open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
László Harsányi

**László Harsányi** [lAslO harŝAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Harsányi László** estis hungara krimmedicina kuracisto, patologo, histologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  (laŭ wikidata ) en Pécs.

## Biografio 
 maturiĝis en luterana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1945, poste li akiris medicinan diplomon en Medicina Universitato de Budapeŝto en 1951, post 4 jaroj krimmedicinan licencon, en 1957 patologian-histologian licencon. Lia ĉefinstruisto estis Gyula Incze. Inter 1946–1949 li praktikadis en anatomia instituto, inter 1949–1955 en krimmedicina instituto, poste li estis asistanto (1956–1964), lektoro (1964–1968), docento (1968–1977). En 1977 li translokiĝis al Pécs, kie li estis instititutestro kun rango profesoro de krimmedicina instituto (1977–1992). Jam ekde 1956 li estis krimmedicina kuracisto en juĝejo de Budapeŝto, ekde la sekva jaro ankaŭ en laboratorio de la tutlanda policejo. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1966 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1954, poste 2 gefiloj naskiĝis. Li ricevis premion en 1989.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az arteria és vena epigastrica inferior topographiája a haspunctio szempontjából.* (1951)
* *A csontvázleletek életkorának meghatározási módszereiről és azok alkalmazhatóságáról.* (kunaŭtoro, 1957)
* *A csontváz orvosszakértői vizsgálatának egyes kérdései.* (disertaĵo, 1965)
* *Fejezetek az igazságügyi fogorvostan köréből.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1968)
* *Orvosszakértői személyazonosítás.* (monografio, kunaŭtoro, 1968)
* *Újabb szempontok a vér alkoholtartalmának megállapításánál és véleményezésénél.* (kunaŭtoro, 1978)
* *Már 12 éve halott volt…* (kunaŭtoro, 1986)
* *Alkoholizmus és öngyilkosság.* (kunaŭtoro, 1995)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj krimmedicinaj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Preĝejo Sankta Hedvigo (Steinhude)

**Preĝejo Sankta Hedvigo** (germane: *St. Hedwig*) estas moderna romkatolika kirko en Steinhude, turisma kvartalo de Wunstorf, Germanujo.

Post kiam katolikoj jarcentojn malmultis ĉe la suda bordo de la lagego *Steinhuder Meer* depost enkonduko de Reformacio, la forpelo de germanoj el Centra kaj Orienta Eŭropoj post la Dua Mondmilito ŝanĝis la situacion. En 1947 kolektiĝis katolikoj ankaŭ en Steinhude mem kaj apudaj vilaĝetoj. Por ili, post provizora liturgiumado en barakoj, oni starigis en 1952/53 eta kapelo sub la patroneco de Sankta Hedvigo de Silezio. 

Kiam dum la 1970-aj jaroj la spaco de ĝi ne plu sufiĉis oni decidis samgrunde fari novkonstruon: ĝi ankaŭ por turistoj estu loko  de edifa ripozumo. En 1979 estis la meto de la fundamenta ŝtono kaj en marto 1980 lia episkopa moŝto Heinrich Maria Janssen konsekris ĝin. De decembro 1981 ekzistis propra paroĥo, dume de septembro 2008 la komunumo estas submetita al la paroĥo Sankta Bonifaco en Wunstorf.

Planis ĝin la hanovrano Wolfgang Rauck kun interno realigita laŭ ideoj de Hanns Joachim Klug. Havas la preĝejo ne tute triangulan horizontalan projekciaĵon. La tegmento tree ekpintiĝis disde la suda flanko ĝis la pika ekstremoo norde. Tie ĉi sur la plej alta punkto estas kruco el dornoj. Interne troviĝas samloke altaro ĉirkaŭ ĝi - en formo de ventumilo. Larĝaj motiv-vitraloj kun blankaj kaj bluaj tembroj lumigas. La orgenon kreis en 1992 la firmao E. Kaminski el Varsovio. Kampanilo kiu nur iomete pli altas ol la sakrala ejo, enhavas kvar sonorilojn.  

## Literaturo 
**Handbuch des Bistums Hildesheim*, parto 2, Hildesheim 1995, p. 288–291
**Rundgang durch die Katholische Kirche St. Hedwig zu Steinhude,* (broŝuro invitanta al rondirado tra Steinhude)

## Eksteraj ligiloj 
*hejmpaĝo

Kategorio:Distrikto Regiono Hanovro
Steinhude
Steinhude
Kategorio:Aperis en 1980
Jakob Carpov

**Jakob CARPOV** (latine: *Iacobus Carpovius*: naskiĝinta la  en Goslar, mortinta la  en Vajmaro) estis germana universala scienculo.

Post studoj de filozofio kaj teologio inter 1721 kaj 1725 je Halle (Saale) kaj Jena li prelegadis ĉe la universitato de Jena. Sed pro tre specialaj dogmatikaj interpretkieloj li devis forlasi la urbon Jena en la 1736-a jaro. Li iris Vajmaron kaj fariĝis rektoro (en 1737) kaj lernejestro (en 1745) de la Vilhelmo-Ernesto-gimnazio.

Metodo de li preferata estis apliki de matematikajn metdodojn rilate al dogmatikaj demandoj. Neglektante la enhavon de la Biblio, Carpov strebis rekte pruvi la protestantismajn doktrinojn. Inter liaj kontraŭuloj estis ekz. Joachim Oporin kaj Christian Gottlieb Kluge la Maljuna. Verkis Carpov i.a.: *Oeconomia salutis N. T. s.  theologiae revelatae dogmaticae methodo scientifica adornatae* (Jena 1735–65), *Meditatio philosophico-critica de perfectione linguae (Jena 1735), *Elementa theologiae naturalis a priori (1742), ''Pensées sur l'avantage de la grammaire universelle* (Vajmaro 1744). 
## Fonto
"Carpov" - ĉe: *Pierers Universal-Lexikon,* volumo 3, Altenburg 1857, p. 709
## Eksteraj ligiloj
*Art. "Carpov, Jakob" - fare de Burckhardt ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie,''  vol. 4 (1876), p. 8–9 
## Notoj
John Compton

Siro **John George Melvin COMPTON** KBE PC (n. la 29-an de aprilo 1925  en Canouan, Sankta Vincento kaj la Grenadinoj ; m. la 7-an de septembro 2007 en Castries, Sankta Lucio) estis politikisto el Sankta Lucio, kiu funkciis kiel la unua ĉefministro post la sendependeco en februaro 1979.  

Gvidinte Sanktan Lucion sub brita regado de 1964 ĝis 1979, Compton funkciis kiel ĉefministro tri fojojn: nelonge en 1979, denove de 1982 ĝis 1996, kaj de 2006 ĝis sia morto en 2007. 

Li kunfondis la konservativan Unuiĝintan Laboristan Partion (UWP) en 1964; li gvidis la partion ĝis 1996, denove de 1998 ĝis 2000, kaj denove de 2005 ĝis 2007. 

En sia lando li estas konata kiel "Daddy Compton" (Paĉjo Compton) 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ofico de la Ĉefministro de Sanktulo Lucia
* Nekrologo, *The Guardian*, la 9-an de septembro 2007
* Nekrologo, *The Times*, la 10-an de septembro 2007
* Biografio havebla en Ĉefministroj de Sankta Lucia
Kategorio:Ĉefministroj
Kategorio:Sanktluciaj politikistoj
Pierre Puvis de Chavannes

**Pierre Cécile PUVIS de CHAVANNES** [pjɛʁ pyvi də ʃavan] (n. la 14-an de decembro 1824 en Liono, Rhône ; m. la 24-an de oktobro 1898 en Parizo) estis franca pentristo, postimpresionisto, konsiderata la pioniro de simbolismo en pentrarto.  Kiel artisto de monumenta arto, li kreis specialan artan stilon. La verkisto Émile Zola nomis lian verkadon "arto kreita el racio, pasio kaj volo". 

Lia verkado estas ĝenerale konsiderata simbolisma hodiaŭ, sed tio ŝajnas pridubinda ĉar ĉi tiu arta movado estis fondita de multe pli juna generacio. Li kreis multajn bildstablajn pentraĵojn kaj ankaŭ ampleksajn murpentraĵojn por publikaj konstruaĵoj.

Li estis la prezidanto kaj kunfondinto en 1890 de la *Société Nationale des Beaux Arts* (Nacia Societo de Belartoj). Ekde 1926, la lianoma premio *Prix Puvis de Chavannes* estas aljuĝata de tiu societo en Parizo, kaj konsistas el retrospektiva ekspozicio de la ĉefaj verkoj de la premiita artisto. Dum la 20-a jarcento, ĉi tiu ekspozicio okazis ĉe la Granda Palaco aŭ ĉe la ''Musée d'Art Moderne*.

Puvis de Chavannes estas konata pro siaj freskoj, kiuj ankoraŭ videblas en *la Hôtel de Ville* en Parizo kaj Poitiers, la Sorbonne, kaj la Panteono de Parizo, kaj en Usono, en la Bostona Publika Biblioteko, Masaĉuseco. Liaj pentraĵoj sur kanvaso troveblas en multaj usonaj kaj eŭropaj galerioj. Kelkaj el liaj verkoj estas:

* *Morto kaj la Virgulino*
* *La sonĝo*
* *La malriĉa fiŝkaptisto*
* *Meditado*
* *Maria Magdalena ĉe Sankta Baume*
* *Sankta Genevieve*
* *Espero*
Lia verko estas aprezata de la pentristoj de la Nabis, precipe Maurice Denis, kaj li ankaŭ estis aprezata de simbolismaj poetoj kiel Stéphane Mallarmé kaj Alfred Jarry. Krome, la fruaj verkoj de Pablo Picasso estis influitaj de la verkado de de Chavannes.

## Galerio 

Dosiero:Pierre_puvis_de_chavannes,_giovane_nero_con_la_spada,_1850.JPG|*Jeune noir à l'épée'' (Nigra knabo kun glavo) (1850), Musée d'Orsay
Dosiero:Pierre_Puvis_de_Chavannes,_1863,_Le_Travail,_Musée_de_Picardie.jpg|*Le Travail* (1863), Musée de Picardie
Dosiero:Pierre-Cécile_Puvis_de_Chavannes_004.jpg|*La blankaj rokoj* (1869–1872)
Dosiero:Pierre-Cécile_Puvis_de_Chavannes_007.jpg|*Espero* (1872), Walters Art Museum
Dosiero:Pierre-Cécile_Puvis_de_Chavannes_003.jpg|*La sonĝo* (1883), Walters Art Museum
Dosiero:Pierre_Puvis_de_Chavannes_-_"Ludus_Pro_Patria"_-_Walters_3716.jpg|*Ludus Pro Patria* (1883), Walters Art Museum
Dosiero:Pierre-Cécile_Puvis_de_Chavannes_001.jpg|*La Kanto de la Paŝtisto* (1891)
Dosiero:Poorfisherman.JPG|*La kompatinda Fiŝkaptisto* (1881), Musée d'Orsay
Dosiero:Pierre_Puvis_de_Chavannes_-_Study_for_Patriotism_-_Google_Art_Project.jpg|*Studaĵo por Patriotismo* (ĉ. 1893)  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Komerca Arta Galerio Gvidilo
* Pierre Puvis de Chavannes ĉe artchive.com

Kategorio:Simbolismo
Kategorio:Komandoroj de la Honora Legio
Kategorio:Lernintoj de liceo Henri-4
Kategorio:Francaj pentristoj de la 19-a jarcento
Neelam Sanjiva Reddy

**Neelam Sanjiva REDDY** (; ; n. la 19-an de majo 1913, Kadapa, Bengaluro, Karnatako, tiama Madrasa Prezidanteco, Brita Hindio  - m. la 1-an de junio 1996 samloke) estis barata politikisto kaj ŝtatisto, Prezidanto de Barato (1977-1982). 

Nilam estis membro de la Barata Nacia Kongreso kaj aktivis en la hinda sendependeca movado ekde sia juneco, kiu postulis la sendependecon de Barato de la Brita Imperio.

Neelam estis la Ĉefministro de Andra-Pradeŝo kaj la Prezidanto de la Kongresa Partio en la fruaj 1960-aj jaroj. Li poste servis du ne-sinsekvajn oficperiodojn kiel Parolanto de la Lok Sabha.  Post la morto de Fakruddin Ali Ahmed dum li estis Prezidanto, Neelam estis elektita per plimulta voĉdono por iĝi la plej juna Prezidanto de Barato. Kiel sia antaŭulo, Neelam partoprenis en barata politiko eĉ dum li estis Prezidanto. Je la fino de sia oficperiodo kiel Prezidanto, li emeritiĝis de politiko. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Prezidanto Neelam Sanjiva la elsendo de Reddy al Barato sur Respublika Tago, 1979 (Aŭdio)
* Neelam Sanjiva Reddy – La Ofico de Parolanto Lok Sabha

Kategorio:Barataj hinduistoj
Kategorio:Prezidantoj de Barato
Zail Singh

**Giani Zail SINGH** (; n. la 5-an de majo 1916 en vilaĝo Sandhwan, distrikto Faridkot, Panĝabo ; m. la 25-an de decembro 1994 en Chandigarh) estis barata ŝtatisto kaj politikisto kaj Prezidanto de Barato de 1982 ĝis 1987. La unua siko kiu atingis tiun plejaltrangan postenon. 

La iama liberecbatalanto kaj poste politikisto kaj socia reformisto, kiu apartenas al la religia komunumo de la sikoj, estis ĉefministro de la subŝtato Panĝabo de 1972 ĝis 1977 kaj estis elektita la sepa prezidanto de Barato kun granda plimulto la 12an de julio 1982 kun la subteno de la ĉefministro Indira Gandhi. 

La fono estis, ke kiam Indira Gandhi revenis al la povo en 1980, la sikoj en Panĝabo minacis secesii de la Hinda Unio. Tial, Gandhi favoris Giani Zail Singh pro politikaj kialoj.

* Membro de Rajya Sabha ekde 1956
* Ŝtatministro de la subŝtato Panĝabo ekde 1972
* Federacia Ministro pri Internaj Aferoj 1980 - 1982
* Prezidanto de Barato 1982-1987

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Prezidantoj de Barato
Kategorio:Sikoj
William Gopallawa

**William GOPALLAWA**, MBE (, ; n. la 17-an de septembro 1897 en Dullewa, Centra Provinco - m. la 31-an de januaro 1981 en Kolombo) estis srilanka ŝtatisto, politikisto kaj diplomato. Li servis kiel estis la lasta Guberniestro ĝenerala de Cejlono de 1962 ĝis 1972  kaj la unua Prezidanto de Sri-Lanko de 1972 ĝis 1978. 

Li estas ankaŭ konsiderita kiel reformisto. Li estis konata kiel nepartia kaj principa ŝtatisto kiu gajnis la respekton de ĉiuj partioj en la lando.

De 1958 ĝis 1961, li funkciis kiel ambasadoro de sia lando al la Ĉina Popola espubliko, kaj de 1961 ĝis 1962 al Usono.

En moderna Srilanko, li estas foje nomata "simbolo de la nacio". 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* La Genealogio de Gopallawa
* prezidenta flago de William Gopallawa ĉe crwflags.com

Kategorio:Srilankaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de Srilanko
Kategorio:Ambasadoroj
Rolf Grantsau

**Rolf Karl Heinz GRANTSAU** (25a de Marto, 1928 Kiel – 25a de Junio, 2015) estis German-Brazila natursciencisto kaj ilustristo.

## Biografio
Grantsau naskiĝis en 1928 en Kiel, Germanio. Gradiĝinte en biologio, li estis lernanto de Erwin Stresemann. La paradizbirdoj kaj la kolibroj estis la grupoj kiujn li plej aprezis estante en Germanio, kaj li finfine venis en Brazilon en 1962 por studi tiujn lastajn; li laboris ankaŭ pri taksonomio de birdoj, mamuloj, reptilioj, insektoj, orkideoj, karnovoraj plantoj, likenoj inter aliaj, kaj kiel remburisto. Li estis ankaŭ ilustristo, kiu ilustris sian propran verkaron (kiel libroj) kaj tiun de pluraj aliaj esploristoj.

Li estis edzo de Ilse Grantsau, kun kiu li havis du filojn, Marion Grantsau Engelbrecht, naskiĝinta en Germanio, kaj Ingo Grantsau, naskiĝinta en Brazilo. 

La jenaj specioj kaj subspecioj estis priskribitaj de li:
**Augastes scutatus ilseae* 1967
*kolibro *Phaethornis maranhaoensis* 1968
*kolibro *Threnetes loehkeni* 1969
**Eupetonema macroura cyanoviridis* 1988
**Hylocharis cyanus griseiventris* 1988
**Phaethornis ochraceiventris camargoi*(= *Phaethornis margarettae*) 1988
**Phaethornis pretrei minor* 1988
**Amazona kawalli* 1989 (kun Hélio Camargo)
**Charadrius wilsonia brasiliensis* 2008 (kun P.C. Lima)
**Caprimulgus longirostris pedrolimai* 2008

La specioj *Drosera grantsaui* (karnovora planto), *Gnomidolon grantasaui* (skarabo) kaj *Formicivora grantsaui* (formikbirdo) estis nomitaj laŭ li.

## Referencoj
Kategorio:Germanaj zoologoj
Ernesto Samper

**Ernesto SAMPER Pizano** (naskiĝis la 3-an de aŭgusto 1950 en Bogoto) estas kolombia ekonomikisto kaj politikisto (Partido Liberal Colombiano, PLC). Li estis Prezidanto de Kolombio de la 7-a de aŭgusto 1994 ĝis la 7-a de aŭgusto 1998. 

Paralele al siaj devoj kiel Prezidanto de Kolombio, li estis Ĝenerala Sekretario de la Movado de Nealiancitaj Landoj de 1995 ĝis 1998. Ekde 2014, Ĝenerala sekretario de UNASUR.

## Kariero 
Li diplomiĝis ĉe la Jezuita Pontifika Universitato Francisko Ksavero en Bogoto, kie li studis juron kaj ekonomikon, kaj poste studis ekonomikon ĉe Universitato Kolumbio en Novjorko.  Li laboris en la banka sektoro kaj ĉe la universitato. En 1974, li aliĝis al la Liberala Partio. En 1982, li estis elektita al la parlamento de la departemento Cundinamarca, kaj en la sama jaro li fariĝis senatano. Post la venko de César Gaviria, li estis nomumita Ministro pri Ekonomia Disvolviĝo, kaj en 1991-93 li estis la Ambasadoro de Kolombio en Hispanio. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Biografio de Fundación CIDOB (en la hispana)

Kategorio:Prezidantoj de Kolombio
Kategorio:Kolombiaj ekonomikistoj
Abdullah Ahmad Badawi

Dato' Seri **Abdullah bin Haji Ahmad BADAWI** (javie ; n. la 26-an de novembro 1939 en Bayan Lepas, Penango; m. la 14-an de aprilo 2025 en Kuala-Lumpuro) estis malajzia politikisto ( UMNO ), kiu servis kiel ĉefministro de 2003 ĝis 2009. Lia kromnomo estis **Pak Lah** (kiu signifas "Onklo Abdullah"). 

Li funkciis kiel Ministro pri Eksterlandaj Aferoj de 1991 ĝis 1999, poste Ministro pri Internaj Aferoj, kaj kiel Ĉefministro de Malajzio de 2003 ĝis 2009. Li ankaŭ estis prezidanto de la Unuiĝintaj Malajziaj Naciaj Organizoj de 2004 ĝis 2009. 

Paralele al siaj devoj kiel ĉefministro, li estis Ĝenerala Sekretario de la Movado de Nealiancitaj Landoj de 2003 ĝis 2006. Prezidanto de ASEAN en 2005.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Retejo de la Registaro de Malajzio

Kategorio:Malajziaj islamanoj
Kategorio:Malajziaj politikistoj
Kategorio:Ĉefministroj de Malajzio
Mohamed Hussein Tantawi

**Mohammed Hussein TANTAWI Suleiman** (; n. la 31-an de oktobro 1935 - m. la 21-an de septembro 2021) estis egipta milita gvidanto, Ministro pri Defendo kaj Milita Industrio de Egiptio (1991–2012) (portempa ministro ekde la 11-a de februaro 2011), kaj Feldmarŝalo (1991). La 11-an de februaro 2011, li fariĝis Prezidanto de la Supera Konsilio de la Armeo, efike funkciante kiel la provizora estro de la egipta ŝtato ĝis fruaj elektoj. 

En la armeo ekde 1956. Partoprenanto en la araba-israelaj militoj, kaj ankaŭ en la Golfa Milito (flanke de Usono). Servis kiel milita ataŝeo en Pakistano. Ekde 1991 - Ministro pri Defendo.

Dum la Egipta Revolucio de 2011, li estis nomita kiel ebla estro de la transira registaro. Post la demisio de Hosni Mubarak, la povo en la lando estis oficiale (sed kontraŭe al la Konstitucio de la ARE) transdonita al la Supera Konsilio de la Armeo.

La 12-an de aŭgusto 2012, prezidanto Morsi tuj forigis lin de liaj postenoj kiel Ministro de Defendo kaj Prezidanto de la Supera Konsilio de la Armeo kaj emeritiĝis. Lin sukcedis Abdel Fattah el-Sisi.

## Referencoj 
Kategorio:Egiptaj feldmarŝaloj
Kategorio:Egiptaj politikistoj
Vreme

*Vreme* (serbe por 'Tempo') estas liberala semajna novaĵa revuo bazita en Beogrado, Serbio.

Ĝi estas eldonata ekde la 29-a de oktobro 1990.  Origine eldonita en Beogrado kaj Rijeko (Jugoslavio), ĝi baldaŭ estis eldonata nur en Beogrado. *Vreme* estas eldonata en latina skribo. Ĝia eldonkvanto en la 1990-aj jaroj estis raportita je 30 000 ekzempleroj, el kiuj pli ol 25% estis venditaj eksterlande.

*La internacia eldono Vreme International* estas eldonita ekde la 31-a de majo 1994. Ĝi estas distribuata ĉefe en Okcidenta Eŭropo de la eldonejo *VREME International GmbH* en Vieno kaj presata en Ljubljano.

Plejparto de originala personaro de Vreme estis ĵurnalistoj de *Politika* kaj *NIN*. Dum la epoko de Milošević, Vreme estis konsiderata la plej grava sendependa amaskomunikilo de Serbio kaj fidinda fonto de informoj, ofte citita en okcidentaj amaskomunikiloj.  Ekde septembro 1991, la novaĵagentejo Vreme NDA (News Digest Agency) funkciis por ĉi tiu celo, interalie, kaj provizas elektronikajn anglalingvajn tradukojn de artikoloj de Vreme.

Ties desegno estas modeligita laŭ la usonaj revuoj *Time* kaj *Newsweek*. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Gazetoj
NIN (revuo)

**NIN** ( serbe kirile : НИН ) estas semajna serba novaĵrevuo, unue publikigita en Beogrado en 1935. La titolo estas akronimo por *Nedeljne informativne novine* ( Недељне информативне новине ), kiu proksimume tradukas al semajnaj infomaj novaĵoj*.* 

*NIN* estas revuo pri aktualaĵoj, kiu influas la serbajn (kaj eksajn jugoslavajn ) elitojn kaj la publikan opinion en Serbio. 

La gazeto ofte estis celo de vortaj atakoj de ene de la rangoj de la Serba Progresema Partio de Aleksandar Vučić. 

En 2023, okazis ŝanĝo de posedanto.  En januaro 2024, la tuta redakcio demisiis. Laŭ la revuo *Vreme*, oni decidis malsovaĝigi NIN kaj "igi ĝin disponebla" al la registaro. Rezulte la redaktorejo kun plejparto de la ĵurnalistoj forlasis NIN kaj fondis novan ĉiusemajnan *Radar*. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Ejo
Kategorio:Gazetoj
Večernje novosti

***Večernje novosti*** ( serbe cirile : Вечерње новости , "Vesperaj Novaĵoj") estas serba revuo.  La unua eldono de la gazeto estis publikigita la 16-an de oktobro 1953, en la tiama Jugoslavio. 

Ĝi estas unu el la plej vaste distribuitaj gazetoj en Serbio. La novaĵservo de la gazeto havas siajn proprajn korespondantojn en 23 landoj.

Hodiaŭ, ĝin eldonas Novosti AD. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
Kategorio:Gazetoj
János Horányi

**János Horányi** [jAnoŝ horAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horányi János** estis hungara kirurgo, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis *Hofhauser* ĝis 1944.

 naskiĝis  en Acsa, li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
 akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1922, post 4 jaroj kirurgian licencon. Post la diplomo li praktikadis 2 jarojn en universitata patologia instituto apud Kálmán Buday, poste li praktikadis en kirurgia instituto 4 jarojn. Inter 1924–1945 li estis asistanto, inter 1946–1952 klinika ĉefkuracisto, inter 1952–1968 universitata docento, poste li pensiuliĝis. Inter 1957–1974 li estis ankaŭ laboratoria ĉefkuracisto. Li faris 8 mil da kirurgiaj agoj. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1954 antaŭ la Hungara Scienca Akademio kaj li akiris sciencan gradon Ph.D. en 1997. Lia edzino naskis filon en 1946. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Gázanyagcsere-vizsgálatok jelentősége sebészi szempontból normális és hyperfunctiojú golyváknál.* (1927)
* *Az egyszerű epehólyag-elhalás és pancreasnecrosis.* (1935)
* *Egyszerű műtéti eljárás a choledochus pótlására.* (1944)
* *Az emlőmirigy gümős gyulladása. – A fungin jelentősége a korszerű antisepticus kezelésben.* (1947)
* *A lebenyhörgő törzsének adenomatosus hyperplasiája. Bronchialis adenosis.* (1953)
* *A hörgőrendszer pathológiájának korszerű fejlődése és a bronchialis adenosis.* (disertaĵo, 1954)
* *Veleszületett nyaki nyálsipolyok.* Klimkó Dezsővel. (kunaŭtoro, 1958)
* *A hörgőrendszer szövetfejlődési rendellenességei.* (neakceptita disertaĵo, 1964 kaj 1972)
* *Entwicklungsanomalien der Bronchialgewebe und ihre klinische Bedeutung.* (tralaborita ĵusa disertaĵo germane, monografio, 1969)
* *A hörgők szövetfejlődési rendellenességei és a következményes tüdőelváltozások műtéti kezelésének késői eredményei.* (kunaŭtoro, 1974). 

## Fontoj 
* biografio hungare
* akademia paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kirurgoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Politikin Zabavnik

***Politikin zabavnik*** ( serbe : Политикин Забавник) estas populara semajna revuo en Serbio, eldonita de la eldonejo Politika. La unua numero aperis la 28-an de februaro 1939. Komence, la revuo estis eldonita kiel ĉiutaga gazeto. Hodiaŭ, la revuo, pli ofte nomata *Zabavnik* , estas eldonita unufoje semajne vendrede. Triono de la revuo konsistas el bildstrioj, dum la cetero estas dediĉita al artikoloj pri teknologio, naturo, historio, muziko kaj signifaj eventoj. La konata slogano de la gazeto estas " *Por ĉiuj de 7 ĝis 107"* (Za sve od 7 do 107). 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo (serbe)

Kategorio:Gazetoj
Bloomberg Businessweek

***Bloomberg Businessweek*** estas usona komerca revuo eldonita en Novjorko. Ĝi unue eldoniĝis en septembro 1929 fare de McGraw-Hill sub la titolo *The Business Week* . Fine de 2009, ĝi estis akirita de la amaskomunikila kompanio Bloomberg LP.  

Pli ol 2 350 ĵurnalistoj laboras por la revuo en 146 agentejoj en 72 landoj, kontribuante al la retaj kaj presitaj eldonoj. La semajna revuo, eldonita de Bloomberg, donis licencojn por publikigi la semajnĵurnalon en fremdaj lingvoj. Ĝi estas eldonita en la jenaj lingvoj: ĉina, indonezia, araba, rusa, bulgara, rumana kaj hinda.

La revuo Bloomberg Businessweek estas konsiderata unu el la plej fidindaj fontoj de la mondo por komercaj profesiuloj. Ĝia legantaro etendiĝas al pli ol 4.8 milionoj da homoj en pli ol 140 landoj. La ĉefa fokuso de la revuo Bloomberg Businessweek estas provizi la plej novajn kaj plej precizajn informojn, raportojn kaj opiniojn pri la komerca mondo. La frontaj paĝoj de la revuo prezentas segmentojn kovrantajn temojn kiel laboro, ekonomiko, reklamado kaj registaro. Tra la jaroj, tamen, la revuo spertis plurajn ŝanĝojn, inkluzive de pli ampleksa sekcio pri teknologio kaj sociaj retoj .

Ekde 1988, la revuo publikigis ĉiujarajn rangotabelojn de programoj pri magistro pri komercadministrado. 

La ĉefaj konkurantoj de Businessweek estas *Forbes*, *Fortune* kaj *Money* .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Usonaj gazetoj
Usona Ambasadejo en Irano

La **Ambasadejo de Usono** en Teherano, Irano (‎), ankaŭ konata kiel la **Muzeo Spiona Nesto** ‎ ) estis la antaŭa ambasadejo de Usono en la ĉefurbo de Irano, Teherano, de 1951 ĝis aprilo 1980, kiam diplomatiaj rilatoj inter la landoj estis interrompitaj. 

Diplomatiaj rilatoj inter la landoj estis interrompitaj post la Irana Revolucio de 1979, kaj la posta konfisko de la ambasadejo en novembro 1979 kaj la rezulta ostaĝkrizo de la usonaj diplomatoj. 

Ekde tiam, la konstruaĵo estis uzita por diversaj celoj fare de iranaj organizoj, kaj ekde 2017 servis kiel muzeo de kontraŭusona propagando.

La ambasadejo malfermiĝis en 1951. La unua ambasadoro kiu inaŭguris la novan konstruaĵon estis Levi Henderson. La lasta usona ambasadoro estis Bruce Laing.

La svisa ambasadejo en Teherano nuntempe respondecas pri protektado de usonaj interesoj en Irano, kaj alidirekte la pakistana ambasadejo en Vaŝingtono pri protektado de iranaj interesoj en Usono.

## Referencoj 
Kategorio:Rilatoj de Irano kaj Usono
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Muzeoj en Irano
Kategorio:Konstruaĵoj en Teherano
Money (revuo)

***Money*** estas persona komerca revuo (ekde 2019 retejo) eldonita de Time Inc.  

Kun totala eldonkvanto de 1.9 milionoj kaj legantaro de proksimume 7 milionoj, ĝi estas unu el la plej vaste legataj komercaj publikaĵoj en la mondo. Ĝi estas konata pro listoj kiel "La Plej Bonaj Lokoj por Vivi en Usono".  

Ĝiaj artikoloj kovras ĉiujn financajn kaj teknologiajn temojn, de akcioj kaj obligacioj, investado, ŝparado, emeritiĝo kaj impostoj ĝis familiaj financaj aferoj kiel ekzemple pagado por universitato, kredito, karieroj kaj hejma plibonigo.

La retejo CNNmoney.com estas la plej granda komerca retejo, laŭ Time Warner. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
Kategorio:Usonaj gazetoj
Roland Tichy

**Roland Friedrich TICHY** (naskiĝinta la  en Bad Reichenhall) estas germana ĵurnalisto kaj publicisto. Li estis ĉefredaktoro de la gazetoj *Impulse* kaj *Euro* kaj de *Wirtschaftswoche*. Inter 2014 kaj 2020 li prezidantis ĉe Ludwig-Erhard-fondaĵo. De 2014 li estas eldonisto de la konservativa surreta magazino *Tichys Einblick*.

Roland Tichy estas diplomiĝinto de la Germana Ĵurnalista Lernejo kaj studis ekonomikon, politikon kaj komunikaĵsciencojn en Munkeno kaj Nov-Orleano. Li laboris kiel scienca asistanto ĉe la katedro pri sansistema ekonomiko ĉe la Ekonomika Instituto de la munkena altlernejo. Post kiam Helmut Kohl ekkancelieries, Tichy dum du jaroj troviĝis en la planstabo de la Federacia kancelariejo en Bonno. Poste li fariĝis bonna korespondanto de *Wirtschaftswoche*. Post la Germana reunuiĝo li kunrespondecis kiel vicdelegito de la novaĵa komisiito por la Novaj Federaciaj Landoj pri la reorganizado de la elektronika amaskomunikilaro en eksa GDR. 

Roland Tichy laboris por renomaj germanaj ekonomikgazetoj. Ĉe Daimler Benz A.K. li gvidis la korporaciaferan administradon, kiu devis raportadi rekte al la prezidanto de la estraro. Por la periodaĵo *Handelsblatt* Tichy gvidis la berlinan redakciejon. De julio 2007 ĝis julio 2014 li estis ĉefredaktoro de *Wirtschaftswoche*. Pro sia kolumno *Tichys Totale* li ricevis en 2008 la Ludwig-Erhard-premion por elstara ekonomika ĵurnalismo. Eltiraĵoj de ĉi tiuj kolumnoj regule aperas libroforme ekde 2009. Pliajn librojn Roland Tichy verkis pri enmigrado kaj loĝantara evoluo, i.a. *Ausländer rein* kaj *Die Pyramide steht Kopf*.

Publikisme kaj politike Roland Tichy aktivas kiel membro de la Ludwig-Erhard-fondaĵo. La celo de ĉi fondaĵo  estas antaŭenigi liberalajn principojn en politiko kaj ekonomiko kaj fortigi la socian merkat-ekonomion laŭ la vidpunkto de Ludwig Erhard. Oni garantiu liberecan ordon por garantii dignajn vivkondiĉojn. Temas pri neprofitcela institucio. 
## Eksteraj ligiloj
*IMDb
*Roman Pletter: "Der Bauchredner" - ĉe: *Die Zeit,* 2.7.2016
*interreta versio de *Tichys Einblick*
*ligiloj ĉe DDB
## Notoj
Nechranice

**Nechranice ** povas signifi:
* Nechranice (Březno) – vilaĝo, parto de municipo Březno en distrikto Chomutov
* Akva rezervujo Nechranice – valbaraĵo en Ĉeĥio

## Similaj nomoj 
* Nechanice
Whyalla

**Whyalla** (/waɪˈælə/) estas urbo en Suda Aŭstralio. Ĝi estis fondita kiel **la Monteto de Hummock** kaj estis konata laŭ tiu nomo ĝis 1916. Ĝi estas la kvara plej loĝata urbo en la aŭstralia ŝtato Suda Aŭstralio post Adelajdo, Monto Gambier kaj Gawler kaj kune kun Haveno Pirie kaj Haveno Augusta estas unu el la tri urboj kiu faras la "Feran "Triangulon". Ĝi estas havenurbo sur la orienta marbordo de la Eyre Duoninsulo kaj estas konata kiel la "Ŝtala Urbo" pro ties integrigita ŝtalejon kaj ŝipkonstruadan heredaĵon. La Whyalla Ŝtalejo estas la grava dunganto en la urbo kaj en februaro 2025 estis metita en libervola administro de la Registaro de Suda Aŭstralio. La haveno de Whyalla estis eksportanta feran ercon ekde 1903.

## Priskribo 
La urbo konsistas el urba areo limigita norde per la fervojo al la minurbo Iron Knob, oriente de Spencer Gulf, kaj sude de la Lincoln Highway. La urba areo konsistas el la jenaj antaŭurboj situantaj de oriento al okcidento etendiĝantaj de natura monteto konata kiel Hummock Hill: Whyalla, Whyalla Playford, Whyalla Norrie, Whyalla Stuart, kaj Whyalla Jenkins. Haveninstalaĵo, fervoja tereno servanta la fervojan linion al Iron Knob, kaj industria komplekso situas tuj norde de Hummock Hill.

## Klimato 
Whyalla havas duonaridan klimaton (Köppen: BSk/BSh), kun varmaj someroj kaj mildaj vintroj. Temperaturoj varias dum la jaro, kun averaĝaj maksimumoj variantaj de 30.2 °C (86.4 °F) en januaro ĝis 17.1 °C (62.8 °F) en julio, kaj averaĝaj minimumoj fluktuantaj inter 17.9 °C (64.2 °F) en januaro kaj 5.3 °C (41.5 °F) en julio. Jara precipitaĵo estas malalta, averaĝe 269.4 mm (10.61 coloj) inter 77.9 precipitaĵtagoj. La urbo havas 62.7 sunajn tagojn kaj 46.6 nubajn tagojn ĉiujare. Ekstremaj temperaturoj variis de 48.5 °C (119.3 °F) la 24an de januaro 2019 ĝis −3.2 °C (26.2 °F) la 12an de junio 1984 kaj la 16an de julio 1982.

## Loĝantaro 
En la aŭstralia censo de 2021, la loĝantaro de Whyalla estis de 20 880 homoj.

En junio 2018, Whyalla havis urban loĝantaron de 21 742, malkreskinte je averaĝa jara rapideco de -0,75% jare dum la antaŭaj kvin jaroj.

## Referencoj 
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Urboj de Aŭstralio
Kategorio:Suda Aŭstralio
Dobrica Ćosić

**Dobrica ĆOSIĆ** [ˈdɔbritsa ˈtɕɔsitɕ ] ( serbe cirile: Добрица Ћосић; n. la 29-an de decembro 1921 en Velika Drenova, Regno de serboj, kroatoj kaj slovenoj ; m. la 18-an de majo 1-a de majo 2014 en Beogrado) estis jugoslava ŝtatisto, verkisto kaj serbnaciisma teoriulo.

Ćosić aliĝis al la partizanoj en 1941 kaj fariĝis politika komisaro en partizana unuo. Lia unua romano, **Daleko je sunce**, estis publikigita en 1952. Li iom post iom fariĝis kritikisto de la reĝimo kaj en 1992 fariĝis la unua prezidanto de la Federacia Respubliko Jugoslavio, formita de Serbio kaj Montenegro, de la 15-a de junio 1992 ĝis la 1-a de junio 1993. Admirantoj ofte alparolis lin kiel la Patro de la Patrujo, pro la amplekso de la influo de lia personeco sur la moderna historio de la evoluo de la ŝtato kaj la nacia movado por la reviviĝo de Serbio en la malfruaj 1980-aj jaroj, dum kontraŭuloj uzis ĉi tiun titolon ironie.

Kun la fino de la Jugoslavaj Militoj, la populareco de Ćosić signife malpliiĝis.

## Verkaro 
Liaj romanoj ampleksas la mitologian pasintecon de Serbio. Karakterizaj trajtoj inkluzivas la riverojn Sava kaj Drina, katolikismon kiel antagonismon, kaj la komunan lukton de sufero dum la Unua kaj Dua Mondmilitoj.

* *Dаleko je sunce* (1951)
* *Koreni* (1954)
* *Deobe I-III* (1961)
* *Akcija* (1964)
* *Bаjkа* (1965)
* *Odgovornosti* (1966)
* *Moć i strepnje* (1971)
* *Vreme smrti I-IV* (1972–1979)
* *Stvarno i moguće* (1982)
* *Vreme zlа: Grešnik* (1985)
* *Vreme zlа: Otpаdnik* (1986)
* *Mića Popović, vreme, prijatelji* (1988)
* *Vreme zlа: Vernik* (1990)
* *Promene* (1992)
* *Vreme vlаsti 1* (1996)
* *Piščevi zаpisi 1951—1968* (2000)
* *Piščevi zаpisi 1969—1980* (2001)
* *Piščevi zаpisi 1981—1991* (2002)
* *Piščevi zаpisi 1992—1993* (2004)
* *Srpsko pitаnje I* (2002)
* *Pisci mogа vekа* (2002)
* *Srpsko pitanje II* (2003)
* *Kosovo* (2004)
* *Prijаtelji* (2005)
* *Vreme vlаsti 2* (2007)
* *Piščevi zаpisi 1993—1999* (2008)
* *Piščevi zаpisi 1999—2000: Vreme zmijа* (2009)
* *Srpsko pitanje u XX veku* (2009)
* *U tuđem veku* (2011)
* *Prijatelji moga veka* (2011)
* *Bosanski rat* (2012)
* *Kosovo 1966-2013* (2013)
* *U tuđem veku 2* (2015)
* *Knjiga o Titu* (2023)

## Referencoj 
Kategorio:Serbaj malfikciaj verkistoj
Kategorio:Serbaj politikistoj
Jose Kaimlett

**Jose KAIMLETT**, ankaŭ konita kiel **Patro Doktoro Kaimlett**, estis barata pastro kaj katolika misiisto aktiva en Barato. Li naskiĝis la  en Palackattumala (malajale പാലക്കാട്ടുമല), distrikto Kottayam de Keralo, kaj mortis la .

Jose Kaimlett fondis, en 1984, societon de vira apostola vivo de pontifika rajto, nomata "la Heroldoj de la Bona Novaĵo" (.

## Vivo 
Naskita en la malgranda vilaĝo Palackattumala, Keralo en 1941, li finis sian bazinstruadon en sia vilaĝo.

Post jaroj, li aliĝis al la misia diocezo de Vijayawada kaj estis ordinita pastro en 1966. En 1978, li estis sendita al Romo, kie li akiris doktorecon pri kanona juro en 1981.; 

Post sia reveno el Romo en 1984, li fondis la societon "Heroldojn de Bona Novaĵo". Li mortis en 2018.

## Bibliografio 
* Jose Kaimlett, Wisdom of the ages, Better yourself books, 1995.
* Jose Kaimlett, Insights, vol. 1: Compilation of 200 Stories on the Insights of Life, CreatiVentures, 2011.
* Jose Kaimlett, Insights, vol. 2: Compilation of 200 Stories on the Insights of Life, CreatiVentures, 2014.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (plurlingve, per aŭtomata tradukado)

Kategorio:Katolikaj misiistoj
Kategorio:Mortintoj en Barato
Rozvanga pirilio

La **Rozvanga pirilio** (*Pyrilia pulchra*, laŭ kio *Bela pirilio*), konata ankaŭ kiel *Rozvanga papago*, *Rozvizaĝa papago*, kaj *Rozvizaĝa pirilio* estas specio de papago de la genro *Pyrilia* en la subfamilio *Arinae* de la familio *Psittacidae*, de afrikaj kaj amerikaj papagoj. Ĝi troviĝas en Kolombio kaj Ekvadoro.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Rozvanga pirilio kaj la aliaj ses membroj de la genro *Pyrilia* estis ĝis la komenco de la 21-a jarcento inkluditaj en la genro *Pionopsitta* kun la Kronpapago (*P. pileata*). La Brunkrona pirilio kaj la Rozvanga pirilio (*Pyrilia pulchra*) estis kelkfoje traktataj kiel samspeciaj aŭ la dua kiel subspecio de la unua) kaj nun estas konsiderataj frataj specioj. 

La Rozvanga pirilio estas monotipa.

## Distribuado kaj habitato
La rozvizaĝa papago troviĝas ekde la centra parto de la Ĉokoo-Departemento de Kolombio suden tra okcidenta Ekvadoro ĝis la Provinco El Oro. Ĝi loĝas en humidaj ĝis malsekaj arbaroj, maturaj sekundaraj arbaroj, plantejoj kaj pli malfermaj areoj kun disaj arboj. Specimenoj vivantaj en arbaro emas resti en la kanopeo. En alteco ĝi plejparte troviĝas sub 1 200 m sed surloke troviĝas ĝis 2 100 m.

## Kutimaro
### Movoj
La rozvanga papago eble faras kelkajn laŭsezonajn movojn, sed informo pri detaloj mankas.

### Manĝado
Preskaŭ nenio estas konata pri la manĝokonduto aŭ dieto de la rozvanga papago, sed ĝi estis registrita manĝanta malgrandajn fruktojn kaj kultivitajn bananojn.

### Reproduktado
La rozvanga papago reproduktiĝas inter januaro kaj marto en la norda parto de sia teritorio kaj en novembro-decembro en la sudo. Nenio plia estas konata pri ĝia reprodukta biologio.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Forshaw, Joseph M. & William T. Cooper (1978). Parrots of the World (2a eld.). Melbourne: Landsdowne. ISBN 0-7018-0690-7.
*

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Safrankapa pirilio

La **Safrankapa pirilio** (*Pyrilia pyrilia*, laŭ kio *Pirilia pirilio* aŭ simple *Pirilio*), konata ankaŭ kiel *Safrankapa papago*, estas specio de papago de la genro *Pyrilia* en la subfamilio *Arinae* de la familio *Psittacidae*, de afrikaj kaj amerikaj papagoj. Ĝi troviĝas en Kolombio, Venezuelo, Panamo kaj eble en Ekvadoro.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Safrankapa pirilio kaj la aliaj ses membroj de la genro *Pyrilia* estis ĝis la komenco de la 21-a jarcento inkluditaj en la genro *Pionopsitta* kun la Kronpapago (*P. pileata*). 

La Safrankapa pirilio estas monotipa.

## Distribuado kaj habitato
La safrankapa papago troviĝas en la orienta Darieno de Panamo, en norda kaj centra Kolombio, kaj en nordokcidenta Venezuelo.

## Kutimaro
### Movoj
La safrankapa papago ŝajne estas plejparte sidlokema, kun eble laŭsezonaj altecmovoj kaj iom da nomada vagado.

### Manĝado
Nenio estas konata pri la manĝokonduto aŭ dieto de la safrankapa papago.

### Reproduktado
La safrankapa papago reproduktiĝas inter marto kaj junio en Kolombio. Nenio plia estas konata pri ĝia reprodukta biologio.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Forshaw, Joseph M. & William T. Cooper (1978). Parrots of the World (2a eld.). Melbourne: Landsdowne. ISBN 0-7018-0690-7.
*

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Kategorio:Birdoj de Panamo
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Oszkár Lázár

**Oszkár LÁZÁR** [askAr lAzAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Lázár Oszkár** estis hungara pentristo, grafikisto, ilustristo.

[eta|portreto de [Edmond Privat, 1925]]

Oszkár Lázár naskiĝis en 1890 en Rácalmás, li mortis ĉirkaŭ 1944.

## Biografio 
Oszkár Lázár studis ĉe la Industriarta Altlernejo, poste ĉe la Belarta Altlernejo (ambaŭ en Budapeŝto). Dum la 1-a mondmilito lia ŝatata temo estis la soldatoj, supozeble ankaŭ li mem estis soldato. En 1918 li partoprenis je la Artistkolonio (Nagybánya) artokurson por soldatoj, kiuj havis forpermeson. Lia majstro estis István Réti. Ekde 1918 li faris ekspoziciojn en Budapeŝto, en la Nacia Salono. Li aktivis en Svislando (Ĝenevo) kaj Francio. Famis liaj ilustraĵoj por libroj (ekz. pri famuloj de Zuriko).
Li partoprenis la Universalan Kongreson en 1925 en Ĝenevo.

## Elektitaj verkoj 
* *Önarckép* (memportreto)
* *Tájkép* (pejzaĝo, 1932)
* "Egy lógós" (desegnaĵo, 1917)
* *Békepipa* (desegnaĵo)
* *Les ouvriers de la Paix* (ilustraĵo)
* *A Társaság* (ilustraĵo en revuo, 1919)
* *A pataki diákvilág anekdotakincse* (3-a parto, libro, kunilustristo, 1996)
* *A pataki diákvilág anekdotakincse* (5-a parto, libro, kunilustristo, 2012)

## Eksteraj ligiloj
*etbiografio kun memportreto en uniformo - ĉe: *kieselbach.hu*

## Notoj
Oranĝvanga pirilio

La **Oranĝvanga pirilio** (*Pyrilia barrabandi*, laŭ kio *Barabanda pirilio* aŭ *Barabanda papago*), konata ankaŭ kiel *Oranĝvanga papago*, estas specio de papago de la genro *Pyrilia* en la subfamilio *Arinae* de la familio *Psittacidae*, de afrikaj kaj amerikaj papagoj. Ĝi estis iam metita en la genron *Pionopsitta*, kiu estas nun monotipa.

Ĝi troviĝas en Amazoniaj Andoj, en malsekaj arbaroj de malaltaj teroj en nordoriento, sudokcidento kaj sudcentro de la Amazona Baseno en Sudameriko. Ili estas minacata pro perdo de habitato pro la pliiĝanta senarbarigo de Amazonio.

## Taksonomio kaj sistematiko 
La dunoma nomo de tiu birdo rememorigas pri la franca naturpentristo Jacques Barraband. Ĝi estis iam metita en la genron *Pionopsitta.*

Estas du agnoskitaj subspecioj:
* *P.b. barrabandi* en nordo de la supra Amazona Rivero el orienta Amazonio, norda Brazilo kaj suda Venezuelo ĝis sudorienta Kolombio, orienta Ekvadoro kaj nordorienta Peruo. *P.b. aurantiigena* havas profunde oranĝajn vangojn, kurbiĝon de la flugilo, subflugilajn kaj pli malgrandajn flugilkovrilojn, kaj femurojn, sen la flavo posedata de *barrabandi*. Ili havas nigran kapon kaj oranĝajn ĝis flavajn vangojn, kun distinga blanka okulringo ĉirkaŭ bruna okulo. La beko estas griza ĝis nigra.

Junuloj havas brunan kronon kaj olivkoloran frunton, nukon, vangojn kaj mentonon, kun bruna rando. La kurbiĝo de la flugiloj kaj la pli malgrandaj flugilkovriloj estas verdaj kun disaj flavaj nuancoj. La karpala rando kaj subflugilaj kovriloj estas ruĝaj kun disaj verdaj plumoj.

## Ekologio kaj kutimaro 
Ili estas aktivaj frumatene. Oni ofte vidas ilin solaj, en paroj aŭ en malgrandaj grupoj de ĝis 10 individuoj ĉe argilaj likejoj.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Forshaw, Joseph M. & William T. Cooper (1978). Parrots of the World (2a eld.). Melbourne: Landsdowne. ISBN 0-7018-0690-7.
*

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Papagoj
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Kategorio:Birdoj de Peruo
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Bolivio
Preĝeja sonorilo

eta|Eltranĉa desegnaĵo de preĝeja sonorilo, montranta konstruadon.
eta| Video de sonorataj preĝejaj sonoriloj
[eta|Sonorado de preĝeja sonorilo en Aldeboarn, [Frislando (Frisia), Nederlando, junio 2022.]]
**Preĝeja sonorilo** estas granda sonorilo uzata rilate al preĝejo, kutime pendanta  en supera etaĝo sonorilturo de la preĝejo, aŭ en sonorilturo aŭ kampanilo ĉe aŭ apud la preĝejo.

Preĝejaj sonoriloj, foje nomataj *la trumpetoj de Dio*,  estas uzataj en kristanismo por alvoki homojn al diservoj, same kiel ĉe entombigoj, preĝoj kaj preĝhoroj, funebraj diservoj, ktp aŭ por indiki horon de la tago (sunleviĝo kaj sunsubiro).

Preĝejaj sonoriloj ankaŭ ludis gravan rolon en popolaj kredoj kiel forpelantoj de malbonaj fortoj.  Preĝejaj sonoriloj, pro sia pezo, formo, sonoriga metodo kaj alojo, ofte havas potencan sonon, kiu povas esti aŭdita de tre longa distanco. Ne estas nekutime, ke ili estas aŭditaj de pli ol mejlo for.

Kariljono konsistanta el pluraj sonoriloj estas muzikinstrumento ludata aŭtomate aŭ mane per levilo, kiu ankaŭ troveblas ekster preĝejoj. 

La studo de la uzo de preĝejaj sonoriloj nomiĝas kampanologio.

## Historio 
La unuaj kristanaj preĝejoj ne havis sonorilojn, ĉar kristanismo estis konsiderata malamika al la ŝtato. Tial, diservoj okazis en privataj hejmoj kaj sekrete. Kiam kristanismo estis agnoskita de la ŝtato en la jaro 313 , oni komencis konstrui preĝejojn, sed sen sonoriloj, ĉar sonorigado estis konsiderata pagana kutimo.

Oni atribuas al Sabiniano, ke li enkondukis la sonoradon de la preĝejaj sonoriloj je la liturgio de la horoj kaj la celebro de la eŭkaristio.

La plej granda preĝeja sonorilo de la mondo estas la Caro-Sonorilo, farita en 1733–35 en Moskvo. La sonorilo hodiaŭ estas ekspoziciata ĉe la Sonorilturo de Ivano la Granda en la Moskva Kremlo.

### Profana uzo 
Tradicie, preĝejaj sonoriloj ankaŭ havis sekularan funkcion en la civila socio, ekzemple, ili estis uzataj en la pasinteco por alvoki homojn dum katastrofo. Alia sekulara uzo estas la sonorilado por turhorloĝoj en urbodomoj, preĝejoj, ktp. Tamen, ĉi tiu uzo havas eklezian fonon, ĉar la monaĥoj bezonis ĉi tiujn sonorilojn por siaj regulaj taskoj dum la tago, kiel ekzemple preĝtempoj kaj similaj.

## Interkulturo 
Historie en landoj kie estis kristanaj kaj islamaj areoj apude, estis la sonoj de la preĝejaj sonoriloj kaj respektive de la muezino, kiu markis la koncernajn areojn. Tio ankoraŭ pluas en plurreligiaj urboj.

Laŭ legendo, en mezepoka Hispanio islama militestro Almanzor el Kordovo rabadis ĝis Santiago de Compostela kie li elprenis la grandajn sonorilojn el la katedralo de Santiago de Compostela kaj devigis kristanajn sklavigitojn forporti ilin al la Moskeo de Kordovo kie ili utilis renversitaj kiel olelampoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Tagmeza sonorigado

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Sonoriloj
Sydney Sweeney

**Sydney SWEENEY** (naskita la 12-an de septembro 1997 en Spokane, Vaŝingtonio) estas usona aktorino.  Ŝi estas plej konata pro sia rolo kiel Emaline Addario en la Netflix-serio *Everything Sucks!* kaj kiel Cassie Howard en la HBO -serio *Euphoria*.

Ŝi unue famiĝis en 2018 per siaj roloj en la televidserioj *Everything Sucks*, *Sharp Objects*, kaj ''The Handmaid's Tale*. Jaron poste, ŝi ĉefrolis en *Once Upon a Time in Hollywood* de Quentin Tarantino. 

Sweeney akiris vastan rekonon pro siaj roloj en la HBO-dramserio *Euphoria* kaj la unua sezono de la antologia serio *White Lotus*, kiu gajnis al la aktorino du nomumojn por la Primetime Emmy Award. En 2018, Sweeney ĉefrolis en la dramo *The Winner Story* kaj la romantika komedio *Anyone But You*. En 2024, ŝi ĉefrolis en la komiksofilmo *Madame Web* kaj la horora filmo *The Omen''.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Usonaj aktoroj
Monumento al la Virgulino de Paco

La **Monumento al la Paco** aŭ **Pacmonumento** (ankaŭ nomata **Virgulino de la Paco**, ) estas kolosa betona memorskulptaĵo de la Virgulino Maria, starigita 11 km sudokcidente de la urbo Trujillo en Venezuelo . 

## Priskribo
La statuo estas 46,72 metrojn alta, 16 metrojn larĝa, 18 metrojn profunda ĉe la bazo, kaj pezas ĉirkaŭ 1200 tunojn da betono. Ĝi estas la plej alta statuo en Latinameriko kaj eĉ pli alta ol la Statuo de Libereco en Novjorko, Usono. La verko estas de la skulptisto Manuel de la Fuente. 

La monumento ankaŭ situas je alteco de 1 600 metroj super marnivelo en la tiel nomata Peña de la Virgen — kie laŭdire la Virgulino aperis en 1570. Ĉi tiu enklavo de montoj kaj tropika vegetaĵaro ofertas spektaklajn panoramajn vidojn de la regiono. La monumento estis inaŭgurita la 21-an de decembro 1983, de la tiama prezidanto de Venezuelo, Luís Herrera Campíns.  

Ĝi konsistas el kvin belvidejoj, de kiuj, en klaraj tagoj, oni povas vidi preskaŭ la tutan subŝtaton Trujillo, parton de la Sierra Nevada de Mérida, kaj la sudan bordon de la lago Marakajbo. 

## Historio
Ekde 1568, Nia Sinjorino de Paco estas la spirita patronino de Trujillo kaj ankaŭ la patronino de la diocezo ekde 1960. La kolombo tenata en ŝia dekstra mano simbolas la mandaton de la prezidanteco de la Respubliko Venezuelo alvoki al paco sur la tero.  La Pacmonumento estis administrita dum jaroj de privata fondaĵo, post kio ĝin transprenis la Registaro de la Ŝtato Trujillo.

Malgraŭ ĝia kolosa grandeco kaj la graveco de ĝia memoriga simbolismo de la ŝtata patronsanktulo, la Pacmonumento estas unu el la malplej vizitataj nuntempaj turismaj lokoj en Trujillo kaj la lando. Dum la Sankta Semajno en 2010, la registaro de Trujillo raportis 11 000 vizitantojn al la Pacmonumento, dum la sanktejo José Gregorio Hernández en la municipo Rafael Rangel ricevis preskaŭ 80 000 vizitantojn kaj la tradicia Stacio de la Kruco en la urbo Tostós estis vizitita de proksimume 57 000 turistoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Virgen de La Paz Trujillo Venezuela (video)

Kategorio:Trujillo (subŝtato)
Kategorio:Statuegoj
Obregón-urbo

**Obregón-urbo,** origine **Ciudad Obregón** estas urbego, municipa sidejo de Cajeme kaj katolika diocezo en subŝtato Sonora en Meksiko. La loknomo, antaŭe nomita Cajeme, prenis sian nomon de la revoluciulo Álvaro Obregón.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2020 Obregónurbo havis urban loĝantaron de .

## Geografio 
La urbego situas 40 metrojn super la marnivelo sur ebenaĵo 50 km de la marbordo kaj 100 km de la Okcidenta Sierra Madre, 240 km de la subŝtata ĉefurbo Hermosillo kaj 530 km de la limo kun Usono.  

## Historio 
La originoj de ĉi tiu urbo devenas de la jaro 1906, kiam la fervoja linio atingis tiun lokon kaj integris la areon kun la enlanda kaj ekstera merkato. En la sekva jaro oni establis stacion Cajeme, por provizi akvon al la lokomotivo. Baldaŭ bredistoj kaj kamparanoj alvenis. En 1923 aperis la unua produktanto "Cajeme Motors". La 29-an de novembro 1927 Cajeme estis deklarita la ĉefurbo de la municipo, kaj en 1928 oni  ŝanĝon de la loknomo al Ciudad Obregón, dum nomo de la municipo estis konservita. Fine de la dudeka jarcento la fervojo malaperis.

## Ekonomio 
La ĉefaj ekonomiaj branĉoj estas agrikulturo, brutaro kaj komerco.

## Religio 
La katolikismo estas la plej ofta religio en Obregón-urbo.

## Eduko 
Multaj universitatoj kaj institutoj funkcias en la urbego.

## Trafiko 
Obregónurbo havas internacian flughavenon kaj vojajn ligilojn.

## Klimato 
Obregón-urbo havas stepan klimaton laŭ klimata klasifiko de Köppen (BSh) kun longaj, ekstreme varmaj someroj kaj mallongaj, mildaj vintroj. Jare averaĝe pluvas 385 mm. La averaĝa temperaturo estas  kaj varias inter .
eta|

## Ĝemelurboj
*  Baton Rouge, Usono, Luiziano ekde 1977
*  Tucson, Usono, Tucson Arizono ekde 1980

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj, ankaŭ katedralo
* horloĝa turo

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Meksiko
Big Merino

**Granda Merino** () estas statuo de merino-ŝafo, 15,2 metrojn alta kaj 18 metrojn longa, en Goulburn, Aŭstralio. La statuo estas farita el betono kaj estis starigita en 1985 por memorfesti la lanindustrion de la regiono. En 2006, la statuo estis movita por igi ĝin pli alirebla por turistoj.   

Moknomita "Rambo" fare de la lokuloj.  

## Galerio 

dosiero:Goulburnmerino1.JPG|Big Merino
dosiero:Goulburn_Big_Merino_after_being_moved_10_June_2007.jpg|Post translokiĝo en 2007
dosiero:BigMerinoGoulburn.jpg|Aprilo 2009

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* www.bigmerino.com.au
Kategorio:Statuegoj
Kategorio:Aŭstralio