open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Silto

dekstra|eta|220ra|Silta sedimentado ĉirkaŭ domo kaj aŭto en Nov-Orleano postrestita per inundo kaŭze de breĉo en la London Avenue Canal.
[eta|250ra|seka silto en [Galveston, Teksaso.]]
**Silto** estas detrita sedimento aŭ speco de fajngrundo, el eroj (silteroj) ĉirkaŭ 0,004 ĝis 0,06 milimetrojn dikaj, do pli grandaj ol argileroj, malpli grandaj ol sableroj, devenanta el la diseriĝo de diversaspecaj koheraj petroj, plej ofte precipe konsistanta el kvarco .

## Origino 
Silto estiĝas dum diverseco de fizikaj procesoj kapablaj por spliti la ĝenerale sablo-dimensiaj kvarcaj kristaloj de primaraj rokoj per ekspluatado de la difektojn ĉe ilia kristala strukturo . Tiuj inkluzivas efloreskon de roko  kaj regolito, kaj iom da efloreskaj procesoj kiel frosta disiĝo  kaj haloklastado.  La ĉefa proceso estas abrazio per transporto, inkluzive rivera frakasado, eola frotado kaj glacia knarado. . Estas en duonaridaj medioj  ke substancaj kvantoj de silto produktiĝas. Silto estas kelkfoje nomata "roka faruno" aŭ "ŝtona polvo", precipe kiam produktita per glacia agado. Mineralogie, silto ĉefe konsistas el kvarco kaj feldspato. Sedimentaj petroj ĉefe konsistantaj el silto estas konataj kiel siltopetroj.

## Mediaj influoj 
Silto facile estas transportata en akvo kaj estas sufiĉe malpeza por esti portata per aero kiel polvo. Dikaj sedimentoj de silta materio rezultante el eola sedimentado ofte estas nomataj lomo. Silto kaj argilo kontribuas al la malklareco en akvo. Silto estas transportata per riveroj aŭ per akvaj fluoj en la oceanon.
Silto, sedimentado dum jaraj inundoj laŭlonge de la Nilo, kreis la riĉan kaj fertilan grundon kiu subtenis la Egiptan civilizon. Silto sedimentita per la Misisipo dum la 20-a jarcento estas malpliiĝinta kaŭze de sistemo de digoj, kiuj kontribuas al la malaperigo de protektaj marĉoj kaj sablejoj en la riverdelta regiono ĉirkaŭante Nov-Orleanon.

Ĉefa fonto de silto en urbaj riveroj estas perturbo de grundo per konstruada agado. Ĉefa fonto en ruraj riveroj estas erozio pro plugado de agrikulturaj kampoj, senarbiga fin-ekspluataĵo  aŭ tempa agrikultura uzado post bruligo de la arbaro. Kiam, sur la tuta surfaco, oni forigas la vegetaĵaron, la plej supra grundo estas vundebla por eola kaj akva erozio. Kompletaj regionoj de landoj perdis la produktkapablon kaŭze de erozio. La madagaskara centra altebenaĵo, proksimume 10 % de la landa areo, estas sterila, praktike la tuta pejzaĝo, kun eroziaj sulkoj kiuj estas pli profundaj ol 50 metrojn kaj pli larĝaj ol unu kilometron. Migra kampokultivado estas agrikultura sistemo kiu inkluzivas la regulan bruligon de arbaroj kaj sovaĝaj areoj en iuj regionoj de la mondo. La rezultanta sedimento povas kaŭzi grandskalajn fiŝmortadojn, malhelpante ekonomian disvolviĝon.

## Vidu ankaŭ 
* Sedimentigo

## Referencoj 
Kategorio:Pedologio
Svisa aŭtovojo A53

[eta|300ra|dekstra|Aŭtovojo A53 ĉe la elveturejo [Schmerikon]]
La **svisa aŭtovojo A53** (la tiel nomita **Oberlandaŭtovojo**) estas kantona aŭtovojo kiu konektas la svisan aŭtovojon A1 ekde la kruco de Brüttisellen kun la svisa aŭtovojo A3 ĉe la disbranĉiĝo de Reichenburg. Ĝi estas ankaŭ konata sub la nomo **Oberlandaŭtovojo**.

## Vojo 
La aŭtovojo A53 komenciĝas ĉe la kruco de Brüttisellen. Ĝia kompleta longeco estas 39 km. Sekvas la elveturejoj Wangen, Hegnau, Uster Okcidento, Uster Nordo kaj Uster Oriento, kie la aŭtovojo nuntempe interrompiĝas. La vojo inter Uster Oriento kaj Hinwil devintus malfermiĝi en la jaro 2015. Pro verdikto de la Federacia Tribunalo de Svislando la mankanta parto de la aŭtovojo ne povas esti konstruita sur la planita linio, ĉar tio detruiĝintus protektitan marĉon. Oni nun devas fari alternativan projekton, kio kaŭzos plurjaran malfruon de la finkonstruo de la aŭtovojo. Tio estas ankaŭ la lasta parto, kiu mankas por kompletigi la aŭtovojringon ĉirkaŭ Zuriko.

En Hinwil la aŭtovojo rekomenciĝas unue kiel ekspresvojo ĝis la aŭtovojcirklo de Hinwil, kie alvenas la svisa aŭtovojo 52 ek de Zuriko tra Forch. Post la cirklo de Hinwil la ŝoseo denove estas 1-a klasa aŭtovojo. Sekvas nun al elveturejoj Dürnten, Rüti kaj Rapperswil, sekvas du tuneloj, tiam la elveturejo Jona, aliaj tri tuneloj, la elveturejo Eschenbach, la tunelo *Uznaberg* kaj fine la elveturejo Schmerikon, de kie la vojo tra la Ricken-Pasejo deiras. Inter Rüti kaj Schmerikon la ŝoseo estas nur 2-a klasa ekspresvojo kun nur po unu koridoro al ĉiu direkto. Ek de Schmerikon A53 denove estas 1-a klasa aŭtovojo kun po du koridoroj. Sekvas la tunelo *Buchberg*, la elveturejo Tuggen kaj fine la disbranĉiĝo Reichenburg kie A53 konektiĝas al la nacia svisa aŭtovojo A3.

La aŭtovojo A53 estas komuna kantona aŭtovojo de la kantonoj Zuriko, Sankt-Galo kaj Ŝvico.

## Vidu ankaŭ 
* Aŭtovojoj de Svislando
* Listo de svisaj aŭtovojoj

## Eksteraj ligiloj 
A53
Kategorio:Uster
Ruĝaksela turdo

La **ruĝaksela turdo** () estas palearkta birdo de la genro turdo en la familio de turdedoj, indiĝena de Eŭropo kaj Azio, iom pli malgranda ol la rilata kantoturdo.

## Taksonomio 
Laŭ AviList, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj

La nomo de **Ruĝaksela turdo** devenas el la **ruĝa antaŭa subflugilo**. La dunoma nomo devenas el la latinaj vortoj *Turdus*, "turdo", kaj *ile* "flanko".

La Ruĝaksela turdo havas du subspeciojn:

La masklo havas varian mallongan kanton, kaj fajfecan flugalvokon.

## Distribuado kaj habitato 
maldekstra|eta|Kapo de *T. i. coburni* ĉe kiu rimarkindas la hela superokula strio
Ili reproduktiĝas en nordaj regionoj de Eŭropo kaj Azio, el Islando suden al la plej norda Skotio, kaj orienten al Skandinavio, Baltaj landoj, norda Pollando kaj Belorusio, kaj tra plej parto de Rusio ĝis ĉirkaŭ 165° Or en Ĉukotka aŭtonoma distrikto. Ili ĵus etendigis sian teritorion iome, kaj en orienta Europe kie ili nuntempe reproduktiĝas sude en norda Ukrainio, kaj en suda Gronlando, kie la areo de Qaqortoq estis koloniita en 1990–1991.

Ĝi estas migranta kaj vintras en okcidenta, centra kaj suda Eŭropo, nordokcidenta Afriko kaj sudokcidenta Azio orienten al norda Irano. Birdoj en kelkaj partoj de la okcidento de la reprodukta teritorio (ĉefe de sudokcidenta Norvegio) povas esti loĝantaj birdoj kaj tute nemigrantaj, dum tiuj de la oriento de la teritorio migras almenaŭ 6,500–7,000&nbsp;km por atingi siajn vintrejojn.

### Reproduktado 
[eta|ovoj de *Turdus iliacus coburni* - [Muzeo de Tuluzo]]
Ili reproduktiĝas en arbaroj de koniferoj kaj betuloj kaj tundro. Ruĝakselaj turdoj nestumas en arbustoj aŭ surgrunde, kie la ino demetas 4 al 6 ovojn en simpla nesto. La ovoj estas tipe 2.6 al 1.9&nbsp;cm grandaj kaj pezas ĉirkaŭ 4.6 g, el kiuj 5 % estas ovoŝelo,

### Manĝado 
Ili estas ĉiomanĝantaj, nutras sin el ampleksa vario de insektoj kaj tervermoj la tutan jaron, suplemente de beroj en aŭtuno kaj vintro, ĉefe de *Sorbus aucuparia* kaj de la kratago *Crataegus monogyna*. Ties nombroj povas esti kontraŭe influitaj de malvarmegaj vintroj, kiuj povas kaŭzi tromortecon, kaj freŝaj humidaj someroj, kiuj povas redukti la reproduktan sukceson.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Diferencoj laŭ aĝoj kaj seksoj (PDF) de Javier Blasco-Zumeta 

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Kategorio:Birdoj de Afriko
Svisa aŭtovojo A4

[eta|300ra|dekstra|Aŭtovojo A4 inter la disbranĉiĝo [Rotkreuz kaj la elirejo Cham Oriento]]
eta|300ra|dekstra|Mapo de la svisa aŭtovojo A4
La **svisa aŭtovojo A4** kongruas pli malpli kun la **svisa nacia ŝoseo N4**. Ĝi iras de Ŝafhaŭzo en nordo ĝis la disbranĉiĝo kun la gotarda aŭtovojo A2 en Altdorf en Kantono Urio.

## Vojo 
La aŭtovojo A4 komenciĝas en ĉe la germana landlimo en Bargen en la norde de Ŝafhaŭzo kiel ekspresvojo. Inter Neuhausen kaj Ŝafhaŭzo ĝi pasas inter du tuneloj per nova pendoponto la Rejnon. En Vinterturo ĝi kuniĝas kun la svisa aŭtovojo A2 ĝis Zuriko, tiam sekvas la okcidentan ĉirkaŭveturvojojn de Zurikoidente kun la svisa aŭtovojo A3 ĝis Birmensdorf. La parto de proksimume 20 km inter la disbranĉiĝo Birmensdorf kaj Cham, post longjara konstrudaŭro kaj multaj luktoj estis malfermita en novembro 2009. Tial inter Zuriko kaj Gotardo nun ekzistas seninterrompa aŭtovojo. En Rotkreuz disbranĉiĝas la svisa aŭtovojo A14, kiu konektas ĝin kun la svisa aŭtovojo A2. De Rotkreuz A14 nun iras suden laŭlonge de la okcidenta bordo de la Lago de Zugo preter Ŝvico kaj finiĝas kiel ekspresvojo en Brunnen. Inter Brunnen kaj la aliro al la svisa aŭtovojo A2 en Altdorf la vojo pludaŭras nur kiel simpla ĉefvojo (nacia vojo de la 3-a klaso), kio estas kaŭzo de longaj trafikvicoj. La kompleta longeco de la svisa nacia vojo N4 estas 165 km. Tiu lasta parto inter Brunnen kaj Altdorf estas konata ankaŭ sub la nomo Aksa Vojo 

## Vidu ankaŭ 
* Aŭtovojoj de Svislando
* Listo de svisaj aŭtovojoj

## Eksteraj ligiloj 
A04
Beinwil

**Beinwil** havas plurajn signifojn:

* **Beinwil ĉe la lago** estas komunumo en la distrikto Kulm en Kantono Argovio en Svislando.
** **Beinwil am See (stacidomo)** estas fervoja stacio en Beinwil ĉe la lago.
* **Beinwil (Freiamt)** estas komunumo en la distrikto Muri en Kantono Argovio en Svislando.
* **Beinwil SO** estas komunumo en distrikto Thierstein en Kantono Soloturno en Svislando.
Lariso (luno)

**Lariso** estas la kvina, plej interna natura satelito de la planedo Neptuno, kaj la kvara laŭ maso post Tritono, Proteo kaj Nereido.

Ĝin malkovris en 1981 teamo estrata de Harold Reitsema, danke al eklipsado de malproksima stelo; neniu astronomo tamen plu sukcesis retrovi la sateliton, kiu fine denove malkovriĝis en aŭgusto 1989, danke al la fotoj senditaj teren de la usona kosmosondilo Voyager 2, la ununura, kiu ĝis nun vizitis Neptunon kaj ĝian lunaron. La  la satelito ricevis de la Internacia Astronomia Unio sian nunan nomon, omaĝe al Lariso, kunulino de Posejdono laŭ la helena mitologio.

Larison karakterizas neregula formo kaj surfaco riĉa je krateroj. Temas verŝajne pri simpla amasiĝo da eroj disigitaj de Tritono tiam, kiam ĝi estis kaptita de la gravita forto de Neptuno kaj eniris ties lunaron.

La larisa orbito preskaŭ tuŝas la atmosferon de Neptuno, kaj estas aparte malstabila; tajda interago kun Neptuno estas malpliiĝanta ĝian averaĝan alton super la plej altaj nuboj de la planedo, kaj la luno antaŭvideble kolizios kun Neptuno, aŭ diseriĝos kiam la tajda streĉo atingos sojlan nivelon, tiel konsistigonte novan ringon.

Kategorio:Lunoj de Neptuno
Malpartida de Plasencia

200px|eta|Centro de Malpartida de Plasencia 
**Malpartida de Plasencia** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

## Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas *chinatos* kaj same la specifa parolmaniero, de kelkaj konsiderata kiel dialekto, kvazaŭ dialekto aŭ tra grava parto de la supozata regiona dialektoparolantaro. La censita populacio en 2008 estis de 4.555 loĝantoj. La municipo enhavas la jenajn domarojn: La Bazagona, Haza de la Concepción, Palazuelo-Empalme, Pantano de Navabuena kaj Urdimalas.

## Situo 
Malpartida de Plasencia estas situa en la norda parto de Ekstremaduro iom sude de la okcidentaj komencoj de la respektivaj komarkoj aŭ distriktoj de La Vera kaj Valo de Jerte, je altitudo de 467 m; je 87&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 147&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed la plej proksima urbo estas Plasencia nur je ĉirkaŭ 8 aŭ 10&nbsp;km. La areo de ties teritorio estas de 373&nbsp;km².

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Turismo pro la proksimeco de la Nacia Parko Monfragüe.

## Demografio 
## Vidu ankaŭ 
* Monfragüe (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*Oficiala retejo 
*Retejo pri Malpartida de Plasencia 
*Retejo pri Malpartida de Plasencia


Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Marchagaz

**Marchagaz** [marĉagAz] estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas populare *tordos* (turdoj). La censita populacio en 2008 estis de 249 loĝantoj.

## Situo 
Marchagaz estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierras de Granadilla, je altitudo de 514 m; je 122&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 182&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 9&nbsp;km². La plej proksimaj vilaĝoj estas Palomero kaj Casar de Palomero, sed la plek proksima urbo estas Plasencia je 43&nbsp;km.

## Geografio 
Marchagaz estas ĉirkaŭata de montoj kiaj Santa Bárbara kaj Risco Viejo, tiu lasta kun 1.010 m de alto. Norde estas la komarko de Las Hurdes kaj Sierra de Gata kaj Sierra de Francia kaj oriente la Akvorezervujo de Gabriel y Galán kie eblas fiŝkaptado, bano kaj akvaj sportoj, krom la vizito al la abandonita kaj poste rekonstruata vilaĝo de Granadilla.

Situa sur la deklivoj de la *Sierra de Santa Bárbara* estas ĉirkaŭata de olivarbaroj, korkokverkaroj kaj kelkaj pinaroj, krom kaŝtanarboj en la plej altaj zonoj.

## Ekonomio
Agrikulturo (olivoj) kaj brutobredado.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Membrío

240px|eta|Membrío vidata el la akvorezervujo
**Membrío** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

## Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas *membrilleros*. La censita populacio en 2008 estis de 871 loĝantoj.

## Situo 
Membrío estas situa en la okcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko Distrikto de Valencia de Alcántara, je altitudo de 334 m; je 66&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 126&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 207,74&nbsp;km² kio faras ĝin unu el la plej ampleksaj teritorioj de Hispanio. Ĝi estas je ĉirkaŭ 30&nbsp;km de Portugalio ĉe Valencia de Alcántara.

## Ekonomio
Ĉefaj enspezofontoj estas agrikulturo kaj brutobredado.

## Medio 
Estas granda natura riĉo, el kio oni ekspluatas ĉefe korkon, la derivaĵojn de la lakto de kaprino kaj memuzan agrikulturon. Iam estis orminejoj, sed ne estis profitodonaj. Estas granda akvorezervujo kie eblas fiŝkaptadi kaj ĉeestas aproj, cervoj, rabobirdoj kaj aliaj protektitaj specioj.

## Eksteraj ligiloj 
*Fotaro de Membrío 

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Mesas de Ibor

**Mesas de Ibor** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

## Loĝantoj 
La loĝantoj nomiĝas *meseños*. La censita populacio en 2008 estis de 180 loĝantoj.

## Situo 
Mesas de Ibor estas situa en la orienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Ibores, je altitudo de 487 m; je 123&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 49&nbsp;km².

Ĝi limas norde kun la rivero Taĵo, oriente kaj sude kun la rivero Ibor kaj okcidente kun la sierra de la Hache. Distas 8&nbsp;km de Bohonal de Ibor, aliaj 8&nbsp;km de Valdecañas de Tajo, de Madrido 225&nbsp;km kaj de Cáceres 123&nbsp;km.

## Ekonomio 
Agrikulturo (olivoj) kaj brutobredado (bovoj, kaproj kaj ŝafoj).

## Historio 
Estas restaĵoj de epokoj prahistoria, antaŭromia kaj romia (ponto, ŝoseo kaj fonto), krom tomboj pramezepokaj, kio povus sugesti, ke la lokon oni setligis en epoko de visigotoj. Post la Reconquista kaj dum la reĝado de Sanĉo la 4-a ekformis parton de la senjorlando de Belvís de Monroy, sed en tiu sama 13a jarcento akiris la statuson de vilaĝo kun jurisdikcia pilorio (la kvar brakoj indikas jurisdikcion je la 4 kardinalaj punktoj). En la 16a jarcento oni konstruis la preĝejon de Sankta Benedikto, laŭ stilo de la epoko de Katolikaj Gereĝoj.

Dum la 18a jarcento oni plibonigis padojn. Dum la komenco de la 19a jarcento en la Milito de Hispana Sendependiĝo, la 17a de marto de 1809 okazis la batalo de Mesas de Ibor, kun franca venko. Restas detruita murego laŭlonge de la monto kiel atestilo de la setliĝo de la hispanaj pafistoj en la Montopasejo de Campillo. Dum la dua duono de la jarcento finis la regadon de nobeluloj kaj riĉuloj aĉetis komunajn bienojn.

Falis multaj mesanoj en la militoj postaj kaj ĉefe dum la Hispana Enlanda Milito ambaŭflanke. Krome estis en tiu teritorio ege aktiva la respublika gerilo post la fino de la milito, ĉefe ĉar unu el ties estrojnome Jerónimo Curiel "el Gacho" estis de Mesas. Li ĉefrolulis en 1945 (6 jarojn post la fino de la milito) la konkeron de la vilaĝo fare de la gerilanoj kaj la forrabon al la policanojn de la *guardia civil* de ties armilaro. Badaŭrinde pro tio ordonis poste mortpafi la policanojn la kruela oficiro Gómez Cantos. Jerónimo Curiel estis mortpafita ĉe Valero (Torrejón el Rubio).

Dum la epoko frankisma okazis grava elmigrado, unue al Francio kaj poste al Madrido kaj Eŭskio (Lasarte kaj Vitoria). Ankaŭ oni konstruis la ŝoseon (1963) kiu ligas Mesas kun Valdecañas de Tajo. Dum la epoko demokracia oni plibonigis la vivnivelon, sed oni ankaŭ multe eraris, ekzemple pro detruo de la restoj de la romia ŝoseo aŭ pro kontraŭleĝa privatigo de komunaj vojoj.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Informaro pri Mesas de Ibor 
* Informaro pri la municipo en la Portalejo de la *Mancomunidad Campo Arañuelo* .

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Millanes

**Millanes** [miJAnes] aŭ **Millanes de la Mata** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

## Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas *millanejos*. La censita populacio en 2008 estis 265 loĝantoj.

## Situo 
Millanes situas en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Campo Arañuelo. La areo de ties teritorio estas de 17,61&nbsp;km².

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Demografio 
## Eksteraj ligiloj 
* Informaro de la municipo en la Portalejo de la *Mancomunidad Campo Arañuelo* (Municiparo) .

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Submunicipo

**Submunicipo** estas administra unuo de teritoria karaktero kiu, laŭ la landoj, donas precizan registan aŭtonomion aŭ almenaŭ de kontrolo super konkretaj rajtoj de tiuj unuoj kaj ĉefe de ties loĝantaro.

## En Hispanio
En Hispanio ili estas malgranda loka unuo dependa de municipo, kiu povas ĝui de aŭtonomio rilate al tiu. Ili posedas vilaĝestron kiu ne estas elektita laŭ la sama maniero de la municipo, sed laŭ pli provizora sistemo. Tamen la loĝantoj de tiuj municipoj voĉdonas en la ĝenerala balotado de la municipo.

La submunicipoj estas plej ofte ruraj. La divido en submunicipoj karakteras ekzemple de la provincoj de Asturio, Leono kaj de Galegio (en la nordo de la lando kun tre disiga loĝantaro) aŭ de la Regiono de Murcio, kun kelkaj municipoj kiuj ĉirkaŭas teritoriojn de 1.000 km² de etendo. Ili oftas ankaŭ en la komarkoj de irigacio en Ekstremaduro ĉefe en tiuj de la nomita Plan Badajoz, kie ne temas pri historiaj domaroj, sed de tiuj konstruitaj meze de la 20a jarcento.

## Vidu ankaŭ
*Kvartalo

Kategorio:Administracio
Kategorio:Urbaj studoj kaj planado
Miajadas

**Miajadas** estas municipo de Hispanio, en la sudoriento de la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

## Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas *miajadeños*. La censita populacio en 2008 estis de 10.241 loĝantoj. Nuntempe estas la kvina plej loĝata urbo en la provinco kaj forigis el tiu loko la pli tradician kaj historian proksiman urbon Trujillo.

## Situo 
Miajadas estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la pleja sudo de la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo, sed norde de la komarko Vegas Altas de la najbara Provinco de Badajoz, kun kiuj havas sufiĉe da rilato, krom la administraj aferoj ĉe Cáceres, je altitudo de 297 m; je 58&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 60&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo laŭ aŭtoŝoseo. La areo de ties teritorio estas de 121&nbsp;km². Miajadas estas ĉe la aŭtoŝoseo de Madrido al Lisbono.

La municipo de Miajadas enhavas krome du submunicipojn: nome Alonso de Ojeda kaj Casar de Miajadas, ambaŭ fonditaj dum la Plan Badajoz.

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Lastatempe la ekonomio ligata al agrikulturo de irigacio ŝanĝis la tradician agrikulturon. La ĉefa kultivo estas tomato. Estas kelkaj grandaj fabrikoj de tomato, kiuj produktas tomatosaŭcojn, sukojn (ankaŭ de aliaj fruktoj), frititan tomaton ktp.

## Historio
Dum la Hispana Enlanda Milito Miajadas falis en manoj de la trupoj de Francisco Franco kiuj ekde Sevilo klopodis konkeri la ĉefurbon Madrido. Tiele ili rapide dum la unuaj monatoj de la milito konkeris la tutan ŝoseon en la regiono sed lasis sude de Miajadas grandan kernon de la respublika Hispanio nome kio hodiaŭ estas la komarko Vegas Altas kun la urboj Don Benito, Villanueva de la Serena kaj Medellín, kiu estis en la alia flanko dum la tuta milito (almenaŭ pli da du jaroj), dum kiuj Miajadas estis do landlima kaj timis atakon de la respublikaj trupoj kiuj klopodus tranĉi la frankisman vojon al Madrido.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Repište

**Repište,** hungare **Repistye** [repiŝtje] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom.
eta|dekstra|330ra|Repište troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 km²
* Supermara alteco: 521 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 300
* Poŝtkodo: 966 03
* Aŭtokodo: ZH
* Telefonprefikso: 45

## Situo 
Repište situas sur malebenaĵo flanke de monto 671 m-ojn alta, fine de mallonga sakovojo. Banská Štiavnica troviĝas 12 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1388 en formo *"Repistia"*. En 1828 vivis tie 281 homoj en 44 domoj. En 1910 vivis en Repistye 526 homoj, (511 slovakoj, 9 hungaroj, 4 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Repište 312 homoj (307 slovakoj, 3 hungaroj kaj aliaj).

## Vidindaĵo 
* novbaroka kaj klasikisma preĝejo de 1861

## Eksteraj ligiloj 
* Repište sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom
Benizalón

**Benizalón** estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almería, sude de Hispanio. Ĝi estas en la komarko Filabres-Tabernas en la centro de la provinco.
La areo de la municipo estas 32 km2 kie loĝas 293 geloĝantoj, do loĝdenso estas 9.2 loĝ./km2.
Benizalón situas je 60 km de la provinca ĉefurbo Almería.

## Geografio 
Situa en la Sierra Filabres, en valeto inter la montoj Picachón, Monteagud kaj Magregorio. Ekde tiu laste menciita oni povas rigardi la montarojn Gádor, Almagrera, Segura kaj Los Vélez.

La municipa teritorio de Benizalón enhavas submunicipojn Los Medinas, Rambla de los Pajares, Balsa del Monje, Los Cristos, El Huerto de la Virgen, Cerro de Camarilla, Fuente de la Higuera, Las Dos Puertas, La Parrica kaj Rambla de Marín.

## Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 293 geloĝantoj de la municipo **Benizalón** estas 138 inoj kaj 155 viroj. En la 32-kvadratkilometra teritorio estas 2 setlejoj, Benizalón kaj La Fuente de la Higuera, kie loĝas 235 geloĝantoj, kaj aliaj 58 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 1, 1 inoj kaj 0 viroj, kaj mortis 5, 4 inoj kaj 1 viroj. Tiel la natura kresko estis -4 (-1.4%). La laborkapabla loĝantaro estis 106 homoj (36.2%).

Alia loĝloko laŭ INE estas El Santuario de Monteagud, kun nur 9 loĝantoj.

## Ekonomio 
Tradicie kaj ankoraŭ la ekonomio de la loko estas bazata fundamente sur la kultivo de migdalarboj, olivarboj, vitejoj kaj fruktoĝardenoj por propra konsumo. Estas ioma brutobredado de kaproj, por produktado kaj de lakto kaj de viando, kaj pluas la tradicio buĉi porkon vintre por havi porkaĵojn por la tuta jaro. Estas ankaŭ ioma abelbredado por produktado de mielo. Ceramiko kaj meblofarado estis popularaj artmetioj, same kiel la laborado de esparto. La rura turismo estas celata kiel nova motoro de la ekonomio en la tuta provinco almeria.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj de provinco Almería

## Eksteraj ligiloj
*Benizalón - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.
 
## Referencoj
Kategorio:Municipoj de Andaluzio
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Tadeusz Truskolaski

eta|dekstra|135ra|Blazono Ślepowron
**Tadeusz Truskolaski** (naskiĝis la 10-an de aprilo 1958 en Stare Kapice, Polujo) estas ekonomikisto kaj politikisto. Membro de la partio Civitana Platformo *(Platforma Obywatelska)*, li estas la urbestro de la pola urbo Bjalistoko ekde la 5-a de decembro 2006, postvenante Ryszard Tur de la Kristana Nacia Unio.

## Akademia kariero 
Ido de la pola nobelaro, kiu estis oficiale ekstingita en 1921, li estas unu el 530 familinomoj kiuj tradicie portas la blazonon Ślepowron. Post diplomiĝo li komencis laboron kiel universitata instruisto. En 1996 li gajnis doktoriĝon en ekonomikscienco ĉe la Bjalistoka Filio de la Universitato de Varsovio. Lia doktoriĝa tezo estis *Transporta planado kiel faktoro en la evoluigo de urboj en nordorienta Polujo*. La 3-an de aprilo 2007 li estis habilitita ĉe la Universitato de Bjalistoko post defendo de dua disertaĵo titoligita *Transporto kaj dinamiko de ekonomia kresko en la sudorientaj baltaj landoj*. Li estas aŭtoro de ĉirkaŭ 70 tekstoj pri ekonomiko.

## Politiko 
Li estis dungito de *Rządowe Centrum Studiów Strategicznych* (Registara Centro por Strategiaj Studoj), kie li laboris pri la regiona planado de Polujo. Li direktis la Departementon de Regiona Politiko en *Urząd Marszałkowski* (Marŝala Oficejo) de Podlaĥia Provinco, kie li atingis 52 milionojn da eŭroj de la programo PHARE de la Eŭropa Unio por helpi plifaciligi la aliĝo de Polujo al EU. Li estas konsilanto al la Ministro de Regiona Evoluigo.

En 2006 li kandidatiĝis por urbestro de la urbo Bjalistoko kiel kandidato de la partio Civitana Platformo. En la unua vico de la balotado li ricevis 49-elcentoj de la voĉdonoj (42&nbsp;889 voĉojn entute). En la posta vico li venkis sian rivalon Marek Kozłowski de la partio Juro kaj Justeco *(Prawo i Sprawiedliwość)*, ricevante 67-elcentoj de la voĉdonoj (53&nbsp;018 voĉoj). Li estis enpostenigita kiel urbestro la 5-an de decembro 2006. La urbestro citis Bjalistokon kiel "lokon kiu estas fandopoto de malsamaj nacioj, religioj, kulturoj, kutimoj, kaj tradicioj" kaj "ekzemplon de la integriĝo de etnaj kaj religiaj grupoj, renkontejo por poloj, belorusoj, judoj, germanoj, rusoj, kaj tataroj." Tiu ĉi multetneco, li diris, estis unu kaŭzo por kiu Zamenhof kreis la universalan lingvon Esperanto. nepo de la fondinto de Esperanto kaj forta subtenanto de la Esperanto-movado. La ĉeestantoj denove estis salutitaj Esperante de urbestro Truskolaski kaj la vicurbestro Aleksander Sosna, kiu servis kiel prezidanto de la Loka Kongresa Komitato (LKK).

Krom la polan, Truskolaski parolas ankaŭ la anglan kaj rusan. Li ne parolas en Esperanto. Li havas edzinon Ewa, filinon Emilia kaj filon Krzysztof.

## Notoj 
## Elektitaj publikaĵoj 
* *Podstawy finansów przedsiębiorstw* ("Bazaj principoj de financo") Białystok Univ. Press, 2002. ISBN 83-89031-36-1
* *Transport a dynamika wzrostu gospodarczego w południowo-wschodnich krajach bałtyckich* ("Transporto kaj dinamiko de ekonomika kresko en sudorientaj baltaj landoj") Białystok Univ. Press, 2006. ISBN 83-7431-081-9

Kategorio:Polaj ekonomikistoj
Kategorio:Polaj politikistoj
Kategorio:Bjalistokanoj
Wilczek

[eta|[Georgina von Wilczek|Georgina "Gina", grafino von Wilczek, princino liĥtenŝtejna (1921-1989)]]
La familio **Wilczek** estis nobela familio, kiu proprumis ampleksajn posedaĵojn en Silezio. La familio Wilczek ekloĝis en Dobrá ĉe Frýdek ankoraŭ antaŭ la jaro 1400. En la jaro 1500 ili akiris baronan titolon kun alnomo "Frei- und Pannerhern von Hultschin und Guttenland" (aloda senjoro kaj barono el Hlučín kaj Dobrá Zemice)). Nuntempe la familio havas sidejon en burgo Kreuzenstein en Aŭstrio.

## Historio 
* 1612 Jan pli aĝa Wilczek pagis al sekvantoj de Kryštof Bzenec 22 400 florenojn kaj fariĝis senjoro kaj tenanto de klimkovica senjorujo. La familio tenis la senjorujon plenajn 323 jarojn ĝis la unua parcela reformo post la jaro 1920.

* 1630 heřmanican bienon aĉetis Mikuláš pli aĝa Wilczek, posedanto de grandkunĉica senjorujo ĉe Teŝino

* 1702 Jindřich Vilém Wilczek aĉetis de velehrada monaĥejo velkopoloman bienon. En la posedaĵo de grafoj Wilczek ĝi restis ĝis la jaro 1924.

* 1713 Jindřich Vilém Wilczek avancita en staton de regnaj grafoj.

* 1714 transiris en posedaĵon de Jindřich Vilém (li estis i.r. kortega konsilanto kaj generalo feldmarŝalo) Sileziaostrava ŝtona kastelo komune kun la senjorujo, kiu restis komune kun grandbieno en la manoj de tiu ĉi familio ĝis la jaro 1945.

* 1737 kreis Jindřich Vilém dua *fideikomisojn* (naskokonfidujoj). La unua Klimkovice, Velká Polom, Poruba, Dolní Polanka, Pola Ostrava, Heřmanice, Hrušov, Michálkovice, Muglinov, Kunčičky, Vrbice kaj parto de Radvanice kaj la dua, kiu situis en vroclava princlando.

* 1787 komencis František Josef grafo Wilczek regulan minadon de karbo en Pola Ostrava.

* 1860 aĉetis dobroslavican senjorujon (vilaĝoj Dobroslavice, Jilešovice, Děhylov, Plesná kaj Pustkovec) sekreta imperiestra konsilanto Jan Nepomuk Wilczek. La familio Wilczek proprumis Dobroslavice-on ĝis la jaro 1945.

* 1920 unua parcela reformo

* 1945 konfiskado de la posedaĵo de la familio Wilczek

## Referencoj 
Kategorio:Nobelaj familioj de Aŭstrio
Kategorio:Nobelaj familioj de Ĉeĥio
Slaská

**Slaská,** hungare **Mogyorómál** [modjorOmAl] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890 la oficiala hungara loknomo estis *Slaska* (pli frue *Szlaszka*), poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
eta|dekstra|330ra|Slaská troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 16 km²
* Supermara alteco: 395 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 470
* Poŝtkodo: 966 22
* Aŭtokodo: ZH
* Telefonprefikso: 45

## Situo 
Slaská situas sur malebenaĵo en valo de rojo, flanke de monto 677 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Žiar nad Hronom troviĝas 8 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1454 en formo *"Szilezka"*, apartenanta al ĉefepiskopejo de Esztergom. En 1828 vivis en Szlaszka 475 homoj en 69 domoj. En 1910 vivis en Mogyorómál 646 homoj, (628 slovakoj, 10 hungaroj, 8 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Slaská 470 homoj (459 slovakoj, 3 ĉeĥoj kaj aliaj).

## Vidindaĵo 
* gotika preĝejo omaĝe al Sankta Galo el la 15-a jarcento, post jarcento renesanciĝis, en 1654 pligrandiĝis kaj plene trakonstruiĝis
* klasikisma kapelo el la 19-a jarcento
* baroka skulptaĵo pri Madono el la 18-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Slaská sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom
Bierfarejo

[eta|Enirejpordego de bierfarejo Moninger en [Karlsruhe / Germanio]]
[eta|maldekstra|Bierfarejo el la [16-a jarcento]]
eta|Unu el kaldronoj por kuirado de biero
**Bierfarejo** estas teknologia tutaĵo produktanta bieron. La bierfarejo estas kutime dividita en kelkajn memstarajn uzinojn, kiuj respondas al unuopaj fazoj de la produkto. Grandeco de la bierfarejo povas moviĝi de malgranda hejma preskaŭ kuireja trafiko ĝis granda industria entrepreno. Variableco ekzistas ankaŭ en konkreta teknologio de kuirado de la biero.

[eta|240px|maldekstra|La enirejo de bierfarejo en [Namysłów / Silezio, Pollando, el la komenco de 14-a jc.]]

## Famaj bierfarejoj 
* *Hofbräuhaus*
* Ernst Barre
Flavia D'Angeli

'''Flavia D'Angeli''' (naskiĝis en Alĝero la ) estas itala politikistino kaj instruistino.

## Politika kariero 
Post la eliro el la Partio de la Komunisma Refondiĝo en decembro 2007, ŝi ekestigis novan politikan partion en Italio, Kritika Maldekstro. En 2008 ŝi estis elektita kiel nacia informisto de Kritika Maldekstro, kaj ŝi kandidatiĝis kiel ĉefministro, gajnante 0,46 procentojn el la voĉdonoj - ĉirkaŭ 150.000 voĉojn.

## Eksteraj ligiloj 
* Flavia d'Angeli sur Kritika Maldekstro 
* Kiu estas Flavia d'Angeli? 

Kategorio:Italaj politikistoj
Trnavá Hora

**Trnavá Hora,** hungare **Bezeréte** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. Ĝis 1890-ig la oficiala hungara loknomo estis **Trnavahora**, poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis iom hungarecan nomon.
eta|dekstra|330ra|Trnavá Hora troviĝas en la plej griza parto
eta|dekstra|300ra|Preĝejo de Trnavá Hora

## Bazaj informoj 
* Areo: 25&nbsp;km²
* Supermara alteco: 450 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 1120
* Poŝtkodo: 966 11
* Aŭtokodo: ZH
* Telefonprefikso: 45

## Situo 
Trnavá Hora situas laŭ dekstra bordo de Hron, laŭ aŭtoŝoseo Žiar nad Hronom-Zvolen, laŭ fervojo Zvolen-Kremnica. Žiar nad Hronom troviĝas 8&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1388 en formo *"Tornaua"*. En 1828 vivis en Trnavahora 230 homoj en 34 domoj. En 1910 vivis en Bezeréte 471 homoj, (slovakoj en majoritato). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Trnavá Hora 1127 homoj (1082 slovakoj, 6 ciganoj, 5 ĉeĥoj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika baroka kaj klasikisma preĝejo de 1775
* kapelo el la 19-a jarcento
* sonorilostablo el la 20-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Trnavá Hora sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom
Vyhne

**Vyhne,** hungare **Vihnyepereszény** [vihnjeperesEnj], germane **Eisenbach** [ejzenbah] estas unuigita vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom.
eta|dekstra|330ra|Vyhne troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 18&nbsp;km²
* Supermara alteco: 344 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 1320
* Poŝtkodo: 966 02
* Aŭtokodo: ZH
* Telefonprefikso: 45

## Situo 
Vyhne situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Banská Štiavnica troviĝas 12, Žiar nad Hronom 17&nbsp;km-ojn.

## Historio 
Pragermanoj jam antaŭ Kristo minadis tie feron. En la 13-a jarcento germanaj ministoj alvenis, kiuj nomumis la lokon *"Eisenbach"*. Tiutempe ankaŭ la termobanejo funkciis.

Vyhne menciiĝis unuafoje en 1326 en formoj *"Vyhine, Vyhinie"*. Tiam servistoj de fortikaĵo de Léva fondis la vilaĝon. Baldaŭe oni minadis oron, arĝenton kaj feron. En la banejo havanta -an akvon kun fero banadis Francisko Rákóczi la 2-a. En 1747 incendio okazis. En la 18-a jarcento la ministoj fondis tie kuracbanejan centron. En 1828 vivis tie 934 homoj en 133 domoj. En 1819 ferofabriko, iom poste bierofarejo ekfunkciis.

*Pereszény* germane *Besserung* menciiĝis unuafoje en 1519 en formo „Perezen”. En 1828 vivis tie 548 homoj en 80 domoj.

Vihnye, Vihnyefürdő (=Vihnyebanejo) kaj Peszerény unuiĝis en 1891, kies loknomo estis **Vihnye**. En 1910 vivis en Vihnyepereszény 1623 homoj, (1411 slovakoj, 180 hungaroj, 26 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1940-1944 deportejo por judoj funkciis tie, ĝis la partizanoj detruis ĝin. En 2001 loĝis en Vyhne 1391 homoj (1366 slovakoj, 9 ciganoj, po 6 ĉeĥoj kaj hungaroj). En la vilaĝo bierofabriko nomata Steiger funkcias.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika baroka preĝejo de 1776
* baroka kaj klasikisma paroĥo el la 18-a jarcento
* bierfarejo de 1895
* ferogisejo de 1835

## Famuloj 
En la iama Vihnye hungara kuracisto István Boleman levis al alta nivelo la bankulturon.

## Eksteraj ligiloj 
* Vyhne sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom
Martinov (Ostrava)

**Martinov** estas eksa municipo kaj ekde la 24-a de novembro 1990 urboparto de la statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio. Ĝi etendiĝas sur la dekstra bordo de rivero Opava. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio estas el dokumento datita en la jaro 1424, kiam posedanto de la municipo Jan z Kravař en Bílovec kaj en Fulnek skribis parton de Martinov al sia edzino Anna kiel doton. La municipo alternis siajn posedantojn proporcie ofte. Lasta el ili en la tempo de servuteco estis ekde la jaro 1843 Jindřich grafo el Demblín, kiu tiutempe proprumis ankaŭ Třebovice-on. En 1865 aĉetis Martinov-on kaj Třebovice-on Josef Stonawski, post kiu heredis ĝin lia filino Marie. Post geedziĝo Marie Scholzová-Stonawská komencis verki sub pseŭdonomo Marie Stona kaj ŝi fariĝis agnoskata germana poetino kaj verkistino. Ŝia filino, Helena Scholzová (edziĝinta Železná), poste estis signifa skulptistino.

Martinov estis pure agrikultura vilaĝo. Eĉ ne rapidega evoluo de industrio en la ĉirkaŭaĵo kapablis ŝanĝigi la agrikulturan karakteron de la municipo. Kvankam plimulto de laborkapablaj viroj laboris en la ĉirkaŭaj entreprenoj, la agrikultura produktado ĉi tie neniam ĉesis. Post Munkena interkonsento Martinov fariĝis ekde la 10-a de oktobro 1938 parto de Tria regno ĝis liberigo la 27-an de aprilo 1945. La memstara municipo estis aligita al Ostrava la 1-an de julio 1961. En municipa sigelilo ĉiam troviĝis sankta Martin dividanta je sia mantelo kun almozpetanto.

## La nomo 
La nomo martinov estas verŝajne derivita de persona nomo Martin (*Marteno*), kio devus esti nekonata lokinto de la vilaĝo. Dum la jaroj ĝi estis kelkfoje ŝanĝita:
* 1424 – Myrtynow
* 1502 – Myrtinuov
* 1547 – Martinow
* 1610 – Martinuw
* 1720 – Martinow
* 1736 – Martzinau
* 1805 – Marzinau
* 1870 – Martinau

## Loĝantaro 
Kategorio:Urbaj partoj de Ostrava
Kategorio:Setlejoj en Ostrava baseno
Farid ad-Din Attar

**Farid ad-Din Attar** (; naskiĝis ĉirkaŭ 1145, mortis aprilon 1221), ofte konata simple kiel **Attar**, estis persa sufiisma poeto.

## Vivo 
[eta|maldekstre|220px|Tombo de Farid ad-Din Attar en [Nejŝaburo.]]
Attar naskiĝis ĉe Nejŝaburo en Ĥorasano, kaj verŝajne lia patro estis farmaciisto. La nomo "Attar" mem signifas "farmaciisto", kaj Attar laboris en tiu profesio. Multaj homoj petis liajn konsilojn, kaj konfidis al li siajn problemojn, kaj tio profunde tuŝis lin. Fine li forlasis sian apotekon kaj vojaĝis al aliajn landojn, kie li renkontis sufiismajn ŝejkojn. Reveninte, li forte subtenis sufiismajn konceptojn.

Li mortis aprile de 1221 dum masakro fare de mongoloj. Dum la 16-a jarcento memore al li konstruiĝis maŭzoleo en Nejŝaburo.

## Verkoj 
Attar mem diris ke li estas flua poeto en kies menson alvenas pli da ideoj ol li povus uzi. Tamen ne tute certas ke Attar fakte verkis ĉiujn el la multaj verkoj atribuataj al li.

Eble lia plej fama verko estas la longa poemo "La Konferenco de Birdoj" (). La upupo estras serĉon fare de diversaj specoj de birdoj por sia reĝo la simurgo (mita birdo), kaj la birdoj spertas multajn aventurojn kaj testojn. Ne ĉiuj finas la serĉon, sed tiuj kiuj sukcesas perdas sian propran identecon kaj iĝas ili mem la simurgo - metaforo de la unuiĝo de la homo spirito kaj Dio. La poemo plenplenas da sufiismaj konceptoj.

## Galerio

File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227734.jpg| *Manṭiq aṭ-Ṭajr*
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227735.jpg| *Manṭiq aṭ-Ṭajr*
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227736.jpg| *Manṭiq aṭ-Ṭajr*
File:"The Concourse of the Birds", Folio 11r from a Mantiq al-tair (Language of the Birds) MET DT227737.jpg| *Manṭiq aṭ-Ṭajr*

Kategorio:Perslingvaj verkistoj
Kategorio:Iranaj poetoj
Kategorio:Sufiismo
Kategorio:Mortintoj en 1221
Beinwil ĉe la lago

**Beinwil ĉe la lago** (germane **Beinwil am See**) estas komunumo en la distrikto Kulm de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2756 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
eta|maldekstra|150ra|Lago de Hallwil, vidita de la restoracio Seetal en Beinwil ĉe la lago
Beinwil situas sur la orienta deklivo de la montoj *Ischlag* kaj *Homberg* super la okcidenta bordo de la Lago de Hallwil proksimume 70 metrojn pli alte ol la nivelo de la lagosurfaco. La komunumo portas por distingiĝi de la komunumoj Beinwil (Freiamt) kaj Beinwil (Soloturno) en la nomo la aldonon *Beinwil ĉe la lago*.

## Najbaraj komunumoj 
eta|maldekstra|150ra|Rigardo al la preĝejo
La komunumo Bein wil limas en nordo al Birrwil, en nordoriento al Meisterschwanden, en oriento al Fahrwangen, en sudoriento al Aesch kaj Hitzkirch (ambaŭ en Kantono Lŭerno), en sudo al Beromünster (Kantono Lŭerno), en sudokcidento al Menziken, kaj en okcidento al Reinach.

## Trafiko 
Beinwil ĉe la lago situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Lencburgo al Lucerno, la tiel nomita *Seetal-Fervojo*. De Beinwil ekzistis en la 20-a jarcento flanka trajnlinio al Beromünster, kiu en la jaro 1991 estis fermita por la persontransporto kaj en 1999 ankaŭ por la vartransporto. La persontransporton de Beinwil al Beromünster nun funkciigas poŝtaŭtolinio.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Beinwil datiĝas el la jaro 1036 kiel *Beinwile*.

En mezepoko la posedantoj de Beinwil ĉe la lago estis unue la Grafoj de Kiburgo kaj poste ties heredantoj la Habsburgo. Per konkero kaj vendo la regado kaj jurisdikcio pri Beinwil en la 15-a kaj 16-a jarcento transiris al la urbo Berno, kiu tie regis per siaj voktoj ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798, kiam per la helpo de la armeo de Napoleono la Argovio liberiĝis de la servuteco fare de la Svisa Ĵurkomunumo kaj Berno. La komunumo nun estis integrita al la nove fondita Kantono Argovio kaj ties distrikto Kulm.

## Gravuloj 
La la membro de la Federacia Konsilio kaj federacia prezidanto de Svislando por la jaro 2009, s-ro Hans-Rudolf Merz estas civitano de Beinwil ĉe la lago.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Beinwil
* Beinwil am See (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Beinwil
* Beinwil ĉe la lago en la Historia Leksikono de Svislando
CQD

**CQD** (de la angla *Come Quickly Distress* = *Venu rapide, krizo*),
en Morsa kodo: **―‧―‧ &nbsp; &nbsp; ― ―‧― &nbsp; &nbsp; ―‧‧** estis la unua alarmsignalo por telegrafia komunikado. Ĝi estis
kreita la 7-an de januaro 1904 per la "Cirkulero 57a" de la *Marconi International Marine Communication Company*, kaj komence uzata la 1-an de februaro de la sama jaro.

Anglalingve, la literoj **CQ**, sonas kiel la frazo *seek you* ([ci kju]) = *serĉas vin*, kaj estas ĉiam nuntempe
uzata de la radio-amatoroj por iniciati komunikon. La literon D oni aldonas por signifi "*danĝero*" aŭ "*krizo*".

Kvankam tutmonde uzata, *CQD* estis neniam elektita kiel internacia normo. Dum la dua *Internacia Kunveno pri Radiotelegrafio* (Berlino, 1906), la germana alarmsignalo: **‧‧‧ ― ― ― ‧‧‧** (konata kiel SOS) estos adoptita.

## Eksteraj ligiloj 
* La cirkulero 57a
* Historio de CQD el *earlyradiohistory.us* 

Kategorio:Komunikado
Mercurial

**Mercurial**  (angle: "hidrarga") estas libera disa versitena sistemo. Oni ankaŭ nomas ĝin *hg*, kemia simbolo de hidrargo. Ĝi estas verkita ĉefe en Python kun etaj partoj en C por pli bona rapideco. Aldone, ankaŭ Rust estas uzata por plibonigi rendimenton.

## Historio 
Mercurial naskiĝis kiam firmao BitMover, kreinto de alia disa versitena sistemo BitKeeper, forprenis senpagajn permesilojn disde verkintoj de Linukso. Unu el ili, Matt Mackall, komencis verkadon de nova versitena sistemo anstataŭ BitKeeper. Kvankam Mercurial ne estis elektita kiel ĉefa versitena sistemo de Linukso, ĝi adis disvolviĝi kaj nun estas uzata far kelkaj grandaj projektoj.

## Strukturo 
Mecrurial aranĝas diversajn versiojn de projekto kiel orientita necikla grafeo. Ĉiu nodo de la grafeo reprezentas certan staton de projekto. Oni identigas ĉiun nodon per haketo de *ŝanĝaro* (de la angla "changeset") kaj identigiloj de patraj nodoj, do ĉiu nodo havas unikan identigilon. Ĉar Mercurial estas disa versitena sistemo, ĉiu laborkopio de projektoj havas kompletan grafeon de versioj.

## Dokumentaro 
Uzante hg help, oni povas legi internajn priskribojn de ĉiu komando. Ekzistas ankaŭ plena libera libro Mercurial: The Definitive Guide (Mercurial: la definitiva gvidlibro).

## Projektoj uzantaj Mercurial-on 
El la plena listo de projektoj, unu el la plej grandaj estas OpenSolaris - libera operaciumo de Sun Microsystems.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Libera programaro
Kategorio:Linuksa programaro
Kategorio:Mac OS programaro
Kategorio:Vindoza programaro
Skeletonado

**Skeletonado** estas vintra olimpika individua sporto, prezentanta malleviĝon en glacia duontubo sur duglitila sledo, fiksita al framo. Oni determinas venkinton laŭ sumo de du aŭ kvar pasadoj.

Antaŭulo de skeletonado oni konsideras demontiĝon sur tobogano (senglitila ligna sledo), disvastigita inter kanadaj indianoj.

**Skeletono** estas sledo kun ŝtalaj glitiloj kaj pezigita framo, sen direktilo, sur kiu sportisto kuŝas kun la kapo antaŭen al la direkto de movo, kun la vizaĝo suben, uzante specialajn dornojn sur la ŝuoj por direkti la sledon.

Dum la starta rapidigo la sledo iĝas rapida ĝis 40 km/h, kaj maksimuma rapideco atingas 130 km/h. Kompare al bobado kaj sledado skeletonado estas la plej danĝera kaj postulas sekvi la striktajn regulojn. Entuta pezo de sportisto kaj sledo ne devas superi 115 kg en la viraj konkursoj, 92 kg en la virinaj. Ĉe neceso oni permesas pezigi skeletonon per balasto.

## Vidu ankaŭ 
* Bobado
* Internacia Bobada kaj Tobogana Federacio
* Sledado
* Tobogano

Kategorio:Vintra sporto
Anne McCaffrey

**Anne Inez MCCAFFEY** (naskiĝis la 1-an de aprilo 1926 en Kembriĝo (Masaĉuseco), mortis la 21-an de novembro 2011 en Dragonhold-Underhill, County Wicklow) estis usona verkisto.

Ŝi estas konata por sia abunda verkaro en sciencfikcio, inter kiu la serio da romanoj:
*La drakrajdantoj de Pern*, verko tutmonde konata.

## Vivo 
Ŝi lernis la kanton dum 9 jaroj sed ne sukcesis atingi profesian nivelon. Ŝi enskribiĝis en la porvirina universitato Radcliffe College, kaj tie atingis diplomon pri slava lingvaro kaj literaturo en 1947.

En 1950 ŝi edziniĝis kun H. Wright Johnson, kaj naskos tri gefilojn: Alec Antony, (1952), Todd (1956) kaj Georgeanne (1959); ŝi ekkonis la sciencfikcion kaj verkis en 1953 kelkajn novelojn, kiuj ne trafis sukceson.

Krom okaza okupo kiel amatora aktorino, ŝi ŝajnas sin teni je dommastrumado. Tiam, ŝi rekomencas verki. "*The ship who sang*" (la ŝipo, kiu kantis, 1961) markas la ekon de ŝia sciencfikcia kariero.

En 1970 ŝi eks-edziniĝas kaj iras vivi en Irlando (lando de sia prapatroj) en domo, kiun ŝi nomis "*Dragonhold Underhill*" (Draka fortikaĵo sub la monteto), kun ŝiaj gefiloj Todd kaj Georgeanne, kaj katoj.

## Verko 
La verkaro de Anne McCaffrey konsistas el serioj da romanoj:

* **The Brain & Brawn Ship** (La ŝipo kun karno kaj cerebro) estas malvolvo de sia novelo "*The ship who sang*" (1961)
* **Dragonriders of Pern** (La drakrajdantoj de Pern), komencita en 1968 restas ŝia ĉefa verko.
* **Doona** (1969)
* **Dinosaur Planet** (Planedo de la Dinosaŭroj 1978)
* **The Talents universe** (La Superdotitaj) kiuj konsistigas el du sub-serioj:
** **To Ride Pegasus** kaj sekvo (Rajdi Pegazon 1973)
** **The Tower and Hive** (la Turo kaj la Abelujo 1990)
* **The Crystal Singer** (La Kristala Kantistino 1982)
* **Planet Pirates** (Planedaj piratoj 1990)
* **Acorna** (Akorna, la unukornula knabino 1997)

## Eksteraj ligiloj
* La mondo de Anne McCaffrey (oficiala paĝaro)
* Anne McCaffrey (1926–2011). *Locus online*, 22-a de Novembro 2011

Kategorio:Sciencfikciaj verkistoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Irlandaj usonanoj
Stará Kremnička

**Stará Kremnička,** hungare **Ókörmöcke**, germane **Alt-Kremnitz** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Žiar nad Hronom. La historia hungara loknomo estis *Ó Kremnicska*. Stará, ó kaj alt signifas: malnova.
eta|dekstra|330ra|Stará Kremnička troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 14 km²
* Supermara alteco: 285 m
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 1080
* Poŝtkodo: 965 01
* Aŭtokodo: ZH
* Telefonprefikso: 45

## Situo 
Stará Kremnička situas laŭ rojo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Ladomerská Vieska-Kremnica. Žiar nad Hronom troviĝas 5, Kremnica 13 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum Grandmoravia Regno. La unua mencio devenis el 1075. La husanoj detruis la vilaĝon en 1435, sed en 1488 la loko estis doganprena vilaĝo. En 1604 hajdukoj de Stefano Bocskai disrabis la komunumon. En 1828 vivis en Ó Kremnicska 311 homoj en 47 domoj. En 1910 vivis en Ókörmöcke 651 homoj, (609 slovakoj, 35 hungaroj, 7 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Bars, al distrikto de Garamszentkereszt, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Stará Kremnička 1027 homoj (948 slovakoj, 64 ciganoj, 5 ĉeĥoj kaj aliaj).

## Vidindaĵo 
* preĝejo de 1890

## Eksteraj ligiloj 
* Stará Kremnička sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Žiar nad Hronom