La 120 Tagoj de Sodomo

**"La 120 Tagoj de Sodomo, aŭ la Lernejo de Diboĉo"** () estas nefinita romano de la franca verkisto Markizo de Sade en 1785. La verkao estis priskribitaj kiel pornografia kaj erotika. La intrigo priskribas la historion de kvar riĉaj libertinoj kiuj decidis sperti la plej altan seksan plezuron disponeblan en orgioj. Por fari tion, ili kaŝis dum kvar monatoj en izolita kastelo en Saint-Martin-de-Belleville, kun haremo de 36 homoj, plejparte konsistante el junaj viroj kaj adoleskulinoj. Kvar bordelgardistoj ĉeestis tie kaj rakontis rakontojn pri siaj aventuroj. Tiuj ĉi rakontoj ekscitas la libertinojn, post kiuj ili komencas seksperforti kaj turmenti siajn viktimojn; la torturo iom post iom fariĝas pli kaj pli brutala kaj finiĝas per la murdo de preskaŭ ĉiuj viktimoj.

La romano ne estis publikigita ĝis la 20-a jarcento. Ĝi poste estis tradukita en multajn lingvojn. Pro ĝiaj detalaj priskriboj de seksa perforto kaj ekstrema krueleco, ĝi estis malpermesita de kelkaj registaroj . Malgraŭ tio, la romano restis fonto de intereso por studentoj kaj historiistoj..

## Priskribo 
La markizo de Sade verkis *La 120 Tagoj de Sodoma* en tridek sep tagoj en 1785 dum malliberigite en la Bastille . Timante konfiskon dum serĉado, li skribis per neta manskribo sur dekdumetra papera volvlibro. La markizo de Sade kredis por la cetero de sia vivo ke "la plej malbona rakonto iam rakontita" estis perdita por ĉiam dum la ŝtormo de la Bastille la 14-an de julio 1789, ĉe la apogeo de la Franca Revolucio. Li poste memoris ke li "ploris larmojn de sango" pro ŝia perdo .

Tamen, preskaŭ tuj post la ŝtormo de la Bastille, la manuskripto estis trovita en la ĉelo kie de Sade sidis. Ĝi ne altiris la atenton de tiuj kiuj trovis ĝin kaj estis vendita al la markizo de Villeneuve-Tran. La manuskripto de "La 120 Tagoj de Sodoma" estis konservita en la familio de sia unua posedanto dum tri generacioj ĝis ĝi estis vendita al la berlina seksologo Ivan Bloch fine de la 19-a jarcento. La romano unue estis publikigita fare de Bloch (kiu uzis la pseŭdonimon "Eugene Düren") en 1904. La originala manuskripto estas en la Pariza Muzeo de Leteroj kaj Manuskriptoj. La manuskripto estis aĉetita fare de Gerard Lheritier, prezidanto kaj fondinto de la muzeo, de svisa kolektanto por €7 milionoj.

## Intrigo 
La intrigo de "120 Tagoj de Sodomo" okazas en mezepoka kastelo malproksima de la cetero de la mondo, alte en la montoj, ĉirkaŭita de arbaroj. La priskribitaj okazaĵoj okazas aŭ ĉe la fino de la regado de Ludoviko la 14-a aŭ ĉe la komenco de la regencia de Filipo la 2-a de Orléans.

La romano okazas dum kvin monatoj, de novembro ĝis marto. Kvar riĉaj libertinoj estas ŝlositaj en la Château de Sillings, kune kun siaj viktimoj kaj komplicoj (la priskribo de la Château de Sillings egalrilatas al la propra kastelo de de Sade, la Château de Lacoste. Ĉar ili asertas, ke la sentoj produktitaj de la aŭdaj organoj estas la plej erotikaj, ili intencas aŭskulti diversajn malvirtajn rakontojn de kvar spertaj prostituitinoj, kiuj inspiros ilin partopreni diversajn "eventojn" kun siaj viktimoj.

La romano ne estis finita. Nur la unua parto estas detale priskribita la ceteraj tri partoj ekzistas en skizo, kun la piednotoj de de Sade konservitaj en la plej multaj tradukoj. Aŭ ĉe la komenco aŭ skribante la verkon, de Sade ŝajne decidis ke li ne povas kompletigi la romanon en ĝia tuteco, kaj resumis la ceterajn tri kvaronojn de la romano por esti kompletigita poste.

La romano enhavas certan kvanton de malhela humuro, kaj de Sade ŝajnas preskaŭ facilanima en sia enkonduko, alparolante la leganton kiel "la amiko de la leganto." En ĉi tiu enkonduko li kontraŭdiras sin, unuflanke insistante, ke oni ne devas teruriĝi de la 600 pasioj elmontritaj en ĉi tiu rakonto, ĉar ĉiu havas siajn gustojn, sed aliflanke elstreĉante por averti la leganton pri kio venos teruro, sugestante, ke la leganto havu dubojn pri tio, ĉu plu legu. Sekve, li gloras kaj, en la sama teksto, denigras la kvar ĉeffigurojn, alterne deklarante ilin liberpensaj herooj kaj humiligitaj fiuloj.

## Rolularo 
La kvar ĉeffiguroj estas tre riĉaj kaj senkompataj viraj libertinoj. Ili estas aŭtoritataj en siaj profesioj.

* *La Duko de Blangy* estas kvindekjara aristokrato kiu heredis sian riĉaĵon venenante sian propran patrinon kaj tiam sian fratinon kiam ŝi aŭdis pri sia plenumebla plano. Blangy estas priskribita kiel potence konstruita viro kun alta seksa potenco. Li estas kompleta malkuraĝulo kaj fiera pri ĝi.
* *La Episkopo* estas la frato de Blangy. Li estas kvardek kvin, magra kaj malforta viro "kun malbona buŝo". Li estas pasia pri anusa seksumo kaj, eĉ kiam li havas seksumon kun virinoj kaj knabinoj, li rifuzas havi vaginan sekskuniĝon kun ili.
* *Prezidanto Curval* estas sesdekjara, malgrasa viro. Li estas juĝisto kaj kutimis ŝati disdoni mortkondamnojn al akuzitoj eĉ se li sciis ke ili estas senkulpaj.
* *Durcet* estas kvindek tri jarojn maljuna, bankisto, kaj estas priskribita kiel mallonga, pala kaj virineca.

### Komplicoj 
* *La kvar prostituitinoj estas* mezaĝaj virinoj kiuj inspiras la ĉeffigurojn kun rakontoj de sia pasinteco.
* *Ok "virĉevaloj"*, aŭ *viraj prostituitinoj*, elektitaj por la grandeco de siaj penisoj.
* Kvar malbonaj maljunulinoj kiuj laŭsupoze zorgas pri la viktimoj.

### Viktimoj 
* La filinoj de la kvar ĉeffiguroj kiuj spertis seksmisuzon. Ili ĉiuj mortas, kun la escepto de la filino de la duko Julie, kiun li ŝparis.
* Ok knaboj kaj ok knabinoj en aĝo de dek du ĝis dek kvin. Ĉiuj estis kidnapitaj kaj elektitaj pro sia beleco. Ili ankaŭ estas ĉiuj virgulinoj, kaj estas senflorigitaj de la kvar libertinoj dum la okazaĵoj progresas.
* Pluraj kuiristoj kaj servistinoj kiuj poste estus implikitaj en juraj procedoj.

## Intrigaj detaloj 
La ago de la romano disvolviĝas laŭ horaro. Dum ĉiu el la unuaj kvar monatoj, de novembro ĝis februaro, la prostituitinoj laŭvice rakontas kvin rakontojn ĉiutage rilatajn al la fetiĉoj de siaj plej interesaj klientoj, por entute 150 rakontoj por ĉiu monato (en teorio, almenaŭ, de Sade) faris plurajn erarojn, ĉar li ŝajne estis nekapabla revizii sian verkon kaj progresi en la verkado de la romano). Ĉi tiuj pasioj estas dividitaj en kvar kategoriojn - simplaj, kompleksaj, krimaj kaj sangaj - pliiĝantaj en komplekseco kaj sovaĝeco.

* *Novembro: simplaj pasioj* ( estas la nuraj, kiuj estis detale detalaj. Ili rakontas nur pri "simpla", el la vidpunkto de libertinuloj, pasioj, kiuj ne inkluzivas anusan aŭ vaginan penetron. Anekdotoj rakontas pri viroj kiuj amas masturbi sur la vizaĝoj de sepjaraj knabinoj kaj indulgiĝi pri urina trinkado kaj koprofagio. Kvar libertinoj - Blangy, la episkopo, Curval kaj Durso - ripetas ĉion pri kio ili aŭdis kun siaj filinoj kaj kidnapitaj junuloj.
* *Decembro: kompleksaj pasioj* () - tiuj anekdotoj rakontas pri pli ekstravagancaj perversioj, ekzemple, pri viroj vagine seksperfortantaj knabinojn, indulgantaj en inceston kaj flagelacion. Knabinoj perdas sian virgecon vagine dum vesperaj orgioj.
* *Januaro: krimaj Pasioj* () - rakontoj inkludas rakontojn de homoj kiuj mutilis virinojn deŝirante siajn fingrojn aŭ bruligante ilin per varmaj pokeroj. Dum unu monato kvar libertinoj havas anusan seksumon kun dekkvinjaraj knaboj kaj knabinoj, kiuj, kune kun aliaj viktimoj, estas seksperfortitaj pli kaj pli brutale laŭlonge de la tempo, per regulaj batadoj kaj skurĝoj.
* *Februaro: sangaj pasioj* () - lastaj 150 rakontoj. Ili inkludas rakontojn de perversuloj kiuj senhaŭtigis infanojn vivantaj, senventigis gravedajn virinojn, bruligis tutajn familiojn vivantaj, kaj mortigis novnaskitojn en la ĉeesto de siaj patrinoj. La perversuloj brutale mortigas tri el la kvar filinoj, kaj ankaŭ mortigas kvar knabinojn kaj du knabojn. La murdo de unu el la knabinoj, 15-jaraĝa Augustine, estas priskribita tre detale, kun torturo. Ŝia haŭto estas deŝirita, ŝia vagino estas mutilita, kaj ŝiaj intestoj estas tiritaj el ŝia tranĉita abdomeno kaj bruligitaj.
* *Marto* estas la plej mallonga el la segmentoj en la romano. De Sade listigas la tagojn de pluvivaj infanoj, sed ne donas iujn ajn detalojn. Anstataŭe, li lasas piednoton kie li deklaras sian intencon skribi pri ĉio detale en la venonta eldono.

Ĉe la fino de la romano, de Sade kompilas liston de karakteroj kiuj estis mortigitaj kaj kiam, same kiel tiuj kiuj pluvivis.

## Recenzoj 
Sade mem priskribis la verkon kiel "la plej malpuran rakonton de fikcio kiu estis rakontita ekde nia mondo komenciĝis." D-ro Bloch, kiu presigis la verkon, priskribis ĝin psikanalize, kiel verkon, kiu reprezentas ĉiujn malsanajn malbonojn de seksaj perversaĵoj.

La verkistino Simone de Beauvoir verkis artikolon pri la verko, al kiu ŝi donis la titolon "Ĉu ni estas devigataj ekbruligi de Sade?". En la artikolo, ŝi forte defendas la romanon, asertante ke ĝi temigas la plej malhelajn abismojn de la homa animo kaj la malsanajn malicojn je kiuj ĝi kapablas.

Camille Paglia konsideras la verkon de Sade " satira respondo " al Jean-Jacques Rousseau aparte, kaj al la percepto de la klerismo de la boneco eneca en viro ĝenerale. Gilles Deleuze argumentis ke *La 120 Tagoj de Sodomo*, kune kun la cetero de la verko de Sade, same kiel tiu de Mazouch, ne povas esti konsiderita pornografio - ĝi meritas la pli subliman titolon de "pornologio" .

## Filmadaptiĝoj 
* " La Ora Epoko " ( france: L'âge d'or). La lasta epizodo estas parafrazo de "120 tagoj de Sodoma" .
* " Salò, aŭ la 120 tagoj de Sodoma " (), 1975 - filmo de Pier Paolo Pasolini, libera adaptado de la romano. La ago moviĝas al la faŝisma Respubliko de Salo, 1944.
## Vidu ankaŭ 
Verkoj kiuj ankaŭ emfazas la temon de la degenero de la homa personeco
* "La Homa centpiedulo" () - fama trilogio pri homa eksperimentado
* "La Verda elefanto" () - kulta militdramo kaj la plej fama rusa filmo
* "Pri la rusa kamparanismo" (, 1922) estas libro de Maksim Gorkij kiu estis malpermesita en Rusio kaj ne estis eldonita en la patrujo de la aŭtoro.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Nigra Arbaro
Kategorio:Sangadulto en fikcio
Kategorio:Romanoj pri pedofilio
Kategorio:Nefinitaj romanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1780-1789
Kategorio:Noveloj