open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Placo Dizengoff

**Placo Zina Dizengoff** () estas ikoneca publika placo en Tel-Avivo, ĉe la angulo de ĉefstratoj Dizengoff (ambaŭflanke), Reines kaj Pinsker, du aliaj malpli ĉefaj stratoj estas Ben-Ami kaj Zamenhof, nomita honore al L. L. Zamenhof. 

Unu el ĉefaj placoj de la urbo, ĝi estis konstruita en 1934 kaj inaŭgurita en 1938 . La placo havas formon de cirklo kun ronda fontano ĉe ties centro. Ĝia diametro estas 60 metroj.

## Historio 
### Origino (1930-70) 
En 1934, Genia Averbuch gajnis konkurson pri la dezajno de municipa placo. Ĝia cirkla formo estis fokuso de Tel-Avivo ekde sia komenco, ĝia loko en la koro de la urbo estante unu el la kialoj. Ĝi estis nomita "la Étoile de Tel-Avivo" pro ĝia formo – trafikocirklo ĉe la interkruciĝo de ses stratoj .

### Reformo (1970-aj jaroj) 
En 1978, la malnova supernivela konfiguracio estis lanĉita. La plano estis de arkitekto Tsvi Lissar, de Lissar Arkitektoj kaj Urboplanistoj. La placo estis levita por mildigi obstrukciĝon en la areo. La placo estis rekonstruita kun tute malsama dezajno: ĝi estis kovrita per levita piedirantoplaco . 

### Centro kaj fontano (1980-aj jaroj) 
La placo estas 300 metrojn for de la Dizengoff Centro, kies konstruado komenciĝis en 1972 kaj ne estis kompletigita ĝis 1983. Fontano kun vitrostatuo farita fare de Allen David estis starigita en la mezo de la placo dum sia restrukturado en la 1970-aj jaroj kaj ĝi estis anstataŭigita en 1986 per la nun historia kineta skulptaĵfontano de Yaacov Agam . 

### Reformoj (21-a jarcento) 
En 2012, la fontano estis reestigita, repentrita kaj riparita. 
En 2016, la Tel-Aviva municipo decidis alporti la placon reen al sia origina dezajno kaj movi ĝin reen al stratnivelo.

## Galerio 

Dosiero:Hotel_Center_Dizengoff.JPG|Hotelo Centralo
Dosiero:Hotel Cinema 3.JPG|Detalo de Hotel Cinema 
Dosiero:כיכר_דיזנגוף.jpg|*Fajro kaj Akvo* detalo de la kineta fontana skulptaĵo de Agam. 

Dosiero:DizengoffSq2018 - Sud.jpg|Placo Dizengoff je junio 2018
Dosiero:Dizengoff_square_November_2018.jpg|La nova dezajno de 2018.
Dosiero:By ovedc - NEW dizengoff - 05.jpg|La placo je 2019

## Referencoj 
Kategorio:Tel-Avivo
Kategorio:Placoj en Israelo
Kategorio:Placoj nomitaj laŭ personoj
Philipp von Zesen

**Philipp von ZESEN** (latinigite *Caesius*, pseŭdonime *Ritterhold von Blauen*; naskiĝinta la  en Priorau, mortinta la  en Hamburgo) estis germana poeto kaj filologo.

## Vivo
Estante filo de luteranisma pastoro li frekventis la gimnazion en Halle (Saale) antaŭ ol studi (de 1639 ĝis 1641) retorikon kaj poetikon ĉe la universitato de Wittenberg. Ekde 1641 li troviĝis en Hamburgo. Estante sen publika deĵoro kaj suferante de por poetoj kutimaj malfacilaĵoj li tamen de multaj altestimon gajnis. Kandidatado por diversaj ĉekortegaj postenoj malsukcesis kaj pro tio li devis fariĝi liberprofesia verkisto. La militajn jarojn inter 1642 kaj 1648 li estis en Nederlando (Amsterdamo, Lejdeno aŭ Utreĥto) por traduki kaj korektado por nederlandaj eldonejoj. Paralele li vojaĝis al Londono, Parizo, Baltio kaj Danlando. Inter 1648 kaj 1656 loĝis li en la gepatra hejmo kaj kiam li vizitis la najbaran urbon Köthen oni akceptis lin je Fruktodona Societo. Dukon Johano Kazimiro (Anhaltio-Dessau), kiun lamigis ĉasadakcidento en 1652, li dum pluraj jaroj kortege distradis. Civitano amsterdama li fariĝis en 1662, kunlaborante por la eldonejo Elsevier. En 1672 edzigis lin Maria Becker, komercistino por tolaĵoj; kun ŝi li finfine reiris Hamburgon.

## Graveco
Lia ĉefa fokuso estis pliperfektigi kaj purigi la gepatran lingvon pro kio li jam en la jaro 1643-a estis fondinta la societon "Deutschgesinnte Genossenschaft". Inter la membraro li nomiĝis *Der Fertige*. Sed troigo de lia parto kuntrenis multe la insulto kaj primokado de samtempuloj. 

Li verkis pli ol 70 aĵoj (poeziaj, kritikaj, satiraj, moralaj). La plej grava estis la romano *Adriatische Rosemund* (Amsterdamo 1645), en kiu temigita estas la divido de du geamantoj pro malsama konfesio. Sekvis kelkaj tradukoj de romanoj franclingvaj kaj post longa kreiva paŭzo la jenaj originalaj verkoj *Assenat* (Nurenbergo 1679; jozefa historio poete kaj *Simson* (Nurenbergo 1679; iomete malpli impresis). Unu el la bonaj poemoj kun aŭtobiografiaj trajtoj estas *Priorau oder das Lob des Vaterlandes* (Amsterdamo 1680). Menciindas krome altvalora tekstigo de pluraj melodioj je kantoj. La metrika manlibro *Hochdeutscher Helikon* (1640) evidentiĝis praktika helpilo por poezifaremuloj. Ne senvalora estis ankaŭ la lingvoscienca aĵo *Hochdeutsche Sprachübung* (Hamburgo 1643)

Strato hamburga (kvartalo Winterhude) nomiĝis por li *Zesenstraße*; en lia naskiĝurbo troviĝas memorigŝtono pri li.

## Fonto
*"Zesen" - ĉe: *Meyers Großes Konversations-Lexikon*, volumo 20. Leipzig 1909, p. 904-905 
## Eksteraj ligiloj
*Vikifontaro
*verkoj ĉe Zeno.org
*ligiloj ĉe DDB
*etbiografio
Casanova '70

***Casanova 70*** estas itala komedia filmo de 1965 produktorita de Carlo Ponti, reĝisorita de Mario Monicelli, kaj en kiu stelulas Marcello Mastroianni, Virna Lisi, Enrico Maria Salerno kaj Michèle Mercier. 

## Intrigo
Andrea, oficiro de la NATO, estas donjuano kiu konstante enamiĝas de ĵus konataj virinoj. Li maltrafas neniun el ili kaj baraktas por seksallogi ilin. Spite tion, Andrea havas problemon: interesas al li nur la plezuro de la konkero, ĉar poste la timo al malsukceso paralizas lin, ĝis la punkto ke li kredas, ke li estas impotenta. Iam, li decidas konsulti psikoanaliziston, kiu, inter aliaj ekstercentraj konkludoj, li klarigos, ke fakte lia fantazio konsistas en la mikso de seksallogo kaj danĝero, la nura situacio kiu centrigas lin.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Marcello Mastroianni – Major Andrea Rossi-Colombotti
* Virna Lisi – Gigliola
* Marisa Mell – Thelma
* Michèle Mercier – Noelle
* Enrico Maria Salerno – Profesorp (psikiatro)
* Liana Orfei – Lion Tamer
* Guido Alberti – Monsignore
* Beba Lončar – La junulino de la muzeo
* Moira Orfei – Santina
* Margaret Lee– Lolly
* Rosemary Dexter – servistino

## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

Kategorio:Komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1965
Kategorio:Italalingvaj filmoj
Kategorio:Italaj filmoj
Centra bikola lingvo

La **centra bikola**, ofte nomata **bikol-naga** aŭ simple kiel **bikola**, estas aŭstronezia lingvo parolata fare de la Bikolanoj, ĉefe en la Bikola Regiono de suda Luzono, Filipinoj. Ĝi estas parolata en la norda kaj okcidenta parto de Sudaj Kamarinoj, dua kongresa distrikto de Nordaj Kamarinoj, orienta parto de Albajo, nordorienta parto de Sorsogono, San Pascual urbo en Masbateo, kaj sudokcidenta parto de Katanduanoj. Centrabikol-parolantoj povas esti trovitaj en ĉiuj provincoj de Bikolo kaj ĝi estas majoritata lingvo en Sudaj Kamarinoj. La norma formo estas bazita sur la Kanaman-dialekto.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Filipina lingvaro
Kategorio:Lingvoj de la Filipinoj
Magda K. Nagy

**Magda K. Nagy** [kA nadj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **K. Nagy Magda,** estis hungara literaturhistoriisto. Ŝia edzo estis Ödön Barla-Szabó, ŝia geedziĝa nomo estis *Ödönné Barla-Szabó* [odonE sabO].

 naskiĝis  en Hajdúböszörmény, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en Debrecen en 1940, post 4 jaroj ŝi akiris pedagogian diplomon en altlernejo en Szeged, fine plian pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1947. Inter 1948-1950 ŝi estis redaktoro de la Hungara Radio, poste ŝi finis dujaran partian (komunisman) lernejon. Inter 1953–1956 ŝi estis partilaboristo en kultura tereno, inter 1957–1981 ŝi laboris en pluraj institutoj, dum en 1963 ŝi kandidatiĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia ĉeftemo estis literaturo de la 20-a jarcento, precipe la komunismaj verkistoj. Ŝi naskis 2 filojn en 1949.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Politikus művészet és művészi politizálás. Egy sikeres dráma néhány problémája. Hubay Miklós drámájáról.* (1954)
* *Sziget vagy tenger? A népi írók mozgalmáról.* (1958)
* *A Válasz. 1934–1938.* (disertaĵo, ankaŭ monografio, 1963)
* *Balázs Béla emlékezése Bartókról.* (1966)
* *Viták, vélemények az irodalom és a politika kapcsolatáról, a szocialista irodalom elvi követelményeiről. 1929–1933.* (1976)
* *A Korunk szerkesztési elvei és kultúrakoncepciója. 1926–1940.* (1980)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Sadovaja strato (Sankt-Peterburgo)

**Sadovaja strato** (en 1923-1944 - Strato 3-a de julio) estas unu el la centraj stratoj de Sankt-Peterburgo. Ĝi pasas tra la historia centro de la urbo de la 1-a Ĝardena ponto trans la Mojka proksime de la Marsa kampo ĝis la krucvojo de la Kanalo Gribojedov kaj la Fontanka laŭ la teritorio de du insuloj de la Neva delto: Spasskij (de la Mojka ĝis la Krjukova kanalo) kaj Pokrovskij (de la Krjukova kanalo ĝis la krucvojo de la Kanalo Gribojedov kaj Fontanka). Sur la stratnivelo, la Staro-Nikolskij-Ponto enhavas la Krjukovan kanalon. La sekcio de Mojka ĝis Goroĥovaja strato apartenas al la Centra distrikto de la urbo, kaj la cetero al Admiraltejskij. La longo de la strato estas &nbsp;m (komparebla en longo al Nevskij prospekt, kiu transiras ĝin), la larĝo de la vojo estas proksimume 8&nbsp;m, kaj la distanco inter domoj atingas 18&nbsp;m.

La strato havas grandan kulturan kaj historian signifon - estas multaj historiaj kaj arĥitekturaj monumentoj de la 18-a - 20-a jarcentoj, inkluzive de Miĥajlovskij kastelo, Vorontsov palaco, Gostinij dvor, Palaco Jusupov; Krome, la ŝoseo portas gravajn transportfunkciojn, kunligante la centrajn kvartalojn de la urbo per unu linio. Ĉi tie iam loĝis Dmitrij Miljutin, Aleksej Kuropatkin, Miĥail Lermontov, Damiano Bedni, Ivan Krilov, Miĥail Petraŝevskij, Jurij Lisjanskij, Apolon Majkov, Evgenij Tarle, Sergej Prokofjev.

## Transporto 
;Metroo
Metrostacioj
*  '**
*  **'
*  '**
*  **'

;Tramo
Tramoj n-ro 3, n-ro 16, n-ro 41

;Aŭtobuso
Aŭtobusoj n-ro 49, n-ro 50, n-ro 70, n-ro 71, n-ro 181, n-ro 262

;Trolebuso
Trolebusoj n-ro 12, n-ro 17, n-ro 1, n-ro 5, n-ro 7, n-ro 10, n-ro 11, n-ro 22

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Садовая улица в Санкт-Петербурге

Kategorio:Sankt-Peterburgo
Brokantaĵo

eta|garaĝa vendado estas ofta agado kaj loko kie trovi rabatitajn brokantaĵojn por vendo.**Brokantaĵo**  (**vendata jam uzita varo** aŭ ofte konata kiel **duamana varo**) estas moderna termino signifanta:

* varo aŭ persona posedaĵo kiu apartenis al persono aŭ ento kiu ne necese estas engaĝita en komerco (sinonimoj: uzata, duamana);
* brokantadi estas la procezo kolekti, ordigi kaj vendi uzitajn vestaĵojn, ŝuojn kaj aliajn hejmajn objektojn.

Plej ofte, la termino "dua mano" estas aplikata al vestaĵo, kio verŝajne estas pro la intensa disvastigo de reuzo kaj vendo de ĝi kaj eĉ pli persone ligita varo, kompare kun libro, meblo ktp.

Notu, ke la termino "dua mano" havas iomete malsamajn signifojn en la postsovetia spaco kaj en Eŭropo kaj Usono. En la lastaj du kazoj, *duamana*  estas iu ajn uzata objekto, ĉu libro, aŭtomobilo, aŭ eĉ informoj ne akiritaj de la origina fonto. 

Tiaj varoj ankaŭ estas venditaj de brokantistoj, kiuj ricevis ilin por vendo de siaj posedantoj. Estas varoj kiuj estas tre akcepteblaj por aĉeti ĉi tiun manieron, kiel aŭtoj, kaj aliaj malpli akcepteblaj por aĉeti ĉi tiun manieron (t.e. la produkto finas sian vivon post esti uzata de sia unua posedanto).

Uzitaj varoj estas signife pli malmultekostaj ol novaj varoj kaj ilia vendo ankaŭ permesas al iliaj antaŭaj posedantoj rericevi parton de la mono, kiun ili investis en ĝi (aĉetprezo). La malmultekostaj prezoj de la varoj helpas homojn de malaltaj rimedoj, tial iuj el la vendoj de la uzitaj ekipaĵoj estas organizitaj de karitataj organizaĵoj. Krome, vendo de uzitaj varoj plibonigas la kvaliton de la medio reduktante la volumon de rubo - ĉar oni denove uzas ekipaĵojn kiuj povus esti ĵetitaj en la rubon .

## Vidu ankaŭ 
* Pulbazaro
* Friganismo
* Reuzebligo

## Referencoj 
Kategorio:Ruboj
Kategorio:Daŭripova dezajno
Kategorio:Naturprotektismo
Kategorio:Komerco
Eyal Megged

**Eyal MEGGED** (; naskita la 29-an de aŭgusto 1948 en Novjorko) estas israela verkisto, poeto kaj kolumnista ĵurnalisto.

Eyal Megged estas la filo de la dramisto kaj publicisto Aharon Megged. Li kreskis en Tel-Avivo, kie li studis filozofion kaj arthistorion. Li laboris kiel redaktoro por la ŝtata radiostacio *Kol Israel*. Li skribas kolumnojn pri literaturaj, kulturaj kaj sportaj temoj por israelaj ĉiutagaj gazetoj, inkluzive de Haʾaretz . Li estas edziĝinta al la verkistino Zeruya Shalev ekde 1993 . Iuj el siaj romanoj estis tradukitaj.

En 1977 li fariĝis vegetarano, kaj en 2008 li fariĝis vegano. Maged kutime disvastigas sian veganan doktrinon en opinioartikoloj. En 2019 li publikigis artikolon kontraŭ tiama agrikulturministro Uri Ariel en kiu li nomis lin " la Eichmann de la bestoj."

## Verkaro 
### Romanoj 
* **Barbarosa**, Keter, 1993
* **La Kamikazo Virino**, Zamora Beitan, 1995
* **Sekretoj de Mongolio**, Zamora Beitan, 1997
* **La gracio de via juneco** (), Yedioth Ahronoth, 1999
* **Monda Vivo** (Ĥajej Olam), Yedioth Ahronoth, 2001
* **La Nigra Lumo**, Yedioth Ahronoth, 2003
* **Sekretoj kaj Perfidoj**, Yedioth Ahronoth, 2005
* **Lando Virino** (Eretz Asha), Yedioth Ahronoth, 2006
* **Zog**, Yedioth Books, 2008
* **Kiel Vivi**, Yediot Books, 2010
* **La Fino de la Korpo**, Yedioth Books, 2012
* **Oŝralia**, Yedioth Books, 2016
* **Forlasita Vivo**, Yediot Books, 2020
* **Baal**, Yedioth Books, 2023

### Poezio 
: *Eden Park*, Ekked, 1972 [Parko ʿEden]
: *Rando*, Sifrijjat Poʿalim, 1975 [Katzeh]
: *Fino de Memoro*, Massada, 1976 [Sof ha-Sikkaron]
: *Jardoj*, Dvir, 1979 [Chatzerot]
: *Tri Jaroj*, Sifriyjat Po'alim, 1983 [Shalosh Shanim]
: *Sub la Blua Tapiŝo*, Kinneret, 1985 [Mi-tachat la-Schatih ha-Kachol]
: *La Ŝtormo de Esther*, Zmora Bitan, 1986 [Seʿarat Esther]
: *Reen al Feliĉo*, Ha-Kibbutz Ha-Meʾuchad, 1989 [Be-Hasarah la-Osher]
: *Crappagh*, Zmora Bitan, 1990

## Referencoj 
Kategorio:Vegetaranoj
Kategorio:Veganoj
Kategorio:Hebrelingvaj verkistoj
Kategorio:Israelaj verkistoj
Kategorio:Israelaj poetoj
Ligovskij prospekt (Sankt-Peterburgo)

**Ligovskij prospekt** estas grava strato en Sankt-Peterburgo. Antaŭ la establo de la urbo, ĝi estis strato kondukanta al Velikij Novgorod, uzita fare de homoj vivantaj en la vilaĝoj ĉirkaŭ la Neva delto.

Inter 1718-1725, kiam Sankt-Peterburgo estis la ĉefurbo de Rusio, konstruo komenciĝis sur la Ligovskij kanalo. La kanalo kutimis transdoni akvon de la rivero ĝis fontanoj de la Somera ĝardeno, tial la nomo de la strato kaj la kanalo. Post la inundo de 1777 ĉiuj fontanoj estis malkonstruitaj, kaj poste ankaŭ la kanalo.

## Transporto 
;Metroo
Metrostacioj
*  '**
*  **'
*  '**
*  **'
*  ''''

;Trolebuso
Trolebuso n-ro 42

## Eksteraj ligiloj 
* «Культура.РФ» ()

Kategorio:Sankt-Peterburgo
Božkovice

**Božkovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bystřice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 5,7 km sudokcidente de Bystřice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 34 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Božkovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,5 km². En la katastra teritorio Božkovice situas ankaŭ Radošovice kaj Tožice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1944 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Božkovice, rybník.jpg|Božkovice
Božkovice, náves II.jpg|Božkovice

Kategorio:Bystřice (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Cesmea preĝejo

La **Cesmea preĝejo** aŭ **Preĝejo de la Naskiĝo de Sankta Johano Baptisto** estas ortodoksa preĝejo en Sankt-Peterburgo, arĥitektura monumento en novgotika stilo. La preĝejo estis konstruita por festi la venkon de la rusa floto super la turkoj en la golfo de Cesme en la Egea Maro en 1770. Kune kun la Cesmea palaco, ĝi iam formis unikan ensemblon alfrontanta la iaman ŝoseon Carskoje Selo. Ĝi estis la kapitula preĝejo de la Ordeno de Sankta Georgo.

Nuntempe, la preĝejo estas arĥitektura monumento de federacia signifo. Proksime de la preĝejo troviĝas la Cesmea armea tombejo.

La templo apartenas al la Sankt-Peterburga diocezo de la Rusa Ortodoksa Eklezio kaj estas la centro de la Moskva dekana distrikto. La rektoro estas ĉefpastro Aleksij Sergejeviĉ Krilov.

## Bildgalerio 

Чесменская церковь сверху (3).jpg|Cesmea preĝejo
Chesme Church in Saint Petersburg, interior nowadays.jpg|Interno
Chesmenskoe War Veterans' Cemetery & Chesme Church in Saint Petersburg.JPG|Cesmea tombejo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Aperis en 1780
Komunuma Scienca kaj Industria Esplora Organizaĵo

La **Komunuma Scienca kaj Industria Esploro Organizaĵo** (, akronime **CSIRO**) estas aŭstralia registara agentejo kiu estas priresponda por scienca esploro kaj ties komercaj kaj industriaj aplikoj.

Ĝia sidejo estas en Kanbero. Estas 13 esplorsekcioj. En 1916 estis fondita la *Advisory Council of Science and Industry*  (*Konsila Konsilio de Scienco kaj Industrio*). En 1926 ĝi estis renomita kaj ricevis sian nunan nomon . 

La atingoj de la agentejo inkludas atoman spektroskopion, evoluo de la unua komerce sukcesa polimera monbileto, insektforpuŝrimedojn, diversajn metodojn de genetika inĝenierado kaj la enkondukon de miksomatozo por kontroli la kuniklopeston en Aŭstralio. En oktobro 2005, la gazeto Nature raportis ke esploristoj ĉe la CSIRO sukcesis artefarite krei resilinon, kiu ebligus produkti preskaŭ perfektan kaŭĉukon. 

CSIRO-esploristoj evoluigis la fundamentojn de Wi-Fi -teknologio kaj la agentejo tenis la koncernan patenton.  Tamen, la rajto de la CSIRO ŝargi patentan tantiemon estis defiita fare de entreprenoj kiel ekzemple Mikrosofto, Apple kaj Dell kaj arkivis grupproceson. 

La aŭtoritato havas pli ol  dungitojn. Ĝi funkciigas 55 esplorstaciojn en Aŭstralio, Francio kaj Meksiko.

## Projektoj (elekto) 
* Atlas of Living Australia : Reta datumbazo de la bestoj, plantoj kaj fungoj de Aŭstralio
* Esploro kun ĉinaj vespertvirusoj ĉe la Bestosana Laboratorio, Geelong 
* Sistemo por aŭtonomiaj batalveturiloj ( *ACW Wiesel* kun RMIT, Rheinmetall kaj aliaj) 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* CSIRO usona retejo
* CSIROpedia Oficiala CSIROa historia retejo
* Ŝtatkomunumo de Aŭstralio. Komunuma Scienca kaj Industria Esploro Organiza (CSIRO). (1949–) Nacia Biblioteko de Aŭstralio, Trove, Homoj kaj organiza registraĵo por CSIRO
* Ŝtatakomunumo de Aŭstralio. Konsilio por Scienca kaj Industria Esploro (CSIR). (1926–1949) Nacia Biblioteko de Aŭstralio, Trove, Homoj kaj organiza registraĵo por CSIR
* Aŭstralia e-Sano Esplora Centro (AeHRC)

Kategorio:Industrio en Aŭstralio
Kategorio:Sciencaj organizaĵoj en Aŭstralio
István Buda (pentristo)

**István Buda** [iŝtvAn], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Buda István,** estis hungara pentristo.

István Buda naskiĝis  en Bukareŝto.

## Biografio 
István Buda devenis el varia itala-hungara familio. Li estis en edukita en Cluj en hungareca ĉirkaŭaĵo, kie li studis en artaj lernejo kaj liceo, poste li akiris pentristan diplomon en Belarta Altlernejo de Kluĵo kaj Temeŝvaro en 1990. Liaj ĉefaj majstroj estis István Gergely kaj Jenő Korondi. Post la diplomo li finis majstrokurson en Florenco, poste en 1993 li studvojaĝis al Hispanio, fine li vivis en Budapeŝto. Liaj pentraĵoj estas riĉa ludo de la koloraj makuloj.

## Elektitaj solaj ekspozicioj 
* Budapeŝto (1993-1997, 2004, 2005, 2007, 2012)
* Esztergom (1994, 2001)
* Sankta Maŭrico (1996, 1999)
* Sieno (2000)
* Barcelono (2002, 2003)
* Sopron (2016)

## Elektitaj kolektivaj ekspozicioj 
* Budapeŝto (1995, 1996, 1998, 2003, 2005-2007, 2010, 2013)
* Oisterwijk (2003)
* Parizo (2005)
* Vieno (2006)
* Milano (2007)

## Elektitaj pentraĵoj 
* Fáklyás
* Tünemény
* Virágcsendélet
* Virágoskert
 
## Fontoj 
* oficiala paĝo
* intervjuo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Litejnij prospekt (Sankt-Peterburgo)

**Litejnij prospekt** estas unu el la plej gravaj ŝoseoj en la Centra distrikto de Sankt-Peterburgo. Ĝi iras de Voskresenskaja riverdigo kaj Kutuzov riverdigo al Nevskij prospekt. Ĝi daŭras en la nordo de Litejnij ponto, en la sudo de Vladimirskij prospekt.

La nomo Litejnij estas unu el la plej malnovaj en la urbo. Ĝi estis oficiale establita en 1738, lige kun la konstruado (ekde 1711) de fandejo kaj kanonejo sur la maldekstra bordo de la Neva. Proksime de la fandejo estis loĝlokoj *Litejnaja* kaj *Puŝkarskaja*. Por komunikado kun la suda parto de la urbo, larĝa maldensejo estis tranĉita al la Granda perspektivo (Nevskij prospekt). En la loko de la maldensejo, poste estis formita strato, kiu ricevis la nomon Litejnij de la fandejo (alinomita Litejnij prospekt ne pli frue ol 1837).

En 1918, post la murdo de Volodarskij, Litejnij prospekt estis alinomita *Volodarskij prospekt*. La historia nomo estis restarigita la , du semajnojn antaŭ ol la blokado de la urbo estis ĉesigita.

## Transporto 
;Metroo
Metrostacioj
*  '**
*  **'

;Aŭtobuso
Aŭtobusoj n-ro 15, n-ro 21, n-ro 49,  n-ro 290

;Trolebuso
Trolebusoj n-roj 3, 8, n-roj 12, 15

## Eksteraj ligiloj 
* Литейный проспект в Санкт-Петербурге

Kategorio:Sankt-Peterburgo
Lizzy Aumeier

'*Elisabeth *Lizzy* AUMEIER*' (naskiĝinta la  en Neumarkt in der Oberpfalz, mortinta la  en Nurenbergo) estis germana kontrabasistino kaj (muzik)kabaredistino. 

## Vivo 
Du la studoj ĉe Nikola Filipov ĉe la Nurenberga Muzikaltlernejo ŝi ricevis stipendion de Bayerischer Rundfunk; poste ŝi kiel unua virino ekzameniĝis ĉe la Nurenberga Konservatorio pri kontrabaso. Ĉi studojn sekvis trejniĝo je ĵazo. Poste laboris ŝi kiel liberprofesiulino muzika kaj kabareda. 

Edziniĝis ŝi en 1997 loĝonte en Fürth (de 2006) kaj Sulzbürg (de 1997). Krome aktivis ŝi ĉe la fajroestinigloj. Post longa kaj grava malsano mortis ŝi en oktobro 2024 en la aĝo de 60 jaroj.

## Agadoj 
Lizzy Aumeier fondis kaj membris diversajn ensemblojn, ekz. "Ensemble variable" ene de *Pegnitzschäfer-Klangkonzepte* (pri Nova Muziko) aŭ "Lilienweiss", la ununuran bavaran salonorkestron de damoj. Nomo ĝia malantaŭa estis  "Lizzy und die weißen Lilien". Kunlaboroj estis en la kadro de la produktadoj *Bubble Bass* kaj *Trouble Bass* kun la komponisto Heinrich Hartl kaj Beate Sampson kaj de *Elefantentreffen* kun Ottfried Fischer; ekde 2000 ellaboris ŝi kun Tatjana Shapiro *AufBass’d*, *Boxenluder*, *Voll drauf*, *Männerträume*, *Divenrausch*, *Sex und Macht*.

Krom koncertoj kaj radifoniaj surbendigoj i.a. kun Lilo Kraus (harpo), Peter Thalheimer (ĉelo) kaj la komponisto Heinrich Hartl kaj solo-koncertoj (S. A. Koussevitzky) ekz. kun la orkestroj "Nürnberger Symphoniker" kaj "Junge Erlanger Philharmonie", videblis ŝi ofte kun Gerhard Polt kaj  Michael Well ene de  *Biermösl Blosn*. Aumeier estis praktikanto kaj helpanto ĉe la sekvantaj orkestroj: "Nürnberger Symphoniker", "Hofer Symphoniker" kaj "Regensburger Philharmoniker".

Televide ŝi spekteblis ĉe la publikjuraj kanaloj BR, ARD, ZDF, SWR, 3SAT (ekz. en la jenaj elsendoj: *Ladies Night*, *The Best of Geld oder Liebe*, *Dingsda,* *Kurzportrait* *Ottis Schlachthof*, *Kabarett aus Franken*, *Grünwald Freitagscomedy*, *Unter 4 Augen*, *Sonntagsstammtisch mit Helmut Markwort*, *Kein schöner Land*, *Bayerntour*, *Bayernchampion*, ZDF Sonntagskonzert, *Spaß aus Mainz*, *SWR auf Tour*, *Beckmann*, *Pfundig – Frauenkabarett mit Lizzy Aumeier*, *Kipfenberg oder die Seele Bayerns*, *Markus Lanz* kaj *Dahoam is Dahoam.* 

Ŝi ricevis multajn premiojn kaj engaĝiĝis sociale.

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo

## Notoj 
Kategorio:Kabaredistoj
Kategorio:Germanaj muzikistoj
Ruth Chepngetich

**Ruth CEPNGETIC** (naskita la 8an de aŭgusto 1994, en Provinco Rifta Valo, Kenjo) estas kenja maratonista atleto , mondĉampiono ( Doho 2019 ), trifoja ĉampiono de Ĉikaga Maratono ( 2021, 2022 kaj 2024 ) kaj mondrekordulo pri maratonkuro. Ŝi iĝis la unua virino se temas pri trapasi tiun kuron en malpli ol 2 horoj kaj 10 minutoj .

## Kariero 
### 2017 
Cepangtic gajnis la Istanbulan Maratonon en novembro 2017 kun tempo de 2:22:36 horoj.

### 2018 
En la Pariza Maratono okazigita en 2018 ŝi gajnis arĝentan medalon kun tempo de 2:22:59 horoj. Ŝi defendis sian titolon ĉe la Istanbula Maratono okazigita en novembro de tiu jaro post metado de nova kursrekordo de 2:18:35 horoj.

### 2019 
Cepangtic venkis en la Dubaja Maratono okazinta en januaro 2019 post meti novan personan rekordon kaj novan kursrekordon de 2:17:08 horoj .

#### Mondĉampiono 
Ĉe la Monda Ĉampionado okazigita en Doho en septembro 2019, Cepangtic gajnis oran medalon en la maratono kun rezulto de 2:32:43 horoj, antaŭ la eksiĝintaj ĉampionoj Rose Chalimo el Barejno (2:33:46 horoj) kaj Helelia Jones el Namibio (2:34:15 horoj).

### 2021 
Ŝi reprezentis sian landon ĉe la Somera Olimpiko 2020 en Tokio , kie ŝi ne finis en la maratono.

### 2024 
#### Monda rekordulo 
Ĉe la Ĉikaga Maratono okazigita la 13-an de oktobro, ŝi metis novan mondan rekordon de 2:09:57 horoj, tiel iĝante la unua virino se temas pri trapasi tiun kuron en malpli ol 2:10 horoj .

## Personaj plej bonaj 
* 5 000-metra kurado : 15:17 minutoj (2017)
* 10 000-metra kurado : 31:08 minutoj (2017)
* Duonmaratona kurado : 1:04:02 horoj (2021), **monda rekordo**
* Maratona kuro : 2:09:57 horoj (2024), **monda rekordo**

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ruth Chepngetich at Olympics.com
* Ruth Chepngetich at Olympedia

Kategorio:Afrikaj atletoj
Kategorio:Kuristoj
Kategorio:Kenjanoj
Breakthrough Listen

[eta|La Teleskopo   estas unu el la [Radioteleskopo|radioteleskopoj uzata en la projekto.]]**Breakthrough Listen** estas private financita SETI- esplora projekto kaj parto de la programo *Breakthrough Initiatives *. La projekto estis sciigita la 20-an de julio 2015 fare de Juri Milner, Stephen Hawking, Frank Drake, Geoffrey Marcy, Ann Druyan kaj Martin Rees ĉe la Reĝa Societo de Londono kaj estas komence apogita fare de Juri Milner kun 100 milionoj USD . La radioteleskopo en Green Bank, la *optika teleskopo Automated Planet Finder* ĉe la Observatorio Lick en Usono kaj la radioteleskopo Parkes en Aŭstralio estas uzataj por serĉi signalojn de eventuale ekzistantaj teknikaj civilizacioj en la ekstertero. La projekto estas atendita daŭri dek jarojn . La projektcelo estas, interalie,por skani milionon da proksimaj Tersimilaj stelsistemoj, la cent plej proksimajn galaksiojn, kaj la galaksia centron por signoj de ekstertera intelekto.  Ĉiuj teleskopaj datumoj akiritaj estas malfermitaj datumoj, la programaro uzata estas malferma fonto kaj estas kunlaboro kun SETI@home.

En junio 2019, ĉi tiu projekto ne trovis signalojn kiuj sugestas artefaritan originon . 

En decembro 2020, la SETI- Instituto sciigis, ke ĝi malkovris BLC1, kandidaton radiosignalon, kiu povas veni de Proksima Centaŭro, la plej proksima stelo al ni ĉe la Tero.  Tamen, la ebleco de ne-natura ekstertera origino estas rigardita kun skeptiko. 

## Priskribo 
Triono de la projektbuĝeto estas destinita por luado de observada tempo ĉe radioteleskopoj, la alia triono estas por esplorado kaj evoluo de ricevteknologioj. Alia triono de la mono iros al dungado de astronomoj . La projekto estas atendita uzi milojn da horoj ĉiujare ĉe du gravaj teleskopoj: la Teleskopo Green Bank (Usono) kaj Observatorio Parkes (Aŭstralio) . Antaŭe, nur proksimume 24-36 horoj da radioteleskopa funkciigadtempo estis dediĉitaj al la serĉo de eksterteraj komunikadoj . 

Komencante frue en 2016, la projekto prenos proksimume 20% de la monitorada tempo sur Green Bank, je kosto de proksimume 2 milionoj USD jare . La ​​projekto ankaŭ prenos proksimume kvaronon de la tempo ĉe la Teleskopo Parkes ekde oktobro 2016 dum kvin jaroj . Kune, la du radioteleskopoj kovros areon de la ĉielo 10 fojojn pli grandan ol antaŭaj projektoj kaj skanos la 1-10 GHz-intervalon. La sentemo de teleskopoj sufiĉas por detekti fonton de radiado inter miloj da proksimaj steloj, kun potenco komparebla al aviadilradaro . 

Aldone al radioobservoj, la Aŭtomata Planed- Teleskopo de Observatorio Lick serĉos optikajn signalojn de laseraj fontoj . La teleskopo povos detekti 100 W laseron de distanco de proksimume 4.25 lumjaroj . 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Avanco Aŭskultas, retejo de Iniciatoj.
* Retejo de Berkeley SETI Esplora Centro

Kategorio:SETI
Kategorio:Astrobiologio
Kategorio:Ekstertera vivo
Kategorio:Interstelaj medioj
Piotr Nosek

**Piotr NOSEK** estas diplomiĝinto de Instituto de Orienta Filologio de la Jagelona Universitato en Krakovo. Li finstudis Turkologion en 1996 kaj Iranajn Studojn en 2000. Stipendinto de scienccentroj en Torino, Istanbulo, Ankaro, Teherano kaj Ŝanhajo. Interpretisto de orientaj lingvoj, licencita ekskursgvidanto (ĉefaj cellokoj estas Ĉinio kaj Sudorienta Azio), ĉiĉerono kaj vojaĝanto. Li estas membro de Universala Esperanto-Asocio kaj Krakova Societo ESPERANTO, ano de kontrola komitato de la KSE-asocio. Li laboris kiel ĉiĉerono en la historia Salminejo Wieliczka kaj estas iniciatinto de la projekto Mino de Lingvoj. Aŭtoro de multaj tekstoj pri vojaĝoj kaj lingvoj. Krom fremdaj lingvoj kaj vojaĝado, lia pasio estas vulkanologio. 

Kategorio:Polaj esperantistoj
Adam Wilkus

**Adam WILKUS** estas pola esperantisto, ekde marto 2023j. dum la du-jara oficperiodo li estis prezidanto de Krakova Societo ESPERANTO. Laŭ profesio informadikisto. Laŭ ŝatokupo vojaĝemulo, kiu ŝatas la biciklan sporton, vagadon precipe en montaro kaj esploradon de naturo, precipe la ornitologion.

Li estas aŭtoro de kelkdek artikoloj en la lingvo Esperanto aperintaj en revuoj Pola Esperantisto, Apudvistula Bulteno, Zagreba Esperantisto, Kresko, Esperantisto Slovaka, Juna Amiko, Starto, La Ondo de Esperanto kaj Norvega Esperantisto. Tradukanto de vojaĝimpresoj kaj beletro en la lingvon internacian. Kunaŭtoro de filmo pri Krakovo, kiu partoprenis la filmkonkurson "Mia Asocio, Mia Urbo - Konekte kun Esperantaj Organizoj". Kunlaboranto pri Katalogo de Esperanta Literaturo.

Adam Wilkus loĝas en Krakovo kaj estas membro de Krakova Societo ESPERANTO, Pola Esperanto-Asocio, kaj Universala Esperanto-Asocio. Kunorganizanto de Esperantaj Tagoj de Krakovo, Internacia Renkontiĝo sur la pinto Ĉantorio en la Beskida montaro kaj ofta partopreninto de Renkontiĝo de E-vojaĝantoj en Tatro-montaro apud la monto Poludnica. Membro de Malgrandpollanda Ornitologia Societo helpanta pri birdoringado kaj naturprotektado. Fervora vaganto, kiu akiris ĉiujn montopintojn apartenantajn al la Krono de Pollando kaj multajn pintojn, kiuj apartenas al la kolektaĵo Krono de Eŭropa Unio. 

Li estas dimplomiĝinito de Silezia Teknologia Universitato en la Fakultato de Aŭtomatigo, Elektroniko kaj Informscienco kaj de post-diplomaj studoj ĉe AGH Universitato de Scienco kaj Teknologio en Krakovo.

## Eksteraj ligiloj 
* Esperantistoj rakontas pri siaj urboj en filmkonkurso de UEA
* Katalogo de Esperanta Literaturo 
* Titolpaĝo de eldonita surpapere nova versio de la katalogo
* Kun Dipatrino sur biciklo. Vojaĝo al miraklaj bildoj, ikonoj kaj sanktaj fontoj de Podlaĥio
* Bjalistokaj Kajeroj n-ro 8 de 2018j.:Impresoj el Julia-Alpoj
* Impresoj el lando de nesubiranta suno – kovrilo de broŝuro
* Renkontiĝo de E-vojaĝantoj apud monto Poludnica
* Unu el dek tri rakontoj de rabeno Naĥman el Braclavo 

## Referencoj 
## Fontoj 
* Kongresa Libro de 100-a Universala Kongreso de Esperanto, Lille, Francio, 25-a de julio ĝis la 1-a de aŭgusto 2015

Kategorio:Polaj esperantistoj
Kategorio:Krakovanoj
András Bródy (ekonomikisto)

**András Bródy** [andrAŝ brOdi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bródy András,** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto. Lia avo estis Géza Maróti, lia patrino estis Dóra Bródy-Maróti, lia konata filo estis János Bródy.

András Bródy naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
András Bródy maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1942, dum li spertis ankaŭ la presistan kaj librobindistan metiojn. Li ne rajtis tuj plustudi, tial li estis laboristo en libroeldonejo, en 1944 li estis trudlaboristo. Li akiris matematikan diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1946, poste 3 jarojn li eldonejestro, inter 1950–1952 li estis tornisto en fabriko, dum li plustudis laŭ vespera instruado kaj akiris ekonomian diplomon en 1952 en Ekonomia Universitato de Budapeŝto. Post la diplomo li laboris plej longe en ekonomia instituto (1956–1994), sed li instruis ankaŭ en universitatoj (Teknikuniversitato de Budapeŝto (1958–1968), Universitato de Lusako (1970–1972 kaj 1974–1977), Universitato de Delhio (1982–1983), Ekonomia Universitato Károly Marx ekde 1987). Intertempe li kandidatiĝis en 1961, li doktoriĝis en 1969 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia valora matematika scio aldoniĝis en sian ekonomian planadon. Li edziĝis dufoje en 1944 kaj 1979. Li ricevis premiojn en 1985 kaj 1997.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A minőség javításának és az önköltség csökkentésének néhány problémája.* (1954)
* *Az ágazati kapcsolatok mérlegének elméletéhez.* (1958)
* *Az ágazati kapcsolatok mérlege. A felhasznált absztrakciók, azok korlátai és a számítások pontossága.* (disertaĵo, 1960)
* *Matematikai programozás.* (2 volumoj, studenta lernolibro, 1962; 4-a eldono: 1964; en unu volumo: 1968; ties 3-a eldono: 1970)
* *Érték és újratermelés. Kísérlet a marxi értékelmélet és újratermelési elmélet matematikai modelljének megfogalmazására.* Monográfia és doktori értek. is. (disertaĵo, ankaŭ monografio: 1969; angle: 1970; ties 2-a eldono: 1974)
* *The Logic of Market Behaviour.* (1975)
* *Lassuló idő. A gazdasági bajok magyarázatához.* (lia ĉefverko, 1983; 2-a eldono: 1984; pole: 1991)
* *Növekedés, csőd és ciklusok.* (1995)
* *A nemzeti vagyon. – A ciklus oka és hatása.* (2007)
* *Fejlődés vagy növekedés?* (2010)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* Marx–Engels: *Levelek A Tőkéről.* (1956)
* Marx: *Értéktöbblet-elméletek.* (2 volumoj, 1960)
* Lev Leonidoviĉ Terehov: *Matematikai módszerek alkalmazása a közgazdaságban.* (1964)
* Wassily Leontief: *Terv és gazdaság.* (elektitaj studoj, 1977)

## Fontoj 
* oficiala paĝo kun fotoj
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Takarazuka

**Takarazuka,** () estas urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en Regiono Kansajo, en Gubernio Hiogo. La urbego estas konata kiel la "interna salono" de Kansajo.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2024 Takarazuka havis populacion de . En la 1960-aj jaroj la urbo atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil), sed laŭ la japana kvalifiko estas speciala urbo.

## Geografio 
Takarazuka situas sur ebenaĵo laŭ rivero. Itami troviĝas nur 4, Aŝija kaj Niŝinomija po 9, Amagasaki 11, Osako 18, gubernia sidejo Kobeo 20, ĉefurbo Tokio 395 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/akashi_japan/tokyo_japan.
eta|

## Historio 
La areo de nuna Takarazuka estis loĝita ekde la antikvaj tempoj, multaj tumuloj estis trovitaj ene de la urbocentro. En la konataj tempoj vilaĝo Kohama formiĝis kiel temploloko kaj poste ankaŭ poŝta stacio. De 1617 ĝis 1871 fortikaĵo kontrolis la preterirantan vojon. En 1889 Kohama estis kreita moderna municipo, poste en 1897 la unua trajno alvenis en 1897. La municipo estis centro de la kulturo de la 1910-aj jaroj ĝis 1940-aj jaroj. Kohama estis levita al urbostatuso en 1951, ŝanĝante sian nomon al Takarazuka. Post 3 kaj 4 jaroj ĝi pligrandiĝis kun la najbareco. En 1995 sismo postulis pli ol 100 viktimojn. Takarazuka estis nomumita kiel speciala urbo en 2003 kun pliigita aŭtonomio.

## Ekonomio 
Ekonomio de Takarazuka konsistas el komerco, industrio kaj agrikulturo, krome la urbego estas signifa navedurbo de Osako kaj Kobeo. Enurbe troviĝas ankaŭ luksaj loĝkvartaloj.

## Eduko 
eta|maldekstre|
En Takarazuka la plej altnivela eduko okazas en 2 universitatoj.

## Klimato 
Takarazuka situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas 1578 milimetrojn, signifa neĝado neniam okazas.

## Trafiko 
eta|

Takarazuka havas bonajn fervojajn kaj ĉefvojajn kontaktojn por helpi la navedantojn.

## Vidindaĵoj 
* muzeoj
* preĝejoj
* teatro
* termofontoj
* statuo

## Ĝemelurboj 
*  Usono, Georgio, Augusta (Georgio)
*  Aŭstrio, Alsergrund (distrikto de Vieno)

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Japanio
Magdalena Tatara

**Magdalena TATARA** estas prelegantino en la Interfakultata Studo de Fremdaj Lingvoj de la Pontifika Universitato de Johano Paŭlo la 2-a en Krakovo, instruistino de la franca kaj Esperanto, estraranino de la Krakova Societo ESPERANTO, kunorganizantino de Esperanto-Tagoj de Krakovo, kunordiganto de la Pola Sekcio de Internacia Ligo de Esperantistaj Instruistoj, kunlaboranto de la revuo Juna Amiko, aŭtoro de tekstoj dediĉitaj al sporto kaj la piankonkurso de Frederiko Chopin en la revuo Pola Esperantisto. Ĉiĉeronino en la historia Salminejo Wieliczka, menciita en la Listo de la Monda heredaĵo de Unesko. 

## Fontoj 
* Komitatanoj de ILEI: https://www.ilei.info/instancoj/komitato.php

Kategorio:Polaj esperantistoj
Konstruaĵo de la Ĝenerala Stabo

La **Konstruaĵo de la Ĝenerala Stabo** estas historia konstruaĵo situanta sur Palaca placo en Sankt-Peterburgo. Konstruado de la konstruaĵo daŭris de 1819 ĝis 1829. Arkitekto: K. I. Rossi. Skulptistoj: S. S. Pimenov, V. I. Demut-Malinovskij.

En la okcidenta parto de la konstruaĵo estas la komando de la Leningrada Armea Distrikto de Rusio. Ekde 1999, la orienta parto de la Konstruaĵo de la Ĝenerala Stabo gastigis la kolektojn de la Muzeo Ermitejo. En 2013, kompleta rekonstruo de la orienta alo de la konstruaĵo estis kompletigita, kiu enhavas verkojn de okcident-eŭropa arto de la 19-a kaj 20-a jarcentoj, kaj ankaŭ gastigas portempajn ekspoziciojn de nuntempa arto.

## Vidu ankaŭ 
* Palaca placo (Sankt-Peterburgo)
* Vintra Palaco
* Muzeo Ermitejo

## Eksteraj ligiloj 
* The General Staff Building (/)
* Здание Главного штаба ()

Kategorio:Konstruaĵoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Aperis en 1828
Izquierda Revolucionaria

**Izquierda Revolucionaria** (*Revolucia Maldekstro*) estas hispana komunisma politika organizaĵo. Ĝi estis fondita en 2016, kvankam ĝia origino okazis en 1976.

## Priskribo
La organizo sin deklaras marksisma revolucia, difinante sin ankaŭ kiel socialisma, kontraŭfaŝisma, internaciisma kaj klas-feminisma. Ĝia celo estas la konstruado de revolucia partio en la leninisma senco kaj de internacio, kiu povu gvidi la socialisman transformon de la socio, kaj en la Hispana Ŝtato kaj internacie.
[eta|216x216px|Laborista militanto de Izquierda Revolucionaria en tago de [striko.|maldekstra]]
La organizaĵo aktive partoprenas en diversaj sociaj movadoj. Inter ili elstaras la studentmovado (kie ĝi konstruas la Sindikaton de Studentoj), la feminisman, la lokan kaj la kontraŭfaŝisman. Sed ĝi precipe apogas la laboristajn luktadojn kaj la sindikatojn de la laboristoj.

## Referencoj
Ponto Aniĉkov

La **Ponto Aniĉkov** estas la unua kaj plej fama ponto trans la rivero Fontanka en Sankt-Peterburgo, Rusio. La nuna ponto, konstruita inter 1841 kaj 1842 kaj rekonstruita inter 1906 kaj 1908, kombinas simplan formon kun kompleksaj detaloj. Aldone al ĝiaj kvar famaj ĉevalskulptaĵoj (1849-1850), ĝi havas ornamitajn ferbalustradojn kiuj distingas ĝin de aliaj similaj strukturoj en la urbo. La ponto estas menciita en la verkoj de Aleksandr Puŝkin, Nikolaj Gogol kaj Fjodor Dostojevskij.

## Ĉevaloj de Klodt 

Клодтовы кони Аничкова моста в Санкт-Петербурге Вторая композиция.jpg|Unua grupo"Junulo prenanta ĉevalon je la brido"
Клодтовы кони Аничкова моста Третья композиция.jpg|Dua grupo"Junulo venkita de ĉevalo"
Клодтовы кони Аничкова моста в Санкт-Петербурге Четвертая композиция.jpg|Tria grupo"Junulo bridanta sian ĉevalon"
Клодтовы кони Аничкова моста в Санкт-Петербурге Первая композиция.jpg|Kvara grupo"Ĉevalo kun marŝanta junulo"

La kvar ĉevalstatuoj sur la ponto estis dezajnitaj fare de rusa skulptisto P.K. Klodt (Peter Clodt von Jürgensburg) kaj estas iuj el la plej rekoneblaj famaĵoj de la urbo. La temo venas de la kolosaj romiaj marmoroj, ofte identigitaj kun Dioskuroj, situantaj en Kvirinalo, Romo. La skulptaĵoj montras kvar nudajn virojn dresantajn sovaĝajn ĉevalojn.

## Eksteraj ligiloj 
* СПб ГБУ «Мостотрест»
* Энциклопедия Санкт-Петербурга 

Kategorio:Konstruaĵoj en Sankt-Peterburgo
Opřetice

**Opřetice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bystřice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas sude de Bystřice. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Prago – České Budějovice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 28 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Opřetice situas en katastra teritorio **Jinošice** kun areo 7,34 km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1316.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Opřetice, cesta II.jpg|Opřetice
Bystřice, trať koridoru IV.jpg|Opřetice, la fervojo de koridoro IV
Opřetice, pohled na vesnici.jpg|Vido al la vilaĝo

Kategorio:Bystřice (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Jinošice

**Jinošice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Bystřice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 3,5 km sudoriente de Bystřice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 27 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Jinošice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,34 km². En la katastra teritorio Jinošice situas ankaŭ Líštěnec kaj Opřetice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1394.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Jinošice, rybník.jpg|Fiŝlago
Jinošice - výklenková kaple sv. Jana Nepomuckého na rozcestí jižně od vsi (1).jpg|Niĉa kapeleto
Jinošice, cesta.jpg|Jinošice, vojo

Kategorio:Bystřice (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Líštěnec

Nomon **Líštěnec** havas du setlejoj:
* Líštěnec (Bystřice), parto de urbo Bystřice en distrikto Benešov
* Líštěnec (Smilkov), parto de municipo Smilkov en distrikto Benešov
Konstantin Buják

**Konstantin Buják** [konŝtantin], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Buják Konstantin,** estis hungara poŝtisto, ekonomikisto.

 naskiĝis  en Felsőgalla (nuntempa urboparto de Tatabánya), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en komerca mezlernejo en Budapeŝto en 1948, poste li akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato de Budapeŝto en 1952. Post la diplomo li havis postenojn en ministerioj ĝis 1968, poste li estis vicestro de Hungara Poŝto. Ekde 1966 li estis ankaŭ docento en la universitato. Intertempe li kandidatiĝis en 1974 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeftemo estis ekonomikaj problemoj de poŝto, precipe la trafiko kaj telekomunikado. Li edziĝis en 1953, en la sekva jaro filino naskiĝis. Li ricevis 2 premiojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A hírközlési – posta- és távközlés – igények kielégítésének közgazdasági problémái, különös tekintettel a szolgáltatások díjának alakulására.* (disertaĵo, 1973)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj poŝtistoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kouty (Smilkov)

**Kouty** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Smilkov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1,5 km nordoriente de Smilkov kaj 3&nbsp;km sude de Votice. En la jaro 2009 ĉi tie estis registritaj 21 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Kouty situas en katastra teritorio **Kouty u Smilkova** kun areo 7,20 km². En la katastra teritorio Kouty u Smilkova situas ankaŭ Líštěnec, Oldřichovec, Plachova Lhota kaj Zechov.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1368.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
Sur nordokcidenta rando de la vilaĝo situas torzo de ruino de burgodomo Kouty el duono de la 14-a jarcento.

## Pluaj fotoj 

 File:Kouty Castle 2.jpg | Torzo de loka burgodomo
 File:Smilkov, Kouty, East.jpg | Domoj ĉe alveturejo en la vilaĝon

Kategorio:Smilkov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Dvořisko

Nomon **Dvořisko** havas pluraj setlejoj:
* Dvořisko (Kravaře), parto de urbo Kravaře en distrikto Opava
* Dvořisko (Choceň), parto de urbo Choceň en distrikto Ústí nad Orlicí
Philip Stein

**Philip STEIN** (naskiĝinta en 1991 je Fritzlar) estas germana eldonisto kaj dekstrisma aktivulo. 

## Vivo
Stein studis historion, filozofion kaj germanistikon ĉe la universitato de Marburg; tie li aniĝis ĉe la studenta korporacio *Marburger Burschenschaft Germania* Studojn siajn li ne finis. Inter 2017 kaj 2020 estis Stein gazetara porparolanto por la korporacia ligo *Deutsche Burschenschaft* (DB). Kune kun la publicisto Felix Menzel li publikigis en ties eldonejo "Blaue Narzisse" en la 2013-a jaro la verkon *Junges Europa: Szenarien des Umbruchs*. En 2015 Stein ekestris la kampanjan projekton *Ein Prozent für unser Land*.

Ekde 2016 li posedas en Dresdeno la eldonejon Jungeuropa. 

Stein, kiu mem fieras pri ekstremismo sia, regule prezentas sin en kunteksto de novdekstrismo. Ekz. en aprilo 2016 parolante ĉe kunveno de aŭtoroj kun legantoj de la magazino "Umwelt & Aktiv" en Guthmannshausen aŭ en 2017 okaze de kongreso de junularorganizo de "CasaPound" en Romo. En aŭgusto 2018 videblis Stein okaze de internacia okazigo de Identisma movado en Dresdeno. Laŭ invito de la bundestag-ano Frank Pasemann prelegis Stein en julio 2018 en ĉambroj de la germana parlamento pri la temo *Linke Förderstrukturen und der neue Kampf gegen Rechts*.

## Verkoj (elekto)
* kun Felix Menzel: *Junges Europa. Szenarien des Umbruchs* Eldonis Verein Journalismus und Jugendkultur Chemnitz e.V., Chemnitz 2013, ISBN 978-3-944901-01-5.
* antaŭparolo por Henri Massis, Robert Brasillach: *Die Kadetten des Alcázar*, Jungeuropa Verlag, Dresden 2017, ISBN 978-3-9817828-0-6.
*antaŭparolo por Alain de Benoist, Diego Fusaro, Benedikt Kaiser: *Marx von rechts* (= *Theorie*; 2), Jungeuropa Verlag, Dresden 2018, ISBN 978-3-9817828-6-8.
* enkondukaj vortoj por Mykola Sziborskyj: *Natiokratie*, Jungeuropa Verlag, Dresden 2020, ISBN 978-3-948145-05-7.

## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB

## Notoj
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Kategorio:Novdekstrismo 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1991
Kategorio:Aktivuloj
Milit-ŝipara muzeo

La **Milit-ŝipara muzeo** estas unu el la plej malnovaj muzeoj en Rusio kaj unu el la plej grandaj maraj muzeoj en la mondo, situanta en Sankt-Peterburgo, objekto de mara historia kaj kultura heredaĵo.

La muzeo devenas el la Sankt-Peterburga Modela Ĉambro - deponejo de ŝipkonstruaj modeloj kaj desegnaĵoj, unue menciitaj en letero de Petro la 1-a la 13-an de januaro (24), 1709.

La moderna kolekto de la Milit-ŝipara muzeo inkludas pli ol  erojn, inkluzive de pli ol  ŝipmodeloj. La muzeo havas ses branĉojn: sur la krozŝipo "Avrora", "Submarŝipo D-2 "Narodovolets"", "Kronŝtadt-Fortikaĵo" en Sankt-Peterburgo; "Vojo de Vivo" (vilaĝo de Lago Ladoga, Leningrada regiono), Muzeo de la Balta Floto (Baltijsk), Ŝipo de Milita Gloro "Miĥail Kutuzov" (Novorossijsk), Muzeo de la Floto de Nigra Maro (Sebastopolo).

centra|280ra|eta|Poŝtmarko

## Vidu ankaŭ 
* Admiralitato (Sankt-Peterburgo)
* Avrora

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Kategorio:Muzeoj en Sankt-Peterburgo
Milit-historia muzeo pri artilerio, inĝenieraj kaj komunikadaj trupoj

La **Milit-historia muzeo pri artilerio, inĝenieraj kaj komunikadaj trupoj** estas ŝtata armea muzeo en Sankt-Peterburgo, Rusio. Ĝiaj kolektoj - konsistantaj el rusa armea ekipaĵo, uniformoj kaj ornamaĵoj - estas gastigataj en la Kronverko (kronaĵo de la Petropaŭla fortikaĵo) situanta sur la dekstra bordo de la Neva proksime de Aleksandrovksij park. La muzeo estas administrata fare de la Rusa Militministerio.

## Bildgalerio 

SU-100 in the Military-Historical Museum of Artillery, Engineering Troops and Signal Corps. St. Petersburg.jpg|SU-100
1299. Санкт-Петербург. Артиллерийский музей.jpg|Vido de la kronaĵo de la Petropaŭla fortikaĵo, sur kiu situas la muzeo
Кронверк Петропавловской крепости, ворота2.jpg|Enirejo al la kronverko
2s7 pion.jpg|203-mm memvetura artileria instalaĵo 2S7 "Pion" en la Artileria Muzeo
Обелиск казненным в 1826 г. декабристам.jpg|Obelisko ĉe la loko de la ekzekuto de la Dekabristoj
Тесаки и сабля.jpg|Francaj tranĉiloj kaj sabroj

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Rusa Muzeo ()

Kategorio:Muzeoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Teknikaj muzeoj