open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pantaleono el Nikomedio

]]

**Pantaleono** (greke: *Παντελεήμων*, latine: *Pantaleon*; naskiĝinta meze de la 3-a jarcento en İzmit, mortinta ĉ. en 305) estis kristana martiro kaj sanktulo. Ĉe la okcidentuloj li nombriĝas inter la 14 helpantoj en mizero estante patrono de la kuracistoj kaj akuŝistoj; en la orientaj eklezioj li estis unu de la grandaj martiroj. Festotago lia estas la 27-a de julio.

## Vivo
Estis li persona kaj kutima kuracisto de lia imperiestra moŝto Maksimiano. Havante kristanan patrinon Pantaleono komence estis allogata de sekularaj aferoj kaj karierpromesoj. Pastro Hermolao, ankaŭ per atentigo pri la virtoj patrinaj, kristanigis lin. Kiam la persekutado de kristanoj sub imperiestro Diokleciano ekfuroris en Nikomedio, Pantaleono disdonis siajn havaĵojn al la malriĉuloj. Baldaŭ poste oni arestis lin hejme ĉe si kun la animzorganto Hermolao kaj la fratoj Hermipo kaj Hermokrato. Dum torturoj Jesuo Kristo mem montris sin kaj konsolis lin kaj sekve Pantaleono ĉion heroe suferis antaŭ senkapigo.

## Kulto
En Konstantinopolo troviĝis malnova kirko estinta sub pantaleona patroneco, kiun imperiestro Justiniano la 1-a restarigis. Poste liajn relikvojn oni transigis samloken por kulti ilin; sed parto de ili venis al Parizo en la bazilikon Sankta Denizo kaj la kranio estas ekde 802 en la katedralo de Liono.

Bilde kaj skulpte videblas apud li palmo kun multaj fruktoj aŭ li najlita je olivarbo: krome ne mankas atributoj de kuracistoj (medikamentujo, longa vestaĵo). Signo de martireco estas aŭ ŝtono ĉirkaŭ la kolo aŭ glavo.
## Fonto
*J. E. Stadler, F. J. Heim kaj J. N. Ginal (eld.): "Pantaleon, S. (1)" - ĉe: *Vollständiges Heiligen-Lexikon*, volumo 4. Augsburg 1875, p. 669-670 
## Eksteraj ligiloj
*Maria Monteiro: "Pantaleon or Pantaleimon - A most noble physician" - ĉe: *Hektoen International*, printempo 2017
Caminreal-Fuentes Claras (stacidomo)

**Caminreal-Fuentes Claras** (), origine nomita **Caminreal**, estas fervoja stacio kun laŭvola halto situanta en la hispana municipo Caminreal proksime de Fuentes Claras, en la provinco Teruelo (Aragono). Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

centra|240ra|eta|Akvoturo

## Vidu ankaŭ 
* Caminreal
* Fuentes Claras

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Caminreal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Navarrete (stacidomo)

**Navarrete** () estas fervoja stacio kun laŭvola halto situanta en la hispana municipo Calamocha en la provinco Teruelo, aŭtonoma komunumo Aragono. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Calamocha

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Calamocha
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Preĝejo Sankta Pantaleono (Könitz)

**Preĝejo Sankta Pantaleono** (germane: *Pantaleonkirche*) estas luterana kirko en Kónitz, kvartalo de Unterwellenborn, Germanujo (Schloßberg 17). La komunumo apartenas al la paroĥdistrikto de Kamsdorf-Könitz kaj al la eklezidistrikto de Rudolstadt-Saalfeld ene de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo.

## Historio 
Jam en 1200 ekzistis eta kapelo kun romanikaj kaj gotikaj volboj: ĝi estis pligrandigita en 1499. En 1690 ekis la konstrulaboroj por la nuna ejo samloke, kun transpreno de muraraj eroj de la antaŭula preĝejo..

Konsekro solena de la nova hala kirko okazis en la 21.10.1695: etendiĝo de la navo fariĝis kaj longece kaj larĝece. La orienta turo kun ardeza tegmento estas ĉe la ĥorejo: ĝia teretaĝo originas el la romanika ejo. Havas ĝi okangulan spajron kun aperta lanterno kaj pinta supro. 

La altarejo estis estinta la antaŭa navo, dume la rektangula nuna navo havas okcidente barokan portalon. Ĉe la longaj vandoj estas du grandaj pilastroj, inter ili du ogivarkaj fenestroj. Ene estas du galerioj kaj ligna barelvolbo.

La predikeja altaro kaj la baptujo estiĝis ĉ. la 1700-a jaro. La orgenon kun 16 registroj, du klavaroj kaj pedalo konstruis en 1869 Carl Loesche el Rudolstadt. 

Restaŭradlaboroj de la kirko estanta sub patroneco de sankta Pantaleono el Nikomedio estis en 1772, 1881 kaj en 1976.

## Literaturo 
* *Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Thüringen.* Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2003, ISBN 3-422-03095-6

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo

## Notoj 
Konitz

Konitz
María de Huerva (stacidomo)

**María de Huerva** () estas fervoja stacio situanta en la samnoma hispana municipo en la provinco Zaragozo, aŭtonoma komunumo Aragono. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* María de Huerva

## Eksteraj ligiloj 
* 

* MARÍA DE HUERVA

Kategorio:María de Huerva
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
László Benkő (juristo)

**László Benkő** [lAslO benkO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Benkő László** estis hungara juristo, fervojisto, altlerneja instruisto. Lia filo estis la samnoma muzikisto László Benkő.

László Benkő naskiĝis  en Nagykanizsa, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
László Benkőó akiris juran diplomon en Scienca Universitato Erzsébet en 1938. Post la diplomo li laboris en Hungaraj Ŝtatfervojoj, kie li specialiĝis pri juro de liverado, dum li finis 3 kursojn konvenajn. Inter 1949-1954 li havis altajn postenojn en ŝarĝaŭtaj firmaoj, poste ĝis 1961 li havis ministerian statuson, pli poste li instruis precipe en Trafika Altlernejo (Győr). Intertempe li kandidatiĝis en 1973 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1943 kaj 1947.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Forgalmi és kereskedelmi utasítás a teherautófuvarozási vállalatok forgalmi és kereskedelmi szolgálata részére.* (1951)
* *Nemzetközi együttműködés a gépjármű-közlekedés területén.* (1958)
* *Gépjármű-kereskedelmi ismeretek.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1964; 3-a eldono: 1970)
* *A közlekedési díjszabások rendszerezésének és fejlesztésének elméleti kérdései.* (disertaĵo, 1971)
* *Fuvarjog és díjszabás. 2. Díjszabáselmélet.* (studenta lernolibro, 1980; 6-a eldono: 1996)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj fervojistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
György Berend

**György Berend** [djordj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Berend György** estis hungara juristo.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris juran diplomon en Scienca Universitato Ferenc József en 1934, poste advokatan-juĝistan licencon. Ekde 1939 li estis advokato en sia naskiĝurbo, post 2 jaroj li aktiviĝis en opozicia partio. Inter 1945-1948 li estis juĝisto pri militaj krimoj. En 1949 li estis parlamentano kelkajn monatojn, poste jam kiel opoziciulo, li ne havis eĉ ŝancon por politikadi - ja tiam furoris la socialismo - tial li estis juristo ĝis la pensiuliĝo.

## Lia libro 
* *A népbíráskodás* (1948)

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Vicky Leandros

''''* - , Viki Leandros, naskonome , Vasiliki Papathanasiu - estas germana-greka kantistino. Ŝi naskiĝis , laŭ aliaj fontoj samtage en 1948 aŭ en 1952, en Παλαιοκαστρίτσα, latinliterigite *Paleokastritsa/Paleokastrica* aŭ *Paleokastritsa* sur la insulo Korfuo de Grekio, do nun estas -jaraĝa. Ekde 1958, 6-jara, ŝi vivas en Germanio kaj ekde tiam nomatas per la persona nomo Vicky. Ŝi reprezentis Luksemburgon en Eŭrovido-Kantokonkurso 1972, okazinta la 25-an de marto 1972 en Edinburgo (Skotio, Britio) kaj gajnis la konkurson: la franclingva kanto *Après toi* - «Post vi» - atingis 128 poentojn. Jan kvar jarojn pli frue, en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1967, ŝi partoprenis, same nome de Luksemburgo, kun la same franclingva kanto *L'amour est bleu* - «La amo bluas» kaj atingis la 4-an lokon.

## Infanaĝo 
Vicky Leandros estis naskita en Paleokastritsa sur Korfuo kiel la filino de *Leandros Papathanasiu*, kiu jam estis sukcesa kiel kantisto kaj produktanto en Grekio kaj Germanio sub la pseŭdonimo *Leo Leandros*. La familio translokiĝis al Germanio en 1958 kaj la knabino de nun estis nomita Vicky. La familio pasigis tri pliajn jarojn kune en Hamburgo ĝis patro Leo disiĝis de sia edzino *Kiriaki Protopapa'' en 1961. Vicky kreskis kun sia patro en Hamburgo kaj finis mezlernejon tie. Kun la subteno de ŝia patro, ŝi ankaŭ komencis kantistan karieron en Germanio kaj Grekio. Vicky Leandros ricevis trejnadon en kantado, baleto kaj akustika gitaro.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Grekaj kantistoj
Kategorio:Germanaj kantistoj
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1967
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1972
Carlos Mendes

''''* - per plena nomo *Carlos Eduardo Teixeira Mendes'' - estas portugala kantisto, aktoro, arkitekto kaj komponisto. Li naskiĝis en Lisbono la 23-an de majo 1947, do nun estas -jaraĝa. Li reprezentis Portugalion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1968, okazinta la 6-an de aprilo 1968 en Londono (Anglio) kaj ree reprezentis ĝin en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1972, okazinta la 25-an de marto 1972 en Edinburgo (Skotio). 

## Vidu ankaŭ 
* Portugalio en la Eŭrovido-Kantokonkurso

Kategorio:Portugalaj kantistoj
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1968
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1972
Mary Roos

''''*, artista nomo de *Marianne Rosemarie Schwab*, estas germana popmuzika kantistino. Ŝi naskiĝis en Bingen am Rhein la 9-an de januaro 1949, do nun estas -jaraĝa. Ŝi reprezentis Germanion en Eŭrovido-Kantokonkurso 1972, okazinta la 25-an de marto 1972 en Edinburgo (Skotio, Britio) kaj ricevis la trian lokon: la kanto *Nur die Liebe läßt uns leben* - «Nur la amo lasa nin vivi» - atingis 107 poentojn. Cetere ŝia fratino (b. en 1954) same iĝis popmuzika kantistino, kvankam ties artista nomo *Tina York'' ne plu lasas diveni familian ligon.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Germanaj kantistoj
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1972
Kálmán Berecz

**Kálmán Berecz** [berec], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Berecz Kálmán** estis hungara juristo.

 naskiĝis  en Tardoskedd (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Tvrdošovce en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 frekventis gimnaziojn en Érsekújvár kaj Budapeŝto, dum depost Traktato de Trianon li apartenis al nova ŝtato Ĉeĥoslovakio kiel ties hungara minoritato. Li akiris juran diplomon en Bratislavo en 1931, poste li havis administracian statuson (laŭ alia informo li estis advokato) en Nové Zámky, dum li partoprenis en pluraj organizaĵoj de la hungara minoritato. Pro la Unua Viena Arbitracio Érsekújvár/Nové Zámky rehungariĝis, tiam Berecz pledis rajtojn de la restintaj slovakoj en la areo. Depost 1945 li havis jurajn taskojn de la hungara ŝtato en Budapeŝto, post kelkaj jaroj de ŝtataj entreprenoj ĝis la pensiuliĝo en 1972.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az észtországi nemzeti kisebbségek kultúrautonómiája.* (1931)
* *A kisebbségi kérdés mai állása. Kisebbségi problémák.* (1937)
* *Megvalósítható-e a svájci példa?* (1938)
* *Ez volt a Sarló.* (kunaŭtoro, 1978)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Ĉeĥoslovakiaj hungaroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Eduardo Chamorro

**Eduardo CHAMORRO Túrrez** (Madrido, 27a de junio 1946 - Madrido, 13a de julio 2009) estis hispana ĵurnalisto, kritikisto kaj verkisto.

## Biografio 
Li gradiĝis en anglalingva filologio ĉe la Komplutensa Universitato de Madrido, kaj titoliĝis en la Oficiala Altlernejo de Ĵurnalismo- Li kutime kunlaboris ĉe *Diario 16*, *La Voz de Galicia* kaj *ABC*, krom ĉe gazetoj kiel *Cambio 16*, kaj intervenis en radio RNE en la programo "Aquí te espero" de Radio 1. En 1972 li ricevis la premion Sésamo de romano pro sia verko *El zorro enterrando a su abuela debajo de un almendro* (La vulpo enteriganta sian avinon ĉe migdalarbo). Inter liaj lastaj verkoj menciindas *España Siglo XXI*.

## Verkoj 
Li estis finalisto de la premio Planeta en 1992 pro *La cruz de Santiago*; Chamorro estis sekvanto de Juan Benet al kiu dediĉis *Juan Benet y el aliento del espíritu sobre las aguas*. En la kina etoso elstaris lia kunlaborado kun la kinisto Rafael Azcona, kun kiu li verkis la scenaron de *Los desastres de la guerra*, de Mario Camus.

Kiel tradukisto, li verkis *Al sur de Granada* (1981) de Gerald Brenan, *Bartleby, el escribiente* (1974) de Herman Melville, *Dublineses* (1993) de Joyce, *El pirata* (1985) de Joseph Conrad kaj la kanzonaro de *Bob Dylan* (1971) en la kolekto Visor.

### Kelkaj verkoj 
**El enano del rey*. Planeta, 1991.
**Enrique Tierno, el alcalde*. Cambio 16, 1986. 84-85229-86-X
**La cruz de Santiago*. Planeta, 1992. Premio Planeta
* *The rime of the ancient mariner / La oda del viejo marinero*. Samuel Taylor Coleridge ISBN 84-7080-905-9
* *Relatos de la Fundación*. Barcelona: La Gaya Ciencia, 1980.
**Trucos de artista*. Barcelona: Planeta, 1998.
**Yo, conde-Duque de Olivares. El arte de lo imposible*. Planeta, 1989 kaj Planeta DeAgostini, 1992. ISBN 84-395-5407-9

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Hispanaj verkistoj
Lituma en los Andes

***Lituma en los Andes*** (Lituma en Andoj) estas romano de 1993, publikigita de la eldonejo Planeta, de la perua Nobel-premiito pri literaturo nome Mario Vargas Llosa.​

La libro ricevis la premion Planeta de 1993. 

La intrigo sekvas la rolulo Lituma, kiu aperas diverse ankaŭ en aliaj romanoj de Mario Vargas Llosa (nome *La casa verde*, *¿Quién mató a Palomino Molero?*, *El héroe discreto*, krom en la teatraĵo *La Chunga*).
## Intrigo
​ 
Lituma, policano de la Guardia Civil, el la marborda regiono Pjuro, en nordokcidenta Peruo, estas sendita al Naccos, en la centranda Regiono Junino, kies ĉefurbo estas Huancayo, kie laboras kun la juna gvardiano Tomás Carreño, nome "Tomasito" aŭ "Carreñito", de Sicuani, en la montara regiono de Kusko. Ambaŭ devas esplori la malaperon de tri homoj ĉe konstruado de ŝoseo, nome fremduloj inter la indianaj laboristoj: juna Pedrito Tinoco de Abancay estas muta kaj iom mensmalforta paŝtisto, kaj Casimiro Huarcaya estas albino. Fine, don Medardo Llantac, vicguberniestro de Andamarca, kiu kiel laborestro, kaŝas sin el teroristoj de *Sendero Luminoso* sub falsa nomo de Demetrio Chanca. ​

Ankaŭ la du policanoj timas pro ebla nokta alveno de teroristoj, sed ili nevenas spite la fakton ke oni parolas en la manĝejo de la laboristoj pri kelkaj masakroj. Lituma timas ĉefe pri Pedrito, kiu estis survivinto de atako de teroristoj en altaĵo de la Pampa Galeras, kaj estas tre utila en la policejo. 

Dum la esplorado, Lituma koncentriĝas dekomence en la getrinkejestroj, supozeble responsaj pri incito al indianoj. Adriana kaj ŝia edzo Dionisio prifajfas la policanoj kaj ripetas, ke malantaŭ ĉiu malfacilaĵo, malantaŭ ĉiu problemo, estas la diaĵo de la montaro. En la dua duono de la romano, Lituma survivas bonsorte el terglito kiu fakte detruas la laboron de la ŝosekonstruistoj. Plej probable la superulo ne kredos la terura trovo de la esplorado de Lituma, bazita nur sur deklaroj kaj ne sur veraj pruvoj: Dionisio kaj Adriana, estus incitintaj la laboristoj al kanibalismo kaj la restaĵojn de la tri viktimoj oni forĵetis al abandonita minputo.​ La celo de la la partoprenantoj estus eviti katastrofojn kiel terglitoj kaj aliaj akcidentoj, pacigante la spiritojn de la montoj kaj la demonojn de la minoj. Krome ili volis nemalamikiĝi kun teroristoj.

Lituma estas ascendita al serĝento for en ĝangala Santa María de Nieva, dum la ĝendarmo Tomás Carreño pli bonsorte estas sendita al Pjuro, naskurbo de sia amata edzino Mercedes.
​ 
## Bibliografio
* Vargas Llosa, Mario (1993). *Lituma en los Ande*s. Barcelona: Planeta. ISBN 84-08-01047-6.

## Eksteraj ligiloj 
* *Lituma en los Andes* en reto

Kategorio:Romanoj de 1993
Kategorio:Literaturo de Peruo
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Kulturo de Peruo
Villarreal de Huerva (stacidomo)

**Villarreal de Huerva** () estas fervoja stacio kun laŭvola halto situanta en la samnoma hispana municipo en la provinco Zaragozo, aŭtonoma komunumo Aragono. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Villarreal de Huerva

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Villarreal de Huerva
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
El jardín de las dudas

'***El jardín de las dudas***' (La ĝardeno de la duboj) estas romano de Fernando Savater de 1993, kun agado okazanta en la Hispanio de la 18-a jarcento kaj enhavo rilata al la pensaro klerismaj de la verkisto Voltaire. La verko estis finalista de la Premio Planeta de tiu jaro.

## Intrigo 
Estas la historio de damo franca establinta en Hispanio nome Carolina de Beauregard, grafino de Montoro, kiu, enuega pro la vivo en "Madrido kiu estas nek ĉefurbo nek io ajn simila, sed nur simplega vilaĝego, plena je muŝoj, je feko, je preĝoj, je pastroj, je virinoj sencerbaj kaj seninstruaj oscedantaj malantaŭ kradoj kruduloj submantelaj kiuj pensas nur pri la fiagoj de banditoj kaj pri glavofrapoj de toreadoroj", sendi leteron al intelektulo Voltaire cele al evito de sia ĝismorta enuo kaj por ke li rakontu sian historion kiel filozofo kaj pensulo, sed ĉefe kiel viro.

Ekde tiam, startas ampleksa interŝanĝo de korespondado inter ambaŭ roluloj en kiu Voltaire eksponas sian pensron, siajn intelektajn batalojn, siajn prizonkondamnojn, ekzilojn, luktadon kontraŭ la religia fanatikismo kaj siajn humanitarajn iniciatojn. 

Kategorio:Filozofiaj romanoj
Kategorio:Historiaj romanoj
Kategorio:Romanoj de 1993
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Preĝejturo Demetrio

La **preĝejturo Demetrio** estas historia monumento, la plej malnova konstruaĵo de Szeged (Hungario).
eta|maldekstre|Preĝejturo Dömötör, malantaŭe la katedralo

## Geografio 
La preĝejturo situas en centro de Szeged ĝuste antaŭ la Vota Katedralo de Szeged.

## Historio 
La unua mencio pri kirko Demetrio de Tesaloniko okazis en 1199. Laŭ la arkeologiaj esploroj la fundamento devenis plej verŝajne el la 11-a jarcento, dum la subaĵo estis konstruita laŭ romaniko en la sekva jarcento, kaj la supra parto laŭ gotiko en la 13-a jarcento. En la sekvaj jarcentoj ĝi estis plurfoje trakonstruita, fine en 1913 ĝi estis malkonstruita por doni liberan areon de la konstruota Vota Katedralo. Tamen dum malkonstruo inter la muroj aperis la nun videbla preĝejturo ne plene. Oni tiel decidis, ke tiu turo restu. En 1931 la turo estis restaŭrita kaj konvertita en baptokapelon. La romanikaj skulptaĵoj trovitaj dum la malkonstruo de la kirko estis enigitaj en ĝian muron. La plej malnova skulptaĵo de Szeged el la 12-a-jarcento "ŝtona ŝafido", estis enmetita en la arkaĵan supran parton de la nova pordo, kiun oni kreis en la turon en 1931. La supra turparto estis rekonstruita el malnovaj ŝtonoj en 1926.
eta|Interno de la turo kun freskoj
eta|La pordego kun ŝtona ŝafido

## Konstruaĵo 
La kirkoturo situas sola en placo, kie oni aranĝas ĉiusomere subĉielajn teatraĵojn. La turo kelkfoje estis integrita en kulisoj de la teatraĵo. En la ceteraj tempoj ĝi estas vizitebla turista vidindaĵo. La interno de la kapelo estas ornamita per freskoj de Vilmos Aba-Novák, per kiu la pentristo gajnis oran medalon ĉe eklezia artekspozicio en Padovo en 1932. La fera pordego montras individuajn momentojn de la homa vivo kun simboloj de la kristana liturgio.

## Fontoj 
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Kategorio:Turoj en Hungario
Medway - Transporte & Logística

**Medway - Transporte & Logística**, antaŭe konata kiel CP Carga S.A., estas loĝistika funkciigisto kaj la plej granda privata fervoja vartransportisto en la Ibera Duoninsulo. Ĝi estas tute posedata fare de MSC Rail, filio de la svisa internacia giganto Mediterranean Shipping Company (MSC). Ĝi estas la plej granda frajtofervojfunkciigisto en Portugalio, kun proksimume 90% da merkatpartoj. Ĝia ĉefa konkuranto estas la fervojisto Takargo.

## Vidu ankaŭ 
* Comboios de Portugal
* Infraestruturas de Portugal

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojo en Portugalio
Sovolusky (apartigilo)

Nomon **Sovolusky** havas pluraj setlejoj:

* Sovolusky – municipo en distrikto Pardubice
* Sovolusky (Bochov) – parto de municipo Bochov en distrikto Karlovy Vary
* Sovolusky (Košík) – parto de municipo Košík en distrikto Nymburk
* Sovolusky (Chuderov) – parto de municipo Chuderov en distrikto Ústí nad Labem
Fernando González Delgado

**Fernando Blas González Delgado**, plej ofte konata kiel **Fernando Delgado** (Santa Cruz de Tenerife, 1a de februaro 1947 -Faura, Valencio, 18a de februaro 2024), estis hispana ĵurnalisto, verkisto kaj politikisto. 

## Biografio
Li studis ĵurnalismon kaj kunlaboris en ĵurnaloj *El Día*, *Pueblo*, *Informaciones* kaj *El País*, specializante sin en literatura kaj kultura kritikoj. Poste li eklaboris en Radio Nacional de España en 1967. Li estis membro de la teamo kiu fondis Radio 3, nome plej alternativa branĉo de la ŝtata radio. Li iĝis direktoro de tiu branĉo en 1981, sed nur dum tiu jaro kaj poste en 1982-1986 kaj 1990-1991. En 1991 li okupis la direktoradon de Tele-Expo, la televida kanalo de la Internacia ekspozicio de Sevilo (1992). Poste, en febrŭro 1993 li iĝis kun María Escario prezentisto de la semajnfinaj programoj de novaĵoj, anstataŭ Rosa María Mateo. 

En 1976 li publikigis sian unuan romanon, nome *Tachero*. En 1994 li publikigis *Háblame de ti* (PArolu al mi pri vi) kaj unu jaron poste li ricevis la Premion Planeta per *La mirada del otro* (La rigardo de la aliulo). Li kultivis ankaŭ poezion (*Proceso de adivinaciones* kaj *Autobiografía del hijo*) kaj eseon *Cambio de tiempo* (1994). 

Li estis socialista deputito inter 2015 kaj 2019.

## Verkoj 
* *Mísero templo* (1972).
* *Tachero* (1976).
* *Exterminio en Lastenia* (1979).
* *Proceso de adivinaciones* (1981).
* *Cuatro ejemplos para una nueva sociedad canaria* (1985).
* *Háblame de ti* (1994).
* *Génesis* (1994).
* *Cambio de tiempo* (1994).
* *Autobiografía del hijo* (1995).
* *La mirada del otro* (1995).
* *Ciertas personas* (1996).
* *No estabas en el cielo* (1996).
* *Escrito por Luzbel* (1998).
* *Presencias de ceniza* (2001).
* *Isla sin mar* (2002).
* *Parece mentira* (2005).
* *De una vida a otra* (2009).
* *Paisajes de la memoria* (2010).
* *El pájaro escondido en un museo* (2010).
* *También la verdad se inventa* (2012).
* *Me llamo Lucas y no soy perro* (2013).
* *Donde estuve* (2014).
* *Sus ojos en mí* (2015).
* *El huido que leyó su esquela* (2017).
* *Todo lo que necesitaba ser dicho* (2020).
* *Todos al infierno* (2022).
* *De la radio a las letras* (2022).

## Eksteraj ligiloj 
* Fernando G. Delgado en la hemeroteko de El País. Konsultita la 13an de septembro 2013. 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispanaj ĵurnalistoj
Kategorio:Tenerifanoj
Kastelo Könitz

**Kastelo Könitz** (germane: *Schloß Könitz*) estas iama altaĵburgo en alteco de 345 metroj sur monto *Schloßberg* en Könitz (urbokvartalo de Unterwellenborn), Germanujo (Am Schloßberg 16). Ĝi ja estas la emblemo de la vilaĝo.

## Historio
Versimile la burgo konstruiĝis ĉ. en 800 en ligno. Ĝia unua mencio estis en 1125 en dokumento pri transdono de havaĵoj en Könitz fare de Adalberto de Conz al la abatejo de Saalfeld. Envilaĝe ekzistas ankoraŭ dua kastelo nome *Altes Schloß*.  En 1209 ekposedantis la Schwarzburg-oj. Post aliaj tenadantoj akiris la burgon en 1438 la Holbach-oj; en 1450 la burgturo ricevis ŝtonan ŝelon.

Alikonstruo renesancstila venis en 1562, sub la zorgo de Veit Dietrich von Holbach. Post la formorto de la Holbach-oj, la kastelo revenis en 1608 en la manojn de la grafoj de Schwarzburg-Rudolstadt. Dum la Tridekjara milito la sveda feldmarŝalo Johan Banér faris ĝin ĉefkomandejo: sur la monto *Roter Berg* liaj kvar miloj da soldatoj atendis atakon de la kontraŭe bivakantaj 50.000 soldatoj de la imperiestraj trupoj sub la komando de Octavio Piccolomini. Sed neniu batalo okazis. Post la retiriĝo de la trupoj la belfrido estis brulkonsumiĝinta kaj la tuta regiono estis suferinta marodadojn. Inter 1663 kaj 1670 la kastelo estis la sidejo de la vidvinigita grafino Emilie von Oldenburg. Pli malfrue estis multaj ŝanĝoj de la posedantoj.

De 1892 la vulkanologo Wilhelm Reiß ordonis la restaŭradon de la kastelo. En 1918 la tuto estis sub la kontrolo de la lando Turingio. Post la Dua mondmilito ĝia utiliĝo estis tre diversa - ĝis fajrego en 1951 kaj kompleta detruiĝo. Inter 1954 kaj 1955 la ejaro rekonstruiĝis servonte kiel oldulejo. Post Turniĝo ĝi estis fleg-hejmo por psike handikapitoj.

De 2006 posedis ĝin la privatulo Robert Rudolf Mels-Colloredo-Günhartinger, dentisto el Salcburgo. En 2021 tajlanda societo aĉetis ĝin kun la plano starigi tie budhisman centron. 
 
## Eksteraj ligiloj 
* la kastelo ĉe la burgoregistro *alleburgen.de*
* kroniko de la vilaĝo
* paĝaro *Burgenwelt.org* 

## Notoj 
Konitz
Barry Wellman

**Barry WELLMAN** (la 30an de septembro 1942 - la 9an de julio 2024) estis usona - kanada sociologo kaj funkciis kiel kundirektoro de la internacia NetLab reto bazita en Toronto. Liaj esplorinteresoj inkludis komunumsociologion, la Interreton, hom- komputilinterago kaj socian strukturon, kiel ĝi aperas en sociaj retoj en komunumoj kaj organizoj. Lia ĉefa zorgo estis la transiro de grup-centrita rilatparadigmo ĝis retindividualismo. Wellman aŭtoris pli ol 300 artikolojn, ĉapitrojn, raportojn kaj librojn. Li gajnis multajn premiojn de diversaj korpoj, inkluzive de la Kanada Sociologia kaj Antropologia Asocio, kaj du sekcioj de la American Sociological Association: Komunumo kaj Urba Sociologio, Komunikado kaj Informaj Teknologioj .

## Fontoj 
* Barry Wellman, “Physical Place and Cyber Place: The Rise of Networked^ Individualism.” International Journal of Urban and Regional Research 25,2 (June, 2001): 227-52
* Craven, Paul; Wellman, Barry (1973). "The Network City". Sociological Inquiry 43: 57–88.
* Wellman, Barry (1979). "The Community Question: The Intimate Networks of East Yorkers". American Journal of Sociology 84 (5): 1201–31.
* Barry Wellman, “Computer Networks as Social Networks.” Science 293 (September 14, 2001): 2031-34.
* Barry Wellman and Bernie Hogan, with Kristen Berg, Jeffrey Boase, Juan-Antonio Carrasco, Rochelle Côté, Jennifer Kayahara, Tracy L.M. Kennedy and Phouc Tran. “Connected Lives: The Project” Pp. 157-211 in Networked Neighbourhoods: The Online Community in Context, edited by Patrick Purcell. Guildford, UK: Springer, 2006.
* Barry Wellman and Bernie Hogan (2004). “The Immanent Internet.” Pp. 54-80 in Netting Citizens: Exploring Citizenship in a Digital Age, edited by Johnston McKay. Edinburgh: St. Andrew Press.
* Caroline Haythornthwaite and Barry Wellman, “Work, Friendship and Media Use for Information Exchange in a Networked Organization.” Journal of the American Society for Information Science 49, 12 (Oct., 1998): 1101-1114

## Eksteraj ligiloj 
* 
* "La Interkonektita Individuon: Profilo de Barry Wellman," de Bernie Hogan.
* Barry Wellman, "Travivo de la Bronx al Ciberspaco." *Aristeia*, Falo, 2005: 24.
* "Parencaj Vivoj kaj Interkonektita Individuismon: La Interreto en Ĉiutaga Vivo." *Grandaj Ideoj*, televida Ontario, 10a de marto, 2007.
* Bryan Kirschner, "Intervjuo kun Barry Wellman, S.D. Clark Profesoro de Sociologio, sur Socia Reta Analizo kaj Komunumo.", *Port25*, 15a de decembro, 2006. Cara Donnelly, "d-ro. Barry Wellman Rimarkoj sur Socia Efikode la Interreto." *Varmaj Temoj*, aprilo 2006.
* www.carleton.ca
* Annick Jesdanun, "Sole sur la Interreto? Malfacile" Asociita Gazetaron. 26a de januaro, 2006.
* Kenneth Kidd, "Ĝi estas Ĉio en Via Kapo." *Toronto Stelo*, 9a de oktobro, 2005. pp. I1, I8.

Kategorio:Usonaj sociologoj
Kategorio:Sociaj retejoj
Kategorio:Interreta kulturo
Kategorio:Personoj de Novjorko
Usone Persone

**Usone Persone** estas esperantlingva podkasto de la usonaj esperantistoj Hans Becklin, Jorge Rafael Nogueras kaj Brandon Sowers. Ĝi ekzistas ekde 2022 kaj la temoj ofte fokusiĝas pri esperantaj literaturo kaj kulturo.

## Eksteraj ligiloj 
* Usone Persone ĉe Spotify
* Usone Persone ĉe YouTube
* Usone Persone ĉe Substack
* Spotify blokis Esperantan podkaston, artikolo en Libera Folio aperinta 2024-08-26 ()

Kategorio:Usonaj esperantistoj
Kategorio:Podkasto en esperanto
Kulturdomo de Unterwellenborn

**Kulturdomo de Unterwellenborn** (germane: *Kulturpalast des VEB Maxhütte*) troviĝas en la urbokvartalo Röblitz de Unterwellenborn, Germanujo. En 1963 ĝi promociiĝis je *distrikta kulturdomo*.

## Historio
En Unterwellenborn kvazaŭ nenia uzo fremdis: por koncertoj, gastludoj de operensembloj, filmspektado, ekspozicioj, biblioteko, festoj de firmaaj laboristoj, libertemppasigado, baloj ktp.

La nomdoninta fabriko *Maxhütte* centras por la ferindustrio de GDR. Danke al ĝia ekonomia graveco ĝi altiras diversprofesiajn ulojn al ĉi regiono. Planojn por ĝi liveris ministeria buroo berlina sub la gvidado de Hans Hopp kaj la scenejteknikaĵojn faris Kurt Hemmerling. Por povi atingi la palacon oni eĉ konstruis stratojn kaj aranĝis bushaltejon. Ekzistis eĉ plano krei ĉirkaŭe kultur- kaj sportparkan areon, i.a. kun stadiono kun 15.000 sidlokoj, kegloludejo, malaperta naĝejo, tenisterenoj, pilkludejoj ktp. Fundamenta ŝtono estis metita en la 22.6.1952; solena inaŭguro sukcesis en la 1.1.1955. Tio eblis ankaŭ al multa nepagita laboro fare de laboristoj. Ĉeestis malfermceremonie ankaŭ Walter Ulbricht kaj jam en 1.7.1955 la teatroensemblo de najbara Rudolstadt ludis la teatraĵon *Maria Stuart* de Friedrich Schiller.

## Partoj
*SUDA BLOKO: kuirejo, hejtilaro, porjunulaj ĉambroj, kafejo, porensemblaj ĉambroj, eta aŭlo
*MEZA BLOKO: vestiblo kun vestaĵgardejoj, rekvizitaj ĉambroj por teatroj, granda teatra salono kun ne tute 800 sidlokoj kaj granda scenejo,
*NORDA BLOKO: burooj, domzorgantaj ĉambroj, biblioteko, ekspoziciejoj, baleta salonego, ĉambroj por laborrondoj

Post Turniĝo la glora epoko de ĉi kulturpalaco ĉesis. Diversegaj planoj pri nova uzado nenion konkretan venigis. Nocaj por ĝi estis i.a. diversaj ŝteloj, kontraŭleĝaj fotadoj, damaĝoj ĉe la muraro. 
## Eksteraj ligiloj
*hejmpaĝo
Ne atendu ĝis Maj'

***Ne atendu ĝis Maj***' estas slovena nigrablanka romantik-komedia filmo el 1957 kaj estas daŭrigo de la filmo *Vesna*, tial ĝi foje aperas sub la titolo *Vesna II* .

"Ne atendu ĝis Maj'" ankaŭ nomiĝas kanto en ĉi tiu filmo. La muzikon komponis Borut Lesjak, la kantotekstojn skribis Frane Milčinski - Ježek, kaj ilin kantis Olga Bedjanič.

Anoj de porprogresanta kurso de Esperanto en Izola kun helpo de kunlaboranto el Kranj subtekstigis la filmon al Esperanto en 2024.

## Intrigo 
Daŭrigo de la filmo Vesna. La knabinoj prepariĝas por vintra ferio sur la montoj. Vesna antaŭĝojas, ke Samo estos kun ŝi, sed ŝia koramiko devas partopreni montsavekzercojn. 

Kiam Vesna rigardas aviadilojn sur la ĉielo, ŝi scias, ke Samo estas ankaŭ en unu el ili. Samo surteriĝas, sed kun li estas la bela Zora. Vesna, ĵaluza kaj obstina ne trovas pacon. Sed baldaŭ ĉio iĝas klara, kaj Samo kaj Vesna flugas per aviadilo por ĝui la liberecon de la ĉielo. 

## Informoj pri la filmo 
* fotografaĵoj - Janez Kališnik
* muziko - Borut Lesjak
* ĉefrolantoj :
** Vesna (Janja) - Metka Gabrijelčič
** Samo- Frank Trefalt
** Sandi - Janez Čuk
** Krištof - Jure Furlan
** prof. Slapar (Kozinus) - Stane Sever
** onklino Ana - Elvira Kralj
** profesoro pri filozofio - Frane Milčinski - Ježek
** La patrino de Samo - Metka Bučar
** Sinjorino Slapar - Elvira Kralj

## Muziko 
*Ne atendu ĝis Maj*'  kaj *Mambo Kubano*

* muziko: Borut Lesjak
* teksto: Frane Milčinski - Ježek
* en la filmo kantas: Olga Bedjanič (Hiperbola)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Ne čakaj na maj  v Bazi slovenskih filmov

Kategorio:Romantikaj komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1957
Kategorio:Slovenaj filmoj
Kategorio:Jugoslavaj filmoj
Wilhelm Reiß

**Johann Wilhelm REISS** (naskiĝinta la  en Mannheim, mortinta la  en Unterwellenborn-Könitz) estis germana esplorvojaĝantoj, mineralogo vulkanologo. 
## Vivo 
Estante filo de la industriulo kaj urbestro Friedrich Reiß, li vojaĝis inter 1858 kaj 1860 tra la Azoroj, Madejro kaj la Kanariojn. En 1861 vizitis li Javon kaj edzinigis en Surabajo la pli junan Emilia Francina Wiederhold. 

En 1866 Reiß vojaĝis kun la geologo Karl von Fritsch kaj Alphons Stübel al Grekujo. Kun ili startiĝis en 1868 (ĝis 1876) tre fruktodona ekspedicio al Suda Ameriko (Ekvadoro, Kolombio, Peruo, Brazilo, Andoj). Ili surgrimpis unue la montojn Kotopaksi kaj Tungurahua.

Post reveno al Germanujo, Reiß vivis en Berlino por juĝi la valoron de la vojaĝaj rezultoj. Disde li eksedziniĝis Emilia Francina en 1880. De 1892 vivis Reiß sur Kastelo Könitz; tie li mortis dum ĉasado. .

## Honoroj 
*En 1878 membrigis lin Leopoldina. 
*Inter 1885 kaj 1887 li prezidantis ĉe la berlina Societo pri Geologio kaj en 1888 ĉe Berlina Societo pri Antropologio, Etnologio kaj Prahistorio.

*Reiß estis koresponda membro de la Turingia-Saksa Societo pri Geologio.

## Verkoj (elekto) 
* *Das Totenfeld von Ancon in Peru.* Berlin 1880–1886.
* *Kultur und Industrie südamerikanischer Völker.* Berlin 1889–1890.
* *Reisen in Südamerika.* Berlin 1890.
* *Geologische Studien in der Republik Columbia.* 3 volumoj, Berlin 1892–1899.
* *Das Hochgebirge der Republik Ecuador*. 2 volumoj, Berlin 1892–1902.
* *Ecuador 1870–74. Petrographische Untersuchungen.* Berlin 1901.

## Literaturo 
* Wiegand, Hermann (eld.): "Abenteuer Anden und Amazonas. Wilhelm Reiß' Südamerika-Expedition in historischen Fotografien." Ĉe: *Mannheimer Geschichtsblätter*, nova serio 35/2018, p. 1–160

## Eksteraj ligiloj 
*  
* postlasitaĵon en Lepsiko
*ligiloj ĉe DDB

## Notoj 
Kategorio:Germanaj esploristoj
Kategorio:Germanaj geologoj
Kategorio:Vulkanologio 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1838
Kategorio:Mortintoj en 1908
Kategorio:Mannheim
Lechago (stacidomo)

**Lechago** () estas fervoja haltejo kun laŭvola halto situanta en la hispana municipo Calamocha en la provinco Teruelo, aŭtonoma komunumo Aragono. Ĝi havas servojn de Mezlonga Distanco funkciigatajn fare de Renfe.

## Vidu ankaŭ 
* Calamocha

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Calamocha
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hispanio
Karl von Fritsch

**Karl Georg Wilhelm FRITSCH** (naskiĝinta la  en Vajmaro, mortinta la  en Bad Dürrenberg-Goddula) estis germana geologo kaj paleontologo. Edzigis lin en 1867 Elisabeth Kenngott naskonte tri filojn kaj kvar filinojn. 

## Vivo
Estante filo de supera forstisto, Fritsch jam kiel gimnaziano interesiĝis pri geologo. Jam en la 1859-a jaro li publikigis *Geognostische Skizze der Umgegend von Ilmenau* (por la gazeto: "Zeitschrift der Deutschen geologischen Gesellschaft", 12). Li studis unue ĉe la forsta akademio de Eisenach, poste en Göttingen teologion; doktoriĝo sukcesis en 1882.

Vojaĝo al Madejro kaj Kanarioj metis la fundamenton por la verkoj *Tenerife, geologisch und topographisch dargestellt* (1867, kun G. Härtung kaj Wilhelm Reiß), *Geologische Beschreibung der Insel Tenerife* (1868, kun Reiß) kaj *Reisebilder von den Kanarischen Inseln* (1867). Ĉi tie li ne nur priskribis tefritojn kaj bazanitojn kiel novajn ŝtonspecojn sed ankaŭ furore pruvis ke la nunan erupciaj ŝtonoj originas kaj mineralogie konsistiĝas same kiel aĵoj el terciaro: do ke tiutempe ne ekzistis alispecaj teraj fortoj.

Lia dua vojaĝo en 1866 kondukis lin al la eosta Mediteraneo, konkrete al Santorino kio atestis la pravon de liaj supozoj. En 1863 Fritsch habilitiĝis pri geologio ĉe la universitato de Zuriko. Lia geologia mapo pri la svisa regiono Gotarda (1873) kaj la ĉi-rilata libro *Das Gotthardgebiet* (1874) liveris la bazojn por posta faro de tuneloj. En 1867 Fritsch iris al Frankfurto ĉe Majno kiel docento pri mineralogio kaj geologio laŭ komisio de la societo *Senckenbergische Naturforschende Gesellschaft*. Kun Johannes Justus Rein li vojaĝis en 1872 al Maroko. 

En 1873 li fariĝis eksterorda profesoro pri geologio ĉe la universitato de Halle (Saale); sekvis orda profesoreco en 1876. Ĉi-tie la riĉaj kolektoj universitataj igis lin pli okupiĝi pri paleontologio. Kreo de nova kolekto-kunmetigo necesis intensegaj studoj pri geologia-paleontologia de Saksio, la saksaj duklandoj kaj de Harco. 

Lernolibro ene de Ratzel-serio kun la titolo *Allgemeine Geologie* (1888) novis tiurilate, ke ĉiuj ekzemploj cititaj venis el propraj elsploroj de la verkinto. En Halle li ankaŭ aktivis fruktodonege ene de la naturscienca societo *Naturwissenschaftlicher Verein für Sachsen und Thüringen*.

## Honoroj
Fritsch iĝis membro de Leopoldina kaj en 1895 eĉ akademia prezidanto.
## Fonto
*Zaunick, Rudolph: "Fritsch, Karl Georg Freiherr von" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 5 (1961), p. 623 

## Eksteraj ligiloj
*katalogo de profesoroj el Halle
*ligiloj ĉe DDB
Sándor Berényi

**Sándor Berényi** [ŝAndor berEnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Berényi Sándor** estis hungara juristo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Nagyszekeres, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris an diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1952. Post la diplomo li estis en la sama loko asistanto 3 jarojn, inter 1955-1960 lektoro, inter 1960–1968 docento, inter 1968–2000 profesoro, ankaŭ katedrestro inter 1960–1988. Intertempe li kandidatiĝis en 1961, li doktoriĝis en 1991 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Jure li okupiĝis pri la ŝtata administrado kaj evoluo de loĝlokoj. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1952 kaj 1960. Li ricevis premiojn en 1986 kaj 2005.
 
## Elektitaj kontribuoj 
* *A Magyar Népköztársaság új minisztériumai.* (kunaŭtoro, 1952)
* *A szovjet iparigazgatás szervezete.* (disertaĵo, 1960)
* *Bevezetés a szervezéstudományba.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1970, 11-a eldono: 1985)
* *Államigazgatási jog.* (kunaŭtoro, 1975)
* *A magyar népi demokratikus állam közigazgatása. 1944–1945.*  (monografieto, 1987)
* *Közigazgatás a modern társadalmakban.* (monografio kaj disertaĵo, 1990)
* *Az európai közigazgatási rendszerek intézményei. Autonómiák és önkormányzatok.* (monografio, 2003)
* *A nemzetállami közigazgatás térmentése, illetve válsága.* (2008)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Parenkino

**Parenkino** () estas vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio), parto de Malkova kampara municipo ().

## Geografio 
Parenkino situas en la sud-okcidenta parto de Tjumena provinco kaj la respektiva parto de Okcident-Siberia Malaltebenaĵo, ĉe la dekstra bordo de la rivero Turo, proksimume 3 km for de la suda rando de Tjumeno, je supermara alteco 56 metroj. Okcidente, norde kaj nord-oriente ĝin limas la rivero Turo, oriente — vilaĝo Subbotino.

## Loĝantaro 
En 2002 plejparto de la loĝantoj estis rusoj (92%). Lokanoj okupiĝis pri grenkultivado, kaptado de fiŝoj kaj bestoj, iom pri buĉado de brutoj, faris ŝafajn felojn kaj bastonmatojn, vendadis etajn varojn. Tiuloke en la rivero troviĝis sablaĵo, do pro malproundeco tiu ĉi loko obstakligis navigadon.

## Vidu ankaŭ 
* Subbotino
* Antipino

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Tjumena distrikto
Géza Bernáth

'*** [bernAt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bernáth Géza*' estis hungara juĝisto, senatano. Lia nobela antaŭnomo estis *bernátfalvi*.

 naskiĝis  en Kocsord, li mortis  en Budapeŝto.
eta|

## Biografio 
 maturiĝis en Pozono, poste li studis juron en la sama urbo, pli poste  en Reĝa Universitato de Pest, kie li akiris kompletan juran diplomon en 1867. Post la diplomo li eklaboris en juĝejo de Pest (urbo), en 1869 li akiris la rangon subnotario, en 1876 plenrajta juĝisto. Inter 1891-1899 li laboris en Szeged, poste en ministerio li havis altan postenon, dum li estis ankaŭ juĝisto en la plej supera juĝejo inter 1906-1910. Li ricevis premion en 1902, titolon interna sekreta konsilisto en 1908. Li pensiuliĝis en 1910, sed en la sekva jaro li estis eterna membro de la senato.

## Elektitaj kontribuoj 
* ''Le droit de l'enfant abandonné'' (1900)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 76-a paĝo)
* biografio hungare (legebla en la 46-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juĝistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Miksa Bernhard

'*** [mikŝa], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bernhard Miksa*' estis hungara advokato.

 naskiĝis  en Trencsén (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Trenčín en Slovakio), li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris juran diplomon. Ekde 1904 li estis advokato. Li ankaŭ kontribuis ofte, ekzemple li partoprenis en redaktado de la Civila Jura Leksikono en 1937.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A Jog* (1901)
* *A csődmegajánlási jog* (1912)
* *A bűnvádi csődper* (1914)
* *Törvénytervezet az ügyvédi hivatás védelméről* (1931)
* *A korlátolt felelősségű társaság alakulása, működése és megszűnése* (1936)
* *A magánalkalmazotti jogviszony* (kunaŭtoro, 2 volumoj, 1938)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 103-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Umberto Tozzi

''''* estas itala kantisto. Li naskiĝis la 4-an de marto 1952 en Torino, Piemonto, do nun estas -jaraĝa. Interalie li kun la kolego Raf (Raffaele Riefoli) reprezentis Italion en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1987, okazinta la 9-an de majo 1987 en Bruselo (Belgio) kaj gajnis la 3-an lokon: la kanto *Gente di mare'' - «Homoj de la maro» - atingis 103 poentojn. 

## Studialbumoj
* 1976 – Donna amante mia
* 1977 – È nell'aria...ti amo
* 1978 – Tu
* 1979 – Gloria
* 1980 – Tozzi
* 1981 – Notte rosa
* 1982 – Eva
* 1984 – Hurrah!
* 1987 – Invisibile
* 1991 – Gli altri siamo noi
* 1994 – Equivocando
* 1996 – Il grido
* 1997 – Aria & cielo
* 2000 – Un'altra vita
* 2005 – Le parole
* 2006 – Heterogene
* 2012 – Yesterday, today
* 2015 – Ma che spettacolo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Italaj kantistoj
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1987
Bab Ezuar

**Bab Ezuar,** laŭ  estas urbego, antaŭurbo de la ĉefurbo Alĝero en norda Alĝerio en Provinco Alĝero. La loknomo signifas: "pordego de vizitantoj".
eta|maldekstre|Kvartalo en Bab Ezuar

## Demografio 
En Bab Ezuar loĝis  en 2024 laŭ https://worldpopulationreview.com/countries/cities/algeria. 

## Geografio 
Bab Ezuar kuŝas sur ebenaĵo 19 m super la marnivelo. Borĝ El Kiffan troviĝas nur 3, ĉefurbo Alĝero 13, Borĝ Bu Areriĝ 158, Oran 361 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.
eta|

## Historio 
La areo estis konata kiel Retour de la Chasse (Reveno de Ĉasado) dum la francaj koloniaj tempoj. Tie situis 2 apartaj vilaĝoj. Urbo Bab Ezuar estis formita neplanite de navedantoj sinsekve konstruitaj ekde la malfruaj 1970-aj jaroj sur praa marĉa ebenaĵo. La rezulto estas tio, ke la urbo ne havas realan urbocentron. Ekde 2001 la ŝtato konstruis plurajn kvartalojn kun 22-etaĝaj loĝdomoj. Baldaŭ multaj hoteloj kaj komercaj butikcentroj estis kreitaj en la areo. 

## Ekonomio 
La ekonomio de la municipo dependas esence de la serva sektoro kun la komerca distrikto.
Bab Ezuar estas provizita per trinkakvo de marakva sensaliga stacio.

## Eduko 
Bab Ezuar estas loko de teknologia universitato.
eta|maldekstre|

## Trafiko 
Bab Ezuar havas fervojan linion, ankaŭ aŭtovojan kontakton, eĉ tramo servas en la urbo el Alĝero. Ĝuste internacia flughaveno de Alĝero funkcias tre proksime.

## Klimato 
Bab Ezuar situas en mediteranea klimato (Csa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas averaĝe po 670 mm. La jara temperaturo estas .
eta|

## Vidindaĵoj 
* moskeoj

## Fontoj 
* WikiTrans
eta|maldekstre|

Kategorio:Urboj de Alĝerio
Carmen Rigalt

**Carmen RIGALT Tarragó** (Vinaixa, Ilerdo, 1949) estas hispana verkistino, kaj ĵurnalistino. 

## Biografio
Ŝi gradiĝis en ĵurnalismo en la Universitato de Navaro, kaj ekkarieris en la ĵurnalo *Pueblo* en 1971. Ekde 1976 ŝi kunlaboris ankaŭ en la klaĉrevuo *Viva*. En 1977 ŝi estis dungita de la ĵurnalo *Informaciones*, kaj unu jaron poste ŝi estis direktorino de la porvirina revuo *Libera*. Ekde 1992 ŝi verkis kolumnon en *El Mundo*. Ŝi kunlaboris ankaŭ en la klaĉrevuo *Diez Minutos*. Ŝi estis oftulo en klaĉrondoj de televidaj programoj.

En 1997 ŝi publikigis sian unuan romanon *Mi corazón que baila con espigas* (Mia koro dancanta kun spikoj), per kiu ŝi iĝis finalista de la Premio Planeta. Poste ŝi publikigis la romanon *La mujer de agua* kaj la eseon *Diario de una adicta a casi todo*. 

## Verkoj 
* *Yo fui chica de alterne* (1976)
* *Mi noche de bodas* (1977)
* *La vida empieza en lunes* (1996)
* *Cosas de mujer* (1997)
* *Mi corazón que baila con espigas* (1997)
* *La mujer de agua* (2000)
* *Diario de una adicta a casi todo* (2002)
* *Todas somos princesas y otras crónicas de la vida cotidiana* (2004)
* *¡Socorro!: me estoy pareciendo a mi madre* (2005), kun Rosa Villacastín
* *Noticia de mi vida* (2021)

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Intervjuo pri ŝia faceto kiel kolumnisto. *Sincolumna.com*

* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispanaj ĵurnalistoj
Kategorio:Verkistinoj
Kategorio:Katalunoj
Johnny Logan

''''*, naskonome *Seán Patrick Michael Sherrard O'Hagan*, estas irlanda kantisto. Li naskiĝis  en la urbeto Frankston en la metropola teritorio Melburno, Viktorio, Aŭstralio, do nun estas -jaraĝa. Interalie li reprezentis Irlandon en la Eŭrovido-Kantokonkurso 1980, okazinta la 19-an de aprilo 1980 en Hago (Nederlando) kaj gajnis la unuan lokon: la melodie tre facile memorebla kanto *What’s another year?* - «Kio estas alia jaro?» - atingis 143 poentojn.

  
Denove li partoprenis la Eŭrovido-Kantokonkurson 1987 okazinta la 9-an de majo 1987 en Bruselo (Belgio) - Unuan fojon en la historio artisto gajnis duan fojon: Sep jarojn post sia venko en 1980 por Irlando Johnny Logan gajnis denove, ĉi tiun fojon kun *Hold me now'' ("Tenu min nun") kaj estis tiele kortuŝita ke poste li ne povis plu kanti.

## Eksteraj ligiloj 
* 

  

Kategorio:Irlandaj kantistoj
Kategorio:Aŭstraliaj kantistoj
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1980
Kategorio:Eŭrovido-Kantokonkurso 1987
Melocotones helados

***Melocotones helados*** (Frostigitaj persikoj) estas romano de la hispana verkistino Espido Freire, per kiu ŝi ricevis la premion Planeta en 1999.​

## Intrigo
Elsa, juna pentristino, devas forlasi sian hejmon pro mortminacoj, kies tialojn ŝi tute ne konas. Ŝi translokiĝas al alia urbo por loĝi kun sia avo. En un subprema etoso, Elsa remalkovras homajn rilatojn, kaj moviĝas inter familia historio, plena je sekretoj, kaj la ĉeesto de kuzino kun kiu ŝi kunhavas personan nomon kaj familinomojn. 

Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1999
Sozonovo (Tjumena provinco)

**Sozonovo** () estas vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio), parto de Kaskara kampara municipo ().

## Geografio 
Sozonovo situas en la sud-okcidenta parto de Tjumena provinco kaj la respektiva parto de Okcident-Siberia Malaltebenaĵo, sur maldekstra bordo de  la rivero Turo, proksimume 37 km for de la suda rando de Tjumeno. Ĝi situas sude de  (la Tobolska landvojo), inter vilaĝoj Parenkino kaj Malkovo.

## Loĝantaro 
En 2002 plejparto de la loĝantoj estis rusoj (85%). Plejparto de la loĝantoj estis ekzilitoj. Ili okupiĝis pri grenkultivado, fiŝkaptado, falĉado de fojno sur vastaj herbejoj ĉe la rivero Turo. Iuj specialiĝis pri transportado de pasaĝeroj, kargoj kaj poŝto laŭ la Tobolska landvojo. Krome ili okupiĝis pri metioj: forĝado, ĉarpentado, forŝirado de arboŝeloj uzotaj por tanado de ledo, faris bastomatojn kaj fiŝkaptajn retojn.

Funkciis lernejo de la Ministerio pri agrokulturo ().

En januaro 2000 la preĝejo havis nomon de Katarina el Aleksandrio kaj iĝis paroĥa preĝejo de la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Tjumeno).

## Vidu ankaŭ 
* Ŝĉerbak

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Tjumena distrikto