open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Punto (muziko)

La ***punto***, ***punto cubano*** aŭ ***punto guajiro*** estas kantata ĝenro de kuba muziko. Ĝi aperis en la okcidentaj kaj centraj regionoj de Kubo dium la 17-a jarcento kaj solidiĝis kiel ĝenro en la 18-a jarcento. Kvankam de andaluzaj kaj kanaria radikoj, oni difinas ĝin kiel kuba ĝenro pro siaj enprenitaj muzikaj elementoj afrikaj.

La punton ludas grupo de plukinstrumentoj, kiu entenas hispanan gitaron, kuban gitaron nome *tres*, liuton kaj gitareton nome *timple* (simila al kavakinjo). La nomo «punto» rilatas al la uzo de *púa*, hispana nomo same por ilo de la puntofarado kiel ankaŭ por plektro por ludi melodiojn sur plukinstrumentoj. Krome kunludas tri perkutinstrumentoj: klaveo, guiro kaj *guayo* aŭ metalskrapilo. La kantantoj agas soliste aŭ kun duopoj de "disputo", improvizante decimojn. Depende de kion ili kantas, ili kreas interspacojn inter la strofoj. Tiuj spacoj, kiujn la liuto plenigas per virtuozaj improvizaĵoj („descargas“ = malŝarĝoj), donas al la kantantoj tempon por komponi siajn sekvajn versojn.

La unuajn komponaĵojn oni registris per presaĵoj, kiuj fariĝis konataj pro la nomoj de la kantantoj aŭ komponistoj. Proksimume 1935, la punto atingis sian plej kritikan punkton de la disvastigo fare de la kuba radio. Multa el tiu materialo perdiĝis pro manko de sonregistriloj. Tamen la stenografino Aida Bode, ano de ĉi tiu ĝenro, notis multajn el tiuj versoj, dum kiam ili estis dissendataj en la radio. En 1997 ŝiaj transskribaĵoj estis libroforme publikigataj.

Kelkaj fervoruloj konsideras Indio-n Naborí kiel plej grandan interpretanton de la punto cubano pro la poezio de liaj decimoj, ĉiutage verkitaj por radio kaj gazetaro. Lia verkaro ankaŭ estis publikigata kaj rilatigata kun la nueva trova pro ĝia politika karaktero.

## Tipoj de punto 
* *Punto pinareño (punto libre o vueltabajero)* el la orienta provinco de Pinar del Río. Stilo libera kun flua melodia linio, malrapida tempo kaj variebla takto.
* *Punto en clave (punto fijo*) el la provincoj de Camagüey kaj Las Villas. Fiksa stilo kun unusola kantanto, kiu kontinue tenadas la samajn tempo kaj takto.
* *Punto espirituano* el la provinco de Sancti Spiritus.
* *Punto matancero* de Matanzas.
* *Punto seguidilla:* "variaj strofoj (decimoj) kantataj seninterrompe en melodio, kiu povas dispecetiĝi je ĉiu ajn momento de la kanto."
* *Punto erótico* pritraktas la seksan temon. Ekzemplo:"con el machete en la mano"

## Interpretoj de *punto cubano* 
Listo de interpretintoj el la 20-a jarcento, kiuj estas sufiĉe notindaj por esti menciitaj en presaĵoj.
* Juan R. Limendoux
* Gregorio Morejón
* Ordóñez Santana
* Edelmira Vera
* Pedro de Armas
* Antonio Camino
* Justo Vega
* José Sánchez León
* Pedro Guerra
* Fortún del Sol, *Colorín*
* Chanito Isidrón
* Rigoberto Rizo
* Adolfo Alfonso
* Martica Morejón
* Ángel Valiente, *Angelito*
* Jesús Orta Ruiz, *Indio Naborí*
* *El Jilguero de Cienfuegos*
* Jose Marichal. "El Sinsonte de Govea''.
* Luis Gómez
* Nazario Segura
* Omar Mirabal
* Jesús Rodríguez
* Juan Antonio Díaz Perez
* Luis Quintana
* Francisco Reyes "El Cacique Jaruqueno"

## Referencoj 
Kategorio:Kuba muziko
Géza Krepuska

**Géza Krepuska** [krepuŝka], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Krepuska Géza** estis hungara kuracisto, otorinolaringologo, profesoro. Li estis hungara pioniro de la orelkuracado.
eta|Memortabulo pri Géza Krepuska
Géza Krepuska http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  1861 en Pest (urbo). Li mortis la  1949 en Budapeŝto.

## Biografio 
Géza Krepuska frekventis luteranan gimnazion en Budapeŝto, poste li akiris diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1884. Post siaj studoj li laboris en anatomia instituto ĝis 1892, dume en 1888 li plulernis en Vieno. Depost 1892 li laboris en diversaj hospitaloj de Budapeŝto. En 1898 li estis nomumita privata profesoro, en 1913 titulara eksterordinara profesoro, en 1919 publika profesoro, krome inter 1911 kaj 1933 li estis ĉefkuracisto en Malsanulejo Rókus.

En la 1890-aj jaroj li aĉetis vitejon, kiun li mem kultivis, eĉ la bieno famiĝis pro la perfekta kultivado. En 1905 li aĉetis bienon en Somoskőújfalu, kiu post Traktato de Trianon apartenis al Ĉeĥoslovakio. Post jaroj Krepuska sukcese kuracadis britan oficiron, kiu atingis en 1924, ke Somoskőújfalu denove apartenu al Hungario. En 2007 li ricevis postmortan premion.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Fülgyógyászat* (1936)

## Memorigiloj 
* memortabulo kaj promenejo en Budapeŝto

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero K, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj otorinolaringologoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bir-Hakeim (pariza metrostacio)

**Bir-Hakeim** [biʁakɛm] estas stacio de la Metroo de Parizo sur linio 6, situanta en la 15-a arondismento de Parizo.

## Stacio 
Temas pri supertera stacio, situanta en la akso de Bulvardo de Grenelle, sur la maldekstra bordo de Ponto Bir-Hakeim, super kiu trapasas la linio.

La stacio estis malfermita la  sub la nomo *Grenelle*. Ĝi alprenis la nomon «&nbsp;Bir-Hakeim - Grenelle&nbsp;» la , dum la Ponto de Passy estis alinomita Ponto Bir-Hakeim. Ĝi fine estis alinomita «&nbsp;Bir-Hakeim Tour Eiffel&nbsp;» en 1998.

Ĝia nomo devenas de Ponto Bir-Hakeim, kiu honorigas la batalon de Bir Hakeim (sude de Tobruk en Libio) en 1942.

## Alirejoj 
La stacio disponas pri du alirejoj sur la interŝoseo fronte al numeroj 65/68 kaj 63/66 de Bulvardo de Grenelle.

## Interkonektoj 
*  *Champ de Mars - Tour Eiffel*
*  RATP 30
*  Le Bus Direct 1 2

## Proksime 
* Eiffel-Turo
* Vintra Ciklodromo
* Ponto Bir-Hakeim
* Kajo Branly

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de metrostacioj de Parizo
* Alinomitaj stacioj de la Metroo de Parizo
* Linio 6 de la metroo de Parizo
* Viadukto de Bulvardoj de Grenelle, Garibaldi kaj Pasteur

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Linio 6 de la metroo de Parizo
Kategorio:Stacioj de la metroo de Parizo
Kategorio:Metrostacioj en la 15-a arondismento de Parizo
Preĝejo Koro de Jesuo (Józsefváros)

**Preĝejo Koro de Jesuo** estas jesuita konstruaĵo en Hungario, en Budapeŝto, en distrikto Józsefváros. Ĝi estas centra preĝejo de la hungaraj jesuitoj.

## Historio 
La jesuitoj denove venis al Budapeŝto en la fruaj 1880-aj jaroj. Ili akiris parcelon por konstruado de preĝejo kaj monaĥejo post kelkaj jaroj. La monaĥejo estis preta en 1890, la preĝejo en la frua 20-a jarcento. Pro financaj problemoj daŭris longe la konstruado.

Menciindas, ke la preĝejo iĝis tiel impona, ke post jaroj oni konstruis kalvinanan preĝejon en Víziváros, kiu similas al tiu preĝejo.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas laŭ malgranda placo, apude monaĥejo kaj aliaj jezuitaj domoj estas videblaj. En la placo estas skulptaĵo pri grafo Nándor Zichy, kiu estas ĉefa mecenato de la konstruado. La fasado estas simetria. Flanke 2 turoj altiĝas, inter la turoj meze funkcias la enirejo. Impona fenestrorozo estas videbla en mezo de la fasado. La navo estas alta, sed estas ankaŭ 2 malaltaj apudnavoj, do la konstruaĵo sekvas la bazilikan konstrusistemon. La sanktejo estas duono de oklatero.

Kermeso okazas en vendredo post la 2-a dimanĉo de Pentekosto.

## Fontoj 
* hungare
* fotogalerio
* hungare
eta|maldekstre|Preĝejo Koro de Jesuo

Jozsefvaros
Kategorio:Jesukongregaciaj preĝejoj
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Budapeŝto
Chet Baker

**Chesney Henry** "**Chet**" **Baker, Jr.** (23a de decembro 1929 – 13a de majo 1988) estis usona ĵaz-trumpetisto, flugilkornisto kaj voĉisto.

Baker akiris multan atenton kaj kritikan favoron tra la 1950aj jaroj, aparte pro albumoj aperigintaj sian voĉon (*Chet Baker Sings*, *It Could Happen to You*). Ĵaz-historiisto David Gelly priskribis la promesplenan komencan karieron de Baker kvazaŭ "James Dean, Sinatra, kaj Bix, kuniĝus en unu." Ankaŭ lia bone konata drogemo akirigis al li notindecon kaj famon; Baker eniris kaj eliris el prizono ofte kaj ĝuis reaperon en la fino de la 1970aj kaj de la 1980aj jaroj.

## Bibliografio 
* Gavin, James. *Deep in a Dream: The Long Night of Chet Baker*. New York: Alfred A. Knopf, 2002.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Chet Baker Foundation 
* 
* Encyclopedia of Oklahoma History and Culture – Baker, Chet 

Kategorio:Usonaj muzikistoj
Kategorio:Ĵazo
Budești (komunumo, Vâlcea)

**Budești** [budeŝtj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Barza, Bercioiu, Bârzești, Budești (la sidejo), Piscu Pietrei, Racovița kaj Ruda.

Budești situas ĉe la rivero Olt, kvin kilometrojn sude de la distrikta ĉefurbo Râmnicu Vâlcea. Ĉiuj partoj de la komunumo situas maldekstre (oriente) de Olt, pli-malpli laŭlonge de la distrikta vojo DJ678. Inter Budești kaj Racovița pasas la nacia vojo DN7 inter Râmnicu Vâlcea kaj Pitești, en la valo de la rivereto Sâmnic.

## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Baziliko Saint-Donatien-et-Saint-Rogatien

**Baziliko Saint-Donatien-et-Saint-Rogatien** estas katolika malgranda baziliko en Nanto, Francio. La preĝejo estis konstruita en malfrua 19-a jarcento kaj dediĉita al sanktuloj Donato kaj Rogato. Ĝi estis altigita al rango de malgranda baziliko en 1889.

## Historio 
La konstruaĵo datiĝas de la 19-a jarcento. Ĝi estas dediĉita al S-ta Donato kaj S-ta Rogato. Ĝi estis altigita al rango de malgranda baziliko la .

## Incendio de 2015 
La  grava incendio okazis en la baziliko. La fajro ekflagris ĉirkaŭ la 8.30 GMT, dum matena Diservo, en la tegmento de la konstruaĵo. La malantaŭo kaj tegmento de la baziliko estis grave damaĝitaj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Incendie de la basilique de Nantes. La faute à une opération de soudure

## Tradukfonto 
Kategorio:Nanto
Saint-Donatien et Saint-Rogatien
Ádám Politzer

**Ádám Politzer** [policer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Politzer Ádám** estis hungara-aŭstra kuracisto, otorinolaringologo, profesoro.
eta|Ádám Politzer
Ádám Politzer http://mek.oszk.hu/00000/00060/html/083/pc008320.html#4 naskiĝis la  1835 en Alberti (nun urboparto de Albertirsa). Li mortis la  1920 en Vieno.

## Biografio 
Ádám Politzer devenis el juda familio. Li akiris kuracistan diplomon (M.D.) en universitato de Vieno en 1859. Post siaj studoj li komencis labori en laboratorio, kie li okupiĝis pri la aŭda sistemo. En 1861 li publikigis siajn unuajn rezultojn pri nova tekniko de la orelmalsanoj. Tio estis konata kiel politzerigo. En la postaj jardekoj, la tekniko estis vaste adoptita ĉie en la mondo, alportante famon al Politzer. Same en 1861 li estis nomumita privata profesoro, en 1870 eksterordinara profesoro, en 1895 publika ordinara profesoro. En 1863 li malfermis privatan otologian klinikon, kie alvenis pacientoj el la tuta mondo. Li estis ĉefdirektoro de la kliniko inter 1889 kaj 1907.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Die Beleuchtungsbilder des Trommelfells* (1865)
* *Zehn Wandtafeln zur Anatomie des Gehörorgans* (1873)
* *Lehrbuch der Ohrenheilkunde* (1878)
* *Die anatomische Zergliederung des menschlichen Gehörorgans im normalen und kranken Zustande* (1889)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero P, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero P, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* http://www.whonamedit.com/doctor.cfm/1756.html  
* http://www.biographien.ac.at/oebl_8/179.pdf 

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Aŭstraj kuracistoj
Kategorio:Aŭstraj otorinolaringologoj
Béla Török

**Béla Török,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Török Béla** estis hungara kuracisto, otorinolaringologo, profesoro.
eta|Memortabulo pri Béla Török
Béla Török http://www.nagyothallo.info.hu/dr_torok_bela.html  naskiĝis la  1871 en Budapeŝto. Li mortis la  1925 en Budapeŝto.

## Biografio 
Béla Török frekventis akiris kuracistan diplomon en Universitato de Budapeŝto en 1896. Post siaj studoj li laboris en Malsanulejo Rókus, poste en la universitata kliniko. En 1899 li akiris plian diplomon pri kirurgio, poste li studvojaĝis al Berlino. Hejmenveninta li laboris en kliniko, poste en alia hospitalo. En 1911 li estis nomumita privata profesoro (en 1924 eksterordinara profesoro). Dum la 1-a mondmilito li estis armea kuracisto, poste li multe laboris kun György Békésy kaj Gusztáv Bárczi. Li multe strebis por handikapitoj pri surduloj.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *A balbus vaena jugularis primaeinfektiosus thrombosisának esete* (1901)
* *A dobüreg luese* (1904)
* *A nagyothallók oktatása* (1921)
* *Két módosítás a radicalis fülműtét technikájában* (1924)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Budapeŝto
* kuntirita infanĝardeno, bazlernejo, faklernejo kaj kolegio prenis la nomon Török Béla

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al literoj T, TY, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj otorinolaringologoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Supra Mezopotamio

[eta|350ra|Regiono al-Ĝazira ene de [Mezoriento.]]
**Supra Mezopotamio** estas la nomo uzita por la supraj teroj kaj granda aluvia ebenaĵo de nordokcidenta Irako, nordorienta Sirio kaj sudorienta Turkio. Tiu regiono (kune kun nordorienta Irako) estas proksimume koresponda kun kio estis Asirio de la 25-a jarcento a.K. tra meze de la 7-a jarcento. Post la araba islama konkero de la mezo de la 7-a jarcento la regiono estis konata laŭ la tradicia araba nomo de ***al-Ĝazira*** (en araba الجزيرة "la insulo"), transliterumita ankaŭ kiel *Djazirah*, *Djezirah*, *Jazirah*. Tio derivas el frua siria (asiria) varianto *Gazerṯo* (en siria ܓܙܪܬܐ‏).

Ĝi etendas sude el la montoj de Anatolio, oriente el la montetoj ĉe la maldekstra bordo de la rivero Eŭfrato, okcidente el la montoj de la dekstra bordo de la rivero Tigris kaj inkludas la ebenaĵon Sinĝar. Ĝi etendas malsupre laŭ la rivero Tigris al Samaro kaj malsupre laŭ la rivero Eŭfrato al Hit. La rivero Ĥabur fluas dum ĉirkaŭ 400&nbsp;km tra la ebenaĵo, el Turkio norde, alfluante al Eŭfrato.

La ĉefaj setlejoj estas Mosul, Dair az-Zaŭr, ar-Raka, al-Hasaka, Dijarbakiro kaj al-Kamiŝli. La okcidenta, siria parto, estas esence apuda al la siria Gubernio Hasaka kaj estas priskribita kiel "Siria pankorbo". La orienta, Iraka parto, inkludas kaj etendas iome tra la iraka Gubernio Ninivo. En la nordo ĝi inkludas la turkiajn provincojn Şanlıurfa, Mardin, kaj partojn de la Provinco Diyarbakır.

## Vidu ankaŭ 
* al-Ĝazira, araba televidkanalo

## Referencoj 
## Literaturo 
* Moore, Andrew M. T.; Hillman, Gordon C.; Legge, Anthony J. (2000). *Village on the Euphrates: From Foraging to Farming at Abu Hureyra.* Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-510806-X.
* Peter M. M. G. Akkermans; Glenn M. Schwartz (2003). *The archaeology of Syria: from complex hunter-gatherers to early urban societies (c. 16,000–300 BC).* Cambridge University Press. pp.&nbsp;72–. ISBN 978-0-521-79666-8. Retrieved 27 June 2011.
* Istakhri, Ibrahim. *Al-Masālik wa-al-mamālik,* Dār al-Qalam, Cairo, 1961
* Brauer, Ralph W., *Boundaries and Frontiers in Medieval Muslim Geography*, Philadelphia, 1995
* Ibn Khurradādhbih. *Almasalik wal Mamalik*, E. J. Brill, Leiden, 1967
* Lestrange, G. *The lands of the eastern caliphate*. Cambridge: Cambridge University Press, 1930
* Mohammadi Malayeri, Mohammad. *Tārikh o Farhang-i Irān dar Asr-e Enteghaal*, Tus, Tehran, 1996
* Morony, Michael G. *Iraq after the Muslim Conquest*, Princeton, 1984

Kategorio:Geografio de Sirio
Kategorio:Geografio de Irako
Kategorio:Geografio de Turkio
Kategorio:Mezopotamio
Kategorio:Historiaj teritorioj
Seymouria

***Seymouria*** estas formortinta genro de tetrapodo apartenanta al la klado Seymouriamorpha. Ili vivis dum la Permio en ie kiu korespondas al la nuntempa Nordameriko kaj Germanio. Ĝi estis malgranda, longis 60 cm kaj estis bone adaptita por vivi sur la tero, kun pluraj reptiliaj karakteristikoj, tiel ke, komence ĝi estis konsiderata kiel primitiva reptilio.

La unuaj fosilioj de *Seymouria* estis malkovritaj en Seymour, Graflando de Baylor, Teksaso (de kie devenas la nomo de la tipa specio, *Seymouria baylorensis*) kaj aĝas inter 270 kaj 280 milionojn da jaroj. Ĝi probable manĝis insektojn kaj eble iun pli grandan beston.

## Tradukfonto 
Kategorio:Tetrapodoj
Kategorio:Prahistoriaj bestoj
Dave Douglas

**Dave Douglas** (24a de Marto, 1963) estas usona ĵaz-trumpetisto kaj komponisto kies muziko derivas el ĵazo, klasika muziko, popola muziko, elektronika muziko kaj klezmero.

Ekde 1993, Douglas registris pli ol 40 albumojn kiel bandestro. Li estis produktorinta pli ol 50, inklude ĉiujn albumojn publikigitajn de sia sendependa firmao, Greenleaf Music. Li ankaŭ ludis kaj registris kun dekduoj da muzikistoj en ĵazaj kaj popolaj ĝenroj kaj estis membro de la SFJAZZ Collective kaj de variaj ensemboj de John Zorn. Kun siaj propraj grupoj, Douglas pioniris novaj stilojn por la trumpeto en ĵazo. Plej ĵuse, li esploris kunlaboroj ĉe moderna danco, *spoken word*/poezio, kaj kino.

Douglas estis artdirektoro de la ateliero Banff Workshop en Ĵazo kaj Kreiva Muziko el 2002 al 2012. Li estas kunfondinto de la *Festival of New Trumpet Music* – ne-profitcela organizo kiu eltenas novajn kaj pionirajn trumpetlaborojn tra ĝenroj, kaj komunumoj – kiu okazas ĉiujare en Novjorko.
eta|maldekstra|300px|Dave Douglas (nigre) kun Masada.

## Diskaro 
### Kiel bandestro 
### Kiel kunlaboranto 
## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Greenleaf Music: http://www.greenleafmusic.com/
* Album Review @ TracksMusic.com 
* Biography, CD and concert review of Dave Douglas 
* Diskaro 
* History, biography and concert review of Dave Douglas' Tiny Bell Trio ĉe cosmopolis.ch

Kategorio:Usonaj muzikistoj
Kategorio:Trumpetistoj
Kategorio:Klezmero
Ervin Stark

**Ervin Stark** [ŝtark], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Stark Ervin** estis hungara kuracisto, fiziologo, patologo, endokrinologo, membro (korespondanta en 1973, ordinara en 1982) de Hungara Scienca Akademio.
 
Ervin Stark http://www.tankonyvtar.hu/hu/tartalom/tkt/magyar-orvoseletrajzi/ch03s24.html naskiĝis la  1922 en Nyírbogdány. Li mortis la  1995 en Budapeŝto.
 
## Biografio 
Ervin Stark akiris kuracistan diplomon en Universitato de Debrecen en 1950, sed li partoprenis en laboro de la universitata instituto inter 1946 kaj 1951. Ekde 1951 li laboris en kliniko de Universitato Semmelweis, post 3 jaroj li aliĝis al medicina esplorado de instituto de Hungara Scienca Akademio. En 1956 li kandidatiĝis, en 1969 li doktoriĝis. Inter 1958 kaj 1970 li estis vicinstitutestro, inter 1968 kaj 1989 institutestro, poste esplora profesoro. Li plej ofte okupiĝis pri endokrinologio. Ekde 1975 li estis ĉefredaktoro de medicina revuo *Acta Medica Hungarica*. Li ricevis hungarajn premiojn, ĉeĥoslovakian memormedalon, en 1974 li estis nomumita titulara universitata profesoro.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Adatok a mellékvesekéreg élettanához...* (Bp1956)
* *Endocrinology, neuroendocrinology, neuropeptides* (1981)
* *Az AT¬CH akut hatása a petefészekre ösztruszos patkányokban és aranyhörcsögökben* (1987)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj fiziologoj
Kategorio:Hungaraj patologoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Aladár Tóth (kuracisto)

**Aladár TÓTH** [tOt], laŭ hungarlingve kutima nomordo (kaj pli komplete) **Tóth Aladár Antal** estis hungara kuracisto, otorinolaringologo.
eta|Memortabulo pri Aladár Tóth
Aladár Tóth http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC15363/15880.htm naskiĝis la  1903 en Pécs. Li mortis la  1976 en Makó.

## Biografio 
Aladár Tóth akiris diplomon en Scienca Universitato Pázmány Péter en 1926, poste li laboris unu jaron en la universitata instituto, fine en la kliniko. Li akiris ankaŭ kirurgian kaj otorinolaringologan diplomojn. Li edziĝis en 1932. Inter 1932 kaj 1975 li estis ĉefkuracisto en hospitalo de Makó. En 1944 li estis arestita nelonge.

## Memorigiloj 
* memortabulo (en 1991), statuo (en 1996) kaj strato (ekde 1990) en Makó

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj otorinolaringologoj
Markus Stockhausen

**Markus Stockhausen** (2a de majo 1957) estas germana trumpetisto kaj komponisto. Liaj registraĵoj kaj ludadoj tipe alternis inter ĵazo kaj ĉambra muziko aŭ opero, tiu lasta ofte kunlabore kun lia patro, la komponisto Karlheinz Stockhausen.

## Diskaro 
* *Cosi lontano … quasi dentro*, kun Gary Peacock (baso), Fabrizio Ottaviucci (piano) kaj Zoro Babel (tamburoj). ECM 837 111-2. Munich: ECM Records, 1989.
* *Aparis*, kun Simon Stockhausen (sinteziloj kaj saksofono) kaj Jo Thönes (tamburoj). ECM 1404. Munich: ECM Records, 1990.
* Karlheinz Stockhausen, *Michaels Reise: Solisten-Version*, kun 9 aliaj muzikistoj. ECM New Series. ECM 1406. Munich: ECM Records, 1992.
* *New Colours of Piccolo Trumpet* (1993) (EMI, reeldone Stockhausen Complete Edition)
* *Clown* (EMI)
* *Sieben Psalmen*, kun Nóirín Ní Rían (kantisto), Pater Friedhelm Mennekes SJ (recitado), Simon Stockhausen (sinteziloj kaj saksofono), Christoph Schumacher (tamburoj). EMI Classics 7243 5 55213 2 3. Cologne: EMI Electrola GmbH, 1994.
* *Jubilee* (1996)
* *Markus Stockhausen plays Karlheinz Stockhausen*, kun Niek de Groot (baso) kaj Annette Meriweather (soprano). EMI Classics 7243 5 56645 2 5. Cologne: EMI Electrola GmbH, 1998.
* *Markus Stockhausen*
* *Solo I*
* *Close to you*
* *Thinking About*
* *Karta* (ECM)
* *Still Light* 1996 (M.A Recordings) kun Mark Nauseef (tamburoj) kaj Miroslav Tadić (gitaro)
* *Instantanés* 1997 (ENJA) kun Antoine Hervé Quintet: Antoine Hervé, François Moutin, Louis Moutin kaj Arnaud Franck
* *Other Presences* 2008 (SARGASSO)
* *Minatur: einer Seelenreise* (EMI 57030) ludita de Stockhausen kun la 12 ĉelistoj de Berlina Filarmonio, por kiu li estis komponinta ĝin.

### Kiel kunlaboranto 
**Kun Rainer Brüninghaus**
* *Continuum* (ECM, 1983)
**Kun Ralph Towner**
* *City of Eyes* (ECM, 1988)

Kategorio:Germanaj muzikistoj
Kategorio:Germanaj komponistoj
Kategorio:Ĵazo
Blue Mitchell

**Richard Allen** "**Blue**" **Mitchell** (13a de marto 1930 – 21a de majo 1979) estis usona trumpetisto de ĵazo, ritmenbluso, soul, rock, kaj funko, konata pro multaj albumoj registritaj kiel bandestro aŭ kunlaboranto por Riverside, Blue Note kaj poste Mainstream Records.

Li komencis registri fine de la 1950-aj jaroj partikulare en Novjorko en 1958. Post ludado kun Horace Silver, en 1964, post la disigo de lia grupo, li formis grupon kun membroj de la kvinteto de Silver, anstataŭante la junan pianiston Chick Corea. Tiu bando ekzistis ĝis 1969, post kio Mitchell ariĝis kaj turneis kun Ray Charles ĝis 1971.

El 1971 al 1973 Mitchell ludis kun John Mayall, aperante ĉe *Jazz Blues Fusion* kaj sekvantaj albumoj. El la mezo de la 1970aj jaroj li registris kau ludis kun bandestroj kiaj Louie Bellson, Bill Holman kaj Bill Berry kaj estis ĉefa soloisto por Tony Bennett kaj Lena Horne. Aliaj bandestroj kun kiuj Mitchell registris estas jenaj: Lou Donaldson, Grant Green, Philly Joe Jones, Jackie McLean, Hank Mobley, Johnny Griffin, Al Cohn, Dexter Gordon kaj Jimmy Smith. Blue Mitchell pluludis kun la kvinteto de Harold Land ĝis sia morto pro kancero la 21an de majo, 1979, en Los Angeles, aĝe 49.

## Diskaro 
### Kiel bandestro 
### Kiel kunlaboranto 
## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* retejo de Blue 
* Blue Mitchell, diskaro kiel bandestro

Kategorio:Usonaj muzikistoj
Lyuba

[eta|Lyuba en la *Liberty Science Center* de la Ŝtata Parko Liberty en [Nov-Ĵerzejo.]]
**Lyuba** (Люба — Ljuba) estas la nomo de mamuto kiu estis malkovrita frostita en Siberio en majo 2007 de bredisto de boacoj. Ĝi estas 1-monataĝa femalo en perfekta stato de konservado ekde sia morto, antaŭ 42 000 jaroj.

## Malkovro 
La malkovro estis farita de Neneco de Siberio, Juri Ĥudi (Юрий Худи), kiam li serĉis kampadejon por la somero per glitveturilo. Dum sia vojiro, li ekvidis malhelan makulon sur la rivbordo kovrita de neĝo. Li unue pensis pri mortinta besto, eble elefanto. Reirita al sia hejmo, li rakontis la historion al sia filo. La filo preventis la lokajn aŭtoritatojn.

## Sciencaj studoj 
Laŭ la esplorantoj, Lyuba estis sana antaŭ ol morti. Ŝlimo estis malkovrita en sia buŝo kaj gorĝo. Ili pensas ke ĝi mortis per sufoko volinte eskapi el truo plena de ĉi tiu substanco.

## Tradukfonto 
Kategorio:Siberio
Guanare (urbo)

**Guanare** estas urbego, diocezo, universitata urbo kaj ĉefurbo de la subŝtato Portuguesa en Venezuelo.

## Bazaj informoj 
eta|Vojkruciĝo en Guanare
* Loĝantaro:  (en 2008)
* Supermara alteco: 
* Areo: 
* Telefonkodo: 0257
* Poŝtkodo: 3350
* Horzono: UTC -4:30 (ankaŭ somere)
* 

## Geografio 
eta|maldekstre|Statuo en Guanare
Guanare situas sur montetaro ĉe Guanare kaj Portuguesa riveroj en nordokcidenta Venezuelo. Barinas (Barinas) troviĝas 69, Barquisimeto 123, Valencio (Venezuelo) 229, Cabimas 239, Marakajo 271, Marakajbo 272, Turmero 281, Coro (Venezuelo) 263, San Cristóbal (Venezuelo) 307, **Karakaso** 350, Guatire 386, Barcelono (Venezuelo) 567, Cumaná 632, Bolívar (urbo) 690, Maturín 725, Guayana (urbo) 784 km.
 
## Historio 
Guanare estis fondita en 1591 laŭ ordono de hispana guberniestro. En 1652 loka indiano ekvidis Virgulinon de Coromoto (patronon de Venezuelo), tial Guanare iĝis la spirita ĉefurbo de Venezuelo.

## Ekonomio 
Guanare estas agrikultura kaj komerca centroj. En la najbareco oni okupiĝas pri  maizoj, sorgoj, sezamoj, kotonoj, sukerkanoj, tabakoj, kafoj, kakaoj, brutoj, lignaĵoj. Menciindas ankaŭ la fremdultrafiko. Oni trovis ferercojn en la proksimeco.

## Trafiko 
Guanare situas laŭvoje inter urboj Barinas kaj Valencia. Apud la urbego  flughaveno funkcias kaj la samnoma Guanare estas navigebla, la urbo havas tie havenon.
eta|Statuo en Guanare

## Klimato 
En Guanare havas relative homogenan klimaton, kie la averaĝa temperaturo estas , sed varias inter 19 - . Jare falas po 1630 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, sed ĝi kulminas en junio kaj julio. La pluva sezono daŭras de majo ĝis novembro, la ceteraj monatoj estas pli sekaj.

## Vidindaĵoj 
* monumentoj, statuoj
* muzeo
* katedralo (ankaŭ malgranda baziliko) kaj aliaj kirkoj

## Ĝemelurboj 
*  Guadix, Hispanio

## Fontoj 
* mapo, distancoj
* http://www.britannica.com/place/Guanare 

Kategorio:Urboj de Venezuelo
Ibrahim Maalouf

**Ibrahim Maalouf** (en araba ابراهيم معلوف) (naskiĝinta la 5an de Decembro 1980) estas trumpeta muzikisto kaj instruisto, komponisto kaj aranĝisto. Li naskiĝis en Bejruto, Libano, kaj nun loĝas en Parizo, Francio.

## Biografio 
Maalouf naskiĝis en familio de intelektuloj kaj artistoj; li estas la filo de trumpetisto Nassim Maalouf kaj de pianistino Nada Maalouf, nevo de verkisto Amin Maalouf kaj nepo de ĵurnalisto, poeto kaj muzikologo Rushdi Maalouf. Li rimarkindas ĉar ludas araban muzikon per kvaronaj tonoj de trumpeto, kio estas rara lerteco, pionirite de sia patro kaj Don Ellis en la 1960-aj jaroj.

### Studiaj albumoj 
;Kompilaj albumoj

### Soloaĵoj 
### Filmobendoj 
## Produktoj 
## Kunlaboroj 
Inter aliaj, la jenaj:
* Juliette Greco - Ça se traverse et c'est beau - (2012)
* Salif Keita - La Différence- (2009)
* Sting -If on a winter's night- (2009)
* Georges Moustaki -Solitaire- (2008)
* Vanessa Paradis -Divinidylle- (2007)

## Notoj 
Kategorio:Arabaj muzikistoj
Arnold Burenius

**Arnoldo Bureno** (1485-1566) estis germana teologo, helenisto, humanisto kaj unua profesoro pri la greka kaj filozofio en la Universitato de Rostock. En 1508, li studis en la Universitato de Wittenberg kaj estis amiko de Philipp Melanchthon (1497-1560). Li studis kun Petro Mozelano (1493-1524) en la Universitato de Lepsiko. En 1528 li iĝis mentoro de Magno la 3-a (1509-1550), estonta episkopo de Schwerin.

## Elektita verkaro 
* Arnoldi Burenii Duæ Orationes, pronunciatæ in Acad. Rostochiana, cam deterneretur gradus Magisterii, quiburdam doctis et honestis viris, 1539
* Arnoldi Bvrenii Oratio Ad Reverendiss. Episcopum Monasteriensem de Scholis literarijs constituendis ... Cum praefatione Philip. Melanth, 1544, Arnold Burenius, Philipp Melanchthon
* Christus lacrimans, 1550, Philipp Melanchthon, Arnold Burenius, Andreas Fabricius, Georg Fabricius, Johann Stigel
* Oratio funebris de Principe ac Domino Magno, 1550
* Causae cur scholae philosophicae praefecti in academia Rostochiana, in ..., 1556
* Arnoldi Burenii Orationes, 1579
* Oratio funebris de Magno Megalburgensi
* Oratio de disciplina scholae Rostochianae, 1539
*

## Literaturo 
* Allgemeine Deutsche Biographie
* Personensuche
* Deutsche National Bibliothek
* [Lexikus](http://www.lexikus.de/bibliothek/Beruehmte-Rostocker-Persoenlichkeiten-aus-800-Jahren/Arnold-Burenius-Philosoph-Lehrer-(1485-1566))
* Die Universität Rostock 1418-1563: eine Hochschule im Spannungsfeld zwischen ..., Marko A. Pluns
* Die Universität Rostock im 15. und 16. Jahrhundert, Volume 2, Otto Carsten Krabbe
* Biblioteko de la Universitato de Bazelo
* Projekto Gutenberg
* CERL Thesaurus

## Vidu ankaŭ 

Martin_Luther,_1529.jpg|Marteno Lutero(1483-1546)
Lucanus,_De_bello_civili_ed._Pulmann_(Plantin_1592),_title_page.jpg|Konrad Goclenius(1485-1539)
Bishops_Bible_Elizabeth_I_1569.jpg|Konrad Pegel(1487-1567)
Franz_Graf_von_Waldeck.jpeg|Franz von Waldeck(1491-1553)
Petrus_Mosellanus_(1493-1524)_Tabulae_1540.jpg|Petro Mozelano(1493-1524)
PhilippMelanchthon.jpg|Philipp Melanchthon(1497-1560)
Erasmus-Sarcerius.jpg|Erasmus Sarcerius(1501-1559)
Caspar-Cruciger-2.jpg|Caspar Cruciger(1504-1548)
Georg_Sabinus._Illustration_from_Acta_Borussica.jpg|Georgo Sabino(1508-1560)
Wappen_Mecklenburg-Schwerin.png|Magno la 3-a(1509-1550)
Paul Eber.jpeg|Paul Eber(1511-1569)
Leucorea-Innenhof-WB01.jpg|Johannes Stigelius(1515-1562)
CPeucer.jpg|Kaspar Peucer(1525-1602)
Johannes_Posselius_der_%C3%84ltere.jpg|Johannes Posselius(1528-1591)
Chytr%C3%A4us,-David-2.jpg|David Chyträus(1530-1600)
Caselius.48.49.jpg|Johannes Caselius(1533-1613)

Kategorio:Germanaj humanistoj
Kategorio:Germanaj filozofoj
Aremberg (monto)

[eta|rigardo de [Kalvarienberg (Alendorf)|Alendorfer Kalvarienberg nordoriente al  Aremberg]]
[eta|*Wacholderheide und Aremberg*(juniperejo kaj monto Aremberg), pentraĵo de [Fritz von Wille]]

La **Aremberg** estas kiel terciara vulkano kun alteco de  super marnivelo la plej alta monto de la Ahrgebirge *(Ahreifel)*. Ĝi situas apud Aremberg en la rejnlando-palatinata distrikto Ahrweiler. Sur ĝia bazalta konuso staras la burgruino kun elrigardturo.

## Geografio 
### Situo 
La monto situas en nordokcidento de Rejnlando-Palatinato, ĉirkaŭ 2,25 km oriente de la limo al Nordrejn-Vestfalio. La monto apartenas al la vulkana regiono de la orienta Ejfelo. Sur la suda deklivo situas la vilaĝo Aremberg, je la sudorienta piedo la vilaĝo Antweiler. Je la orienta flanko pasas la rivero Ahr, norde la alfluanto de la Ahr, la rivereto Eichenbach.

## Burgruino Aremberg kun elrigarda turo 
Sur la pinto troviĝas la retoj de la 1166 unuafoje menciita burgo Aremberg kun la elrigardturo el la jaro 1854, kiu estis konstruita al ŝtonoj el la ruino.

## Norda kurejparto de la kurejo Nürburgring 
La parto *Aremberg* de la norda kurejparto de la Nürburgring, de kiu oni havas rigardon al la monto havas sian nomon de la monto.

[eta|maldekstra|300px|rigardo de a sportejo de la lerneja feriejo sur la komunumon [Aremberg kaj la monton]]

## Vidu ankaŭ 
* Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Rejnlando-Palatinato
Rita de Cascia

**Rita de Cascia** aŭ **Sankta Rita** estas sanktulino, iama itala aŭgustena monaĥino, patronino de senespereblaj aferoj. Ŝia origina nomo estis *Margherita Lotti*.

Rita de Cascia naskiĝis en 1381 en Roccaporena (Papa Ŝtato). Ŝi mortis la  1447 en Cascia.
eta|maldekstre|240ra|Rita de Cascia kun vundo sur sia frunto

## Biografio 
Margherita (Rita) edziniĝis frue. Ŝi toleris krudajn kondutojn kaj insultojn de la edzo dum multaj jaroj. La geedziĝo daŭris 18 jarojn, kiam pro kverelo la edzo estis murdita fare de alia familio. Ŝi sukcese petis la filojn ne venĝi la morton spite la kutimon. Rita donis publikan pardonon ĉe la entombigo. Ŝiaj filoj mortis pro malsano en la sekva jaro. Post la mortoj de sia edzo kaj filoj ŝi iĝis monaĥino ĝis sia morto. Ŝi ne estis entombigita, sed oni gardas la ĉerkon en kirko de Cascia.

Maljuna monaĥino, Rita provis vivi ĝis la fino la postulojn de sia stato: vivo de preĝo, obeo, malriĉeco kaj pentofarado. Post prediko de Saint Jacques de la Marche pri la pasiono, ŝi petis Dion, ke ŝi partoprenu, en sia karno, en la suferojn de Kristo. Ŝi estus respondita kaj dorno el la krono de Kristo, antaŭ kiu ŝi preĝis, estus dekroĉita por veni kaj alkroĉi sin al ŝia frunto. Tial ŝi estas prezentita kun nekuracebla vundo sur la frunto. Stigmatita de ĉi tiu marko, ŝi eltenis la suferon, kiun ŝi petis.

La Eklezio Romkatolika sub la papado de Leono la 13-a oficiale enkanonigis Rita-n en 1900. Ŝia festotago estas la 22-a de majo.

## Memorigiloj 
* El historio de Rita oni kreis italan filmon en 2004 ("Santa Rita da Cascia")

## Fontoj 
* hungarlingva biografio)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio 

Kategorio:Sanktuloj
Naŭplio

En la helena mitologio, **Naŭplio** (latine *Nauplius*) estis eŭbea reĝo, kies patro estis dio de maroj Posejdono.

Lia patrino estis Amimona, unu el kvindek filinoj de la reĝo Danao.

La reĝo fondis urbon, nomatan laŭ li *Naŭplio* (la moderna urbo Nafplio). Laŭ iuj versioj, lia edzino estis Filira, kiu donis al li filon Lernon. Lia sekvanto estis Naŭbolo, post li Klitoneo kaj Naŭplio, la dua tiunoma reĝo.

Iam ambaŭ portantoj de la nomo Naŭplio koincidas en unu persono, sed en tiu kazo liaj vivsortoj superstaras periodon de unu homa vivo. Do estas pli verŝajna, ke post fondinto de la urbo Naŭplio temas pri alia viro kun alia destinaĵo

Naŭplio  (la 2-a) estas nomata inter ĉeestantoj de navigado de Argonaŭtoj. Li mem estis elstara marnavigisto.

Li edziĝis al Klimena, filino de kreta reĝo Katreo. Li havis kelkajn filojn, la plej konata estas Palamedo. Tiu ĉi filo batalis en la troja milito, kiam li pli frue estis unu el senditoj, kies tasko estis varbi por la militado ankaŭ la itakan reĝon Odiseon. Tiu ne volis por longaj jaroj forlasi sian patrujon kaj edzinon, do li ŝajnigis frenezecon. Kiam li plugis, metis Palamedo en sulkon Odisean malgrandan filon Telemaĥon. Odiseo tuj la jungitaron haltis kaj tiel malkovris, ke frenezecon nur ŝajnigas.

Odiseo neniam al Palamedo pardonis tiun ĉi finton kaj dum sieĝado de Trojo subĵetis leteron, kiu konviktis Palamedon pri perfido de siaj kunpatrujanojn pro troja oro. Koleriĝintaj Aĥajoj imaginaran perfidulon ŝtonmortigis.

Naŭplio pro tiu ĉi maljustaĵo venĝis Grekojn per speciala maniero: al edzinoj de la batalantoj blagis, ke iliaj edzoj ĝuegas kun kaptitaj trojaninoj kaj instigis la edzinojn, ke ili sammaniere reciproku la kokron. Tio ne estis tro laborpostula, multaj el ili trovis al si amantojn kaj reciprokis al la edzoj same.

Plie Naŭplio ruze bruligis fajrojn sur bordo kaj kiam grekaj ŝipoj revenis el la milito, multaj trafis bordon de danĝera kabo Kafareo kaj pereis.

## Tradukfonto 
Kategorio:Batalantoj en la Troja milito
Bujoreni (komunumo, Vâlcea)

**Bujoreni** [buĵorenj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bogdănești, Bujoreni, Gura Văii, Lunca, Malu Alb, Malu Vârtop kaj Olteni (la sidejo).

Bujoreni situas dekstre de la rivero Olt, norde de la distrikta ĉefurbo Râmnicu Vâlcea. Tra la komunumo pasas la nacia vojo DN7 inter Râmnicu Vâlcea kaj Tălmaciu kaj la fervojo de Podu Olt al Piatra-Olt kaj ties stacio *Bujoreni Vâlcea*.

En Bujoreni ekzistas subĉiela etnografia muzeo, *Muzeul Satului Vâlcean* (muzeo de la vilaĝo de Vâlcea).

## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo 
* La vilaĝ-muzeo ĉe muzee-valcea.ro
* La vilaĝ-muzeo ĉe valceaturistica.ro

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Ekta Parishad

**Ekta Parishad** signifas « forumo de la unueco » en la hinda. En 1991, Rajagopal kreis Ekta Parishad, neperforta popola movado kunliganta 380 lokajn organizaĵojn, kiuj reprezentas la senvoĉulojn, la dalitojn kaj la senterulojn en Hindio (Barato). Ĝi celas premi la registarojn por modifi la leĝojn kaj la sistemon pri la tera kaj arbara aliro en Barato. Tiaj reformoj ebligus al la plej malriĉaj uloj eliri el la malriĉeco kaj malpliigus la kreskantan perforton, kiu minacas la baratan socion. En 2015, Ekta Parishad enhavis pli ol 1 miliono da apogantoj. Rajagopal plu prezidas la movadon.

## Vidu ankaŭ 
* Jai Jagat 2020
* Mahatmo Gandhi

## Referencoj 
Kategorio:Barato
Kategorio:Sociaj movadoj
Kategorio:Paco
Kategorio:Malriĉeco
Theodor Däubler

eta|Portreto de Däubler, fare de Otto Hettner
**Theodor DÄUBLER** (naskiĝinta la 17-an de aŭgusto 1876 en Triesto, mortinta la 13-an de junio 1934 en St. Blasien estis aŭstra verkisto. Li famiĝis per patosaj-viziosaj penslivera poeziaĵaro laŭ la stilo de Ekspresionismo.

## Vivo 
Estante filo el riĉa aŭgsburga komercista familio en Triesto li pasigis la junajn jarojn dulingve edukita en Triesto kaj Venecio. Post la militoservo en Vieno li ekde 1898 ĝismorte vivis maltrankvilan migradan vivon kun pli longaj restadoj en Parizo, Berlino kaj Greklando. La lastajn du vivojarojn li estis en sanatorio en la Nigra Arbaro suferante je tuberkulozo.

## Graveco 
Däubler regis la historismajn kaj romantikajn stilojn perfekte (*Hymne an Italien*, 1916; *Attische Sonette*, 1924). Konsideratas kvazau ĉefverko la malfacile alirebla, epika-lirika kreitaĵego *Das Nordlicht* (5 vol., 1910-1921), kiu rekomendas al oni per ekspresionisma patoso novan, panteisman tutmondan unuiĝsenton. Impresite per siaj travivaĵoj italiaj kaj grekiaj li propagandis unuigon de pagana dionizismo kun apolonaj-kristanaj elementoj.

Liaj rakontoj temas pri la malharmonio inter naturo kaj civilizo en la moderna mondo, kiel en *Der Marmorbruch* (1930) aŭ *Die Göttin mit der Fackel* (1931). De kulturhistoria valoro estas liaj mediteraneaj vojaĝlibroj kiel *Der Fischzug* (1930) aŭ *Griechenland* (1946).

## Fonto 
Fischer, Cornelia: "Däubler, Theodor", en: *Microsoft Encarta 2007 Enzyklopädie*, Microsoft Corporation, 2006 (DVD)

## Eksteraj ligiloj 
* Verkoj surrete
* 
* Ligiloj sciencaj
* Theodor Däubler - Aufforderung zur Sonne 
* Biografio ĉe NDB
* Brenner-arkivo, Insbruko 

Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Ekspresionismo
Fuchskaute

eta|hochkant|pinta kruco sur la monto Fuchskaute
**Fuchskaute** estas estingita vulkano kun alteco de  super marnivelo la plej alta monto de la mezmontaro Westerwald kaj distrikto Westerwald. Ĝi situas sur la teritorio de la rejnlando-palatinata komunumo Willingen.

La nomo *Fuchskaute* rilatas al loko, kie la vulpo havas sian kavernon („kaute“).

## Geografio 
### Situo 
En la *Alta Vastervaldo*, altebenaĵo de la Vestervaldo, kiuj apartenas al la Rejnlanda ardeza montaro , altiĝas la monto Fuchskaute mezdistance inter Bad Marienberg en la okcidento kaj Breitscheid en la oriento de la teritorio de la komunumo Willingen. Ĉe la orienta deklivo estas la landlimo al Heslando, kaj tiu al Nordrejn-Vestfalio situa kelkajn kilometrojn pli norde. Apenaŭ tri kilometroj nordnororiente estas la trilanda punkto de Heslando, Nordrejn-Vestfalio kaj Rejnlando-Palatinato. Je la deklivoj fontas inter alia la rivereto Nister (*granda Nister*).

### Geologio 
La monto estas estingita vulkano kaj parto de bazalta altebenaĵo.

eta|maldekstre|alterikeja pejzaĝo sur la selo inter la suda kaj la nordapinto

## Vidu ankaŭ 
* listo de vulkanoj en Germanio
* listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

## Referencoj 

Kategorio:Montoj en Germanio
Kategorio:Montoj en Rejnlando-Palatinato
John Wesley

**John WESLEY** [ĝon ŭezli], aŭ esperantigebla al **Johano VESLIO** (17-a de junio 1703 - 2-a de marto 1791), estis anglikana ministro, teologo, kaj estro de la metodista movado.

Li naskiĝis en Epworth, Lincolnshire, Anglio. Lia patro estis paroka sacerdoto.

Li edukiĝis ĉe Charterhouse Lernejo kaj Christ Church College, Oxford. Ĉe Oksfordo, li aniĝis grupo nomiĝis "La sankta klubo" (The Holy Club). Estis tre serioza grupo. La anoj kune renkontis, por legi, preĝi kaj bonverki. Tiu aro iĝis sciito kiel 'metodistoj' ĉar ili estis ĉiam tute metoda. La kromnomo iĝis la nomon de la grupo.

Kategorio:Teologoj
Kategorio:Angloj
Kuba gitaro

eta|Tres Cubano.
**Kuba gitaro** aŭ **Tresijo** ( aŭ simple **treso** aŭ **tresillo**) estas kuba kordinstrumento, kiu devenas de la kutima gitaro. Ĝia nomo *tres* signifas „tri“ kaj devenas de la fakto, ke la instrumento havas tri ĥorojn de origine tri, nun kutime de du kordoj. La kuba gitaro estas uzata en la *punto guajiro* same kiel en la kuba sono kiel akompanilo.

Pli modernaj variaĵoj kiel salso anstataŭas la kuban gitaron plej ofte per la piano, kiu per sia ludfiguro nomata *montuno* kopias la akompanfiguron de la kuba gitaro laŭnote. Ĝi realiĝas per tio, ke la meza kordoĥoro, agordita sur la fundamenta tono de akordo, konsistigas unusonon, la eksteraj ĥoroj per trito kaj kvinto tamen estas okte duobligitaj, tiel ke la fundamenta tono estas ĉirkaŭludata supre kaj malsupre.

Origine la instrumento esti agordata laŭ la trisono de d-minoro, tamen ekde Arsenio Rodríguez venkis la trisono de C-maĵoro. Ankaŭ transponadoj de tiu ĉi estas citataj kiel fundamenta agordo.

La kordoj por agordoj en C: GG' (24/11), C'C' (14/14) kaj E'E (11/24). Je agordo en D oni uzas pli maldikajn kordojn. Multaj kubaj muzikistoj alikonstruas kutimajn koncertgitarojn al *tres*. La kuban gitaron kun ĝia modifita korpoformo kaj la mallonga mezuro ofte produktas gitarkonstruistoj el Hispanujo

## Literaturo 
* Rebecca Mauleón: *Salsa Guidebook.* Sher Music Co., Petaluma 1993, ISBN 0-9614701-9-4.

## Eksteraj ligiloj 
* Tres - La kuba triĥora gitaro 
* La kuba „tres“ 
* Tres en Kubo kaj Portoriko
* El tres en Cuba
* http://www.havanatimes.org/?p=8228

Kategorio:Gitaroj
Kategorio:Kuba muziko
Kordoĥoro

[eta|Sesĥora [Al-udo]]
Je plukinstrumento kaj kordaj klavinstrumentoj **kordoĥoro** (plej ofte nomata simple „ĥoro“) signifas du aŭ pli kordojn apartenajn unu al la alia, kiuj estas argordataj je la sama tono (unutonaj aŭ laŭ okta distanco) kaj kiujn oni dum la ludado komprenas kiel unuecon.

## Plukinstrumentoj 
eta|maldekstre|Hamburga cistro (iaspeca liuto) havas naŭ kordojn: unuopan baskordon (tute maldekstre) kaj kvar ĥorojn po du kordoj. La agordo estas c gg c'c' e'e' g'g'
Ĥoraj plukinstrumentoj estas ekzemple baroka gitaro, buzuko, liuto, al-udo, mandolino kaj dekdu-korda gitaro. La du kordoj, kiuj konsistigas ĥoron, estas kune prenataj kaj plukataj resp. frapataj. Dekdu-kordan gitaron oni ofte agordas tiel, ke la kvar malsupraj ĥoroj sonigas oktojn kaj la du supraj unutojn, ekzemple '' Ee Aa dd' gg' h'h' e'e' ''.

## Kordaj klavinstrumentoj 
Je pianoj kaj prapianoj la kordotegaĵoj estas nur en la subbasa registro unuĥoraj. Jam baldaŭ la tegaĵo fariĝas duĥora, kaj ekde la tenoro ĉiam triĥora, malofte (je eksperimentaj konstruaĵoj) ankaŭ kvarĥoraj. La kordoj ene de ĥoro ĉiam estas agordataj samfrekvencaj. Je moderna pianego funkciigo de la maldekstra pedalo ŝovas la meĥanikon maldekstren, tiel ke la marteletoj frapas nur unu kordon; tio malpliigas la laŭtecon kaj ŝanĝas la sonkoloron.

Klavikordoj havis kaj havas preskaŭ ĉiuj duopajn kordojn, do estas duĥoraj. Ankaŭ ĉikaze la ideala agordo estas tiu je la sama frekvenco, tamen validis resp. validas minimumaj disagordoj unu kontraŭ la aliaj kiel sonvigligaj. Je klavikordo ĉiam ambaŭ kordoj estas frapataj.

## Vidu ankaŭ 
* Kuba gitaro

Kategorio:Muzikinstrumenta produktado
Kategorio:Piano
Kategorio:Gitarludado
Ettendorf

**Eschbach** havas diversajn signifojn:

* Ettendorf (Alzaco) estas komunumo en la franca departemento *Bas-Rhin*, en la historia kultura regiono regiono Alzaco.
* Ettendorf estas parto de la komunumo Surberg de la federacia lando Bavario en Germanio.
Karl Ludwig Reimer

**Karl Ludwig REIMER** (1845-1883) estis germana kemiisto, esploristo, kiu malkovris la sintezon de la salikila aldehido elde la fenolo, kiun li disvolvis kune kun Ferdinand Tiemann (1848-1899), lia antikva kunlaboranto en Berlino, en 1876. Li kaj Tiemann esploris la reakcion kaj kune publikigis kelkajn dokumentojn.

Reimer baldaŭ forlasis siajn esplorojn, supozeble por koncentriĝi en la disvolviĝo de la entrepreno "Haarmann kaj Reimer" en Holzminden, fondita en 1876, kaj nune parto de la Bayer. Lia parenco samnoma, Karl Ludwig Reimer (1856-1921), filo de la germana eldonisto Dietrich Reimer, daŭrigis liajn esplorojn. Li estis filo de filo de Karl August Reimer (1801-1858), germana eldonisto kaj libristo.

350px|eta|maldekstra|Sintezo de Vanilino far Karl Reimer ekde la gvajakolo

## Biografio 
Reimer kreskis en Berlino sed studis kemion en la Universitatoj de Göttingen, Greifswald kaj Hajdelbergo. En 1871, li doktoriĝis kun August von Hofmann (1818-1892), sub la superrigardo de Ferdinand Tiemann, tiam okupita kun la industria esploro. Li forte interesiĝis pri la kemio de la aromaĵoj, kaj pli malfrue li, kune kun Tiemann, malkovris la Reakcion de Reimer-Tiemann, kiu ebligis malmultekostan produktadon de la vanilino ekde la gvajakolo, laŭ la reakcio:

350px|eta|center|Reakcio de Reimer-Tiemann

## Elektita verko 
* Ueber einige Derivate des Gährungsbutylalkohols (Pri certaj derivaĵoj de fermentado de la butila alkoholo), 1871

## Literaturo 
* Organic Chemistry: The Name Game: Modern Coined Terms and Their Origins, Alex Nickon, Ernest F. Silversmith
* Elsevier's Dictionary of Chemoetymology: The Whys and Whences of Chemical ..., Alexander Senning
* Sustainable Value Chain Management: Delivering Sustainability Through the ..., Michael D'heur
* World e-book Library 
* A History of the International Chemical Industry, Fred Aftalion
* The Development of Modern Chemistry, Aaron J. Ihde
* Chemistry Articles: Pamphlet Volume, Henry Carrington Bolton
* Betörende Düfte, sinnliche Aromen, Joachim Schreiber
* Riechstoffe, zwischen Gestank und Duft: Vorkommen, Eigenschaften und ..., Wolfgang Legrum

## Vidu ankaŭ 

August_Wilhelm_von_Hofmann01.jpg|August von Hofmann(1818-1892)
Vanilla_beans.jpg|Wilhelm Haarmann(1847-1931)
F._Tiemann_ca1880.jpg|Ferdinand Tiemann(1848-1899)
Vanillin2.svg|Vanilino

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Kategorio:Germanaj esploristoj
Manuela Carmena

**Manuela Carmena Castrillo** [karMEna kasTRIjo] (Madrido, 1944) estas emeritiĝinta juristo kaj juĝisto, kaj urbestro de Madrido inter la 13a de junio de 2015 kaj junio 2019.

Carmena licenciiĝis pri ĵuro en 1965 ĉe la universitato Komplutensa. Tiun samam jaron ŝi aliĝis al la, tiam kontraŭleĝa, Komunista Partio de Hispanio, kaj en 1977 ŝi prezentiĝis ene de la listo de tiu partio por ĝenerala nacia voĉdonado. Ĉirkaŭ 1981 ŝi jam forlasis la organizaĵon.

Kiel ĵuristo, Carmena defendis laboristojn kaj arestitojn. Ŝi kunfondis la oficejon de porlaboristaj advokatoj kiuj estis poste mortigitaj de ekstremdekstraj teroristoj en 1977 (vidu: Mortigado de Atocha).

En 1981 Carmena iĝis juĝisto kaj en 1996 fariĝis voĉdonanto ĉe la Ĝenerala Konsilio de la Ĵura Povo (Hispane "Consejo General del Poder Judicial"), kaj daŭre aktivulis pri sociaj kaj politikaj aferoj.

En 2015 ŝi kandidatiĝis por la urbodomo de Madrid ene de la maldekstra partio "Ahora Madrid" (Nun Madrido), kreita specife por tiu voĉdonado kaj oficiale sendependa sed kun ligoj al Podemos kaj aliaj grupoj kun rilato al la movado 15-M. La 24an de majo Carmena iĝis la 2a plej sukcesa kandidato kun 31,85% de la voĉdonoj, post Esperanza Aguirre. Apogo de la socialisma partio donis al "Ahora Madrid" la necesan plejmulton kaj Carmena povis iĝi urbestro la 13an de junio.

En la balotoj de junio 2019 ŝi prezentiĝis sub nova partio, apartiĝinta de "Ahora Madrid", nomata "Más Madrid" (Plie Madrido). Ĝi estis la plej voĉdonata partio en la baloto, sed ne atingis plejmulton, kaj interkonsento inter la tri dekstremaj partioj okazigis la nomumon de José Luis Martínez-Almeida kiel nova urbestro. Manuela Carmena demisiis tuj poste kiel urbkonsilisto.

## Vidu ankaŭ 
* Ada Colau

## Referencoj 
Kategorio:Urbestroj de Madrido
Kategorio:Juĝistoj
Kategorio:Madridanoj