open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Hendrik Leys

**Hendrik LEYS** (fojfoje literumita ankaŭ **Henri Leys**), naskiĝis en Antverpeno la  kaj mortis samloke la , estis flandra grafikisto, sed antaŭ ĉio pentristo kaj portretisto.

eta|**Henri Leys**, *Filipo la Bona*, 1863, 107,5 x 37 cmReĝaj muzeoj pri belarto, Bruselo

## Vivo kaj verko 
Hendrik Leys [prononcu: lejs] estis lernanto de Mathieu van Bree kaj de Ferdinand De Braekeleer. Komence li pentris ĉefe historiajn temojn laŭ romantika maniero. Ekde 1839 li subiras influon de i.a. Albrecht Dürer, Hans Holbein la malpliaĝa kaj de Quinten Matsijs. Pluraj verkoj liaj estis faritaj por la antverpena urbodomo, kaj ankoraŭ tie estas ĝueblaj.

Li estis bona amiko de lia kolego-pentristo Josef Lies.

## Rekono 
En Antverpeno unu el la ĉefaj avenuoj portas lian nomon.

eta|maldekstra|225px|"La tridektaga meso por Berthal de Haze" (1854)  K.M.S.K., Bruselo
Lia historia pentraĵo *La tridektaga meso por Berthal de Haze* el 1854 estis premiita en la Monda Ekspozicio de Parizo en 1855.
En 1862 li ricevis la titolon barono.

[eta|400px|center|Vizito de [Albrecht Dürer en Antverpenon en 1520, Jan August Hendrik Leys, 1855, *Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen*, Antverpeno, 2198.]]

Kategorio:Belgaj pentristoj
Villafruela (Burgoso)

**Villafruela** estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-432, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, sudokcidento de la provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. La loknomo *Villafruela* estas etimologie komprenebla kiel aludo al iama estro Fruela, kutima nomo de epoko de visigotoj kaj komencoj de la Graflando Kastilio. Alia teorio estas ke reloĝantoj povis veni el Villafruela, loĝloko de la nuna municipo Perales (provinco Palencio).

## Ĝeneralaĵoj 
Ĝi estas je 56&nbsp;km. de la provinca ĉefurbo. Ĝi havas areon de 52,01&nbsp;km² kun 168 enloĝantoj (2021).

## Geografia situo 
Norda Aŭtoŝoseo 25ra de Madrido al Iruno, pere de Quintanilla de la Mata (strato BU-114).

150ra|eta|Festo de Sankta Laŭrenco, procesio

## Lokaj festoj 
* **Sankta Antonio**: 13an de junio.
* **Sankta Laŭrenco**: 10an de aŭgusto.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo pri Villafruela 
* Informoj pri la vilaĝo 

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Polarkreis 18

**Polarkreis 18** (germanlingve por: polusa cirklo 18) estas popmuzika grupo el Dresdeno, kiu faras muzikon miksante la stilojn popmuziko, sintezara popmuziko, postroko kaj indietroniko. La albumo Blur-a *13* inspiris ilin al forlasado de iliaj punkmuzikaj kaj metalmuzikaj radikoj kaj eksperimenti novajn sonojn.

## Historio 
La unua eldonaĵo de Polarkreis 18 estis elŝutalbumo kun kvin kantoj en 2004, kiu estis senpage akirebla sur la muzikgrupa retadresso. Menciinda estas la filmeto “Klangfilm” (sonafilmo), kiu estis prezentita la unuan fojon en Dresdeno la duan de oktobro 2005 por koncertilustrado. En 2006 la grupo partoprenis je du muzikakonduroj: en la f6 Music Award ili atingis la duan pozicion kaj en la PlugIn-festivalon ili venkis, kio rezultis en muzikeldoneja kontrakto ĉe Motor Music. La muzikeldonejo eldonis la unuan memproduzitan diskon Polarkreis 18, kiu jam ricevis bonajn recensojn de Spex, Intro aŭ Spiegel Online.

En februaro 2008 ili ludis kiel apetitvekilo en la koncertoj de Smashing Pumpkins dum la germana turneo du tiu grupo.

Oktobron 2008 la plej sukcesa kanto aperis: Allein, Allein. Ĝi direkte eniris en la liston de la unuaj dek plej aĉetitaj muzikoj en Germanujo kaj post tri semajnoj ĝi atingis la unuan pozicion tie. La remikso german-angla-danalingva *Allein, alene* per rokmuzika grupo “Nephew” atingis la trian pozicion en la dana unuopaĵa-plejaĉetita listo en Oktobro 2008. La dua albumo Colour of snow eldonita la 17-an de oktobro 2008 sonas pli patosa, “granda”, kaj orkestra komparite al la antaŭa albumo.

## Fontoj 
* *Tiu artikolo baziĝas sur la germana artikolo.*

Kategorio:Germanaj muzikaj grupoj
Kategorio:Dresdeno
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1998
Frederick Von Stein

**Frederick Von Stein** estas spiritista estulo.
Laŭ Spiritisma Doktrino, li estas unu el la kuracistoj de la spaco kaj eble apartenis al la germana armeo dum Dua MondMilito (1939 - 1945). Personoj kiuj havis ŝancon lin aŭdi en liaj manifestiĝoj en Lar de Frei Luz (Rio de Janeiro), okazitaj ekde 1970aj jaroj, jesas, ke li partoprenis de la tenebraj eksperimentoj faritaj de la nazioj. Rakontoj ankaŭ jesas, ke li mortis dum aera bombardado kiam havis sian dekstran gambon dispecigita. Nuntempe Frederick helpas aliulojn per spiritaj kirurgioj (inkluzive materiigoj) por kontraŭpezi pasintajn krimojn.

Kategorio:Spiritistoj
Adam Lonicer

[eta|300px|dekstra|[Frontispico de la *Kreüterbuch* (1577).]]
**Adam LONITZER**, latinigite *Adamus Lonicerus*, esperantigite *Adamo Lonicero* (naskiĝis la 10-an de oktobro 1528 en Marburg, mortis la 29-an de majo 1586 en Frankfurto ĉe Majno) estis germana kuracisto kaj botanikisto.

Karolo Lineo donis la nomon *Lonicera* pri li.
Li faris la unuan priskribon en eŭropa libro de la ergoto (*Claviceps purpurea*) kaj de ĝia uzo kiel sendoloriga kuracilo por patrino dum akuŝo.
eta|maldekstra|Ilustraĵo el la *Kreüterbuch*

## Verkoj 
* 1577: *Das Kreüterbuch* ("La herbo-libro")

## Pliaj bildoj 

Image:Adam Lonicer01.jpg
Image:Adam Lonicer03.jpg
Image:Adam Lonicer06.jpg

Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Germanaj fungosciencistoj
Kategorio:Botanikistoj
Villahoz

**Villahoz** [biljaOZ] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-437, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas je 37 km de la provinca ĉefurbo. Ĝi havas areon de 50,53 km² kun 291 loĝantoj (2021).

## Demografio 
Ĝi perdis preskaŭ milon da loĝantoj el la komenco de la 20-a jarcento.

## Aktualo 
eta|maldekstre|220ra|Pilorio.
eta|maldekstre|270ra|Preĝejo.
Ĉefaj vidindaĵoj estas pilorio, preĝejo, ermitejoj, arko kaj restaĵoj de la murego, ponto de Talamanko.

La loknomo *Villahoz* estas komprenebla kiel *Urbo de hoz*, tio estas de falĉilo, tiukadre du falĉiletoj aperas en la aktuala municipa blazono.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de Villahoz: http://villahoz.iespana.es/villahoz/index.htm

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Villalmanzo

**Villalmanzo** [biljalMANzo] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, sudokcidento de la provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio.

maldekstre|170ra|eta|Loko de Villalmanzo.
maldekstre|240ra|eta|La preĝejo.
Ĝi estas je 55 km. de la provinca ĉefurbo. Ĝi havas areon de 23,91 km² kun 415 loĝantoj (2021).

Ĝi limas kun Villamayor de los Montes, Torrecilla del Monte, Lerma, Santa Inés kaj Lerma.

La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento fare de mozaraboj. Sudaj araboj detruis la lokon en 933, 953 kaj 955. En la 2a de Aŭgusto 1812 la loko estis bruligita fare de la francaj trupoj retiriĝintaj post ties malvenko en la batalo de Arapiles fare de la brit-hispan-portugala armeo.

## Eksteraj ligiloj 
* Turisma paĝo pri Villalmanzo 
* Forumo de Villalmanzo 
* Novaĵoj kaj opinio (Villalmanzo) 
* Villalmanzo
* Kvarmonata revuo de Villalmanzo 

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Villangómez

**Villangómez** estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-448, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas je 21 km de la provinca ĉefurbo. Ĝi havas areon de 38,35 km² kun 225 loĝantoj (2021).

Estis dokumentita ke la loknomo Villangómez derivatas de Villa de Don Gómez (pro ties fondinto Don Gómez), ĉar tiel subskribis en 1185 la lokanoj en dokumento de la Katedralo de Burgoso.

## Demografio 
## Aktualo
Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, la ermitejo kaj la ponto super la rivero Cogollos.

## Bildoj

Iglesia de San Cosme y San Damián, Villangómez (Burgos) 3.jpg|Preĝejo.
Ermita de Fuenteltoro, Villangómez 03.jpg|Ermitejo.
Villangómez, puente.jpg|Ponto.

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Villaverde del Monte

**Villaverde del Monte** [biljaBERde delMONte] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, kodo INE-466, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ memstara komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi estas je 23 km de la provinca ĉefurbo. Ĝi havas areon de 37,31 km² kun 122 enloĝantoj (2007). La loknomo *Villaverde del Monte* estas komprenebla kiel *Verda Valo de la Monto*.

## Demografio 
Oni perdis pli ol 400 loĝantojn el la 1960-aj jaroj, ĉefe pro emigrado al urbaj areoj.

eta|maldekstre|240ra|Preĝejo de Sankta Petro.

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Tristano kaj Izoldo

**Tristano kaj Izoldo** (*Tristan und Isolde*), tri-akta opero de Richard Wagner kiu pritraktis la legendon de Tristan kaj Iseult. La komponisto mem verkis la libreton, kaj komponis la operon de 1857 al 1859. Wagner esperis ke la premiero okazos en Vieno, tamen, malgraŭ pli ol sepdek provludoj, restis problemoj: pro tio la opero akiris la reputacion esti ne-ludebla. Ĝi fine premieris en Munkeno la 10-an de junio 1865.

La muziko ege influis postajn komponistojn, pro la uzo de kromatismo kaj de ne-konvenciaj harmonioj. Unu ekzemplo estas la "Tristan-akordo" kiu enhavas bemoligatan kvinton - la tiel-nomata "diabla intervalo":

eta|maldekstra|300ra|

Komence la kritikistoj malaprobis la operon pro ĝia volupteco (la kerna ritmo de multo da la verko elvokas la ritmojn de seksumado) kaj pro la nova harmonia lingvo.

Claude Debussy moke citis la malĝojan Tristan-akordon meze de sia gaja ''Golliwog's Cakewalk''.

## Vidu ankaŭ 
* 211 Izoldo
* 1966 Tristano

Kategorio:Operoj de Richard Wagner
Kategorio:Germanlingvaj operoj
Béroul

**Béroul**, normanda poeto de la dekdua jarcento. Li verkis, en la normanda vario de la franca, longan poemon, *Tristan*, pri la legendo de Tristan kaj Iseult. Nur fragmentoj - entute 3,000 linioj - restas, en manuskripto en la Nacia Biblioteko de Francio. Pri lia vivo oni scias nenion.

Kategorio:Franclingvaj verkistoj
Kategorio:Mezepokaj poetoj
Tomaso de Anglio

**Tomaso de Anglio**, anglo-normanda poeto de la dekdua jarcento.

De 1155 al 1160 li verkis - eble por Eleonora de Akvitanio - longan poemon pri la legendo de Tristan kaj Iseult. Restas nur fragmentoj - entute ĉ. 3,300 linioj, verŝajne proksimume sesono de la tuto. Pri lia vivo oni scias nenion.

Kategorio:Franclingvaj verkistoj
Kategorio:Mezepokaj poetoj
Ribera del Duero

maldekstra|eta|270ra|Mapo de la komarkoj de Burgoso. *Ribera del Duero* estas la plej suda.

La komarko aŭ distrikto **Ribera del Duero** situas ĉe la baseno de la rivero Duero, sude de la provinco Burgoso (Kastilio kaj Leono), jurisdikcia Partido de Aranda de Duero; Valle del Esgueva estas subdistrikto de Ribera del Duero.

## Ekonomio 
Ribera del Duero estas distrikto esence agrikultura, ĉefe pro la kultivado de cerealoj, beto kaj vinbero. La bestobredado plej konata en la regiono estas la ŝafida.

La sola urbo kun iom grava industria sektoro estas Aranda de Duero.

## Municipoj 
[eta|centre|750ra|Pejzaĝo de [Villalba de Duero.]]

## Monumentoj 
eta|250ra|Preĝejo de Santa María la Real de Aranda de Duero
[300ra|eta|dekstra|Placo de Peñaranda de Duero antaŭ la [kastelo]]

* Romia urbo de Clunia Sulpicia.
* Preĝejo de Sankta Maria (Aranda de Duero)
* Preĝejo de Sankta Johano (Aranda de Duero)
* Preĝejo de Nia Sinjorino de la Subeniro, eks-kolegiata preĝejo (Roa)
* Monaĥejo de Vid (La Vid y Barrios)
* Sanktejo de Sankta Petro Regalado (La Aguilera (Burgos), Aranda de Duero)
* Kastelo de Peñaranda de Duero
* Eks-kolegiata preĝejo de Sankta Maria (Roa)

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Eksteraj ligiloj 
* Turisma Hejmpaĝo de Ribera del Duero 
* Liceus - La Ribera del Duero (Burgoso) 
* Niaj vilaĝoj

Kategorio:Provinco Burgoso
Kategorio:Kastilio kaj Leono
Odra-Pisuerga

dekstra|eta|300px|Mapo de la distriktoj de Burgoso.

**Odra-Pisuerga** estas distrikto, nome komarko, situanta inter la rivero Pisuerga kaj sia enfluejo Odra, en la okcidenta zono de la provinco Burgoso, (Hispanio).

## Municipoj 
* Arenillas de Riopisuerga
* Los Balbases
* Barrio de Muñó
* Belbimbre
* Castellanos de Castro
* Castrillo de Riopisuerga
* Castrillo Mota de Judíos
* Castrojeriz
* Grijalba
* Hontanas
* Las Hormazas
* Humada
* Iglesias
* Isar
* Itero del Castillo
* Manciles
* Melgar de Fernamental
* Montorio
* Padilla de Abajo
* Padilla de Arriba
* Palacios de Riopisuerga
* Palazuelos de Muñó
* Pampliega
* Pedrosa del Páramo
* Pedrosa del Príncipe
* Rebolledo de la Torre
* Revilla Vallejera
* Rezmondo
* Sasamón
* Sordillos
* Sotresgudo
* Susinos del Páramo
* Tamarón
* Tobar
* Vallejera
* Valles de Palenzuela
* Villadiego
* Villaldemiro
* Villamayor de Treviño
* Villamedianilla
* Villanueva de Argaño
* Villaquirán de la Puebla
* Villaquirán de los Infantes
* Villasandino
* Villazopeque
* Villegas
* Zarzosa de Río Pisuerga

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de Odra-Pisuerga

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj
Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Rivero Arlanza

La rivero **Arlanza** estas ricevanto de la rivero Arlanzón en Hispanio. Ĝi elfluas en Sierra de la Demanda, proksime de Quintanar de la Sierra, en loko konata kiel Fuente Sanza. Trairas la provincon Burgoso kaj transiras tra la municipoj Castrovido, Salas de los Infantes, Covarrubias kaj Lermo. Ĝi ricevas la akvon de la rivero Arlanzón proksime de la vilaĝo Quintana del Puente, provinco Palencio.

Kategorio:Riveroj en Kastilio kaj Leono
Torrecilla del Monte

**Torrecilla del Monte** [toreZIlja delMONte] estas la nomo de vilaĝo kaj municipo, apartenanta al la jurisdikcio de Lermo, distrikto Arlanza, provinco Burgoso, Kastilio la Malnova, hodiaŭ regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi havas areon de 14,93 km² kun 73 loĝantoj (2021). La loknomo *Torrecilla del Monte* estas komprenebla kiel *Tureto de la Monto*.

## Geografia situo 
Norda Aŭtoŝoseo 25ra de Madrido al Iruno.

Ĝi limas norde kun Madrigalejo del Monte kaj Madrigal del Monte, oriente kun Lerma, sude kun Santa Inés, sudokcidente kun Villalmanzo kaj okcidente kun Villamayor de los Montes.

## Demografio 
## Historio 
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La loknomo kiel turo indikas ties defenda celo en la epoko de reloĝado.

Tradiciaj enspezofontoj estis kultivo de cerealoj, vitoj kaj sunfloroj; dum por brutobredado ĉefis ŝafoj.

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Fuortaro Eben-Emael

eta|300px|Mapo de regiono ĉirkaŭ la fuortaro Eben-Emael
eta|300px|Enirejo en la fuortaron
**Fuortaro Eben-Emael** estas belga fuortaro en Bassenge, apud Eben-Emael - laŭ kiu ĝi ricevis la nomon - inter la urboj Lieĝo kaj Maastricht, proksime de Kanalo de Albert, kiu defendis la belga-germanan limon. Ĝi estis konstruita en la jaroj 1931 - 1935 kaj ĝi estis konsiderata kiel nekonkerebla. Sed la 10-an de majo 1940 85 paraŝutistoj el la germana *1-a paraŝutista divizio* alteriĝis en la fuortaro helpe de glisiloj (tipo DFS 230). Je unu tago pli poste ili estis plifortikigitaj de la germana *151-a infanteria regimento* kaj je la 13:30 horo la 11-an de majo la fuortaro kapitulacis. Falis en militkaptitecon 1200 belgaj soldatoj.

Dum la sieĝado de la fuortaro ludis gravan rolon du novaj armiloj - glisiloj, kiuj kapablis transporti la paraŝutistojn precize al malgranda celo (sen disiĝo, kiu okazus dum desalto per paraŝuto) kaj kumula eksplodaĵo, helpe de kiuj estis rapide likviditaj blendaj kupoloj (kun kanonoj) sur la tegmento de la fuortaro. Tion, ke sur la tegmento de la fuortaro ne estas mina kampo kaj la alteriĝo de la glisiloj estas ĉi tie sekura, la germanoj ekkonis laŭ tio, ke la belgaj soldatoj iradis tien ludi futbalon.

Ankaŭ gravan rolon ĉi tie estis rolinta fakto, ke la germanaj paraŝutistoj havis eblecon prepariĝi por tiu ĉi operaco en ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj. Ilia komandanto notis en sian taglibron post la atako kontraŭ la fuortaro, ke kontraŭ la ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj la fuortaro Eben-Emael estis kiel infana ludilo.

## Eksteraj ligiloj 
* Eben Emael
* Oficialaj paĝoj de la fuortaro Eben Emael
* Fotografioj el Eben Emael kaj pluaj fortikaĵoj 

Eben-Emael
Kategorio:Historio de Belgio
Jano

La dio **Jano** - latine **Ianus**, foje ankaŭ literumita *Janus* - laŭ PIV estas romia dio de la komencoj kaj malfermoj, prezentata kun du vizaĝoj kontraŭdirektaj. La portoj de la templo de Jano en Romo estis fermitaj nur dum paco. Li apartenas al la plej malnovaj romiaj dioj kaj al la origina romia mitologio. Temas pri pure romia diaĵo, la helena mitologio ne konas kompareblan figuron.

## Bildigo 
eta|maldekstra|160px|monero kun Jano-kapo (ĉ. 220)
La plej fruaj bildigoj de la dio - sur la monero, kiun produktigis la reganto *Servius Tullius* - montras ĝin kun duobla vizaĝo, rigardante antaŭen kaj malantaŭen; tial la kromnomo *Geminus* (ĝemelo). Per kvar kapoj li aperas sur moneroj de la imperiestro Hadriano. La plej ofta bildigo tamen laŭ la unuaj moneroj restis tiu de du kapoj aŭ de du vizaĝoj sur unu kapo. La tiel nomata "jana kapo" iĝis simbolo de ambigueco.

La deveno de la dio ne klaras; diversaj mitologiaj legendoj nomas lin infano de Saturno kaj *Entoria*.

Laŭ tre konata bildigo sur pentraĵoj kaj statuoj, Jano en la dekstra mano nombris 300 ŝtonetojn, kaj en la maldekstra 65, kio indikas pri la divido de la jaro en 365 tagojn. Laŭ aliaj bildigoj li en la dekstra mano havis bastonon, en la maldekstra unu aŭ plurajn ŝlosilo(j)n, kiel simbolo esti la gardanto de la ĉiela enirejo, la movanto de la ankroj de la kosmo, la ŝlosa malfermanto kaj fermanto de la ĉielo, la nuboj, la landoj kaj la maroj.

En alegoriaj bildigoj de la kvar sezonoj Jano personigas la vintron. Laŭ li nomatas la monato januaro.

## Konstruaĵoj 
eta|arko de Jano
*Numa Pompilius* (n. 750 a.K., m. 672 a.K.), la legenda dua reĝo de Romo, kiu laŭdire enkondukis la kulton pri Jano en Romo, starigis la templon de Jano en la urbo. Krome en la urbo stariĝis fama "arko de Jano", kiu honorigis la diaĵon.

## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri Jano (angle) 
* informoj pri Jano (germane)
* reta artikolo pri la romia Jano-kulto (germane)

Kategorio:Romia mitologio
Pola landvojo n-ro 43

La **pola landvojo n-ro 43** (**DK43**) estas landvojo je longeco ĉirkaŭ 76 km. Ĝi kunigas Wieluń kaj Częstochowa. Alternativa kunigo por landvojo nr-o  estas trako sama longeco laŭ provinca vojo nr-o  kaj poste laŭ nr-o . La landvojo havas komunan parton kun landvojo nr-o  inter Rudniki kaj Jaworzno je longeco ĉirkaŭ 4,5 km.

## Pli gravaj urboj laŭ DK43 
*Wieluń (, ) - pretervojo N-S (planata)
*Rudniki ()
*Jaworzno ()
*Krzepice - pretervojo
*Kłobuck - pretervojo (planata)
*Częstochowa (, , )

### Eksteraj ligiloj 
* Diskuto pri landvojo nr-o 43 en forumo skyscrapercity.com
* Filmilo en Zajączki
[eta|200px|maldekstra|Pretervojo de [Krzepice – la 22-a de aŭgusto 2010]]
Drôle de Noël (filmo)

***Drôle de Noël*** (***Stranga Kristnasko***) estas franca telefilmo de Nicolas Picard-Dreyfuss aperinta en 2008.

## Temo
La 24-an de decembro vespere, en stacidomo, trajno alvenas en franca urbeto, ie en Francio. El tiu trajno eliras pluraj pasaĝeroj, varme akceptitaj de aliaj personoj. Mélanie, Pierre, Marc, Valérie, Lara kaj aliaj interkruciĝas. Kelkaj estas atenditaj, aliaj restas solaj sur la kajo. La noktofesto povas komenciĝi, nekutima kaj movoplena. Trista kiel noktofesta manĝaĵo, Marc ne plu volas festeni ĉe siaj gepatroj. Siaflanke, Lara, orkestra kantistino, estas ĵus forlasita. La juna Sandrine devas trovi lastminutan donacon por sia patro. Charles, siaflanke, kvindekkelk-jara, invitis sian amatinon, Valérie, por la noktofesto en sia familio, prezentante ŝin kiel foran kuzinon. Mélanie, kvardekkelk-jara dommastrino, enamiĝas al Pierre, vestita en kostumo de Patro Kristnasko, dungita por la vespero, li devas disdoni donacojn al infanoj de burĝa familio, pagita per kelkaj monbiletoj. François, siavice, emas resti sola, for de sia familio. Sub tiaj aŭspicioj, la magio de Kristnasko malfacile funkcias...

## Komentaro
En tiu fikcia rakonto, viroj kaj virinoj renkontiĝos, forlasos sin, blindiĝos kaj enamiĝos. Tiom da personoj energie interpretitaj de interesa rolularo (interalie Valérie Benguigui, Grégori Derangère, Michaël Cohen, Lara Guirao, Salomé Lelouch). Por ĉiuj tiu kristnaska nokto signifos klaran rompon. Konstruita kiel fabelo kun gajnantoj kaj malgajnantoj, tiu rakonto fajne kaj klarvide analizas la angorojn ligitajn al familiaj festoj: dum, por infanoj, Kristnasko estas asociita al magio de lumoj kaj malkovro de donacoj, ĉe plenaĝuloj, tiu vespero estas sinonimo de granda psikologia malkaŝo kaj de novaj korbatoj.

## Teĥnikaĵoj
*Titolo: *Drôle de Noël*
*Reĝisoro: Nicolas Picard-Dreyfuss
*Scenaro kaj dialogoj: Sylvie Blotnikas
*Aperdato: 2008
*Lando: Francio
*Ĝenro: Komika filmo
*Daŭro: 110 minutoj

## Rolularo
*Valérie Benguigui: Mélanie
*Grégori Derangère: Pierre
*Frédérique Bel: Véronique
*Julien Rochefort: Jean-François
*Michaël Cohen: Marc
*Lara Guirao: Lara
*Elodie Navarre: Valérie
*Pierre-Loup Rajot: Charles
*Sylvie Blotnikas: Alice
*Esther Gorintin: Flora Pasquier
*Jean-François Garreaud: Clodion
*Salomé Lelouch: Sandrine

## Eksteraj ligiloj
* Drôle de Noël en IMDb
* Drôle de Noël&nbsp;! en Télérama 

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2008
Kategorio:Kristnaskaj filmoj
Nokoj

eta|Nokoj
**Nokoj** (itale: *gnocchi* [njoki]) estas itala pastospeco. La vorto *gnocchi*, pluralo de *gnocco*, signifas "bulon". *Nokoj* antaŭ ĉio ili estas konataj en la varianto el terpomoj; *gnocchi di patate* (terpomaj nokoj).

## Nokoj el terpomoj 
***Terpomaj nokoj*** estas speco de ovalaj buletoj, faritaj el terpomoj kaj tritikofaruno. Ĝi estas tipa itala manĝaĵo. La terpomoj estas kuiritaj kaj pureigitaj, kaj poste kun iom da faruno kaj salo kneditaj kaj kuiritaj en etaj buletoj. La *nokoj* estas pretaj kiam ili ekflosas al la surfaco. Ili ofte estas surtabligataj kun saŭco el tomatoj aŭ el mola fromaĝo.

## Nokoj el tritiko 
Ankaŭ ekzistas speco de *nokoj* el tritiko. Ĉi tiuj *nokoj* estas pli malgrandaj kaj estas faritaj per la rulado de iom da pasto per la polekso sur krado. En Sardinio oni nomas ĉi tiujn *nokojn* tamen ***malloreddus*** aŭ ***gnocchetti sardi*** kaj ili estas faritaj plejofte kun safrano.

## Preparado 
* Esperantlingva videofilmo 

## Vidu ankaŭ 
* haluŝkoj
* kneloj
* knedlikoj
* ĝozoj
* kibeoj

Kategorio:Itala kuirarto
Kategorio:Manĝaĵoj
Arauzo de Miel

**Arauzo de Miel** [araUzo deMJEL] estas loĝloko kaj municipo en la sudoriento de la provinco Burgoso, en la regiono Kastilio-Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la komarko *Sierra de la Demanda*.

## Geografio 
[eta|maldekstre|200px|Mapo de la komarkoj de Burgoso. [Sierra de la Demanda, ruĝe, sudoriente.]]
Ĝia municipa teritorio, formata de loĝlokoj Arauzo de Miel kaj Doña Santos, okupas totalan areon de 57,10 km² kaj laŭ la demografia informo de la municipa censo fare de la INE en 2021, ĝi havis 288 loĝantojn. Ĝi perdis loĝantojn dum la 20-a jarcento pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

Ĝi distas 84 km de Burgoso, provinca ĉefurbo, kaj enhavas montarajn areojn de arbaroj de juniperoj kaj pinoj. Estas kelkaj riveroj, nome Aranzuelo, Bañuelos kaj Mayor. Ĉirkaŭ 61 % de ĝia municipa teritorio (3466,9 ha) estas en la Birdoprotekta Areo ZEPA Sabinares del Arlanza, kie estas gipoj (*Gyps fulvus*) kaj kadavrogrifoj (*Neophron percnopterus*).

## Historio 
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. La toponimo Arauzo estas tre dokumentita en la Mezepoko, sed kun tre diversaj literumoj: Arabuzo, Arauz, Arauzh, Araut, Arauso, Arauço, Harauz, Arabzo. Tiuj aludas al tri loĝlokoj similnomaj (Arauzo de Salce, Arauzo de Miel kaj Arauzo de Torre).

La esprimo Araúzo de Miel aperis kiel Arabuzo de Gomielle (1062) kaj kiel Arauz de Miel (1113) kaj Arauzh de Mel (1136). En la libro *Becerro de Behetrías de Castilla* de la 14-a jarcento oni inkluis la lokon en la *Merindad de Santo Domingo de Silos* kiel Araus de Miel. En la *Censo de Vecindarios de la Corona de Castilla* de 1591 oni nomis ĝin Arauço de Miel, en la *partido de los Arauces*, inkludite en la provinco Burgoso.

Historie ludis gravan rolon por la ekonomio la vagtransportistoj kaj la industrio de rezino (el fino de la 18-a jarcento).

## Aktualo 
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj) kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo de Sankta Eŭlalia kaj tri ermitejoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Urbodmo de Arauzo de Miel  
* Informadopri la municipo  

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Barakaldo

206px|eta|dekstra|Situo de la urbo
**Barakaldo**, antaŭe (**San Vicente de Baracaldo**), estas municipo de Biskajo, Eŭskio, Hispanio. Ĝi situas en la provinco Biskajo, en la distrikto Gran Bilbao, Ĝi estas la biskaja urbo plej loĝata post Bilbao kaj la kvara en Eŭskio post la provincaj ĉefurboj ĉar ĝi havas 97.562 loĝantojn (jaro 2008).

## Sansistemo 
* **Hospitalo de Cruces**: En la kvartalo Cruces, konstruita en la jaro 1955. Estas la plej granda kaj vizitata hospitalo de Eŭskio.
* **Hospitalo de San Eloy**: En la Avenuo Miranda, konstruita en 1911.

## Turismo 
Barakaldo havas turisman oficejon en la "Bilbao Exhibition Center" (BEC) preparata por ricevi turistojn pere de ĉiĉeronoj aŭ turismaj revuoj. Sur la stratoj kaj muroj estas montritaj mapoj kaj afiŝoj pri turismaj reklamoj, kie aperas telefonumero por informi pri la elektita monumento.

### Religia Arto 
* Preĝejo de Sankta Vincento
* Preĝejo de la Rozaro
* Preĝejo de la Sankta Koro de Jesuo
* Preĝejo de Sankta Jozefo
* Ermitejo de Sankta Agedo

### Civila Arto 
* Palaco Larrea
* Palaco Munoa
* Fondaĵo Antonio Miranda
* Antiguo Matadero (Antikva Mortigejo)

### Industria Arto 
* Cargadero de Mineral: troviĝas en la promenejo "Dársena de Portu", konstruita en la jaro 1886, estis renovigita post incendio en 2001.
* Konstruaĵo Ilgner
* Industria Pavilono de FESA en la kvartalo Burceña, konstruita komence de la 20a jarcento.
[153px|eta|[Monumento omaĝe al la Industrio]]

### Skulptaĵoj kaj Monumentoj 
* Parko de la skulptaĵoj
* Statuo de Rosalía de Castro
* Monumento omaĝe al la industrio
* La Kamenoj
* Ŝtonarbaro
* La Leterportisto Germán

### Aliaj vidindaj lokoj 
* BEC **Bilbao Exibition Centre**: en la kvartalo Ansio, konstruita en 2004.
* **Teatro Barakaldo/Barakaldo Antzokia**: en la strato Juan Sebastián Elcano, fondita en 1933 kaj reinaŭgurita en 1990.
* **Botanika Parko**
* **Ponto de la Diablo kaj Mezepoka Promenejo**

## Vidu ankaŭ 
* Desertu-Barakaldo (stacidomo)
* Lutxana-Barakaldo (stacidomo)
* Metroo de Bilbao
** Barakaldo (metrostacio)
** Ansio (metrostacio)
** Bagatza (metrostacio)
** Gurutzeta-Cruces (metrostacio)

## Eksteraj ligiloj 
* Urbodomo de Baracaldo 
* Página oficial de la Feria de Muestras
* Portal sobre el municipio de Baracaldo 
* La virtuala komunumo de Baracaldo 
* Tagĵurnalo de Barakaldo
* Teatro Barakaldo


Kategorio:Hispanio
Kategorio:Municipoj de Biskajo
Korenica

[eta|300px|Korenica troviĝas en la provinco [Lika-Senj.]]
## Bazaj informoj
**Korenica** estas vilaĝo en Kroatio. Pli frue la oficiala nomo estis *Titova Korenica*.

* Areo:  km²
* Supermara alteco: 660 m
* Loĝantaro: 1&nbsp;570
* Poŝtkodo: 53 230
* Telefonprefikso: 53
* Aŭtokodo: GS

## Situo
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo Zagrebo-suda Kroatio.

## Historio
Inter 1102-1918 la loko apartenis al Persona unio de hungaroj kaj kroatoj. Post la mezepoko Korenica situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon Korenica apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Lika-Krbava, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio. Dum disfalo de Jugoslavio la tuta regiono estis batalejo.

Kategorio:Vilaĝoj de Kroatio
Tarĥankuta duoninsulo

eta|300ra|La abruptaj bordoj de la Tarĥankuta duoninsulo
**Tarĥankuta duoninsulo** (, , ) estas la okcidenta elstaraĵo de la Krimea duoninsulo. Ĝi estas ĉirkaŭata de la Nigra maro. Foje oni nomas la duoninsulon simple *Tarĥankuto*, sed tiun nomon havas ankaŭ unu el la kaboj ĉe la plej okcidenta parto de la duoninsulo.

La nomo de la duoninsulo venas el la krime-tatara lingvo: la vorto-parto *Tarĥan* signifas "teritorio, liberigita de impostoj" (inter la 15a kaj 18a jarcentoj la okcidenta parto de Krimeo estis imposto-libera teritorio). La etimologion de la finaĵo "-kut" oni foje klarigas per la ukraina vorto *кут*, kiu signifas "angulo".

## Geografio 
La duoninsulo havas la areon de 1 550 km2. Ĝia plej okcidenta punkto (kaj ankaŭ de tuta Krimeo) estas la kabo *Pribojnij* (antaŭ la jaro 1953 ĝi nomiĝis *Karamrun*, kio tradukite el la krime-tatara signifas "nigra kabo"). Proksime al *Pribojnij*-kabo troviĝas ankaŭ la kabo Tarĥankuto.

La pli grandan parton de la Tarĥankuta duoninsulo okupas la Tarĥankuta ebenaĵo (maksimumaj altoj atingas 179 metrojn super la mar-nivelo), formita plejparte de kalkoŝtonoj. La bordoj estas plejparte abruptaj, sed troveblas ankaŭ sablaj plaĝoj. Riveroj mankas; en malaltaĵoj foje troveblas salakvaj lagetoj. Ĉe la suda parto de la duoninsulo troviĝas relative granda golfo Donuzlavo.

La kreskaĵaro estas stepa, foje troveblas arbetaroj. Grandaj areoj estas uzataj por agrikulturo.

## Loĝantaro 
La Tarĥankuta duoninsulo estas relative maldense loĝata (kompare al aliaj partoj de Krimeo). La ĉefa loĝloko de la duoninsulo estas la urbotipa loĝloko Ĉernomorsko.

## Vidindaĵoj 
Sur la duoninsulo konserviĝis la restaĵoj de helena loĝloko *Kalos-Limen*; multas skitaj tomboj. La marbordo de la plej okcidenta parto de la duoninsulo (ĉe la kabo *Tarĥankut*) estas populara ripoz-loko pro ĝiaj pentrindaj rokoj kaj belaj krekoj (ĉi tie estis filmitaj kelkaj popularaj sovetiaj filmoj).

## Esperanto-aranĝoj 
Somere 2008 sur la duoninsulo ĉe la vilaĝo *Olenjovka* estis organizita la internacia E-aranĝo IET ("Internaciaj Esperanto-tagnoktoj").

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Fotoj de la kabo Tarĥankuto 

Kategorio:Geografio de Krimeo
Kategorio:Duoninsuloj en Ukrainio‎
Gračac

300px|dekstra|eta|Gračac troviĝas en la plej malhela parto
**Gračac** estas vilaĝo kaj municipo en Kroatio. Ankoraŭ 39 komunumoj apartenas al la municipo, inter kiuj ekzemple Tomingaj.

## Bazaj informoj 
* Areo de la municipo: km²
* Supermara alteco: m
* Loĝantaro en la municipo: 3&nbsp;920, en la urbo: 2680
* Poŝtkodo: 23 440
* Telefonprefikso: 23
* Aŭtokodo: ZD

## Situo 
Gračac situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Zagrebo-suda Kroatio. Gospić troviĝas 50 km-ojn.

## Historio 
Post la mezepoko la vilaĝo situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Lika-Krbava, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Kroatio
Niels Wilhelm Gade

**Niels Wilhelm GADE** (* 22-an de februaro 1817 en Kopenhago; † 21-an de decembro 1890 en Kopenhago) estis dana komponisto kaj dirigento. Gade instigis la komponiston Edvard Grieg al kelkaj el liaj unuaj verkoj, inter ili ties simfonio en c-minoro.eta|dekstra|300px|Niels Wilhelm Gade

## Verkoj 
* Ĉambromuziko
** skerco c#-minora por pianokvarteto (1836)
** arĉkvarteto-movimento a-minora (1836)
** arĉkvinteto por 2 violonoj, 2 vjoloj kaj violonĉelo f-minora (1837)
** pianotrio Bb-maĵora, nekompleta (1839)
** arĉkvarteto F-maĵora, nekompleta (1840)
** sonato por violono kaj piano A-maĵora op. 6 (1842)
** kvinteto por 2 violonoj, 2 vjoloj kaj violonĉelo e-minora op. 8 (1845)
** okteto por 4 violonoj, 2 vjoloj kaj violonĉeloj F-maĵora op. 17 (1848–49)
** sonato porviolono kaj piano d-minora op. 21 (1849)
** arĉkvarteto f-minora (1851)
** *noveletoj* por pianotrio op. 29 (1853)
** pianotrio F-maĵora op. 42 (1862–63)
** arĉseksteto Eb-maĵora op. 44 (1863–64)
** *fantazipecoj* por klarneto kaj piano op. 43 (1864)
** arĉkvarteto e-minora (1877, rev. 1889)
** sonato por violono kaj piano Bb-maĵora op. 59 (1885)
** *folkedanse* por violono kaj piano op. 62 (1886)
** arĉkvarteto D-maĵora op. 63 (1887–89)
* Orkestromuziko (elektaĵo)
** *Efterklange af Ossian* (*resonoj de Ossian*, uverturo, 1840)
** simfonio n-o 1 c-minora (1842)
** simfonio n-o 2 E-maĵora (1843)
** simfonio n-o 3 a-minora (1847)
** simfonio n-o 4 B-maĵora (1850)
** Sinfonie n-o 5 d-minora kun piano (1852)
** simfonio n-o 6 g-minora (1857)
** Hamlet (koncertuverturo, 1861)
** simfonio n-o 7 F-maĵora (1865)
** simfonio n-o 8 b-minora (1871)
** kapriĉo por violono kaj orkestro (1878)
** konĉerto por violono kaj orkestro (1880)
* Dramaj verkoj kaj kantatoj (elektaĵo)
** *Alladin* (teatromuziko, 1839)
** *Agnete og havmanden* (*Agnethe kaj la akvoviro*, teatromuziko, 1838-42)
** *Siegfried und Brünnhilde* (opero, fragmento, 1847)
** *Elverskud* (*La filino de elforeĝo*, kantato, 1853)
** *Baldurs drøm* (*La sonĝo de Baldur*, kantato, 1858)
** *Foraars Budskab* (*printempomesaĝo*, kantato, 1858)
** *Korsfarerne* (*la krucmilitistoj*, kantato 1865-66)
** *Psyche* (kantato, 1880-81)
** *Der Strom* (kantato laŭ Mahomet de Voltaire tradukita de Johann Wolfgang von Goethe, 1889)
* Pianomuziko (elektaĵo)
** sonato c-minora (1840, rev. 1854)
** *akvareloj* kaj *novaj akvareloj* (1850, 1881)
** *folkedandse* (*popoldancoj*, 1855)
** *fantasistykker* (*fantazipecoj*, 1862)

## Fontoj 
* Niels Wilhelm Gade - dänischer Komponist der Romantik
* A. Csampai: Der Konzertführer, Zuriko 1989.
* Klaus Henning Oelmann: Griegs Verhältnis zu Niels Wilhelm Gade, in: Edvard Grieg - Versuch einer Orientierung. Deutsche Hochschulschriften Bd. 485, Egelsbach, Sanktapetrurbo (UK) 1993 ISBN 3-89349-485-5
* Yvonne Wasserloos: Kulturgezeiten. Niels W. Gade und C.F.E. Horneman in Leipzig und Kopenhagen. Hildesheim, Zuriko kaj Novjorko 2004.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* kompleta eldono de liaj verkaĵoj 

Kategorio:Danaj komponistoj
Kategorio:Romantikaj komponistoj
Pianokvarteto

**Pianokvarteto** estas ĉambromuzika verko por okupado konsista el piano kaj tri pluaj instrumentoj. La plej ofta okupado estas piano, violono, vjolo kaj violonĉelo.

En la klasika ĉambromuzika literaturo pianokvartetoj tenas malpli gravan rangon ol pianotrioj aŭ arĉkvartetoj. Nomendas la du pianokvartetoj de Mozart (n-o 1 g-minora KV 478, n-o 2 Eb-maĵora KV 493) kaj tri verkoj de Brahms ( n-o g-minora op. 25, n-o 2 A-maĵora op. 26, n-o 3 c-minora op. 60). En la koncertprogramoj iom ofte troviĝas ankaŭ pianokvartetoj de Schumann, Fauré kaj Dvořák.

!pianokvarteto
Pianotrio

**Pianotrio** estas (ĉambromuzika) ensemblo, konsistanta el piano kaj du pluaj instrumentoj. La plej ofta instrumentigo estas piano, violono kaj violonĉelo. Famaj pianotrioj estas ekz. la Abegg Trio, la Beaux Arts Trio kaj la Trio Fontenay. 

Same **pianotrio** estas tamen ankaŭ komponaĵo por la supre nomita okupado. Famaj verkoj estas ekz. la pianotrioj de Beethoven (ekz. op. 70/1 "Geistertrio"), la pianotrio d-minoro de Felix Mendelssohn Bartholdy samkiel pianotrioj de Haydn, Mozart, Schubert, Schumann, Brahms, Antonín Dvořák, Ravel, Ŝostakoviĉ, Ives, Ĉajkovskij, Smetana.

Ankaŭ en la ĵazo ekzistas la instrumentensemblo **pianotrio**, je kio jen plej ofte la instrumentoj piano, kontrabaso kaj drumo formas la trion (pli malofte eble piano, gitaro, kontrabaso). Gravaj reprezentantoj estis la Bill-Evans-Trio samkiel aktuale Brad-Mehldau-Trio. Ekde la 1960-aj jaroj la Jacques Loussier Trio (instrumentoj: piano, kontrabaso, drumo) kombinas muzikon el baroko, klasikismo kaj romantismo kun jazo.

!Pianotrio
Adrada de Haza

**Adrada de Haza** [aDRAda deAza] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-003, situanta en la provinco Burgoso, memstara komunumo Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La municipo troviĝas je 110 km de la ĉefurbo. La municipo havas kiel maksimume 1.200 loĝantojn kio kontrastas kun la 385 registritojn laŭ la registrado en 2000. Ĝi havas areon de 10,28 km².

Tiu loĝloko formis parton de la *Comunidad de Villa y Tierra de Aza*, kaj dependis jurisdikcie de Aza ĝis 1738, kiam kun Filipo la 5-a ĝi aĉetis sian sendependecon el Aza, kvankam ankoraŭ dependa de la grafo de Miranda (del Castañar) kaj duko de Peñaranda de Duero ĝis la 19-a jarcento kiam oni nuligis la senjorlandojn.

Ĝi perdis pli ol 500 loĝantojn ekde la 1950-aj jaroj pro migrado al urbaj areoj, kiel ja okazis en multaj loĝlokoj de la regiono.

## Eksteraj ligiloj 
* Diputación Provincial de Burgos - Adrada de Haza 
* Amikoj

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj
Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Pardilla

**Pardilla** [parDIlja] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-253, situanta en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La municipo troviĝas je 143 km de la ĉefurbo tra la Norda Aŭtoŝoseo 25px de Madrido al Iruno. Ĝi havas 130 enloĝantojn.

## Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

## Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

## Festoj 
La plej gravaj festoj estas du:
* Tago de Sankta Izabela: 2an de julio
* Sankta Johano Baptisto: 29an de aŭgusto.

## Vidindaj konstruaĵoj 
La ĉefa monumento, la paroĥejo, kiu estis konstruita inter la 17-a kaj 18-a jarcentoj; estis konstruita post la detruo de la tri ekzistantaj ermitejoj, de kiu estas sciate la iama situo sed apenaŭ restas spuroj.

Alia monumento estas "el Rollo" (pilorio), ŝtona kruco sur kvarangula bazo kiu estis konstruita en la ekstremo de la placo. Tie estis ligitaj la kondamnuloj dum la epoko de la Inkvizicio, kaj la kulpuloj estis pendigitaj proksime de "Cerro de la Horca" (Monteto de la Pendumilo).

## Demografio 
## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj
Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Fuentenebro

**Fuentenebro** estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio), distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo *Fuentenebro* estas komprenebla kiel Fonto de la Junipero. Ambaŭ konceptoj aperas en la dekstra duono de la municipa blazono.

## Geografio 
[eta|maldekstre|170px|Mapo de la komarkoj de Burgoso. [Ribera del Duero, plej sude.]]
Ĝi havas areon de 38,92 km² kun 150 loĝantoj (2021).

Norda Aŭtoŝoseo 25px de Madrido al Iruno.

## Demografio 
## Historio 
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

## Aktualo 
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Tubilla del Lago

**Tubilla  del Lago** estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono (Hispanio), distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.

## Geografio 
eta|maldekstre|Preĝejo.
eta|maldekstre|Unu el la murpentraĵoj.
eta|maldekstre|Ermitejo de Sankta Marko.
Ĝi havas areon de 23,206 km² kun 167 loĝantoj (censo de 2021).

## Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

## Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo kun romanikaj elementoj, murpentraĵoj kaj la kastelo en ruinoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Urbodomo de Tubilla del Lago .
* Circuito de velocidad KOTARR
* Diputación de Burgos 

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj
Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Ogulin

300px|eta|dekstra|Monto por burgo ĉe Ogulin
300px|eta|dekstra|Burgo de Ogulin

**Ogulin** estas urbo en Kroatio. Ankoraŭ 24 komunumoj apartenas al la municipo.

## Bazaj informoj 
* Areo de la municipo: 542 km²
* Supermara alteco: 323 m
* Loĝantaro en la municipo: 15&nbsp;000, en la urbo: 8&nbsp;710
* Poŝtkodo: 47 300
* Telefonprefikso: 47
* Aŭtokodo:

## Situo 
Ogulin situas sur malebenaĵo, laŭ fervojo Zagrebo-Rijeka.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la loko devenis el la 15-a jarcento. En 1493 burgo konstruiĝis sur monto Klek. Post la mezepoko la urbo situis en fronto de Osmana Imperio kaj Habsburga Imperio. Ĝis Traktato de Trianon Ogulin apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Modrus-Fiume, kie departementejo kaj samtempe distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.

## Vidindaĵo 
* burgo

## Gefiloj de la urbo 
* Ivana Brlić-Mažuranić

## Ĝemelurbo 
 Dombóvár, Hungario

Kategorio:Urboj de Kroatio
Sotillo de la Ribera

**Sotillo de la Ribera** [soTIljo delariBEra] estas vilaĝo kaj municipo, kodo-369, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo *Sotillo de la Ribera* estas komprenebla kiel *Arbareto de la Rivero*.

## Geografio 
eta|maldekstre|240ra|Urbodomo.
eta|maldekstre|240ra|Preĝejo.
Ĝi troviĝas proksime de Roa kaj de Aranda de Duero. Havas areon de 42,460 km² kun 469 loĝantoj (2021).

La municipo enhavas ankaŭ la submunicipon Pinillos de Esgueva.

## Historio 
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento.

## Aktualo 
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

### Tranoktado 
Eblas tranokti en kampara Domo "Durmión" http://www.casadurmion.com/ 

### Artistoj de la vilaĝo 
* Santiago Izquierdo - pentristo de "Tierra Castellana" http://www.santiago-izquierdo.com/
* Pascual Izquierdo - verkisto http://www.pascualizquierdo.com/
* Amancio Calvo Anton - skulptisto ŝtone kaj ligne

## Eksteraj ligiloj 
* Ribera de Duero

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj 
## Bildoj 

PinillosDeEsgueva20110909105537P1130356.jpg|Pinillos de Esgueva
PinillosDeEsgueva20110909110159P1130359.jpg|Preĝejo de Pinillos de Esgueva

Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Amriswil

**Amriswil** estas urbo kaj komunumo de la distrikto Arbon (ĝis la 31-a de de decembro 2010 de la distrikto Bischofszell) de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 11517 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Amriswil situas ĉe la sude de la montoĉeno Seerücken meze inter Weinfelden kaj Romanshorn. La urbo konsistas el la municipoj Amriswil, Biessenhofen, Hagenwil, Hemmerswil, Mühlebach ĉe Amriswil, Oberaach, Räuchlisberg kaj Schocherswil.

## Najbaraj komunumoj 
Amriswil limas en nordo al la komunumoj Sommeri kaj Hefenhofen, en oriento al Salmsach kaj Egnach, en sudo al Muolen (Kantono Sankt-Galo) kaj Zihlschlacht-Sitterdorf, kaj en okcidento al Erlen.

## Trafiko 
Amriswil situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Ĝenevo tra Bielo, Zuriko, Vinterturo kaj Weinfelden al Romanshorn. Pluraj poŝtaŭtolinioj konektas la urbon Amriswil kun la ĉirkaŭaj vilaĝoj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Amriswil datiĝas el la jaro 799 kiel *Amalgeriswilare*.

## Esperanto-Movado 
Instruis Esperanton en Amriswil en la 1920-aj jaroj Fritz Semmle (n. 1896 kaj m. 1996), kiu estis unu el la unua baha-anoj de Svislando kaj kiu korespondis kun Lidia Zamenhof, kiu lin siatempe foje vizitis en sia hejmo.

Ekde la 1930-aj jaroj aktivis en Amriswil la arkitekto Fanz Rispy (n. 1903 kaj m. 1972), kiu estis tie UEA-delegito.¹

## Fontoj 
¹ Enciklopedio de Andreas E. Künzli Universalaj Lingvoj en Svislando (p.&#160; 681)

## Vidu ankaŭ 
* Amriswil (stacidomo)
* Oberaach (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo Amriswil
* Amriswil en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Kategorio:Esperanto-movado en Svislando laŭ lokoj
Haza

**Haza** ankaŭ konata kiel **Aza**, estas vilaĝo kaj municipo, kodo-155, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero.

## Geografio 
[eta|maldekstre|170px|Mapo de la komarkoj de Burgoso. [Ribera del Duero, plej sude.]]
eta|maldekstre|230px|Ĉefturo.
eta|maldekstre|230px|Preĝejo de Sankta Mikaelo.
En 2021 havis 28 loĝantojn. Je 96 km sude de la provinca ĉefurbo (Burgoso) havas areon de 83.45 km². Ĝi limas kun Hoyales, Adrada, Castrillo, Campillo, Fuentemolinos kaj Fuentecén.

## Historio 
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. Posta prospero estis ligita al fono de monaĥinejo.

## Aktualo 
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

## Vidindaĵo 
Kastelo konstruita inter la 12-a kaj 15-a jarcentoj, nun en ruinoj kiu estas en planoj por restaŭrado. Ĝi apartenas al la municipo kaj estas protektata. Ĉe la muregoj estas la preĝejo de Sankta Mikaelo.

## Eksteraj ligiloj 
* Inventario IBERCASTILLOS
* Photo Album del castillo 

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj 
Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso
Bakar

300ra|eta|maldekstra|Haveno de Bakar
300ra|eta|maldekstra|La haveno kaj malnovaj domoj en Bakar
300ra|eta|maldekstra|La malnova urboparto
[300ra|eta|maldekstra|Panoramo al la [Golfo de Bakar]]
**Bakar,** itale **Buccari** estas havenurbo en Kroatio. Ankoraŭ 8 komunumoj apartenas al la municipo. La nomo kroate signifas: kupro.

## Situo 
La urbo situas inter montoj kaj Adriatiko, fine de 5&nbsp;km-ojn longa kaj 40 m-ojn profunda golfo, laŭ flankovojoj. Rijeka troviĝas 15&nbsp;km-ojn. Pro la pitoreska ĉirkaŭaĵo la loko estas parto de Monda Heredaĵo ekde 1968.

## Historio 
La romianoj havis tie urbeton *Volcera*. La unua skriba mencio pri la loko devenis el la 13-a jarcento. En 1778 Bakar iĝis "libera reĝa urbo", samtempe la haveno iĝis "libera". En 1849 lernejo por maristoj, en 1875 Societo Kroata Navigada fondiĝis. Ĝis Traktato de Trianon Bakar apartenis al Habsburga Imperio, al Hungara reĝlando, al Modrus-Fiume, kie distriktejo estis, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio, fine ekde 1991 al Kroatio.

Bakar konsistas el 3 partoj. *Grad* estas la supra parto, ĉe la maro troviĝas *Zagrad* kaj *Primorje*.

## Vidindaĵoj 
* burgo de 1530, post jarcento trakonstruita
* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Margareta de 1668
* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Kruco el la 16-a jarcento
* katolika preĝejo omaĝe al Dipatrino el la 16-a j.c.
* paroĥa katolika preĝejo omaĝe al Sankta Andreo de 1830
* paroĥo de 1514
* episkopa palaco de 1499
* barokaj domoj kaj palacetoj

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Kroatio
Kategorio:Primorje-Gorski kotar
Kategorio:Mondaj heredaĵoj de UNESKO
Fresnillo de las Dueñas

**Fresnillo de las Dueñas** estas vilaĝo kaj municipo, kodo-369, en la provinco Burgoso, regiono Kastilio kaj Leono, Hispanio. Ĝi apartenas al la distrikto Ribera del Duero, en la jurisdikcio de Aranda de Duero. La loknomo *Fresnillo de las Dueñas* estas komprenebla kiel *Frakseneto de la Monaĥinoj*.

## Geografio 
Ĝi havas areon de 13,69 km² kun 695 enloĝantoj (2021). Ĝi limas kun Aranda de Duero, Fuentespina, Vadocondes, Fuentelcésped kaj Santa Cruz de la Salceda.

## Demografio 
## Historio
La areo apartenis unue al la Regno Kastilio. En Mezepoko okazis reloĝado fine de la 9-a jarcento. 

En la Milito de Hispana Sendependigo francaj trupoj venis al la loko, rabadis kaj masakris lokanojn.

## Aktualo
Tradiciaj enspezofontoj estis agrikulturo (cerealoj, vitejoj), kaj brutobredado (ŝafoj). Lastatempe plej ekgravis kultura kaj rura turismo, ekzemple piedirado tra naturaj lokoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Burgoso

## Notoj
Kategorio:Municipoj de provinco Burgoso