento ... sed tio estis antaŭ 70 jaroj.

En la lastaj jaroj, pluraj kompanioj sukcesis produkti pli stabilajn alicinojn uzante patentita procezo kiu ebligas produkti alicinon kiel alte efikan suplementon. Ĉi-patentita procezo implicas la uzon de akvo kiel bazo por la formuliĝo. Ĉi-akvo-baza formulado implicas la uzon de la akvo kiel bazo por ĝia formulado. Ĉi-akvo-baza formulado de purigita alicino elmontriĝis esti pli kemie stabila ol aliaj preparaĵoj de ajloekstraktoj.

## Literaturo 
* AllicinFacts
* NCBI Resources
* Livestrong
* Miracle of Garlic
* Science Direct

## Kunrilataj kemiaĵoj 

Garlic.jpg|Ajlo
Pyridoxal 3D.png|**Piridoksalo**
L-alliin-3D-balls.png|**Aliino**
PDB_2hor_EBI.jpg|**Aloinazo**
Mercapto_Group_General_Formulae.png|Tioloj
Ethanesulfenic-acid-3D-balls.png|**Etano-sulfenata acido**
Diallyl disulfide 3D.png|**Dualila dusulfido**

## Referencoj 
Kategorio:Aromataj kombinaĵoj
Kategorio:Sulfuraj kombinaĵoj
Lore Krainer

**Lore KRAINER** (naskiĝinta la  en Graz, mortinta en la  en Oberwaltersdorf) estis aŭstra kabaredistino, komponistino, kantistino, muzikistino kaj verkistino.
## Vivo 
Krainer eklernis pianludadon, frekventis la gimnazion, studis ĉe la Konservatorio de Graz kaj finstudis en la majstra sekcio. Kelkajn jarojn ŝi ankaŭ deĵoris ĉe teatrolernejo. Poste ŝi iĝis distristino kaj vizitis multajn scenejojn. Kun la edzo Günther Krainer ŝi longan tempon laboris en Svislando kiel pianistino kaj distristino. En 1968 ambaŭ revenis al Stirio: Krainer iĝis gastejestrino en Graz de la gastejo "Girardi-Keller" en Leonhard-strato. Nekuirante ŝi piane distris la gastojn.

Baldaŭ ŝi komencis la kreadon de propraj kantoj kaj iris fine - laŭ instigo de Gerhard Bronner - al Vieno. Tie komeniciĝas riĉega kreiva periodo kun kritikaj kantoj kaj kupleoj. Krainer ankaŭ faris sole programojn: en 1975 ŝi komponis kaj verkis kune kun Gerda Klimek la t.n. *Virinan kabaredon* (Weiterkabarett) okaze de la Internacia jaro de la virino. La programo *Weiber, Weiber, Weiber* furoris sursceneje kaj televide.

Lore Krainer kunfondis la sukcesan radifonian kabaredan serion *Der Guglhupf*, kiu elsenditas ĉiun dimanĉon matene inter 1978 kaj junio 2009. "Guglhupf". Krome ŝi ankaŭ verkis librojn kaj prilaboris teatraĵojn.

## Honoroj 
* Nestroy-Ring der Stadt Wien
* Großes Goldenes Ehrenzeichen des Landes Steiermark

## Verkoj (elekto) 
* *Im Guglhupf. 16 Jahre Zeit im Ton. Eine Satire*, Edition Vabene, Wien-Klosterneuburg 1994.
* *Vom Glück, Österreicher zu sein. Ein allgemein ungültiges Eigenschafts-Wörterbuch*, NÖ Pressehaus, St. Pölten-Wien, 1987
* (kun Gerhard Bronner): *Trautes Heim. Heitere Szenen einer Ehe*, Amalthea, Wien-München 1983

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Artikolo okaze de la datreveno 85-a naskiĝtaga

Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Aŭstraj kabaredistoj

Kategorio:Aŭstraj komponistoj
Kategorio:Aŭstraj pianistoj
Kategorio:Kantistoj
András Forgách

**FORGÁCH András** [forgAĉ andrAŝ] (naskita la  en Budapeŝto) estas hungara verkisto, dramaturgo, scenaristo, tradukisto, universitata instruisto.

## Biografio 
András Forgách frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1976. Post siaj studoj li estis dramaturgo de Teatro de Kecskemét, baldaŭ de Nacia Teatro (Budapeŝto). Inter 1984 kaj 1995 li estis verkisto, tradukisto, dramaturgo, poste li denove estis teatra dramaturgo. Ekde 2010 li instruas en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto). Li ricevis plurajn premiojn inter 1992-2009.

## Elektitaj libroj 
* *Két dráma* (dramo, 1991)
* *Valami Figaro-féle alak* (eseoj, 1993)
* *Aki nincs* (romano, 1999)
* *12 nő voltam* (noveloj, 2013)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* William Shakespeare:
** Reĝo Lear
** *Antonio kaj Kleopatra*
* Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais:
** *La folle journée ou Le mariage de Figaro*
** ''L'autre Tartuffe ou la Mère coupable*

## Elektitaj filmaj scenarlibroj 
* *Robert és Robert* (1985)
* *Pótvizsga* (1996)
* *Presszó'' (2008)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva intervjuo 

Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Hungaraj dramaturgoj
Kategorio:Hungaraj scenaristoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Le Luth (Tramtransporto en Parizo)

**Le Luth** estas haltejo de Tramvojo T1 situanta en komunumo Gennevilliers, departemento Hauts-de-Seine.

La nomo *Le Luth* devenas de samnoma kvartalo, kaj signifas La Liuto, kies formo elvokas tiun de la kvartalo vidita de supre. Ĝia unua ortografio «&nbsp;Lut&nbsp;» aperis en 1650 kaj referencis al kotŝlima grundo.

## Interkonektoj 
*  RATP 235
*  N51

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T1
* Haltejoj de Tramtransporto en Parizo
* Gennevilliers

## Eksteraj ligiloj 
* T1 RATP

Kategorio:Tramtransporto en Parizo T1
Kategorio:Gennevilliers
Inayat Khan

**Hazrat Inayat Khan** aŭ **Inajat Ĥan** (naskiĝis la 5-an de julio 1882 en Baroda, Barato, mortis la 5-an de februaro 1927) – hindua mistikulo, muzikisto de hindia klasika muziko, fondinto de Internacia Sufia Ordeno.

## Vidu ankaŭ 
* Noor Inayat Khan

## Bibliografio 
* Inayat Khan, ''Hazrat (Prof. 'Ināyat-khān flahmat-khān Pathān). Inäyat gīt ratnāvalī*, The Auspices of the Government of Sayājīrāo Maharaja Gaekwar, Baroda and Mumbai 1903. (Gujarati)
* *A Sufi Message of Spiritual Liberty*, The Theosophical Publishing Society, London 1914. pdf
* Elisabeth de Jong-Keesing, *Inayat Khan. A Biography'', East-West Publications, London, Den Haag 1974

## Eksteraj ligiloj 
* Centrum Universel 
* Song "Yaman Kalyan Khyal" by Inayat Khan recorded in Calcutta 1909 
* Sufi Movement International

Kategorio:Fondintoj de novaj religioj
Kategorio:Barata muziko
Kategorio:Baratanoj
Kategorio:Sufioj
Kategorio:Mistikuloj
Péter Forgács (aktoro)

**Péter Forgács** [forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Forgács Péter** estas hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro, teatrestro. Lia patro estis Tibor Forgács.

Péter Forgács http://www.imdb.com/name/nm0286282/ naskiĝis la  en Eger.

## Biografio 
Péter Forgács akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1981. Dum la studentaj jaroj li estis unu el la fondintoj de aktora orkestro. Post la diplomo li estis aktoro en Nacia Teatro (Budapeŝto), Teatro Thália (Budapeŝto) kaj Nacia Teatro (Győr). Ekde 2011 li estas teatrestro de Nacia Teatro en Győr.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Reĝo Lear - grafo de Kent
** Somermeznokta sonĝo - Zuboly; Pyramus
* Géza Gárdonyi: Steloj de Eger (teatra versio) - Jumurdzsák
* Imre Kálmán: *A Csárdáskirálynő* - Feri bácsi

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* ‘‘Eldorádó’‘ (1988)
* ‘‘56 csepp vér’‘ (2006)

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* ‘‘Kisváros’‘ (serio, 1993)
* ‘‘Zokogó majom’‘ (serio, 1978)

## Elektitaj reĝisoraĵoj 
* Károly Szakonyi: *Adáshiba* (2004)
* La kaporalo kaj la aliaj (teatra versio)
* Giuseppe Verdi: Rigoletto

## Dubladaj roloj 
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de David Hasselhoff, Ralph Fiennes, Tom Hanks kaj aliaj

## Fontoj 
* datenoj kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 
* oficiala paĝo
* datenoj kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
El-Bab

**El-Bab,** arabe: **‎الباب‎‎,** angle **Al-Bab** estas urbego en Sirio en Gubernio Alepo, en la samnoma distrikto. La loknomo signifas: pordo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 30&nbsp;km²
* Supermara alteco: 471 m
* Loĝantaro: 144,705 en 2007
* Horzono: UTC +2 (somere UTC +3
* Telefonkodo:
* 

## Geografio 
El-Bab situas en nordokcidenta parto de la lando. Halepo troviĝas 40, la turka landlimo 30 kilometrojn. La loĝantoj estas plejparte sunaistoj, islamaj araboj.

## Historio 
Dum la Romia Imperio El-Bab estis urbo de provinco de Sirio, konita kiel *Batnai*. Ties ruinoj ankaŭ nun estas videblaj. En la 7-a jarcento la araba armeo okupis la urbon. Laŭ priskribo en 1226 ĝi estis urbeto kun bazarado, laŭ alia priskribo el la 14-a jarcento estis malgranda urbo kun merkato, banejo, agrablaj ĝardenoj kaj moskeoj.

Ĝis 2012 El-Bab estis relative nedifektita per la siria interna milito. Tamen en la menciita jaro la siria armeo malfermis fajron kontraŭ manifestacianoj en la urbo, poste ribela movado kreiĝis. En la sekva jaro jam Islama Ŝtato de Irako kaj Sirio kontrolis la urbon. En 2016 post falo de Halepo la siriaj ribeluloj alvenis, dum Turkio bombardis la urbon. Supozeble la iam grandurbo apenaŭ estas loĝata.

## Klimato 
El-Bab situas en mediteranea klimato kun influo de kontinenta klimato. Jare pluvas nur 329 mm. Inter julio-aŭgusto ĝenerale neniam pluvas. En decembro aŭ januaro ne pluvetas, sed neĝas.

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Sirio
Timbaud (Tramtransporto en Parizo)

**Timbaud** estas la nomo de du haltejoj, po unu en ĉiu direkto, de Tramvojo T1 situantaj en komunumo Gennevilliers (departemento Hauts-de-Seine). Iliaj respektivaj koordinatoj estas:
* Strato Pierre Timbaud:   (direkto: Asnières - Gennevilliers)
* Strato Jules Larose:  (direkto: )

La nomo *Timbaud* devenas de apuda samnoma rondoplaco Pierre Timbaud.

## Interkonektoj 
*  RATP 138 178 340
*  N51

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T1
* Haltejoj de Tramtransporto en Parizo
* Gennevilliers

## Eksteraj ligiloj 
* T1 RATP

Kategorio:Tramtransporto en Parizo T1
Kategorio:Gennevilliers
Piri Peéry

**Piri Peéry** [pEri], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Peéry Piri** estis hungara aktoro, verkisto, scenaristo, tradukisto. Ŝia origina nomo estis *Mersich Piroska*, ŝia edzo estis Antal Németh.
Piri Peéry http://www.imdb.com/name/nm0679127/ naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Pécs.

## Biografio 
Piri Peéry frekventis komercan mezlernejon en sia naskiĝurbo, poste aktoran lernejon de Szidi Rákosi en 1922. Jam dum en tiu jaro ŝi debutis en malgranda teatro. En 1924 ŝi edziniĝis, poste trijara paŭzo okazis en la aktorado. Ŝi estis membro de Nacia Teatro (Szeged) inter 1928 kaj 1931, poste en pluraj teatroj, ekzemple en Teatro Belvárosi, Teatro Magyar. Ŝi estis konata, kiel la "moderna Mari Jászai, ŝi ofte havis rolojn en filmoj.

## Elektitaj teatraj roloj 
* Géza Gárdonyi: Steloj de Eger (teatra versio) S-ino Vass
* Ferenc Molnár: *Liliom* - Muskátné
* Oscar Wilde: *Salome* - titolrolo

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* Ombrelo de Sankta Petro (filmo de 1935) (1935)
* *Szerelmi láz* (1942)
* Karuselo (filmo) (1955)
* Budapeŝta printempo (filmo) (1955)
* Ombrelo de Sankta Petro (filmo de 1935) (1958)
* *Dani* (1962)
* kelkaj dubladaj roloj en eksterlandaj filmoj

## Elektita verkaro 
* *Postakocsi* (1936) - dramo
* *A bambusz-fejű esernyő* (1937) - romano
* *Casanova Budán* - dramo
* *Makacs Kata* (1943) - scenarlibro
* Mordo: *Kezdhetjük elölről* (1947) - tradukaĵo
* Manoir-Verhylle: *Váltott lovaggal* (1947) - tradukaĵo
* *Egy ember tragédiája* (1949) - scenarlibro

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo P, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun fotoj
* datenoj kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tibor Forgács

**Tibor Forgács** [forgAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Forgács Tibor** estis hungara aktoro. Lia filo estis Péter Forgács (aktoro).

Tibor Forgács http://m.imdb.com/name/nm1441379/?ref_=m_ttfcd_cl57 naskiĝis la  (aŭ 1931) en Hatvan, li mortis la  en Ĉeĥoslovakio, en Oravský Podzámok, en Oravia burgo (aŭ la ).

## Biografio 
Tibor Forgács akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1954, sed pli frue ekde 1949 li estis aktoro en pluraj teatroj. En 1955 li estis fondinta membro de Teatro Gárdonyi Géza, baldaŭ li aliĝis al trupo de Teatro Csokonai (Debrecen). Liaj sekvaj teatraj stacioj estis:
* Nacia Teatro (Miskolc) (1960-1963); (tie estis ankaŭ anoncisto de la loka radio)
* Teatro Csiky Gergely (Kaposvár) (1963-1967)
* Teatro de Kecskemét (1967-1972, 1974-1979)
* Teatro Kisfaludy (1972-1974)
* Teatro Jókai (Békéscsaba) (1979-1982).
Li ricevis premion en 1971. Li havis edzinon, kiu naskis filon.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare: Makbeto - Macduff
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Ádám (unu el la ĉefroloj)
* Ferenc Molnár: *Doktor úr* - Puzsér
* Friedrich Schiller: *Kabale und Liebe* - Ferdinánd

## Dubladaj roloj 
* en kelkaj eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Ian Hendry kaj aliaj

## Memorigiloj 
* memorringo *Forgács* fondita en 1983 (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* datenoj kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj