open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Aristides Lobo

**ARISTIDES da Silveira LOBO** (1838-1896) (* Engenho Tabocas, Cruz do Espírito Santo, Paraíba, en la  - Barbacena, Minas Ĝerajso, en la ) estis brazila juristo, politikisto, respublikana ĵurnalisto kaj aboliciisto en la epoko de la imperio. Li estas rigardata unu el la patroj de la brazila respubliko, ĉar estas stratoj praktike en ĉiuj brazilaj urboj omaĝe al li. La Paraibana Akademio de Beletristiko dediĉis al li la seĝon numeron 6.

## Biografio 
eta|maldekstra|Aristides Lobo.

Li estis pripatrina nepo de la subkolonelo Francisco José da Silveira, mortkondamnita ĉar pro partoprenado en la Pernambuka Revolucio en 1817 kaj filo de Manuel Lobo de Miranda Henriques (1789-1856) kaj Ana Noberta da Silveira. Kvankam li naskiĝis en Paraibo, li pasis parton de sia infaneco en Alagoaso.

La prepara kurso fariĝis en la "Kolegio de Paraibo", kaj poste li eniris en la Fakultaton pri Juro de la Federala Universitato de Pernambuko, kaj diplomiĝis en la jaro 1859. Li eĉ ekzercis la postenon kiel prokuroro de la respubliko kaj juĝisto (en Minas Ĝerajso), sed, baldaŭ li sin dediĉas al politiko, kaj aliĝas al la Liberala Partio, kaj elektiĝas ĝenerala deputito por la Nacia Kongreso de la Imperio, dum du sinsekvaj mandatoj (1864 ĝis 1866, kaj el 1867 ĝis 1870), konkurante por la subŝtato Alagoaso.

En la 3-a de decembro 1870 li fondas, kune kun Salvador de Mendonça (1841-1913), Lafayette Coutinho, Pedro Soares de Meireles, kaj Flavio Farnense la ĵurnalon "A República" (La Respubliko), kiu komencas defendi la reĝimoŝanĝon, celante la finon de la monarkio. Tiamaniere ke, en 1870 publikiĝas la Respublikana Manifesto de la Respublikana Klubo, kaj amase propagandiĝas tiuj ideoj tra la tuta lando, kie Aristides Lobo okupas elstara rolo inter tiuj, kiuj plej arde batalis pro la respublikanaj kaŭzoj. La ĵurnalo estas tute eldetruita, poste tri jaroj, sed la kateno de la okazintaĵoj kulminis kun la Proklamado de la Brazila Respubliko en 1889.

Pri ĉi-fakto, li skribis la faman frazon: La popolo bestece ĉeestis la okazintaĵojn, miregantaj kaj surprizitaj, ne konante la veran signifon. Multaj verdire kredis ke ili rigardas paradon (laŭ artikolo verkita en la 15-a de novembro 1889, en la "Diário Popular" kaj publikigita en la 18-a de novembro).

Kreita la provizora registaro, Aristides estas nomumita ministro de la internlando, posteno kiun li okupas dum nuraj ses monatoj, el la 15-a de novembro 1889 ĝis la 10-a de februaro 1890, kiam li eksiĝis ĉar li profunde diverĝis de la marŝalo Deodoro da Fonseca. Tiam, li elektiĝis kiel federala deputito, kaj partoprenis de la konstitucia grupo, dum la mandato el 1891 ĝis 1893, kaj poste, kiel senatano, el 1892 ĝis 1896.

Li kunlaboris kun diversaj ĵurnaloj en Rio de Ĵanejro, Recife kaj San Paŭlo.

## Literaturo 
* Academia Paraibana de Letras
* Museu Maçônico Paranaense
* Literatura Digital
* senado.gov.br

## Vidu ankaŭ 
* Deodoro da Fonseca (1827-1892)

## Referencoj 
Kategorio:Brazilaj juristoj
Kategorio:Brazilaj politikistoj
Kategorio:Brazilaj ĵurnalistoj
Kategorio:Brazilaj kontraŭsklavistoj
Cartajima

**Cartajima** [kartaĤIma] estas municipo hispana de la oriento de la provinco Malago en Andaluzio. Nome ĉe la Valo Genal, kaj estas unu el la vilaĝoj kiuj kunformas la komarkon la Montoĉeno de Arundo.

Laŭ ŝoseo ĝi troviĝas je 111&nbsp;km de Malago, provinca ĉefurbo, kaj je 646&nbsp;km de Madrido, ŝtata ĉefurbo. En 2005 ĝi havis 243 loĝantojn; en 2000 ĝi havis 214.

La deveno estas berber-araba, pri kio atestas ne nur la nomo de la vilaĝo sed ankaŭ aliaj de proksimaj bienoj kiaj Benahayón, Benajeriz, Benahazín, Benajanná, Benajarín. Post la konkero fare de la Katolikaj Gereĝoj la loĝantaro pluestis de moriskoj, tio estas islamanoj perforte konvertitaj al kristanismo, plej ofte nur ŝajne. Pro kio intervenis la Inkvizicio kaj komence de la 17a jarcento estis forpelitaj. Poste venis loĝantoj de ekstere kio estis bazo de la nuna loĝantaro.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Municipo de Cartajima 
* Patrimonio cultural de Cartajima en la Guía Digital del Patrimonio Cultural de Andalucía. Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico

## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj de la provinco Malago

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Provinco Málaga
Kategorio:Loĝlokoj de provinco Málaga
Eĥoŝanĝo ĉiuĵaŭde

eta|Eĥoŝanĝo ĉiuĵaŭde en la Guglo-tiparo «*Parisienne*»
eta|Eĥoŝanĝo ĉiuĵaŭde (kun H-ststemo, X-ststemo kaj QWXY-sistemo)
«**Eĥoŝanĝo ĉiuĵaŭde**» estas testa frazo (inventita de Martin Weichert) entenanta ĉiujn diakritaĵojn kaj vokalojn de la alfabeto de Esperanto, ofte uzata por kontroli, ĉu la kromliteroj de Esperanto bone prezentiĝas en koncerna tiparo, en datumtransmeto aŭ prilaboro ktp. Pro sia mallongeco ĝi ofte estas praktike pli oportuna ol la plenaj ĉiuliteraĵoj.

Tiajn frazojn esperantajn oni povus nomi *ĉiuĉapelaĵoj*.

Klivo Lendon ekuzis por iom simila funkcio la vorton ĉirkaŭ, kiu kvankam ne entenas ĉiujn kromliterojn de Esperanto, tamen prezentas ambaŭ diakritilojn de Esperanto; tio ebligas, interalie, klare indiki la specojn de surogataj skribosistemoj, ekz-e:
* chirkau-skribo (la fundamenta);
* cxirkaux-skribo (iksismo, la plej ofte uzata);
* ^cirka^u-skribo (la Teĥa) ...

Similajn testajn frazojn pri ĉiuj ne-askiaj kromliteroj nacilingvaj havas la poloj; la plej vaste konata el ili estas  (proksimuma signifo: «Flavigu liutan memon»).

Kategorio:Esperanta alfabeto
Kategorio:Vortaj ludoj
Kantono Mondoubleau

**Kantono Mondoubleau** estas franca kantono, kiu situas en la arondismento Vendôme en la departemento Loir-et-Cher kaj en la regiono Centro-Valo de Luaro. Ĝi estas unu el la 9 kantonoj de la arondismento de Vendôme. Ĝia ĉefurbo estas Mondoubleau.

## Komunumoj 
La kantono de Mondoubleau konsistas el la sekvaj komunumoj:

## Demografio
Kategorio:Mondoubleau
Mondoubleau
Halopreĝejo

[eta|Interno de la preĝejo [Sankta Maria de la Herbejo (Soest)|Sankta Maria de la Herbejo
 en Soest]]
**Halopreĝejo** estas konstruotipo de preĝejo, kiun karakterizas la formo de la navaro. Ties unuopaj navoj estas egalaltaj aŭ almenaŭ proksimume egalaltaj kaj troviĝas plejofte sub komuna gablo-tegmento. Diference al baziliko halopreĝejo la meza navo ne havas fenestrovicojn super la flankonavoj. Krom la ĉambregopreĝejo, la baziliko kaj la centrodomo tiu ĉi konstruotipo konsistigas unu el la kvar bazaj tipoj de kristana preĝejkonstruo.
## Eksteraj ligiloj 
* http://www.tempus-vivit.net/bibliothek/buch/hallenkirchen-in-westfalen


Kategorio:Kristanaj preĝejoj
Péter Klobusiczky

**Péter KLOBUSICZKY** [klobuŝicki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Klobusiczky Péter** estis hungara pastro, ĉefepiskopo, episkopo, preposto, kanoniko, abato, monaĥo. Lia nobela antaŭnomo estis *klobusici*.

Péter Klobusiczky http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/k/k11475.htm naskiĝis la  1752 en Fehérgyarmat. Li mortis la  1843 en Kalocsa.

## Biografio 
Péter Klobusiczky frekventis gimnazion, poste li aliĝis al jezuitoj en 1769. Li estis akceptita monaĥo en 1771, li pastriĝis en 1774. Pli frue en 1773 la ordeno Societo Jesuo estis malpermesita, tial li komencis sian pastran karieron en Szatmár. Liaj postenoj kaj titoloj estis:
* sekretario en 1776
* sekretario en 1787 en Kalocsa
* 1790 kanoniko en Kalocsa
* preposto en 1794
* episkopo en 1807 de Szatmár, en la sama jaro abato
* parlamenta deputito en 1812
* ĉefepiskopo en 1821 en Kalocsa
* interna sekreta konsilisto en 1822
* ĉefjuĝisto en 1825.
En 1831 li apogis la laboron kontraŭ epidemio de ĥolero. Li ricevis premion en 1827. Li aĝis 90, kiam li lastfoje predikis.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Halottas prédikáczió, melyet mélt. báró Perényi Francziska asszony...* (1779)
* *Kempis Tamás Krisztus követéséről írt könyvének az esztendő minden napjára válogatott tanításai* (1787)
* *Halottas beszéd, ..., midőn néh. mélt. Nagykárolyi gróf Károlyi József...* (1803)
* *Egyh. beszéd, melyet... a midőn ő herczegsége Hessen-Homburg magyar lovas ezredjének négy új zászlóit szentelné...* (1819)
* *Sermo per archiepiscopum Colocensem occasione installationis suae clerum...* (1827)
* *Reggeli és estéli imádság* (Matenaj kaj vesperaj preĝoj kun biografio), (1891)

## Literaturo 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Kalocsa
Kategorio:Hungaraj episkopoj
Kategorio:Hungaraj prepostoj
Kategorio:Hungaraj kanonikoj
Kategorio:Hungaraj abatoj
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Listo de francaj ministroj pri franclingveco

La sekvanta tabelo listigas **ministrojn kaj subministrojn** de francaj registaroj respondecajn pri franclingveco.

La indikitaj datoj de komenciĝo kaj finiĝo de mandatoj, estas kutime la antaŭa tago de la dato de la Oficiala Gazeto en kiu aperas la dekreto pri nomumo.

## 5-a Respubliko 
## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Franclingveco
* Ministerio pri franclingveco

franclingveco
Kategorio:Francaj ministroj pri franclingveco
Memorigloko Todesmarsch im Belower Wald

eta|Memoriga monumento de 1975. La **Memorigloko Todesmarsch im Belower Wald** (laŭvorte: *Marŝo de morto en la Below-arbaro*) proksime de Wittstock (Dosse) (Belower Damm nr. 1) faritis en pieca memoro de koncentrejanoj senditaj al t.n. marŝoj de morto dum la lastaj tagoj de la Dua mondmilito.

## Historio 
Kiam la fronto pli kaj pli retiriĝis okcidenten SS-taĉmentoj sendis pli ol 30.000 koncentrejanojn de la koncentrejo Sachsenhausen nordokcidenten kolone por ke ili ne estu liberigitaj fare de la alproksimiĝintaj soldatoj de la Ruĝa Armeo. Por la plejmulto tiu agado finiĝas feliĉe per la liberigo inter la 3-a kaj la 6-a de marjo 1945 en la regiono de Parchim-Ludwigslust-Schwerin. Centoj dumvoje senfortiĝinte tamen murditis.

De la 23-a ĝis la 29-a de aprilo la plej granda parto de la marŝgrupoj (pli ol 16.000 arestitoj) kolektiviĝis en la Below-arbaro je 10 km norde de Wittstock. Sen loĝejo kaj manĝo ili tranoktaĉis en la arbaro malantaŭ ĉirkaŭbaraĵo kaj gardostarantoj. La komandantoj loĝis en la t.n. Hirten-domo situanta ne longe for, la koncentreja estro Anton Kaindl kun akompanantoj etan tempon en Below mem.

Post intertraktoj oni permesis al delegitaro de Ruĝa Kruco disdoni nutraĵojn kaj instali en la najbara vilaĝo Grabow modestan lazareton.
eta|La nuna muzeo.

## Historio de la memorigloko 
Post profunda aliaranĝo la memorigloko reinaŭguritis en aprilo de 2010 pro la datreveno 65-a de la liberigo. Centre estas ĉ. 20.000 kvadratmetrojn granda arbara areo. Multaj arboj portas ĝis hodiaŭ epigrafojn faritajn de arestitoj. Sur altebeno apud la arbaro estas nun la nova ekspozicio sub libera ĉielo kun la titolo *April 1945: Der Todesmarsĉ der Häftlinge des KZ Saĉsenhaŭsen*. Sur steloj el vitro oni informitis per tekstoj, fotoj, dokumentoj, desegnoj kaj raportoj de travivintoj pri la forlaso de la menciita koncentrejo norde de Berlino, pri la kondiĉoj de la marŝo de morto, pri la bivakado neprotektita kaj la liberiĝo finfina. Malantaŭ vitrino troviĝas temorilataj elfositaĵoj el la Below-arbaro.

En la iama muzeo, kiu ege damaĝitis en la 2002-a jaro fare de dekstraj radikaluloj estas nun pedagogia ateliero. Respondecas pri la memorigloka koncepto la fondaĵo *Brandenburgische Gedenkstätten*.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo.
* Fotoj.

Todesmarsch
Kategorio:Distrikto Ostprignitz-Ruppin
Kategorio:Muzeoj en Brandenburgio
Serrato

eta|Urbodomo.

**Serrato** estas submunicipo ene de la municipo Arundo, situanta en la comarko andaluza Montoĉeno de Arundo (Malago), en la sudo de Hispanio kun 533 loĝantoj en 2010.

Ĝi estas ĉirkaŭata de montaroj kaj inter du riveroj, nome la rivero Guadalteba kaj la rivero de Cuevas del Becerro.

Ene de ties teritorio elstaras riĉo de akvofontoj kiaj Manantial de Cañamero fonto por la rivero Guadalteba, kaj tiele de la Akvorezervejo Guadalteba, ĉe la rojo *Arroyo del Barranco* ege vizitinda.

Kategorio:Geografio de Andaluzio
Birdo Zizo

**Birdo Zizo** () estas giganta birdo menciita en la bibliaj (aŭ biblia mitologio), eble en Psalmoj, simila al grifo aŭ al ansergrifo, tiom granda ke ĝi kapablas obskurigi la sunon. Ĝi prezentiĝas kiel giganta besto aŭ modela monstro. Rabenoj, kulturantoj pri Kabalo, diris ke Zizo estas komparebla al la persa Simurgo: la modernaj esploristoj ĝin similigas ankaŭ al Anzu aŭ al la arkaika Fenikso.

[eta|300px|[Behemoto (surtere), Zizo (surĉiele) kaj Levjatano (subtere).]]

Aperas, en la Biblio, nur unu mencio en la psalmo 50,11: “Mi konas ĉiujn birdojn de la montoj kaj ‘Zizo Saday ‘estas la mia”; ; kaj eble en la psalmo 80, 13-14.

La birda nomo Zizo aperas en la Kabalo. Laŭ iuj, ĝi aperas klare nur en la juda mitologio: en la vera kaj propra biblio ĝi estas tradukebla ankaŭ per aliaj nocioj.

Sume, kune kun Levjatano (reĝo de fiŝoj) kaj Behemoto, Zizo estas komentata en la juda mitologio kiel la kreitaĵo plej eksterordinara kiu vivas sur la tero kaj reprezentas la ĉielon.

Laŭ iuj ĝi estas besto unika, sed laŭ aliaj ĝi dekomence demetis ovon kiu malfermiĝos en la tago de la Lasta juĝo.

## Bibliografio 
* Louis Ginzberg. The Legends of the Jews. Philadelphia: Jewish Publication Society of America, 1913.
* Bŭtorf, Johannes (1603). Synagoga Judaica. Basel: Sebastianus Henricpetrus. pp. 36, 335, 649–654.

## Vidu ankaŭ 
* Azazelo
* Garudo
* Grifo
* Levjatano
* Simurgo
* Behemoto

## Notoj 
Kategorio:Kreitaĵoj
Kategorio:Judaj kreitaĵoj
Kategorio:Juda mitologio
Kategorio:Mitologiaj kreitaĵoj
Kategorio:Birdoj en mitologio
Móric Pálffy

**Grafo Móric Pálffy** [pAlfi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pálffy Móric** estis hungara politikisto, oficiro, ĉambelano, guberniestro. Lia nobela antaŭnomo estis *erdődi*.

Móric Pálffy http://mek.oszk.hu/00000/00060/html/079/pc007914.html#5 naskiĝis la  1812 en Hungara reĝlando en Vöröskő (*Červený Kameň*, nun en Slovakio). Li mortis la  1897 en Habsburga Imperio en Kaltenleutgeben (nun en Aŭstrio).

## Biografio 
Móric Pálffy frue aliĝis al armeo de Habsburgoj, sed en la 1840-aj jaroj li abdikis, poste li ricevis administrajn taskojn. Dum la Hungara revolucio de 1848 li batalis kontraŭ la hungaroj. En 1850 li edziĝis baldaŭe havanta 8 gefilojn. Inter 1861-1865 li estis guberniestro (kun titolo interna sekreta konsilisto) de Hungarujo. Baldaŭe li estis rezerva oficiro. Li estis membro de la supera ĉambro. Li ricevis premiojn ekde 1852, aparte menciinda estas Ordeno de la Ora Ŝaffelo en 1889.

## Fontoj, literaturoj 
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero P kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre en la 8-a punkto)

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj ĉambelanoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj guberniestroj
Montecorto

eta|maldekstre|Montecorto en la provinco Malago.

200px|eta|Montecorto.
eta|Montecorto vidata el monteto Cerro Coros.
**Montecorto** [monteKORrto] (Mallonga monto) estas vilaĝo situanta en la Montoĉeno de Arundo, ene de la provinco Malago (Andaluzio, Hispanio). Montecorto distas ĉirkaŭ 20 km el Arundo, plej proksima urbo al kies municipo ĝi apartenis ĝis 2002, 105 km el Malago, provinca ĉefurbo, kaj 110 km el Sevilo, regiona ĉefurbo. En 2009 ĝi havis 667 loĝantojn.

La municipa teritorio de Montecorto limas grandparte kun la provinco Kadizo (nome kun la municipaj teritorioj de Grazalema kaj El Gastor) kaj kun la municipa teritorio de Arundo. Parto de la municipa teritorio de Montecorto estas ene de la Natura Parko Sierra de Grazalema (deklarita Biosfera Rezervejo fare de Unesco kaj Protektita birda areo -ZEPA-).

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj de la provinco Malago

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de Provinco Málaga
Kategorio:Loĝlokoj de provinco Málaga
Acinipo

eta|Banejo de Acinipo.
**Acinipo** estas arkeologia kuŝejo situanta en la Montoĉeno de Arundo en la municipa teritorio de Arundo, je 20 kilometroj de Arundo.

Situanta je 999 metroj super la marnivelo, ĝi okupas (kaj la tiama setlejo okupis) strategian situon sur altebenaĵo kalkaŝtona ĉe terenoj de granda agrikultura fekundeco. Okupita el Neolitiko, Acinipo montras restojn apartenantaj al la Kupra Epoko kaj al la Bronzepoko nome cirklaj prahistoriaj kabanoj. Ĉiukaze la epoko plej grava en la urbo Acinipo estis sendube la romia epoko ĉefe ekde fino de la 1-a jarcento p.K., kiel dedukteblas el ties grandaj konstruaĵoj. La urbo disponis el ringmuro kun rondoformaj turoj. La konstruaĵoj situantis laŭ ŝtupo profite de la deklivo. La teatro de Acinipo estas la plej konservita elemento de la kuŝejo. Oni trovis multajn monerojn stampitajn en la propra urbo.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo pri la romia urbo Acinipo 
* romia urbo Acinipo ĉe la datumbazo de *Patrimonio Inmueble de Andalucía*. Instituto Andaluz del Patrimonio Histórico

Kategorio:Geografio de Andaluzio
Kategorio:Historio de Andaluzio
Kategorio:Romia Imperio
Kategorio:Arkeologiaj lokoj
Kategorio:Ruinoj
(11531) 1992 DL7

**(11531) 1992 DL7** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la "Enketo de Upsalo-ESO pri Asteroidoj kaj Kometoj" (, aŭ "UESAC"), elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1992
Kategorio:Malkovrita de UESAC
Ferenc Klobusiczky

**Barono Ferenc KLOBUSICZKY** [klobuŝicki], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj plena nomo **Klobusiczky Ferenc József János** estis hungara pastro, ĉefepiskopo, episkopo, preposto, kanoniko, abato. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *klobusici* kaj *zethény*.

Ferenc Klobusiczky http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/k/k11472.htm naskiĝis la  1707 en Hungara reĝlando en Eperjes (nuntempa Prešov en Slovakio). Li mortis la  1760 en Pest (urbo).

## Biografio 
Ferenc Klobusiczky frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li plulernis en Vieno kaj Romo, kie li doktoriĝis. Hejmenveninta jam kiel pastro liaj postenoj kaj titoloj estis:
* abato de Veszprém (urbo)
* kanoniko en 1730 en Laterano, en la sekva jaro jam en Hungario
* eklezia dekano en 1733
* preposto en 1734
* episkopo de Transilvanio en 1741, samtempe barono
* episkopo de Zagrebo en 1748
* ĉefepiskopo en 1751 de Kalocsa
* ĉefjuĝisto en 1751.
En Kalocsa li fondis porpastran lernejon.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Systema mundi coelestis. Per quaesita et resonsa in synopsi proposita.* (1726)
* *De communione suffragiorum, pro mortuis ex clero deinceps ineunda* (1734)
* *Epistola paraenetica ad clerum Zagrabiensem* (1751)

## Literaturoj kaj fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Kalocsa
Kategorio:Katolikaj episkopoj de Transilvanio
Kategorio:Hungaraj episkopoj
Kategorio:Hungaraj prepostoj
Kategorio:Hungaraj kanonikoj
Kategorio:Hungaraj abatoj
Kategorio:Hungaraj baronoj
Groto Pileta

eta|Enirejo al Groto Pileta.
320px|eta|Mapo de la *Cueva de la Pileta* kun kelkaj gravaj pentraĵoj.
La **Groto Pileta** aŭ en hispana **Cueva de la Pileta** estas kaverno en Benaoján, provinco Malago en Hispanio. Estas prahistoria arkeologia loko kiu montras surmuran arton el Paleolitiko kaj restojn el la Neolitiko, malkaŝita en 1905 de José Bullón Lobato, kaj esplorita kaj studita de Willoughby Verner, Henri Breuil kaj Hugo Obermaier. La groto enhavas nombrajn pentraĵojn kaj bareliefojn de franc-kantabrika stilo kun reprezentaĵoj de cervoj, ĉevaloj, fiŝoj, kaproj, taŭroj, foko, bizono, abstraktaj signoj kaj neprecizaj formoj. Temas pri grava artaro kiu havigas gravan informon pri la etendo de la paleolitika arto ekster ties klasikaj areoj de disvolviĝo (N de Hispanio kaj SOk de Francio). Oni trovis ankaŭ nigrajn figurojn skemajn el Eneolitiko kaj restoj materiaj neolitikaj (ceramiko pentrita kaj gravurita). Estas unu el ĉefaj turismaj allogaĵoj de la Montoĉeno de Arundo.

## Bibliografio 
* Álvarez Rubiera A.- *En torno a las pinturas parietales de la cueva de la Pileta*. Rev. Mainake, nº 15-16, ISSN: 0212-078X. Málaga, 1994.
* Bullón Giménez J. A.- *EL cazador de la cueva de la Pileta*. Monografías Espeleológicas, nº 3. Málaga, 1974.
* Mayoral Valsera, J.- *Investigaciones espeleológicas en Montejaque y Benaoján*. Ed. Ayuntamiento de Montejaque. Málaga, 2004.
* Mayoral Valsera, J.- *Maravillas del Alto Guadiaro*. Ed. bilingüe. Ed. Copyur. Sevilla, 2007.
* Saiz, C. et al (IRNA-CSIC).- *Modelización de las condiciones geológico-kársticas y microambientales de la Cueva de la Pileta (Málaga) en relación con su conservación*. Proyecto de investigación del Grupo de Petrología Aplicada de la UA.
* Sanchidrián Torti J. L.- *Propuesta de la secuencia figurativa en la Cueva de la Pileta*. Eds. Fullola & Soler, El Món mediterrani després del Pleniglacial (18000-12000 BP), p. 411-430. Gerona, 1997.

## Eksteraj ligiloj 
* Benaoján. Cuna del arte rupestre andaluz 
* Neoficiala retejo

Kategorio:Prahistoria arto
Graflando Isenburg

100ra|dekstre
100ra|dekstre
300ra|maldekstre|graflando Isneburg (rozkolora,dekstre) kaj graflando Nieder-Isenburg (rozkolora, meze maldekstre) ĉ. 1400
La **graflando Isenburg** (aŭ *Ysenburg*) entenis dum sia plej granda etendiĝo en la 18a jarcento grandaj partoj de la hodiaŭa distriktaro Kassel kaj distriktaro Darmstadt de la federacia lando Hesio. La devenburgo de la gento estis Isenburg en la hodiaŭa distrikto Neuwied de la federacia lando Rejnlando-Palatinato.

La linioj Isenburg-Limburg kaj Isenburg-Kempenich, kiuj estis fonditaj de Rembold von Isenburg (n. ĉ. 1040; m. post 1117), post la morto de Rembold disbranĉiĝis plurfoje.

[eta|maldekstre|blazono de la grafoj de Isenburg[Scheiblersches Wappenbuch 1450-1480]]
## Rezidejoj 
## Blazonoj 

Wappen Isenburg (Westerwald).png|komunumo Isenburg
DEU Bad Hönningen COA.svg|urbo Bad Hönningen
DEU Wetteraukreis COA.svg|distrikto Wetterau
DEU Büdingen COA.svg|urbo Büdingen
Wappen Birstein.svg|komunumo Birstein
DEU Langenselbold COA.svg|urbo Langenselbold
Wappen Landkreis Offenbach.svg|distrikto Offenbach
DEU Neu-Isenburg COA.svg|urbo Neu-Isenburg

## Eksteraj ligiloj 
* „Die Isenburger Geschichte im Überblick“ bei Kirmesgesellschaft Isenburg 
* „Die Geschichte Isenburgs“ bei Verbandsgemeinde Dierdorf 
* „Die Geschichte der Burg Grenzau“ bei Westerwald-Verein Höhr-Grenzhausen 
* „Schlösser und Burgen der Grafschaften Isenburg/Ysenburg“ bei gudrun-kauck.de

## Literaturo 
* Hellmuth Gensicke: *Landesgeschichte des Westerwaldes*. 3. Auflage. Historische Kommission für Nassau, Wiesbaden 1999, ISBN 3-922244-80-7.
* Gerhard Köbler: *Historisches Lexikon der deutschen Länder. Die deutschen Territorien vom Mittelalter bis zur Gegenwart.* 7., vollst. bearb. Aufl., Beck, München 2007, ISBN 3-406-54986-1, S. 311 ff. (Eingeschränkte Vorschau bei Google Bücher)
* Hans Philippi: *Territorialgeschichte der Grafschaft Büdingen.* Elwert, Marburg 1954 (*Schriften des hessischen Amts für geschichtliche Landeskunde 23*).
* 

## Referencoj 
Kategorio:Teritorioj de la Sankta Romia Imperio
Kategorio:Germanaj graflandoj
Kategorio:Westerwald
Kategorio:Historio de Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Historio de Hesio
Kategorio:Historio de Germanio
San Nicolás de los Arroyos

**San Nicolás de los Arroyos** (kutime mallonge **San Nicolás**) estas urbego, diocezo kaj grava haveno en Argentino en Provinco Bonaero.
eta|Kirko en San Nicolás de los Arroyos

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Loĝantaro: 137 967 en 2001
* Supermara alteco: 17 m
* Horzono: UTC-3h
* Poŝtkodo: B 2900
* Telefonkodo: +54 336

## Geografio 
eta|maldekstre|Teatro en San Nicolás
San Nicolás situas sur ebenaĵo laŭ Parano dumvoje inter Bonaero kaj Rosario. Tiu lasta urbo troviĝas 59, Bonaero 200, Quilmes 238, La Plata 275, Mar del Plata 573, San Miguel de Tucumán 869, Saltaurbo 1076 km.

## Historio 
San Nicolás estis fondita en 1748 honore al Sankta Nikolao. Ĝi estis deklarita urbo en 1819. San Nicolás foje estas nomita "Urbo de María" pro registritaj aperoj de Sankta Maria portanta la infanon Jesuo en la 1980-aj jaroj.

## Klimato 
San Nicolás situas en subtropika klimato, kie jare pluvas po 1029 mm. En ĉiuj monatoj pluvas, en marto plej ofte, en aŭgusto malplej ofte. La averaĝa temperaturo varias inter 11-25 °C. La varmo kulminas en januaro, malkulminas en julio.
eta|Katedralo en San Nicolás

## Trafiko 
San Nicolás havas aŭtovojan kontakton kun Rosario kaj Bonaero. Gravas la haveno, krome estas ankaŭ fervojo. En la urbo aŭtobusoj liveras la pasaĝerojn.

## Vidindaĵoj 
* katedralo kaj aliaj kirkoj
* teatro

## Vidu ankaŭ 
* San Nicolás (stacidomo)

## Fontoj 
* angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* hispana Vikipedio helpe de Guglo
* mapo, distancoj  
* vetero


Kategorio:Urboj de Argentino
Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Kategorio:Havenurboj
(11527) 1991 VU4

**(11527) 1991 VU4** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Satoru Otomo
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1991
Savigny-sur-Braye

**Savigny-sur-Braye** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la arondismento Vendôme, en la departemento *Loir-et-Cher*, en la regiono Centro-Valo de Luaro ( ) kaj estas la ĉefurbo de la kantono *Le Perche*. Fine de  en la komunumo vivis . 

## Geografio 
eta|maldekstra|Limoj de la komunumo

## Historio 
eta|maldekstra|Fresko
En 1986 Philippe Welsh, urbestro de Savigny-sur-Braye, fondis la "amikaron de la Savigny-oj".

## Eksteraj ligiloj
*Paĝaro por ĉiuj Savigny  (26 komunumoj nomiĝas Savigny en Francio kaj en Svisio).

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Loir-et-Cher

Kategorio:Komunumoj de Loir-et-Cher
Graflando Diez

[eta|hochkant=0.6|la blazono de la grafoj de Diez montras „sur ruĝa fono du paŝantaj oraj [Leopardoj“]]
eta|la grafa kastelo super Diez
eta|hochkant|ĉefa turo de la burgo Altweilnau
eta|la burgo Dehrn estis konstruata en la 12a jarcento de la grafoj de Diez
La **graflando Diez** estis mezepoka teritorio ĉe la rivero Lahn en Germanio.

## Historio 
## Dinastiestroj 
## Grafoj de Diez (domo Hesio) 
## Literaturo 
* Karl Ernst Demandt: *Geschichte des Landes Hessen.* 2. Auflage, Kassel 1972 (S. 405–410).
* Hellmuth Gensicke: *Landesgeschichte des Westerwalds.* Wiesbaden 1958.
* Hermann Heck: *Die goldene Grafschaft. Bilder aus der Geschichte der Grafschaft und der Stadt Diez.* Diez 1956.
* Michael Hollmann/Michael Wettengel: *Nassaus Beitrag für das heutige Hessen.* Wiesbaden 1992 (S. 15, 24–25).
* Klaus Eiler: *Politischer Umbruch an der unteren Lahn in den Grafschaften Katzenelnbogen und Diez im 16. Jahrhundert.* In: Nassauische Annalen, Wiesbaden 1989, S. 97–114.
* Wolf-Heino Struck: *Kircheninventare der Grafschaft Diez von 1525/26 und ihr zeitgeschichtlicher Hintergrund. Ein Beitrag zur Geschichte des landesherrlichen Kirchenregiments.* In: Nassauische Annalen 1957, S. 58.

## Eksteraj ligiloj 
* Genealogie Mittelalter: Grafen von Diez 

Kategorio:Teritorioj de la Sankta Romia Imperio
Kategorio:Germanaj graflandoj
Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Historio de Hesio
Kategorio:Historio de Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Distrikto Rhein-Lahn
Kategorio:Westerwald
Ataulfo

**Ataulfo** (372-415) estis ĝermana reĝo de la visigotoj inter 410 kaj 415. Li sukcedis al Alariko la 1-a kaj estis sukcedita de Sigeriko.

## Biografio 
Ataulfo estis filo de la reĝo Atanariko la 2-a (366-381), el baltinga kasto, kaj nomumiĝis laŭ la germana kutimo, (sur la tombo de sia antaŭulo), post la morto de sia kuzo kaj bofilo Alariko la 1-a. Li dufoje edziĝis: oni ne scias la nomon de lia unua edzino, sed oni scias ke li havis ses gefilojn kun ŝi. La dua edzino nomiĝis Galla Placidia (390-450), filino de la imperiestro Teodosio la 1-a.

El la jaro 410 ĝis 412 oni malmulte scias pri lia vivo, escepte ke li, suprenirinte en la tronon, planis eldetrui la Romian Imperion kaj anstataŭigi ĝin je gotika imperio. Principe, li certe provis trairi Afrikon, same kiel sia antaŭulo, sed, konstatinte la maleblecon pri tiu grandioza plano, li decidis enmigri kune kun sia popolo en la Itala duoninsulo, survoje al Gaŭlujo.

En tiu sama jaro 412, li faris kontaktojn kun la imperiestro Flavio Honorio kaj decidas alianciĝi kondiĉe ke ĉi tiu kompromitu sin pagi tributon krom cedi la gaŭlaj teritorioj interŝanĝe de lia fratino Galla Placidia. Ĉi-traktato tiele markas la komenco de la strukturiĝo de la visigotoj kiel permanenta regno kaj ŝtato, kaj al tio kontribuis grandmezure la agado de Ataulfo, kiu kun certeco povas estis konsiderata la vera fondinto de la visigota regno.

Ataulfo rompis la pakton ne redonante Galla Placidia-n kaj en la aŭtuno 413 li invadis la regionon de Masilio. Ĉar li fiaskis, li translokiĝis al Akvitanio kaj al la Narbona Gaŭlia Provinco, kie li provizore instaliĝas.

En januaro 414, li edziĝas al Galla Placidia, laŭ la romia rito, kaj per tio li provokis furiozan reagon sur Flavion Honorion. Ataulfo ŝajnigas abdiki favore al Prikvo Atalo, kaj nomumas lin Imperiestro de la Visigotoj, sed Flavio Honorio perceptis la artifikon kaj blokas la mara provizado de nutraĵoj al la Visigotoj, kaj tio devigas ilin, en la komenco de la jaro 415, forlasi la Gaŭlujon kaj foriri al Hispanio, kvin jarojn post la sueboj, vandaloj kaj alanoj. Sur la trairado, Ataulfo starigas sian kortegon en urbo Barcino. Kaj tie ĉi naskiĝis Teodosion, lia filo kun la edzino Galla Placidia, per kiu li intencis kunigi la germanojn kun la romioj, sed, la infano mortis post kelkaj monatoj. La provoj pri interrilatoj kun Romo konkeris al li grandajn malamikojn en la kortego.

En la komenco de la somero 415, li estis murdita de Dubio, viro al kiu li konfidis. Oni ne certe scias pri la instiganto de la reĝomurdo, sed oni suspektas pri Valio, kiu sukcesis kunigi la apogon de la plej granda parto de la nobelaro kaj Sigeriko, kiu fariĝis rego dum unu semajno post la morto de Ataulfo.

## Literaturo 
* Edward Gibbon, *Historio de la Malkresko kaj Falo de la Romia Imperio*, Ĉapitroj 37-38.

## Vidu ankaŭ 
* Romio
* Paŭlo Orosio (383-420)

## Referencoj 
Kategorio:Visigotaj reĝoj
Nerother Wandervogel

[eta|la flageto de „Nerother Wandervogel“ en la ambasadejo de [Eburbordo post Afrika vojaĝo (13/6/1962)]]

La asocio **Nerother Wandervogel** (esperante: „migrobirdoj de Neroth”) estas germana skolteca ligo. Ĝi radikas en la historia germana junularmovado de la 1920-aj jaroj. Laŭ la organiza strukturo la ligo similas al tiu de la skoltoj. La fondinto estis Karl Oelbermann.

## Historio 
### Antaŭhistorio 
### 1921 ĝis 1945: Fondiĝo, Kulmino kaj Malpermeso 
eta|Neroth-anoj konstruante sian knabejon, la kontraŭ-burgo Waldeck (17a de novembro 1966)

### 1945 ĝis 1974: Rekonstruo de la asocio kaj procesoj por reakiri la terposedaĵojn 
[eta|Pentekosta renkontiĝo de la “Neroth-anoj” sur [Burgo Stahleck (Bacharach)|Burgo Stahleck en 1958]]
eta|migrobirdoj dum vojaĝo al Alasko 2004

1974 mortis Karl Oelbermann sur Burgo Waldeck.

### Ekde 1974: Plukonstruado de la Burgo 
## Famaj Membroj 
## Literaturo 
* Werner Helwig: *Die Blaue Blume des Wandervogels*. Überarbeitete Neuausgabe. Deutscher Spurbuchverlag, Baunach 1998, ISBN 3-88778-208-9.
* Werner Kindt: *Dokumentation der Jugendbewegung.* Band 3: *Die deutsche Jugendbewegung 1920 bis 1933. Die Bündische Zeit.* Diederichs, Düsseldorf 1974, ISBN 3-424-00527-4.
* Stefan Krolle: *Bündische Umtriebe: Geschichte des Nerother Wandervogels vor und unter dem NS-Staat; ein Jugendbund zwischen Konformität und Widerstand.* 2. Auflage. Lit, Münster 1986, ISBN 3-88660-051-3.
* Stefan Krolle: *Musisch-kulturelle Etappen der deutschen Jugendbewegung von 1919-1964.* Lit, Münster 2004, ISBN 3-8258-7642-X.
* Nerohm (Fritz-Martin Schulz): *Die letzten Wandervögel.* 2. Auflage. Deutscher Spurbuchverlag, Baunach 2002, ISBN 3-88778-197-X.
* Hotte Schneider: *Die Waldeck. Lieder – Fahrten – Abenteuer. Die Geschichte der Burg Waldeck von 1911 bis heute.* Verlag für Berlin-Brandenburg, Potsdam 2005, ISBN 3-935035-71-3.
* Fritz-Martin Schulz: *Von der Straße geworben.* Deutscher Spurbuchverlag, Baunach 2007, ISBN 978-3-88778-310-5.
* Norbert Schwarte, Stefan Krolle (Hrsg.): *„Wer Nerother war, war vogelfrei:“ Dokumente zur Besetzung der Burg Waldeck und zur Auflösung des Nerother Wandervogels im Juni 1933.* Puls 20, 2. überarbeitete und erweiterte Auflage. Verlag der Jugendbewegung, Stuttgart 2002. 
* Gerhard Ziemer: *Der Wandervogel* und *Zum politischen Standort der historischen Jugendbewegung*. Selbstverlag Nerother Wandervogel, Dorweiler 1984

## Eksteraj ligiloj 
* Homepage des Nerother Wandervogels
* "König Oelb" in "Der Spiegel" 21. Juli 1969
* Die Söhne der Windrose – Teil 1 und Teil 2 – Zur Geschichte des NWV bis zum Verbot im Dritten Reich
* „Staatsgefährdende Umtriebe" im Remagener Calmuth-Tal – Zum Verbot des NWV
* Die Jugendbewegung war nicht käuflich – Fritz-Martin Schulz in der Jungen Freiheit 46/01 09. November 2001
* 100 Jahre trampen, singen, frei sein – Bericht der taz vom 3. November 2001 über den Nerother Wandervogel
* Der Nerother Wandervogel im Katalog der Deutschen Nationalbibliothek
* Jugend in Deutschland 1918 bis 1945: Nerother Wandervogel (NS-Dokumentationszentrum der Stadt Köln)

 
Kategorio:Distrikto Rhein-Hunsrück
Kategorio:Neroth
Thüringen Tourismus

eta|La agentejo rekte sub la Brandt-fenestro. **Thüringen Tourismus** (ankaŭ: *Thüringen-entdecken.de*) estas fremdultrafika agentejo en Erfurto (Willy-Brandt-Platz 1, ene de la domo Kossenhaschen) kiu ne tiom responsas pri erfurtaĵoj kiom pri celoj en la tuta federacia lando. Tenadas la agentejon je 95% la Lando Turingio mem; aliaj kompanianoj estas *Deutscher Hotel- und Gaststättenverband Thüringen e.V. * kaj *Verband der Thüringer Tourismusunternehmen e.V. (VTT)*.

## Fokusoj 
Per ĝia eldona kaj reklamada laboro ĝi helpegas onin malkovri eĉ la plej kaŝitajn trezorojn de la Liberŝtato kaj havas tiel gravan dokumentadan funkcion, ofte de alta faka valoro. La homojn en la tuta mondo oni varbis ĝui en Turingio kulturturismon, urbrigardadon (ekz. Weimar, Jena, Erfurt, Gera), ennaturajn kaj aktivajn libertagojn, vojaĝojn bonfartajn aŭ eĉ sanigajn: la esencaj punktoj estas kaj reklami kaj servadi.

Kun ne tute 10 milionoj da tranoktoj pojare, pli ol 3,1 miliardoj da eŭroj da brutta spezo kaj pli ol 100.000 turisme ligitaj laborpostenoj la fremdultrafika branĉo en Turingio ege gravas.

## Situo 
La agentejo troviĝas kontraŭe al la ĉefa stacidomo, en la eksa hotelo *Erfurter Hof* en la turingia ĉefurbo Erfurto. Ĝi estis loĝistika partnero de la 91-a Germana Esperanto-Kongreso en Erfurto en junio 2014.

## Servoj (elekto) 
* Informoj pri Turingio
* rekta mendo de hotelĉambroj
* disdonado de prospektoj pri Turingio
* pretigo de la ĉioninkluzivpreza karto ThüringenCard (koncerne pli ol 230 ofertoj en la tuta lando, kiel: kasteloj, naĝejoj, parkoj, burgoj, muzeoj)
* vendo de biletoj por kulturaj, muzikaj kaj sportaj eventoj
* vendo de vojaĝliteraturo kaj (migrado)mapoj
* vendo de kuponoj pri bonhavaĵoj ĉe diversaj aranĝoj
* informoj pri senbarileco de libertemppasigilaj ofertoj kaj tranoktejoj
* kontrakto de vojaĝasekuroj
* vendo de biletoj por publikaj transportiloj en Erfurto (EVAG) kaj en Meza Turingio (VMT)
* rezervigo de gvidadoj tra la urbo (kun variaj fokusoj)
* moderna prezentado de Turingio ĉe turismaj foiroj

## Eksteraj ligiloj 
Hejmpaĝo de la turisma agentejo. 

Thuringen Tourismus
Thuringen Tourismus
Diakoneco

**Diakonio** (greka: ) *diakonia*, (esperante: ‚servo‘ de (greka: ‚ servisto‘) estas la ĉiaaspektaj servoj al la homo en la eklezia kadro.

## Vidu ankaŭ 
* Diakono
* Diakoniso

## Referencoj 
Kategorio:Protestantaj organizaĵoj
Kategorio:Kristanaj organizaĵoj
Savigny-en-Septaine

''''* estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Cher*, en la regiono Centro-Valo de Luaro (, prononco [). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Bourges* kaj al la kantono ** (ĝis 2015 ekzistis propra kantono *Savigny-en-Septaine'').

eta|maldekstra|Limoj de la komunumo

eta|maldekstra|300ra|

## Eksteraj ligiloj 
* informoj en retejo de la komunumaro
* Paĝaro por ĉiuj Savigny   (26 komunumoj nomiĝas Savigny en Francio kaj en Svisio).

Kategorio:Komunumoj de Cher
Observatorio Starkenburg

La **Observatorio Starkenburg** estas observatorio por amatoraj astronomoj en Germanio proksime de Heppenheim, regiono Bergstraße en suda Hesio. Ĝia MPC kodo estas **611**.
Tie estas faritaj observadoj de amatora astronomio kaj publikaj agadoj de eduko pri sciencoj.

## Historio 
Ĝi estis konstruita pro iniciato de Alfred Sturm kaj Martin Geffert kiuj establis la Observatorion
de Starkenburg en 1970, la konstruado komencis ĉe la piedo la burgo Starkenburg.

En 1973, la asocio "Astronomia Laborgrupo en la Kultura Rondo Heppenheim" ​​(*„Astronomischer Arbeitskreis im Kulturkreis Heppenheim e. V.“*) estis kreita kaj la *„Starkenburg-Sternwarte e. V.“* estis transdonita en 1991 al la asocio.

## Instrumentoj kaj esploroj 
eta|maldekstra|120px|kupolo de la observatorio

En la observatorio estas:
* Refraktoro de 0,20 m de diametro,
* Refraktoro de 0,15 m,
* Refraktoro de 0,10 m,
* Teleskopo "Meade LX 200" de 0,30 m
* Fotilo kun granda kampo de 0,19 m
* Schmidt-teleskopo de 0,14 m,
* Neŭtona teleskopo de 0,45 m.

Tiu-ĉi lasta instrumento, sub kupolo de 5 m de diametro, estas ekipita per CCD-aj lumkaptiloj. Per ĝi la observatorio partoprenis de 1995 je la observo kaj serĉo de asteroidoj: 44 asteroidoj estis elde tie malkovritaj.
La unua asteroido tie malkovrita, la  estis nomita 14080 Heppenheim.

eta|maldekstra|120px|kupolo de la radioobservatorio
Ekde 1977 la Observatorio de Starkenburg ankaŭ plenumas radioastronomiajn observojn.
Por tiu celo, la observatorio lastatempe ekipiĝis per radioteleskopo en aparta konstruaĵo.

## Eventoj 
Per multenombraj publikaj eventoj kaj prelegoj, la anoj de la Observatorio de de Starkenburg kontribuas al la eduko pri astronomio de la loĝantaro. Kiam la vetero estas klara, la publiko povas ĉiuj vendredoj observi la ĉielon per la observatoriaj instrumentoj.

La Kongreso de Eŭropa Radioastronomio kunvenis tie en 1997
kaj 2003.

La asteroido 6864 Starkenburg
estis nomita en honoro de la observatorio.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Observatorio de Starkenburg

## Eksteraj ligiloj 
*  Interreta paĝaro de la Observatorio de Starkenburg

Starkenburg
Maketo de Arnstadt

eta|La ĝardenista dometo: en la dekstra alo troviĝas la modelo, dume en la maldekstra estas ekspozicioj daŭraj pri la restaŭrado de la kastela komplekso.
eta|La belega maketmodelo de la urbo laŭ la stato de la 1740-a jaro.
eta|Daŭra ekspozicio en la maldekstra alo: en tiu ĉi ĉambro oni informadas pri la Kastelo Neideck.
En la parko de Kastelo Neideck en Arnstadt, Germanujo, troviĝas belega miniatura modelo (germane: *Stadtmodell*) de la historioza urbo.

## Ejo 
En la 1650-a jaro konstruita ejo de la ĝardenisto vizitindas pro maketo en skalo de 1 por 200. Ĝi imprese prezentas la aspekton de la urbo en 1740, invitante la vizitantojn al eta vojaĝo tra la epokoj. Alia historia ĝardenista domo troviĝas tre proksime, apud la Preĝejo de Ĉieliro.

## Urba modelo 
Ideo fari maketan modelon de la urbo venis de Heinz Walther, la estro de la societo *Verein Schloßruine Neideck zu Arnstadt e. V.* Sekvante lian iniciativon grupo de kvar fakuloj komenciĝis en la 1-a de januaro 1998. Ekde junio 2000 la modeliga grupo etendiĝis je 3 pliaj personoj.

La epoko ĉ. la jaro 1740 elektitis ĉar tiam Kastelo Neideck kiel rezidejo ankoraŭ ekzistis kaj la Nova Palaco jam grandparte estis finkonstruita. Krome oni volas paraleligi la modelon al la pupa mondo Mon plaisir (kiu estas de 1700-51). Se tiu unue menciita mondo alproksimigas al la vizitantoj la ĉiutagan vivon en kaj la diversajn metiojn de eta rezideja urbo, la ĉi tiu miniatura modelo prezentas la eksteron ene de la ĉirkaŭfortikaĵo. Ĉar oni sukcesis identigi Arnstadt kiel faktrabaĵa urbo danke al termofotografio, la modelo estas bunta laŭ la originalaj koloroj.

Pli ol 3 jaroj - ĝis februaro 2001 - oni intense laboris; la senpere okupiĝintoj pri la modelkonstruo laboregis pli ol 30.000 horoj sen paroli pli plusaj 6.000 horoj necesaj por informiĝado historia/arkitektura aŭ desegnado. En tiu ĉi kunteksto eblis kolekti pli ol 10.000 bildoj de malnova Arnstadt por arkivado: tiel naskis la plej ampleksa kolekto de historiaj bildoj pri la ĉefurbo de la Distrikto Ilm.

## Aktivuloj kaj pluaj informoj 
* La sekvontaj homoj okupiĝis pri la modelo de 1998-2001: Joachim Haase (ĉefo), Bernd Hofmann (arta ĉefo), Hans-Jürgen Aulinger kaj Lothar Sommer-Schmidt; alvenis en 2000 Rudolf Gleichmar, Burkhardt Hertwig kaj Andreas Höhn. Fakan konsiladon liveris dum la tuta tempo Heinz Walther, Ullrich Lappe, Joaĉim Hartmann, Ernst Stahl kaj Peter Unger.
* La modelo estas el la plasto *Simocol*. Por farbi kaj pentri oni uzis akrilkolorojn.
* Tabulo ĉe la enirejo memoras la vortojn de la eksa kanceliero Gerhard Schröder diritajn dum lia vizito de la urbo: *Sendube estas Arnstadt unu el la plej belaj urboj en Germanujo.*

## Eksteraj ligiloj 
Pri la modelo kaj la domo.

Kategorio:Arnstadt
Arnstadt
(11568) 1993 GL

**(11568) 1993 GL** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japana astronomo Satoru Otomo elde Kijosato (vilaĝo de la urbo Hokuto en la gubernio Jamanaŝi).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Satoru Otomo
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Korao (teritoria divido)

[eta|430px|Proksimuma mapo de la koraoj de la [Kordova Emirlando en 929.]]
La **Korao** (aŭ **kora**) estis unu de la teritoriaj dividoj en kiuj estis dividita Al-Andalus, nome la islama antikva Iberio, dum la epoko de la Emirlando kaj de la Kaliflando. Ĝi kunekzistis (koincidis) kun alia teritoria divido nome markio ("thagr"), kiu supermetiĝis al *koraoj* en la limaj zonoj kun kristanaj regnoj. Ambaŭ konstituis la organizadon teritorian alandalusan.

Laŭ la vortaro de la RAE, la vorto *cora* devenas de la araba *kūrah*, kaj siavice tiu de la greka χῶρα, kun la signifo de teritorio.

## Notoj
Kategorio:Historio de Hispanio
Kategorio:Teritoriaj dividoj
Kategorio:Al-Andalus
Esko Aho

**Esko** Tapani **AHO** (naskiĝis , do nun -jara) estas finna politikisto. Li estis kandidato el ĉiuj parlamentelektoj de Finnlando en 1975–1999 kaj membro de tiu parlamento en 1983–2003. Li estas membro kaj reprezentanto de la politika partio Finnlanda Centro. Inter la jaroj 1991 kaj 1995 li oficis kiel ĉefministro de Finnlando, kaj inter la jaroj 1994 kaj 2002 estis prezidanto de la Liberala Internacio. Li precipe konatas pro tio ke oni grandparte atribuas al li la membriĝonde Finnlando en la Eŭropa Unio. Esko Aho estas membro de la Klubo de Madrido. Aho estis kandidato de la Finnlanda Centro por la posteno de la ŝtata prezidanto de Finnlando en la jaro 2000. Tarja Halonen venkis lin en la dua, fina baloto. Inter la jaroj 1996 kaj 2000 li prezidante gvidis la finnlandan ski-asocion *Suomen Hiihtoliitto*, kaj inter 1997 kaj 2002 estis prezidanto de la Finnlanda Olimpika Komitato. Poste en 2001 li prelegis en la universitato Harvard, kaj ĝis la jaro 2022 li laboris kiel privata ekonomia konsilisto kaj kiel estrarano de pluraj kompanioj, interalie de 2009 ĝis 2012 kiel vicprezidanto en la teknologia konzerno Nokia. Aho havas tri filojn kaj unu filinon. En *Itse valtiaat* estis karikaturo pri Aho.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* prezento de li jen hispane,
** jen angle, arkivigite fine de 2017, en la retejo de la Klubo de Madrido

Kategorio:Finnaj politikistoj
Kategorio:Ĉefministroj de Finnlando
Tajfo de Arundo

**Tajfo de Arundo** estis sendependa regno islama kiu funkciis en Arundo, Al-Andalus en 1015, post la desintegriĝo de la Kaliflando de Kordovo ĉirkaŭ ekde 1008, kaj kiu malaperis en 1065 kiam ĝi integriĝis en la Tajfo de Sevilo, nome apartenanta kronologie al la unuaj tajfaj regnoj.eta|Tajfo de ArundoKonsiderita malgranda tajfo, same kiel tiuj de Algarve, Algeciras, Arcos, Carmona, Onubo, Mértola, Morón, Niebla kaj Silves, estis konkerita kaj integrita en la granda tajfo de Sevilo, kiel la aliaj cititaj.

La familio berbera de la Banu Ifran, apartenanta al la dinastio de la Zenataoj, estre de Abu Nur Hilal enpoviĝis ĉe la Korao de Takurunna kaj, post elpeli la guberniestron de la Omajadoj kiu estis regante ĝin, proklamis sian sendependon kaj kreis la tajfan regnon de Arundo en 1015, kun ĉefurbo en *Izn-Rand Onda* (la urbo de la kastelo), aktuala urbo Arundo.

## Notoj
Kategorio:Historio de Hispanio
Kategorio:Historio de Andaluzio
Kategorio:Al-Andalus
Kategorio:Arundo
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1030-1039
Kategorio:Aperis en 1039
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1060-1069
Kategorio:1065
Al-Mu'tadid (Sevilo)

'''Abbad ibn Muhammad al-Mu'tadid'* (, Abū ʿAmr ʿAbbād “al-Muʿtaḍid” ibn Muḥammad) (naskiĝis en Sevilo, mortis samloke la 27-an de februaro 1069) estis reĝo de la tajfo de Sevilo (1042-1069), de la familio de la Abadidoj.

Li sukcedis sian patron *Muhammad ibn Ismail ibn Abbad'', nome la kreinto de la tajfo de Sevilo en 1042. Li aligis la tajfojn de Mértola (1044-1045), Onubo (1051), Algarve (nuna Faro, 1051-1052), Niebla (1053-1054), Algeciras (1055), Silves (ĉ. 1063), Morón de la Frontera (1066), Ronda (1065), Carmona (ĉ. 1067) kaj Arcos de la Frontera (1069), kvankam li ne sukcesis fari ĝin ĉe tiu de Granado, nek Badajoz. Tiele li kontrolis la tutan teritorion sude de la tajfo de Badajoz. Tamen tiuj militoj malfortigis la regnon kaj li devis submetiĝi al la kristana reĝo Fernando la 1-a de Kastilio en 1063, post granda invado fare de tiu laŭ la valo de la rivero Guadalquivir kiu alvenis ĝis antaŭ Sevilo.

Kategorio:Historio de Al-Andalus
Kategorio:Homoj de Al-Andalus
Kategorio:Sevilo
Kategorio:Islamo
Pirenea kapro

eta|dekstre|Detalo de kapo de masklo.
alternative=תפוצת היעל האיברי|eta|Distribuo
La **Pirenea kapro** aŭ ** Hispana ibekso** (***Capra pyrenaica***) estas unu de la specioj de bovedoj de la  genro *Capra*, kiu ekzistas en Eŭropo. La aliaj specioj de la genro estas la ibekso, alpa ibekso aŭ kapro de Alpoj (*Capra ibex*), la siberia ibekso (*Capra sibirica*), la *tur* de okcidenta Kaŭkazo (*Capra caucasica*), la *tur* de orienta Kaŭkazo (*Capra cylindricornis*), la natura kapro aŭ *bezoar* (*Capra aegagrus*), la markoro (*Capra falconeri*), la Siria ibekso (*Capra nubiana*) kaj la Etiopia kapro (*Capra walie*). Antikve ĝi estis disa tra la sudo de Francio, Andoro, Hispanio kaj Portugalio, la iberia ibekso estas endemismo kiu aktuale troviĝas ĉefe en la montaraj areoj de Hispanio kaj norda Portugalio.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Fauna Ibérica: cabra montesa Informo pri specioj de Iberio.
* *C. pyrenaica* en "Fauna ibérica; mamíferos". Ángel Cabrera Latorre. 1914. Elektronika faksimilo .
** Komparo inter subspecioj de *Capra pyrenaica* laŭ nuancoj de hararo. Ilustraĵoj de tiu libro.

Kategorio:Bovedoj
Kategorio:Kaprenoj
Kategorio:Kaproj
Pordo de Almokabaro

eta|200p|Pordo de Almokabaro.
La **Pordo de Almokabaro** troviĝas en la suda parto de Arundo konektita kun la historia kvartalo. Ĝi konstruiĝis en la 13a jarcento kaj estis modifita en tempo de la imperiestro Karlo la 5-a. Ĝi komponiĝas el tri sinsekvaj pordoj krom du turoj duoncirklaj flanke. Tiuj utilis kiel loĝejo por la gvardio. Ties nomo devenas el araba "Al-maqabir" (el kiu la vorto "makabra") ĉar ĝi troviĝas ĉe la iama tombejo islama.

La **Pordo de Almokabaro** estis restaŭrita en 1961. Al la aro oni donis stilon renesancan kaj oni aldonis la imperian blazonon aglan de Karlo la 5-a.

Kategorio:Arundo
Kategorio:Al-Andalus