open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Movmalsano

eta|Tiu ĉi fenomeno atakas atakas kiam homo estas elmetita al movada ŝablono, al kiu li ne kutimas
**Movmalsano** okazas en konekto kun veturado aŭ movo kiam malkongruo venas inter la perceptita movo kaj la ekvilibra sistemo de la korpo-movo. Plej tipoj estas konsiderataj surteraj movo-malsanoj, kiel en aŭtoj, aviadiloj, marmalsano, aŭ malsano pro realsimulado. Simptomoj estas kapturniĝo, laceco, vertiĝo, manko de apetito, nespecifa malordo, digesta diskomforto, (plej ofte) vomemo, kaj vomem-okazigita fakta vomado. Se la kaŭzo de la vomemo ne estas solvita, la suferanto plej fote vomas, sed vomi ne nepre liberigas el la sento de malforto kaj vomemo, kio signifas, ke la persono povas plue vomi ĝis la suba tialo de la vomemo estu solvita.

## Prevento kaj kuracado 
# En aŭto gravas sidi antaŭe kaj rigardi malproksimen en la horizonton.
# Ne legu dum vojaĝo.
# En ŝipo estas pli bone resti sur la ferdeko kaj rigardi malproksimen, kaj se la ŝipo estas alta, restu sur la ferdeko pli proksime al la akva linio, de tiam estas malpli da movebleco.
# Gravas eviti nekutimajn odorojn, kiuj povas kaŭzi pli da naŭzo kaj emon vomi.
# Ne restu proksime al homoj kun marmalsano aŭ vojaĝmalsano ĉar la fenomeno estas "kontaĝa" - ne en infekta senco sed en konduta senco.

## Notoj 
Kategorio:Sindromoj en neŭrologio
Kategorio:Malsanoj
Kategorio:Digesta sistemo
Kategorio:Vomado
Flughaveno de Gjumri

**Flughaveno Ŝirako** (, IATA: LWN, ICAO: UDSG) estas internacia flughaveno de Gjumri kaj la provinco Ŝirako, Armenio. Ĝi situas je ĉirkaŭ 5 km de la centro de Gjumri kaj estas la dua plej granda flughaveno en la lando, post la internacia flughaveno Zvartnoco de Erevano.
 
La terminalo estis finkonstruita en 1982 de la arkitektoj Christophorian kaj Ruben Asratjan. Tamen, post la tertremo en 1988, la flughaveno fariĝis plejparte neatingebla kaj preskaŭ neuzata ĝis ĝi estis parte renovigita en 2004. Komence de 2006, Armenio sentis la gravecon kalkuli je dua flughaveno, kiam adversaj veterkondiĉoj signifis, ke multaj flugoj devis deturniĝi de la Internacia Flughaveno de Erevano al ĉi flughaveno. Novaj radaraj sistemoj, kiuj ebligas identigi aviadilojn ene de 400 kilometra radiuso, estis instalitaj en 2006.

La 26-an de decembro 2018, Hripsime Grigorjan, la estro de la Turismo-Komisiono, informis pri aliĝo de la Ministerio pri Ekonomia Disvolvado kaj Investoj, ke eŭropaj kompanioj kun malmultekosta prezo estas pretaj eniri la armenan merkaton.
## Statistikoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Gjumri

Kategorio:Konstruaĵoj aperintaj en 1961
(60458) 2000 CM114

**(60458) 2000 CM114** estas granda duopa transneptuna objekto malkovrita la  de la usona astronomo Marc W. Buie elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak proksime de Tucson (Arizono, Usono).

Ĝi estas objekto de la disa disko, karakterizita de grandaj discentreco kaj orbita klineco.

## Satelito 
Satelito estis malkovrita la  de Keith S. Noll, William M. Grundy, H. F. Levison kaj Denise C. Stephens, uzinte observojn de  per la Kosmoteleskopo Hubble; anoncita la .

Tiu satelito havas diametron de ĉirkaŭ 128&nbsp;km,  de ĉ. 15 tagoj (360 horoj) kaj orbitan  de 2200 ± 200&nbsp;km.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 
*  Listo de konataj transneptunaj objektoj, el Johnston's Archive
*  (60458) 2000 CM114; el la paĝaro de Wm. Robert Johnston

Kategorio:Disdiskanoj
Kategorio:Kelkopaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Marc W. Buie
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000
20437 Selohusa

'*20437 *Selohusa'''* estas tre malgranda, hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Catalina Sky Survey* elde la Stacio *Catalina* de la Observatorio Steward, nord-oriente de Tucson (Arizono, Usono), kaj elde la Observatorio de Monto Lemmon.

La regiono South Euclid-Lyndhurst, Ohio, Usono (*SELOHUSA'') estas en antaŭurbo de Klevlando. La ŝtonminejoj de bluaj ŝtonoj de Euclid provizis per ŝtonoj la disvolvon de la nordorienta Ohio en la 19-a jarcento. La NASA-a kosmonaŭto Carl E. Walz kaj Charles Francis Brush, inventisto de la stratlumiga arkampolo, estas de tiu regiono.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Catalina Sky Survey
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Richárd Garczik

**Richárd Garczik** [riĥard garcik], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Garczik Richárd** estas hungara komponisto, koncertorgenisto.

Richárd Garczik  naskiĝis la  en Hatvan.
 
## Biografio 
Richárd Garczik komencis komponadi jam en la aĝo 9. Li frekventis muziklernejojn unue en Tura, pli poste en Aszód. Li estis orgenisto de Luterana kirko (Aszód) inter 2004-2013. Li maturiĝis en muzika mezlernejo en Budapeŝto en 2013, lia plej grava instruisto estis Zsuzsa Elekes. En la studjaro 2013 li studis en Muzikarta Universitato de Würzburg, lia majstro estis Christoph Bossert, poste en simila lernejo en Stutgarto. Post siaj studoj li donis multajn koncertojn en Hungario, Germanio, Finnlando, Rumanio kaj Slovakio. Liaj komponaĵoj estas verkitaj ĉefe por organo aŭ simfonia orkestro, pri malofte por sola piano. 

## Lia repertuaro (elekto) 
* verkoj de Dietrich Buxtehude, Johann Sebastian Bach, Felix Mendelssohn-Bartholdy, Ferenc Liszt, Max Reger, Olivier Messiaen

## Fontoj 
* oficiala paĝo 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj orgenistoj
Závada (Petrovice u Karviné)

**Závada** (, ) estas loka parto de Petrovice u Karviné. Ĝi situas en Moraviasilezia regiono en&nbsp;distrikto Karviná en Ĉeĥio. Ĝis la jaro 1952 ĝi estis memstara administra unuo. En la jaro  ĉi tie vivis .

En la municipo troviĝas limpasejo ĝis Pollando: Gołkowice - Závada kaj fervojhaltejo en fervojlinio Dětmarovice - Petrovice u Karviné.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1447, kiam teŝina princo Bedřich Kazimír lombardis en la jaro 1569 vilaĝojn Závada, Petrovice u&nbsp;Karviné kaj pluajn vilaĝojn al urbo Fryštát. En la jaro 1572 aĉetis Fryštát-on kun la ĉirkaŭaj vilaĝoj Václav Cigán se Slupska. En la jaro 1792 alaĉetis la fryštátan senjorujo eĉ kun Závada de Rudolf Taaffe Jan Larisch-Mönnich, kiu parton de la vilaĝo vendis al Vojtěch Gussnar z&nbsp;Komorné.

Post anekso de la teritorio fare de Pollando en oktobro 1938 sekvis nazia okupado. Závada estis liberigita la 1-an de majo 1945 fare de Ruĝa Armeo. En la paso de la bataloj falis en la katastron de Závada forpafita soveta aviadilo pilotita de anoj de ĉeĥoslovaka aviadila taĉmento.

## Loĝantaro 
## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Karviná
Kategorio:Petrovice u Karviné
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Kategorio:Setlejoj en Teŝinio
Kategorio:Setlejoj en Ostrava baseno
Unuformismo

**Unuformismo**, konata ankaŭ kiel **Doktrino de Unuformeco**, estas la kompreno ke la samaj naturaj leĝoj kaj procezoj kiuj funkcias en nuntempaj sciencaj observoj ĉiam funkciis en la universo en la pasinteco kaj estas aplikeblaj ie ajn en la universo. Ĝi referencas al la nevario en la metafizikaj principoj kiuj kondiĉigas sciencon, kiel la konstanteco de kaŭzo kaj efiko tra spac-tempo, sed ĝi estis uzita ankaŭ por priskribi spac-tempan nevarion de la fizikaj leĝoj. Kvankam temas pri nepruvebla postulato kiu ne povas esti verigita uzante la sciencan metodon, uniformismo estis ŝlosila unua principo de preskaŭ ĉiuj fakoj de scienco.

En geologio, uniformismo estis inkludita en la gradisma koncepto ke "la nuno estas la ŝlosilo por la pasinto" kaj ke geologiaj okazaĵoj okazas samproporcie nune kiel ĉiam okazis, kvankam multaj modernaj geologoj ne plu subtenas tiun striktan gradismon. Stampita de William Whewell, ĝi estis origine proponita kontraste al katastrofismo fare de britaj naturalistoj fine de la 18a jarcento, startante per la verko de la geologo James Hutton en multaj el liaj libroj kiel *Theory of the Earth* (Teorio de la Tero). La verko de Hutton estis poste rafinita de sciencisto John Playfair kaj popularigita pere de la verko de la geologo Charles Lyell nome *Principles of Geology* en 1830. Nune, la historio de la Tero estas konsiderata kiel malrapida, laŭgrada procezo, markita de okazaj naturkatastrofaj okazaĵoj.

## Referencoj
## Literaturo
* Bowler, Peter J. (2003). Evolution: The History of an Idea (3a eld.). University of California Press. ISBN 0-520-23693-9.
* Gordon, B. L. (2013). "In Defense of Uniformitarianism". Perspectives on Science and Christian Faith. 65: 79–86.
* Gould, S. J. (1965). "Is uniformitarianism necessary?". American Journal of Science. 263: 223–228. Bibcode:1965AmJS..263..223G. doi:10.2475/ajs.263.3.223.
* Gould, S. J. (1984). "Toward the vindication of punctuational change in catastrophes and earth history". In Berggren, W. A.; Van Couvering, J. A. (eds.). In Catastrophes and Earth History. Princeton, New Jersey: Princeton University Press. p.&nbsp;11.
* Gould, Stephen J (1987). Time's Arrow, Time's Cycle: Myth and Metaphor in the Discovery of Geological Time. Cambridge, MA: Harvard University Press. p.&nbsp;119.
* Hooykaas, R. (1963). The principle of uniformity in geology, biology, and theology. London: E.J. Brill. p.&nbsp;38.
* Hutton, J (1795). Theory of the Earth with Proofs and Illustrations. p.&nbsp;297.
* Simpson, G. G. (1963). "Historical science". In Albritton, Jr., C. C. (eld.). Fabric of geology. Stanford, California: Freeman, Cooper, and Company. pp.&nbsp;24–48.
### Retejoj
* Pidwirny, Michael; Jones, Scott (1999). "Fundamentals of Physical Geography, (2a eld.). Chapter 10: Introduction to the Lithosphere, Section C: Concept of Uniformitarianism". University of British Columbia, Okanagan. Alirita la 25an de majo 2019.
* Thomson, William (1866). "The "Doctrine of Uniformity" in Geology Briefly Refuted". Proceedings of the Royal Society of Edinburgh. pp.&nbsp;512–13. Alirita la 25an de majo 2019.

## Vidu ankaŭ 
* Neptunismo

Kategorio:Geologio
Mikŝo (libro)

**Mikŝo** (ĉeĥe *Mikeš*) estas duparta porinfana libro de Josef Lada. Ĝi traktas pri knabo Joĉjo, parolanta virkato Mikŝo kaj liaj amikoj. Granda parto de la agado okazas en Hrusice, naskovilaĝo de la aŭtoro. Unuafoje ĝi aperis en la jaroj 1934–1936.250px|dekstra

## Literaturo 
* J. Lada, *Mikeš*. Praha: Albatros 2014

## Adaptaĵoj 
* *Kater Mikesch* (okcidentgermana televidserio, 1964)
* *Pri Mikŝo* (ĉeĥoslovaka animea serio, 1981)

## Eksteraj ligiloj 
* Mikŝo en datumbazo de libroj - *ĉeĥe*

Kategorio:Ĉeĥa literaturo por infanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1936
Kategorio:Fikciaj katoj
Zsolt Gárdonyi

**Zsolt Gárdonyi** [ĵolt gArdonji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gárdonyi Zsolt** estas hungardevena germana komponisto, orgenisto, altlerneja instruisto. Li estas la filo de Zoltán Gárdonyi.

Zsolt Gárdonyi  naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Zsolt Gárdonyi studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt inter 1964-1968. Liaj plej gravaj instruistoj estis Ferenc Gergely, György Ferenczy (pianisto), Endre Szervánszky kaj Ferenc Farkas (komponisto). En la lernojaro de 1969 li akiris 3 diplomojn (eklezia muziko, orgeno kaj muzikteorio) en Muzikarta Altlernejo de Detmold. Post siaj studoj li vivis plu en Okcidenta Germanio, ankaŭ lia patro alvenis kun ŝtata permeso. Inter 1971 kaj 1976 Zsolt Gárdonyi estis preĝeja korusestro kaj orgenisto en Wildeshausen, krome li instruis en Altlernejo de Detmold, poste en simila lernejo de Würzburg inter 1975 - 2011. Li estis gastinstruisto en Muzikarta Universitato Ferenc Liszt inter 2001 - 2004. Li ricevis germanan kaj hungarajn premiojn inter 1979-2016.

## Elektitaj libroj 
* Kontrapunkt - dargestellt an Fugenstrukturen bei J. S. Bach (1980, 1991)
* Harmonik (1990, 2002; kunverkinto)
* La struttura della fuga (1996))

## Elektitaj komponaĵoj 
* "Preludio con fuga" (por orgeno)
* "Mozart Changes" (por orgeno)
* "Grand Choeur" (por orgeno)
* "Hommage à J. S. Bach" (por orgeno)
* "Hommage à F. Liszt" (por orgeno)
* "Magnificat" (por orgeno, violonoj kaj mezosoprano)
* "Blues" (por orgeno kaj trumpeto)

## Elektitaj disĉiploj 
* Claus Kühnl

## Fontoj 
* http://www.refsvabhegy.hu/images/viragvasarnapi_program_2014.pdf  
* https://www.klassika.info/Komponisten/Gardonyi_Zsolt/index.html 
* https://www.gardonyi.de/vita_zsg_en.html , 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj orgenistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Muhaĝiroj

La **Muhaĝiroj** (foje ankaŭ literumita Mahaĝiroj kaj Mohaĝiroj) () estas islamanaj enmigrintoj, de pluretna deveno, kaj iliaj posteuloj, kiuj migris de diversaj regionoj de Barato al Pakistano, post la sendependeco de Pakistano. Kvankam multaj el ili devenas de regionoj kun origine diversaj etnaj lingvoj, ili estas ordinare identigitaj kiel parolantoj de la urdua lingvo.

## Vidu ankaŭ 
* Muhaĝiroj, fruaj islamanoj

Kategorio:Etnoj en Pakistano
Kategorio:Etnoj en Barato
Kategorio:Kultura asimilo
Kategorio:Arabaj vortoj
Kategorio:Islama terminologio
Katedralo de la Dipatrino de Gjumri

300px |thumb |La Katedralo de la Dipatrino de Gjumri kun la du falintaj kupoloj.
**Katedralo de la Sankta Patrino de Dio** (en la armena: Սուրբ Աստվածածին Մայր Եկեղեցի), ankaŭ konata kiel la *Nia Sinjorino de la Sep Vundoj* (en la armena: Սուրբ Աստվածամոր Յոթ Վերք), estas 19-a-jarcenta kirko en Gjumri, Armenio. Okupante la nordan flankon de la Placo Vartananc, la katedralo estas la sidejo de la Diocezo de Ŝirako de la Armena Apostola Eklezio. La kirko estis konstruita inter 1873 kaj 1884. 

La Katedralo de la Sankta Dipatrino apartenas al lakrucoforma stilo de la armenaj preĝejoj kun ekstera rektangula formo. La sonorilturo situas ĉe la pinto de la ĉefa enirejo en la okcidenta flanko de la konstruaĵo. La kirko estas kronita per granda kupolo ĉe la centro ĉirkaŭita de 2 malgrandaj kupoloj. Male al aliaj armenaj preĝejoj, la altaro ĉe la Sankta Patrino de Dio estas unika pro ĝia  dekoracio kun pluraj ikonoj.

La kirko restis aktiva dum la sovetiaj jaroj. Post la armena tertremo en 1988, la du negravaj kupoloj falis kaj ili estis anstataŭigitaj per novaj. La falintaj kupoloj estas nuntempe lokitaj en la preĝeja korto.

Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1884
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1880-1889
Pri Mikŝo

***Pri Mikŝo*** () estas ĉeĥoslovaka animea televidserio el la jaro 1970, kies unua serio estis elsendita enkadre de  Večerníček unuafoje en julio de 1977. Sekve estis filmita dua serio, tiu estis elsendita enkadre de Večerníček unuafoje en la jaro 1981.

Artlaboro de la serio estis Virkato Mikŝo, libro de Josef Lada el la jaroj 1934 ĝis 1936. Scenarion preparis Josef Brukner, bildojn laŭ modeloj de Josef Lada pentris Josef Kluge, kiu samtempe dediĉis sin ankaŭ al reĝisorado. Muzikon verkis Miloš Vacek. Kameraisto de la serio estis Vladimír Malík. La okazintaĵojn paroligis Karel Höger. Estis filmitaj sume 26&nbsp;epizodoj, en longeco inter ĉirkaŭ 6&nbsp;ĝis&nbsp;8&nbsp;minutoj.

## Pluaj kreintoj 
* Animado: Břetislav Dvořák, Jaroslav Zahradník
* Kunlaboris: Alena Ladová, Jan Vrána, V. Šafránek, I. Vít, M. Kuchař, E. Přeček
* Pentris: Josef Kluge
* Ĉefateliero: J. Pořický

## Enkonduko en la okazintaĵojn 
Heroo de la serio estas virkato Mikŝo, tio ne estas ordinara virkato, tio estas virkato, kiu scias iradi sur du piedoj, ĝi havas proprajn ŝuojn kaj eĉ ĝi scias paroli... 

## Listo de partoj 
### La 1-a vico 
# Mikŝo lernas paroli
# Mikŝo sur piroj
# Mikŝo estas sorĉanta
# Mikŝo rakontas fabelon
# Mikŝo en amuzparko
# Kiel Mikŝo savis Bobeŝon
# Mikŝo perdiĝis
# Mikŝo timigas
# Mikŝo ĉe cirko
# Avinjo rakontas fabelon
# Naciĉjo estas aĉetanta
# Mikŝo estas hejme
# Fabelo pri krankoturnisto

### La 2-a vico 
# Pri detektivo Sultano
# Pri sorĉbastono de Mikŝo
# Aventuro de sorĉbastono
# Mikŝo heroo
# Fabelo pri virkapro Kokeŝo
# Surprizo en Hrusice
# Kiel Herodeso resaniĝis
# Mistera virkateto
# Ekskurso ĝis Hrusice
# Kion rakontis onklo Malinovský
# Zorgoj pri avinjo
# Sonĝo de Lyšaj
# Joĉjo de ŝuisto estas pentristo

## Eksteraj ligiloj 
* O Mikešovi sur paĝoj de Ĉeĥa televido
* Serioj en Youtube 

Kategorio:Ĉeĥaj animaciaj televidserioj
Kategorio:Ĉeĥaj fabeloj
Kategorio:Aperis en 1978
Kategorio:Večerníček
Kategorio:Televidaj serioj aperintaj en 1970-1979
Kategorio:1978 en Ĉeĥoslovakio
Občina Radenci

**Občina Radenci** estas unu el 212 municipoj de Slovenujo, lokita en la nordorienta stato de regiono Pomurska. La municipo enhavas 22 komunumojn kaj ĝia areo estas 34,1 km². Komence de 2018 tie loĝis 5151 homoj. La administra centro estas la vilaĝo Radenci.
## Loko, priskribo 
eta|280x280ra|Občina Radenci
La občino kuŝas sur la malaltaj teroj dekstre de la Mura Rivero. La alteco estas ĉirkaŭ 200 ĝis 250 m.

La apudaj municipoj estas:

Občina Tišina en la Nordoriento, Urba municipo Murska Sobota en la oriento, Občina Križevci la sudoriento, Občina Sveti Jurij ob Ščavnici sude, Občina Gornja Radgona en la sudokcidento, okcidento kaj nordokcidento. Norde estas la limo kun Aŭstrio (urbo Bad Radkersburg).

## Komunumoj 
La municipo konsistas el la sekvaj 22 vilaĝoj:

Boračeva, Hrastje-Mota, Hrašenski Vrh, Janžev Vrh, Kapelski Vrh, Kobilščak, Kocjan, Melanjski Vrh, Murski Vrh, Murščak, Okoslavci, Paričjak, **Radenci**, Radenski Vrh, Rački Vrh, Rihtarovci, Spodnji Kocjan, Šratovci, Turjanci, Turjanski Vrh, Zgornji Kocjan, Žrnova
## Tradukfonto 
Statistikoj:  http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php

Geografia loko:http://www.geopedia.si/#T1257_F408:100_x580937.4375_y164579.2965_s13_b4 

Radenci
Radenci
Péter Gallai

**Péter Gallai,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gallai Péter** estis hungara ŝlagromuzikisto (klavaristo, kantisto, komponisto, tekstopoeto).
eta|Ŝlagrorkestro Piramis en 2006 (Péter Gallai maldekstre la 2-a)
Péter Gallai  naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la .

## Biografio 
Péter Gallai finis la konservatorion en sia naskiĝurbo en 1974, sed jam dum la lernejaj jaroj en 1971 li fondis ŝlagrorkestron. Laŭ la kutimoj li estis ano en pluraj ŝlagrorkestroj, el tio la plej menciinda estas "Piramis" inter 1974–1982 (vidu la foton!). En la orkestroj laŭ la necesoj li komponis, verkis ŝlagrotekstojn, kantis, muzikis per klavarinstrumentoj.

## Elektitaj verkoj 
* *Orrom krumpli, hajam kóc!* (televizia porinfana serio, sintezilisto, 1988)
* "Kolombusz" (muzikalo, kunverkinto, 1992)

## Fontoj 
* http://www.zeneszoveg.hu/szemely/35916/gallai-peter-dalszoveg-lyrics-bio-adatlap.html
* http://www.allmusic.hu/index.php?SID=&oldal=eloadolista&h_id=143 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj sintezilistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Hrusice

**Hrusice** estas vilaĝo troviĝanta en distrikto Prago-oriento (Mezbohemia regiono, Ĉeĥa Respubliko). Ĝi situas 11&nbsp;km sudoriente de Říčany. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La plej malnova mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1205 (*Hrusicych*). Ĉe vilaĝplaco situas malfrue romanika preĝejo de sankta Venceslao el komenco de la 13-a jarcento, en kies norda parto konserviĝis rimarkinda devena portalo. Ĉe konstruaĵo de paroĥo el la jaro 1914 kreskas memoriga tilio.

Hrusice estas neforgeseble kunigita kun verkoj de pentristo kaj verkisto Josef Lada, kiu ĉi tie naskiĝis kaj travivis parton de la vivo. Al la plej konataj fabeloj de Lada, okazantaj en Hrusice kaj ĉirkaŭaĵo, apartenas *Mikŝo* aŭ *Bubáci a Hastrmani*. En loko de lia naskodometo estas memortabulo, en parketo lia busto.

En somera vilao el la jaro 1935 estas ĝis hodiaŭ al publiko alirebla *Monumento de Josef Lada*, dediĉita ankaŭ al verko de Alena Ladová.

En la vilaĝplaco troviĝas el la bildoj de Lada konata gastejo U Sejků el la jaroj 1884-1885 kaj konstruaĵo de eksa lernejo. En municipa oficejo estas alirebla muzeo de modeloj de dometoj el Hrusice kaj figuroj de Lada, laboro de Antonín Jedlička. En la vilaĝo estas konservitaj konstruaĵoj de popola arkitekturo.

Dum lastaj jaroj Hrusice videble diskreskas sin per individua konstruado de familiaj domoj en randaj partoj de la municipo.

## Loĝantaro 
## Rilataj artikoloj
* *Mikŝo*

## Pluaj fotoj 

Hrusice_CZ_village_centre_from_S_202.jpg|Vido al mezo de municipo de sudo
Hrusice_CZ_centre_towards_ENE_179.jpg|Domoj sur norda flanko de vilaĝplaco
Hrusice_CZ_centre_towards_W_183.jpg|Okcidenta flanko de vilaĝplaco kun aŭtobusa haltejo
Hrusice_CZ_birthplace_of_Josef_Lada_185.jpg|Ĉefstrato inter vilaĝplaco kaj rojo; meze situadis naskodomo de Josef Lada
Hrusice_CZ_St_Wenceslas_church.jpg|Preĝejo de sankta Venceslao de nordo; antaŭ barila muro monumento de falintoj
Hrusice CZ St Wenceslas church 199.jpg|Preĝejo de oriento

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Voděrádky

**Voděrádky** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, en distrikto Prago-oriento, ĝi estas parto de urbo Říčany. Nordokcidente kondukas ŝoseo II/101, fluas tra ĉi tie rojo Vinný potok. La vilaĝo troviĝas proksimume 2&nbsp;km sudokcidente de Říčany. Vivas ĉi tie  (). Estas ĉi tie registritaj 62 adresoj.

## Loĝantaro 
## Fotogalerio 

Voděrádky - kaplička.jpg|Kapeleto
Říčany, Voděrádky, Krabošická str.jpg|Strato Krabošická

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Říčany
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Ora Rozo

eta
La **Ora Rozo** estas ordeno, medalo kaj ornamaĵo donita de la Papo al eminentaj katolikaj elstaruloj, kutime geimperiestroj, gereĝoj, kaj dukoj, kaj kelkaj patronecoj de la Virgulino Maria, kreita de Leono la 9-a en 1049, konsistanta el ora rozo kun floroj, butonoj kaj folioj, metitaj en renesanca arĝenta vazo el pirito kun la papa ŝildo kaj kiu estas benita en la kvara dimanĉo de Karesmo, unktita per la *sankta oleo* kaj la incenso, tiel ke ĝi estas sakramenta.

La unika institucio de la Ora Rozo devenas de 1049. Oni diras, ke Papo Leono 9-a volis submeti la monaĥejon de Sankta Kruco de Alzaco, fondita de siaj geavoj kiu estis devigita per traktato sendi ĉiun jaron al la koncerna papo kaj ties posteuloj en la kvara dimanĉo de Karesmo, oran rozon aŭ du gramojn da oro. Ĉi tio estis konfirmita kaj kun ĉi tiu motivo estis establita la rito de la beno kaj la sanktoleado de la ora rozo, per kiu ili volis reprezenti Kriston reprezentitan ĉe la oro, la plej nobla el ĉiuj metaloj, kaj la Resurekto de la Savanto. En la pasinteco la rozo estis pentrita por reprezenti la sangon de Jesuo.

La papo kutime sendis ĉi tiun rozon  ĉiujare al iu aparta preĝejo aŭ al iu princo aŭ princino de kristanismo. La Venecia respubliko havis kvin rozojn en la trezoro de la katedralo de Sankta Marko, kiuj malaperis dum la militoj en Italio kaj la Papo Gregorio la 16-a sendis tiun, kiun li benis en 1834 al la urbo Venecio.
 

Kategorio:Pasko
Panetono

eta|*Panettone*.
La **panetono** (itale **panettone**) estas bulko simila al brioĉo, farita el maso kun sekvinberoj kaj konfita frukto (oranĝo, citrono kaj cedrato). Ĝi havas kupolformon kaj la pasto estas farita el fortikigita faruno, acidpasto aŭ freŝa gisto, ovoj, butero kaj sukero. Ĝi estas tradicia kristnaska deserto en Milano (Italio), de kie ĝi originas kaj estas konata ekde almenaŭ la jaro 1470. Ĝi estas ankaŭ tre populara en Sudameriko, precipe en Peruo.

Pro ĝia internacia populareco, oni penas akiri Geografian Indikon kaj Protektitan Nomadon de Origino por ĉi tiu produkto. Ĉi tiuj iniciatoj fariĝis pli gravaj en la lastaj jaroj pro la kreskanta konkurenco en diversaj mondopartoj, kie la panetono estas tre ĉeestanta dum la Kristnaskaj kaj Novjaraj ferioj.

## Vidu ankaŭ 
* Itala kuirarto

Kategorio:Panoj
Kategorio:Italaj desertoj
Punta Alta

**Punta Alta** estas urbo en Argentino, ĉirkaŭ 20 kilometrojn sudoriente de Bahía Blanca. Ĝi havas 58,315 loĝantojn en 2010. Ĝi estas la ĉefurbo ("cabecera") de la kantono Coronel Rosales. Ĝi estis fondita la 2an de julio 1898.

La urbo estas apud la Atlantika Oceano, najbare al la ŝipbazo de Puerto Belgrano, kiu estas hejmo de la Argentina Ŝiparmea floto.

Charles Darwin en klifoj ĉe Punta Alta faris gravan trovaĵon de fosiliaj ostoj de grandaj formortintaj mamuloj apud nuntempaj konkoj, kio indikas ĵusan formorton sen signoj de klimata ŝanĝo aŭ katastrofo. Li identigis tie la tiam malmulte konatan *Megatherium* pere de dento kaj ties asocion kun osteca kiraso, kiu dekomence aspektis al li kiel giganta versio de kiraso de loka dazipo. La trovaĵoj okazigis grandan intereson kiam ili atingis Anglion.

eta|maldekstra|Angulo de Humberto I kun Bernardo de Irigoyen, ĉ. 1929 (foto: Archivo Histórico Municipal).|284x284px
280x280px|eta|maldekstra|Angulo de Bernardo de Irigoyen kun 25 de Mayo, centra kaj komerca areo de Punta Alta.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Browne, E. Janet (1995). Charles Darwin: vol. 1 Voyaging. London: Jonathan Cape. ISBN 978-1-84413-314-7.
* Darwin, Charles (1835). Extracts from letters to Professor Henslow. Cambridge: [private presita]. Alirita la 25an de majo 2019.
* Desmond, Adrian; Moore, James (1991). Darwin. London: Michael Joseph, Penguin Group. ISBN 978-0-7181-3430-3.
* Desmond, Adrian; Moore, James; Browne, Janet (2004). Oxford Dictionary of National Biography. Oxford, England: Oxford University Press. doi:10.1093/ref:odnb/7176. ISBN 978-0-19-861411-1.
* Leff, David (2000). "AboutDarwin.com" (2000–2008 ed.). Arkivita el la originalo la 28an de aŭgusto 2013. Alirita la 25an de majo 2019.
* Keynes, Richard (2000). Charles Darwin's zoology notes & specimen lists from H.M.S. Beagle. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-46569-4. Alirita la 25an de majo 2019.
* Keynes, Richard (2001). Charles Darwin's Beagle Diary. Cambridge University Press. ISBN 978-0-521-23503-7. Alirita la 25an de majo 2019.
* van Wyhe, John (2008). "Charles Darwin: gentleman naturalist: A biographical sketch". Darwin Online. Alirita la 25an de majo 2019.

Kategorio:Urboj de Argentino
Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Kategorio:Aperis en 1898
Armena revolucio de 2018

dekstra|eta|250px | Protestoj la 14an de aprilo 2018
La ** Armena revolucio de 2018** (plej ofte konata en Armenio kiel **#MerzhirSerzhin** (armene: ՄերժիրՍերժին), kun la signifo "ForĵetuSerĵ-on") estis serio de kontraŭregistaraj protestoj en Armenio de aprilo ĝis majo 2018 de diversaj politikaj kaj civilaj grupoj gviditaj de membro de la parlamento Nikol Paŝinjan (estro de la Partio Civila Kontrakto). Protestoj kaj marŝoj okazis komence kiel respondo al la tria sinsekva periodo de Serĵ Sargsjan kiel la plej potenca reprezentanto en la registaro de Armenio kaj poste kontraŭ la ĝenerala regado de la Armena Respublikana Partio. Paŝinjan deklaris ĝin ***Velura Revolucio*** (Թավշյա հեղափոխություն).

La 23-an de aprilo, Sargsjan cedis, dirante "Mi eraris, dum Nikol Paŝinjan pravis kaj rezignis. Iuj nomas la eventon kiel paca revolucio simila al revolucioj en aliaj post-sovetiaj ŝtatoj. Antaŭ la vespero de la 25-a de aprilo, la respublikana koalicia partnero Daŝnako retiriĝis de la koalicio.

Antaŭ la 28-a de aprilo, ĉiuj opoziciaj partioj en la parlamento de Armenio anoncis, ke ili subtenos la kandidatecon de Paŝinjan. Elektado estis planita en la Nacia Asembleo por la 1-a de majo; por Paŝinjan, por ke li estu elektita ĉefministro, kun postulo de 53 voĉdonoj, li devus gajni la voĉojn de almenaŭ ses membroj de la Respublikana Partio. Paŝinjan estis la sola kandidato kiu estis proponita por la voĉdono. Tamen, la Respublikana Partio unuanime voĉdonis kontraŭ Paŝinjan - 102 parlamentanoj ĉeestis, el kiuj 56 voĉdonis kontraŭ lia kandidateco kaj 45 voĉdonis por ĝi. Semajnon poste, la 8-an de majo, la dua voĉdono okazis. Paŝinian estis elektita ĉefministro kun 59 voĉoj.

Kategorio:Politiko de Armenio
Kategorio:Revolucioj en la 21-a jarcento
Kategorio:Koloraj revolucioj
Kategorio:Konfliktoj en 2018
Nikol Paŝinjan

**Nikol PAŜINJAN** (armene: Նիկոլ Փաշինյան; naskiĝis la 1-an de junio 1975) estas armena politikisto servanta kiel Ĉefministro de Armenio ekde la 8-a de majo 2018 (kiel funkcianta ĉefministro ekde la 16-a de oktobro 2018). Li estas iama ĵurnalisto kaj redaktisto.

Paŝinjan, elstara ĵurnalisto, unue fondis sian propran ĵurnalon en 1998, kiu estis fermita unu jaron poste. Li estis kondamnita dum jaro pro kalumnio kontraŭ tiama Ministro de Nacia Sekureco Serĵ Sargsjan. Li redaktis Hajkakan Ĵamanak (Armena Tempo) de 1999 ĝis 2012. Simpatianto de la unua prezidanto Levon Ter-Petrosjan, li estis tre kritika kun la dua prezidanto Robert Koĉarjan, Ministro de Defendo Serĵ Sargsjan, kaj iliaj aliancitaj oligarkoj. Paŝinjan gvidis negravan opozician partion en la parlamentaj elektoj de 2007, akirante 1,3% el la voĉdonoj. Li estis sincera subtenanto de Ter-Petrosjan, kiam ĉi-lasta faris politikan revenon antaŭ la prezidant-elekto en 2008. Ter-Petrosjan estis venkita de Serĵ Sargsjan en balotado kun ĝeneraligita voĉdona fraŭdo kaj perforto. Konata pro siaj akraj paroladoj, Paŝinjan havis gravan rolon en la postelektaj protestoj, kiuj estis perforte subpremitaj de registaraj fortoj la 1-an de marto 2008, rezultigante la morton de 10 homoj. Paŝinjan, kulpigita pri "organizado de amasaj malordoj", kaŝiĝis, nur por reaperi meze de 2009. Li estis kontestate kondamnita al sep jaroj en malliberejo; movo vaste vidita kiel politike motivita. Li estis liberigita en majo 2011 kiel parto de ĝenerala amnestio. Li estis elektita al parlamento de la ampleksa opozicia koalicio de Ter-Petrosjan, la Armena Nacia Kongreso, en 2012.

Li poste rompis amikecon kun Ter-Petrosjan pro politikaj kialoj, establante la partion Civila Kontrakto. Kune kun du aliaj opoziciaj partioj, Paŝinjan formis aliancon kun *Eliro*, kiu akiris preskaŭ 8% de la voĉdonoj en la parlamentaj elektoj de 2017. Li estis la gvidanto de la armena revolucio de 2018, kiu devigis la tiaman ĉefministron Serĵ Sargsjan demisii. La 1-an de majo 2018, li malsukcesis akiri sufiĉajn voĉojn de la parlamento por fariĝi ĉefministro, sed estis elektita en la dua voĉdono la 8-an de majo.

Kategorio:Ĉefministroj de Armenio
Kategorio:Nuntempaj ŝtatestroj
Třemblat

**Třemblat** (antaŭe *Třemblaty*) estas vilaĝo situanta en Mezbohemia regiono, en&nbsp;distrikto Prago-oriento en Ĉeĥio. Ĝi falas sub municipo Ondřejov, de kiu ĝi situas 3,5&nbsp;km nordokcidente. Vivas ĉi tie  ().

La vilaĝo estas menciita en libro de Josef Lada, kiam *virkato Mikŝo* estas foririnta el Hrusice en la mondon kaj&nbsp;ĝi vagabondas tra Třemblaty, Myšlín kaj&nbsp;Mnichovice.

## Loĝantaro 
## Transporto 
Fervojlinio nek stacio en la proksimeco de vilaĝo ne estas.

La municipo situas sur ŝoseo de la II-a klaso II/113 ( Český Brod - Mukařov - Ondřejov - Chocerady ), el kiu deflankiĝas III/11319 Mnichovice - Třemblat kaj III/11320 Třemblat - Zvánovice.

Apudurbaj aŭtobusaj linioj veturantaj tra la municipo kaj certigantaj komunikon ĝis Černé Voděrady, Mnichovice, (fervojlinio de la IV-a koridoro), Chocerady, Ondřejov, Říčany kaj Prago.

Kategorio:Ondřejov (distrikto Prago-oriento)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Ĉefministro de Armenio

eta|Sidejo de la Ĉefministro en Erevano, Armenio.
La **Ĉefministro de Armenio** estas la estro de registaro kaj plej altranga ministro en la registaro de Armenio, kaj la konstitucio postulas "determini la ĉefajn direktojn de la registaro, administri la agadojn de la registaro kaj kunordigi la laboron de la membroj de la Registaro". Laŭ la konstitucio de Armenio, la ĉefministro estras la Sekurecan Konsilion, kiu priskribas la ĉefajn direktojn de la defenda politiko de la lando; tiel, la ĉefministro efektive estas la ĉefkomandanto de la Armitaj Fortoj de Armenio. Laŭ la nova konstitucio de 2015, la ĉefministro estas la plej potenca kaj influa persono en armena politiko. La ĉefministro estas nomumita de la prezidanto de Armenio laŭ la voĉdono de la Nacia Asembleo. La ĉefministro povas esti forigita per konfida voĉdono de la parlamento. En la konstitucia referendumo okazinta en 2015, civitanoj voĉdonis favore al parlamenta respublika sistemo en Armenio.

La oficejo de la ĉefministro unue estis establita en 1918 per la fondo de la Unua Respubliko de Armenio. Ĝi malaperis kiam la Unua Respubliko de Armenio estis enmetita en la Transkaŭkaza Socialisma Federacia Soveta Respubliko. Kiam Armenio reakiris sian sendependecon, la posteno de ĉefministro estis reestablita.
Turkmena kuirarto

eta|Piŝmeo
**Turkmena kuirarto** similas al tiu de la cetera Centra Azio. Plov (pilafo) estas la ĉefa nutraĵo, kiu ankaŭ estas servata dum festadoj de turkmenoj kaj en Turkmenio. Ĝi konsistas el pecoj de ŝafaĵoj, karotoj kaj rizo frititaj en granda fandita kaldrono simila al fera forno. Manti estas ravioloj farĉitaj per viando, cepoj aŭ kukurbo. Ŝurpo estas viando kaj legomsupo. Ampleksa vario de farĉitaj tortoj kaj frititaj ravioloj haveblas en restoracioj kaj bazaroj, inkluzive de somsa, gutap (ofte farĉita per spinaco) kaj iŝlikio. Ĉi tiuj estas popularaj inter vojaĝantoj kaj taksiistoj, ĉar ili povas manĝi rapide survoje, kaj ofte estas venditaj ĉe vojflankoj. La turkmenaj manĝaĵoj ĝenerale ne uzas spicojn aŭ kondimentojn, kaj uzas grandan kvanton da kotonoleo.

## Referencoj
Israela kuirarto

eta|250px|Plado el falafelo, humuso kaj salato israela
eta|250px|Israela tagmanĝo
La **israela kuirarto** (en la hebrea המטבח הישראלי ha-mitbach-ha yisra'eli) konsistas el lokaj pladoj de la indiĝenaj homoj de Israelo kaj pladoj alportitaj al Israelo de la judoj de la diasporo. Ekde antaŭ la kreo de la ŝtato Israelo en 1948, kaj precipe ekde la fino de la 1970-aj jaroj, israela juda fuziiga kuirarto evoluis.

Israela kuirarto adoptis kaj daŭre adoptas elementojn de diversaj stiloj de juda kuirarto kaj Mezorienta kuirarto, precipe la juda, sefarada kaj aŝkenaza stiloj. Ĝi enkorpigas multajn manĝaĵojn tradicie manĝitaj en mezorienta kaj mediteranea kuirarto kaj manĝaĵoj kiel falafelo, humuso, ŝakŝuko, kuskuso, sabiĥo kaj zaataro estas vaste popularaj en Israelo hodiaŭ.

Aliaj influoj en la kuirarto estas la havebleco de oftaj manĝaĵoj en la mediteranea regiono, precipe iuj specoj de fruktoj, legomoj, laktaĵoj kaj fiŝoj; la distingaj tradiciaj pladoj estas preparitaj dum festadoj; la koŝera tradicio estas konservita; kaj specifaj kutimoj pri Ŝabato kaj malsamaj judaj festoj, kiel ekzemple ĥalao, ĝaĥnuno, malavaĥo, farĉita fiŝaĵo, hamino kaj la sufganijao.

Estas novaj pladoj bazitaj sur agrikulturaj produktoj, kiel oranĝoj, avokadoj, laktaĵoj kaj fiŝoj, kaj aliaj surbaze de tutmondaj tendencoj, enkondukitaj en la lastaj jaroj, kaj kuiristoj kun trejnado eksterlande alportis elementojn de aliaj internaciaj kuirartoj.
Iraka kuirarto

eta|Masgufo
**Iraka kuirarto** aŭ **mezopotamia kuirarto** havas longan historion de proksimume 10.000 jaroj, ĝis la sumeranoj, akadanoj, babilonanoj, asirianoj kaj antikvaj persoj. Tabuletoj trovitaj en antikvaj ruinoj en Irako montras receptojn preparitajn en la temploj dum religiaj festoj - la unuaj kuirlibroj en la mondo. Antikva Irako, aŭ Mezopotamio, estis hejmo de altnivela kaj tre progresinta civilizo, en ĉiuj sferoj de scio, inkluzive de kuirarto. Tamen, estis en la Islama Ora Epoko kiam Bagdado estis la ĉefurbo de la abasida kaliflando (750-1258), ke la iraka kuirarto atingis sian zeniton. Hodiaŭ, la kuirarto de Irako reflektas ĉi tiun riĉan heredaĵon same kiel fortajn influojn de la kuirartaj tradicioj de najbara Irano (ankaŭ Persio), Turkio kaj la regiono de Sirio.

Manĝoj komenciĝas per aperitivoj kaj salatoj - konata kiel Mezeo. Kelkaj pladoj estas Kebabo (ofte marigita kun ajlo, citrono kaj spicoj, poste rostita), Gaŭso (rostita vianda sandviĉo, simila al Döner kebab), Bamio (ŝafidaĵo, okro kaj tomata stufaĵo), Quzi (ŝafido kun rizo, migdaloj, sekvinberoj) kaj spicoj), Falafelo (frititaj kikerbuloj servitaj kun salato kaj pita pano), kibeo (haketita viando miksita kun bulguro aŭ rizo kaj spicoj), Masgufo (rostita fiŝo kun pipro kaj tamarindo), kaj Maklubo (rizo, ŝafidaĵo, tomata kaj melongena plado). Ankaŭ plenplenaj vegetaĵaj pladoj kiel Dolmo kaj farĉitaj kapsikoj estas popularaj.

Nuntempa Irako reflektas la saman naturan dividon kiel antikva Mezopotamio, kiu konsistis el Asirio en la aridaj nordaj altaĵoj kaj Babilonio en la suda aluvia ebenaĵo. Al-Ĝazira (la antikva Asirio) kreskigas tritikon kaj rikoltojn postulantajn vintran malvarmon kiel pomojn kaj aliajn fruktojn. *Al-Irāq * (Irako mem, la antikva Babilonio) kreskigas rizon kaj hordeon, citrusojn, kaj respondecas pri la pozicio de Irako kiel la plej granda produktanto de daktiloj en la mondo.

## Vidu ankaŭ
* Araba kuirarto
Luján (rivero)

eta|dekstra|250px|La rivero Luján markas la nordan limon de la urba Bonaero.
La rivero **Luján** (en hispana, **Río Luján** [luĤAN]) fluas el sia elfluejo ĉe Espora je ĉirkaŭ 100 km oriente de Bonaero, Argentino, al sia alfluejo en la Plata-Rivero norde de la urbo.

La unua fosilio de *Megatherium* estis trovita tie en 1789.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de riveroj de Argentino

## Notoj 
Kategorio:Riveroj en Argentino
Kategorio:Geografio de Bonaero
Luján

**Luján** estas urbo en la provinco Bonaero, Argentino, situanta en ties nordokcidento, kaj la ĉefurbo de la samnoma distrikto. Ĝi situas 68 kilometrojn okcidente de la urbo Bonaero, estante unu el la plej gravaj urboj en la interno de Provinco Bonaero. Ĝia urba centro situas ĉe la bordo de la rivero Luján.

## Vidu ankaŭ 
* Luján (rivero)
* Luján (stacidomo)
* Universidad de Luján (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
Nacia parko Niĵnaja Kama

alternative=Pli malalta Kama Jelabuga|eta|Pli malalta Kama  Jelabuga
**Nacia parko Niĵnaja Kama** () estas nacia parko en la centro de Rusujo, situanta en Tukaja kaj Jelabuga distriktoj de Tatarstano. Ĝi estis establita la 20-an de aprilo 1991 por protekti koniferojn (plejparte pino) arbaroj ĉe la bordo de la rivero Kama.

## Priskribo 
La parko konsistas el tri izolitaj aretoj. Du el ili, *Maly Bor* kaj *Tanayavskaya Dacha*, situas proksime al la grandurbo de Jelabuga, sur la dekstra bordo de la Kama; dum la tria unu, *Bolshoy Bor*, estas situanta sur la duoninsulo sur la maldekstra bordo de la Kama, ekster la grandurbo de Nabereĵnije Ĉelni. En la limoj de la parko, la Kama estas konstruita kiel Niĵnekamska Rezervujo. La dekstra bordo de la rivero estas alta, kun interkrutejoj. La  Toyma Rivero estas la plej granda alfluanto de la Kama ene de la parto. La maldekstra bordo de la Kama estas plata. Sub la digo, la Kama serpentumas, kaj la herbejoj sur la dekstra bordo en tiu areo ankaŭ apartenas al la parko.

### Faŭno 
Grandaj mamuloj ĝeneraligitaj en la parko inkludas alkon (*Alces alces)*, kapreolojn (*Capreolus capreolus*), apron (*Sus scrofa*), linkon (*Linx sp*.), melon (*Meles sp.*), eŭrazian kastoron (*Castor fiber*), kaj niktereŭton (*Nyctereutes procyonoides)*. Ekzistas pluraj specioj de vespertoj, kelkaj el kiuj estas raraj. La parko havas pli ol 190 speciojn de birdoj, 6 specioj de reptilioj, 10 specioj de amfibioj, kaj 16 speciojn de fiŝoj.

### Vegetaĵaro 
La areoj najbaraj al Niĵnekamska Rezervujo estas kovritaj per arbaro. Arbaro ankaŭ ĉeestas longe de la marbordo, kiel izolitaj aretoj. Inter la arboj, la plej oftaj estas pino (*Pinus sp.*; 65.4% de la arbara regiono), betulo (*Betula sp.*; 19%), kaj tremolo (*Populus tremula*; 6%). Kelkaj el la arbaro estis plantitaj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj Mapoj de la Parko  (en la rusa)

Kategorio:Geografio de Tatario
Niĵnaja Kama
Kategorio:Protektitaj areoj kreitaj en 1991
Asiria kuirarto

**Asiria kuirarto** estas kuirarto de la etnaj asirianoj, de orientaj aramelingvaj asiriaj kristanoj en norda Irako, nordorienta Sirio, nordokcidenta Irano kaj sudorienta Turkio. Asira kuirarto estas tre simila al aliaj mezorientaj kaj kaŭkazaj kuirartoj kiel ekzemple greka kuirarto, libana kuirarto, turka kuirarto, israela kuirarto kaj armena kuirarto, kun plej multaj pladoj similaj al la kuirartoj de la regiono en kiu tiuj asirianoj vivas kaj devenas. Ĝi estas riĉa je legomoj kaj grenoj, kiel hordeo, viando, tomato, herboj, spicoj, fromaĝo, terpomo kaj ankaŭ fermentitaj laktaĵoj kaj pikloj. Alkoholo, precipe tritika biero, organika vino, kaj arako ankaŭ estas konsumataj.

Rizo estas kutime servata kun ĉiu manĝo akompanata de stufaĵo, kiu tipe verŝiĝas sur la rizon. Teo estas kutime konsumita dum la tuta tago kun aŭ sen manĝetoj, sole aŭ kiel socia trinkaĵo. Fromaĝo, biskvitoj, kukoj, baklavoj aŭ aliaj manĝetoj ofte estas servitaj kune kun la teo kiel aperitivoj. Povas ekzisti dietaj restriktoj dum Karesmo en kiu iuj specoj de manĝaĵoj eble ne estas konsumitaj; ofte signifas best-derivitaj manĝaĵoj.

La ĉefa diferenco inter asiraj kaj aliaj mezorientaj kuirartoj estas, ke alkoholo estas sufiĉe populara, kun pluraj tradicioj specife en formo de arako, tritika biero, kaj organika vino reganta inter ili. Male al juda kuirarto kaj islamaj kuirartoj en la regiono, porkaĵoj estas permesataj, ĉar asirianoj estas kristanoj. Tamen ĝi ne estas vaste konsumita en la arabaj landoj, en Turkio aŭ en Irano pro limigoj al disponeblo postulita de la islama plimulto. 

## Referencoj
Kurda kuirarto

La **kurda kuirarto** konsistas el vasta vario de manĝaĵoj preparitaj de la kurda popolo. Ekzistas kulturaj similecoj inter la kurdoj kaj iliaj tujaj najbaroj de Irano, Turkio, Irako, Sirio kaj Armenio. Kelkaj pladoj, kiel la birjano, estas kundividitaj kun la Barata subkontinento. Kurda kuirarto estas tipa de okcidentazia kuirarto.
 
Ampleksa vario el fruktoj kaj legomoj estas inkluzivita en la kurda dieto. Ŝafidaĵo kaj kokidaĵo estas la ĉefaj viandoj. Matenmanĝo estas kutime plata pano, fromaĝo, mielo, jogurto el ŝafina lakto aŭ bovina lakto, kaj glaso da nigra teo. Por tagmanĝo, ŝafidaĵo kaj legomoj estas kuiritaj en maldolĉa tomata saŭco por ellabori kuiraĵon, kiu kutime serviĝas kun rizo kaj la saletaj pladoj kutime serviĝas kun rizo aŭ plata pano. En Kurdio la klimato kaj grundo estas taŭgaj por kultivi vinberojn, granatojn, figojn kaj nuksojn. Kurda mielo havas mildan klaran guston kaj ofte estas vendita kun mielĉelaro. Kurdistano ankaŭ produktas laktaĵojn de ŝafinaj kaj bovinaj devenoj. La kurdoj faras multajn specojn de kofto kaj kibeo, ravioloj farĉitaj per per viando.

Kategorio:Mediteranea kuirarto
Granda Sabla Dezerto

La **Granda Sabla Dezerto** ( estas dezerto kiu troviĝas laŭlonge de 360 000&nbsp;km² en la nordokcidento de Aŭstralio. Ĝi estas Biogeografia Bioregiono.

Ĝi estas la dua plej granda dezerto de Aŭstralio post la Granda Viktoria Dezerto kaj enhavas areon de 284,993 kvadrataj kilometroj.

Ĝi formas parton de vasta kaj ebena regiono konata kiel Okcidenta Dezerto, en la ŝtato Okcidenta Aŭstralio, inter la rokaj montaroj de Pilbara kaj Kimberley. Ĝi limas sudoriente kun la dezerto Gibson kaj la lago Mackay, oriente kun la Tanami-Dezerto kaj sudokcidente kun la lago Dora kaj la Nacia Parko Rivero Rudall. La tuta regiono estas apenaŭ loĝata kaj ne estas setlejo sufiĉe granda. Temas nur pri indiĝenaj aŭstralianoj, tro ofte elpelitaj per la agado de la minkompanioj.

La Granda Sabla Dezerto enhavas grandajn *erg*-ojn, normale formitajn de dunoj en longituda dispono. Nordoriente estas la kratero Wolfe Creek formita pro la frapego de meteorito.

Animaloj en la regiono estas sovaĝiĝintaj kameloj, dingoj, grandaj kaj malgrandaj lacertoj kaj birdoj, inter kiuj tri specioj de papagoj.

## Notoj 
Kategorio:Dezertoj en Aŭstralio
Kategorio:Dezertoj kaj kserofitaroj
Kategorio:Ekoregionoj de la Aŭstralazia ekozono
Kategorio:Dezertaj ekoregionoj
Kategorio:Global 200
Juda kuirarto

[eta|Kokidaĵa supo kun [kreplaĉo]]
eta|Haketita hepataĵo
**Juda kuirarto** rilatas al la kuiradaj tradicioj de la juda popolo en la mondo. Ĝi evoluis dum multaj jarcentoj, formitaj de judaj dietaj leĝoj (koŝero), judaj festotagoj kaj ŝabata tradicio. La juda kuirarto estas influita de la ekonomio, agrikulturo kaj kuirarta tradicio de la multaj landoj kie judaj komunumoj ekloĝis kaj varias multe tra la tuta mondo.

La distingaj stiloj en juda kuirarto estas aŝkenaza, sefarda, mizraĥa, persa, jemena, barata kaj latinamerika. Ekzistas ankaŭ pladoj de judaj komunumoj de Etiopio ĝis Centra Azio.

Ekde la establado de la ŝtato Israelo en 1948 kaj precipe ekde la fino de la 1970-aj jaroj, komenciĝanta israela "fuzia kuirarto" disvolviĝis. La juda-israela kuirarto precipe adaptis multajn elementojn, koincidantajn teknikojn kaj ingrediencojn de multaj diasporaj judaj kuirartaj tradicioj.

Uzado de agrikulturaj produktoj el pladoj de unu juda kuirarta tradicio en la ellaborado de pladoj de aliaj judaj kuirartaj tradicioj, kaj ankaŭ enmetante kaj adaptante diversajn aliajn orientajn pladojn de la loka ne-juda loĝantaro de la lando Israelo (kiu ankoraŭ ne estis enkondukita per la kuirartaj tradicioj de judoj, kiuj alvenis al Israelo el la aliaj arabaj landoj), israela juda kuirarto estas kaj aŭtente juda (kaj plej ofte koŝera) kaj karakterize loka "israela", tamen plene hibridita de ĝiaj multkulturaj diasporaj judaj originoj.

## Vidu ankaŭ 
* Falaflo
* Bagelo
* Sabiĥo

## Notoj 

Kategorio:Israela kuirarto
Preĝejo Senmakula Koncipiĝo (Máriapócs)

La **preĝejo Senmakula Koncipiĝo** (hungare Szeplőtelen fogantatás) estas romkatolika historia monumento en Hungario, en urbomezo de Máriapócs, kie estas la plej malnova konstruaĵo.

## Historio 
En Máriapócs estis konstruita kirko supozeble en la 14-a aŭ 15-a jarcentoj. Mencio okazis pri la loka pastro en 1328, post kelkaj jaroj ankaŭ pri paroĥo. Inter 1537-1767 la preĝejo apartenis al la protestantoj, tamen la restintaj katolikoj uzis la sanktejon, la kalvinanoj la navon. En la 18-a kaj 19-a jarcentoj signifaj trakonstruoj okazis. La orgeno estis konstruita en 1927. En 1980 oni trovis restaĵojn de fresko, supozeble pentrita en la 15-a jarcento. En 1990 la preĝejo estis plene renovigita. En 2010 arkeologoj trovis enmuritajn fenestrojn.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto. En la korto estas videbla ankaŭ krucifikso. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo reliefas. La turo, navo kaj absido estas apogitaj per gotikaj pilieroj. Enirejoj estas tra la turo kaj ĉe la navo. La absido estas plurlatera. Ankaŭ sakristio aliĝas al la absido. Kaj interne kaj ekstere la muroj estas blankaj, tio signifas purecon de Sankta Maria.

Kermeso okazas en la 8-an de decembro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* http://miserend.hu/templom/1421

eta|maldekstre
eta|Fresko

Mariapocs
Mariapocs