open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Listo de asteroidoj (126001–127000)

Jen la listo de la **asteroidoj kun numeroj 126001 ĝis 127000**.
La asteroidoj ricevas numeron nur kiam iliaj orbitoj estas konfirmitaj ; tio, kio povas okazi tre longtempe post iliaj malkovroj. Estas nenia kongruo inter la numero kaj la dato de la malkovro.

Krom numeron, okazas, ke kelkaj raraj asteroidoj ricevas nomon. Plejparte el la aliaj asteroidoj havas nenian menciindecon.

## Plena listo (126001-127000) 
### 126001-126050 
### 126051-126100 
### 126101-126150 
### 126151-126200 
### 126201-126250 
### 126251-126300 
### 126301-126350 
### 126351-126400 
### 126401-126450 
### 126451-126500 
### 126501-126550 
### 126551-126600 
### 126601-126650 
### 126651-126700 
### 126701-126750 
### 126751-126800 
### 126801-126850 
### 126851-126900 
### 126901-126950 
### 126951-127000 
## Eksteraj ligiloj 
* Cirkonstancoj de malkovro de la planedetoj 125 001 - 130 000
Olonne-sur-Mer (stacidomo)

**Olonne-sur-Mer** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Olonne-sur-Mer, en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Luarlandoj.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Les Sables-d'Olonne - Tours (525000).

## Vidu ankaŭ 
* Olonne-sur-Mer
* Les Sables-d'Olonne

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Vendée
Kategorio:Les Sables-d'Olonne
Olonne-sur-Mer

**Olonne-sur-Mer** estas malaperinta franca  situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Olonnais*.

Ĝi nun formas parton de Les Sables-d'Olonne.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Vendée
* Olonne-sur-Mer (stacidomo)
* Listo de francaj banurboj

## Eksteraj ligiloj 
*  (Les Sables-d'Olonne)

Kategorio:Les Sables-d'Olonne
Kategorio:Malaperintaj komunumoj de Vendée
Bellevigny

**Bellevigny** estas nova franca  situanta en departemento Vendée, regiono Luarlandoj.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Bellevignois*.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Konsisto 
* Belleville-sur-Vie (sidejo)
* Saligny

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Vendée
* Belleville-Vendée (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Novaj komunumoj de Vendée
Dezső Hámori

**Dezső Hámori** [deĵO hAmori], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hámori Dezső** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, oficiro. Lia origina familia nomo estis *Holczmann* [holcman].

Dezső Holczmann naskiĝis la  en Balassagyarmat, li mortis la  en Budapeŝto (laŭ alia informo en Budakeszi).

## Biografio 
Dezső Hámori maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1928, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1931. Post la diplomo li aliĝis al la armeo kaj laboris en ĉevalaro de Kisbér kaj Bábolna. Post 2 jaroj li doktoriĝis en la universitato, baldaŭ li laboris en armea instituto en rango kapitano. En 1943 li habilitiĝis, sed anstataŭ instruado li batalis en la 2-a mondmilito, kie li estis militkaptito. En 1946 li estis respondeculo pri bredado de ĉevaloj, en 1950 li havis postenon en instituto pri bredadoj. Inter 1957 kaj 1963 li estis ĉefbestokuracisto de ĉiuj ŝtataj bienoj, poste ĝismorte li estis ministeria oficisto. Jam pli frue li kandidatiĝis en 1954, doktoriĝis en 1965 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En la studjaro 1981 li instruis en la Veterinara Universitato de Budapeŝto en instrua rango titulara profesoro.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Átöröklődő hibák a lótenyésztésben* (disertaĵo, 1944)
* *Lótenyésztés* (libro, 1946)
* *A munkaképesség-vizsgálatok hazai rendszere és eredmé­nyei* (disertaĵo, 1954)
* *Kóros elváltozások öröklődése háziállatokon* (1958)
* *A szarvasmarha törpenövésének genetikája* (1959)
* *Örök­lődéskórtani vizsgálatok szarvasmarha-, sertés- és juhállományokban* (disertaĵo, 1965)
* *Háziállatok öröklődő alkati hibái és betegségei* (1974, angle: 1983)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Novina (Kryštofovo Údolí)

**Novina** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kryštofovo Údolí en distrikto Liberec. Ĝi troviĝas proksimume 1,56&nbsp;km sudoriente de Kryštofovo Údolí. En la jaro 2011 estis ĉi tie registritaj 97 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Novina situas en katastra teritorio **Novina u Liberce** kun areo 6,06&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Fervoja viadukto – konstruita en la jaroj 1898–1900 sur fervojlinio Liberec – Česká Lípa. Ĝi havas 14&nbsp;arkojn, longecon 230&nbsp;metroj, la fervojo kondukas sur ĝi en la arkon en alteco ĝis 29,5&nbsp;metroj super la tero. Kiam la trajno estas finveturinta ĝin, la trajno celanta al Česká Lípa estas enveturanta en 800&nbsp;metrojn longa tunelon.
* Malgranda fervoja viadukto - ĝia longeco estas situas 127&nbsp;metroj, ĝi havas dek apogkolonojn kaj altecon 17&nbsp;metroj.
* Granda mnombro de konservitaj lignaj kaj trabfakaj domoj.

## Pluaj fotoj 

Krystovofo udoli 4800.jpg|Fervoja viadukto en Novina
S.Novina.jpg|Fervoja haltejo Novina
Krystofovo-Udoli-Novina-km130,6.jpg|Domo en Novina
Krystofovo-Udoli-Novina-Tunnel-1.jpg|La norda portalo de la tunelo en Novina
Novina 2017 (3).jpg|Novina

Kategorio:Kryštofovo Údolí
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Liberec
Kategorio:Setlejoj en Ještěda-kozákova montodorso
(122592) 2000 RE29

**(122592) 2000 RE29** estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, tie estas en la tiel nomata «Troja Tendaro».

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000
Mihály Hegedűs

**Mihály Hegedűs** [mihAj hegedUŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hegedűs Mihály** estis hungara kemiisto, biokemiisto, altlerneja instruisto.

Mihály Hegedűs naskiĝis la  en Oroszka (Hungara reĝlando, nuntempa Pohronský Ruskov en Slovakio), li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Mihály Hegedűs akiris diplomon en Teknikuniversitato de Budapeŝto en 1967. Li doktoriĝis en la universitato el biokemio. Li kandidatiĝis el agrikulturaj sciencoj en nekonata tempo antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li instruis en la Veterinara Universitato de Budapeŝto inter 1972 kaj 1999. Intertempe lia instrua rango estis privata profesoro ekde 1997. Li okupiĝis pri nutraĵoj de bestoj laŭ kemia vidpunkto.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A takarmányfehérjék minősítése* (kunaŭtoro, 1981)
* *Az egészséges kutya táplálása* (1998)
* *Állati eredetű melléktermékek hasznosítása* (kunaŭtoro, 1998)

## Fontoj 
* hungarlingva biografieto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj biokemiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Ede Haraszti

**Ede Haraszti** [harasti], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Haraszti Ede** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto.

Ede Haraszti naskiĝis la  en Sátoraljaújhely, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Ede Haraszti maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1936, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1939. Post la diplomo li laboris en bienoj de Alcsút kaj Bánkút. En 1944 li akiris pli valoran diplomon en la altlernejo (iama akademio), poste li estis soldato, eĉ militkaptito. Hejmenveninta li faris diversajn laborojn, en 1948 li doktoriĝis en Agrikultura Universitato de Gödöllő, poste li laboris en bieno. Li estis asistanto en Veterinara Altlernejo/Universitato de Budapeŝto (1952–1954), lektoro (1954–1967), docento (1967–1971), katedrestro kaj profesoro (1971–1986). Intertempe en 1960 li doktoriĝis el agrikulturaj sciencoj, post sep jaroj li kandidatiĝis antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia plej signifa laboro estis esploro pri herboj, herbaĉoj laŭ konvenoj por hejmbestoj. Lia edzino naskis filinon en 1950.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A kisbirtok és a mezőgazdasági szeszipar kapcsolata, különös tekintettel a kisgazdaságok jövedelmezőségének az alakulására* (disertaĵo, 1948)
* *Lovak egynyári szélfű (Mercurialis annua) mérgezése* (kunaŭtoro, 1955; ankaŭ germane)
* *Bevezetés a mezőgazdasági tudományokba állatorvostan-hallgatók számára* (studenta lernolibro, 1957; 1958)
* *Üzemszervezéstan* (studenta lernolibro, 1964; 1970)
* *Savanyúfüvek* (monografio, kunaŭtoro, 1965)
* *A komáromi járás rétjeinek és legelőinek minőségi vizsgálata, azok javítási módszereinek kimunkálása az állateltartóképesség növelése érdekében* (disertaĵo, 1966)
* *Alkalmazott növénytan* (studenta lernolibro, 1973; 1980; 1989; 1991)
* *Az állat és a legelő* (kunaŭtoro, 1973; 1977)
* *Mérgező növények, növényi mérgezések* (monografio, 1985)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto (la koncerna teksto estas legebla en la 13-a paĝo)
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Pitombo

La **pitombo** estas frukto el (*Talisia esculenta*), el Sapindacoj  indiĝena fruktarbo en la nordorienta kaj amazona regiono de Brazilo kaj kultivata en hejmaj fruktoĝardenoj, sufiĉe ofta en sia natura habitato, kie ĝi troviĝas, krom la amazono tra la brazila nordoriento ĝis Rio-de-janejro.

## Priskribo 
La pitombujo estas plurjara arbo 6-12 m alta. Ĝiaj kunmetitaj folioj havas 2-4 parojn da folieroj. Infloreskoj estas panikloj enhavantaj malgrandajn androginajn florojn.  subglobaj beraj specoj de fruktoj, kun 1-2 grandaj semoj kovritaj per suka kaj diafana fajna arilo kun acida gusto, kiu maturiĝas de januaro ĝis marto kaj estas vendataj en strataj bazaroj kaj konsumataj laŭnaturaj. La transmeto en la genron *Talisia* al *Talisia esculenta* okazis en 1878 de Ludwig Radlkofer in Sitzungsber. Math.-Phys. Cl. de la Reĝa Bavara Akademio de Sciencoj 8: 345. Pliaj sinonimoj estas *Meleagrinex pernambucana*  kaj *Sapindus edulis* 

## Uzado 
### Medicino 
En popola medicino, pitombo funkcias fortigante la imunsistemon, protektante la angian sistemon, protektante ostan disvolviĝon kaj kunlaborante en la formado de hemoglobino kaj ĉar ĝi estas bona fonto de vitamino C, ĝi alportas iujn avantaĝojn, kiel  preventi antaŭtempan maljuniĝon kaj iujn aliajn malsanojn, kiuj rilatas al liberaj radikaloj, kiel kancero..

Popularaj nomoj en Brazilo - *pitomba (frukto)*, *pitomba-do-norte*, *pitombeira*, *pitomba-da-mata*.(arbo) 

## Referencoj 
## Bildoj 

Talisia esculenta (A. St.-Hil.) Radlk. (8251531993).jpg|Floroj
Ginepa_Fruit.jpg|Fruktoj

## Eksteraj ligiloj 
* Talisia esculenta  ĉe Useful Tropical Plants.
* Pitomba: 6 benefícios e como fazer o suco , konsultita la 

## Noto 
*  *laŭ stato fine de 2019 - nur la ĉapitro "Taksonomio" kaj traduko de tekstoj en la portugala*.

Kategorio:Sapindacoj
Kategorio:Arboj
Kategorio:Fruktoj
Višňová

Nomon **Višňová** havas pluraj setlejoj:
* Višňová (distrikto Příbram) – municipo en distrikto Příbram
* Višňová (distrikto Liberec) – municipo en distrikto Liberec
* Višňová (distrikto Jindřichův Hradec) – municipo en distrikto Jindřichův Hradec
* Višňová (Roztoky), Višňová (Branov) – domaro en municipoj en Roztoky kaj Branov en distrikto Rakovník

## Simila nomo
* Višňové
Antologia skizo de la persa literaturo

***Antologia skizo de la persa literaturo*** estas antologio el tradukoj el la persa lingvo farita de Said Baluĉi kaj publikigita en Moskvo de Impeto en 2021. Ĝi havas 164 paĝojn, registrita sub la ISBN 978-5-7161-0311-5, kaj estas la n-ro 58 de la Serio Oriento-Okcidento, aŭspiciata de Universala Esperanto-Asocio, en Konsulta Partnereco kun Unesko. Ĝia publikigo markis la unuan fojon, kiam aperis antologio de persa literaturo en la eldonserio.

## 1-a eldono
La 1-a eldono aperis paperforme en pli limigita kvanto kaj elektronike, libere kaj senpage elŝutebla, kadre de eldonprojekto de Impeto. Ĝi konsistas el prozspecimenoj de 33 aŭtoroj aŭ libroj kaj poemspecimenoj de 24 poetoj. Ĝin redaktis Dmitrij Ŝevĉenko kaj Anna Striganova, kaj provlegis Rob Moerbeek. La antaŭparolon verkis Giridhar Rao. La ĉefa enhavo estas grandparte traduko de Said Baluĉi el parto de originala antologio en la persa, pro tio, ke tiumaniere por proponi tiun antologion la tradukisto ne devis sola elekti, sed, restante pli neŭtrala, tradukis la elektojn de aliaj majstroj.

## Eksteraj ligiloj
*Paĝo de la libro ĉe la eldonejo Impeto

Kategorio:Perslingva literaturo
Kaja Kallas

**Kaja KALLAS** (naskiĝis  en Talino, Estonio) estas estona advokato, politikistino, ano kaj gvidantino de la Estona Reforma Partio ekde 2018, unua virino estante ĉefministro de Estonio ekde la 26-a de januaro 2021. Ŝi estis ankaŭ iama membro de la Eŭropa Parlamento de 2014 ĝis 2018. En 2024 ŝi estis nomumita por esti la Alta Reprezentanto por la komuna ekstera kaj sekureca politiko de la Eŭropa Unio, respondeca por la eksterlanda politiko de la EU, kaj membro de la Eŭropa Komisiono (Komisiono von der Leyen 2).

## Frua vivo 
Kallas naskiĝis en Tallinn la 18-an de junio 1977. Ŝia patro Siim Kallas estas iama ĉefministro de Estonio.  Ŝia patrino, estinte sesjara, estis deportita fare de Sovetunio dum ĝia okupo de la baltaj ŝtatoj en 1940. 

Kallas studentiĝis ĉe la Universitato de Tartu en 1999 kun bakalaŭro en juroscienco. Ŝi loĝis en Francio kaj Finnlando dum mallonga tempo por ke ŝi povu studi eŭropan juron. En 2007 ŝi iris al la Estona Komerca Lernejo kie ŝi akiris diplomon de *Executive Master of Business Administration* (EMBA) en 2010.

## Parlamento de Estonio 
Ŝi estis deputito ĉe la Parlamento de Estonio, *Riigikogu*, inter 2011 kaj 2014. Post la naciaj parlamentaj balotoj de marto 2019 ŝi sensukcese provis formi registaron, kaj finfine sukcesis en januaro 2021 per koalicio kun la Estonia Centra Partio. Ŝia politiko ekde la fino de 2021 estas laŭeble forta subteno al Ukrainio. Estonio finance plej subtenas la registaron de Ukrainio, kalkulante po homo. La naciaj parlamentaj balotoj de la 5-a de marto 2023 konfirmis la subtenon al la Estonia Centra Partio kaj al Kaja Kallas, per 31,24 % de ĉiuj voĉoj kaj sekve 37 anstataŭ la antaŭe 34 membroj en la parlamento de Estonio, kiu sume havas 101 membrojn.

## Eŭropa Parlamento 
Ŝi estis ankaŭ iama membro de la Eŭropa Parlamento kiel parto de la Alianco de Liberaluloj kaj Demokratoj por Eŭropo (2014-2018). En la Eŭropa Parlamento, Kallas estis aktiva en pluraj komisionoj kiuj okupiĝis pri entreprenoj, energio kaj protekto de la konsumantoj. Kallas estis membro de la Intergrupo de la Eŭropa Parlamento pri la Cifereca Tagordo kaj estis ankaŭ vicprezidanto de la Junulara Intergrupo. 

## Eksterlanda politiko 
Dum la 2021-2022 rus-ukrainia krizo, Kallas diris ke la tergasdukto *Nord Stream 2* estis "geopolitika kaj ne ekonomia projekto" kaj volis ke la duktoprojekto finiĝu. Ŝi ankaŭ diris ke la uzo de rusa tergaso estis granda politika problemo en EU.

En februaro 2023, Kallas estis menciita kiel ebla kandidato por anstataŭigi la ĝeneralan sekretarion de NATO Jens Stoltenberg.

Kallas estas la unua registarestro kiu troviĝas sur la arestordona listo de Rusio pro tio ke ŝi lasis forpreni la sovetiajn militmonumentojn en Estonio. 

Krom ŝia denaska lingvo, la estona, Kallas regas la anglan, la rusan kaj la francan.
centra|eta|600x600ra|Finna ĉefministro Sanna Marin renkontas la estonian ĉefministron Kaja Kallas en Helsinki

## Referencoj 
Kategorio:Ĉefministroj de Estonio
Kategorio:Membroj de la Eŭropa Parlamento 2014-2019
Kategorio:Membroj de la Eŭropa Komisiono
Preĝejo Sankta Nikolao (Milbitz)

eta|La protestantisma Nikolao-kirko en Konigsee-Milbitz
Bela protestantismo vilaĝa **Preĝejo Sankta Nikolao** (germane: *Dorfkirche St. Nikolaus*) troviĝas en Milbitz, urbokvartalo de Königsee, Germanujo.

## Historio 
La unua kirko konstruitis en 1340. Malcertas ĉu ĉe la en 1603 menciita Nikolao-kirko temas ankoraŭ pri la mezepoka konstruaĵo aŭ pri jam posteula versoi. La nuna starigitis inter 1760 kaj 1786; la aranĝo de la interno komenciĝis en 1774 daŭronte ĝis 1794. Temas pri hala kirko kun triflanka altareja finiĝo kaj alta uesta turo kun okangula spajro kaj lanterno. Interne troviĝas du galerioj seninterrompe ĉirkaŭantaj. Eoste unuiĝis la ambona altaro kun al sakristio.

Ĝi estis iam sub patroneco de Maria Magdala komence; en 1603 inverse jam temis pri Nikolao-kirko. La lasta konstruo eblis danke al fondaĵoj de duko Ludoviko Guntero kaj la princino; ĉefkonstruisto estis la ĉarpentisto Elle el Martinroda.

La orgeno etendiĝas je du galerioj; ĝi faritis fare de la loka orgenfaristo Johann Daniel Schulze, avo de la famega Johann Friedrich Schulze.

## Literaturo 
* Georg Dehio: *Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Thüringen*, 2-a eldono, Munkeno/Berlino 2003, p. 813-814, ISBN 3-422-03095-6

## Eksteraj ligiloj 
* Informoj pri kirko sur la retpaĝaro rottenbach-a

Kategorio:Distrikto Saalfeld-Rudolstadt
Milbitz
Milbitz
Kormo

[eta|dekstra|Kormo de tipa [dukotiledonaj plantoj|dukotiledonulo]]
En botaniko, la **kormo** () estas la plurĉela vegetaĵa korpo de planto, kiu estas dividita en la tigon, la folion kaj la radikon. Ĝi estas la antonimo de talo.

## Priskribo 
La korpo de la plejparto de la teraj plantoj konsistas el pluraj organoj, klasifikitaj en la tri kategoriojn de la tigo, la folioj, kaj la radiko. La tuto de tia plurorgana planta korpo nomiĝas **kormo**, kaj tiaj plantoj nomiĝas **kormofitoj**.

Malsimile, kelkaj plantoj aŭ plurĉelaj algoj nur konsistas el sendiferenca histo, sen fakaj organoj; tia planta aŭ alga korpo nomiĝas **talo**, kaj tiaj plantoj aŭ algoj nomiĝas **talofitoj**.

La termino *kormofito* estas nuntempe iom arkaikiĝinta, anstataŭigita per la termino *embriofito*.

## Etimologio 
La terminon *kormo* enkondukis la germana botanikisto Carl Ludwig Willdenow (1765–1812) en 1802. (Lia difino iom diferencas de la moderna uzo: laŭ la originala difino de Willdenow, briofitoj havis kormojn, sed ne laŭ la nuna difino, laŭ kiu ili havas talojn.)
 
La termino *kormo* devenas de la helena vorto  *kormós* “trunko (de arbo)”.

## Referencoj 
Kategorio:Plantomorfologio
Siberut

[eta|[Boatoj sur rivero en Siberut.]]
**Siberut** estas la plej granda kaj plej norda el la Mentavajaj Insuloj, je 150 kilometroj okcidente de Sumatro, Indonezio, en la Hinda Oceano. Ĝi kovras areon de 3 838.25 km² inklude pli malgrandajn ĉebordajn insulojn, kaj havis populacion de 35 091 en la popolnombrado de 2010; plej lasta oficiala ĉirkaŭkalkulo (meze de 2019) estis 42 207. Kiel parto de Indonezio, la insulo estas la plej grava hejmo de la Mentavajoj. La okcidenta duono de la insulo estis enmetita en la Nacia Parko Siberut en 1993. Multo de la insulo estas kovrita per pluvarbaro, sed ĝi suferas komercan lignoproduktadon.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Antropologio de Mentavajaj Insuloj 
* Native Planet: The Mentawai 
* Pluvarbaroj de Mentavajaj Insuloj (World Wildlife Fund)
* Surf Aid International

Kategorio:Geografio de Indonezio
Kategorio:Indoneziaj insuloj
Kategorio:Vulkaninsuloj
Kategorio:Sumatro
Višňová (distrikto Liberec)

**Višňová** () estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en Regiono Liberec, en distrikto Liberec. En la municipo vivas  (). Ĝi situas en apudrivera ebenaĵo de rivero Smědá apud ĉeĥa-pola ŝtatlimo. Tra teritorio de la municipo plu trafluas rojo Pertoltický potok.

Ĝi situas sur fervojlinio el Frýdlant ĝis Černousy, sur kiu estas establita fervoja stacio Višňová. En domaro Andělka estas limpasejo en polan municipon Lutogniewice (traveturebla ankaŭ per personaŭto), en municipo Višňová estas turista pasejo ĝis Wigancice Źytawskie.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1334. Nomigo el devena *Wicgnandisdorf* ŝanĝiĝis en *Weigsdorf*, kiun oni uzis ĝis la jaro 1948. La municipo historie dividiĝis en tri partojn: Horní Višňová, apartenanta al zawidówa senjorujo, Střední Višňová, apartenanta al Zittau kaj Dolní Višňová, apartenanta al senjorujo frýdlanta, dum kio la paso de la limo inter Bohemio kaj Supra Luzacio ĉi tie estis same komplika, kiel okaze de eksaj ŝtatlimoj en Oldřichov na Hranicích.

Tiu ĉi divido estis nuligita en la jaro 1848 dum reguligo de landaj limoj. Tiel estiĝis du municipoj: la bohemia kaj la saksia. La saksia parto de tiama Višňová situas hodiaŭ en Pollando kaj ĝi nomiĝas .

Ĝis la 1-a de septembro 1990 estis konsisto de Višňová ankaŭ Černousy, kiu ekde tiu dato memstariĝis.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Naturrezervejo Meandroj de Smědá
* Trabfakaj domoj estas tipa montro de soraba arkitekturo
* Preĝejo de Sendo de sankta Spirito
* Preĝejo de sankta Anna
* *Paganaj ŝtonoj* - grupo de grandegaj ŝtonegoj el rumburka granito

## Partoj de municipo 
* Andělka ()
* Filipovka ()
* Loučná ()
* Minkovice ()
* Poustka ()
* Předlánce ()
* Saň ()
* Víska ()
* **Višňová** () kaj Michalovice ()

## Rilataj artikoloj 
* Višňová - fervoja stacio
* Forpafo de bombaviadilo City of Savannah la 5-an de marto 1945

## Pluaj fotoj 

Visnova Kirche1.JPG|Preĝejo de Sendo de sankta Spirito
AndelkaStAnna.JPG|Preĝejo de sankta Anna en Andělka
Visnova Grenze2.JPG|Ŝtatlimo en Višňová, en fono dekstre konstruaĵo de municipa ofico
Višňová - chalupa če. 2.JPG|Višňová, domo
Wikiexpedice Dolní Slezsko, Višňová 35.jpg|Višňová
Wikiexpedice Dolní Slezsko, Višňová 10.jpg|Višňová


Kategorio:Municipoj en distrikto Liberec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Liberec
Kategorio:Setlejoj en Fridlanta montetaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Luterana preĝejo (Ajka)

La **Luterana preĝejo** estas religia monumento historia en urbo Ajka (Hungario).

## Historio 
La unua mencio pri katolika ligna kirko en Ajka okazis en 1228, pri la luteranoj en 1600. La katolika preĝejo bruldetruiĝis en 1725. Ŝajnas - la luteranoj konstruis lignan preĝejon en 17-a jarcento, poste la reĝo jam permesis stabilajn kirkojn en la tuta lando en la 1781. En tiu jardeko konstruiĝis ŝtona kirko en Ajka. Laŭ la plafona surskribo la konstrujaro estis 1786, la interna pentrado okazis en 1800. En 1801 2 sonoriloj alvenis. Oni supozas, ke la orgeno estis farita en 1825, pli nova en 1876, renovigita en 1910, fine en 1933 la tria orgeno alvenis. La altaro estis kreita en 1900, ties bildo prezentis la Lastan vespermanĝon, la nun videbla Jesuon dum preĝo. En la 2000-aj jaroj pluraj renovigaj laboroj okazis.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola sur pinto de monteto. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La ĉefenirejo funkcias tra la turo, sed estas ankaŭ neuzita enirejo en flanko de la navo. Interne la galerio etendiĝas en 3 flankoj de la navo. La kasona plafono estas pentrita, sed sen ornamaĵoj.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
eta|maldekstre|
eta|

Ajka
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Ajka
Heinrich August Schwabe

eta|Armeanoj dum persekutato
**Heinrich (Henry) August SCHWABE** (naskiĝinta la  en Oberweißbach, mortinta la  en Maplewood/ Nov-Ĵerzejo) estis germana-usona pentristo kaj instruisto. Li famiĝis pro vitropentraĵoj, belaj portretoj kaj ĝenropentraĵoj temigantaj ĉiutagaĵojn kaj laborantajn homojn.

## Vivo 
Schwabe trejniĝis en Kolonjo, Stuttgart, Munkeno (portreta skolo!), Parizo kaj Novjorko. Al Usono li venis en 1871 kie li vivis i.a. en Philadelphia, PA (1884 kaj 1888), New York, NY (1887), Newark, NJ (ĉ. ekde 1890) kaj Maplewood NJ (ĝismorte). Unu lia instruisto estis William Merritt Chase, unu lia disĉiploj estis Charles Schreyvogel. En la aĝo de 18 jaroj li iĝis vitra dezajnisto kaj pentristo en Stuttgart. En Usono li pentris multajn vitralojn kirkajn. Li instruis en Newark ĉe *Newark Sketch Club* kaj ''The Artist's Club*. Li estis la unua prezidanto de *Newark Art League*, fondinto de *Graphic Art League* kaj ano de *National Fine Arts Society*; por ĉi-lasta li okazigis faman ekspozicion en la 15.10.1906.

Lia edzino estis la artistino Edith Aurelia Schwabe (fraŭline: *Fisher''; 1862-1922), kun kiu li havis du filojn (Paul, Ervin - ankaŭ artisto li) kaj filinon nomita Betty.

## Verkoj (elekto) 
eta|180ra|Portreto de Charles Schreyvogel, disĉiplo de H. A. Schwabe
* The cowboy, 1908.
* Forty-niner, 1906.
* Carriage driver, 1903.
* Water color study, ĉ. 1898.
* Judith, ĉ. 1898.
* Peeling apples, ĉ. 1898.
* A cobbler, ĉ. 1898.
* Our president, ĉ. 1898.
* Under the cherry trees, ĉ. 1898.
* An Italian woman, ĉ. 1898.
* Water color study, ĉ. 1898.
* Munich, study ĉ. 1898.
* Winter of life, ĉ. 1898.
* Sonnenuntergang, ĉ. 1895.
* Des Abends, ĉ. 1895.
* In the studio, a sketch, ĉ. 1895.
* Sklavin, ĉ. 1895.
* The close of day, ĉ. 1895.
* Portrait, ĉ. 1895.
* Study of a boy’s head, ĉ. 1888.
* Conveying hope, ĉ. 1888.
* Second street market house (akvofarbo), ĉ. 1887.
* Portrait, ĉ. 1887.
* Dumping grounds at evening, ĉ. 1884.
* Portrait of the artist’s mother, ĉ. 1884.
* Portrait of the artist’s father, ĉ. 1884.

## Ekspozicioj 
* 1957 Newark Museum Newark NJ “Early New Jersey artists: 18th and 19th centuries”, marto ĝis majo
* 1898 Newark Sketch Club Newark NJ “Sixth annual exhibition”
* 1895 Newark Sketch Club Newark NJ “Fourth annual winter exhibition pictures”
* 1888 Pennsylvania Academy of the Fine Arts Philadelphia PA “58th annual exhibition”, februaro ĝis marto
* 1887 Pennsylvania Academy of the Fine Arts Pennsylvania PA “57th annual exhibition”, marto ĝis aprilo
* 1884 Pennsylvania Academy of the Fine Arts Philadelphia PA “55th annual exhibition”, oktobro ĝis decembro

## Fonto 
* Biografio ĉe fineartsdatabase.org

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Usonaj pentristoj
Sainte-Pazanne (stacidomo)

**Sainte-Pazanne** estas franca stacidomo sur linioj  -  kaj Sainte-Pazanne - , situanta en  Sainte-Pazanne, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Luarlandoj.

* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Nantes-État - La Roche-sur-Yon tra Ste-Pazanne (534000).
* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Ste-Pazanne - Pornic (536000).

## Vidu ankaŭ 
* Sainte-Pazanne

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Loire-Atlantique
Kategorio:Sainte-Pazanne
Fervoja viadukto en Novina

**Fervoja viadukto** en Novina, parto de municipo Kryštofovo Údolí en distrikto Liberec, estas kiel signifa teknika memorindaĵo enskribita en Centra listo de kulturaj memorindaĵoj de Ĉeĥio sub numero 33902/5-4364. La ponto estas konsisto de fervojlinio Liberec – Česká Lípa, kiu estis kiel lasta sektoro de iama  Fervojo Ústí-Teplice donita en trafikon en la jaro 1900.

## Pluaj fotoj

Novina 2017 (5).jpg|Vido al la viadukto de haltejo Novina
Viadukt v Novině - kopie.jpg|Aviadila foto: vido al la ponto de nordo
Novinský žel viadukt 06.jpg|Vido supren al la pinto de unu el la arkoj 
Kryštofovo Údolí, Novina, pohled od Křižan.JPG|Vido de vojo el Novina al Křižanské sedlo
Železniční viadukt v Kryštofoě údolí.JPG|La ponto el deklivo proksime de haltejo Novina

Kategorio:Viaduktoj
Kategorio:Fervojaj pontoj en Ĉeĥio
Kategorio:Pontoj en distrikto Liberec
Kategorio:Ŝtonaj pontoj en Ĉeĥio
Kategorio:Fervojlinio Liberec – Česká Lípa
Kategorio:Konstruaĵoj en Kryštofovo Údolí
Kategorio:Konstruaĵoj finitaj en 1900
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en distrikto Liberec
Kategorio:Teknikaj memorindaĵoj en Regiono Liberec
Sainte-Pazanne

**Sainte-Pazanne** estas franca  situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Pazenais*.

eta|maldekstra|300ra|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Loire-Atlantique
* Sainte-Pazanne (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Loire-Atlantique
Doulon (stacidomo)

**Doulon** estas franca stacidomo fermita al pasaĝeroj sur linioj Nantes-Orléans -  kaj Segré - , situanta en  , en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Luarlandoj.

* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Nantes-Orléans - Châteaubriant (519000).
* Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Segré - Nantes-État (457000).

## Vidu ankaŭ 
* Nanto (Francio)

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fret SNCF
Kategorio:Fervojaj stacioj en Loire-Atlantique
Kategorio:Transporto en Nanto
La Croix-de-Méan (stacidomo)

**La Croix-de-Méan** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta inter j Saint-Nazaire kaj Trignac, en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Luarlandoj.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Tours - St-Nazaire (515000).

## Vidu ankaŭ 
* Saint-Nazaire
* Trignac

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Loire-Atlantique
Kategorio:Transporto en Saint-Nazaire
Kategorio:Trignac
Rjokano (gastejo)

eta|Ĉambro en Tamatsukuri Onsen
eta|Vestiblo en rjokano
**Rjokano** (旅館, alilingve ankaŭ **Ryokan**) estas speco de tradicia japana gastejo kiu tipe havas tatamojn en ĉambroj, komunan banujon kaj aliajn publikajn spacojn kie vizitantoj povas surmeti malpezan vestaĵon, nomatan *yukata* dum ili parolas kun la posedanto. Rjokanoj ekzistas ekde la 8-a jarcento K.E. (A.D.). La plej malnova rjokano en la mondo nomiĝas *Nishiyama Onsen Keiunkan.* Alia malnova rjokano nomiĝas *Hōshi Ryokan*.

Rjokanoj estas malfacile troveblaj en Tokio kaj aliaj grandaj urboj, ĉar multaj estas kutime multe pli multekostaj kompare al modernaj gastejoj kaj hoteloj. Kiel aliloke en la mondo, hoteloj fariĝis normo ankaŭ en la japana turismo. Tradicia rjokano pli ofte troveblas en pitoreskaj kamparaj areoj. Nuntempe multaj rjokanoj estis renovigitaj laŭ la originala stilo, precipe fare de ferioĉenoj kiel *Hoshino Resorts*, kies unua rjokano jam malfermis en en 1914 en la urbo Karuizawa, populara feriejo por la loĝantoj de Tokio.

## Karakterizoj 
eta|220x220ra|Getaoj, tipaj japanaj sandaloj
Tipa rjokano havas relative grandan enirejan vestiblon, kun sofoj kaj seĝoj kie gastoj povas sidi kaj paroli. Modernigita rjokano ofte havas ankaŭ televidon. Por la konstruado de la gastĉambroj estas uzata tradiciaj japanaj metodoj (washitsu | en): glitpordoj (husumo) kaj tatamoj. Eĉ se la gastejo uzas svingpordoj pro sekureco, ĝi kutime kondukas al malgranda enirejo kie gastoj povas eltiri ŝuojn antaŭ ol iri al la planko kun tatamoj, kiu estas apartigita pere de glitpordo (husumo). Multaj rjokanaj ĉambroj ankaŭ prezentas aleron aŭ balkonon, same ekipita de glitpordo.

Preskaŭ ĉiuj rjokanoj havas komunan bankuvon kiu celas prefere sanzorgadon kaj la ritan purigadon anstataŭ purigadon de la korpo (*ofuro*), ĉar necesas lavi sin antaŭ ol eniri la bankuvon Se proksime haveblas termofonto (*onsen*) oni uzas ties akvon. Tial areoj kun naturaj termofontoj emas allogi altajn koncentriĝojn de rjokanoj. Tipe rjokano provizi gastojn de yukata kaj getaoj por surmeti.

La lito estas futono kuŝanta sur la surplankaj tatamoj. Kiam gastoj unue eniras ilian ĉambron, ili kutime trovas tie tablon kaj kelkajn materialojn por fari teon. La tablo estas ankaŭ uzata por manĝoj kiam gastoj prenas ilin en ilia ĉambro. Dum gastoj estas ekstere, personaro (kutime nomata *nakai*) flankenmetos la tablon kaj metos la futonon.

## Manĝoj 
[eta|Tradicia matenmanĝo ĉe rjokano en [Kioto.]]
Plej multaj rjokanoj propona ĉefmanĝon kaj matenmanĝon, kiu estas ofte inkluziva en la prezo de la ĉambro. Manĝoj estas tipe tiuj konataj en la tradicia japana kuirarto, ekzemple *kaiseki* (*kaiseki* origine referencis al leĝeraj manĝoj servitaj dum teo-ceremonio kaj hodiaŭ referencas al manĝo konsistanta el nombro de malgrandaj, variaj pladoj).

## *Minshuku* 
 estas malmultekosta versio de rjokano.

## Referencoj 
Kategorio:Japana arkitekturo
Patara

**Patara** (, sub ptolemea regado nomata ankaŭ *Arsinoë* ; heth . Patara  ) estis antikva urbo ĉe la mediteranea marbordo de Likio en la nuna Turkio . Ĝi situas proksime al la enfluejo de la antikva rivero Xanthos, nuntempe nomata Eşen Çayı, proksime de Gelemiş en la distrikto Kaş de la provinco Antalya .
eta|maldekstra| Drakmo de Patara kun liro, farita 167–110 a.K.

## Graveco 
Patara estis unu el la plej gravaj urboj en Likio kaj la plej grava haveno en ĉi tiu regiono. Sub la nomo *Pttara*, la urbo probable estis fondita de likioj, eĉ se posta greka tradicio atribuas la fondon al Pataros, filo de Apolono .  Apollon Patroos havis kulton kun orakolo en Patara. Patara ankaŭ stampis sian portreton sur moneroj en la helena civilizo.

eta|maldekstra|Romia teatro en Patara

## Historio 
Malgrandaj trovaĵoj pruvas prahistorian setlejon de la posta Patara jam en la tempo de la ĥalkolitiko kaj la frua bronzepoko . Ĝi esence limiĝis al la Tepecik, la monteto nordoriente de la interna haveno. Arkitekturaj restaĵoj sur la Tepecik devenas de la 7-a Jarcento a.K. 

Ekde la tempo de Aleksandro la Granda, Patara apartenis al la influkampo de la helenismaj imperioj kaj estis grava mararmea bazo en la Diadoĥaj Militoj. Ptolemeo la 2-a provizore renomis ĝin Arsinoe.

Artemidoros rangigis la urbon inter la ses plej gravaj urboj de la Lika Ligo .  En romiaj tempoj Patara prenis gvidan pozicion en Likio. Ĝi estis la ĉefurbo de la provinco Likio kaj sidejo de la guberniestro de la provinco Likio kaj Panfilio .

La apostolo Paŭlo restis dum sia tria misia vojaĝo (53–58 p.K.) en Patara. Laŭ la historio de Apostoloj, li venis de Rodiso per ŝipo al Patara, kie li daŭrigis sian vojaĝon al Fenicio sur alia ŝipo. 

Laŭ tradicio en la 3-a&nbsp;jarcento p.K. la estonta episkopo Nikolao de Mira naskiĝis en Patara. Dum la lasta persekuto kontraŭ kristanoj, la provinca guberniestro en 312 p.K. ordonis, ke la episkopo Methodios de Olympos estu ekzekutita en Patara. 

Pro la kontinua sabla aluviado de la proksima, rapide fluanta rivero Xanthos kaj la formado de ŝanĝiĝantaj dunoj la haveno Patara malrapide forfalis ekde antikvaj tempoj. Ĝi estis definitive forlasita en la mezepoko. Patara estis menciita lastfoje en 1478, kiam Cem Sultan renkontis ĉi tie rodiajn kavalirojn.

## Referencoj 
Kategorio:Likio
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Turkio
Milorad Paviĉ

**Milorad Paviĉ** (cirile: Милорад Павић, latinlitere en la serbokroata lingvo: Milorad Pavić; naskiĝis la  en Belgrado; mortis la ) estis serba verkisto, tradukisto, filologo. Ekde 1991, li estis membro de la Serba Akademio de Sciencoj kaj Artoj.

Origine verkitaj en serba lingvo, la verkoj de Pavić estis tradukitaj en pli ol tri dek lingvoj. Pavić famas prw tre alta imagiva fikcio, kaj liaj romanoj diverĝis el tradiciaj literaturaj nocioj pere de strukturo de malferma fino kaj mikso de mito kaj historio.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala TTT-ejo (serbe kaj angle)
* Prezentado de Milorad Paviĉ kaj de lia verko
* Franca TTT-ejo pri Milorad Paviĉ 

Kategorio:Serbaj verkistoj
Kategorio:Serbaj dramistoj
Kategorio:Serbaj poetoj
(122860) 2000 ST132

**(122860) 2000 ST132** estas troja asteroido de Jupitero malkovrita la 23-an de septembro 2000 en la kadro de la astronomia kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la observatorio de la Laboratorio Lincoln en Socorro (Nov-Meksiko, Usono).

Ĝi orbitas, kun ioma orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero, ĝi estas do ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000
Henrik Hetzel

**Henrik Hetzel** [hecel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hetzel Henrik** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto. Lia familia nomvarianto estis *Hetzl*.

Henrik Hetzel naskiĝis la  en Újsóvé (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Ravno Selo en Serbio), li mortis la  (laŭ alia informo la ) en Budapeŝto.
eta|
## Biografio 
Henrik Hetzel akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Akademio de Budapeŝto en 1897. Komence li estis asistanto de Béla Plósz samloke, poste inter 1907–1923 ŝtata bestokuracisto. Intertempe en 1916 li doktoriĝis en la altlernejo (pli frue akademio). Li fondis akuŝologian katedron en la altlernejo en 1918 kaj instruis ĝin ĝis 1946, poste li emeritiĝis. En 1919 li ricevis la instruan rangon titulara eksterordinara profesoro, en 1924 publika eksterordinara profesoro, en 1927 ordinara profesoro. Li estis ankaŭ klinikestro (1926-1946) kaj katedrestro (1929-1946), dekano en la studjaro 1938. Li verkis en 1914 la unuan hungaran bestkuracistan akuŝologian lernolibron. Lia edzino naskis filon.

## Elektitaj libroj 
* *A szarvasmarhák meddősége, annak okai és gyógyítása* (1912)
* *Állatorvosi szülészet* (1920; 1925)
* *A háziállatok meddősége* (1926; 1938; 1945)
* *Állatorvosi receptgyűjtemény kezdő állatorvosok részére* (1935)
* *A sertések miskárolása* (1942)
* *Állatorvosi szülészet, 1.* (kunaŭtoro, 1952)
* *Állatorvosi szülészet: Meddőség, szaporodásbiológia, 2.* (kunaŭtoro, 1953)

## Memorigiloj 
* memortabulo en Gödöllő
* bronzaj medaloj en 1974 kaj 1992

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo H, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre) 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Géza Hirt

**Géza Hirt,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hirt Géza** estis hungara bestokuracisto, altlerneja instruisto, prosektoro.

Géza Hirt naskiĝis la  en Paks, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Géza Hirt maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1913, poste li akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1920 (dum li batalis en la 1-a mondmilito inter 1915-1918). Post la diplomo li estis asistanto samloke kaj li doktoriĝis en 1922. Inter 1923 kaj 1950 li laboris en instituto pri vakcinoj, poste li estis institutestro en alia instituto ĝis 1956. Intertempe li habilitiĝis en la bestokuracista fakultato de Agrikultura Universitato en 1946, poste li estis privata profesoro ĝis 1950. Li kandidatiĝis en 1952 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li mortis neatendite abrupte.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A malleines ophthalmo- és intrapalpebralis reakciók alkalmával lezajló kórszövettani elváltozásokról* (ankaŭ disertaĵo, 1923)
* *Hyostrongylus rubidus – Hassal és Stiles – mint a sertések gócos gyomorgyulladásának előidézője.* (1927)
* *Szöveti elváltozások a kifejlett sertés, a szopós malac és a juh középponti idegrendszerében Aujeszky-féle betegség esetén.* (1936)
* *Milyen kórbonctani elváltozásokat találtam baromfipestis esetén?* (1942)
* *A sertések fertőző gyomor- és bélgyulladásának kórjelzése és kórszövettana.* (1950)
* *Pathologische Veränderungen im Ovarium und Uterus in der Hipophyse und Nebenniere unfruchtbarer Binder.* (kunaŭtoro, 1954)
* *A lovak leptospirosisa hazánkban.* (kunaŭtoro, 1957)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* http://konyvtar.univet.hu/sirok/node59.html
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 187-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj prosektoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Identisma movado

La **identisma movado** aŭ **identecanoj** estas post-duamondmilita eŭropa ekstremdekstra politika ideologio asertanta la rajton de eŭropanoj kaj eŭropdevenaj popoloj je la kulturo kaj teritorioj, kiuj laŭaserte apartenas ekskluzive al ili. Ĝia ideologio, devena el Francio kaj konstruita sur ontologiaj ideoj de la moderna germana filozofio, estis formulita ekde la 1960-aj jaroj de eseistoj kiel Alain de Benoist, Dominique Venner, Guillaume Faye kaj Renaud Camus, kiujn oni opinias la intelektaj gvidantoj de la movado.

[eta|167px|[Lambdo, la simbolo de la identisma movado uzata ĉefe en Eŭropo fare de Generacio Identeco kaj kelkfoje en aliaj landoj; cele prifesti la Batalon de la Termopiloj]]

Dum ĝi kelkokaze kondamnas la rasismon, ĝi argumentas, ke specifaj estecoj estas kutimaj ĉe apartaj homgrupoj, plejparte surbaze de ideoj de pensantoj de la germana konservativa revolucio, en kelkaj kazoj influite de naziismo pro influado de gvidantoj de la eŭropa nova dekstro. Identecanoj popularigas konceptojn kiel tuteŭropan naciismon, etnoplurismon, retromigradon aŭ la konspirteorion pri la granda anstataŭigo, kaj ili ĝenerale kontraŭas tutmondiĝon, multkulturismon, islamon kaj enmigradon en Eŭropon. Influite de la novdekstra metapolitiko, ili ne alstrebas senperajn rezultojn dum elektadoj, sed provoki longperspektivajn sociajn transformiĝojn kaj fine atingi kulturan hegemonion.

Kelkaj identecanoj eksplicite advokatas ideojn ksenofobiajn kaj rasismajn, sed la plej multaj limigas sin en siaj publikaj elpaŝoj al pli milde formulitaj eldiroj. Kelkaj el ili pledas por la kreo de blankulaj etno-ŝtatoj, el kiuj ekskludiĝus enmigrantoj kaj ne-blankaj loĝantoj. La germania Federacia Oficejo pri Protekto de Konstitucio taksis la identisman movadon ekstremdekstra en 2019.

La movado estas plej rimarkebla en Eŭropo, kaj kvankam radikanta en okcidenta Eŭropo, ĝi disvastiĝis rapide al la orienta parto de la kontinento pro konsciaj klopodoj de homoj similaj al Faye. Ĝi havas anojn ankaŭ inter la blankaj naciistoj en Norda Ameriko, Aŭstralio, kaj Nov-Zelando. La en Usono situanta Southern Poverty Law Center konsideras multajn el tiuj organizaĵoj malam-grupoj.

## Vidu ankaŭ 
* Etnoplurismo
* Novdekstrismo
* Identeca politiko
* Blankula naciismo
* Nativismo

## Referencoj 
**Notoj**

**Bibliografio**
* 
* 
* 
* 
* 
* 

**Plia literaturo**
* 
* 

Kategorio:Ismoj
Kategorio:Dekstra ekstremismo
Kategorio:Identeca politiko
Kategorio:Naciismo
Kategorio:Nova Dekstro (Eŭropo)
Kategorio:Politiko
Mauves-sur-Loire

**Mauves-sur-Loire** estas franca  situanta en departemento Loire-Atlantique, regiono Luarlandoj.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Malviens*.

eta|maldekstra|300px|La loĝloko inter la ĉirkaŭaj komunumoj

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Loire-Atlantique
* Mauves-sur-Loire (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Loire-Atlantique
József Hodosy

**József Hodosy** [jOĵef hodoŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Hodosy József** estis hungara bestokuracisto.

József Hodosy naskiĝis la  en Komárom, li mortis la  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
József Hodosy akiris bestokuracistan diplomon en Veterinara Altlernejo de Budapeŝto en 1926. Post la diplomo li praktikadis kaj estis asistanto samloke, eĉ li doktoriĝis post 2 jaroj. Inter 1929 kaj 1936 li laboris en instituto, kie li respondecis pri sano de kortobirdoj, inter 1936-1943 li estis bestokuracisto en pluraj urboj, pli poste ĝis la emeritiĝo en 1969 li estis respondeculo pri la kortobirdoj. Li ricevis premiojn en 1961 kaj 1969.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Védekezés a baromfibetegségek ellen* (kunaŭtoro, 1955)
* *A baromfibetegségek* (memstara ĉapitro en libro, 1965)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 247-a paĝo)
* http://konyvtar.univet.hu/panteon/panth.htm#hodo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bestokuracistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Feng Menglong

**Feng Menglong** (1574–1646), kortegaj nomoj Youlong (猶龍), Gongyu (公魚), Ziyou (子猶), aŭ Eryou (耳猶), estis ĉina historiisto, novelisto, kaj poeto de la fino de la Ming Dinastio. Li naskiĝis en la kantono Ĉangĵuo (長洲縣, ne Ĉangĝoŭo), nune parto de Suĝoŭo, en Ĝjangsuo.

Laŭlum, en sia artikolo "Ĉina klasika beletro en Esperanto" disvolvigas detalan priskribon de la tuta panoramo de la klasika ĉina literaturo kaj dediĉas laŭdajn paragrafojn al la literaturo de tiu dinastio. Li elstarigas la verkiston Feng Menglong, kiu kolektis rakontojn de la antaŭaj dinastioj kaj el tiu inspiro li verkis pli ol 70 proprajn novelojn; li eldonis tri novelarojn nome "Parabola novelaro", "Averta novelaro" kaj "Admona novelaro", kiuj rikoltas entute pli ol 120 verkojn: Temoj estis amo de junuloj, metiistoj, komercistoj ktp., kontraste al tiraneco de superuloj. Famaj estas ""Olevendisto kaj belulino", "Perfidita prostituitino Du Shiniang kaj ŝia trezorujo".

## Notoj 
## Bibliografio 
* Owen, Stephen, "Vernacular Stories: Feng Meng-long and Lang-xian," in Stephen Owen, ed. *An Anthology of Chinese Literature: Beginnings to 1911*. New York: W. W. Norton, 1997. p. 834-855( ), p. 856-879( ).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* PING YAO ZHUAN: The Sorcerers' Revolt, online English translation

Kategorio:Ĉinaj verkistoj
Tao Yuanming

**Tao Yuanming** (365–427), konata ankaŭ kiel Tao Qian (Hanyu Pinyin) aŭ T'ao Ch'ien (Wade-Giles), estis ĉina poeto kiu naskiĝis dum la Orienta Jin Dinastio (265-420) aŭ (317-420) kaj mortis dum la Dinastio Liu Song (420-479, Transiro Jin-Song). Tao estis grava poeto de la epoko de la Ses Dinastioj. Tao Yuanming pasigis multon de sia vivo apartigita, kampare, farmante, legante, drinkante, ricevante maloftajn gastojn, kaj verkante poemojn en kiuj li ofte montris la plezurojn kaj malfacilojn de la vivo, same kiel sian decidon retiriĝi el la civila servo. Post pli ol dek jaroj de burokrata vivo, li sentis abomenon al la koruptado de la funkciuloj, rezignis kaj revenis al sia kampara vilaĝo, kie li verkis prie. Oni konas pli ol 120 liaj poemoj, ĉiuj laŭdanta la kamparan vivon, koincide kun la latina temo "Betaus ille".

## Notoj 
Kategorio:Ĉinaj verkistoj
Amfibolito

En geologio, **amfibolito** estas metamorfa petro, konsistanta el amfibolo kaj plagioklazo.

## Priskribo 
Amfibolito estas petro konsistanta ĉefe el amfibolo kaj plagioklazo, kun malmulte da kvarco. Ĝi estas tipe malhela, ofte kun blankecaj inkluzivaĵoj, tiel aspektanta sal-kaj-pipre. Amfibolitoj estas ordinare densaj kaj malmolaj.

Amphibolite from under Cape Cod USA.jpg | Amfibolito el Masaĉuseco, Usono
Amphibolit.jpg | Amfibolito el Italio
Nordic Sunset Granite (garnet amphibolite) Murmansk.jpg | Amfibolito el Karelio, Rusio
Amphibolite - Acebuches, Huelva, Spain 03.jpg | Amfibolito el Hispanio
Amphibolite (Willyama Supergroup, Paleoproterozoic; Alexandra Mine, Broken Hill Block, New South Wales, Australia) 2 (26353541481).jpg | Amfibolito el Novsudkimrio, Aŭstralio
Amphibolite (Archean, 3.1-3.2 Ga; Norris South roadcut, Madison County, Montana, USA) 1 (45574881922).jpg | Amfibolito el Montano, Usono

## Uzoj 
En la frua neolitiko en centra Eŭropo (la Liniceramika kulturo kaj la Rössen-kulturo), homoj faris adzojn per amfibolitoj.

Hodiaŭ, amfibolio estas ofte uzata por fasadoj de konstruaĵoj, ĉar ĝi estas malmola, polurebla, facile disponebla, kaj pro ĝia alloga malhela koloro.

## Referencoj 
* Winter, John D., 2001. An introduction to Igneous and Metamorphic Petrology, Prentice Hall, ISBN 0-13-240342-0

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Petrologio