open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
István Tiboldi (bestokuracisto)

**István TIBOLDI** rumania hungara bestokuracisto. Li naskiĝis en Nicoleni la 5-an de novembro 1943. 
## Kariero
István Tiboldi diplomitiĝis en Kluĵo (1967), doktoriĝis en 2002. Li laboris de 1967 en Miercurea Ciuc. Li estas ekstera ano de MTA. Li publikigis en Hargita Népe, Erdélyi Gazda, Jurnal Medical Veterinar, Revista de Ame­liorare şi Reproducţie kaj en aliaj eldonaĵoj. Lia esplorkampo estas la plimultiĝbiologio.

## Memstara volumo
**Higiénikus tejtermelés a kisgazdaságban* [Higiena laktoproduktado en eta mastrumejo] (Csíkszereda 2005).

## Fonto
*RMIL 
*Intervjuo kun foto

Kategorio:Rumanujaj hungaraj bestkuracistoj
Kategorio:Bestokuracistoj
Mózes Szentannai

**Mózes SZENTANNAI** [sentanai] rumania hungara instruisto, lokhistoriisto. Li naskiĝis en Nicoleni la 13-an de junio 1929. 

## Kariero
István Szentannai diplomitiĝis pri biologio-kemio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1954), kaj li instruis en Sighișoara ĝis 1989, gvidis teatrogrupon inter 1960 kaj 1975. 

## Libro
**Nyikómente az ezredvégen* (Székelyudvarhely, 1999.). 

## Fonto
*Erdélyi magyar ki kicsoda, 2010.
*Biografio
 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj lokhistoriistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj instruistoj
Coco Chanel

**Coco Chanel** [koKO ŝaNEL] nome **Gabrielle Bonheur Chanel** (19a de aŭgusto 1883 – 10a de januaro 1971) estis franca modo-desegnisto, fasonistino kaj fondinto de la firmao Chanel. Kun Paul Poiret, Chanel estas konsiderata kiel liberigantino de virinoj el la subpremado de la "senkorseta silueto" kaj popularigantino de la akceptado de sporta, neformala ŝika aspekto kiel ina standardo en la epoko post la Unua Mondmilito. Estante fekunda modokreanto, la influo de Chanel etendiĝis trans la vesto-fasonado. Ŝia estetika desegnomaniero estis aplikita en juvelarto, mansakoj, kaj parfumoj. Ŝia marka parfumo, Chanel No. 5, iĝis ikona produkto. Ŝi estas la nura mododezajnistino listita en la listo de la 100 plej influaj personoj de la 20a jarcento farita de *Time*.

Chanel famiĝis pro sia longdaŭra decidemo, ambicio, kaj energio kion ŝi aplikis al sia profesia kaj socia vivoj. Ŝi atingis sukceson kaj kiel negocistino kaj kiel socia gravulino danke al la konektoj kiujn ŝi faris pere de sia laboro. Tio inkludis multajn artistojn kaj profesiulojn por kiuj ŝi iĝis patrono. Tamen la vivo kiun Chanel elektis generis polemikojn, partikulare pro sia konduto dum la germana okupado de Francio dum la Dua Mondmilito.

## Referencoj 
eta|dekstre|upright|Marka parfumo de Chanel, *Chanel No. 5*

## Bibliografio 
* 
* 
* 
* 
* 

### Plia legado 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*  (Reviewed in *The Montreal Review*)
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Official Site of Chanel
* Coco Chanel in the Art Deco Era
* 
* 
* Interactive timeline of couture houses and couturier biographies  Victoria and Albert Museum

Kategorio:Franca modo
Kategorio:Francaj fasonistoj
Kategorio:Francaj kunlaborantoj kun nazioj
Kategorio:Vestodezajnistoj
Ramón Quián

**Ramón Quián**, nomita **Monguito "la Unika"** (naskiĝinta en 1925 je Matanzas en Cuba; mortinta la 26-an de majo 2006 je Novjorko en Usono), estis kuba kantisto.

Tiu ĉi muzikisto de son cubano havis simplan stilon de improvizado kun voĉo klare nazosona. Post trapasi variajn orkestrojn li sonregistrigis en 1967 kun Johnny Pacheco *Pacheco Presents Monguito* por diskeldonejo Fania. Lia unua disko *Yo No Soy Mentiroso* el 1979 ĉe diskeldonejo SAR, produktita de la kuba kantisto Roberto Torres, estis distingata per la Ora Disko. Same kiel Ismael Rivera ankaŭ tiu ĉi kantisto projekcias estetikon surteran laŭ tradicio de la son montuno, forĝata sur la stratoj de Kubo.
## Diskaro 
* *Primitivo* (kun Arsenio Rodríguez) (1960)
* *Pacheco Te Invita a Bailar* (kun Johnny Pacheco) (1965)
* *Latin Mann* (kun Herbie Mann) (1966)
* *Viva África* (con Johnny Pacheco) (1966)
* *Bajándote* (kun la Orkestro Harlow) (1967)
* *Pacheco presents Monguito* (1967)
* *Fania All Stars - Live at the Red Garter - Vol. 1* (1968)
* *Monguito El Único y su Conjunto* (1968)
* *De Todo Un Poco* (1970)
* *Escúchame* (1971)
* *Monguito El Único!* (1975)
* *From Cuba To Africa* (1979)
* *Yo No Soy Mentiroso* (1979)
* *La Crema* (antologio kun Johnny Pacheco) (1980)
* *Sabrosura* (antologio kun Johnny Pacheco) (1980)
* *International* (1981)
* *El Único* (1982)
* *Alto Songo* (1984)
* *¡El Único!* (1984)
* *Yo Soy la Meta* (1985)
* *Sazonando* (1995)

## Eksteraj ligiloj 
* Filmeto de "Puntéame bien el tres" (Monguito y su Conjunto en Panamá), legita la 4-an de julio 2015
* Biografio ĉe herencialatina.com, legita la 4-an de julio 2015

Kategorio:Frapinstrumentistoj
Kategorio:Kubaj kantistoj
Kategorio:Salsokantistoj
Kategorio:Viroj
Hugo Sperrle

**Hugo SPERRLE** (naskiĝis la  en Ludwigsburg, mortis la  en Munkeno) estis germana feldmarŝalo de Luftwaffe dum la Dua Mondmilito.

Li naskiĝis en familio de bierfaristoj en la germania urbo Ludwigsburg. En 1903 li aliĝis la armeon kiel oficiro de infanterio. Dum la unua mondmilito li estis movita al aerarmeo, kie li servis dum kvar jaroj, interalie en Feldflieger-Abteilung n-ro 4.

Post la milito li aliĝis al dekstreca Freikorps. La aerarmeon li aliĝis denove, kiam Hermann Göring anoncis kreon de la nova formaĵo Luftwaffe (rompante la decidojn de la versajla traktato). Sperrle iĝis generalo majoro.

En 1936 li forveturis al Hispanio kiel estro de la Legio Condor. Lia stabestro estis posta feldmarŝalo Wolfram von Richthofen, kuzo de la germana aviada heroo el la unua mondmilito – Manfred von Richthofen.

En oktobro 1937 li revenis al Nazia Germanio kaj iĝis estro de la 3-a aerfloto. Sperrle ludis signifan rolon en la germana fulmomilito dum la okcidenta kampanjo, kaj en majo 1940 li estis nomumita feldmarŝalo.

Post la franca kampanjo li restis en Francio, kie li iĝis estro de la okcidentaj fortoj de Luftwaffe. Tamen li ne sukcesis haltigi surbordiĝon de la aliancanoj en Normandio en junio 1944, pro kio du monatojn post la evento li estis eksigita el la posteno.

Post la milito li estis akuzita pri militkrimoj en la proceso en Nurenbergo. Oni senkulpigis lin de ĉiuj akuzoj.

## Literaturo
* Gerhard Hümmelchen: *Generalfeldmarschall Hugo Sperrle*, Gerd R. Ueberschär (Hrsg.): *Hitlers militärische Elite. Von den Anfängen des Regimes bis Kriegsbeginn* p. 1, Primus Verlag, Darmstadt 1998, ISBN 3-89678-083-2, p. 234-239
* Malcolm McGregor, Gordon Williamson, *German commanders of World War II.: Waffen-SS, Luftwaffe & Navy*, Osprey Publishing, Oxford 2006, p. 44-46, ISBN 184176597X

## Vidu ankaŭ 
* Legio Condor

## Eksteraj ligiloj 
*  Hugo Sperrle en Leksikono de Wehrmacht

Kategorio:Homoj de la Hispana Enlanda Milito
Kategorio:Germanaj soldatoj
Kategorio:Homoj de la Unua Mondmilito
Kategorio:Naziismo
Kategorio:Dua Mondmilito
Pál Almásy

**Pál Almásy** [almAŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Almásy Pál** estis hungara politikisto, parlamentestro, departementestro, framasono http://www.sznm.ro/acta2008/2007/455_466_berenyi.pdf . Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *zsadányi* kaj *törökszentmiklósi*.

Pál Almásy http://beszeloutcanevek.ektf.hu/utcanevek/a/almasy_pal_utca  naskiĝis la  1818 en Gyöngyös. Li mortis la  1882 en Budapeŝto.

## Biografio 
Pál Almásy lernis juron en Eger, kie li akiris advokatan diplomon en 1838. En 1844 li estis elektita parlamenta deputito, inter 1844 kaj 1847 li estis subdepartementestro. Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis parlamentestro. Post falo de la revolucio li rifuĝis al Parizo, poste al Zuriko, Bruselo, Londono, Ĝenevo, kie li kontaktiĝis kun aliaj revoluciuloj. En 1859 li hejmenvenis kaj strebis por reakiro de la revoluciaj rezultoj. En 1864 li estis arestita kaj kondamnita 20 jarojn, sed post 2 jaroj li ricevis amnestion. Liberiĝinta li forlasis la politikon kaj li okupiĝis pri nur pri la bieno.

## Memorigiloj 
* 2 lernejoj en Gyöngyös
* memormedalo
* strato http://beszeloutcanevek.ektf.hu/utcanevek/a/almasy_pal_utca 

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto 

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj parlamentestroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj framasonoj
Kurt Hoesch

**Kurt HOESCH**  (1882-1932) estis germana kemiisto, kiu studis la nitrilojn, kaj akademia lernanto de Emil Fischer (1852-1919), en la Universitato de Berlino, kiu verkis biografion pri la vivo de sia majstro, studis la "depsidojn" aŭ esterojn de la hidroksobenzoataj acidoj, tamen, lia plej konata laboro estas la sintezo de fenilketonoj ekde la floroglucinolo aŭ trihidrokso-benzeno. Dum la Unua mondmilito, li aktivis kiel profesoro pri kemio en la Universitato de Istanbulo, kaj poste li kuniĝis al la entrepreno pri ŝtalo de sia patro.

En Berlino, li helpis Emil Fischer pri la sintezo de la nature okazantaj orselinataj kaj everninataj acidoj. En 1915, Hoesch priskribis metodon por preparado de fenolataj ketonoj, kiu rezultas el la kondensiĝo de fenolo aŭ fenolata etero kune kun nitrilo en la ĉeesto de klorida acido kaj "zinka klorido". Ekzemple: kiam miksaĵo da "rezorcinolo", acetonitrilo kaj zinka klorido, en etero kiel solvaĵo, saturiĝas per senakva klorida acido, iu produkto separiĝas per varmigado en akva solvaĵo estigante la "2,4-duhidroksa-acetofenonon".

## Elektita verkaro 
750px|eta|center|Reakcio de Houben-Hoesch rilate al produktado de aromataj ketonoj ekde la floroglucinolo.
* Emil Fischer, Sein Leben und Sein Werk, 1882
* Ueber Darstellung und Verhalten einiger Depside, 1911
* Didepside der Oxynaphthoesäuren, Ferula- und o-Cumarsäure ; Methylderivate der Orsellinsäure, 1912

550px|eta|center|Reakcio de Houben-Hoesch rilate al produktado de aromataj ketonoj.

## Literaturo 
* Name Reactions in Organic Chemistry, Alexander R. Surrey
* Name Reactions for Carbocyclic Ring Formations, Jie Jack Li
* The German Chemical Industry in the Twentieth Century, John Lesch
* Imperialism and Science: Social Impact and Interaction, George Vlahakis
* Personensuche

## Vidu ankaŭ 

Aldehyd_-_Aldehyde.svg|Aldehidoj
Everninic acid 3D.png|**Erverninata acido**
Evernic acid 3D.png|**Everniata acido**
Phenylalanine 3D.png|Fenilalanino
Phenol 3D.png|Fenolo
Ferulic acid 3D.png|**Ferulata acido**
1,3,5-Trihydroxybenzene 3D.png|**Floroglucinolo**
Gyrophoric 3D.png|**Giroforata acido**
Ketone_Structural_Formulae_V.1.png|Ketono
Nitrile.svg|Nitrilo
Orsellinic acid 2 3D.png|**Orcelinata acido**
Orcinol 3D.png|**Orcinolo**
Coumaric acid 3D.png|**P-Kumarata acido**
Resorcinol 3D.png|**Rezorcinolo**
H._Hlasiwetz_ca.1900.jpg|Heinrich Hlasiwetz(1825-1875)
Friedel_Charles_photograph.jpg|Charles Friedel(1832-1899)
Crafts James Mason.jpg|James Crafts(1839-1917)
Otto Wallach 1910.jpg|Otto Wallach(1847-1931)
Emil-fischer.jpg|Emil Fischer(1852-1919)
Otto_Fischer_1877_LMU.jpg|Otto Fischer(1852-1932)
Camphor_structure.png|Josef Houben(1875-1940)
Diazomethane.png|Fritz Arndt(1884-1969)

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj kemiistoj
Kategorio:Germanaj esploristoj
Pulĉinelo

eta|240ra|Franca *Polichinelle*
eta|maldekstre|240ra|Itala *Pulcinella*
[eta|dekstra|240ra|''L'ivresse de Polichinelle* (la [ebrio de Pulĉinelo) de Joseph Faverot (1894)]]
**Pulĉinelo** aŭ **Pulcinella** (en itala pultʃiˈnɛlla), ofte nomata **Punch** aŭ **Punchinello** en angla, **Polichinelle** en franca, **Polichinela** en hispana, estas klasika rolulo kiu originiĝis el la *commedia dell'arte'' de la 17a jarcento kaj iĝis populara kaj baza rolulo en la napola marionetaro.

## Karakteroj 
Ĉiam vestita en blanko kun nigra masko (tiele kongruante malojn de vivo kaj morto), li elstaras danke al sia pekuliara voĉo, kies akraj kaj vibrantaj kvalitoj produktita per enbuŝa korda ilo kontribuas al intensa tempo de la spektaklo. Pulĉinelo ofte kunportas makaronojn kaj lignan kuleron. Laŭ Pierre-Louis Duchartre, lia tradicia temperamento estas malica, malvirta kaj ruza kaj lia ĉefa maniero defendiĝi estas ŝajnigi sin stulta por scii kio okazas. En kelkaj versioj Pulĉinelo havas fraton Kukuruku.

## Vidu ankaŭ 
* Pulĉinelo (baleto) de Igor Stravinski, kaj ankaŭ Petruŝka inspiriĝis el Pulĉinelo
* Arlekeno

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* retejo Commedia dell'Arte 

Kategorio:Delartaj roluloj
László Palóczy (politikisto)

**László Palóczy** [lAslO palOci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Palóczy László** estis hungara politikisto, parlamentano, parlamentestro. Lia nobela antaŭnomo estis *palóczi*.

László Palóczy http://www.flagmagazin.hu/magyar_millenium/vasarnapi_ujsag_paloczy_laszlo  naskiĝis la  1783 en Miskolc. Li mortis la  1861 en Pest (urbo).

## Biografio 
László Palóczy lernis en kalvinana kolegio. En 1807 li eklaboris en la departementa administrado. En 1832 li estis elektita parlamenta deputito, post 7 jaroj li estis nomumita ankaŭ vicdepartementestro de Borsod. Dum la Hungara revolucio de 1848 en la parlamento li strebis por la hungaraj interesoj, tial post la falo li estis kondamnita je malliberejo. Liberiĝinta li vivis en sia naskiĝurbo kaj li plene forlasis la politikon. Tamen en 1861 li denove partoprenis en la mallonga parlamenta periodo, kie li estis la plej maljuna.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Gyászversek, mellyeket kis-csoltói Ragályi József úr ...* (1804) - funebra parolado
* *A tehénhimlő beoltása terjesztésének elővitelére a felsőbb rendelések* (1814)
* *Nagymélt. revisnyei Revitzky Ádám urnak főispányi székébe* (1828) - solena parolado
* *Jelentése az 1832-34. országgyűlésről*

## Memorigiloj 
* strato en Miskolc

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun bildo 

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj parlamentestroj
Givet

''''* - prononco laŭ sistemo IFA [], do ,  kaj valonlingve *Djivet* - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Ardennes*, en la regiono Grand Est (prononco [] , (france, en Esperanto Granda Oriento) kaj en la antaŭa regiono Ĉampanjo-Ardenoj. Fine de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝiaj loĝantoj en la franca kutime nomiĝas *givetois(es)*. Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Charleville-Mézières*, kaj al la kantono **.

Kvina urbo laŭ la nombro de loĝantoj en Ardennes, Givet estas la lasta riverurbo lokata sur la Movo ĝis Belgio. En la Ardenoj kaj historie lokita en la regiono de la valona lingvo, la landlima urbo enspacas, pro sia strategia pozicio, rimarkindan geografian lokon, kiu donis al la urbo urban heredon kaj gravan historion.

Givet estas konata pro pro sia *Foiro de Cepoj* (france *Foire aux Oignons'') je la 11-a de novembro.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Ardennes
* Givet (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*   ()

eta|centra|300ra|


Kategorio:Urboj de Francio
Kategorio:Komunumoj de Ardennes
Ruppelstein

La monto **Ruppelstein**, ankaŭ nomata **Ruppenstein** estas  alta monto de Schwarzwälder Hochwald (Hunsrück) en la distrikto Birkenfeld en Rejnlando-Palatinato.

Ĝi situas nordokcidente de la komunumo Börfink.

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Rejnlando-Palatinato
Károly Szentiványi

**Károly Szentiványi** [kAroj sentivAnji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szentiványi Károly** estis hungara politikisto, departementestro, parlamentano, parlamentestro. Lia nobela antaŭnomo estis *szentiváni*.
eta|Károly Szentiványi
Károly Szentiványi  naskiĝis en 1802 en Hungara reĝlando en Besztercebánya (nuntempa Banská Bystrica en Slovakio). Li mortis la  1877 en Budapeŝto.

## Biografio 
Károly Szentiványi lernis komence hejme, poste en piarista lernejo, fine li lernis juron en kolegio de Sárospatak. En 1824 li estis nomumita titulara notario, post 3 jaroj subnotario, en 1832 ĉefnotario, en 1836 nobela juĝisto. En 1839 kaj 1847 li estis parlamenta deputito. Dum la Hungara revolucio de 1848 li estis departementestro, eĉ senatano, fine en 1849 komisaro pri Transilvanio. Post falo de la revolucio li estis kondamnita je morto, tamen li ricevis amnestion. Inter 1861 kaj 1872 li estis parlamentano, eĉ parlamentestro ĝis 1869. Li ĉiam estis fidelulo de Ferenc Deák. En 1872 li retiriĝis.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Országgyűlési beszéde 1861. máj. 22.* - parlamenta parolado

## Referencoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero SZ, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio kun bildo

  

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj parlamentestroj
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj nobelaj juĝistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Golești (komunumo, Vâlcea)

**Golești** [goleŝtj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el 11 vilaĝoj (el kiuj neniu nomiĝas kiel la komunumo): Aldești, Blidari, Coasta, Drăgănești, Gibești, Giurgiuveni, Opătești, Poenița, Popești (la sidejo), Tulei-Câmpeni kaj Vătășești.

Golești limas oriente al la najbara distrikto Argeș.

Tra Golești pasas la nacia vojo DN73C, kiu iras nord-orienten al Curtea de Argeș kaj sud-okcidenten al la nacia vojo DN7. Ĝi kaj la iama fervojlinio Vâlcele – Bujoreni Vâlcea parte sekvas la riveron Sâmnic, kiu fontas en la komunumo.

Ĉiujare je la unua dimanĉo de septembro okazas festo *Fii Satului* (la filoj de la vilaĝo).

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Sâmnic (rivero)

**Sâmnic** [sımnik], alinome **Glod**, estas rivereto en la rumana distrikto Vâlcea, maldekstra alfluanto de Olt. Ĝi fontas en la komunumo Golești, fluas unue suden, poste sud-okcidenten kaj atingas Olt-on sude de la akvocentralo Râmnicu Vâlcea suda. Ĝia rivera kodo estas RW8.1.146_B1.

De Blidari ĝis Budești la fervojlinio Vâlcele – Bujoreni Vâlcea kaj la naciaj vojoj DN73C / DN7 sekvas la valon de la rivero. Ĉar la rivero Olt ĉe Budești formas baraĵlagon, Sâmnic estas tro malalta por enflui kaj devas laŭiri Olt-on (je distanco de ĉirkaŭ 500 metroj) ĝis sub la baraĵmuron. Tie ĝi fluas en la orientan brakon de Olt.

## Notoj 
Kategorio:Riveroj en Rumanio
Kategorio:Distrikto Vâlcea
Kategorio:Akvokolekta areo de Olt
Stacidomo Keleti

**Stacidomo Keleti** estas la ĉefa hungara kapostacio en Budapeŝto, en Hungario. La stacidomo estis nomita laŭ la orienta (= keleti) direkto al Transilvanio kaj Balkano, krome en Budapeŝto situas en la orienta flanko.

## Historio 
La konstruaĵo estis konstruita inter 1881 kaj 1884 fare de Gyula Rochlitz kaj estis unu el la plej modernaj stacidomoj de Eŭropo en tiu tempo. La komenca nomo estis Centra startodomo, en 1892 ĝi prenis la nunan nomon. Ekde 1931 en la stacidomo trafikas ankaŭ elektraj lokomotivoj. Dum sieĝo de Budapeŝto en 1945 ĝi parte ruiniĝis.

## Konstruaĵo 
La stacidomo kuŝas laŭ granda placo, same laŭ signifa avenuo. Antaŭ la stacidomo staras skulptaĵo pri Gábor Baross, li estis tiu ministro, kiu agis la plej multe por la hungaraj fervojoj. Ekde 1970 subirejo pri piedirantoj ligas la placon kaj la stacidomon.

La fasado estas 43 metrojn alta. Proksimume meze granda horloĝo montras la tempon, krome estas videblaj diversaj skulptaĵoj, ekzemple pri James Watt kaj George Stephenson. La fasado estas 42 metrojn larĝa kun 3 partoj (centra parto kaj 2 aloj). En la alo funkcias ankaŭ poŝtejo. La tegmentan strukturon projektis János Feketeházy. Ene de la stacio Károly Lotz pentris la freskojn.

La stacidomo havas kontaktojn kun 2 metroolinioj, tramoj, aŭtobusoj, trolebusoj.

## Vidu ankaŭ 
* Keleti pályaudvar (metrostacio)

## Fontoj 
* http://iho.hu/hir/isten-eltessen-keleti-palyaudvar-1-resz-140816 
eta|Ĉambrego en la stacidomo

Kategorio:Fervojaj stacioj en Hungario
Kategorio:Stacidomoj de Budapeŝto
Gușoeni (komunumo, Vâlcea)

**Gușoeni** [guŝojenj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Burdălești, Dealu Mare, Gușoeni (la sidejo), Gușoianca, Măgureni kaj Spârleni.

Tra Pesceana pasas la nacia vojo DN67B inter Drăgășani (15 km oriente) kaj Târgu Cărbunești (nord-okcidente).

La ekonomio baziĝas sur bredado de bestoj, kultivado de vito kaj pomarboj, minado de nafto kaj tergaso kaj komercado.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Grădiștea (komunumo, Vâlcea)

**Grădiștea** [grǝdiŝtja] estas komunumo okcidente en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Diaconești, Dobricea, Grădiștea (la sidejo), Linia, Obislavu, Străchinești, Turburea, Țuțuru kaj Valea Grădiștei.

Tra Grădiștea pasas la nacia vojo DN67B, tie sekvante pli-malpli la valon de la rivero Olteț. La vilaĝo Grădiștea estas malpli granda ol Dobricea kaj Linia, sed ĉi tiuj ne situas ĉe la nacia vojo.

Grădiștea limas okcidente al la najbara distrikto Gorj. La plej proksima urbo estas Berbești, 14 kilometrojn norde, kie situas ankaŭ la plej proksima fervoja stacio.

## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Taktobastono

[eta|[Igor Stravinski dirigentante per bastono (1929).]]
**Taktobastono** estas bastono kiu estas uzata de dirigentoj ĉefe por pligrandigi kaj plibonigi la manajn kaj korpajn movojn asociajn kun dirigentado de ensemblo de muzikistoj kaj ĉefe de orkestroj.

## Priskribo 
Modernaj taktobastonoj estas ĝenerale faritaj el malpeza ligno, vitrofibro aŭ karbonfibro kiu estas mallarĝigita al komforta tenilo kiu estas kutime farita el korko, kverka, juglanda ligno, palisandro, aŭ foje el aluminio kaj kiu povas esti adaptita al la neceso de la dirigentoj. Profesiaj dirigentoj ofte havas personajn speciigojn por batono baze ĉefe sur siaj propraj fizikaj postuloj kaj la naturo de la ludo: Henry Wood kaj Herbert von Karajan estas kelkaj ekzemploj. Historia ekzemplo de ties konstruo estas unu de la franca komponisto Louis-Antoine Jullien en la mezo de la 1850-aj jaroj antaŭ sia unua vizito al Usono: ĝi estis priskribita kiel, "belega batono farita el acero, riĉe muntita en oro kaj ornamita per kostaj diamantoj."

## Notoj 
Kategorio:Muziko
Larry Robinson (astronomo)

**Larry ROBINSON** estas usona amatora astronomo.

Li laboras ĉe la Observatorio *Sunflower* en Olathe (Kansaso, Usono). Li trejnis pli ol kvindek disĉiplojn en scienco pri la asteroidoj kaj inspiris multajn aliajn.

La *Minor Planet Center* kreditas lin de la malkovro de 18 asteroidoj inter 1999 kaj 2001. La asteroido 18873 Larryrobinson estis nomita en lia honoro.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Larry Robinson

## Eksteraj ligiloj 
*  La konstruo de la Observatorio *Sunflower*, el *ASKC Picnic Pix*

Kategorio:Usonaj astronomoj
Kategorio:Malkovrintoj de asteroidoj
Ionești (komunumo, Vâlcea)

**Ionești** [ioneŝtj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Bucșani, Dealu Mare, Delureni, Fișcălia, Fotești, Guguianca, Ionești (la sidejo), Marcea kaj Prodănești.

Ionești situas en la valo de la rivero Olt ĉe unu el ĝiaj baraĵlagoj, kiu nomiĝas laŭ la vilaĝo. Tra Ionești pasas la nacia vojo DN64 inter Râmnicu Vâlcea kaj Drăgășani kaj la fervojlinio Podu Olt – Piatra Olt, kun stacioj en Ionești, Bucșani kaj Fișcălia. Norde de Marcea la rivero Luncavăț enfluas en Olt-on.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de lernejo en Ionești 

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Vera de Bosset

**Vera de Bosset Stravinsky** (7a de januaro 1888 - 17a de septembro 1982) estis rusa usonigita dancistino kaj artisto. Ŝi estas plej bone konata kiel amatino kaj, poste, dua edzino de la rusa komponisto Igor Stravinski kiu edzinigis ŝin en 1940.

## Vivo 
Vera de Bosset naske Vera Bosse, filino de Eduard Bosse (19a de oktobro 1854 en Saese ĉe Tamsal; 27a de junio 1927 en Riga) kaj de Hedwig von Ruckteschel (24a de aprilo 1866 en Kievo; 17a de aprilo 1938 en Riga). Ambaŭ gepatroj estis de nobelaj Germanaj baltoj. Vera tiele ŝanĝis sian nomon al franca "Bosset" pro kaŝi sian germanan devenon.

Stravinski renkontiĝis kun Vera en 1921. Ŝi estis dancistino kaj edzino de la pentristo kaj scendesegnisto Serge Sudeikin. Stravinski estis tiam edzo de sia kuzino Katerina Nossenko kaj havis kvar filojn. Stravinski kaj Vera ekis amaferon kiu kondukis al ŝi lasi sian edzon. El tiam ĝis la morto de Katerina pro tuberkulozo en 1939, Stravinski faris duoblan vivon, paŝante plej el sia tempo kun sia edzino kaj filoj kaj la resto kun Vera. Katerina akceptis iel tiun rilaton.

En septembro, 1939, Stravinski alvenis en Usonon por prelegi ĉe la prestiĝaj *Charles Eliot Norton Lectures* en la Universitato Harvard en Kembriĝo, Masaĉuseco. Vera sekvis lin en januaro 1940; ili geedziĝis en Bedford la 9an de marto.

Post la morto de Stravinski (1971) Vera loĝis en la apartamento de Novjorko kiun ilin estis aĉetinte tuj antaŭ lia morto. Ŝi mortis, aĝe 94, en 1982 kaj estis entombigita kun Stravinski en Venecio, Italio.

## Referencoj 
* *Stravinsky: Chronicle of a Friendship*, Craft, Robert, Nashville, Vanderbilt University Press. 1994. ISBN 0-8265-1258-5
* *von Ruckteschell Family papers*, taken care of by Georg Bosse, Kentucky, USA.

Kategorio:Baleto
Kategorio:Rusaj dancistoj
Kategorio:Usonanoj de eŭropa deveno
Kategorio:Igor Stravinski
Serge Sudeikin

eta|Desegno farita de Sudeikin.
**Sergej Jurieviĉ Sudejkin**, konata ankaŭ kiel **Serge Soudeikine** aŭ S**erge Sudeikin** (la  en Smolensko – 12a de aŭgusto 1946 en Nyack, Novjorkio), estis rusa artisto kaj scen-desegnisto asocia kun la Rusaj Baletoj en Parizo kaj la Metropolitan Opera en Novjorko. En 1926 li preparis artaĵojn por la Broadway-produktaĵo de 1926 fare de Nikolao Evreinov nome *The Chief Thing*. Sudejkin poste desegnis la scenarojn por la origina produktaĵo de la Theatre Guild de "Porgy and Bess" kiu premieris en Broadway ĉe la Alvin Theatre en Novjorko en la 10a de Oktobro, 1935.

Forpelita el la moskva lernejo de pentrarto, skulpturo kaj arkitekturo pro sia "obscenaj pentraĵoj", Sudejkin aliĝis al la movado Mir Iskustva ( *Mondo de arto*). Liaj proksimaj amikoj estis la poeto Miĥail Kuzmin kaj la *impresario* Sergej Djagilev, je kies invito li venis al Parizo en 1906 por la Ekspozicio de la Aŭtuna Salono, kie lia verkaro estis unuafoje montrita eksterlande. En 1907-1918, li edziĝis al la aktorino Olga Glebova (1885–1945), unu el la famaj belulinoj de Sankta Peterburgo kaj intima amikino de Anna Aĥmatova. Glebova-Sudejkina estas la ĉefa rolulo kaj dediĉoricevanto de la plej longa verko de Aĥmatova nome *La poemo senheroa* (1940–65).

Sudejkin desegnis la scenojn kaj kostumojn por la produktaĵo de Djagilev nome *La tragédie de Salomé* de Florent Schmitt en 1913, kaj helpis en la plenumado de la dezajnoj de Nikolao Roerich por la verko de Stravinski nome *La konsekro de la printempo* la saman jaron. Ĉirkaŭ la epoko de la Oktobra Revolucio Sudejkin estis inter la plej elstaraj teatraj desegnistoj en Rusio. En 1913 li estis elirinta al Parizo kun la dancistino Vera de Bosset, kun kiu li sekve geedziĝis, kaj kiu en la 1920-aj jaroj siavice lasis lin por iĝis la amatino kaj poste dua edzino de Stravinski.

## Fontoj 
* IMDB

## Eksteraj ligiloj 
* Rusa biografio 
* Guide to Serge Sudeikin Drawings at Houghton Library , Harvard University
* Sergei Soudeikine set designs for cinema, 1938-1939, held by the Billy Rose Theatre Division, New York Public Library for the Performing Arts

Kategorio:Rusiaj pentristoj
Bedford (Masaĉuseco)

dekstra|eta|250px|La Bedforda Flago.
**Bedford** estas urbo en la Kantono Middlesex, Masaĉuseco, Usono. Ĝi estas ene de la areo de la Granda Bostono, je 15 mejloj (24&nbsp;km) nordokcidente de la urbo Bostono.  Laŭ la stato de  en la urbeto vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

En Bedford konserviĝas la supozata plej antikva batal-flago en Usono uzita jam en la Usona Milito de Sendependeco.

## Bibliografio 
* Boston.com profilo de Bedford
* *1871 Atlas of Massachusetts*. by Wall & Gray.Map of Massachusetts. Map of Middlesex County.
* *History of Middlesex County, Massachusetts*, Volume 1 (A-H), Volume 2 (L-W) compiled by Samuel Adams Drake, published 1879 and 1880. 572 and 505 pages. Section on Bedford in Volume 2 page 241 by Josiah A. Stearns.
* History of the Town of Bedford, Middlesex County, Massachusetts, de Abram English Brown, publikigita en 1891, 158 paĝoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Bedford, oficiala retejo
* Bedford Chamber of Commerce
* Bedford is Business Commercial Economic Development Resource Center
* Bedford Historical Society
* Friends of the Job Lane House 
* Bedford Depot Park
* Bedford Fire Department 
* Bedford Public Schools
* Bedford Conservation Land Stewards
* Bedford Flag history on the urba retejo  kaj informo por vidi la flagon ĉe Bedford Free Public Library 
* Great Meadows National Wildlife Refuge 
* Hanscom Air Force Base, oficiala retejo 
* Descendants of Michael Bacon, 1640 Dedham, MA 

Kategorio:Urboj de Masaĉuseco
Miguelito Cuní

**Miguelito Cuní**, vera nomo **Miguel Arcángel Conill Conill** (naskiĝinta la 8-an de majo 1917 je Pinar del Río en Kubo; mortinta la 13-an de marto 1984 en Havano), estis kantisto de kuba muziko . Estis unu el la voĉo emblemaj por la kuba sono de la 1940-aj ĝis 1960-aj jardekoj.
## Vivo 
Miguelito Cuní naskiĝis en Pinar del Río, la provinco plej okcidenta sur la kuba insulo, en la sino de modesta familio. Dum sia lerneja epoko li sindediĉis al la praktikado de laboretoj por subteni la vivtenon de sia familio. En 1932, en la aĝo de dek kvin jaroj, li komenciĝis kiel kantisto en la muzikgrupo "Los Carameleros". Ene de mallonga tempo li fariĝis kantisto de Septeto Lira, de Septeto Caridad kaj de aliaj grupoj de sia provinco.

Ekde 1938, jam en Havano, fariĝis parto de la ensemblo de Arsenio Rodríguez kaj laboris ankaŭ aktive kun la orkestroj “Melodías del 40” kaj „Arcaño y sus Maravillas“, per kiuj li surdiskigis kaj prezentis vive kaj en la radio. Dum la kvardekaj jaroj li disvolvis intensan vivon artistan, vivis du jarojn en Panamo kaj en 1949 li translokiĝis al Novjorko, kie li direktis la orkestron de trumpetisto Félix Chappottín. Li kunlaboris kun simboluloj de kuba muziko kiel Beny Moré kaj vojaĝis en 1956 al Karako por labori kun la “Bárbaro del Ritmo”, kun la ensemblo “La Tribu”. En la jaro 1960 li reiris al Novjorko, kie li diversloke koncertis, inkluzive en la fama “Palladium “.

Li revenis al Kubo en 1966, kie li fondis sian propran ensemblon. Li partoprenis en la filmo "Nosotros, la música" kaj aliaj dokumentaj filmoj. Kelkaj el la melodioj, kiuj per lia voĉo populariĝis, estis *Con maña se rompe*, *No hay amor sin caridad*, *Viejo Socarrón*, *Nos estamos alejando*, *Canallón*, *Quimbombó*, *Yo sí como candela*, *Ay qué Canuto*, *Ya tú ves campeón*, ''Cuento na' ma*, *Mi son, mi son, mi son*, *Alto Songo*, *Canto al monte*, *Cuchillo para la piña cubana*, *Sacando palo del monte*, *Camina y prende el fogón*, *Rompe Saragüey*, *Convergencia*, *La protesta de Baraguá*, *Todos bailan con la guajira*, *Cárdenas*, *Guachinango*, *El carbonero'' kaj aliaj. La plej multajn el ili li surdiskigis kun la ensemblo Chappottín y sus Estrellas, grupo kun kiu li akiris grandan konatecon kaj en kiu li kantis ĝis sia morto je la 13-a de marto 1984 en la Malsanulejo Hermanos Ameijeiras je Havano.

## Eksteraj ligiloj 
* Artikolo pri Miguelito Cuní ĉe vitral.org , legita la 4-an de julio de 2015

Kategorio:Kubaj kantistoj
Kategorio:Viroj
Émigré

***Émigré*** (france [emigʁe]) estas persono kiu "elmigris", ofte kun konotacio de politika aŭ socia mem-ekzilo. La vorto estas la pasinta participo de la franclingva verbo *émigrer* "'migri".

Dum elmigrantoj ŝajne elektis lasi unu lokon kaj iĝi enmigrintoj en diferenca loko, kutime sen esperi reveno, *émigrés* vidan ekzilon kiel provizora solvo devigitaj al tiu pro politikaj cirkonstancoj. Cirkloj de *émigré* ofte levas suspektojn kiel naskogrunda tereno por puĉoj kaj kiel kontraŭ-revoluciuloj. Male la termino *ekzilito* restas neŭtrala sen negativaj konotacioj.

Ĉiukaze laŭlonge de la historio kaj laŭlonge de la diversaj historiaj cirkonstancoj la konsidero pri tiu termino kaj pri la personoj al kiuj oni povas atribui diferencas. Ekzemple oni povasparoli pri la francaj Hugenotoj, *émigrés* dum la Usona Milito de Sendependiĝo, la Franca Revolucio, la Rusa Revolucio, revenintoj post sendependiĝo de koloniaj landoj ktp.

## Vidu ankaŭ
* Blanka elmigrado

Kategorio:Elmigro
Kategorio:Migradoj
Kategorio:Politiko
Kategorio:Francaj vortoj kaj esprimoj
Félix Chappottín

**Félix Chappottín**, laŭ alia skribmaniero **Félix Chapotín** (naskiĝinta la 31-an de marto 1907 je Havano en Kubo; mortinta la 21-an de decembro 1983 samurbe) estis trumpetisto kaj orkestrestro specialiĝinta pri populara muziko kiel son cubano kaj gŭaraĉo.

Li komenciĝis en 1918 kiel muzikisto en la infanbando de Guanajay, kie li ludis la tambureton, la tubjon, la eŭfonion, la korneton kaj la trumpeton. En 1927 li membriĝis en la ensembloj Sexteto/Septeto Habanero kaj poste en la grupo Munamar. Poste li eniĝis en la Conjunto de Arsenio Rodríguez, grupo, kiu en 1949 transiris al lia kuratoreco, post kiam 'la grandioza blindulo' Arsenio estis irinta al Novjorko. En 1950 li kompletigis la ĉiustelulan ensemblon Conjunto Todos Estrellas per Luis Martínez Griñan “Lilí” ĉe piano; Pepín Vaillant, Aquilino Valdés kaj Cecilio Serviz ĉe la trumpetoj, Sabino Peñalver ĉe la kontrabaso, Félix Alfonso “Chocolate” ĉe kongaoj; Antolín Suárez “Papa – kila”, ĉe bongoj kaj Ramón Cisneros “Liviano” ĉe la tres cubano.

Lia trairo tra la kuba medio plibonigis la kuban sonon. Jen kelkaj liaj komponaĵoj: “El que no tiene no vale”, “Nicolás corrió”, “Oye como dice”, “Mentiras criollas”,”Nunca intentes volver”, “La chica tiene imán”, “Mariquita y Chicharrones” kaj “Yo sí como candela”.

## Literaturo 
* Radamés, Giro. (1998). "*Panorama de la música popular cubana*". ISBN 9789591004413. Ed. Letras Cubanas.

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.youtube.com/watch?v=i8VqrPBRlqM

Kategorio:Kubaj trumpetistoj
Kategorio:Kubaj orkestrestroj
Kategorio:Havananoj
Kategorio:Viroj
West Hollywood

**West Hollywood**, tio estas **Okcidenta Holivudo**, konversacie aludita kiel **WeHo** (ˈ|w|iː|h|oʊ), estas urbo de Usono. Ĝi situas en la sudo de la subŝtato Kalifornio kaj en la okcidento de la kantono Los-Anĝeleso. Laŭ la stato de la censo  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝloko ricevis urbajn rajtojn je la .
 
*West Hollywood* estas favorata komunumo fare de artistoj, intelektuloj kaj famuloj devenaj el Holivudo kaj Los-Anĝeleso. Okazis en WeHo kelkaj skandaloj rilate al famaj aktoroj, drogaferoj, arestoj kaj eĉ mortiĝoj pro droga trouzado, kiaj tiu de fama aktoro River Phoenix. Ĉirkaŭ 2013 laŭ statistikoj, 39% el la loĝantoj estis gejoj, nome viraj samseksemuloj.

eta|maldekstra|

## Referencoj 
* 
* Kenney, Moira (2001). *Mapping Gay L.A.: The Intersection of Place and Politics*. Temple University Press. ISBN 1-56639-884-3.
* 
* Teal, Donn (1971, reissued 1995). *The Gay Militants: How Gay Liberation Began in America, 1969–1971*. Novjorko, St. Martin's Press. ISBN 0-312-11279-3 (1995 edition).
* 

## Eksteraj ligiloj 
* komerca turisma retejo pri West Hollywood ()
* komerca retejo pri la areo *Sunset Strip* ()

Kategorio:Urboj de Kalifornio
Kategorio:Kantono Los-Anĝeleso (Kalifornio)
Reĝo (ludkarto)

eta|Kvar reĝoj kun kvar diversaj kart-emblemoj
[eta|maldekstre|290ra|En la hispanaj tipaj modeloj de [fanto (maldekstre), kontraŭmonarkia parodio de fanto post senkapigo de reĝo (meze sur pli flaveteca fono) kaj reĝo (dekstre).]]
**Reĝo** estas ludkarto kutime prezentanta portreton de reĝo kun glavo aŭ sceptro en la mano. En tradiciaj franctipaj ludartoj la reĝo funkcias kiel la 13-a karto situanta inter damo kaj aso, kaj la kartaro enhavas kvar reĝojn po unu en ĉiu kart-emblemo (trefo, karoo, kero kaj piko).

En kelkaj ludoj reĝo estas la plej alta rango, en aliaj pli altas aso. En Pinochle, Schnapsen kaj kelkaj aliaj eŭropaj ludoj aso kaj deko rangas pli alte ol reĝo.

## Vidu ankaŭ 
* ludkartoj

Kategorio:Ludkartoj
Kategorio:Fikciaj reĝoj
Lăcusteni (komunumo, Vâlcea)

**Lăcusteni** [lǝkustenj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el 5 vilaĝoj: Contea, Gănești, Lăcusteni (la sidejo), Lăcustenii de Jos kaj Lăcustenii de Sus.

Je la censo de 2002 la kvin vilaĝoj estis kompareble grandaj (inter 250 kaj 361 loĝantoj); ĝis 2011 Contea, Gănești kaj Lăcusteni kreskis signife, je la kosto de la aliaj du.

Lăcusteni situas je la okcidenta flanko de la valo de la rivero Olteț. La distrikta vojo DJ643 sud-norde trairas la komunumon kaj sude atingas la urbon Bălcești (10 km), norde Făurești kun la nacia vojo DN67B (6 km).

## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Laloșu (komunumo, Vâlcea)

**Laloșu** [laloŝu] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el 6 vilaĝoj: CGhindari, Laloșu (la sidejo), Portărești, Mologești, Berbești kaj Oltețani.

Laloșu estas la plej suda komunumo en la distrikto, kaj Berbești la plej suda vilaĝo. La komunumo situas je la orienta flanko de la valo de la rivero Olteț, kiu tie konsistigas la limon al la distrikto Olt. La distrikta vojo DJ644A trairas la komunumon; la vojo DJ643 pluiras norden ĝis Otetelișu, kie ĝi atingas la nacian vojon DN65C kaj per ĝi la urbon Bălcești (15 km for).

Komence de 2014 estis iniciato transirigi la komunumon al la distrikto Olt.

Laŭ la censo de 2011 en Laloșu vivas proksimume 16&nbsp;% da romaoj, kio estas nekutima por la distrikto Vâlcea.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Paĝo pri la komunuma ĉe institutii-publice.ro

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Pál Somssich

**Grafo Pál Somssich,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Somssich Pál** estis hungara politikisto, parlamentano, parlamentestro, juristo. Lia nobela antaŭnomo estis *sárdi*.
eta|Pál Somssich
eta|Pál Somssich
Pál Somssich http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/s/s24498.htm naskiĝis la  1811 en Somogysárd. Li mortis la  1888 en Budapeŝto.

## Biografio 
Pál Somssich komence lernis hejme, poste li frekventis mezlernejojn en Pécs kaj Kaposvár, fine li lernis en Universitato de Pest, krome li studis juron en akademio de Győr. Post siaj studoj li eklaboris en administrado de Somogy (historia departemento). En la jaroj 1843 kaj 1847 li estis elektita parlamenta deputito, kie komence li apartenis al rondo de Aurél Dessewffy, poste István Széchenyi, fine Ferenc Deák. En 1847 li akre kritikis politikon de Lajos Kossuth. Depost la komencaj okazintaĵoj de Hungara revolucio de 1848 li retiriĝis. En la fruaj 1850-aj jaroj li estis la unua, kiu strebis por la hungaraj interesoj, post jaroj li aliĝis al stabo de Ferenc Deák. En 1861 li estis elektita parlamentano, ekde 1869 li estis parlamentestro. Li iĝis fidelulo de Albert Apponyi kaj li akre kritikis Kálmán Tisza-n.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Végszavai a somogyi követeknek az 1843/4. országgyűlés felett* (1845)
* *Das legitime Recht Ungarns und seines Königs* (1850)
* *Értekezés az angol forradalomnak története felett* (1851) - tradukaĵo
* *Válasz Kossuth Lajos Nyilt levelére* (Respondo al publika letero de Lajos Kossuth), (1868)
* *Az 1869-72. országgyűlés képviselőházának működése* (1872)
* *Nyilt levél Kónyi Manóhoz* (Publika letero al Manó Kónyi) (1886)

## Memorigiloj 
* strato en Kaposvár

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a punkto)

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj parlamentestroj
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bernard Holland

**Bernard Holland** (1933, Norfolk (Virginio)) estas usona muzikkritikisto internacie agnoskita.

Inter 1981 kaj 2008 li estis la muzikkritikisto de *The New York Times* al kiu kontribuis per pli ol 4,575 artikoloj

Li studis literaturon kaj filozofion en la Universitato de Virginio. en Vieno kaj Parizo. li estis libera ĵurnalisto inter 1979 kaj 1980 por la gazeto de Picburgo.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj muzikaj kritikistoj
Idarkopf

[eta|rigardo de Idarkopf trans iamaj skikurejoj kaj [Stipshausen al sudoriento – preskaŭ direketo Kirn]]

La **Idarkopf** apud Stipshausen en la mezmontaro Hunsrück estas 745,7m alta monto de la Idarwald en la distriktoj Birkenfeld kaj Bernkastel-Wittlich. Ĝi estas unu el la plej altaj montoj de Rejnlando-Palatinato.

## Geografio 
La monto situas en la nordoriento de la Idarwald en la Naturparko Saar-Hunsrück. Ĝia pinto troviĝas ĉ. 2 km nordokcidente de la komunumo Stipshausen (distrikto Birkenfeld) kaj 4 km sudoriente de la komunumo Hochscheid (distrikto Bernkastel-Wittlich). Nordoriente preter la monto fluas la rivereton Idarbach.

## Turoj 
Ĉirkaŭ 200 m nordokcidente de la pinto staras sur alteco de 744,2m la elrigardturo Idarkopfturm, de kie onui povas rigardi ĝis Taunus, kaj Donnersberg trans la Hunsrück, al la Eifel kaj Westerwald. Ĉirkaŭ 300 m nordoriente de la pinto staras sur preskaŭ 738 m alteco elsendoturo.

## Eksteraj ligiloj 
* Wintersportregion Idarkopf

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Rejnlando-Palatinato
George Balanchine

**George Balanchine** (naskita **Giorgi Melitonoviĉ Balanĉivadze**, en kartvela გიორგი ბალანჩივაძე, en rusa Гео́ргий Баланчива́дзе) (22a de januaro, malnovstile 9a de januaro 1904 – 30a de aprilo 1983) estis unu el la plej fekundaj koreografoj de la 20a jarcento. Konsiderita la patro de la usona baleto, li prenis la standardojn kaj teknikon el sia edukado en la Baleta Akademio de Vaganova kaj kunigis ilin kun aliaj skoloj de movoj kiujn li estis adoptinta dum sia estado kiel gasta koreografo en Broadvajo kaj en Holivudo, kreante sian personan "novklasikan stilone". Li estis koreografo konata pro sia muzikeco; li esprimis muzikon per danco kaj laboris etende kun ĉefaj komponistoj tiutempaj kiaj Igor Stravinski.[eta|Balanchine kun [Suzanne Farrell en *Don Quixote*.]]

[eta|maldekstra|[Mstislav Rostropoviĉ (maldekstre), George Balanchine (meze) kaj Juri Grigoroviĉ]]Li estis invitita al Usono en 1933, fare de patrono de junaj artistoj nome Lincoln Kirstein kiu kunhavis kun Balanchine la sinteno rigardi la gravon de altkvalita danctrejnado en Usono kaj kun ili fondis la *School of American Ballet*. Kun Kirstein li kunfondis la Baleto de Novjorko (NYCB) kaj restis ties Arta Direktoro ĝis sia morto.

## Notoj 
## Bibliografio 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* 
*  George Balanchine Foundation
* George Balanchine Catalog, including premiere date, cast, collaborators, and synopsis for all choreographic works 
*  George Balanchine Trust
*  NYCB
**  School of American Ballet SAB
* A discussion about the Balanchine Technique with Balanchine dancer Suzanne Farrell at a July 08, 2006 PillowTalk at Jacob's Pillow Dance Festival 
* Firebird  performed by Maria Tallchief kaj Michael Maule, Jacob's Pillow, 1951
** Suzanne Farrell on Balanchine: More than Technique  Jacob's Pillow, 2006
* Archival footage of Nora Kaye and Hugh Laing performing in Balanchine's *The Gods Go a-Begging* in 1951 at Jacob’s Pillow Dance Festival. 
* George Balanchine: Master of the Dance *American Masters*, PBS, 14a de Januaro, 2004
* George Balanchine at Find a Grave
* Guide to George Balanchine archive at Houghton Library  Harvard University
; Artikoloj
* http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9C00E6DE143AF933A05755C0A9659C8B63 Anna Kisselgoff, *The New York Times*, June 30, 2003
* "Keeper of the Jewels", Robert Gottlieb, *The New York Review of Books*, volume 55, number 15, 9a de Oktobro, 2008
* obituary, Anna Kisselgoff, *Sunday New York Times*, 1a de Majo 1983

Kategorio:Baletaj koreografoj
Kategorio:Baletistoj
Kategorio:Rusdevenaj usonanoj
Kategorio:Kartveldevenaj usonanoj
Usarkopf

La **Usarkopf** estas  alta altaĵo de la Idarwald (Hunsrück) en la distriktoj Bernkastel-Wittlich kaj Birkenfeld en Rejnlando-Palatinato.

Ĝi situas sude de Morbach (distrikto Bernkastel-Wittlich) ĉe la komunumlimo al Wirschweiler (distrikto Birkenfeld).

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Rejnlando-Palatinato
Panaitio

**Panaitio** (, ; proksimume 185 a.K. – proksimume 109 a.K.) estis antikva greka filozofo, skolestro de la centra stoikismo.

Panaitios devenis el la urbo Lindos sur la insulo Rodoso. Edukiĝon akiris en Ateno, kie li estis disĉiplo de Diogeno el Seleŭkio. Ĉirkaŭ la jaro 160 a.K. foriris en Romon, kie li per sia agado grave kontribuis al altiĝo de intereso de romiaj kontempluoj pri stoika filozofio. Li estis membro de la romia deputitaro al Egiptio en la jaro 139 a.K., kune kun Publio Cornelio Scipio Aemiliano, Spurio Mumiemo kaj Lucio Metelo. En la jaro 129 a.K. li foriris en Atenon, kie li transprenis estrecon de stoika skolo (inter liaj disĉiploj apartenis precipe unu el la plej universalaj homoj de la antikva epoko, nome tutfakulo kaj stoika filozofo Posejdono el Apameo).

Panaitia filozofio estas eklektikisma. Panaitio en vico da pensoj lasis ortodoksan stoikismon, starigis kelkajn kompletaĵojn laŭ Platona kaj Aristotela spirito, etikon laŭigis al bezonoj de romia aristokratio. Kiel ununura el la stoikoj li stariĝis kritike al astrologio kaj al orakoloj, akcelis devon de individuo al la ŝtato kaj al la socio. Kune kun sia disĉiplo Posejdono el Apameo difinis ideon de humanismo (helene *filanthrópiá*, latine *humanitas*) enhavantan postulon, ke ĉiu individuo aktive evoluigu justecon kaj amon al la homoj kiel neskribitan regulon de la homa kunvivado. Lia verko *Pri devoj (Περί τοΰ καθήκοντος)* influis opiniojn kaj vivkonceptojn de multaj romiaj politikistoj kaj verkistoj ekzemple de Cicerono.

## Tradukfonto 
Kategorio:Helenaj filozofoj
Kategorio:Stoikaj filozofoj
Amonia acetato

**Amonia acetato** estas kemia kombinaĵo kun formulo **NH4-H3C-COO** aŭ C2H7NO2. Ĝi estas blanka solido kaj estas derivebla el la reakcio inter la amonio kaj la acetata acido. Ĝi estas komerce disponebla en pluraj koncentriĝoj kaj estas relative malmultekosta. La amoniaj acetatoj estas blankaj kristaloj aŭ grajnetoj, prezentanta iomete vinagrodoron.

Ĝi estas eksplodema kiam forte varmigita. Samkiel la plejmulto el la organikaj kombinaĵoj, maldikaj pulvoroj, disfluantaj en la aero, en la ĉeesto de sparkiga fonto, rezultas en potenca danĝero pri pulvoro-eksplodo. Kiel fajroestingiloj oni povas uzi akvoŝaŭmon aŭ sprajon, sekpolvajn fajroestingilojn, kaj karbonan duoksidon. Akvosprajo uzeblas por malvarmigo de la kemiujoj, evitas pulvoro-formiĝon kaj izolas la kemiaĵon for de la fajro. La fajro devas esti estingita kontraŭ la vento kaj flamoj. Fajroestingistoj devas uzi protektivan ekipaĵaron kaj adekvatan vestaĵaron tiel ke la pulvoro aŭ fumoj ne estu inhalitaj, kaj protekti la haŭton kaj la okulojn.

## Reakcio 
### Reakcio 1 
Amonia acetato estas peranto en la produktado de acetamido:

### Reakcio 2 
* Reakcio de **amonia karbonato** kun **acetata acido** donante **amonian acetaton**:

## Literaturo 
* Chest of Books
* Sigma-Aldrich
* Youtube
* Link Springer

## Referencoj 
Kategorio:Acetatoj
Kategorio:Amoniaj kombinaĵoj
Livezi (komunumo, Vâlcea)

**Livezi** [livezj'] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el la vilaĝoj Livezi (la sidejo), Pârâienii de Jos, Pârâienii de Mijloc, Pârâienii de Sus, Părăușani, Pleșoiu kaj Tina.

La komunumo situas pliparte je la okcidenta flanko de la valo de la rivero Olteț; Părăușani kaj Pleșoiu situas sur la orienta. Inter Pleșoiu kaj Livezi estas piedira ponto, aŭtoj devas iri tra Pârâienii de Mijloc. La nacia vojo DN67B sud-norde trairas la komunumon. Okcidente Livezi limas al la distrikto Gorj.

## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Lădești (komunumo, Vâlcea)

**Lădești** [lǝdeŝtj] estas komunumo en la rumana distrikto Vâlcea. Ĝi konsistas el 10 vilaĝoj: Cermegești, Chiricești, Ciumagi, Dealu Corni, Găgeni, Lădești (la sidejo), Măldărești, Olteanca, Păsculești kaj Popești.

La komunumo situas ambaŭflanke de la rivero Cerna. Okcidente la nacia vojo DN65C ligas Lădești al Horezu (40 km norde) kaj Bălcești (30 km sude). Oriente la distrikta vojo DJ643B laŭiras la riveron. Inter Lădești kaj Chiricești la distrikta vojo DJ676B transpontas Cerna-n.

## Eksteraj ligiloj 
* Komunuma retejo

Kategorio:Komunumoj de distrikto Vâlcea
Zsigmond Justh

**Zsigmond Justh** [ĵigmond just], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Justh Zsigmond** estis hungara verkisto, teatrestro. Lia frato estis Gyula Justh.

Zsigmond Justh http://www.justhvk.hu/blog/?page_id=7707 naskiĝis la  1863 en vilaĝo Puszta-Szentetornya (nuntempa urboparto de Orosháza). Li mortis la  1894 en Francio en Cannes.

## Biografio 
Zsigmond Justh komence studis en Budapeŝto, poste eksterlande en Kiel, Zuriko, Parizo. En la lasta urbo li ekŝatis la literaturon. En la 1880-aj jaroj li komencis verki romanojn. En la sekva jardeko li ĉerpis temojn pri la lokaj homoj. Li fondis kamparan teatrejon, kie oni prezentis verkojn de Shakespeare kaj Molière. Li frue ricevis tuberkulozon, kiu finis la pluajn verkadojn. Li vane provis resaniĝi en Italio, Francio, Indio.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Páris elemei* (debuto)
* *Művész-szerelem* (1888) – romano
* *A puszta könyve* (1891)
* *Fuimus* (1894)

## Memorigiloj 
* bibliotekoj en Orosháza
* fervoja haltejo apud Gádoros

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj verkistoj