open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Victor Goldschmidt

**Victor Moritz GOLDSCHMIDT** (naskiĝis la 27-an de januaro 1888 en Zuriko; mortis la 20-an de marto 1947 en Vestre Aker apud Oslo) estis norvega kemiisto, geokemiisto, geologo kaj mineralogo, kaj estas konsiderata unu el la fondintoj de la kampoj de geokemio kaj mineralogio. 

Li evoluigis geokemian klasifikon de elementoj (d:Q588507) kaj proponis la leĝon de izomorfio  (d:Q1536082), kiu estis nomita laŭ li. Li prezentis unu el la unuaj teorioj pri la konsisto kaj strukturo de la profundoj de la Tero, kaj la antaŭdiroj de Goldschmidt estis plej konfirmitaj. Li estis unu el la unuaj, kiuj kalkulis la konsiston de la supra kontinenta krusto . 

Entute, li publikigis 200 sciencajn publikaĵojn.

## Vivo 
[eta|[Wilhelmine Mimi Johnson|Mimi Johnson (maldekstre), Endre Berner (centre), kaj Victor Moritz Goldschmidt (dekstre), 1915]]
Naskiĝis en Zuriko al juda familio. Liaj gepatroj, Heinrich D. Goldschmidt kaj Amelie Koehne, nomis sian filon laŭ la instruisto de lia patro, Viktor Mayer. La familio Goldschmidt translokiĝis al Norvegio en 1901, kiam Heinrich Goldschmidt akceptis postenon kiel profesoro pri kemio en Kristianio (la malnova nomo de Oslo) .

La unua scienca artikolo de Goldschmidt titoliĝis "Kontakta Metamorfismo en la Ĉirkaŭaĵo de Kristianio". En ĝi li unue aplikis la termodinamikan fazregulon al geologiaj objektoj.

En 1914, nur 26 jaraĝa, li fariĝis profesoro kaj direktoro de la Mineralogia Instituto de la Universitato de Kristianio (nun la Universitato de Oslo).

Lia serio de verkoj titolitaj " Geokemio de la Elementoj " ( *Geochemische Verteilungsgesetze der Elemente* ) estas konsiderata la komenco de geokemio. La laboro de Goldschmidt pri atomaj kaj jonaj radiusoj havis gravan influon sur kristala kemio.

Li laboris plejparte en Norvegio ĝis li nelonge translokiĝis al Göttingen en 1929, sed forlasis Germanion post kiam la nazioj ekregis . Dum la germana okupado, Goldschmidt estis arestita la 26-an de oktobro 1942, sed baldaŭ antaŭ sia planita translokigo al la koncentrejo Aŭŝvico, li estis liberigita de la Norvega Rezisto kaj transportita al Svedio. Li poste translokiĝis al Anglio, kie liaj parencoj loĝis.

Post la milito li revenis al Oslo kaj mortis tie en la aĝo de 59 jaroj.

Lia ĉefa verko, Geokemio, estis redaktita kaj publikigita postmorte en Anglio en 1954.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Goldschmidt klasifiko
* Goldschmidt Tolerema Faktoro
* Lanthanida kuntiriĝo

## Eksteraj ligiloj 
* Goldschmidt Konferenco
* 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1888
Kategorio:Mortintoj en 1947
Kategorio:Norvegaj sciencistoj
Kategorio:Viktimoj de la naziismo
Kategorio:Mineralogoj
Kategorio:Kristalografoj
Kategorio:Membroj de Rusia Akademio de Sciencoj
Kategorio:Membroj de la Nacia Akademio de la Linkoj
Lutová

**Lutová** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Chlum u Třeboně en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi situas sudokcidente de Jindřichův Hradec. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Lutová** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 11,57&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de Ĉiuj sanktuloj
* Paroĥestrejo n-ro 5
* Krucvojo kaj dia torturo en la tombejo
* Kapelo de sankta Johano Nepomuka
* Domo n-ro 36
* Kontribua grenejo
* Ruino de pilgrima preĝejo de Naskiĝo de Virgulino Maria malantaŭ la vilaĝo

## Pluaj fotoj 

Lutová, kostel a hřbitov (03).jpg|Preĝejo de Ĉiuj sanktuloj
Lutová - křížová cesta na hřbitově (8).JPG|Tombejo ĉe la preĝejo de Ĉiuj sanktuloj
Lutova-2013-07-15-obr-03-JihozapadniCastNavsi.JPG|Fiŝlago en la sudokcidenta parto de la vilaĝplaco 
Lutova-2013-07-15-obr-05-Hospoda.JPG|Gastejo n-ro 20 U Kuželů en la vilaĝplaco
Lutova-2013-07-15-obr-16-PomnikPadlych.JPG|Monumento al falintoj
Lutová - dům čp. 36 (5).JPG|Domo n-ro 36
Lutová, sýpka.JPG|Memorige protektata grenejo
Lutová, Loučení Panny Marie (01).jpg|Kapeleto de Adiaŭo de Virgulino Maria
Lutová - zřícenina kostela Narození Panny Marie (2).JPG|Ruino de preĝejo de Naskiĝo de Virgulinno Maria en arbareto malantaŭ la vilaĝo

Kategorio:Chlum u Třeboně
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Baseno Třeboň
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Coronella (stacidomo)

**Coronella** estas fervoja stacio sur la linio Padova-Bologna. Ĝi priservas la urbon Coronella, vilaĝeto de la municipo Poggio Renatico.

## Vidu ankaŭ 
* Poggio Renatico

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Poggio Renatico
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1864
Palupín

**Palupín** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Strmilov en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km nordoriente de Strmilov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Palupín** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,84&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1368.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kastelo Palupín
* Preĝejo de sankta Venceslao 

## Pluaj fotoj 

Palupin hradby.jpg|Remparoj
Zamek palupin.jpg|Kastelo Palupín
Palupín, kostel svatého Václava.jpg|Preĝejo en Palupín

Kategorio:Strmilov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Poggio Renatico (stacidomo)

**Poggio Renatico** estas fervoja stacio situanta sur la linio Padova-Bologna, en la teritorio de Poggio Renatico.

## Vidu ankaŭ 
* Poggio Renatico

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Poggio Renatico
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1864
Katanduanoj

**Katanduanoj** — bikole *probinsya kan Catanduanes* estas insula provinco en la Bikola Regiono de Luzono en Filipinoj. Ĝi estas la 12-a plej granda insulo en Filipinoj, kaj kuŝas en la oriento de Sudaj Kamarinoj, trans la Makeda Kanalo. Ĝia ĉefurbo, kaj plej loĝata urbo estas Virako.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Provincoj de la Filipinoj
Batalo de Kamarono

La **batalo de Kamarono** («Camerone» en la franca kaj «Camarón» en la hispana) estas la heroa malvenko de kompanio de la Fremdula Legio kontraŭ la meksikaj trupoj en la 30a de aprilo 1863. Tiu batalo okazis kadre de franca armea ekspedicio okazinta de 1861 ĝis 1867, kies celo estis la establo de politika reĝimo en Meksiko favora al la francaj interesoj. Sub la komando de la kapitano Jean Danjou, sesdek du legiosoldatoj (sesdek kvin, laŭ la rakonto) estis ĉirkaŭsieĝitaj en agrikultura bieno situanta en la malgranda vilaĝo Camarón de Tejeda. 

Dum unu tago la legionanoj rezistis la atakon de 2 000 meksikaj soldatoj kaj rajdantoj. Kapitano Danjou estis pafita en la koro je tagmezo. Poste sinsekvis du oficiroj por komandi la sieĝitojn. Unue la komando iris al la vic-leŭtenanto Jean Vilain. 
Ĉirkaŭ la 14a horo, siavice Jean Vilain mortis pro frapo en la frunto. Tiam la duavica leŭtenanto Clément Maudet prenis la komandon. Tre grave vundita, li forpasos post ok tagoj. La komando iris al suboficiro.

Je la 17a, restis nur dek du viroj ankoraŭ kapablaj por batali. Ĉe tiu punkto, la meksika kolonelo Francisco de Paula Milán arigis siajn oficirojn kaj eldiris kian honton ili alportus sur sin, se ili ne mortigos la ceterajn francajn soldatojn. Je la 18-a horo, elĉerpinte la municiojn, la tri legianoj ankoraŭ kapablaj por batali pretis sin por ŝargi per bajonetoj ĝis certa morto. Ordonitaj de la kaporalo Philippe Maine, ili kapitulacis al la malamiko kondiĉe ke ili konservu siajn armilojn kaj povu flegi siajn vunditojn, precipe sian subleŭtenanton Clément Maudet kiu estis vundita iom da tempo antaŭe. 

Ĉiujare la Batalon de Kamarono oni celebras en la 30-a de aprilo kiel gravan atingon de la Fremdula legio en ĉiuj ĝiaj kazernoj.  

Kategorio:Bataloj de Francio
Kategorio:Bataloj de Meksiko
Livermore (Kalifornio)

**Livermore** estas urbo en la kantono Alameda, Kalifornio, Usono.

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

La urbo estas hejmo de la fama Nacia Laboratorio Lawrence Livermore, la plej granda dunganto en la urbo kaj de internacia graveco. Ĝi estis establita en 1952 por partopreni en la planado kaj disvolviĝo de nukleaj armiloj kiel parto de la nacia defendprogramo. Hodiaŭ, la loko estas hejmo de pluraj IBM- superkomputiloj, inkluzive de la IBM Sequoia, kiu estis la plej potenca komputilo en la mondo dum sia komisiado (junio 2012). 

La urbo ankaŭ estas hejmo de Sandia National Laboratorie. Ilia ĉefa tasko estas disvolvi, fabriki kaj testi la nenukleajn komponantojn de nukleaj armiloj.

La 1-an de decembro 2011, la malkovrintoj de la kemia elemento kun atomnumero 116 proponis la nomon **livermorio** kun la simbolo **Lv** kaj adoptis ĝin la 30-an de majo 2012. 

## Centjara lumilo 
La loka fajrostacio estas hejmo de la plej malnova ampolo de la mondo, la t.n. Centjara Lumo. Ekde 1901, 4-vata karbofilamenta ampolo provizis preskaŭ kontinuan lumon. Ĝi nur estingiĝis dum kelkaj elektropaneoj kaj estis movita plurajn fojojn kiam la fajrostacio estis translokigita.

Retkamerao estis starigita por ke ĉiu povu vidi mem, ke ĝi ankoraŭ funkcias.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Urboj de Kalifornio
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Juozas Olekas

**Juozas OLEKAS** (naskita la 30-an de oktobro 1955 en Bolŝoj Ungut, Krasnojarska regiono, Rusia SFSR, Sovetunio) estas litova socialdemokrata politikisto (membro de la Socialdemokrata Partio de Litovio (SDPL)), iama kuracisto (mikrokirurgo) kaj delonga membro de *Seimas*, ekde la 14-a de novembro 2024 unua vicprezidanto de la litova parlamento. De 2019 ĝis 2024 li estis membro de la Eŭropa Parlamento .

## Vivo 
Juozas Olekas devenas de familio de litovaj politikaj ekzilitoj.

Reveninte al Litovio kaj fininte mezlernejon en Vilkaviškis, li en 1974-76 studis en la Kaŭna medicina instituto kaj poste en la medicina fakultato de la Vilna universitato, kie li diplomiĝis en 1980. Post la universitataj studoj li okupis diversajn funkciojn en diversaj medicinaj kaj sciencaj institucioj. En 1987 li fariĝis doktoro de medicinaj sciencoj. Li estas kuracisto mikrokirurgo.

En 1988 Olekas aliĝis al la sendependiĝa agado en tiutempa Litovio. En 1989-90 li estis deputito de Litovio en la Supera Soveto de USSR.

Post la sendependiĝo de Litovio li eniris en la unuan registaron de la sendependa Litovio, kaj dum 1990-92 li estis ministro pri sanprotektado. Ekde 1989 li estas membro de la Litovia socialdemokrata partio kaj ties restariginto, ekde 1999 ĝis nun li estas ĝia vicprezidanto.

Ekde 1996 ĝis 2019 li estis membro de la Litovia parlamento. En 2003-04 li duafoje estis ministro pri sanprotektado. Same dufoje li estis ministro pri landa defendo (2006-08, 2012-16).

Dum 2019-24 li estis membro de la Eŭropa Parlamento.

En 2024 li estis denove elektita al la Litovia parlamento kaj fariĝis ties unua vicprezidanto.

Juozas Olekas estas tre aktiva en diversaj sociaj kaj sciencaj agadoj. En 1987 pro siaj meritoj en medicina kampo li ricevis la ŝtatan premion de Litovio. Li estas membro de la redakciaj komitatoj de du litovlingvaj medicinaj revuoj, aŭtoro de kelkaj libroj pri medicinaj temoj, aŭtoro de pli ol cent sciencaj publikaĵoj en medicinaj revuoj.

El liaj ŝatokupoj oni povas mencii tenison, futbalon, abelbredadon, ĉasadon, dancadon. Li estas edziĝinta kaj havas tri infanojn.

## Esperanto 
Juozas Olekas estas konata pro esperantista agado kaj subtenas ĝin. Esperantistoj multfoje kontaktis lin pro diversaj organizaj aferoj okaze de la 90a Universala Kongreso de Esperanto en 2005 en Vilno. 

Li volonte akceptis esti Alta Protektanto de BET-59, kiu okazos la 5-13an de julio 2025 en la universitato Vytautas la Granda (Kaŭno, Litovio), kaj laŭplane partoprenos ties inaŭguron .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Biografio ĉe la Ministerio de Nacia Defendo
* Biografio ĉe la litova registara retejo (en la litova)

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1955
Kategorio:Portantoj de Ordeno de la Kruco de Terra Mariana en 2-a klaso
Kategorio:Litovaj ministroj pri defendo
Kategorio:Litovaj ministroj pri sano
Kategorio:Membroj de la Eŭropa Parlamento elektitaj en Litovio
Kategorio:Kirurgoj
GSI Helmholtz Centro por Pezaj Jonoj Esplorado

[dekstra|eta|250x250ra|La [partikla akcelilo ĉe la instituto]]
La **Helmholtz Centro por Esplorado de Pezaj Jonoj** (; ĝis 2008: **Instituto por Pezaj Jonoj** (, mallongigite **GSI**) estas esplorinstituto en Darmstadt Germanio. 

Fondita en 1969, ĝi faras esploradon uzante pezajn jonajn akcelilojn kaj alt-energiajn laserojn por esplorado en nuklea fiziko, atomfiziko, plasmofiziko, biofiziko kaj nuklea medicino. Aparte, la instituto estas asociita kun la malkovro kaj kreado de superpezaj elementoj kaj estas kreditita kun la malkovroj de ses novaj elementoj en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj  .

La laboratorio faras fundamentan kaj aplikatan esploradon en fiziko kaj rilataj natursciencoj. Ĉefaj esplorkampoj:

* plasma fiziko,
* atomfiziko,
* studoj pri nuklea strukturo kaj nukleaj reakcioj,
* biofiziko kaj medicina esplorado.

Dank' al bombardado de atomoj per pezaj jonoj, la sintezo de nukleoj de borio (1981), mejtnerio (1982), hasio (1984), darmŝtatio (1994), rentgenio (1994), kaj kopernicio (1996) estis atingita .

La plej malnova kaj plej grava ilo de la instituto estas la *Universala Lineara Akcelilo* (UNILAC), kiu povas akceli jonojn ĝis 20% de la lumrapideco. En 1990, la instituto estis aldonita al la sinkrotrono SIS18, kiu povas akceli jonojn ĝis 90% de la lumrapideco, kaj la stokrono ESR .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* GANIL
* Riken
* JINR
* CERN
* FRIB
* NSCL
* ISIS neŭtrona fonto
* RAON

## Eksteraj ligiloj 
* HGF
* GSI
* FAIR

Kategorio:Fizikaj institutoj
Kategorio:Esploraj institutoj en Germanio
Kategorio:Scienco kaj teknologio en Germanio
Kategorio:Nuklea fiziko
Kategorio:Hesio
Česká Olešná

**Česká Olešná** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Strmilov en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 4&nbsp;km nordokcidente de Strmilov. Estas ĉi tie registritaj 115 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Samtempe temas pri entute la plej okcidenta moravia vilaĝo. La vorto "Česká" estas en la nomo pro diferencigo de iama najbara Německá Olešná (hodiaŭ Nová Olešná). En la tempoj de komunisma reĝimo okazis malgranda reguligo de la limo kun la najbara katastra teritorio Nová Olešná en la ĉirkaŭaĵo de la najbara rojo Olešanský potok, do hodiaŭ Česká Olešná trafas ankaŭ en Bohemion.

**Česká Olešná** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 8,07&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Baroka etaĝa kastelo 
* Kapelo de sankta Anna

## Pluaj fotoj 

30.7.20 2 Ceska Olesna 22 (50171453787).jpg|Česká Olešná
30.7.20 2 Ceska Olesna 21 (50171198076).jpg|Česká Olešná
30.7.20 2 Ceska Olesna 08 (50170650433).jpg|Česká Olešná

Kategorio:Strmilov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Municipoj en dislimejo de Bohemio kaj Moravio
Velký Jeníkov

**Velký Jeníkov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Studená en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 5&nbsp;km sudokcidente de Studená. Estias ĉi tie registritaj 22 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Velký Jeníkov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,39&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Malý Jeníkov

## Pluaj fotoj 

Silnice mezi Olšany a Velkým Jeníkovem.jpg|Ŝoseo inter Olšany kaj Velký Jeníkov

Kategorio:Studená (distrikto Jindřichův Hradec)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Ágnes Geréb

'*** [Agneŝ gerEb], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Geréb Ágnes*' estas hungara akuŝisto, ginekologo, psikologo. Ŝia patro estis György Geréb. Ŝi estis la pioniro de patra partopreno en hospitaloj, krome ŝi enkondukis la hejmajn naskojn en Hungario, eĉ ŝi fondis naskocentron (loko por ne hospitalaj aŭ hejmaj naskoj) en Budapeŝto. Geréb helpis naski 3 500 bebojn hejme.

 naskiĝis  en Szeged.

## Biografio 
 maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Szeged en 1977. Post la diplomo ŝi laboris 17 jarojn en la kliniko, dum ŝi akiris akuŝistan diplomon loke en 1982, psikologian bakalaŭron en 1986 ĉe la Scienca Universitato Loránd Eötvös, en 1990 ŝi partoprenis duonjaran trejnadon pri profesia praktiko de hejmaj naskoj en naskocentro de Livermore (Kalifornio). Dum la klinika periodo sekrete ŝi permesis la partoprenojn de edzoj dum naskoj (tiam neleĝa en Hungario), tial ŝi ricevis punon: duonjaran paŭzon ĉe naskoj. Jarojn poste la klinikestro fiere deklaris, ke lia instituto estis la unua, kiu permesis ĉeeston de patroj en la naskoĉambro. En fino de la socialismo (1989) ŝi komencis sendependan akuŝistan praktikon ankaŭ hejme. En 1994 ŝi venis en Budapeŝton kaj establis naskocentron, post tri jaroj ankaŭ la sekvan. En 2005 Geréb akiris plian akuŝistan diplomon en Universitato de Debrecen, post 5 jaroj plian bakalaŭron pri akuŝo en la Universitato Semmelweis. Intertempe ŝi faris kontaktojn kun eksterlandaj similaj organizaĵoj.

Intertempe aro de akuŝistoj bruis, ĉar ilia negoco (ricevi same neleĝajn monojn de la naskantoj) preskaŭ fiaskis, ja Geréb ne akceptis tiujn monojn. En 2007 ŝi estis malpermesita labori. Post 2 jaroj ŝia helpo dum nasko malsukcesis, tial en 2011 ŝi estis kondamnita al hejma daŭra esto. Intertempe iamaj patrinoj protestis kontraŭ la jura proceduro. En 2018 ŝi ricevis amnestion, sed kiel akuŝisto ŝi ne povas labori. Geréb naskis kvarfoje kaj edukis 5 gefilojn.

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj akuŝistoj
Kategorio:Hungaraj ginekologoj
Kapelo Koro de Jesuo (Kulcs)

la **kapelo Koro de Jesuo** estas sakrala konstruaĵo (ankaŭ konata) en vilaĝo Kulcs (Hungario).

## Historio 
Ĝis 1994 la areo apartenis al Rácalmás, tamen en la 20-a jarcento feriejo formiĝis kun nomo Kulcs. La kapelo estis konstruita en la jaro 1935.

## Konstruaĵo 
La kapelo situas sola en korto najbare al la lernejo. La fasado estas simetria, antaŭ la enirejo portiko kun 2 kolonoj estas videblaj. La plej supre la malalta turo altiĝas. La fasado havas ankoraŭ du malgrandajn niĉojn, sed fenestrojn ne havas. En la supra parto de la turo estas sola aperturo, ene sonorilo farita en 1934. La navo havas fenestrojn kaj apogpilierojn. Interne la muroj ne estis pentritaj. La iama harmoniumo estis ŝanĝita al orgeno.

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* sonorado

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Kulcs
Kulcs
Divín

Nomon **Divín** havas pluraj setlejoj:

* Divín (Příčina) – solejo apartenanta al municipo Příčina en distrikto Rakovník en Ĉeĥio
* Divín (distrikto Lučenec) – municipo kun fortikigita renesanca kastelo en distrikto Lučenec en Slovakio
* Divín (burgo) – ruino de gotika burgo super samnomata slovaka municipo

;familia nomo de personoj
* Karol Divín – slovaka artsketisto
Rastignano (stacidomo)

**Rastignano** estas fervoja stacio situanta sur la linio Bologna-Firenze, priservanta la samnoman vilaĝeton en la municipo Pianoro.

## Vidu ankaŭ 
* Pianoro

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Pianoro
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2004
Veclov (Svojetín)

**Veclov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Svojetín en distrikto Rakovník. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Veclov situas en katastra teritorio **Veclov u Svojetína** kun areo 3,05&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de Ĉiuj sanktuloj
* Statuo de Virgulino Maria

## Pluaj fotoj 

Veclov dům 2.jpg|Veclov
Veclov náves.jpg|Veclov
Wetzlau-05.jpg|Veclov
Veclov náves 2.jpg|Veclov

Kategorio:Svojetín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rakovník
Kategorio:Setlejoj en Rakovnika montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Grizzana (stacidomo)

**Grizzana** estas fervoja stacio sur la linio Bologna-Firenze. La stacio situas en la valfundo, en Piandisetta, kaj priservas la municipon Grizzana Morandi.

## Vidu ankaŭ 
* Grizzana Morandi

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Grizzana Morandi
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1934
Monzuno-Vado (stacidomo)

**Monzuno-Vado** estas fervoja stacio situanta sur la linio Bologna-Firenze, priservanta la municipon Monzuno, kaj aparte ĝian vilaĝeton Vado.

centra|280ra|eta|Stacio

## Vidu ankaŭ 
* Monzuno

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Monzuno
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1934
Kuní (Staré Město pod Landštejnem)

:*Estas ankaŭ Kuní.*

**Kuní** () estas pereinta vilaĝo sur teritorio de kampurbo Staré Město pod Landštejnem en distrikto Jindřichův Hradec.

Kuní situis en katastra teritorio **Kuní pod Landštejnem** kun areo 1,99&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1487. En tiu ĉi jaro ĝi estis alligita al kastelo en Nová Bystřice. En la jaro 1588 ĝi estis alligita al dominio Landštejn. Kuní falis en katastron de municipo Dětříš komune kun vilaĝo Košlák kaj Pernárec. El popolnombrado en ĉirkaŭaĵo de Nová Bystřice, kiu okazis ĉi tie en la jaro 1910, rezultas, ke la vilaĝo Kuní havis 102 loĝantojn, kiuj loĝis en 67 domoj. Per poŝto kaj paroĥo enfalis la ĉirkaŭaĵo de municipo sub Staré Město pod Landštejnem. En la vilaĝo roviĝis du gastejoj, vendejo, municipa ofico kaj germana lernejo.

Komence de la 1950-aj jaroj la vilaĝo estis ellandigita kaj en konekso kun konstruado de limzono ĝi estis sekve egaligita kun la tero.

Nun ĉi tie troviĝas dia torturo kaj kruco sur devena loko de preĝejo.

## Ĉirkaŭaĵo
* Návary

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Kuní sur retejo zanikleobce.cz

Kategorio:Staré Město pod Landštejnem
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Kategorio:Pereintaj setlejoj sur landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
György Geréb

**György Geréb** [djordj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Geréb György** estis hungara psikologo, altlerneja instruisto. Lia konata filino estis Ágnes Geréb.

 naskiĝis  en Komárom, li mortis  en Szeged.

## Biografio 
 devenis el juda familio, ankaŭ li estis trudlaboristo, sed li rifuĝis kaj kaŝiĝis en 1944. Li maturiĝis en 1942 en benediktana gimnazio, poste li akiris pedagogian (1947) kaj filozofian (1948) diplomojn en Scienca Universitato de Szeged. Post la unua diplomo li instruis lernojaron en mezlernejo, poste en la Pedagogia Altlernejo de Szeged ĝis sia morto. Intertempe la altlernejo kaj la universitato unuiĝis, ekde 1963 Geréb estis katedrestro. Li doktoriĝis en 1963 en la Scienca Universitato Lajos Kossuth. Lia edzino naskis 2 filinojn kaj li ricevis medalojn kaj premiojn ekde 1959.

## Elektitaj libroj 
* Johano Amoso Komenio: *Magna didactica* (traduko, 1953)
* *Pszichológiai atlasz.* (1956)
* *Comenius didaktikai alapelvei* (1958)
* *Általános pszichológia.* (kunaŭtoro, 1964) 
* *Az iskola pszichés klimájáról.* (1970)
* *Pszichológia* (studenta lernolibro, 1976)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
San Pietro in Casale (stacidomo)

**San Pietro in Casale** estas fervoja stacio sur la linio Padova-Bologna. Ĝi priservas la urbon San Pietro in Casale kaj danke al efika busservo ĝi priservas la proksiman urban areon de CentoPievese.

## Bildgalerio 

Stazione di San Pietro in Casale 01.JPG|Akvoturo
Arrivo, fermata e ripartenza dalla stazione di San Pietro in Casale, 5 novembre 2022 03.jpg|Nomŝildo
Stazione di San Pietro in Casale 05.JPG|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* San Pietro in Casale

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Pietro in Casale
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Dětříš

**Dětříš** (ankaŭ nomata **Dytrejch** aŭ **Dětrajch**, ) estas pereinta vilaĝo sur teritorio de kampurbo Staré Město pod Landštejnem en distrikto Jindřichův Hradec, 2&nbsp;kilometroj sude de Staré Město kaj 12&nbsp;km sudoriente de Nová Bystřice.

**Dětříš** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,51&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1579. La municipo enfalis sub hetmanujo Jindřichův Hradec, paroĥestrejo kaj poŝto estis en Staré Město. En la jaro 1890 ĉi tie vivis en 23 domoj 132 germanaj loĝantoj, en la jaro 1921 95&nbsp;loĝantoj (el tio 87&nbsp;germanoj), en la jaro 1938 102&nbsp;germanoj en 17&nbsp;domoj. En la jaroj 1869 ĝis 1910 ĝi nomiĝis *Dietreichs*, ekde la jaro 1921 estis uzata la ĉeĥa nomo; dum tiu ĉi tuta tempo ĝi estis domaro de municipo Kuní.

Oriente de la vilaĝo troviĝis du fiŝlagoj, fine de la 20-a jarcento estis konstruita inter ili la tria. Rekte en la eksa municipo estas malgranda fiŝlago, ĉe kiu konserviĝis ŝtona dia torturo. Kilometron okcidente de Dětříš estis sur rojo Pstruhovec muelejo *Hammermühle* kaj segejo. Tiuj ĉi konstruaĵoj troviĝis malantaŭ limzona barilo kaj ili estis detruitaj.

## Eksteraj ligiloj 
* Dětříš sur retejo zanikleobce.cz

Kategorio:Staré Město pod Landštejnem
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Pernárec

**Pernárec** () estas pereinta vilaĝo sur teritorio de kampurbo Staré Město pod Landštejnem en distrikto Jindřichův Hradec.

**Pernárec** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,57&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1579. Ĝi verŝajne enfalis sub dominio Landštejn. El popolnombrado, ku okazis en regiono de Nová Bystřice en la jaro 1910, rezultas, ke en tiu ĉi vilaĝo troviĝis 14 domoj, en kiuj loĝis 61 germanaj loĝantoj. La vilaĝo apartenis al paroĥa kaj poŝta ofico en Staré Město pod Landštejnem.

Komence de la 1950-aj jaroj la vilaĝo estis ellandigita kaj en konekso kun konstruado de limzono ĝi estis sekve egaligita kun la tero. Proksime de la eksa vilaĝo troviĝis posteno de limgardistaro.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Pernárec sur retejo zanikleobce.cz

Kategorio:Staré Město pod Landštejnem
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Minsk-Pasaĵirski (stacidomo)

**Minsk-Pasaĵirski** (, ) estas fervoja stacio de la Minska branĉo de la Belorusiaj fervojoj. Ĝi Situas en la urbo Minsko.

## Bildgalerio 

Belarus-Minsk-Railway Station Square-4.jpg|«Urbaj pordegoj»
Privokzalnaya square, Minsk, Belarus p1 crop.jpg|Vido de la Stacia placo
Чыгуначны вакзал - panoramio.jpg|Fervoja stacidomo
Kastryčnicki Raion, Minsk, Belarus - panoramio (14).jpg|Kajo kaj trakoj
Minsk Central Train Station.jpg|Centra salono
MinskHauptbahnhof PassaschyrskiWarteraum.jpg|Atendoĉambro

## Vidu ankaŭ 
* Minsko
* Metroo de Minsko
* Tramtransporto en Minsk
* Trolebusa transporto en Minsko
* Listo de fervojaj stacioj en Belorusio

## Eksteraj ligiloj 
* Minsk-Pasaĵirski en retejo tochka-na-karte
* 
* Bildoj

Kategorio:Transporto en Minsko
Kategorio:Fervojaj stacioj en Belorusio
Košlák

**Košlák** (, aliaj nomoj ankaŭ: *Kokschlag, Kosslak, Kotschlag*) estas pereinta vilaĝo sur teritorio de kampurbo Staré Město pod Landštejnem en distrikto Jindřichův Hradec sur landlimo kun Aŭstrio.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1579. En la jaro 1910 ĉi tie estis 8 domoj kun 37 loĝantoj de germanaj loĝantoj. La municipo pereis en la jaro 1953 en konekso kun konstruado de limzono. Hodiaŭ ĝi estas tute neniigita kaj eblas ĉi tie trovi nur malgrandajn restaĵojn de surkreskintaj fundamentoj kaj ŝtonan dian torturon.

## Rilataj artikoloj
* Landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio

## Eksteraj ligiloj 
* Košlák sur retejo zanikleobce.cz

Kategorio:Staré Město pod Landštejnem
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Christoph Stymmelius

**Christoph(orus) STYMMELIUS** (naskiĝinta la  en Frankfurto ĉe Odro, mortinta la  en Szczecin) estis germana dramisto (latinlingva), teologo kaj ĝenerala superintendanto (inter 1570 kaj 1572) por la dukujo Pomerio-Szczecin. Verkinte en la aĝo de 19 jaroj *Studentes* li fariĝis literaturhistorie gravulo kiel fondinto de nova literatura ĝenro, nome de studentaj komedioj.

Estante filo de komercisto kaj senatano li enmatrikuliĝis kiel 12-jaraĝulo ĉe la Frankfurta universitato frekventonte kursojn pri Tito Livio ĉe Jodocus Willich, pri romia juro ĉe Caspar Witterstadius kaj pri Ovidio ĉe Georg Sabinus. Magistriĝo sukcesis en 1597. Kelkajn jarojn pli malfrue, Stymmelius iris al Wittenberg kie li ekde majo 1551 studentis ĉe Filipo Melanktono kaj ĉe Johann Forster (por lerni la hebrean). Post tiea restado dujara, Stymmelius iĝis instruisto en Beeskow, poste kortega predikisto en Lübbenau kaj en 1555 predikisto en Krosno Odrzańskie. En oktobro 1555 li estis doktoriĝinta pri teologio en Frankfurto.

En septembro 1556 li fariĝis en Szczecin, danke al rekomendo de Andreas Musculus, paroĥestro ĉe Mario-kirko kaj profesoro ĉe la princa lernejo *Paedagogium*. En 1561 li akompanis dukon Barnim la 11-a al Naumburg (Saale) al kunveno de germanaj princoj reguligontaj konfesiajn demandojn. Princ-elektisto Aŭgusto (Saksio) vokis lin ordigi la malfacilan eklezian situacion en Merseburg. Finfine Stymmelius en aprilo 1566 revenis al Szczecin kie li engaĝiĝis malpor la doktrinoj de Andreo Osiandro. Vokon je profesoreco en Frankfurto li ne plu povis sekvi. Kun sia edzino Barbara Wedelich li havis du filinojn.

Verki latinlingve li komencis en al aĝo de 16 jaroj. En 1545 li skribis la komedion *Studentes* kiun presis la fama tipografo Johann Eichorn. Temis (kun motivoj el *Acolastus* de Wilhelm Gnapheus) pri mallaborema studentaro. Ĉi verko ĝuis multajn eldonojn kaj oftegan legadon ĝis la 17-a jarcento. Frankfurte li verkis ankaŭ *Iudicium Paridis*; kiel oldulo li eflaris la komedion *De immolatione Isaac* (vintro 1576/77). Estante enhave tre biblia, ĉi verko ne malŝparas versojn krudajn kaj gajajn. Kelkaj etaj poeziaĵoj enhavas notojn altvalorajn por povi skizi lian biografion.

## Fonto
*Art. „Stymmelius, Christoph“ - fare de Gottfried von Bülow, je: *Allgemeine Deutsche Biographie,* volumo 37 (1894), p. 98–99 
## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
## Notoj
Košťálkov

**Košťálkov** () estas pereinta vilaĝo sur teritorio de kampurbo Staré Město pod Landštejnem en distrikto Jindřichův Hradec.

**Košťálkov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,6&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1487. Ĝi situis proksimume 4 km sude de Staré Město pod Landštejnem en teritorio nomata "lima arbaro". En sia historio ĝi kelkfoje ŝanĝis sian posedanton laŭ proprumado de la burgo Landštejn. La municipo admnistris teritorion kun areo 559 hektaroj, ĝi havis 73 domojn, en kiuj vivis 254 daŭre loĝantaj loĝantoj. En la muncipo troviĝis kapelo de sankta Anĝelo.

Post fino de la dua mondmilito la municipo estis ellandigita kaj ekde la jaro 1945 ĝi iom post iom pereis. En konekso kun konstruado de limzono ĝi estis fine egaligita kun la tero.

Nun estas ĉi tie turisma pado Košťálkov - Kleintaxen, sur kiu eblas eventuale transiri en Aŭstrion.

## Rilataj artikoloj
* Landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Košťálkov sur retejo zanikleobce.cz

Kategorio:Staré Město pod Landštejnem
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Javořica montetaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
András Egyed (piaristo)

**András Egyed** [andraŝ edjed], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Egyed András** estis hungara instruisto, pastro piarista monaĥo.

 naskiĝis  en Edelény, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en Kecskemét en 1931, poste li aliĝis al la piaristoj kaj li pastriĝis en 1940, krome li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1939 (sed li studis ankaŭ en Parizo dum la pacaj tempoj), filozofian diplomon en 1942. Li instruis en piaristaj gimnazioj en Tata (Hungario) (1940–1941), Máramarossziget (1941–1944), Budapeŝto (1945–1948) kaj Vác (1949–1951), dum sieĝo de Budapeŝto li savis judojn, tial Gestapo arestis lin. Pro ĉeso de religiaj lernejoj li nelonge estis pastro, poste li instruis en bazlernejoj ĝis la pensiuliĝo en 1974. En lia scienca laboro li kuntiris la psikologion kaj la lingvon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Szent Egyed legendája a francia forradalomban.* (ankaŭ disertaĵo, 1942)
* *Francia lélek – francia irodalom.* (1948)
* *A második jelzőrendszer és az emberi viselkedés.* (1962)
* *Közlést, informálást jelentő szavak értelmezése pszicholingvisztikai szempontból.* (1972)
* *Nyelvpszichológia, kommunikáció és társadalmi struktúraváltozás.* (Bp., 1977)
* *A jelentéstörténet és a fogalmi szerveződés pszicholingvisztikája.* (1984)
* *Hátrányos helyzet és beszéd a kisiskoláskorban.* (kunaŭtoro, 1992)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Brest-Centralni (stacidomo)

**Brest-Centralni** (, ) estas fervoja stacio de la Bresta filio de la Belorusiaj fervojoj en la Bresta distrikto de la Bresta regiono. Ĝi situas en la urbo Bresto. La nuna stacidomo estis konstruita en 1953-1957 en la Stalina Imperia stilo.

## Bildgalerio 

Brest station.jpg|Stacidomo
Brzesc Wagzal Robert Wielgorski.JPG|Trakoj
Umspuranlage Brest2.jpg|Deponejo, boĝi-interŝanĝo
Bfc Brest train station.jpg|Stacidomo en 1915
ОПК Буг им. Кублашвили 03.jpg|Fervoja transirejo "Bug"

## Vidu ankaŭ 
* Bresto (Belorusio)
* Listo de fervojaj stacioj en Belorusio

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)
* Brest-Centralni en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Bresto (Belorusio)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Belorusio
San Giovanni in Persiceto (stacidomo)

**San Giovanni in Persiceto** estas fervoja stacio sur la linio Bologna-Verona, priservanta la samnoman municipon.

## Bildgalerio 

Stazione di San Giovanni in Persiceto 03.JPG|Stacio
Stazione di San Giovanni in Persiceto, torre dell'acqua.JPG|Akvoturo
Stazione di San Giovanni in Persiceto, magazzino.JPG|Vartenejo

## Vidu ankaŭ 
* San Giovanni in Persiceto

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Giovanni in Persiceto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1887
Albert Lebrun

**Albert François LEBRUN** (29-a de aŭgusto 1871, Mercy-le-Haut, departemento Meurthe-et-Moselle, Tria Respubliko – 6-a de marto 1950, Parizo, Kvara Respubliko) estis franca politikisto, la 15-a Prezidento de Francio, la lasta dum la Tria Respubliko (1932–1940).

Li apartenis al la centr-dekstra partio *Alliance démocratique*.

En 1940, kun Paul Reynaud, apogas la translokigon de la registaro al la kolonioj de Nordafriko kaj kontraŭis al la armistico. Sed li vidiĝis devigita alvoki la marŝalon Philippe Pétain kaj malsukcese avertis lin kontraŭ la influo de Pierre Laval. Li malakceptis demisii sed Pétain elpostenigis lin la 10an de julio 1940. Li retiriĝis al Vizille (Isère), ĉe bofilo, Jean Freysselinard. Italoj kontrolis lin, sed la germanoj anstataŭis ilin en la regiono, arestis lin la Gestapo kiu sendis lin al Aŭstrio inter septembro kaj oktobro 1943, kun aliaj multaj politikistoj retenitaj kiel ostaĝoj. Post sia malsaniĝo li estis resendita al Francio. En 1945, li malsukcese postulis transdoni la povon al la novaj aŭtoritatoj, kiel elektita prezidanto de la Respubliko valida ĝis 1946, kaj li mortis en 1950. 

Kategorio:Prezidantoj de Francio
János Gárdus

**János Gárdus** [jAnoŝ gArduŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Gárdus János** estis hungara mezlerneja kaj altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Hejőcsaba, li mortis  en Miskolc.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Miskolc (pli precize en Diósgyőr) en 1951, poste li akiris pedagogian diplomon por rusa lingvo en 1955, pri hungara lingvo en 1961 en Scienca Universitato Lajos Kossuth. Post la unua diplomo li instruis en gimnazio en Diósgyőr ĝis 1969, sed li estis ankaŭ inspektoro inter 1965–1969, poste li instruis en instituto de Pezindustria Universitato (Miskolc) ĝis 1987, pli poste li estis institutestro 5 jarojn. Intertempe li doktoriĝis en 1982 en la universitato. Teorie li okupiĝis pri lernado de fremdaj lingvoj, krome li enkondukis lernadon de faktraduko en Miskolc. Li ricevis premiojn inter 1965-1993.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az orosznyelv-oktatás az internacionalizmusa nevelés szolgálatában.* (1968)
* *A fordítástechnika néhány pszichológiai és pszicholingvisztikai kérdése.* (1972)
* *A szakfordítói képzés tapasztalatai a Nehézipari Műszaki Egyetemen.* (1979)
* *Orosz nyelvi jegyzet bányamérnök-hallgatók számára.* Török Pálnéval. (studenta lernolibro, 1981; 4-a eldono: 1992)
* *Az orosz tudományos stílus.* (disertaĵo, 1982)
* *Legyen-e szaknyelvkutatás és szaknyelvoktatás a nem nyelvszakos tanárokat képző felsőoktatásban?* (1991)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Miskolc

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Wilhelm Gnapheus

**Wilhelm GNAPHEUS** (naskiĝinta en 1493 en Hago, mortinta la  en Norden) estis nederlanda humanisto kaj protestantisma klerulo.
## Vivo 
Post studoj en Kolonjo li fariĝis estro de la Latina lernejo de Hago. Tie li ekflamiĝis pri Reformacio; persekutite li estis en malliberejo kun la amiko Cornelis Hoen. En 1523 prizone li konatiĝis en 1523 kun al unua protestantisma martiro en Nederlando, Jan van Woerden. Ties skribaĵojn li poste prilaboris.

Post liberiĝo li forlasis la patrujon en 1528 pro rea maltolerema ondo. En 1529 aperis en Antverpeno lia latinlingva lerneja dramo *Acolastus*, kiun tradukis en 1536 germanen Georg Binder kaj kiu motive modelis por *Studentes* de Christoph Stymmelius. Gnapheus poste elmigris al Prusujo venonte al Elbląg kie li partoprenis en 1531 karnavalan primokadon de episkopo Mauritius Ferber, Nikolao Koperniko kaj aliaj katolikoj. Samloke li fariĝis en 1535 la unua rektoro de la gimnazio *Athenaeum Elbingense*. Post kiam li ekkverelis kun princ-episkopo Johannes Dantiscus, Gnapheus foriris el ĉi tiu urbo. Rezulto estis ekmalfloro de la gimnazio. 

Gnapheus iris al Kenigsbergo, kiel konsilisto de duko Alberto kaj rektoro de la ĵus fondita edukinstitucio *Paedagogium*. Paralele li docentis ĉe la kenigsberga universitato. Post falsaj denuncoj, premado fare de luteranoj kaj eĉ ekskomuniko li devis forlasi Orientan Prusujon en la 1547-a jaro. Ĉe la kortego de Anna von Oldenburg en Orienta Frislando li iĝis edukisto de princoj. Tiam li politikistis en la urbo Norden. 

Lia filo Wilhelm († 1652) estis ankaŭ urbestro en Norden.

## Skribaĵoj 
* *Acolastus. De filio prodigo comoedia Acolasti* (latinlingva lernejdramo), Antverpeno  1529
* *Eloquentiae triumphus,* 1541
* *Morosophus,*  1541
* *Hypocrisis,* 1544
* *Lobspruch der Stadt Emden und ganz Ostfrieslands* [1557], eldonis H. Babucke. Emden 1875

## Eksteraj ligiloj 
* 
*Eostfrisa biografiaro  
*Tarot, Rolf: "Gnapheus, Gulielmus" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie,* 6 (1964), p. 482-483  

## Notoj 
Kategorio:Nederlandaj renesancaj humanistoj
Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Urbestroj
Kategorio:Pedagogoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1493
Kategorio:Mortintoj en 1568
Kategorio:Universitato de Königsberg
San Felice sul Panaro (stacidomo)

**San Felice sul Panaro** estas fervoja stacio situanta sur la linio Bologna-Verona, priservanta la municipon San Felice sul Panaro, en la provinco Modena.

Ĝi estas administrata fare de Rete Ferroviaria Italiana (RFI).

## Vidu ankaŭ 
* San Felice sul Panaro

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:San Felice sul Panaro
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Camposanto (stacidomo)

**Camposanto** estas fervoja stacio sur la linio Bologna-Verona, priservanta la municipon Camposanto.

La administrado de la instalaĵoj estas konfidita al Rete Ferroviaria Italiana (RFI), filio de la grupo Ferrovie dello Stato Italiane.

La stacio situas sur la ponto kiu transiras la Riveron Panaro ĉe alteco signife pli alta ol stratnivelo.

## Vidu ankaŭ 
* Camposanto

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Camposanto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Italio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2007
Horní Olešná

**Horní Olešná** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Popelín en distrikto Jindřichův Hradec. Ĝi troviĝas proksimume 3&nbsp;km oriente de Popelín. Estas ĉi tie registritaj 52 adresoj. Vivas ĉi tie  (). 

**Horní Olešná** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,84&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1376.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Center of Horní Olešná, Popelín, Jindřichův Hradec District.jpg|Horní Olešná
Square pond in Horní Olešná, Popelín, Jindřichův Hradec District.jpg|Horní Olešná

Kategorio:Popelín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Mineja lago Mályi

La **mineja lago Mályi** [mAji] () estas artefarita lago en Hungario apud vilaĝo Mályi.

## Historio 
En tiu loko oni minadis rulŝtonojn por konstruadoj en Miskolc en la 1960-aj jaroj. Pli poste restis granda kavo, kiu pleniĝis per grunda akvo. La naturo reakiris la areon, kanoj kaj similaj akvokreskaĵoj kreskis, alvenis precipe akvobirdoj. Tamen ankaŭ la homo malkovris la minejan lagon, oni establis feriejan kolonion, nun 80 procentoj de la bordo estas feriejoj kun restoracioj, tranoktejoj. Menciindas, ke la distanco al Miskolc estas nur 10 km, tial la lago iĝis Balatono de Miskolc.

## Akvo 
La lago havas nek enfluejon, nek elfluejon. La profundo estas tre varia, ofte nur 1,5 m, sed oni mezuris 15 m. Dum la somera sezono ĝi estas banlago, sed ankaŭ la fiŝkaptistoj kaj velistoj, kajakistoj uzas la lagon, eĉ estas videblaj ankaŭ aparatplonĝistoj. La plej oftaj fiŝoj estas karpoj, perkoj, ezokoj kaj bramoj. 

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* video

Malyi
Alternativaj faktoj

[eta|Epizodo de [podkasto Kern.punkto. Interparolo kun Martin Haase dum 34C3 pri modernaj problemoj en la ĝenerala socia debatkulturo.]]

**Alternativaj Faktoj** (  ) estas frazo kreita de Kellyanne Conway, konsilistino de la tiama usona prezidanto Donald Trump de 2017 ĝis aŭgusto 2020. En januaro 2017, ŝi uzis ĉi tiun frazon dum intervjuo en la usona politika intervjuspektaklo *Meet the Press* por pravigi malverajn deklarojn faritajn de la Gazetara Sekretario de la Blanka Domo Sean Spicer pri la grandeco de la publiko ĉe la unua inaŭguro de Trump antaŭ la Kapitolo.

La uzo de Conway de la termino "alternativaj faktoj" por priskribi tion, kio estas konsiderata malveroj, estis ridindigita en sociaj retoj kaj kritikita de, inter aliaj, Dan Rather, Jill Abramson, kaj la Public Relations Society of America. La frazo estis priskribita kiel " orvela ", kaj la vendoj de la satira distopio de Orwell " *1984* ", kiu priskribas diktatoran gvatsocion uzantan mensogan " novparolon ", pliiĝis je pli ol 9 500 procentoj la sekvan semajnon, igante la libron furorlibro ĉe *Amazon.com*.

Conway poste defendis sian uzon de la frazo " alternativaj " faktoj jene: "Du plus du estas kvar. Tri plus unu estas kvar. Parte nube, parte sune. La glaso estas duone plena, la glaso estas duone malplena. Ĉi tiuj estas alternativaj faktoj." 

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Paralogismoj
Kategorio:Eŭfemismoj
Kategorio:Konspiraj teorioj
Kategorio:Trompoj
Kategorio:Politika komunikado
Kategorio:Donald Trump
Kategorio:Propagando en Usono
Barry Keoghan

**Barry KOEGHAN** (IFA /kiˈoʊɡən/ *kee-OH-gən*; naskita la 18-an de oktobro 1992 en Dublino) estas irlanda aktoro .

## kariero 
Keoghan aperas kiel aktoro en filmo kaj televido ekde 2011. Li famiĝis per siaj roloj en la filmoj '''71*, *Trespass Against Us* kaj *Norfolk*. En 2017, Keoghan estis nomumita ĉe la Irlandaj Filmo kaj Televido-Premioj. Li akiris pli larĝan rekonon en la sama jaro per sia portretado de George Mills en la historia militfilmo *Dunkirk* de Christopher Nolan kaj de Martin en la suspensfilmo *The Killing of a Sacred Deer*. *Variety* metis lin en sian liston de *10 aktoroj, kiujn indas observi* en 2017. 

En *The Batman* (2022), Keoghan alprenis la rolon de la Ĵokero, kvankam pli longa sceno kun li ne estis inkludita en la teatra versio de la filmo. En la sama jaro li aperis kiel la simplanima Dominic en la premiita tragikomedio de Martin McDonagh, **The Banshees of Inisherin**. Pro ĉi tiu aktorado li estis nomumita por Oskaro kaj Ora Globo en 2023. Sekvis ĉefroloj en la suspensfilmo *Saltburn* (2023) de Emerald Fennell kaj la filmdramo *Bird* (2024) de Andrea Arnold. Keoghan ankaŭ ludis ĉefrolon en la suspensfilmo *Bring Them Down de Chris Andrews* *''*.*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Irlanda Filmo kaj Televida Reto: IFTNaj paroladoj kun *Dunkirk* aktoro Barry Keoghan

Kategorio:Naskiĝintoj en 1992
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Irlandaj aktoroj
George Simion

**George Nicolae SIMION** (naskita la 21-an de septembro 1986 en Focșani) estas rumana dekstrula populista politikisto kaj naciisma aktivulo. Li estas kunfondinto kaj nuna gvidanto de la partio Alianco por la Unuigo de Rumanoj (*Alianța pentru Unirea Românilor*, AUR). Simion estas konata pro sia por-rumana sinteno kaj klopodoj unuigi Rumanion kun la Respubliko Moldavio.

## Vivo 
Naskiĝis la 21-an de septembro 1986 en Focșani, Rumanio . Diplomiĝis ĉe la altlernejo Gheorghe Lazăr en Bukareŝto . Li poste studis ĉe la Universitato de Bukareŝto, Fakultato de Komerco kaj Administrado, kaj poste studis ĉe la Universitato de Iași, kie li akiris magistran diplomon pri historio, defendante disertaĵon pri la temo "Krimoj de Komunismo" .

## Politika kariero 
Li faris sian politikan debuton en 2019, anoncante sian intencon kandidatiĝi kiel sendependa kandidato en la Eŭropaj Parlamentaj elektoj el Rumanio la 26an de majo 2019 . Aldone al tio, li antaŭenigis "kontraŭpartian" ideon, argumentante ke nur sendependa kandidato povus honeste reprezenti la interesojn de civitanoj. Simion diris, ke li batalos por la rajtoj de rumanaj malplimultoj en Ukrainio, Serbio kaj aliaj landoj, same kiel por la protekto de la rajtoj de rumanaj civitanoj laborantaj en landoj de la Eŭropa Unio. Li esprimis sian intencon ĉesigi kontraŭleĝan senarbarigon en la lando kaj la konstruadon de aŭtovojoj konektantaj Moldavion kaj Rumanion .

En la elektoj de 2019, Simion ricevis 1,29% de la voĉoj, malsukcesante gajni sidlokon en la Eŭropa Parlamento .

La 19-an de septembro 2019, la politika partio Alianco por la Unio de Rumanoj estis oficiale fondita. Simion estis unu el la du kunprezidantoj de la partio, kune kun Claudiu Târziu .

La populareco de la partio signife kreskis post ricevo de 9% de la voĉoj en la parlamentaj elektoj de 2020, iĝante la kvara plej granda partio en Rumanio, malgraŭ esti kreita antaŭ iom pli ol jaro tiutempe . La partio ĝuis altan subtenon de la rumana diasporo, vicigante unue inter rumanoj en Italio kaj Kipro kaj due inter rumanoj en Francio kaj Hispanio .

La 20an de januaro 2021, Simion renkontiĝis en Varsovio kun Radosław Fogel, konsilisto de la partiestro Juro kaj Justeco, Jarosław Kaczyński. Ili diskutis la situacion de strategiaj ŝtataj entreprenoj kaj la leĝprojekton kontraŭ interreta cenzuro. Post la fina kunveno la 22-an de januaro, Simion anoncis, ke la partio aliĝos al la "eŭropa politika familio de konservativuloj kaj reformistoj" .

La 27-an de marto 2022 okazis la unua partia kongreso en la Parlamento. Simion kandidatiĝis por la prezidanteco de la partio; lia sola kontraŭulo estis la tiama parlamentano de la balotdistrikto Konstanco, Dănuț Elenei. Simion ricevis 784 voĉojn, iĝante la prezidanto de la partio .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (en la rumana)
*  (en la rumana)

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1986
Kategorio:Rumanaj politikistoj