Platon Ĉiĥaĉov

**Platon Aleksandroviĉ ĈIĤAĈOV** ( Платон Александрович Чихачёв) estis rusa militisto, montogrimpisto kaj esploristo, naskiĝinta la 10-an de junio 1812 en Gatĉino kaj mortinta en Versajlo la 25-an de majo 1892.

## Biografio 
Platon Ĉiĥaĉov naskiĝis en la familio de kolonelo Aleksandro Petroviĉ Ĉiĥaĉov, eksa oficiro de la regimento Preobraĵenskij, kiu fariĝis altranga oficisto ĉe la Imperia Kortumo kaj direktoro de Gatĉino, kie loĝis la vidvigita imperiestrino. Li estis la pli juna frato de la geografo kaj esploristo Piotr Ĉiĥaĉov. Post la emeritiĝo de la patro en 1820, la familio translokiĝis al Puŝkin, kie la adoleskanto ricevis hejman edukadon, poste eniris la Universitaton de Sankt-Peterburgo.

Platon komencis karieron en la armeo, sed en 1832 li demisiis kaj komencis multnombrajn vojaĝojn tra Eŭropo (Svislando), Centra kaj Sudameriko, kaj Azio. En 1839-1840, li transiris la kordilieron de Bolivio. Rekomendita de Alexander von Humboldt kiel sciencisto, li partoprenis la rusan ekspedicion kontraŭ la urbo Ĥivo en Turkestano.

Li estis unu el la fondintoj de la Rusia Geografia Societo.

## Monto Aneto 
En la Pireneoj, li grimpis la Monton Perdu, la masivon Vignemale, kaj la Pinton Midi de Bigorre kun sia gvidisto Pierre Sanio.

Ekde Bagnères-de-Luchon, li plenumis je la 20-a de julio 1842, la unuan grimpon de la monto Aneto, tiam nomata *Néthou*, la plej alta punkto de la Pireneoj. Li estis akompanata de sia gvidisto Pierre Sanio el Luz-Saint-Sauveur kaj de du ĉasistoj : Pierre Radonet (kromnomita *Nate*), Bernard Arrazau (kromnomita *Ursule*), kaj ankaŭ de Albert Belhomme de Franqueville kaj ties gvidisto Jean Sors (kromnomita *Argarot*), specialisto pri portseĝoj por montogrimpado. Por eviti la glaĉeron, situantan ĉe la norda flanko (hodiaŭ la normala grimpovojo), kiu tiam estis la teruro de grimpistoj post la malapero de la gvidisto Pierre Barrau en la najbara glaĉero de la pinto Maladeta, la teamo ĉirkaŭiris la masivon kaj alproksimiĝis el la sudo.

La 23-an de julio 1842, Ĉiĥaĉov, Laurent (kemia profesoro en la fakultato de Bordozo), Arrazau, Radonet, kaj Sanio reiris al la pinto, dum Franqueville restis en la rifuĝejo de Rencluse. Ili transiris la glaĉeron de Aneto (vojo imagita de Parrot kelkajn jarojn antaŭe, kiu nun estas la normala vojo). La 24-an de julio estas la dato de la dua montogrimpo de la Aneto.

Ĉiĥaĉov publikigis du tekstojn rakontantajn sian konkeron de la plej alta punkto de la Pireneoj : mallonga raporto, prezentita la 18-an de aŭgusto ĉe la Reĝa Akademio de Tuluzo, publikigita la 28-an de aŭgusto 1842 en la *Journal de Toulouse, politique et littéraire*, kaj pli ampleksa teksto, *Ascension au Pic de Néthou*, publikigita en oktobro de la sama jaro en ''L’Institut journal universel des sciences et des sociétés savantes de France et de l'étranger*. Lia teksto estas skribita el scienca kaj esplorada vidpunkto, kun multaj komparoj al aliaj montoj kaj detala prezento de botanikaj, entomologiaj, kaj meteologiaj observoj.

Lia rakonto estis rapide superita de tiu de lia kunvojaĝanto Albert de Franqueville, kiu publikigis sian version en 1845 sub la titolo *Voyage à la Maladetta''. Tamen, la teksto de Franqueville estas konsiderata kopio de tiu de Ĉiĥaĉov, escepte pri la dua ascendo, kie Franqueville ne partoprenis. Kritikoj de Ĉiĥaĉov pri Louis Ramond de Carbonnières ŝajne kontribuis al la malpliigo de lia rolo fare de aliaj pireneistoj en la okazaĵo.

## Postvivado 
Sur la kresto Llosas, en la masivo Maladeta, la pintoj Argarot (3 035 metroj), Tchihatcheff (3 052 metroj), kaj Franqueville (3 065 metroj) portas la nomojn de la konkerintoj kaj de unu el iliaj gvidistoj, Jean Sors.

## Referencoj 
Kategorio:Rusaj esploristoj
Kategorio:Pireneistoj