open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pozsony (historia departemento)

**Pozsony** (poĵonj) estis historia reĝa departemento en nord-okcidenta parto de la Hungara Reĝlando, slovake: **Bratislava zupa**, germane **Komitat Pressburg**.
eta|350px|dekstra|Hungara reĝlando kun Kroatio, loko de departemento Pozsony
300px|eta|dekstra|Fortikaĵo de la departementejo
300px|eta|dekstra|La departementeja fortikaĵo en la 16-a j.c.
300px|eta|dekstra|Fortikaĵo de Dévény/Devin
* Departementejo: Pozsony
* Areo: 43170 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 389.750 en 1910

## Demografio 
Laŭ la censo de 1880
* 113.180 (36,1%) hungaroj
* 56.356 (18,0%) germanoj
* 138.861 (44,3%) slovakoj
* 2.166 (0,7%) serbokroatoj
* 3.127 (1,0%) ceteraj.

Laŭ la censo de 1910
* 166.017 (42,6%) slovakoj
* 163.367 (41,9%) hungaroj
* 53.822 (13,8%) germanoj
* 1.934 (0,5%) kroatoj
* 4.610 (1,2%) ceteraj.

## Administracio 
Estis 7 distriktoj, ties nomoj estas la samaj, ol la distriktejoj:

* Dunaszerdahely
* Galánta
* Malacka
* Nagyszombat, samtempe konsilantrajta urbo
* Pozsony, samtempe departementejo kaj municipa urbo
* Somorja
* Szenc
Krome estis 3 konsilantrajtaj urboj:
* Modor
* Szentgyörgy
* Bazin.

La departemento situis sur ebenaĵo laŭ la Danubo, estas montoj nur nord-okcidente: Malgrandaj Karpatoj. Estas aliaj riveroj Morva, kies bordo estis ankaŭ landolimo, fine Vah. La Danubo ĉe Dévény/Devin fluas en la Karpat-basenon.

En 907 ĉe Pozsony en granda batalo la hungaroj venkis la frankojn, la hungaroj akiris pliajn okcidentajn regionojn. Stefano la 1-a (Hungario) formis departementon komence de la 11-a j.c. En 1051 la departementejo sukcese kontraŭstaris la germanan sieĝon. Laŭ la legendo figuro **Kund la Subakvisto** dronis la germanajn ŝipojn. La turkoj okupis la plej nordan parton, dume Pozsony estis la hungara ĉefurbo. Armeo de Napoleono taksis la ĉefurbon neokupitebla kaj direktis vojon pli suden. Ekde la 19-a j.c. la slovakoj strebis pri sendependeco, unue lingve kun Ŝtur. Samtempe tie okazis la hungara reforma erao ĝis la revolucio en 1848. Post 1 jaron laŭ Vah okazis batalserio, kie fine la hungaroj ne povas forpuŝi la aŭstrojn. En 1918 la ĉeĥoslovakia armeo okupis la regionon kaj ekde 1920 apartenas al Ĉeĥoslovakio, (escepte tre malgrandan parton), fine al Slovakio ekde 1993. Dume inter 1938-1945 laŭ Packontrakto de Vieno la sud-orienta parto revenis al Hungario, la cetera parto aliĝis al Slovakio. La disiĝo tiel okazis, ke tiuj komunumoj, kie estis hungara plimulto, aldoniĝis al Hungario. Post 1945 la hungaroj estis persekutitaj laŭ dekretoj de Edvard BENEŠ (beneŝ).

## Eksteraj ligiloj 
* Censo de Hungario en 1880 (hungare)
* Censo de la Aŭstra-Hungara Monarĥio en 1910 (hungare, angle kaj germane) 

## Vidu ankaŭ 
* Departementoj de reĝlando Hungario
* Hungara reĝlando

Kategorio:Departementoj de Hungara Reĝlando
Kézirat

Kézirat (Manuskripto) estis hungarlingva juda belestristika kaj socia revuo, la oficiala bulteno de *Zsidó Könyv Barátainak Társasága* (Asocio de Amikoj de Juda Libro) inter 10-a de aŭgusto 1934 kaj 1-a de oktobro 1936 en Lugoj, komence duonmonate, poste en pli longaj periodoj. Redaktis János Giszkalay, poeto en Temesvár. Ĝi okupiĝis precipe pri sciencaj kaj beletristikaj problemoj, de publikis ankaŭ pri la publikvivaj eventoj. Al ĝiaj kunlaborantoj apartenis Déznai Viktor, Herczka István, Rodion Markovits, Raffy Ádám, Salamon László.

## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Lugoj
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
All Quiet on the Western Front (filmo de 1930)

***All Quiet on the Western Front*** estas filmo premiita per Akademia Premio bazita sur la romano de Erich Maria Remarque, *En okcidento nenio nova*. Ĝi estis reĝisorita de Lewis Milestone, kaj aperas en ĝi la filmosteluloj Louis Wolheim, Lew Ayres, John Wray, Arnold Lucy kaj Ben Alexander.

La filmo unue aperis en 1930, kaj ĝi estas konsiderata kiel realisma montrado de milito kaj la Unua Mondmilito.

Film-recenzon en Esperanto skribis pri ĝi Jean Forge, [= Jan Fethke], "En Okcidento Nenio Nova" en Literatura Mondo 1931, n-ro 6, p. 124-125.

La filmo estis ĝenerale tre laŭdata de la recenzistoj. Interalie ĝi honoriĝis pri eĉ du Akademiaj Premioj ("Oskaroj") - la filmo venkis super ĉiuj aliaj de la jaro en la premio por la Plej Bona Filmo kaj Lewis Milestone specife pro tiu ĉi filmo aparte laŭdiĝis per ricevo de la Akademia Premio por la Plej Bona Reĝisoro.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Filmoj pri la Unua Mondmilito
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1930
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Akademia Premio por plej bona filmo
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kaviár

**Kaviár** estis hungarlingva ilustrita satira semajngazeto en Temesvár inter 1923 kaj 1936. Ĝia subtitolo en 1925 estis "ilustrita erotika semajngazeto", sekve en 1928 "Kulturo, erotiko, arto, progreso".
## Eldonado kaj redaktado
Ĝia ĉefredaktoro estis Árpád Dinnyés kaj la eldonisto Sabin Pop.
## Kunlaborantoj
Inter ĝiaj redaktoroj kaj ĉefkunlaborantoj troviĝis Margit Benedek, Zoltán Joláthy B., Endre Kubán (filo), Géza Magyary. Ĝi publikis la verkojn de Sándor Benamy, Emil Brázay, Géza Cziffra, Tivadar Fekete, György Vulpes. La gazeton ilustris Sándor Sajó, Dezső Sinkovich kaj Nándor Kóra-Korber.
## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon
Kategorio:Gazetoj de Timișoara
Kévekötés

**Kévekötés** (Garboligado) estis unitariisma porjunulara gazeto en Kluĵo en eldonado de *Dávid Ferenc Egylet Ifjúsági Köreinek Egyetemes Szervezete* de januaro 1930 ĝis aŭgusto 1936. Ĝi estis redaktita laŭ la loĝejo de ĝiaj redaktoroj alterne en Székelykeresztúr, Kolozsvár, Brassó, Torda kaj Fogaras. Ĝiaj redaktoroj laŭ la vicordo de iliaj komisioj estis: Balázs Ferenc, Máthé Sándor, Lőrinczi László, Szabó Sámuel, Gyallay-Pap Zsigmond, Fikker János, Simén Dániel, Rostás Dénes.
## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Kluĵo
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
Valéry Giscard d’Estaing

'''Valéry René Marie Georges GISCARD D'ÉSTAING''' [valeʁi ʁəne maʁi ʒɔʁʒ ʒiskaʁ d‿ɛstɛ̃] (naskiĝis la 2-an de februaro 1926 en Koblenco (Germanio), mortis  en ) estis centrisma-konservativa politikisto de Francio. 

Ekde la jaro 1956, li estis elektita membro de la franca nacia asembleo. Inter la jaroj 1962 kaj 1966 kaj denove inter 1969 kaj 1974 li estis franca ministro pri ekonomio kaj financoj, kaj sekve iĝis prezidento de Francio inter la jaroj 1974 kaj 1981. 

Poste, li dum kvin jaroj retiriĝis el la politiko, kaj ekde 1986 denove estis membro de la franca nacia asembleo, plu aparte engaĝiĝante pri eŭropaj temoj, aparte pri la plidemokratiigo de la Eŭropa Unio kaj antaŭenigo de la integrigo de aldonaj aliĝemaj ŝtatoj en la Union. Inter la jaroj 2002 kaj 2003, li gvidis la Eŭropan Konvencion kiu preparis konstitucion de Eŭropo. 

Krome, dum 2003 li elektiĝis membro de la Franca Akademio, kio estis diskutata konflikte, ĉar dumvive li nur verkis unusolan novelon kaj krome ne elstaris kiel literaturisto.

Ekde la fino de sia ŝtata prezidanteco, do ekde la jaro 1981, li krome estis dumviva membro de la Konstitucia Konsilio de Francio.

## Vidu ankaŭ 
* Musée d'Orsay (stacidomo)

Kategorio:Prezidantoj de Francio
Kategorio:Francaj politikistoj
Kategorio:Membroj de la Konstitucia Konsilio de Francio
Kategorio:Grandaj krucoj de la Honora Legio
Kategorio:Membroj de la Franca Akademio
Kategorio:Grandaj krucoj de la franca nacia Ordeno de Merito
Kategorio:Karolpremiitoj
Kilovathoro

**Kilovathoro** (mallonge **kWh**) estas unuo de laboro aŭ energio. 

kWh ne estas SI-unuo, ĉar tio estas la ĵulo (J). Ĵulo estas la samo kiel vatsekundo (Ws). La laboro de povumfonto de unu vato dum la 3600 sekundoj de unu horo estas unu vathoro (Wh), kiu egalas al 3600 J. Ĉar *kilo* signifas mil, kWh egalas 3.600.000 J, aŭ 3,6 MJ.

La difino de kWh estas: *la laboro, kiu estas farata aŭ la energio kiu estas uzata, kiam povumfonto devas liveri kilovaton (1000 vatojn) dum unu horo*. 

Ĉar ĵulo estas tre malgranda, la neoficiala kWh ofte estas uzata, ekzemple en fakturo pri liverado de elektro. Pri elektrocentraloj estas uzata ankaŭ la megavathoro (MWh), t.e. milo da kilovathoroj; pri nacia elektra produktado, estas la gigavathoro (GWh), t.e. miliono da kilovathoroj; kaj eĉ pri monda elektra produktado, estas la teravathoro (TWh), t.e. miliardo de kilovatoj. Tamen krom tio (escepte por la elektrofakturo) la gigaĵulo (GJ) pli kaj pli estas uzata.

Ekzemplo: Inkandeska lampo de 100 vatoj, kiu lumas dum dek horoj, konsumas unu kilovathoron.

La kostoj por la produktado de unu kWh da elektro estas ĉirkaŭ 4 eŭrocendoj por elektrocentralo, kiu estas hejtata per tergaso aŭ karbo, kaj 5–8 eŭrocendoj, depende de la situo de la ventoturbino, por ventenergio (2003). La prezo por konsumantoj tamen estas multe pli alta.

Kategorio:Mezurunuoj de energio
Kategorio:Elektrotekniko
Keresztény Magvető

eta
Keresztény Magvető (Kristana Semanto) estas periodaĵo de la unitariisma eklezio en Rumanio, la plej longvivanta transilvania hungarlingva revuo.

## Fondintoj 
La revuon fondis en 1861 en Kluĵo la unitariismaj kolegiaj instruistoj: János Kriza kaj Lajos Nagy, .

## Historio 
### Historio ĝis 1918 
Ĝis 1868 aperintaj unuaj kvar volumoj estis jarlibroj, en 1870 aperis kvaronjare, sekve en 1875 dumonate. Ĝiaj redaktoroj estis de 1867 Áron Buzogány kaj József Ferencz, de 1870 surloke de la antaŭa Antal Kovácsi, sekve en 1874 Domokos Simén. De 1878 redaktis Dénes Péterfi kaj János Kovács (ĝis 1905), de 1911 Kelemen Gál kaj Lőrinc Gálfi. En 53 volumoj aperintaj ĝis 1918 publikigis Sámuel Brassai, Elek Jakab, László Kőváry, Ferenc Kozma, István Nagyajtai Kovács, Géza Kuun, Károly Szabó, Sándor Szilágyi, Áron Berde, József Koncz, Ferenc Kanyaró; Aladár Jékey kaj György Versényi.

### Historio inter 1922 kaj 1844 
Post dujara paŭzo aperis en 1922 kiel la revuo de *Unitárius Irodalmi Társaság*. Ĝin redaktis Borbély István kaj Vári Albert komence en kvar, de 1928 en ses libretoj. En ĝia redaktado mallongtempe partoprenis ankaŭ Ferenczy Géza kaj Kiss Elek, de 1929 Vári Albert, de 1938 li kaj P. Szentmártoni Kálmán estis la redaktoroj. Publikis en ĝi Kelemen Lajos, Varga Béla, S. Nagy László, Szent-Iványi Sándor, Balázs Ferenc, Jancsó Elemér, Mikó Imre, Szabédi László, Lakatos István, Zoványi Jenő. La rubriko *Irodalom* (Literaturo) de 1924 aperis kiel memstara aldonaĵo titolite Erdélyi Irodalmi Szemle. En 1935–36 eldonis monatan aldonaĵon kun titolo *Népnevelés* (Popoledukado).

### Historio ekde 1971 
La interrompita serio en aŭgusto de 1944 aperis denove en 1971 kaj daŭriĝas kun la la 77-a jarkolekto redaktite de Kovács Lajos kaj Erdő János kvaronjare. Publikis en ĝi inter aliaj Bodor András, Mikó Imre, Molnár István, Sebesi Pál (Dávid Ferenc- kaj Heltai Gáspár-studoj), Borbáth Károly, Kisgyörgy Zoltán, Binder Pál, Lakó Elemér, Szabó Árpád, Szabó Sámuel. Oni eldonis memornumerojn (en 1975 okaze de 100-jara naskiĝdatreveno de Kriza János, en 1976 okaze de 75-jara naskiĝdatreveno de Balázs Ferenc, en 1977 okaze de la 100-jara naskiĝdatreveno de Kelemen Lajos).

## Fontoj 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de revuo
* Enhavo de 4 jarkolektoj de la periodaĵo

Kategorio:Kluĵo
Kategorio:Hungaraj gazetoj
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
Kategorio:Unitariismo
Nigra sambuko

270px|eta|Arbusto
270px|maldekstra|eta|Beroj
La **nigra sambuko** (*Sambucus nigra*) estas arbedo el la familio de la adoksacoj. Ĝi floras en junio kaj julio, kaj la polenado okazas pere de insektoj. La fruktoj estas maturaj en septembro kaj oktobro. La planto plimultiĝas per semoj, precipe disvastigataj de sturnoj, kiuj ŝategas la berojn. Laŭ botanika vidpunkto la beroj estas drupoj.

La nigra sambuko estas manĝata de la cervo ĉar ĝi povas digesti la plantpartoj de la nigra sambuko. Por aliaj bestoj la nigra sambuko estas venena pro la ciankombinaĵoj en la folioj.

La sambuko ne estas tro postulema rilate ĝia starloko kaj eĉ troviĝas en tegmentaj defluiloj.

## Uzo 
La ligno de tiu holarktisa specio estas mola sed ne splitiĝas. Pro tio oni povas fari malgrandajn uzobjektojn el ĝi.

La "medolo" de la tigoj estas uzata por protekti malgrandajn objektojn. El la fruktoj oni faras marmeladon, fruktosukon kaj brandon.
La floroj kelkfoje estas uzata en patkukoj. La Nord-Amerikaj Indianoj kelkfoje fritas la florojn. Ankaŭ eblas fari siropon el la floraĵo.
La sekigita floraĵo povas esti uzata por fari teon.

Dum la mezepokoj la sambuko havis la reputacion ke ĝi protektas kontraŭ sorĉado.

Infanoj foje faras el la tigoj ŝtopopafilon ĉar post la forigo de la "medolo" restas speco de ligna tubo.

## Eksteraj ligiloj 
*  Nigra sambuko : priskribo kaj bildoj (*Soortenbank*) 

Kategorio:Dipsakaloj
Kategorio:Arbedoj
Kategorio:Holarktisa flaŭro
Kategorio:Palearktisa flaŭro
Kategorio:Nearktisa flaŭro
Kategorio:Fruktoj
Sambucus nigra
Tkinter

**Tkinter** estas biblioteko por la program-lingvo Python (Pitono). Ĝi estas utila por la grafika uzantinterfaco Tk.
En Pitono oni importas tiun bibliotekon per la linio :
 'from Tkinter import *'

Kategorio:Python-programaro
Parko de Princa Insulo

**Parko de Princa Insulo** () estas enurba parko en la urbo Kalgario (Alberto, Kanado). Ĝi troviĝas sur insulo en la rivero Bow tuj norde de urbocentra Kalgario.
[eta|maldekstra|320px|Rivero [Bow (rivero)|Bow, Parko de Princa Insulo kaj urbocentra Kalgario]]
La insulo, sur kiu estas la parko, nomiĝas laŭ Peter Anthony Prince, la fondinto de la Segejo Eau Claire. La familio Prince donis terenon por la parko en 1947.

eta|dekstra|200px|Laguno de Parko de Princa Insulo
La insulo Prince havas areon de 20 hektaroj, Shakespeare en la Parko, Karifesto, Kanada Tago, Heredaĵa Tago, Afrikadey kaj Fajrrosta Festivalo sur la Bow. Ĉirkaŭ 150.000 homoj partoprenis ĉi tiujn festivalojn dum 1996.

## Referencoj 

## Eksteraj ligiloj 
* Universitato de Kalgario - fotoj de Parko de Princa Insulo

Kategorio:Parkoj en Kalgario
Donald Tusk

eta|maldekstra|
eta|maldekstra|
eta|maldekstra|
eta|maldekstra|
**Donald Franciszek TUSK** (naskiĝis la  en Gdansko, do nun -jaraĝa) estas pola politikisto, kunfondinto kaj de 2002 prezidanto de la partio Civitana Platformo (*Platforma Obywatelska*, PO). 

## Biografio kaj kariero
De 2001 ĝis 2005 li estis vicprezidanto de la pola parlamento. Inter 2003 kaj 2006 li estis estro de la PO-frakcio en la parlamento. Tusk kandidatis en la elektoj pri la pola prezidanteco je la  kaj en la unua baloto ricevis 36,3% da voĉoj, relativan plimulton. En la dua baloto je la  li malvenkis kontraŭ Lech Kaczyński, tiama urbestro de Varsovio, per 46,5% kontraŭ 53,5%. Kaczyński en la unua baloto estis ricevinta 33,1%.

En la parlamentaj elektoj la  lia partio ricevis la plimulton de la voĉoj (ĉ. 44%). Donald Tusk fariĝis la nova ĉefministro de Pollando, post Jarosław Kaczyński. Tiupostene li gvidis la duan koalician registaron de Civitana Platformo kaj Pola Popola Partio ĝis sia demisio favore al Ewa Kopacz. De la 16-a de novembro 2007  ĝis la 22-a de septembro 2014 li estis ĉefministro en Pollando. Ekde la 1-a de decembro 2014 ĝis la 1-a de decembro 2019 li estis Prezidanto de la Eŭropa Konsilio post Herman Van Rompuy, sukcedis lin Charles Michel.

La 13-an de decembro 2023 li duafoje iĝis ĉefministro de Pollando.

## Persona vivo
Ambaŭ liaj gepatroj estas de origino kaŝuboj. Donald Tusk estas edzo de Małgorzata Tusk kaj havas kun ŝi du gefilojn: filo Michał (n. 1982) kaj filino Katarzyna (n. 1987).

Tusk parolas angle kaj germane.

## Publikaĵoj 
* *Był sobie Gdańsk* (Estis Gdańsk), Gdansko 1997
* *Idee gdańskiego liberalizmu* (Ideoj de liberalismo en Gdańsk), Gdansko 1998
* *Solidarność i duma* (Solidareco kaj fiero), Gdansko 2005
* *Szczerze* (Sincere), Gdansko 2019

## Interesaĵo 
En majo 2012 Donald Tusk ricevis premion je la nomo de Walther Rathenau pro meritoj favore al la Eŭropa integrado.

## Eksteraj ligiloj 
* (pl) Informoj pri Donald Tusk ĉe la retpaĝo de Ĉefministro de Pollando

Kategorio:Polaj politikistoj
Kategorio:Karolpremiitoj
Kategorio:Kaŝuboj
Kategorio:Ĉefministroj de Pollando
Kategorio:Nuntempaj naciaj ĉefministroj
Yanguas

**Yanguas** [ĜANgŭas] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, plej norde de la provinco Sorio kaj komarko *Tierras Altas* (Altaj Teroj) en la nordo de la provinco, fakte lime kun provinco Rioĥo.

## Geografio 
[150ra|eta|maldekstra|*[Tierras Altas (Sorio)|Tierras Altas* en la nordo de la provinco Sorio.]]
[150ra|eta|maldekstra|Loko de Yanguas en la [provinco Sorio.]]
240ra|eta|maldekstra|La kastelo de Yanguas.
200ra|eta|maldekstra|La turo de Sankta Mikaelo.
230ra|eta|maldekstra|Sub neĝo.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 54,29 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 113 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis 550 loĝantojn el la 1900-aj jaroj.

Ĝi distas 48 km de Sorio, provinca ĉefurbo, 37 de Arnedo, kaj kuŝas borde de la rivero Cidacos. La municipa teritorio enhavas loĝlokojn La Mata, La Vega, Leria, Vellosillo kaj Yanguas.

En ĝia teritorio inklude en la Reto Natura 2000 estas la Loko de Komunuma Intereso konata kiel *Riberas del Río Cidacos y afluentes*, okupanta 57 hektarojn, nome 1% de la teritorio.​

## Historio 
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento kun plej certa informo el la 13-a jarcento. Pro reĝaj privilegioj ne pagi pasimpostojn, malbona situacio de agrikulturo kaj malbona rilato kun senjoroj, lokanoj tradicie dediĉis sin al transportado. Tiom fame, ke ili aperis en la 15a ĉapitro de la unua parto de Donkiĥoto de Miguel de Cervantes.

La dekadenco de komerco, la malapero de la brutobreda organizo Mesto, kaj la abandono de la rura medio, ĉefe ekde la 19-a jarcento, okzigis ĝeneralan abandonon. Yanguas dum la Mezepoko estis centro de grava *Comunidad de Villa y Tierra Tierra de Yanguas*, poste,​ en la Censo de Floridablanca nomita Partio de Yanguas, senjorlando de la markizo de Aguilar.

Meze de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Vellosillo kaj La Mata. Fine de la 20-a jarcento la municipa teritorio pliiĝis ĉar aligis Leria.

## Aktualo 
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj transmigra brutobredado (ŝafoj kaj bovoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la kastelo, arkoj kiel restaĵoj de iama murego, preĝejo de Sankta Laŭrenco kun gotikaj elementoj, urbodomo kaj placo, preĝejo de Sankta Maria, ponto super la rivero Cidacos, Turo de Sankta Mikaelo, muzeo de religia arto kaj blazondomoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de provinco Sorio

## Notoj 
## Bibliografio 
Kategorio:Municipoj de provinco Sorio
Bowness

**Bowness** estas komunumo en okcidenta Kalgario. Ĝi estis aŭtonoma urbeto ĝis 1964, kiam Kalgario aneksis ĝin.

La kvartalon limas la rivero Bow norde kaj oriente, 16-a Avenuo sude, kaj Rapidvojo Stoney okcidente. Tuj trans la rivero estas la komunumo Montgomery, ankaŭ aŭtonoma urbeto ĝis Kalgario ĝin aneksis en 1963.

En la nordokcidento de la komunumo estas unu el la plej popularaj parkoj de Kalgario, parko *Bowness*. La parko situas inter la rivero Bow kaj laguno, kaj ĝi estas populara loko por piknikoj, someraj sportoj, glitkurado (vintre), kaj boatumado. Ĝi estas parto de la granda urba reto de vojetoj por piedirantoj. Sudoriente ĝin apudas Parko Edworthy.

La komunumo havas planon por regiona evoluo.

## Historio
La terenon ekokupis ranĉo en 1896.

John Hextall respondecis pri la planoj kiuj kondukis al la ekevoluo de vilaĝo kiu poste fariĝis urbeto. Hextall planis fari ĉi tie altklasan antaŭurbon de Kalgario. En 1911 li donacis iom da siaj terposedaĵoj al la urbo kaj kompense ricevis tram-aliron por Bowness.

Kalgario aneksis Bowness en 1963.

### Bowness hodiaŭ
Depost la aneksado de Bowness ĝi devas lukti kun diversaj sociaj problemoj. Pro tio ke ĝi ekekzistis kiel aŭtonoma komunumo, al Bowness mankas multo de homogeneco, kiun havas multaj el la pli novaj antaŭurbaj kvartaloj de Kalgario. Rezulte Bowness estas multe pli vigla kaj interesa komunumo ol la plimulto de tiuj rande de Kalgario. Bedaŭrinde, tio ankaŭ kontribuis al sociekonomikaj problemoj en la komunumo (inter ili krimaj agoj), kie vivas kaj riĉaj kaj malriĉaj loĝantoj. Frapa diferenco videblas inter la riĉulaj domoj laŭ la Bow kaj la iamaj domoj de la militistaro, nur kelkaj stratoj for.

## Demografio
En 2006 loĝis en la kvartalo 11.038 homoj. Loĝantoj de ĉi tiu komunumo havis mezan familian enspezon de CA$ 40.468 en 2000, kaj 24,1% de la loĝantoj estis malalt-enspezaj. 
En 2000, 12,7% de la loĝantoj de Bowness estis enmigrintoj al Kanado. 30% de ĉiuj konstruaĵoj uziĝis kiel kundomaroj aŭ apartamentaroj, kaj 45,6% de la loĝspaco estis luita.

## Edukado
La plimulto de la mezlernejaj lernantoj de Bowness frekventas Mezlernejo Bowness, kiu konstruiĝis ankaŭ la aneksiĝo. La publikaj submezlernejoj kaj bazlernejoj estas Thomas B. Riley Malsupera Mezlernejo, Bazlernejo Belevedere Parkway, Bazlernejo Bowcroft, kaj Bazlernejo R. B. Bennett (fermita en 2004). Ankaŭ estas unu katolika lernejo por bazlernejanoj kaj submezlernejanoj, Our Lady of the Assumption.

## Vidu ankaŭ
*Listo de Kalgariaj Kvartaloj

## Referencoj

## Eksteraj ligiloj 
*Retejo de Bowness Community Association 

Kategorio:Kalgariaj kvartaloj
Antonín Rejcha

**Antonín REJCHA** (naskiĝis la 26-an de februaro 1770 en Čáslav (nuna Ĉeĥio, tiama Aŭstrio-Hungario) - mortis la 28-an de majo 1836 en Parizo) estis ĉeĥa komponisto, muzikteoriulo kaj muzikpedagogo. Li estas konsiderata kiel unu el la ĉefaj reprezentantoj de la t.n. ĉeĥa muzika emigracio.

## Vivo 
Li naskiĝis en familio de surstrata muzikisto Šimon Rejcha, kiu bedaŭrinde baldaŭ mortis. La patrino denove edziniĝis kaj neglektis la filon, tial la 11-jara Antonín fuĝis el la hejmo.
Kiel 15-an knabon ekprizorgis lin lia onklo Josef Rejcha, kiu ludis en kapelo de la grafo Wallenstein en Ŝvabio. Tie Antonín eklernis ludis plurajn muzikinstrumentojn kaj fremdajn lingvojn. Komence de sia kariero li ludis en la kortega kapelo en Bonn (kie li amikiĝis kun Ludwig van Beethoven) kaj poste vivtenis sin kiel muzikpedagogo kaj komponisto en Hamburg. Sekve li studis ĉe Joseph Haydn en Vieno kaj en 1808 li daŭre ekloĝis en Parizo, kie li edziĝis al francino, akiris la francan ŝtatanecon kaj en 1818 fariĝis profesoro (kaj sekve ankaŭ direktoro de la konservatorio en Parizo. Al liaj studentoj apartenis ekzemple Hector Berlioz, Charles Gounod, César Franck, Franz Liszt kaj aliaj.

En 1835 pro sia tutviva verkaro li estis premiita per Ordeno de
honora legio kaj fariĝis membro de la Franca akademio de sciencoj kaj artoj.

## Verkaro 
eta|200px|Monumento de Rejcha en la pariza tombejo Pére Lachaise
El la nuna vidpunkto Rejcha estas aprezata precipe kiel muzikteoriulo kaj muzikpedagogo.
Liaj novismaj kaj instigaj teorioj pri melodio, harmonio kaj muzika kaj drama komponado estis ofte eldonataj kaj tradukataj kaj influis pluajn generaciojn de muzikscienculoj en tuta Eŭropo.

Inter liaj komponaĵoj troviĝas verkoj por piano(36 fugoj, Umění variace - Arto de variacio), 7 simfonioj, 9 orkestraj uverturoj, koncertoj, voĉmuziko, spirita muziko (Requiem, Te Deum), operoj ktp.

;Verkoj eldonitaj en kompaktdiskoj:

* *Requiem (Supraphon 2005)*
* *Fugues for Piano (Supraphon 2003)*
* *Lenore (Supraphon 2000)
* *Wind Quintets, Op. 100 (Studio Matouš 1996)
* *Chamber Music (Studio Matouš 1996)
* *Quintet for pianoforte and strings; Trio for three cellos (Praga 2003)
* *Der Neue Psalm [The New Psalm] (Panton 1995)
* *3 Quartets, Op.98 (Panton 1995)
* *Symphonies (Panton 1995)
* *Te Deum (Panton 1995)
* *24 Horn Trios (Supraphon 1994)*

## Eksteraj ligiloj 
* senpagaj muziknotoj ĉe Free-Scores
* Elŝuteblaj komponaĵoj en midi-formo (aŭskulteblaj kaj transformeblaj al muziknotoj ) ĉe Classical Archives (eblas senpage registriĝi kaj elŝuti 5 komponaĵojn potage) - serĉu sub komenca litero de la família nomo de la komponisto

Kategorio:Ĉeĥaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Klasikepokaj komponistoj
Kategorio:Ĉeĥaj komponistoj
Kategorio:Ĉeĥaj muziksciencistoj
Kategorio:Ĉeĥaj muzikpedagogoj
Pedralva (Minas-Ĝerajso)

**Pedralva** estas municipo en la subŝtato Minas-Ĝerajso de Brazilo. Ĝi situas en la sudorienta regiono de Brazilo, en la mezoregiono *Sul e Sudoeste de Minas* kaj en la mikroregiono *Santa Rita do Sapucaí*. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun .

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

 

Kategorio:Municipoj de Minas-Ĝerajso
Parko Edworthy

**Parko Edworthy** () estas urba parko en la sudokcidento de  ĉe la suda riverbordo de la Bow. La trakoj de la Kanad-Pacifika Fervojo trairas la parkon laŭlonge.

[maldekstra|220px|eta|Rivero [Bow (rivero)|Bow vidita de Parko Edworthy]]

La parko havas areon de 1,27 km²; en ĝi estas pli ol 5 km da vojoj por promenado kaj biciklado.

## Naturo 
La parko havas apudriveran arbaron kun tremolo, saliko kaj balzam-poploj inter la arboj, kun iom da prerio kaj miksita arbustejo, kaj krutaĵo kie ĉefe estas blanka piceo. Kun la piceoj estas izolita grupo de duglasaj abioj, iuj havas pli ol 400 jaroj.

## Aŭtovojaj planoj 
Antaŭ la mezaj 1990-aj jaroj, la urba registaro de Kalgario ĉiam intencis ke Parko Edworthy estu provizora parko, iam anstataŭigota per etendiĝo de Rapidvojo Shaganappi kiu ligiĝus kun Rapidvojo Sarcee kaj Rapidvojo Bow ĉe granda transirejo uzanta la plimulto de la sudokcidenta parto de la parko. Dum evoluado de la Kalgaria Transporto-Plano en 1995, publika protestado pri evoluigo de la rapidvojo forigis pluan planado pri rapidvojo.

## Referencoj 

## Eksteraj ligiloj 
* City of Calgary - Edworthy Park 

Edworthy
Konfederacia Parko (Kalgario)

**Konfederacia Parko** () estas urba parko en nordokcidenta Kalgario.

La parko etendiĝas sur 162 hektaroj inter la kvartaloj Mount Pleasant, Capitol Hill, Collingwood kaj Highland Park. 10-a Strato Okcidenta trairas la parkon de nordo al sudo.

La parko havas piknik-tablojn, tobogan-montetojn, biciklo-vojojn, tenis-ludejojn, kaj basbal-ludejojn. La parko ankaŭ estas loko populara inter novgeedzoj por la farado de nuptofotoj.

Apud la parko estas la *Konfederacia Golfludejo* kaj la parko gastigas la *Kristnaska Lumospektaklo de Klubo Lions* en decembro kaj januaro.

## Referencoj 

Kategorio:Parkoj en Kalgario
VAIO C1VJ

Pri la temo estas Portalo:Komputilo

eta|150ra|maldekstra|Tekokomputilo **VAIO C1VJ** - malgranda kun malvarma koro

**VAIO C1VJ** - tekokomputilo far firmao Sony. La tekokomputilo estis unua kie, estis uzita procesoro Transmeta Crusoe TM5600. Produktado de la tekokomputilo estis lanĉita en fino de oktobro de 2000. La tekokomputilo havis procesoron Crusoe TM5600 kun frekvenco 600 MHz, durdiskon 12 GB, ĉefmemoron 128 MB, kaj enmuntitan videokameron. La tekokomputilo havis dikecon 2,5 cm kaj pezis nur 900 g. Pro uzo de Crusoe la tekokomptilo povis funkcii ĝis 5,5 horoj. Kosto - 2300 $

Kategorio:Aparataro
Kategorio:Komputiko
Te Deum

***Te Deum*** estas komencaj vortoj de frukristana latina laŭdkanto
(Te Deum laudamus - Vin, Dio, ni laŭdas) kies aŭtoreco estas tradicie atribuata al Sankta Ambrozio.

La teksto de la himno konsistas el du partoj - versoj 1-10 estas laŭdkanto al Dio, finiĝanta per adorado de la Sankta Triunuo, versoj 14-21 - estas laŭdkanto al Kristo.

Te Deum estas utiligata en matenaj okcidentaj ritoj: ekz. en la anglikana dum la tuta jaro, en la katolika nur dimanĉe kaj kelkaj festoj.

La teksto estis muzikigita de multaj komponistoj, i.a. Wolfgang Amadeus Mozart, Joseph Haydn, Anton Reicha, Hector Berlioz, Giuseppe Verdi, Anton Bruckner, Antonín Dvořák, Franz Liszt, Georges Bizet kaj aliaj.

## Esperanta versio 
Verkita de Hendrik Arie de Hoog en jaro 1971 estis versio Esperanta, kiun oni povas kanti laŭ la muziko de la germanlingva himno *Großer Gott, wir loben dich* (“Granda Dio, ni laŭdas vin”), verkita en 1771 kaj unue eldonita en Vieno (1776). Lia traduko troviĝas en la libro *Adoru:*

::Granda Di’, ni laŭdas vin, viajn verkojn ni honoras.
::Kun la mond’ ni klinas nin, kaj pro via fort’ vin gloras.
:::Tra l’ miljaroj restas vi, la eterna sama Di’.

::Antaŭ la eterna tron’ en la gloro de l’ ĉieloj
::sonas unuvoĉa ton’, ĉar savitoj kaj anĝeloj
:::kantas en potenca ĥor’: “Sankta, sankta, la Sinjor’.”

::Sankta, ho Sinjor’, regant’ de l’ ĉielaj regimentoj,
::ĉiam estas vi venkant’! Ter’, ĉielo, maroj, ventoj,
:::plenas do de via glor’, tial laŭdas nia kor’.

::Je honor’ de l’ patro ni, vir’, virino kaj infano,
::kun la tuta eklezi’ himnas pri la Dia amo.
:::Kaj je l’ trono de l’ savant’ sonas nia laŭda kant’.

::Ho spirito, sankta reĝ’, kiu ĉiam nin instruas
::kaj konsolas; ni kun preĝ’ antaŭ via glor’ genuas.
:::Kun la fil’ kaj patro vi ja eterne estas Di’.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* originala teksto en la latina lingvo

## Sondosieroj 
Muzika adapto de Te Deum de diversaj komponistoj:

* Charpentier, Te Deum
* Jean Baptiste Lully : Te Deum, In te Domine speravi
* Haydn, Te deum

Kategorio:Latinlingvaj kantoj
Kategorio:Kristanaj himnoj
César Franck

200px|dekstra
**César Franck** (naskiĝis la 10-an de decembro 1822 en Liege - mortis la 8-an de novembro 1890 en Parizo) estas belgdevena franca komponisto, orgenisto kaj muzikpedagogo, unu el la fondintoj de la moderna franca muziko.

Li studis private en Parizo ĉe Antonín Rejcha kaj ekde 1858 agis kiel orgenisto en la preĝejo Sainte-Clotilde en Parizo kaj profesoro pri orgenludo en la pariza konservatorio.

Aprezon li akiris precipe pro origina kunligo de malfrubaroka kontrapunkta majstreco kun harmonio de malfrua romantismo.

Krom liaj orgenaj verkoj estas ofte ludata lia *Simfonio d minor*, *Simfoniaj variacioj por piano kaj orkestro* (1885), *Pianokvinteto f minor*, simfonia poemo *Damnita ĉasisto* (1883) k.a.

Kategorio:Francaj komponistoj
Kategorio:Belgaj komponistoj
Kategorio:Entombigitoj en la tombejo de Montparnasse
Keresztény Szó

**Keresztény Szó** (Kristana Vorto) estas gazeto de romia katolika ĉefepiskopejo de Alba Iulia. Ĝia fondinta ĉefradaktoro estis Andor Bajor, verkisto. Ĝi aperis de 7-a de oktobro 1990 ĉiusemajne kaj de oktobro 1991 ĉiumonate. Nuntempe la ĉefredaktorino estas Márta Bodó.

## Eksteraj ligiloj 
*Retpaĝo de la gazeto 
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
Képes Világkrónika

**Képes Világkrónika** (Ilustrita Mondkroniko) estis kultura, beletristika kaj arta revuo en Temesvár, de kiu aperis nur unu numero je la 15-a de januaro 1922 en 32 paĝoj, duonparte el ilustraĵoj. Ĝi intencis kunligi hungarajn elmigrintojn en la landoj Rumanio, Jugoslavio, Ĉeĥoslovakio kaj Aŭstrio. Ĝiaj plej konataj kunlaborantoj estis: Bródy Miklós, Fáskerti Tibor, Lili Hatvany kaj Lakatos Imre.

## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Gazetoj de Timișoara
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
Képes Futár

Képes Futár (Ilustrita Kuriero) estis hungarlingva ilustrita revuo aperinta ĉiumonate trifoje en Temesvár en 1921–22. Redaktis Jenő Damó. Ĉefredaktis Tibor László. Ĝia respondecredaktoro kaj posedanto estis János Steffelt. Regule publikigis en ĝi Bardócz Árpád, Endre Károly, Kozmuth Artúr, Ligeti Sámuel, Jörgné Draskóczy Ilma, Szabolcska Mihály, Uhlyárik Béla kaj Vuchetich Endre. Ilustris Dezső Sinkovich kaj Nándor Kóra-Korber, ĝia fotografisto estis Jenő Bronstein.
## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Gazetoj de Timișoara
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
Ung

eta|350ra|dekstra|Hungara reĝlando kun Kroatio, loko de departemento Ung
300ra|eta|dekstra|Uĵhorodo, fortikaĵo, orela bastiono
**Ung** (slovake *Užská župa*) estis departemento en nord-orienta parto de la iama Hungara Reĝlando.

* Departementejo: Uĵhoroda
* Areo: 3230 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 162.089 en 1910

## Demografio 
Laŭ la censo de 1880
* 40.753 (32,2%) hungaroj
* 3.726 (2,9%) germanoj
* 38.083 (30,1%) slovakoj
* 43.210 (34,1%) rutenoj
* 819 (0,6%) ceteraj.

Laŭ la censo de 1910
* 61.711 (38,1%) rutenoj
* 53.824 (33,2%) hungaroj
* 36.364 (22,4%) slovakoj
* 8.383 (5,2%) germanoj
* 1.807 (1,1%) ceteraj.

## Administracio 
Estis 6 distriktoj, ties nomoj estas la samaj, ol la distriktejoj:

* Velikij Bereznij (hungare *Nagyberezna*)
* Veľké Kapušany (hungare *Nagykapos*)
* Pereĉin (hungare *Percseny*)
* Seredne (hungare *Szerednye*)
* Sobrance (hungare *Szobránc*)
* Uĵhorodo (hungare *Ungvár*) samtempe departementejo kaj konsilantrajta urbo

La departemento situis sude sur ebenaĵo, norde estis montoj de Karpatoj. Norde la Karpatoj estis landolimo kaj samtempe akvodislimo. Estis riveroj Tiso kaj Uĵ.

En 895 alvenis la hungaroj proksime en la Karpat-basenon. Ili trovis rutenojn kaj trovis la lokon konvena por loĝadi. La turkoj ne povis okupi la regionon. Ekde tiu epoko la departemento kune kun precipe najbaraj departementoj nomiĝis latine *Partium*, kiu estis landopartoj, kiuj aldoniĝis al Transilvanio. Dum liberecbatalo de Rákóczi la departemento estis dorso de la bataloj, trans Karpatoj alvenis helpoj de poloj kaj rusoj. Pro la forta apogo la rutenoj nomiĝas la plej fidela popolo.

En 1918 la ĉeĥoslovakia armeo okupis la departementon kaj ekde 1920 apartenis al Ĉeĥoslovakio, (escepte tre malgrandan parton, kiu restis hungara). Ĉeĥoslovakio ricevis kondiĉon, ili devis aranĝi autonomion precipe el Partium, kiun ili ne faris. En 1938 laŭ Packontrakto de Vieno la suda parto revenis al Hungario, la cetera parto iĝis dum 100 tagoj sendependa ŝtato. La disiĝo tiel okazis, ke tiuj komunumoj, kie estis hungara plimulto, aldoniĝis al Hungario. En 1939 la hungara armeo okupis la 100-tagan respublikon kaj ne metis ĝin al la hungaraj departementoj, sed formis aŭtonomion. En 1942 la hungaroj kolektis la judojn, kiuj vivis tie grandnombre, kaj sendis ilin al Auswitz. La sama okazis ankaŭ en la tiutempe sendependa Slovakio. En 1944 kontraŭ Ruĝa Armeo la hungaroj formis defendan zonon laŭ la Karpatoj (Árpád-linio). Tiu komence sukcese kontraŭstaris, sed dume Rumanio forlasis la faŝistan aliancon kaj helpe de Sovetunio el sudo okupis la departementon. La teritorio plejparte aldoniĝis al Sovetunio, malgranda parto al Ĉeĥoslovakio. La hungareco estis draste persekutitaj, are kiel pli frue la judoj, estis kolektitaj kaj senditaj al Siberio. Tiu manovro nomiĝis *malenkij robot* (malgranda laboro). Post jaroj alvenis nur eta parto.

En 1991 Ukraino sendependiĝis kaj heredis grandan parton de la departemento, poste Slovakio denove sendependiĝis havanta la malgrandan parton.

## Eksteraj ligiloj 
* Censo de Hungario en 1880 (hungare)
* Censo de la Aŭstra-Hungara Monarĥio en 1910 (hungare, angle kaj germane) 

Unga departemento
Tisovec

**Tisovec** estas nomo por pluraj lokoj  en pluraj distriktoj en Ĉeĥio kaj Slovakio:

**En Ĉeĥio**:
*Tisovec (distrikto Chrudim) (municipo situanta en distrikto Chrudim),
* Domaro situanta en montaro Orlica montaro  en distrikto Rychnov nad Kněžnou vidu Tisovec (Orlica montaro).

**En Slovakio**:
*Tisovec (distrikto Rimavská Sobota)  (urbo situanta en distrikto Rimavská Sobota),
* Rojo en orienta parto de Slovakio en distrikto Bardejov, vidu Tisovec (rojo).
Štrkovec

**Štrkovec** estas nomo por pluraj lokoj en pluraj distriktoj en Slovakio:

*Štrkovec (distrikto Rimavská Sobota)  (vilaĝo situanta en distrikto Rimavská Sobota),
*urba parto de urbo Partizánske vidu Štrkovec (Partizánske),
*Loĝdomaro en Bratislava urbaparto Ružinov vidu  Štrkovec (loĝdomaro),
*Popola aŭ mallongigita nomo de artefarita lago en urbaparto de  Bratislavo- Ružinov  vidu Štrkovec (lago).
Miandoab

**Miandoab**, kun 1538 kvadrataj kilometroj havas kovritajn 4.1 procentojn de la totalo loko de provinco kaj estas la 11a urbo inter aliaj urboj de la provinco Okcidenta Azerbajĝano. Ĝi havas 2 urbojn, 2 distriktojn, 9 vilaĝojn kaj 143 kamparaj distriktoj. La distanco ĝis Urmia (Centro de la Provinco) estas 166 kilometroj. Miandoab troviĝas en la suda parto de provinco kaj ĝiaj najbaroj estas Mahabad, Bukan kaj Ŝahindeĵ. laŭ la statiko de 2002, la loĝantaro de Miandoab estas 239,806 konsistigitaj 8.6 procentojn de la provinca loĝantaro, 50.2 procentoj de ĝia loĝantaro loĝas en urbaj regionoj kaj 49.8 percentoj en kamparaj lokoj. En 1999, ĉi tiu urbo, kompare kun la aliaj urboj de ĉi tiu provinco, havis la duan rangon en agrikulturo kaj hortikulturo, tria en bovoj kaj birdoj, kvara en civila evoluado kaj kampara renovig(ad)o, kvara en komunikado, kvina en industrioj, urba evoluado, socia kaj bonfara, sesa en la edukado, kaj sepa en la korpekzercado kaj junularoaj aferoj. Ĉirkaŭ 30552 hektaroj de la erao estas urba irigacio agrikulturaj produktoj kaj 5556 hektaroj sub seka agrikulturo. Miandoab havas favoran situacion en pomo-produktado (ĉiujaraj 45338 tunoj) kaj vinberoj (4236 tunoj). Sukero beto estas la plej grava produkto kaj ĉirkaŭ 200 mil tunoj da sukero beto estas sendita la sukeron fabrikojn de la provinco ĉiujare. 25.5 procentoj de la sukero beto de la provinco estas produktita en ĉi tiu urbo. 

Troviĝis en la sudo okcidente de Lago Urmia en fekundaj ebenaĵoj. Miandoab, lokis ĉe 823 km. de Teherano kaj sude de la provinco, mezo la ebenaĵoj. Klimate ĝi havas moderan kaj iom humida vetero. La urbo estanta inundita de du maroj kiel Zarineh Rud kaj Simineh Rood riveroj, tial la nomo Miandoab aŭ en la azera "Goŝaĉaj" (inter du riveroj). En ĉi tiu teritorio, diversaj triboj havas regitan Ĝegati Ĉay:Zarrineh Rud (Ĝegati Ĉay)Riveron: Ĉi tiu rivero deven (de) de la montoj de Ĉehel Ĉeshmeh de Kurdistano. Post flu tra la okcidenta parto de la vasta alluvial ebenaĵo de Miandoab ĝi disigas en filioj, fine flu en lago Orumieh. la longeco de ĉi tiu rivero estanta 300 km. kaj sia(n) rivero pelvo est super 1100 kv. km. Sur ĉi tiu rivero granda akvobaraĵo, inkluzivanta deturnanta unu (Novruz Mehr), estas konstru kaj temas pri 70 km. de la urbo Miandoab. Fiŝkaptado estas permesita en ĉi tiu rivero kie estas diversaj fiŝo Tatao Ĉaj:Simineh Rud (Tatao) Rivero, : Ĉi tiu rivero deven (de) de la pintokunvenoj ĉirkaŭ Sagez sude de Lago Urumia. La ĉefa filio el kiu(j), Ŝetaveh Rud estos la sudokcidento de Dehŝahr Kandi. Post flu trans Bukan, okcidenta Miandoab, kaj la fekundaj ebenaĵoj de Ŝamat, ĝi fluas en inunde sudorienton de la Lago Urmia.

## Lokaj esperantistoj 
* Behruz Servatian (n. en 1937) kun sia edzino Parvin Servatian

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Irano
Čáslav

:*Eble vi serĉas: Čáslav (Verneřice) aŭ Čáslavsko.*

**Čáslav** estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en la orienta parto de Mezbohemia regiono, en distrikto Kutná Hora. En  ĝi havis .

## Historio 
Monteto Hrádek estis loĝata ekde eneolito. Ĉirkaŭ la princa burgo el 1134 ekestis la reĝa urbo, fondita en 1264 de la ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a.

En la 15-a jarcento ĝi estis grava centro de husana movado, dum la tridekjara milito ĝi estis forbruligita de svedaj soldattrupoj.

Inter la ĉefaj memorindaĵoj estas malfrubaroka urbodomo, gotika preĝejo kun romanika sakristio, restoj de la urba muregaro, urba muzeo kaj tombo de husana militestro Jan Žižka.

En la urbo naskiĝis ekzemple filmreĝisoro Miloš Forman, komponisto Jan Ladislav Dusík kaj verkisto Jiří Mahen. En Čáslav naskiĝis ankaŭ la esperantlingva poetino Eli Urbanová.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Čáslav - kostel.jpg|Preĝejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo
Čáslav - městské hradby.jpg|La urba muregaro
Čáslav - Otakarova bašta.jpg|Bastiono de Otakar

## Ĉirkaŭaĵo 
* historia urbo Kutná Hora, parto de Monda kulturheredaĵo de UNESKO
* Žehušice kun mondfama ĉasarbaro kun blankaj cervoj
* empira kastelo Kačina, Muzeo de ĉeĥa kamparo
* kastelo Žleby kun riĉe ornamitaj romantikaj internaĵoj


Kategorio:Urboj en distrikto Kutná Hora
Kategorio:Municipoj en distrikto Kutná Hora
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Erdélyi Gazda

Erdélyi Gazda (Transilvania Bienmastro)
* 1. *Erdélyi Gazda*  estis la oficiala agrokultura revuo de Erdélyi Gazdasági Egyesület (EGE, de 1939 *Erdélyi Magyar Gazdasági Egylet*, EMGE) fondita en Kluĵo, Hungario en 1869. Originale ĝi aperis duonmonate, kelkfoje ĉiusemajne, post 1920 ĉiumonate. Inter oktobro 1918 kaj junio 1920 ne aperis. Ĝiaj ĉefredaktoroj estis Szádeczky Lajos, sekve  (junio 1920 aprilo 1936) Török Bálint, de 1936 ĝis 1942 Teleki Ádám, de 1943 ĝis 1944 Demeter Béla (inter oktobro kaj novembro 1944 ĝi ne aperis, kaj sur la decembra numero 1944 ne estas signita la nomo de ĉefredaktoro). La plej produktemaj ĝiaj kunlaborantoj inter 1920 kaj 1944 estis: Antal Dániel, Bikfalvi Ferenc, Bodor Kálmán, Farkas Árpád, Konopi Kálmán, Kós Balázs, Károly Kós , Kuthy Sándor, Nagy Endre, Nagy Miklós, Páter Béla, Ritter Gusztáv, Seyfried-Szövérdi Ferenc, Szeghő Dénes, Szentkirályi Ákos, Tóth Tibor, Veress István. Ĝia fakliteratura agado estas tre grava. En 1944 ĝi aperis en 61 000 ekzempleroj. Ĝi eldonis ankaŭ librojn kaj kalendarojn.
 
* 2. *Erdélyi Gazda* estis la oficiala revuo de la Erdélyi Gazdasági Egyesület en Sud-Transilvanio ekde 1-a de januaro 1941 en Aiud, Rumanio. Ĝia karaktero estis simila kaj havis la saman posedanton kiel de revuo kun la sama titolo aperinta en Kluĵo, sed la materialoj publikitaj estis originalaj.
Ĝiaj ĉefredaktoroj estis ĝis januaro 1942 Teleki Ádám, de junio 1942 ĝis ĝia ĉeso Nagy Endre, direktoro de la ekonomia lernejo Csombord. Ĝia efektiva redaktoro estis Sándor Kacsó. La rubriko "Szellemi életünk" (Nia Spirita Vivo) popularigis la klasikan literaturon kaj popolliteraturon, la artikolojn de Kacsó Sándor és Vita Zsigmond, la verkojn Bitay Pál, Donáth László, Horváth Jenő, Szemlér Ferenc, Szepesi Nits István. Inter 15-a de septembro 1942 ĝis 1-a de aprilo 1943 ne aperis; Ĝi ĉesis en printempo 1944.

## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Aiud
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
Kategorio:Kluĵo
Kategorio:Hungaraj gazetoj
Brassói Lapok

**Brassói Lapok**
* 1. *Brassói Lapok* (braŝo:i) estas hungarlingva semajngazeto de Distrikto Braşov aperanta en Braŝovo, Rumanio. Ĝi aperas ekde 24-a de julio 1969. Ĝi estas la daŭrigado de semajngazeto Új Idő aperinta ekde 1-a de marto 1963. La ĉefredaktoro estis Sándor Albert kaj ĝiaj pli gravaj internaj kunlaborantoj la jenaj: János Ábrahám, Géza Apáthy, Albert Bartha, István Fazakas, Ferenc Irinyi Kiss, Péter Mag (ĝis 1972), Lázár Madaras, Sándor Szenyei, Mária Váradi, János Ritoók (literatura redaktoro 1967-1969), Éva Lendvay (literatura redaktorino), András Sipos (literatura redaktoro).
* 2. *Brassói Lapok* estis hungarlingva tutlanda politika ĵurnalo inter 1-an de januaro 1895 kaj aŭtuno 1940 aperinta en Brassó, Hungario, ekde 1919 Rumanio fare de kuniĝo de *Brassó* kaj *Brassói Magyar Újság*. Ĝia unua redaktoro estis Béla Hargittai kaj la eldonisto Vilmos Grünfeld, presejposedanto, kiu restis kunposedanto de la ĵurnalo ĝis ĝia ĉeso. Pluaj ĉefredaktoroj: Béla Szele (1919-1937), Sándor Kacsó (1938-1940), respondecredaktoro Béla Kocsis, poste Endre Kakassy.

## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Hungaraj gazetoj
Kategorio:Braŝovo
Kategorio:Hungarlingvaj gazetoj en Rumanio
Departemento Szatmár

**Szatmár** estis historia reĝa departemento en nord-orienta parto de la Hungara Reĝlando. Ĝin limis departementoj Bereg, Ugocsa kaj Máramaros, Szabolcs, Bihar, Szilágy kaj Szolnok-Doboka.
eta|350ra|dekstra|Hungara reĝlando kun Kroatio, loko de departemento Szatmár
eta|Szatmár ĉirkaŭ 1890
eta|dekstra|Kalvinana preĝejo en Csenger

* Departementejo: Nagykároly
* Areo: 6257 km²
* Loĝantaro: 323.768 en 1910

## Demografio 
Laŭ la censo de 1880
* 172.461 (58,9%) hungaroj
* 14.413 (4,9%) germanoj
* 1.067 (0,4%) slovakoj
* 101.777 (34,8%) rumanoj
* 1.002 (0,3%) rutenoj
* 2.101 (0,7%) ceteraj.

Laŭ la censo de 1910
* 268.385 (67,7%) hungaroj
* 6.670 (1,7%) germanoj
* 119.760 (30,2%) rumanoj
* 1.817 (0,5%) ceteraj.

Alia censo:
* 198.429 (61,3 %) hungaroj
* 107.947 (33,3 %) rumanoj
* 13.883 (4,3 %) germanoj
* 1.344 rutenoj
* 405 slovakoj
* 1758 ceteraj.

## Administracio 
Estis 9 distriktoj, iliaj nomoj estas la samaj kiel tiuj de la distriktejoj:

* Nagykároly, samtempe departementa ĉefurbo
* Szatmárnémeti
* Csenger
* Fehérgyarmat
* Mátészalka
* Szinérváralja
* Nagybánya
* Nagysomkút
* Erdőd

La departemento situis inter Karpatoj kaj ebenaĵo. Plejparte okcidente estis ebenaĵo, krome montetoj oriente. Estis riveroj Tur, Someş kaj Crasna.

Dum la turka erao la departemento kune kun partoj de la najbaraj departementoj nomiĝis latine **Partium**, tio estis landopartoj, kiuj aldoniĝis al Transilvanio. Tie okazis libera praktikado de religio. Tiutempe en la departemento precipe kalvinanaj preĝejoj konstruiĝis. Fine de liberecbatalo de Rákóczi en 1711 en la departemento okazis paco inter Habsburgoj kaj Transilvanio.

En 1919 Rumanio okupis la departementon, eĉ atingis Tison. En 1920 el malgranda parto formiĝis en Hungario la departemento **Szatmár-Ugocsa-Bereg**. Ĝia administra centro iĝis Mátészalka. En 1938 laŭ Dua Packontrakto de Vieno la tuta parto revenis al Hungario, sed en 1945 denove ekvalidis la stato de 1920.

Post la Dua Mondmilito, el Szatmár-Ugocsa-Bereg iĝis Szabolcs-Szatmár, pli poste en la 1990-aj jaroj Szabolcs-Szatmár-Bereg.

La rumana parto de departemento estas parto de distrikto Satu Mare, escepte de malgranda parto (kun Baia Mare), kiu apartenas al distrikto Maramureș. Malgranda parto de la departemento, ĉirkaŭ Velika Paladj (tiam *Nagypalád*) apartenas al Ukrainio.

## Eksteraj ligiloj 
* Censo de Hungario en 1880 (hungare)
* Censo de la Aŭstra-Hungara Monarĥio en 1910 (hungare, angle kaj germane) 

## Vidu ankaŭ 
* Departementoj de reĝlando Hungario
* Hungara reĝlando

Szatmar
Richmond Hill (Ontario)

**Richmond Hill** estas urbo en la suda parto de la provinco Ontario en Kanado. Ĝi situas proksimume 28 km norde de la urbo Toronto, inter la urboj Vaughan kaj Markham kaj estas parto de metropola regiono nomata Granda Toronto kaj de la Jorka Regiono. Laŭ stato de la jaro  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Laŭ stato fine de 2022, urbestro estas David West. Richmond Hill estas oficiale urbo ekde 1873.

## Komunumoj 
* Bayview Hill
* Bayview North
* Beaver Creek
* Doncrest
* Elgin Mills
* Gormley
* Hillsview
* Inspiration
* Jefferson
* Lake Wilkox
* Langstaff
* North Richvale
* Oak Ridges
* South Richvale
* Temperanceville

## Sportaj teamoj/kluboj 
* Richmond Hill Aquatic Club (naĝado)
* Richmond Hill Curling Club 
* Richmond Senators - Soccer (futbalo)
* Richmond Hill Soccer Club (futbalo)
* Richmond Hill Baseball Club (basbalo)
* Richmond Hill Stars - Hockey Club (glacihokeo)
* Richmond Hill Rowing Club (remado)
* Richmond Hill Raiders - Basketball Club (basketbalo)
* Richmond Hill Gymnastics Club (gimnastiko)
* Richmond Training Centre - Figure Skating
* Richmond Hill Rams - Junior A Hockey Club (hokeo)
* Richmond Hill Lightning - Ringette Club 
* Richmond Hill Squash Club (murbalo)

## Partneraj urboj 
* Lakeland (Florido)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj en Ontario
Erdély (gazetoj)

**Erdély** gazetoj (Transilvanio)
* 1. *Erdély (1921-1922)* 
* 2. *Erdély (1944-1948)* 
* 3. *Erdély (1892)*
Borjabad

**Borjabad** [borĥaBAD] estas municipo de Hispanio, en la regiono Kastilio kaj Leono, provinco Sorio kaj komarko *Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco. 

## Geografio
[150px|eta|maldekstra|*[Komarko de Almazán* en la sudcentro de la provinco Sorio.]]
[150px|eta|maldekstra|Loko de Borjabad en la [provinco Sorio.]]
250px|eta|maldekstra|La preĝejo de Sankta Johano.
Ĝia municipa teritorio okupas totalan areon de 23,40 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 33 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono, fakte perdis pli ol 200 loĝantojn el la 1950-aj jaroj. 

Ĝi distas 35 km de Sorio, provinca ĉefurbo. La municipa teritorio enhavas la loĝlokon Valdespina kaj la senhomejon Velacha [beLAĉa].

## Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 10-a jarcento.

Fine de la 20-a jarcento la teritorio de la municipo pliiĝis ĉar ĝi aligis Ontalvilla de Almazán. 

## Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe funkciado de servoj plej ekgravis, kune kun kultura kaj rura turismo, piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj estas la preĝejo de Sankta Johano.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de provinco Sorio

## Notoj
## Bibliografio
Kategorio:Municipoj de provinco Sorio