open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ŝilera Festego

]] 
]]
**Ŝilera Festego** (germane: *Schillerfest*, *Das große Schillerfest*, *Schillerfeier*) okazis diversloke je la 100-a datreveno naskiĝa de Ŝilero, inter la 8-a kaj la 10-a de novembro. Kroma instigo estis la memoro de la revolucio de 1848/49 dek jarojn pli frue. Ĉe ĉiuj germanaj altlernejoj kaj universitatoj oni aktivis. En pli ol 440 germanaj kaj 50 negermanaj urboj okazis festoj, kun paradoj kaj torĉaj procesioj. Temis pri la plej granda festo iam festita en honoro de poeto. Resonadoj estis en multaj paroladoj aliloke kaj gazetartikoloj, antaŭ naci-unuigema fono. 
## Graveco por la studenta historio
Ĉi ŝileraj festoj finigis la jarojn reakciajn postrevoluciajn. La partoprenantoj opiniis esti alproksimiĝintaj paŝon pli al la germana unuiĝo kaj libereco. Je Vroclavo, Würzburg, Berlino kaj Vieno estiĝis diversaj studentaj korporacioj. Eble eĉ pli grave, ili estiĝis en Prago kaj oratoro tie ege ovaciita estis Alois von Brinz. Dum la mallonga periodo ĝis la eksplodo de la Prusia-Aŭstria Milito ekfloris multaj studentaj kluboj. Ĉefe en Aŭstrujo ŝprucis kvazaŭ novaj fondoj ĉar tie - kontraŭ al landoj de la Germana Federacio -  subprema sistemo de Metternich ja plue regis. En Aŭstrujo certe ankaŭ mense gravis la malvenko dum la Dua Itala Milito de Sendependeco. Rezulto estis mildigo de la polica premo, nova konstitucio kaj pli liberala registaro. 

Ŝileraj festoj pli malfrue ofte estis ripetitaj, ekz. en 1905 en Vajmaro: okaze de la datreveno 100-a (mortotaga) respektive en 1909, 150 jarojn post la ŝilera naskiĝo. 

Ankaŭ en Svislando oni festis ĉe la roko *Schillerstein* je suda Kvarkantona Lago (memore al la kreinto de la dramo *Wilhelm Tell*), sed ankaŭ en Berno kaj Zuriko (memore al la moderna svisa ŝtata unio post la interna milito de novembro 1847). Pri la berna festo poetumis Gottfried Keller. Svisoj franclingvaj estis ŝokita pro la cedo de Savojo al Francujo; krome estis multaj germanaj elmigrintoj vivantaj en Svisujo. Zurike faris prelegon tiam Friedrich Theodor Vischer artiste helpite de Georg Herwegh.

## Eksteraj ligiloj 
* memorfolio pri la Ŝilera Festo de 1859; gravuraĵo de Carl Jaeger
* Jutta Assel, Georg Jäger: "Der Schiller-Festzug in Frankfurt am Main 1859" - ĉe: *Goethezeitportal.de*, majo 2014 
*Harald Lönnecker: "Deutsche Burschenschaft und Friedrich Schiller" - ĉe: *burschenschaft.de*  "Der Dräumling" - romano de Wilhelm Raabe
## Notoj 
Kategorio:Friedrich Schiller
Kategorio:Festoj
Kategorio:1859
La sonrisa etrusca

***La sonrisa etrusca*** (La etruska rideto) estas romano de la hispana verkisto José Luis Sampedro publikigita en 1985. 

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​ 

## Intrigo
[thumb|maldekstre|220px|Etruska sarkofago kiu havigas la titolon al la romano, en Villa Giulia, [Romo.]]
La agado okazas en Milano, kie Salvatore Roncone, maljuna grumblemulo, eksterordinare ligita al la tero de la regiono Kalabrio en kiu li naskiĝis, estas translokigita fare de sia filo Renato por ricevi traktadon kontraŭ kancero. En la grandurbo li frontas la frapon de du mondoj: nome tiu de lia filo kaj edzino, kiuj, kun ilia nura filo, nome Bruno, trimonata, formas tipan burĝan kaj urban familion, kontraŭ tiu lia el la sudo de Italio, pli sentema, arkaika kaj de familiaj kvereloj.

La nomo de la nepeto Bruno feliĉigas la avon, ĉar ne sciante tion lia propra filo, ĝi estis la nomo de Salvatore en la partizana sekreteco. Tial establiĝas rilato inter la avo kaj la nepo, al kiu li dediĉas sian dolĉecon, kaj al kiu li klopodas por transigi sian amon por la vivo, kion fakte li, kiel konsekvenco de la malsano, estas perdanta. Sed tio eĉ ne malhelpas haltigi sian vivon. Tiukadre li denove enamiĝas..., montrante, ke neniam estas malfrue. 

## Adaptoj 
*  En 2011 oni muntis teatran version de la romano reĝisorita de José Carlos Plaza, kun Héctor Alterio en la rolo de Salvatore Roncone. Krome aktoris ankaŭ Nacho Castro, Julieta Serrano, Israel Frías, Sonia Gómez Silva, Carlos Martínez Abarca, Cristina Arranz kaj Olga Rodríguez.
* "The Etruscan Smile" (2018) estas filmo reĝisorita de Oded Binnun kaj Mihail Brezis kun Brian Cox, Rosanna Arquette, JJ Feild, Thora Birch, Treat Williams, Tim Matheson, Peter Coyote, Emanuel Cohn kaj Clive Russell kaj agado okazas en Usono.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* José Luis Sampedro en imdb

* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1985
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Frostigado

eta|Frostigitaj manĝaĵoj
**Frostigado** kaj **rapidfrostigado** (ankaŭ neologisme nomata **konĝelado**) estas tekniko de konservado de nutraĵoj bazita sur la malvarmeco. La uzo de tiu tekniko naskigis nutraĵan industrion kaj rezultis en la vendado de frostigitaj pladoj. La ĉefa apliko de rapidfrostigado konsistas en la preparado de frostigitaj manĝaĵoj 

## Malsamaj teknikoj 
La tekniko de frostigado diferencas de tiu de la rapidfrotigado (konĝelado).

### *Tekniko de frostigado* 
La tekniko de frostigado malaltigas malrapide la temperaturon (ĝis #24 horoj) transformante tiel tiun malvarman akvon en kristalojn de glacio. Tiuj kristaloj tratruas la ĉelan vandon de la nutraĵoj, ŝanĝante tiel ilian teksturon sed ankaŭ ilian saporon (vaporiĝo de la akvo kaj de la aromoj volatilaj), kun produktado per la mikroorganismoj de toksaj substancoj kaj modifoj ligitaj al reagoj enzimaj kaj ne enzimaj.

eta|Formado de glacikristaloj.

### *Tekniko de rapidfrostigado (kongelado)* 
La frostigado estas industria tekniko, kiu konsistas el ŝokmalvarmigi la nutraĵojn (de kelkaj minutoj ĝis unu horo) al temperaturoj inter −18 °C al −196° C . Danke al tiu procedo, la akvo enhavita en la ĉeloj fajne kristaliĝas limigante tiel la ĉelan detruon. La produktoj tiel traktitaj konservas sian teksturon, sian guston kaj povas esti konservitaj pli longe.

### *Superfrostigado* 
**Superfrostigado** nomatas pri la procedo de konservado de nutraĵoj per rapida malvarmigado ĝis −40°C. 

## Rapidecoj de frostigado 
La kvalito de frostigita produkto dependas de la rapideco, laŭ kiu ĝi estas frostigita. Ju pli rapida estas la frostigo, des pli malgrandaj estas la frostigitaj kristaloj, des pli bona estas la kvalito, kaj des pli longtempe konservebla estas la aĵo en frostigujo. Tia rapideco difiniĝas per minimuma distanco inter la surfaco kaj la interna sojla punkto, pri kiu la temperaturo pasas de 0 °C al −15 °C dum specifa tempo:

* **malrapida**:  5 cm/h, per dronigo en likvan azoton (−196 °C).

Kiam frostigitaj, la produktoj devas esti stokitaj al temperaturo sub aŭ egala al -18 °C. Vendejoj proponas rapidfrostigitajn produktojn stokante ilin al temperaturo -25 ºC.

## Vidi ankaŭ 
* Frostigita manĝaĵo

## Referencoj 
Kategorio:Konservado
Kategorio:Malvarmigo

Kategorio:Nutraĵindustrio
Alois von Brinz

**Alois von BRINZ** (naskiĝinta la  en Weiler, mortinta la  en Munkeno) estis germana juristo kaj politikisto kaj konata interpretanto de Corpus iuris civilis.
## Vivo
Unue studis Brinz Munkene Klasikan filologion ekrajtonte en 1841 gimnazie instruisti. Tamen poste, varbite de Konrad Maurer, li studis Munkene kaj Berline jursciencojn antaŭ ol praktike deĵori en la publika jura servo. Post elfaro de  »Die Lehre von der Kompensation« (Leipzig 1849) li furoris. En 1851 oni vokis lin je eksterorda profesoreco al la universitato de Erlangen kie li fariĝis en 1854 orda profesoro pri la romia juro. En 1857 li samofice ekdeĵoris en Prago; brilan paroladon li faris okaze de la Ŝilera Festego en novembro 1859.

Krom sukcesa altlerneja instruado li pli kaj pli konatiĝis kiel elstara politika oratoro: en 1861 li estis elektita deputito por la parlamento de Reĝlando Bohemio, sekve al la aŭstria ĉambro *Reichstag*. Tiufunkcie li ĉiam tre engaĝiĝis por la germanlingvanoj. Post la batalo ĉe Hradec Králové li iris al la universitato de Tübingen (1866). Tie li finis la lernolibron »Lehrbuch der Pandekten« (Erlangen 1857-1871) kiu danke al originaleco kaj klareco fariĝis ŝatata helpilo por multaj. Ankaŭ la politikaj movadoj post 1866 en Suda Germanio interesis lin, kvankam Brinz rifuzis ani ĉe la Asembleo virtemberga: la asembleanoj estis elektintaj lin membro de la Ŝtata kortumo. En 1871 Brinz vokiĝis al la universitato de Munkeno kie li docentadis ĝismorte. 

Kromas jenaj gravaj verkoj de li:  »Kritische Blätter zivilistischen Inhalts« (Erlangen 1852–53),  »Zum Recht der bonae fidei possessio« (Munkeno 1875), »Zur Kontravindikation und der legis actio sacramento« (Munkeno 1877), »Die Freigelassenen der lex Aelia Sentia und das Berliner Fragment von den Dediticiern« (Freiburg 1884), »Über den Einlassungszwang im römischen Recht« (Munkeno 1887). Riĉa intelekta fonto estas ankaŭ liaj rektoraj paroladoj:  »Über Universalität« (Munkeno 1876); »Über die Zeit im Rechte« (Munkeno 1882).

## Fonto
*"Brinz" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 3. Leipzig 1905, p. 426-427 

## Eksteraj ligiloj
*Vikifontaro
*ligiloj ĉe DDB
Villa del Balbianello

dekstra|eta|280x280ra|La Vilao del Balbianello
dekstra|eta|280x280ra|La Vilao del Balbianello
La **Vilao de Balbianello** () estas palaca kaj parka ensemblo de la malfrua 18-a jarcento, pitoreske situanta sur Kabo Dosso d'Avedo, elstaranta de la nordo en Lago de Como. Administre ĝi apartenis al vilaĝo Lenno, kiu en 2014 iĝis parto de la nova komunumo Tremezzina. La vilao akiris tutmondan famon danke al siaj elegantaj terasformaj ĝardenoj kaj Holivudaj filmoj, kiuj estis filmitaj en ĝiaj ejoj. 

## Galerio 

Dosiero:21VillaBalbianello.jpg
Dosiero:11VillaBalbianello.jpg
Dosiero:Villa_Balbianello_3687.jpg
Dosiero:31VillaBalbianello.jpg
Dosiero:Lenno_Villa_Balbianello_12.jpg
Dosiero:13VillaBalbianello.jpg
Dosiero:Lenno_Villa_Balbianello_wnetrze_4.jpg|alternative=Villa del Balbianello|Villo del Balbianello
Dosiero:Lenno_Villa_Balbianello_wnetrze_3.jpg|alternative=Lenno Villa|Lenno Villo
Dosiero:Villa_Balbianello_3631_Planar_5.jpg|alternative=Exhibition room|Ekspozicia ĉambro
Dosiero:Villa_Balbianello_3622_Planar_4.jpg|alternative=Map room|Mapa ĉambro

## Ligiloj 
* Villa Ponti Bellavista

## Referencoj 
Kategorio:Provinco Como
Kategorio:Konstruaĵoj en Italio
Svetlogorsk-1 (stacidomo)

**Svetlogorsk-1** () estas unu el la du fervojaj stacidomoj en la urbo Svetlogorsk (Kaliningrada provinco). La stacio servas pasaĝerajn elektrajn motortrajnojn de Kaliningrado, Zelenogradsk kaj Pionerskij. Kargooperacioj ne estas aranĝitaj ĉe la stacio.

## Bildgalerio 

Svetlogorsk-I railway station 2.jpg|Ekstero
Светлогорск, платформы станции «Свелогорск I».jpg|Kajoj kaj trakoj
Svetlogorsk-I railway station.jpg|Interno

## Vidu ankaŭ 
* Svetlogorsk
* Svetlogorsk-2 (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Svetlogorsk-1 en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Svetlogorsk
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1900
Gatĉina, Baltijskij vokzal (stacidomo)

**Gatĉina, Baltijskij vokzal** () estas pasaĝera terminalo de la stacio **Gatĉina-Passaĵirskaja-Baltijskaja**, unu el la du stacioj en la urbo Gatĉino, Leningrada provinco.

centra|280ra|eta|Unua stacio

## Vidu ankaŭ 
* Gatĉino
* Gatĉina, Varŝavskij vokzal (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Gatĉina, Baltijskij vokzal en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Gatĉino
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1872
Trojany

Nomon **Trojany** portas kelke da setlejoj:

* 1. Trojany (Kralovice) – vilaĝo enfalanta sub urbo Kralovice en distrikto Plzeň-nordo
* 2. Trojany (Dolní Dvořiště) – vilaĝo en municipo Dolní Dvořiště en distrikto Český Krumlov
* Trojany (Mazovia provinco) – pola vilaĝo en Mazovia provinco
* Trojany (Lodza provinco) – pola vilaĝo en Lodza provinco
Ion Barbu

**Ion BARBU** (naskita **Dan Barbilian**; la 18an de marto 1895, en Câmpulung Muscel - la 11-an de aŭgusto 1961, en Bukareŝto) estis rumana poeto kaj matematikisto. "Jon Barbu" estis la nomo de lia patroflanka avo kaj la poeto elektis ĝin kiel plumnomo. Kiel matematikisto, Ion Barbu estas konata sub sia reala nomo, Dan Barbillian. Ion Barbu estas konsiderita unu el la plej gravaj rumanaj poetoj de la 20-a jarcento kaj reprezentanto de modernismo en la poezio de sia lando. Li nomis sian stilon "nova liriko" . Lia poemaro "*Joc secund*" estas konsiderata de unu el la kritikistoj "en certa mezuro, la plej nuntempa poemaro en la rumana literaturo" . La poeto vidis poezion kiel speco de "etendo" kaj "kompletigo" de la praktiko de geometrio . Li funkciis kiel profesoro pri algebro ĉe la Universitato de Bukareŝto (1942-1959). Post la falo de la komunista reĝimo en Rumanio, en 1990 li estis elektita postmorta membro de la Rumana Akademio.

## Verkado 
Ion Barbu estas konsiderita la definitiva reprezentanto de rumana literatura modernismo inter la du mondmilitoj kaj unu el la plej grandaj rumanaj poetoj.

Liaj literaturaj komencoj estas ligitaj, interalie, al lia amikeco kun Tudor Vianu, edukita junulo de juda origino, kiun li renkontis dum siaj mezlernejaj studoj, kaj kiu poste iĝis unu el la plej gravaj literaturrecenzistoj de Rumanio. Survoje kune vojaĝante al Giurgiu, Barbilliano promesis al lia amiko, kadre de vetludo, ke li verkos libron de poemoj. Vianu poste dediĉis monografion al lia poezio kiu estis konsiderita dum multaj jaroj kiel la plej perfekta. La unua publikigita poemo de Barbu, "Fiinţa", aperis en la literatura revuo de Alexandru Macedonski, "Literatorul". Li poste estis laŭdita fare de la literaturrecenzisto Eugen Lovinescu en lia ĵurnalo, " Sburatorul " (1919). Lovinescu estis tiu kiu konvinkis lin adopti la nomon de sia avo "Ion Barbu" kiel plumnomo. Barbeau faris nomon por si en la literatura sceno en Rumanio precipe ekde 1921, post la publikigo de la poemo "Post Helikoj" (După melci) en la revuo "Viața Românească " (Rumana Vivo). Literaturrecenzistoj dividas lian poezian verkon en tri fazojn: la " Parnasa " periodo (1919-1921) en kiu la poeto turnis sin al mitologio kaj romantikaj priskriboj de naturo, la " Orientaj Baladoj " periodo (1921-1925), kiam lia poezio prenis sin. pli rakonta karaktero, kaj la "Hermetika" periodo" (1925-1930), en kiu li uzis kompleksan lingvaĵon, akompanitan de erotikaj elementoj kaj filozofia liriko. Barbu publikigis siajn multajn poemojn en lokaj ĵurnaloj sed publikigis nur du librojn de poezio. La unua estis *După melci* (Post la Helikoj, 1921). Naŭ jarojn poste, Barbu publikigis sian duan kaj lastan libron de poezio, *Joc secund* (1930), kiu ekscitis la rumanan literaturan mondon de tiuj tagoj. La poeto mem zorge elektis la poemojn kaj aranĝis ilin en tri kolektojn: "Joc secund", "Uvedenrode" kaj "Isarlîk".

## Referencoj 
Kategorio:Mortintoj en 1961
Kategorio:Naskiĝintoj en 1895
Kategorio:Rumanaj poetoj
Kategorio:Rumanaj matematikistoj
Kategorio:Geometroj
Trojany (Dolní Dvořiště)

**Trojany** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Dvořiště en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km nordokcidente de Dolní Dvořiště. Vivas ĉi tie daŭre  ().

Trojany situas en katastra teritorio **Horní Kaliště** kun areo 7,72&nbsp;km² kaj **Trojany u Dolního Dvořiště** kun areo 2,5&nbsp;km². En la katastra teritorio Trojany u Dolního Dvořiště estas fervoja stacio Rybník (antaŭe Certlov) sur linio 196, devene temis pri stacidomo kaj evitejo kun nomo **Trojany** (*Trojern)* sur ĉevaltira fervojo České Budějovice – Linz. Troviĝas ĉi tie protektata monumento al F. A. Gerstner.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1361. 

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Trojany krajina.JPG|Pejzaĝo ĉe Trojany
Trojany, vjezd do obce.jpg|Enveturejo en Trojany

## Referencoj
Kategorio:Dolní Dvořiště
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Novohrada cismontaro
Murmansk (stacidomo)

**Murmansk** () estas fervoja stacio de la regiono de Murmansko de la Oktjabrjskaja fervojo, situanta en la urbo Murmansko, Murmanska provinco. Ĝi estas unu el la du stacidomoj situantaj ene de la urbo (la dua estas Komsomolsk-Murmanskij). La stacio inkludas fervojan stacidomon kaj lokomotivdeponejon.

## Bildgalerio 

RZD Murmansk 2022-05 station building closeup from city.jpg|Ekstero
Здание железнодорожного вокзала Мурманска.jpg|Neĝa vetero
Паровоз-памятник Л 4386.jpg|Vaporlokomotivo

## Vidu ankaŭ 
* Murmansko
* Trolebusa transporto en Murmansko

## Eksteraj ligiloj 
* Murmansk en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Murmansko
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1916
Adolf Olivér Horvát

**Adolf Olivér Horvát** [horvAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Horvát Adolf Olivér,** estis hungara pastro, cisterciana monaĥo, instruisto, botanikisto. Lia botanika mallonga nomo estis **A.O.Horvát**.
 
 naskiĝis  en Girált (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Giraltovce en Slovakio), li mortis  en Zirc.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en Debrecen en 1924, poste li aliĝis al la cistercianoj. Li akiris teologian diplomon en Zirc en 1928, en la sekva jaro li pastriĝis kaj monaĥiĝis. Li plustudis kaj li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1931, biologian diplomon en la sekva jaro. Post la unua diplomo li instruis en eklezia gimnazio en Pécs, dum li doktoriĝis en la universitato. En 1951 la monaĥaj ordenoj estis malpermesitaj, tamen li instruis plu en Kaposvár, poste denove en Pécs ĝis la pensiuliĝo en 1967. Intertempe li kandidatiĝis en 1958, li doktoriĝis en 1991 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ekster instruado li faras botanikajn esplorojn en Mecsek. Li ricevis premiojn inter 1972-1997.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A baranyai flóraterület különlegességei* (1934)
* *A Mecsek hegység és déli síkjának növényzete 1-2* (1942)
* *Külsősomogy és környékének növényzete.* (ankaŭ disertaĵo, 1943)
* *A pécsi Mecsek – Misina – természetes növényszövetkezetei.* (1946)
* *A Mecsek növénytakarója. A növényföldrajzi elemek és a hegyépítő kőzetek kapcsolata.* (1954)
* *A mecseki erdőtípusok.* (monografio kaj disertaĵo, 1957)
* *A Mecsek és Fruska Gora növényzetének összehasonlítása.* (1968)
* *Die Vegetation des Mecsek Gebirges und seiner Umgebung* (monografio, 1972)
* *A Mecsek ritka virágai.* (1988)
* *A baranyai flórajárás különlegességei. A Mecsek és környéke florisztikai és cönológiai kutatásának eredményei.* (disertaĵo, 1990)
* *Pótlások és kiegészítések a Mecsek hegység és déli síkjának növényzete ismeretéhez. 1972–2000.* (kunaŭtoro, 2000).

## Memorigiloj 
* memorŝtono en Mecsek (2007)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare en leksikono
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj cistercianaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj botanikistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
La misteraj oraj urboj

***La misteraj oraj urboj*** (france ''Les Mystérieuses Cités d'or* kaj japane 太陽の子エステバン [taiĝo no ko esteban]) estas franca-japana animea televidserio daŭranta 39 epizodojn. Ĝi estis unuafoje elsendita ĉe NHK en Japanio, ekde la 29-a de junio 1982 ĝis la 7-a de junio 1983, en Luksemburgio ekde la 13-a de majo 1982 ĉe RTL Télévision kaj en Francio ĉe Antenne 2 ekde la 26-a de septembro 1983. Ĝi estis adaptita el la romano *The King’s Fifth'', verkita de Scott O'Dell. La franca versio, kun alia sontrako malsama al tiu de la japana, servis kiel bazo por la plejmulto de fremdaj versioj. En 2012, la serio ricevis daŭrigon samnoman.

## Intrigo 
La serio komenciĝas en 1532-a Barcelono. Esteban estas tre petolema junulo, kiu ĉiam enmiksiĝas en problemojn. Unu tagon lia kuratoro mortas kaj Esteban malkovras ion pri sia vera identeco: kiam li estis bebo, maristo Mendoza trovis lin sur boato drivanta en la Pacifiko. Esteban fariĝas populara en Barcelono ​​pro sia donaco forigi malbonan veteron kaj alporti sunbrilon, kaj tio akiris al li la kromnomon «filo de la suno». Estante libera kaj avida je aventuro, li estas konvinkita de Mendoza por vojaĝi kun li al la Nova Mondo (Ameriko) serĉe de la misteraj oraj urboj, ĉar la patro de Esteban ŝajnis havi rilaton al la oraj urboj. Dum la vojaĝo, Esteban renkontas Zia-n, inkaan knabinon, kiu posedas la saman strangan medalionon, kiun li havas. Dum iliaj aventuroj ili ankaŭ renkontas Tao-n, posteulon de la Imperio Mu. Ili kune vivos longan aventuron plenan je malkovroj kaj danĝero.

## Personoj 
* **Esteban.** Japana voĉaktoro: Masako NOZAWA.

12-jaraĝa orfo, kiam li estis bebo li estis savita fare de la hispana navigisto Mendoza. Li portas unu el la du sunmedalionoj. Li revas pri aventuroj kaj estas ekstreme impulsiĝema. Li aliĝas al la hispanoj en ilia serĉo de unu el la Sep Oraj Urboj el la Nova Mondo, esperante trovi sian patron. Japana voĉaktoro: Masako Nozawa.

* **Zia.** Japana voĉaktoro: Mami KOYAMA.

Filino de inkaa pastro. Kvin jarojn antaŭe, ŝi estis forkaptita de la hispanoj en Peruo, kiam ŝi aĝis sep jarojn, kaj oni prezentis ŝin kiel donacon al Margareta, filino de Karolo la 5-a. Zia havas medalionon egalan al tiu de Esteban.

* **Tao.** Japana voĉaktoro: Junko HORI.

La lasta vivanta ano de la sinkita Imperio Mu. Post la morto de sia patro, li vivis sola en Galapagoj.

* **Mendoza.** Japana voĉaktoro: Isao SASAKI.
Hispana navigisto. Li savis beban Esteban-on dum unu el siaj vojaĝoj. Li estas sperta maristo kaj mastro-glavluktisto. Lin akompanas Sanĉo kaj Pedro, du solduloj. Li pasigis multajn jarojn serĉante informon pri la misteraj oraj urboj, tio portis lin al la sunmedalionoj.

## Referencoj 
Kategorio:Televidaj serioj
Horní Malše

**Horní Malše** estas naturmemorindaĵo en distrikto Český Krumlov, nome en katastraj teritorioj Bělá u Malont, Cetviny, Dolní Dvořiště, Dolní Přibrání, Kaplice, Mikulov, Mostky, Pohoří na Šumavě, Rapotice u Malont, Rychnov nad Malší, Štědrkov, Suchdol u Bujanova, Tichá, Všeměřice kaj Zdíky. Ĝi apartenas al la plej ampleksaj ĉeĥaj protektitaj teritorioj de tiu ĉi kategorio, ĝi ensumigas la tutan fluon de rivero Malše de sudorienta rando de Kaplice ĝis la fonto, super Dolní Dvořiště ankaŭ ĉiuj alfluantoj. Super Cetviny la zono de NM disvastiĝas al la tuta fonta regiono de Malše (sur la ĉeĥa flanko), ĉi tie ĝi ankaŭ rekovriĝas kun NP Novohrada montaro.

La protektita teritorio kun areo 1890,85 hektaroj en supermara alteco 540–1002 metroj estis proklamita por protekto de raraj kaj endanĝerigitaj specioj de animaloj, ekz. lutra lutra, bonazio, krekso, trifingra buntpego kaj pluaj. La teritorio de la naturmemorindaĵo Horní Malše estis envicigita inter eŭrope signifajn lokojn enkadre de sistemo Natura 2000.

## Rilataj artikoloj
* Landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio

## Referencoj
Kategorio:Naturmemorindaĵoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Protektitaj areoj en Novohrada montaro
Kategorio:Protektitaj areoj en Novohrada cismontaro
Kategorio:Eŭrope signifaj lokoj en Sudbohemia regiono
Kategorio:Arbaroj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Arbaroj en Novohrada montaro
Kategorio:Arbaroj en Novohrada cismontaro
Kategorio:Akvokolekta areo de Malše
Kategorio:Naturparko Novohrada montaro
Kategorio:Protektitaj areoj sur landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Kategorio:Malonty
Kategorio:Dolní Dvořiště
Kategorio:Pohorská Ves
Kategorio:Kaplice
Kategorio:Bujanov
Novorossijsk (stacidomo)

**Novorossijsk** () estas fervoja stacio de Krasnodara regiono de Norda Kaŭkaza Fervojo, situanta en la urbo Novorossijsk, Krasnodara regiono.

## Bildgalerio 

Novorossiysk railway station.jpg|Stacio
2024-08-07. Новороссийск DSC 4507.jpg|Atendejo
Троллейбус у здания вокзала в Новороссийске.jpg|Trolebuso

## Vidu ankaŭ 
* Novorossijsk
* Trolebusa transporto en Novorossijsk

## Eksteraj ligiloj 
* Novorossijsk en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Novorossijsk
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1888
Tri Urboj (Malto)

La **Tri Urboj** () estas kolektiva priskribo de la tri fortikigitaj urboj Vittoriosa, Senglea kaj Cospicua en Malto . La plej malnova de la Tri Urboj estas Vittoriosa, kiu daŭre ekzistas ekde antaŭ la mezepoko. La alia du urboj, Senglea kaj Cospicua, estis ambaŭ fonditaj de la Ordeno de Sankta Johano en la 16a kaj 17a jarcentoj. La Tri Urboj estas enfermitaj de la Cottonera Linioj, kune kun pluraj aliaj fortikaĵoj. La nomo **Cottonera** () estas sinonima kun la Tri Urboj, kvankam ĝi estas foje prenita ankaŭ por inkluzivi la apudan urbon Kalkara.

La tri urboj situas oriente de la ĉefurbo La Valeto, kaj estas apartigitaj de ĝi per la granda haveno. Vittoriosa kaj Senglea situas sur du longaj, mallarĝaj duoninsuloj kiuj estas ĉiu proksimume kilometron longa. Cospicua situas oriente de ili kaj dominas la enirejon al ambaŭ.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*
Kategorio:Urboj de Malto
Kategorio:Konstruaĵoj en Malto
Kategorio:Historio de Malto
Ĉeljabinsk-Glavnij (stacidomo)

**Ĉeljabinsk-Glavnij** () estas krucvoja subtena fervoja stacidomo de la Ĉeljabinska regiono de la Suda Urala Fervojo kun la ĉefa fervoja stacio, situanta en la urbo Ĉeljabinsk, la administra centro de la Ĉelabinska provinco. La stacio estas la bazo de Cheljabinsk fervoja krucvojo, kiu krom ĝi inkluzivas kelkajn interligitajn krucvojojn.

## Bildgalerio 

ChelyabinskRailwayStationBuilding.jpg|Enirejo
Chelyabinsk-19.JPG|Vitralo
Поезд Победы ЮУЖД, 2017 г.jpg|"Trajno de Venko"

## Vidu ankaŭ 
* Ĉeljabinsk
* Tramtransporto en Ĉeljabinsk
* Trolebusa transporto en Ĉeljabinsk

## Eksteraj ligiloj 
* Ĉeljabinsk-Glavnij en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Ĉelabinsko
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1892
Dom Mintoff

**Dominiku "Dom" MINTOFF** (, [dʊmˈɪnku mˈɪntɒff]; ofte monita *il-Perit*, "la Arkitekto"; 6 aŭgusto 1916 – 20 aŭgusto 2012) estis socialisma politikisto kiu estis gvidanto de la Laborista Partio de 1949 ĝis 1984 kaj estis 8a Ĉefministro de Malto de 1955 ĝis 1958, kiam Malto estis ankoraŭ brita kolonio kaj denove, sekvanta sendependecon, de 1971 ĝis 1984 . Lia periodo kiel Ĉefministro vidis la kreadon de ampleksa bonfara stato, ŝtatigo de grandaj kompanioj, granda pliigo en la ĝenerala vivnivelo kaj la establo de la respubliko , sed estis poste makulita de malforta ekonomio, altiĝo de absolutismo kaj eksplodoj de politika perforto .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Usona Mararmeo deziris mortigi Mintoff, La Malto Sendependa, 26 januaro 2008.
* *La Novjorka Tempoj* raporto de lia morto, 21 aŭgusto 2012.

Kategorio:Ĉefministroj de Malto
Kategorio:Katolikaj socialistoj
Kategorio:Eŭropaj kristanaj socialistoj
Kategorio:Mortintoj en 2012
Kategorio:Naskiĝintoj en 1916
Volgograd-1 (stacidomo)

**Volgograd-1** () estas fervoja stacio de la Volgograda regiono de la Volga Fervojo, la centra stacio de la urbo Volgogrado. Ĝi servas longdistancajn trajnojn kaj navedotrajnojn.

La stacio estas nabo por kvin direktoj: al Krasnodar, Rostovo ĉe Dono, Moskvo, Saratov kaj Astraĥano.

## Bildgalerio 

May2015 Volgograd img18 Central station.jpg|Stacio
Volgograd-1-railway-station-june-2012.jpg|Interno
Pobeda retro train at the railway station Volgograd-1.jpg|"Trajno de Venko"

## Vidu ankaŭ 
* Volgogrado
* Volgograd-2 (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Volgograd-1 en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Volgogrado
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1862
Volgograd-2 (stacidomo)

**Volgograd-2** () estas fervoja stacidomo de la Volgograda branĉo de la Volga Fervojo, unu el la stacioj en Volgogrado. Ĝi servas navedantajn kaj longdistancajn trajnojn.

## Bildgalerio 

Volgograd station2.jpg|Stacio
Railway Station Volgograd II 2021 2.jpg|Tramvojoj
Volgograd station2 2.jpg|Trakoj kaj kajoj

## Vidu ankaŭ 
* Volgogrado
* Volgograd-1 (stacidomo)
* Tramtransporto en Volgogrado

## Eksteraj ligiloj 
* Volgograd-2 en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Volgogrado
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1899
Csaba Csapodi

'*** [ĉaba ĉapodi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Csapodi Csaba István,*' estis hungara bibliotekisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *fejéregyházi* [fejEredjhAzi], lia familia nomvarianto estis *Csapody* [ĉapodi], lia avo estis Géza Allaga, liaj gefratoj estis Vera Csapody kaj István Csapody (kuracisto), lia edzino estis Klára Csapodyné Gárdonyi.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1928, poste li akiris pedagogian diplomon kun doktoriĝo en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1933. Post la diplomo li esploris jaron en Vieno helpe de stipendio, poste li estis bibliotekisto 4 jarojn en Tutlanda Biblioteko Széchényi, dum li akiris bibliotekistan licencon en 1937. Ekde 1939 li laboris en pluraj bibliotekoj, precipe en akademia biblioteko de 1950 ĝis la pensiuliĝo en 1975. Li ankaŭ instruis en la universitato ekde 1966. Intertempe li kandidatiĝis en 1974, li doktoriĝis en 1978 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li okupiĝis precipe pri mezepokaj libroj. Li edziĝis en 1938, lia edzino naskis 4 gefilojn inter 1940-1948, li vidviĝis en 1993. Li ricevis premiojn inter 1944-2015 (la lastan postmorte).

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az Esterházyak alsólendvai uradalmának gazdálkodása a XVIII. század első felében.* (ankaŭ disertaĵo, 1933)
* *A vámhatár megszüntetése Magyarország és Erdély között 1784-ben.* (1934, germane: 1936)
* *A magyar barokk.* (1942)
* *A magyarországi nyomtatványok nyelvi megoszlása 1800-ig.* (1946)
* *Ismeretlen szerelmes vers a XVI. század végéről.* (1954)
* *Zrínyi-levelek, amelyeket nem Zrínyi írt.* (1958)
* *Magyar eredetű és magyar vonatkozású kódexek Amerikában.* (1965)
* *A Corvina Könyvtár története és állománya.* (disertaĵo, 1973)
* *A Janus Pannonius szöveghagyomány.* (disertaĵo, 1977)
* *A budai királyi palotában 1686-ban talált kódexek és nyomtatott könyvek.* (monografio, 1984)
* *A heraldika és a kodikológia kapcsolata.* (1995)
* *Janus Pannonius kódexei és címerhasználatának kérdése.* (2003)

## Fontoj 
* biografio kaj aprezo kun foto
* katolika leksikono
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Sergio Ramírez

**Sergio RAMÍREZ Mercado** (naskiĝis la 5-an de aŭgusto 1942 en Masatepe , departemento Masaya) estas nikaragva verkisto, aktivulo pri homaj rajtoj kaj estis dumtempe politikisto. Li estas membro de la FSLN. Post la venko de la Sandinisma revolucio  - kunordiganto de la Registara Junto de Nacia Reviviĝo (1980-1981), vicprezidanto de 1985 ĝis 1990 .

Kun siaj romanoj, eseoj, rakontoj kaj poemoj, Ramírez estas konsiderita unu el la plej gravaj nuntempaj verkistoj en Latinameriko. Pli ol 50 libroj estis tradukitaj en multajn lingvojn .

## Verkado 
La literatura verko de S. Ramirez sin dediĉas al kompreno de latinamerika realo, ĝia centra temo estas la permesebleco de perforto kiel rimedo por atingi politikajn celojn: kolekto "Rakontoj" ("Cuentos", 1963), romanoj "Brilliant Time" ("Tiempo de fulgor", 1970), "Ĉu vi timas sangon?" (“¿Te dio miedo la sangre?”, 1977), “Dia puno” (“Castigo Divino”, 1988), “La ĉielo ploras por mi” (“El cielo llora por mí”, 2008), ktp. Lia prozo, bazita sur realaj eventoj, distingiĝas per subtila psikologio kaj ĉiutageco.

Lia unua rakonto estis publikigita en 1960, lia unua libro (rakontkolekto) - en 1963, lia unua romano, "Margarita, kiel bela maro" (*Margarita, está linda la mar*) - en 1970. En 1998, lia laboro ricevis internacian rekonon: pro la sama romano li ricevis la Premion de Eldonejo Alfaguara, kiu rekonas la plej bonajn hispanlingvajn verkojn.

Li laboris kiel profesoro pri la Universitato de Marilando en 1999-2000 kaj en 2001. Li estas literatura recenzisto por diversaj publikaĵoj en Nikaragvo, Kolombio, Hispanio, Meksiko, Venezuelo kaj Usono. Estras la centramerikan literaturan elektronikan revuon *Carátula* .

## Verkaro (elekto) 
* *Tempo de plenumo.* 1970
* *De tropikaj kaj tropikoj.* 1973
* *El penso live de Sandino.* 1975
* *Te dio miedo la sango?* 1977
* *El alba de gold.* 1983
* *Clave de sol* 1992
* *Kacio da maskoj.* 1995
* *Margarita, está linda la maro*. 1998
* *Adiaŭ Muchachos. Memoro pri la Sandinisma revolucio.* 1999
* *Katalina kaj Katalina.* 2001
* *El cielo llora por mí* , San-Joseo, Kostariko (Alfaguara) 2008
* *Ya nadie llora por mí* , Madrido (Alfaguara) 2017.
* *Tongolele non sabía bailar* . Madrido (Alfaguera) 2021.
* *Ese día cayó en domingo* , Barcelono (Alfaguara) 2022.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Sergio Ramírez - Oficiala Retejo
* Sergio Ramírez - Oficiala Facebook Paĝo
* Sergio Ramírez - Oficiala Tvitero
* Proviza Interŝanĝo De Vizioj: Vizioj de Sergio Ramírez (Videaj Intervjuoj)
* Miami Herolda artikolo kiu inkluzivas rimarkojn de Ramírez
* Biografio kun fokuso pri literaturo

Kategorio:Premio Cervantes premiitoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1942
Kategorio:Nikaragvaj verkistoj
Kategorio:Nikaragvaj politikistoj
Tabanedoj

**Tabanedoj** (*Tabanidae*) estas familio de grandaj dipteroj (*Diptera*), kiuj inkluzivas diversajn genrojn de insektoj, konataj pro sia aktivemo kaj doloraj pikoj. Ili apartenas al la subordo *Brachycera* kaj estas parencaj al aliaj grandaj insektoj kiel ekzemple muŝoj.

## Priskribo 
Tabanedoj estas relative grandaj insektoj, kun korpolongo de 6 ĝis 25 milimetroj, kvankam iuj specioj povas atingi ĝis 30 milimetrojn. Ili havas grandajn, ofte irizantajn okulojn, kiuj en iuj specioj kovras preskaŭ la tutan kapon. La flugiloj de tabanoj estas fortaj, travideblaj kaj ofte prezentas delikatan retan venaran strukturon.

La buŝpartoj estas adaptitaj por tranĉi haŭton kaj suĉi sangon. La inoj de la plimulto de specioj estas hematofagaj, kio signifas, ke ili suĉas sangon de vertebruloj inkluzive de homoj, dum la maskloj nutras sin ekskluzive je nektaro kaj poleno.

## Biologio kaj vivciklo 
Tabanedoj, precipe la inoj, estas konataj pro sia agresema konduto, ĉar ili bezonas sangon por la maturiĝo de siaj ovoj. Ili preferas pikadi dum la taglumo kaj ĉefe atakas grandajn mamulojn, inkluzive de brutoj kaj ĉevaloj, sed ankaŭ homojn. La pikoj povas esti doloraj kaj foje eĉ kaŭzi alergiajn reagojn.

La ovodemetado okazas en humidaj medioj, ofte proksime de akvofontoj, kie la larvoj povas trovi abundon da manĝaĵo. La larvoj de tabanedoj estas karnomanĝaj kaj manĝas diversajn malgrandajn senvertebrulojn. Iuj specioj povas resti en la larva stadio ĝis du jaroj antaŭ ol transformiĝi al plenkreskuloj.

## Distribuo kaj habitatado 
Tabanedoj troviĝas preskaŭ tutmonde, escepte de kelkaj polusaj regionoj kaj insuloj. Ili estas aparte oftaj en regionoj kun ampleksaj herbejoj aŭ malfermaj kampoj, kie granda nombro da vertebruloj disponigas sangofontojn por la inoj. La plenkreskuloj estas aktivaj dum la someraj monatoj kaj estas tre moviĝemaj.

## Sistematiko 
La familio Tabanidae estas parto de la subordo *Brachycera* en la ordo dipteroj. Ĝi enhavas plurajn genrojn kaj speciojn, el kiuj la plej konataj estas:
* Tabano *Tabanus*
* *Haematopota*
* *Chrysops*

## Signifo por homoj 
Tabanoj povas esti grava ĝeno por bestoj kaj homoj pro sia agresema konduto dum pikado. Krom la doloro, kiun ili kaŭzas, ili ankaŭ povas disvastigi diversajn malsanojn al brutaro kaj homoj. Pro tio, la tabanedoj estas gravaj de sanpunkto kaj ofte estas celitaj en kampanjoj kontraŭ insektportataj malsanoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Tabanidae en DocCheck Flexikon 
* Informoj pri tafanoj 
* Tabanidae en Arthropodafotos 
* Biodiversidad de México: Tábanos 

Kategorio:Dipteroj
Kategorio:Insektaj familioj
Suchdol (Bujanov)

**Suchdol** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bujanov en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 2 km sude de Bujanov. Vivas ĉi tie daŭre  ().

Suchdol situas en katastra teritorio **Suchdol u Bujanova** kun areo 11,61&nbsp;km². En la katastra teritorio Suchdol u&nbsp;Bujanova situas ankaŭ&nbsp;Bujanov. En la katastra teritorio estas naturmemorindaĵo kaj eŭrope signifa loko Horní Malše. La loka fervoja haltejo sur fervojlinio České Budějovice – Summerau nomiĝas Pšenice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1366. Suchdol estadis memstara municipo, en kiun apartenis ankaŭ Bujanov. En la jaroj 1938 ĝis 1945 la tuta municipo estis sekve de fermo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio. En la jaro 1961 Suchdol fariĝis domaro de municipo Bujanov.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Ruino de burgo Louzek
* Bremsa ŝtono ĉe ŝoseo I/3 ĉe Nažidla
* Monumento al viktimoj de aŭtobusa akcidento ĉe Nažidla

## Pluaj fotoj 

Bujanov-Suchdol, kontejnery (5111).jpg|Aŭtobusa haltejo
Bujanov-Suchdol 12 (5110).jpg|Domo en la vilaĝo
File:Bujanov-Suchdol (5108).jpg|Agrikultura objekto

## Referencoj
Kategorio:Bujanov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Novohrada cismontaro
Zdíky

**Zdíky** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Bujanov en distrikto Český Krumlov. Ĝi troviĝas proksimume 1 km nordoriente de Bujanov. Vivas ĉi tie daŭre  ().

**Zdíky** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 5,85&nbsp;km². En la katastra teritorio Zdíky situas ankaŭ&nbsp;Skoronice. En la katastra teritorio estas naturmemorindaĵo kaj eŭrope signifa loko Horní Malše.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1368. En la jaroj 1938 ĝis 1945 la tuta municipo estis sekve de fermo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio. La 9-an de decembro 1944 estis proksime de la vilaĝo murditaj 5 aviadistoj el la 15-a aviadila armeo de Usono, kiuj savalteriĝis sur kampo ĉe Dolní Dvořiště.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Bujanov-Zdíky, památník letcům (5085).jpg|Aviadista monumento en Zdíky
Bujanov-Zdíky 21 (5100).jpg|Domo en Zdíky
File:Bujanov-Zdíky, dům u cesty (5106).jpg|Domo en Zdíky

## Referencoj
Kategorio:Bujanov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Novohrada cismontaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Krasnodar-1 (stacidomo)

**Krasnodar-1** () estas krucvojo de la regiono Krasnodar de la Norda Kaŭkaza Fervojo, situanta en la urbo Krasnodar, la administra centro de la Krasnodara regiono. La ĉefa stacidomo de la urbo situas sur la teritorio de la stacidomo.

## Bildgalerio 

Железнодорожный вокзал станции Краснодар-1.jpg|Ekstero
Trolleybuses - panoramio - Martin Hawlisch.jpg|Trolebusoj
Станция Краснодар-I (вид с платформ)i.jpg|Stacio
Железнодорожный вокзал. Краснодар 08.jpg|Interno
Железнодорожный вокзал. Краснодар 01.jpg|Vitralo
2024-07-10. Краснодар DSC 2123.jpg|Vaporlokomotivo

## Vidu ankaŭ 
* Krasnodar
* Krasnodar-2 (stacidomo)
* Tramtransporto en Krasnodar
* Trolebusa transporto en Krasnodar

## Eksteraj ligiloj 
* Krasnodar-1 en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Krasnodar
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1888
Krasnodar-2 (stacidomo)

**Krasnodar-2** (, *«Краснодар-Второй»*) estas pasaĝera stacidomo de la Norda Kaŭkaza Fervojo de Rusiaj Fervojoj, unu el la 2 stacioj en Krasnodar.

centra|280ra|eta|Stacio

## Vidu ankaŭ 
* Krasnodar
* Krasnodar-1 (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Krasnodar-2 en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Krasnodar
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1914
Miguel Alemán Valdés

**Miguel ALEMÁN Valdés** (la 29-an de septembro 1900, Sayula de Aleman, Veracruz - la 14-an de majo 1983, Meksikurbo) ) estis meksika politikisto de la Partio de la Institucia Revolucio (PRI). Li servis kiel la 46-a Prezidanto de Meksiko (de la 1a de decembro 1946 ĝis la 30a de novembro 1951), la unua civila prezidanto post sinsekvo de revoluciemaj generaloj, kaj antaŭe Guberniestro de la subŝtato Veracruz (de la 1-a de decembro 1936 ĝis la 6-a de aprilo 1939).

Lia administrado estis karakterizita per la rapida industriigo de Meksiko, ofte nomita la Meksika Miraklo, sed ankaŭ por altnivela de persona riĉiĝo por li mem kaj liaj partneroj. Lia prezidanteco estis la unua el nova generacio de meksikaj gvidantoj kiuj ne rekte partoprenis la Meksikan revolucion, kaj multaj en lia kabineto ankaŭ estis junaj, universitat-edukitaj civiluloj, proksimaj amikoj de liaj tagoj en universitato.

Dum la Malvarma Milito, la registaro de Valdes apogis la poziciojn de la usona registaro kaj esprimis kontraŭkomunistan pozicion. Valdés nuligis grandan parton de la registara premo de la Katolika Eklezio kiu ekzistis ekde la tempo de Plutarco Elías Calles. Nur post la falo de la regado de la Revolucia Institucia Partio en Meksiko en 2000 estis la registaraj koruptkazoj en kiuj Valdes estis implikita malfermitaj al la ĝenerala publiko.

## Prezidanteco 
Alemán antaŭenigis industrian evoluon, la vastiĝon de fervojoj kaj vojoj, kaj la establadon de kelkaj gravaj lernejoj. Por atingi tion, li negocis grandan prunton kun Usono. Li ankaŭ plibonigis irigacion kaj agrikulturon, pliigante la produktadon de rizo, sukero, bananoj, aveno kaj ananasoj. Li devis trakti ekaperon de afto- kaj buŝa malsano kaj havis milojn da bestoj mortigitaj por enhavi ĝin. Dum lia periodo, virinoj akiris la rajton voĉdoni en municipaj balotoj kaj Baja California akiris ŝtatstatuson. Li subskribis packontraktojn kun Germanio, Japanio kaj Italio kaj negocis kun Usono pri la taglaborista afero. Ĝeneraligita korupto kaj nepotismo karakterizis lian tempon en ofico kaj daŭre influas la rilaton inter komerco kaj politiko hodiaŭ. Li ankaŭ estis unu el la ĉefaj akciuloj de la meksika dissenda firmao Televisa. 

## Referencoj 
Kategorio:Meksikaj romkatolikoj
Kategorio:Prezidantoj de Meksiko
Kategorio:Meksikaj framasonoj
Felip Artero i Lozano

**Felip ARTERO i LOZANO** naskiĝis en Barcelono en 1973. Li estas kataluna esperantisto, socia aktivulo kaj bibliotekisto. Li redaktis Katan Lunon, la "revujo" de Kataluna Esperanto-Junularo, inter 1991 kaj 1994 kaj abunde desegnis en ĝi. Tre frue socie aktivega, li forte implikiĝis en la kataluna pac-movado, same kiel aliaj tiamaj junaj esperantistoj (inter aliaj, Jordi Armadans i Gil, Xavier Rodon i Morera, Josep Maria Milla i Saldon, Arnau Torras i Tutusaus kaj Josep Virgili i Batlle). Li civilservis en Kroatio en kampo de bosniaj rifuĝintoj el Bosnia milito. Ekde la fino de la 1990-aj jaroj lia aktivado favore al la rifuĝintoj pli orientiĝis al afganoj kaj daŭras 25 jarojn poste.

Kategorio:Katalunaj esperantistoj
Kategorio:Verkistoj de bildstrioj
Klára Csapodyné Gárdonyi

'*** [ĉapodinE gArdonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo (tio estas la geedziĝa nomo) **Csapodiné Gárdonyi Klára,*' estis hungara literaturhistoriisto, bibliotekisto. Ŝia frato estis Zoltán Gárdonyi, ŝia edzo estis Csaba Csapodi.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1928, poste ŝi studis jaron en universitato en Graz, pli poste ŝi akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1934, en la sekva jaro ŝi doktoriĝis. Inter 1935-1939 ŝi praktikadis en Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste ŝi restis tie ĝis 1970, sed ŝi havis stipendiojn en Italio en 1964 kaj en Aŭstrio en 1970. Intertempe ŝi akiris bibliotekistan licencon en 1937, ŝi kandidatiĝis en 1973 kaj doktoriĝis en 1990 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Dum sia laboro ŝi ekzamenis la renesancajn hungarajn manuskriptojn (kodeksojn) laŭ skribmanieroj, dum ŝia edzo estis ŝia ĉefa kunlaboranto. Ŝi edziniĝis en 1938 kaj naskis 4 gefilojn inter 1940-1948. Ŝi ricevis premiojn inter 1970-2015, la lastan postmorte.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Biedermeier a magyar költészetben.* (ankaŭ disertaĵo, 1936)
* *Farsangi játék a XVIII. századból.* (1942)
* *Gercen [Herzen] és a magyar emigráció.* (1954; ruse: 1958)
* *Széchenyi Júlia emlékkönyve a Széchényi Könyvtárban.* (1958)
* *A magyar könyvmúzeum és a Széchényi Könyvtár várbéli elhelyezése.* (1966)
* *A Corvina Könyvtár kodikológiai problémái.* (disertaĵo, 1971)
* *Vitéz János könyvtára.* (1975)
* *Die Bibliothek des Johannes Vitéz* (monografio, 1984)
* *Könyv- és könyvtári kultúra Magyarországon a XIV. és a XV. században.* (disertaĵo, 1990).
* *Vitéz János neve.* (1998)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Joan Campdelacreu i Forés

**Joan CAMPDELACREU i FORÉS** (Barcelono, 1887-1948) estis domkonstruisto kaj esperantisto. Li esperantiĝis en 1908. Prezidanto de la esperanto-grupo "La Rondo" de Barcelono (1912), kunfondinto de la sam-urba grupo "Fajro" (1913), elektita estrarano de la Kataluna Esperantista Federacio (KEF) (1913), ĉeforganizinto de la 8-a kataluna esperanto-kongreso en Manlleu (1919).. Lia edzino, Conxita Llagostera, estis esperantistino el Manlleu, kaj ili interkonatiĝis en esperanto-aranĝo. Ankaŭ lia pranepo Hèctor Alòs estas esperantisto. Li ankaŭ aktivis en la gastigo de aŭstraj infanoj fare de hispanaj esperantistoj inter 1920 kaj 1922.

Li kontraŭis la decidon de la Kataluna Kongreso de 1928 malfondi KEF por spiti la postulojn de la guberniestro de Barcelono dum la diktaturo de generalo Miguel Primo de Rivera kaj kunfondis la reĝim-akordan "neŭtralan" Katalun-Balearan Esperanto-Federacion (KBEF), kies vicprezidanto li fariĝis. Post la falo de la diktatoro en 1930 kaj la refondo de KEF, kun aliaj fondintoj de KBEF li fondis en Barcelono la Zamenhofan Instituton en 1931.

## Referencoj
Kategorio:Katalunaj esperantistoj
Rumana ortodoksa preĝejo arkianĝeloj sanktaj Mikaelo kaj Gabrielo (Kétegyháza)

La **rumana ortodoksa preĝejo arkianĝeloj sanktaj Mikaelo kaj Gabrielo** estas religia monumento historia en grandvilaĝo Kétegyháza (Hungario).

## Historio 
En tiu loko origine estis katolika ligna kirko, kiu bruldetruiĝis dum dominado de turkoj. En 1723 rumanoj estis invititaj, ili tuj konstruis lignan didomon en loko de la iama kirko, poste ŝtonan preĝejon en 1779. Ĝi estis renovigita en 1840, en 1854 la korto estis ĉirkaŭita per brika muro, en 1861 la turo ricevis horloĝon. En 1863 en fajro detruis la sanktejon, post 5 jaroj finiĝis la renovigaj laboroj kaj en 1872 oni pentris la internajn murojn. La kirko estis renovigita interne en 1959 kaj 1998, ekstere en 1974.

## Konstruaĵo 
La kirko situas en pli alta loko sola en korto, sed antaŭe marmora kruco estas videbla ekde 1866. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo iomete reliefas. En la turo 3 sonoriloj loĝas. La navo havas ambaŭflanke po 4 kolorajn fenestrojn. La absido estas pli malalta, ol la navo. Interne la muroj, eĉ la plafono havas freskojn.

## Fontoj 
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* datenoj

Ketegyháza
Ketegyháza
Ketegyháza
Vologda-2 (stacidomo)

**Vologda-2** () estas fervoja stacio en Vologda, Rusio. Ĝi situas sur la Norda fervojo.

## Vidu ankaŭ 
* Vologda
* Vologda-1 (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Vologda-2 en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Vologda
Kategorio:Fervojaj stacioj en Rusio
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1906
Siegfried Auerbach

**Siegfried AUERBACH** (naskiĝinta en 1885/1886, mortinta la  estis germana idisto kaj membro de la Ido-akademio dum la 1930-aj jaroj. 

Pli malfrue li interesiĝis pri Novialo de Otto Jespersen verkonte mem lingvistan artikolon ĉi-lingve *Pri nonmediati derivatione in li international lingues* (pri nerektaj devenoj de radikoj).

Siegfried Auerbach ĉefredaktis kaj eldonis ankaŭ la gazeton "Weltsprache" de *Germana Ido-Federuro*, antaŭula organizo de Germana Ido-Societo. En 1922 Auerbach eldonis vortaron germanan-idan. Krome estis kreita de li lernolibro por germanlingvanoj kaj vortaro angla-ida. 

En 1937 li forlasis Nazian Germanujon vivonte 34 jarojn en Londono. Estis Auerbach tie prezidanto de la Brita Ido-Societo.. Havis li bonajn rilatojn kun ŝatantoj de aliaj helpolingvoj, ekz. kun adeptoj de Okcidentalo.

## Notoj
## Eksteraj ligiloj 
* "Pri nonmediati derivatione in li international lingues" (1930)

Kategorio:Germanaj idistoj
Sybren de Boer

**Sybren de BOER** aŭ **Sijbren de Boer** (naskiĝinta la  en Tjerkwerd apud Bolsward, mortinta la  en Sneek) estis nederlanda pedagogo kaj aktivulo en la Ido-movado en Frislando.

Originante el kamparana familio li trejniĝis je instruisteco. Por tio li frekventis ŝtatan porinstruistan faklernejon antaŭ ol deĵori en Den Burg sur la insulo Texel. Baldaŭ nomumis oni lin estro de *Normala lernejo* en Sneek. En la 1925-a jaro li pensiiĝis pro parta surdeco.

Interesiĝis li, krom pri lingvoj (li regis la nederlandan, frisan, francan, germanan kaj Idon), ankaŭ pri matematiko kaj astronomio. Unua kontakto de li kun la Ido-movado okazis en 1927 danke al helpo de P. Wegman (landa peranto de la organo "Progreso", loĝante en Enschede). Sed al de Boer ne nur sufiĉis scii Idon; li ankaŭ volis kapabli bone publike defendi ĝin kaj kontroli ĝian bonan praktikon. Sekve post nelonga tempo li iĝis meritoplena ano de ULI.

## Notoj