open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Banko de Sankta Spirito

La **Banko de Sankta Spirito** () estis la banko de la Papa Ŝtato kaj la unua nacia banko en la mondo (kiel la banko de la Papa Ŝtato, sed ĝi ne estas la Vatikana Banko, kiu estos fondita en 1942) . La banko estis fondita la 13-an de decembro 1605 de papo Paŭlo la 5-a, en 1923 ĝi estis korpigita kiel korporacio posedata de akciuloj, en 1992 ĝi kunfandiĝis kun la Banko de Romo (Banco di Roma), ekde 2002 parto de la grupo Capitalia . La bankdokumentoj estis konservitaj en la Sekreta Vatikana Arĥivo .

## Historio 
Papo Paŭlo la 5-a decidis establi bankon de la papa ŝtato por liberigi sin de dependeco de florentinaj bankistoj. La unua celo de la banko estis financi la agadojn de malsanulejo nomita: "Hospitalo de la Sankta Spirito en Sassia" (), tial la origino de ĝia nomo. La oficiala posedanto de la banko estis la hospitalo, sed ĝi estis uzita por financi la papan ŝtaton ĝenerale, la Rom-Katolikan eklezion, preĝejojn kaj hospitalojn kaj publikajn en Romo kaj aliaj .

En 1667, papo Klemento la 9-a donis al la banko ĝian loĝejon en la "Palaco de la Banko de la Sankta Spirito" () kaj la nomo de la strato estis ŝanĝita al  (kontraste. al la florentinaj bankoj kiuj estis la "malnovaj bankoj")  .

En 1750, papo Benedikto la 14-a, kiu strikte malpermesis la uzuron, publikis enciklikon konatan kiel la *Vix Pervenit*, kondamnante monpruntado por uzuro. Ĉi tio kaŭzis ŝanĝojn en la banko kaj limigante ĝian pruntedonadon. En 1786 la banko komencis presi monbiletojn .

En 1923, la banko estis integrigita kiel korporacio posedata fare de akciuloj, ene de la kadro de la moderna ekonomio. En 1935 la banko estis naciigita de faŝisma Italio .

En 1989 la banko akiris la romian bankon "Cassa di Risparmio di Roma" kaj en 1992 kunfandiĝis en la Bankon de Romo .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Vatikana Banko
* Banco Ambrosiano

Kategorio:Bankoj
Kategorio:Ekonomio de Vatikano
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1605
Kategorio:Organizaĵoj malfonditaj en 1992
Internacia Glacihokea Federacio

[centra|eta|451x451ra|Mapo de IIHF-membrolandoj ekde [2019 . La landoj ruĝe estas plenaj membroj.]]
[dekstra|eta|355x355ra|La fondodokumento de la LIHG (poste la IIHF) datita [15-a de majo|la 15-an de majo 1908 . La unua subskribo dekstre estas tiu de Louis Magnus]]
La **Internacia Glacihokea Federacio** (, akronime **IIHF**) estis fondita en 1908 kaj estas internacia federacio por glacihokeo . Ĝi havas 69 membrolandojn kaj estas la ekvivalento de glacihokeo de FIFA de piedpilko. Estas la IIHF kiu organizas la Mondĉampionecojn por kaj virinoj kaj viroj en glacihokeo . Ĝi ankaŭ estas la supera organo de rulhokeo. La ĉefsidejo situas en Zuriko, Svislando. La prezidanto de la IIHF ekde 2021 estas Luc Tardif el Francio .

Kiel parto de la 100-a datreveno de la fondo de la IIHF, la 2008-datita Glacihokeo Monda Ĉampioneco estis okazigita al Kanado, la naskiĝloko de hokeo. Estis la unuan fojon ke la ĉampioneco estis okazigita en Kanado.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Internaciaj neregistaraj organizaĵoj
Kategorio:Glacihokeo
Kategorio:Sportaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1908
Kategorio:Asocioj de Svislando
Kategorio:Zuriko
Saint-Sylvain

Saint-Sylvain estas la nomo de la sekvaj komunumoj en Francio:
* Saint-Sylvain (Calvados) en la departemento Kalvadoso
* Saint-Sylvain (Corrèze) en la departemento Corrèze
* Saint-Sylvain (Seine-Maritime) en la departemento Seine-Maritime

kun noma aldonaĵo:
* Saint-Sylvain-d'Anjou, iama komunumo en la departemento Maine-et-Loire
Pedro Pérez-Clotet

**Pedro Pérez-Clotet** (Villaluenga del Rosario, provinco Kadizo, 1902 - Ronda, 1966) estis hispana verkisto apartenanta al la Generacio de la 27-a, foje atribuita al Generacio de la 36-a.

## Biografio 
Li studis en lernejo de jezuitoj de Puerto de Santa María, en kiu studis ankaŭ Rafael Alberti, Juan Ramón Jiménez, Fernando Villalón kaj Pedro Muñoz Seca. En la Universitato de Sevilo li estis lernanto de Pedro Salinas kaj kolego de Luis Cernuda kaj Joaquín Romero Murube. En 1925 li alvenis al Madrido cele al doktoriĝo. Tie li partoprenis en literaturaj babilrondoj de Juan Ramón Jiménez, kaj post sia disertacio pri *Política de Dios*, de Quevedo, li dediĉis sin al literaturo. En Malago oni presis lian unuan libron, *Signo del alba*, en 1929.

Tra sia amikeco kun Cernuda, Pérez-Clotet partoprenis en la projektoj de *Misiones Pedagógicas* en la Grazalema. En 1932 li fondis la poezian revuon *Isla*, en kiu kunlaboris Vicente Aleixandre, Emilio Prados, Fernando Villalón, Miguel Hernández, Jorge Guillén, Gerardo Diego, Dionisio Ridruejo, José María Pemán, Luis Rosales, José Antonio Muñoz Rojas, Carmen Conde, Adriano del Valle...

Komence de la Hispana Enlanda Milito li aliĝis al la tendaro de Francisco Franco kiel terposedanto kaj brutobredisto, kaj tiukadre li estis nomumita urbestro de sia denaska vilaĝo. Poste li ekloĝis en Ronda, kaj li arigis gravan bibliotekon pri poezio.

## Referencoj 
* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Kategorio:Hispanaj poetoj
Kategorio:Generacio de la 27-a
Saint-Pierre-le-Vieux

**Saint-Pierre-le-Vieux** signifas la sekvajn loknomojn en Francio:

* Saint-Pierre-le-Vieux (Lozère)
* Saint-Pierre-le-Vieux (Saône-et-Loire)
* Saint-Pierre-le-Vieux (Seine-Maritime)
* Saint-Pierre-le-Vieux (Vendée)
Verrières-en-Anjou

**Verrières-en-Anjou** estas nova komunumo de Francio, kreita komence de 2016 el la du antaŭaj komunumoj Pellouailles-les-Vignes kaj Saint-Sylvain-d'Anjou. Ĝi situas en la departemento Maine-et-Loire, en la regiono Luarlandoj. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Angers kaj al la kantono ''''. 

eta|maldekstra|250ra|
La teritorio havas komunan limon kun . 
__NOTOC__
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Maine-et-Loire

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Retejo de la eksa komunumo Saint-Sylvain d'Anjou, ankoraŭ videbla en marto 2019 (tiam arkivigita) 

## Bildaro 

dosiero:Eglise_saint_sylvain.JPG|Preĝejo de Saint-Sylvain d'Anjou
dosiero:Lac_parc_andre_delibes.jpg|Lago de la parko André Delibes
dosiero:Chateau_a_motte_saint_sylvain.jpg|Vido de la Kastelo Motte
dosiero:Maisons_chateau_a_motte_saint_sylvain.jpg|Domoj de Château à Motte
dosiero:Donjon_chateau_a_motte_saint_sylvain.jpg|Turo de la Château à Motte

Kategorio:Komunumoj de Maine-et-Loire
Frida Mentz-Kessel

**Frida MENTZ-KESSEL** (naskiĝinta la  en Graz, mortinta en 1969 en Jena) estis germana pentristino kaj grafikistino.

## Vivo kaj agadoj 
Ŝi venis al Germanujo post kiam vokiĝis la patro Johannes Kessel kiel orelsanigfakulo al la universitato de Jena. Jam dum la lerneja tempo ŝi trejniĝis pentrade ĉe Bertha Froriep kaj Otto Rasch en Vajmaro. En januaro 1909 ŝi iris por plukleriĝi al Prago (je *Deutsche Kunst- und Übungsstätte für Frauen*) kie ŝi loĝis ĉe parencoj. Poste venis ŝi Munkenon.

Influis ŝin ankaŭ la grafikaĵoj de Thomas Theodor Heine kaj Olaf Gunbransson kiuj verkis por la satira periodaĵo *Simplicissimus*; sekve ŝi favoris simplajn formojn. Ŝia preferita materialo estis lignogravuraĵoj. Jam en Munkeno ŝi laboris per argilo kion ŝi perfektigis en Meißen kaj Bürgel.

Post la studoj ŝi reiris en Turingion laboronte kiel liberprofesiulino; ŝi faris bildojn kaj grafikaĵojn, lionleumaĵojn kaj batikaĵojn (eksperimentado ekde la 1950-aj jaroj). Anis ŝi ĉe la artista societo *Künstlerbund Ostthüringen*. Ĉe la popola altlernejo de Jena ŝi gvidis inter 1919 kaj 1933 kursojn pri estetiko enfamilia, titole *Geschmackspflege in der Familie*. Sporadajn kontaktojn ŝi havis ankaŭ kun Serakreis Jena. Unu ŝia najbaro estis Ernst Haeckel, kiun ŝi bone konis.

Dum la regado de la nazioj ŝi apogis, kiel la pentristo Oswald Baer kaj Hermann Schäfer-Kirchberg la vitroartistinon Grete Körner, juda edzino de la pentristo Fritz Körner. Jam de 1924 ŝi kun aliaj intelektuloj de Jena engaĝiĝis por la restado de Bauhaus en Turingio. Dum la 1920-aj jaroj ŝi verkis kolorspecimenojn por brodofabrikoj de Apolda. Krome ŝi dezajnis aferojn por la universitatklinika sekcio de infanoj.

Post 1945 daŭris ŝia liberprofesiuleco. Ŝi estis membro de la Ligo de kreantoj de vidaj artoj en GDR.

En 1910 ŝi edzigis la historiiston Georg Mentz. Iliaj infanoj estis Soniamaria (* 1913) kaj Barbara (* 1915).

## Ekspozicioj (elekto) 
### nur pri ŝi 
* 1958: Jena, Urba muzeo de Jena
* 2023: Jena, Urba muzeo de Jena

### kun aliaj 
* 1912 kaj 1913: Jena, Jenaer Kunstverein
* 1914: Lepsiko, Internationale Ausstellung für Buchgewerbe und Graphik (Bugra)
* 1962/1963: Dresdeno, Fünfte Deutsche Kunstausstellung
* 1979: Gera, Bezirkskunstausstellung (retrospektivo)

## Verkoj (elekto) 
* *Meine Familie* (1931, Stadtmuseum Jena)

* *Schülerrat* (ĉ. 1920, 21 × 20,5 cm; teko kun grafikaĵoj de *Künstlerbund Ostthüringen*)
* *Am Anger in Thüringen* (cx. 1952)
* *Strandfreuden* (cx. 1952)
* *Traum und Wirklichkeit* (ĉ. 1952)

## Literaturo 
* Lisa Kerstin Kunert: "Zwischen Schulhof und Parnaß - Künstlerinnen in Jena." Ĉe: Gisela Horn (eld.): *Entwurf und Wirklichkeit. Frauen in Jena 1900 bis 1933* (=Bausteine zur Jenaer Stadtgeschichte, 5). Hain Verlag, Rudolstadt 2001, ISBN 3-89807-022-0, p. 115–126

## Eksteraj ligiloj 
* "Jena: Neue Ausstellung entdeckt Künstlerin Frida Mentz-Kessel wieder." - Ĉe MDR, 16.12.2023

## Notoj 
Kategorio:Germanaj grafikistoj
Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Kulturo de GDR
Kategorio:Homoj rilataj al Jena
Valentín Andrés

**Valentín ANDRÉS Álvarez** (Grado, 20a de julio 1891 - Oviedo, 21a de septembro 1982) estis hispana verkisto de la Generacio de la 27-a, ekonomikisto, humuristo kaj fizikisto.

## Biografio
Li laŭvice interesiĝis pri fiziko, astronomio, poezio, juro, politika scienco, ekonomiko, ktp. En 1929 li sukcesis per la teatra premiero de "Tararí", konsiderita pionira de absurda teatro.

Famaj estis liaj kunvenoj en lia palaceto de Dóriga, Salas, kie li ricevis foje sian amikon Benjamín Jarnés, kaj ankaŭ Federico García Lorca, kiun li gastigis en Dóriga ĉirkaŭ 1932 kun lia teatra trupo *La Barraca*. Kiel humuristo li estis sekvanto de Ramón Gómez de la Serna, kiun li konvinkis por premierigi sian komedion "Los medios seres".

Valentín Andrés kombinis karieron kiel ekonomikisto kun literatura aktiveco, nome eseo ĝis poezio, tra novelo kaj teatro.

## Verkoj 
### Noveloj 
* *Telarañas en el cielo*. 1925
* *Sentimental-Dancing*, Madrid : Artes de la Ilustración, 1925.
* *Naufragio en la Sombra*. 1930

### Teatro 
* *Tararí*. Premierita en 1929
* *Pim, pam, pum*. Premierita en 1941.
* *Abelardo y Eloísa, sociedad limitada*. Legita en 1967.

### Eseo 
* Apuntes de Introducción a la Economía Española (1944).
* Contabilidad Nacional de España (1954-1964) kunlabore.
* Tabla input-output de la Economía española (1958-68) kunlabore.
* Relaciones estructurales y desarrollo económico. Las tablas input-output como instrumento para la programación económica de España (1960) kunlabore. Manuel de Torres.
* Más allá de la Economía (1962),
* Ciencia social y análisis económico estudios en homenaje al profesor Valentín Andrés Álvarez / kunordigo de José L. García Delgado kaj Julio Segura. — Madrid : Tecnos, D.L. 1978. — 539 p., 1 h. pleg. : gráf. ; 24 cm. ISBN 84-309-0784-X
* Guía espiritual de Asturias y obra escogida / Valentín Andrés Álvarez. — Oviedo : Caja de Ahorros de Asturias, 1980. — 244 p. ; 26 cm. — (Ciencias y Humanidades ; 1) ISBN 84-500-3508-2
* Y en el principio fue la manzana / Teksto Valentín Andrés Álvarez... [et al.] ; il. Julia Alcayde... [et al.]. — Oviedo : Caja de Ahorros de Asturias, 1985. — 64 p. : ĉefe il. ; 28 cm ISBN 84-505-1939-X
* En serio y en broma Oviedo : Instituto de Estudios Asturianos, 1991.

### Memorlibro 
* Memorias de medio siglo Oviedo: 1989. ISBN 84-505-8910-X

## Referencoj 
* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Kategorio:Hispanaj ekonomikistoj
Kategorio:Hispanaj poetoj
Kategorio:Generacio de la 27-a
Salamanko (Ĉilio)

**Salamanko** () estas urbo kaj komunumo en la provinco Choapa de la regiono Kokimbio, Ĉilio. Salamanko situas 30 km oriente de Illapel, la administra centro de la provinco, kaj 316 kilometrojn norde de la ĉefurbo Santiago, ĉe la norda bordo de la rivero Ĉoapa. Salamanko estas plejparte alirebla de Los Vilos, kiu estas proksima al la Tutamerika Ŝoseo, kiu ligas la urbon kun la cetero de la lando.

## Historio 
La urbo estas nomita laŭ Mathilde Salamanca kiu posedis la teron komence de la 19-a jarcento. Post la morto de Mathilde Salamanca, ŝia biendomo estis administrita fare de la eklezio, poste ĝi estis transdonita al la ĝenerala publiko kaj en 1844 estis establita tie vilaĝo kiu formiĝis kaj iĝis urbo.

## Demografio 
En 2002, 24 494 loĝantoj vivis en la komunumo, de kiuj 12,689 vivis en la urbo mem. 53.2 procentoj de la loĝantoj de la komunumo estis viroj kaj 46.8 procentoj estis virinoj. Inter 1992 kaj 2002 estis pliiĝo en la nombro da loĝantoj kun rapideco de 5.9 procentoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Municipo de Salamanka

Kategorio:Komunumoj de Ĉilio
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Kokimbio
Kategorio:Urboj de Ĉilio
Paralimni

**Paralimni** () estas urbeto en sudorienta Kipro. Mallonga distanco de la marbordo, en Famagusta distrikto. La setlejo ricevis sian nomon de proksima lago (limni en la greka signifas lago), kiu pleniĝas per akvo vintre. Tiu laŭsezona lago estas la plej malsupra areo en la orienta parto de la insulo. En la helenisma periodo, antaŭe estis urbeto nomita Lavekula en la loko de la moderna setlejo, kaj en la bizanca periodo ekzistis multaj setlejoj tie kies ĉefa okupo estis agrikulturo. Oni devas rimarki, ke la grundo ankoraŭ estas fekunda en ĉi tiu areo kaj havas ruĝan nuancon pro la alta ferenhavo . Ekde la turka invado de Kipro en 1974, la urbeto kreskis, pro la enmigrado de multaj rifuĝintoj kiuj fuĝis de la nordo. Multaj el la loĝantoj laborantaj en la turismaj lokoj de Prothras kaj Agia Napa loĝas en Paralimni, kiu estas la provizora administra centro de la distrikto Famagusta kaj la plej granda setlejo en la "kontrolita grekcipra areo de la distrikto". La urbeto iĝis speco de malgranda ĉefurbo en la greka regiono de Famagusta.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Paralimni oficiala municipo
* Virtuala Travojaĝo de Protaras

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Urboj de Kipro
Bipontum

**Bipontum** estas la novlatina nomo por la urbo Zweibrücken en Germanujo. Ĝi ofte uziĝis en tekstoj inter la 16-a kaj la 19-a jarcentoj.

La adjektivo *Bipontinus,a,um* aldoniĝas la diversaj gravaj aferoj/personoj: 
* Bibliotheca Bipontina: scienca biblioteko je Zweibrücken 
* Bipontina 650: rozo kreita en 2002 okazde la 650-a datreveno urbofonda fare de la firmao *Richard Huber AG* 
* Carl Heinrich Schultz: botanikisto kiu nomiĝas *Bipontinus* 
* Editiones Bipontinae: libraj eldonoj el Zweibrücken (1778-1811)
* Gymnasium Bipontinum, Zweibrücker Gymnasium
* Origines Bipontinae: historia traktado de Georg Christian Crollius
* Societas Bipontina: eldona societo en Zweibrücken (1778-1811)
* Typographia societatis Bipontinae: presejo de *Zweibrücker Verlagsgesellschaft*

## Notoj
Kategorio:Zweibrücken
Kategorio:Latinaj nomoj
Urbodistrikto 8 de Duseldorfo

La **urbodistrikto 8** estas unu el dek urbodistriktoj de la urbo Duseldorfo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio - kontraste al aliaj gravaj urboj en Nordrejn-Vestfalio kiel Kolonjo aŭ Bonno, la urbodistriktoj en Duseldorfo ne havas proprajn nomojn, sed estas simple referencataj per nombro. La urbodistrikto kovras areon de 20,99 kvadrataj kilometroj kaj fine de la jaro 2016 havis 60 233 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 2 860 loĝantoj po km². Ĝi kovras la kvartalojn aŭ urbopartojn . 

Krom la pli dense urbigitaj kvartaloj Lierenfeld (plej proksima al la urbocentro iom pli okcidente), Eller (la suda parto de la distrikto) kaj Vennhausen (la relative norda parto), la kvartalon Unterbach (plej oriente) karakterizas la samnoma lago. Kiam la temperaturoj estas varmaj, ĝi estas populara celo por urbanoj kaj loĝantoj de la ĉirkaŭa regiono. Estas du strandaj banejoj kaj kampadejo tie.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

2010-03-06 Schloss Eller.jpg|
Rückseitiger Wachturm Haus Unterbach.JPG|

Kategorio:Duseldorfo
Sainte-Foy (Seine-Maritime)

**Sainte-Foy** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Seine-Maritime, en la regiono Normandio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dieppe kaj al la kantono ''*. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* bazaj informoj en la retejo *seine76.fr'' ()

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
Petrovice II

**Petrovice II** () estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Kutná Hora proksimume 30&nbsp;km sudokcidente de Kutná Hora. Vivas ĉi tie  (). Municipo Petrovice II kaj apudaj domaroj Boštice, Losiny, Nové Nespeřice, Stará Huť, Staré Nespeřice kaj Tlučeň situas en regiono kun alta apero de arbaroj. 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1291. 

## Loĝantaro 

Kategorio:Municipoj en distrikto Kutná Hora
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Kutná Hora
Kategorio:Municipoj en Ĉeĥio kun numero en nomo
Kategorio:Setlejoj en Suprasazava montetaro
Metila alila ketono

**Metila alila ketono** aŭ **4-penten-2-ono** estas organika kombinaĵo rezultanta per traktado de **vinila klorido** kaj **acetono**. Ĝi estas senkolora likvaĵo, solvebla en akvo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Metila alila ketono posedas 5 karbonatomojn, 8 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 

4-Penten-2-ono estas kemia kombinaĵo, kiu apartenas al la familio de ketonoj. Ĝi ankaŭ estas konata kiel 4-penten-2-ono aŭ metilalilketono. Ĉi tiu kombinaĵo havas unikan strukturon, kiu faras ĝin utila en diversaj sciencaj esploraj aplikoj.

## Sciencoesploraj aplikoj
4-Penten-2-ono kaj ĝiaj derivaĵoj estas temo de ampleksa esplorado en elektronika strukturo kaj spektroskopaj studoj. Ekzemple, Arjuan kaj aliaj (2012) faris ampleksajn teoriajn kaj eksperimentajn studojn pri 4-metila-3-penten-2-ono, analizante ĝian molekulan elektrostatikan surfacpotencialon, elektrondensecan distribuon kaj UV-Videblan spektron. Ĉi tiu studo kontribuas al komprenado de la elektronikaj ecoj de tiaj kunmetaĵoj (Arjuan kaj aliaj, 2012).

La fotoizomeriga mekanismo de derivaĵoj de 4-Penten-2-ono estas esplorata detale. Yaehata kaj aliaj (2006) studis la 4-amino-3-penten-2-onon, rivelante sciojn pri ĝia konduto sub UV-surradiado kaj la rezultaj izomerigaj procezoj, kiuj estas decidaj por kompreni kemiajn reakciojn sub lumma eksponiĝo (Yaehata kaj aliaj, 2006).

Tayyari kaj aliaj (2002) fokusiĝis sur la vibrada spektroskopio de 4-amino-3-penten-2-ono, kontribuante al la kompreno de ĝia molekula strukturo kaj la forto de ĝiaj intramolekulaj hidrogenaj ligoj. Tiaj studoj estas esencaj en pliklarigado de la strukturaj aspektoj de organikaj substancoj (Tayyari kaj aliaj, 2002).

Esploro de Gao kaj aliaj (2011) pri la polimerigo de branĉigata α-olefino, 4-metil-1-penteno, elstarigas la uzon de 4-Penten-2-ono-derivaĵoj en polimerscienco. Ilia studo ĵetas lumon sur la influon de kataliza strukturo kaj polimerigaj parametroj sur la proprecoj de la rezultaj polimeroj (Gao kaj aliaj, 2011).

Dong kaj aliaj (2021) faris detalan studon pri 1- kaj 2-penteno, kiuj estas ingrediencoj de la benzino, por pli bone kompreni ilian brulkemion. Tiaj studoj estas signifaj por disvolvi kaj validigi kemiajn kinetikajn modelojn en la kunteksto de brulaplikoj (Dong kaj aliaj, 2021).

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado de la **metila alila ketono** per traktado de **vinila klorido** kaj **acetono**:

### Sintezo 2
* Preparado de la **metila alila ketono** per traktado de **alila klorido** kaj **acetaldehido**:

### Sintezo 3
* Preparado de la **metila alila ketono** per traktado de **alilmagnezia bromido** kaj **acetila bromido**:

### Sintezo 4
* Preparado de la **metila alila ketono** per traktado de **vinilmagnezia bromido** kaj **bromoacetono**:

## Vidu ankaŭ
* Ketono

## Referencoj 
Kategorio:Ketonoj
Urbodistrikto 2 de Duseldorfo

La **urbodistrikto 2** estas unu el dek urbodistriktoj de la urbo Duseldorfo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio - kontraste al aliaj gravaj urboj en Nordrejn-Vestfalio kiel Kolonjo aŭ Bonno, la urbodistriktoj en Duseldorfo ne havas proprajn nomojn, sed estas simple referencataj per nombro. La urbodistrikto kovras areon de 7,18 kvadrataj kilometroj kaj fine de la jaro 2016 havis 62 340 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 8 682 loĝantoj po km². Ĝi situas senpere oriente de la urbocentro, la urbodistrikto 1, kaj kovras la kvartalojn aŭ urbopartojn Flingern-Nord, Flingern-Süd kaj (pli norde) Düsseltal. 

En la kvartalo *Flingern-Nord* interalie situas la sportejoj de la futbala klubo *Fortuna Düsseldorf*, kvankam la centra stadiono, nomata *Merkur Spiel-Arena*, situas multe pli norde en la urbo, en la komplekso de la urba ekspoziciejo.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

 Kiefernstrasse Duesseldorf 001.jpg|strato Kiefernstraße en Flingern-Süd
 Rbg3039fli080505.jpg| trato Lichtstraße en Flingern-Nord

Kategorio:Duseldorfo
Tenavatähti

***Tenavatähti*** ("gebuba stelo") estis porinfana kantokonkurso en la finna televido en 1990–1995. Ĝin prezentis Seppo Hovi. Ĝi estis vere populara programo en Finnlando. En iuj jaroj la telefona publikvoĉdonado eĉ plenigis la telefonajn lineojn. Ĝiaj venkintoj estis en publikeco ankaŭ ekzemple en gazetoj. Infanoj povis sendi sonkasedoj, kie estis ilia kanto, al elektantoj, kiuj elektis, kiuj rajtos partopreni. En 1996 oni ne plu aranĝis Tenvatähti-n, kies populareco antaŭ tio malkreskis, sed konkurson *Lasten laulukilpailu Karuselli*, kiu estis pri sia strukturo grandparte samtipe, sed ne inkludas multe pliajn televidajn sendojn ol *Tenavatähti* kaj ne estis eĉ preskaŭ pli populara ol *Tenavatähti*.

## Venkintoj 
*1990: Daralee (venkkanto: Onks Tiina kotona?, "ĉu Tiina estas hejme?")
*1991: Christopher Romberg (venkkanto: Sköna människor "belaj homoj")
*1992: Antti L. J. Pääkkönen (venkkanto: Vanha holvikirkko)
*1993: Tuomas Iso-Ahola (venkkanto: Lännen lokari)
*1994: Konsta Hietanen (venkkanto: Daa-da daa-da)
*1995: Annika Siltaniemi (venkkanto: Hienohelma).

Kategorio:Finnaj televidaj programoj
Urbodistrikto 3 de Duseldorfo

La **urbodistrikto 3** estas unu el dek urbodistriktoj de la urbo Duseldorfo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio - kontraste al aliaj gravaj urboj en Nordrejn-Vestfalio kiel Kolonjo aŭ Bonno, la urbodistriktoj en Duseldorfo ne havas proprajn nomojn, sed estas simple referencataj per nombro. La urbodistrikto kovras areon de 24,72 kvadrataj kilometroj kaj fine de la jaro 2016 havis 11 086 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 4 817 loĝantoj po km². Ĝi situas sude de la urbocentro, la urbodistrikto 1, iom sude ankaŭ de la rivero Rejno, kiu ĉi tie kurbiĝas orienten. La urbodistrikto kovras la kvartalojn aŭ urbopartojn . Parto de ĝi ankaŭ estas la urba rivero sude de la rivero  Rejno, kiu bone videblas en la malhelruĝa skema mapo de la informkesto dekstre.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Duseldorfo
Rogelio Buendía Manzano

**Rogelio BUENDÍA Manzano** (Onubo, 14-a de februaro 1891 - Madrido, 27-a de majo 1969) estis hispana poeto apartenanta al la Generacio de la 27-a kaj kuracisto.

## Biografio
Li estis la lasta el kvin filoj de verkisto Rogelio Buendía Abreu kaj María Dolores Manzano. Iĝinte kuracisto, li fondis kaj direktoris en Onubo Kontraŭtuberkulozan Sanservon.​ Li edziĝis al loka poetino María Luisa Muñoz de Vargas.​

Rogelio Buendia estis ege aktiva en kulturo de sia urbo, direktoris literaturajn revuojn *Renacimiento* kaj *Centauro*, kaj kunlaboris ofte en la pli avangardaj *Los Quijotes*, *Tableros*, *Grecia*, *Cervantes*, *Ultra*, *Horizonte*, *Alfar* kaj *Papel de Aleluyas*. Liaj tri unuaj poeziaj libroj enkadriĝas ankoraŭ ene de modernismo: nome *El poema de mis sueños* (1912), *Del bien y del mal* (1913) kaj *Nácares* (1916); sed per *La rueda de color* (1923), rikoltante jam publikigitajn poeziaĵojn, li aliĝis al ultraismo. Pere de tiu libro li kontaktis kun Fernando Pessoa, kies unua tradukisto al hispana li iĝis.

En tendenco kaj de *neopopularismo* kaj de gongorismo estas *Guía de jardines* (1928). Eĉ pli avangarda estis *Naufragio en tres cuerdas de guitarra*, proksima al superrealismo. Post sia sesa poezia libro, Buendía ne plu publikigis librojn, sed ja en kelkaj revuoj: *Frente Literario*, *Hoja Literaria*, *Hojas de Poesía*, *Isla*, *Noroeste*, *Presencia* kaj *Ardor*.

Post la Hispana Enlanda Milito li estis elpostenigita kaj publikigis iom en gazetoj de la nova reĝimo, kiel *Garcilaso*, *Poesía Española*, *Fantasía*, *Espadaña*, *Cuadernos Literarios*, *Estilo*... Ekde 1946 ĝis emeritiĝo li estis denove kuracisto en Elĉe. Li estis verkinta ankaŭ du novelojn: nome *La casa en ruinas* (1913) kaj *La dorada mediocridad* (1923).

## Poezio 
**El poema de mis sueños*. Madrid, Pueyo, 1912.
**Del bien y del mal*. Madrid, Suc. de Hernando, 1913.
**Nácares*. Sevilla, Talleres gráficos Joaquín López Arévalo, 1916.
**La rueda de color*. Huelva, Imprenta Muñoz, 1923.
**Guía de jardines*. Huelva, *Papel de Aleluyas*, 1928.
**Naufragio en tres cuerdas de guitarra*. Sevilla, Imprenta de Manuel Carmona, 1928.
**Obra poética de vanguardia*. Eld. José María Barrera, Huelva, Diputación, 1995.
**Poemas, coplillas y elegías*. Eld. Ana Ávila kaj José María Barrera, Málaga, Unicaja, 1996.
**Poesía inédita y dispersa*. Eld. Ana Ávila kaj José María Barrera, Huelva, Diputación Provincial, 1999.
**El espejo irisado* (poezia antologio). Huelva, *La Voz de Huelva*, 1999.

## Referencoj 
* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Kategorio:Hispanaj kuracistoj
Kategorio:Hispanaj poetoj
Kategorio:Generacio de la 27-a
Metila propenila ketono

**Metila propenila ketono** aŭ **3-penten-2-ono** estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la **1-kloro-1-propileno** kaj acetaldehido. Ĝi estas senkolora likvaĵo, malmulte solvebla en akvo. Metila propenila ketono posedas 4 karbonatomojn, 6 hidrogenatomojn kaj 1 oksigenatomon. 

3-Penten-2-ono estas nature okazanta nesaturita aldehido kaj ketonkunmetaĵo. Ĝi troviĝas en diversaj plantospecioj, inkluzive de tomatoj, pomoj kaj oranĝoj. 3-Penten-2-ono estas studata pro ĝiaj eblaj kuracaj proprecoj, same kiel ĝia kapablo funkcii kiel gusto-plibonigilo kaj konservaĵo. Ĉi tiu artikolo diskutos pri la sintezo-metodo, scienca esploro aplikoj, mekanismo de ago, biokemiaj kaj fiziologiaj efikoj, avantaĝoj kaj limigoj por laboratorio-eksperimentoj.

## Sciencoesploraj aplikoj
3-Penten-2-ono spertas retroaldolan kliveblecon al acetono kaj acetaldehido en natriaj hidroksidaj akvosolvaĵoj, kun specifaj rapidokonstantoj kaj ekvilibrokonstanto por hidratigo identigitaj. Ĉi tiu maltrovo estas signifa por kompreni ĝian reakciemon en bazaj medioj (Guthrie, 1981).

Metodoj pri Teorioj de funkciaj densecoj (DFT) estas uzataj por studi la bazan elektronikan staton de 1-penten-3-olo kaj ĝiaj radikaluloj, inkluzive de tiuj formitaj de 3-Penten-2-ono. Ĉi tiu esplorado disponigas sciojn pri la elektronikaj trajtoj de ĉi tiuj kunmetaĵoj (González et al., 2020).

Kinetaj kaj produktostudoj de la reakcioj de 3-Penten-2-ono kun hidroksilo estas signifaj al modeloj de biomasa brula plumkemio. Ĉi tiuj studoj ofertas bone karakterizitajn rapodokonstantojn kaj datumojn pri produktaj rendimentoj, plibonigante nian komprenon pri atmosfera kemio kaj poluado (Chattopadhyay, 2021).

Esploroj pri la malkomponiĝo de pentilradikaloj, kiuj rilatas al 3-Penten-2-ono, kontribuas al kompreno de la bruligado de hidrokarbonidaj brulaĵoj. Ĉi tiu esplorado disponigas sciojn pri la kinetiko kaj mekanismoj de ĉi tiuj reakcioj ĉe altaj temperaturoj (Manion & Awan, 2013).

La hidrogenado de 3-Penten-2-ono sur diversaj metalkataliziloj estas studita, ofertante sciojn pri la reakciemo kaj selektiveco de tiuj kataliziloj. Tio estas decida por aplikoj en kemia sintezo kaj industriaj procezoj (Szöllősi et al., 1996).

UV-videblaj kaj NMR-spektraj studoj, kune kun DFT-kalkuloj pri 4-metila-3-Penten-2-ono, estas faritaj por kompreni ĝiajn elektronikajn proprecojn. Ĉi tiu esplorado estas grava por kompreni la molekulojn kaj eblajn aplikojn de ĉi tiu kunmetaĵo (Arjuan et al., 2012).

## Sintezoj
### Sintezo 1
* Preparado de la **metila propenila ketono** per traktado de **acetaldehido** kaj **kloropropileno**:

### Sintezo 2
* Preparado de la **metila propenila ketono** per traktado de **metila vinila ketono** kaj **klorometano**:

### Sintezo 3
* Preparado de la **metila propenila ketono** per senhidratigo kaj senhalogenigo de **3-kloro-2-pentanono** :

### Sintezo 4
* Preparado de la **metila propenila ketono** per traktado de **krotonaldehido** kaj **klorometano**:

## Vidu ankaŭ
* Ketono

## Referencoj 
Kategorio:Ketonoj
Miguel Valdivieso

**Miguel Valdivieso Belmás** (Kartaĥeno, 1893 - Madrido, 1966) estis hispana poeto apartenanta al la Generacio de la 27-a.

## Biografio
Li estis funkciulo de la poŝta servo. Inter 1920 kaj 1939 li loĝis en Murcio, kie li estis rilata al la grupo de la revuo *Verso y Prosa* de Juan Guerrero Ruiz. Post la Hispana Enlanda Milito, li suferis la tiam oftan elpostenigan proceson. La postmiliton li pasigis en Tarancón kaj Cuenca. En tiu lasta urbo, al kiu li alvenis en 1949, li fondis la revuon *El Molino de Papel*. Lia kompleta verkaro, publikigita nur postmorte, konsistas de kvin libroj: nome *Destrucción de la luz*, *Sino a quien conmigo va*, *Números cantan*, *Los alrededores* kaj *Formas de la luz*. En ili klare videblas la influo de Jorge Guillén.

## Verkaro
* *Obra completa* (prologo de Jorge Guillén), Carboneras de Guadazaón: El Toro de Barro, 1968.

## Bibliografio 
* DÍEZ DE REVENGA, Francisco Javier, «La poesía de Miguel Valdivieso», en *De don Juan Manuel a Jorge Guillén. Estudios relacionados con Murcia*, Murcia, Academia Alfonso X El Sabio, 1982, vol. II, pp. 79-108.
* GUILLÉN, Jorge, «Prólogo», en *Obra completa*, pp. 9-25.
* JIMÉNEZ MARTOS, Luis, «Valdivieso, Laffón, Oliver y algunos otros poetas de los años veinte», en *La Estafeta Literaria*, núms. 618-619, Madrid, 15 de agosto-1 de septiembre de 1977, pp. 16-19.
* MARTINÓN, Miguel, «Miguel Valdivieso: Las voces del poeta», en *Espejo del aire*, Madrid. Verbum, 2000, pp. 100-106.
* RICA, Carlos de la, «Miguel Valdivieso, la expresión de Cuenca», en *Cuenca. Revista de la Diputación*, num. 11, Cuenca, 1977.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
*Ciferecigitaj verkoj de Miguel Valdivieso en la Biblioteca Digital Hispánica de la Biblioteca Nacional de España

* 

Kategorio:Hispanaj verkistoj
Kategorio:Hispana literaturo de la 20-a jarcento
Kategorio:Hispanaj ekonomikistoj
Kategorio:Hispanaj poetoj
Kategorio:Generacio de la 27-a
Urbodistrikto 5 de Duseldorfo

La **urbodistrikto 5** estas unu el dek urbodistriktoj de la urbo Duseldorfo en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio - kontraste al aliaj gravaj urboj en Nordrejn-Vestfalio kiel Kolonjo aŭ Bonno, la urbodistriktoj en Duseldorfo ne havas proprajn nomojn, sed estas simple referencataj per nombro. La urbodistrikto kovras areon de 50,66 kvadrataj kilometroj kaj fine de la jaro 2016 havis 34 479 loĝantojn - tio rezultigas loĝdenson de 681 loĝantoj po km². Ĝi kovras la kvartalojn aŭ urbopartojn . La distrikto estas la plej norda parto de la urba teritorio, oriente de la rivero Rejno - la norda limo de la distrikto limas al la najbara urbego Duisburg.

Parto de la urbodistrikto estas interalie la urba ekspoziciejo kaj granda futbala stadiono, kie plenumas siajn hejmajn matĉojn interalie la unua vira teamo de la futbala klubo *Fortuna Düsseldorf*.
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Duseldorfo
Trolebusa transporto en Lvivo

**Trolebusa transporto en Lvivo** () estas unu el la retoj de publika transporto priservantaj la urbon Lvivo, la administra ĉefurbo de Lviva provinco, Ukrainio. La unua trolebuslinio estis malfermita la . La reto estas administrata de la urba transportentrepreno Lvivelektrotrans.

centra|450px|eta|Reto de tramoj kaj trolebusoj en Lvivo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Lvivo
* Tramtransporto en Lvivo
* Transporto en Ukrainio
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
* lviv.travel (/)

Kategorio:Transporto en Lvivo
Lvivo
Trolebusa transporto en Mikolajivo

**Trolebusa transporto en Mikolajivo** () estas unu el la specoj de publika transporto en la urbo Mikolajivo. Ekde la komenco de 2020, la longo de trolebusaj linioj estas , ĉirkaŭ 50 trolebusoj funkcias sur la linioj.

Trolebuso estas la plej ofta transportmaniero en la urbo, kune kun taksioj kaj busoj.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Mikolajivo
* Tramtransporto en Mikolajivo
* Transporto en Ukrainio
* Trolebusa transporto en la mondo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Mikolajivo
Mikolajivo
Ferenc Molnár (subministro)

**Ferenc Molnár,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Molnár Ferenc** estis hungara subministro, altlerneja instruisto, bibliotekisto.

 naskiĝis en 1928 en Pestszentlőrinc, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, en 1945 li aliĝis al la komunistoj. Post pluraj laboroj li akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1963. Post la diplomo li instruis en la universitato ĝis 1969, poste li ricevis ŝtatan postenon. Li estis levita subministro en 1974. Inter 1982 kaj 1984 li estis bibliotekestro de Tutlanda Biblioteko Széchényi, poste pro malsano li pensiuliĝis. Lia edzino naskis unufoje.

## Fontoj 
* aprezo hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Trolebusa transporto en Vuhlehirsk

**Trolebusa transporto en Vuhlehirsk** () estis sistemo de publika transporto en la urbo Vuhlehirsk, Donecka provinco. Ĝi estis malfermita la  kaj fermita la  pro la milito en Donbaso.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Vuhlehirsk
* Tramtransporto en Vuhlehirsk
* Transporto en Ukrainio
* Trolebusa transporto en la mondo

Kategorio:Vuhlehirsk
Vuhlehirsk
Trolebusa transporto en Sorokino

**Trolebusa transporto en Sorokino** (, ) estis sistemo de publika transporto en la urbo Sorokino (Krasnodon). Ĝi estis malfermita la  kaj ĉesigita la  pro elektropaneo.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Sorokino
* Transporto en Ukrainio
* Trolebusa transporto en la mondo

Kategorio:Sorokino
Sorokino
Všestudy (distrikto Mělník)

**Všestudy** estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Mělník. Ĝi situas proksimume 6&nbsp;km nord-nordoriente de urbo Kralupy nad Vltavou kaj 2,5 km de Veltrusy. La municipo situas en plata pejzaĝo proksime de la dekstra bordo de rivero Vultavo kaj ĝi konsistas el du partoj: la propra vilaĝo Všestudy, kiu apudas al nordorienta rando de la ampleksa kastela parko Veltrusy, kaj pli norde situanta domaro Dušníky nad Vltavou. La teritorion de municvipo inter ambaŭ vilaĝoj tranĉas aŭtostrado D8. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1295.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Sonorilejo
* Kruco (1829)
* *Ruĝa muelejo*, iama ĉasista kasteleto apud norda rando de veltrusa parko, hodiaŭ hejmo de emerituloj

## Pluaj fotoj 

Dům, Všestudy 30, Všestudy, okr. Mělník, Středočeský kraj.jpg|Všestudy
Vesnický dům, Všestudy 28, Všestudy, okr. Mělník, Středočeský kraj 01.jpg|Všestudy
Všestudy, obecní úřad.jpg|Municipa ofico


Kategorio:Municipoj en distrikto Mělník
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Mělník
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Villy-sur-Yères

'''** estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Seine-Maritime, en la regiono Normandio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Dieppe kaj al la kantono **'. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
* bazaj informoj en la retejo *seine76.fr* ()

eta|centra|300ra|

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
Fort-Ŝevĉenko

**Fort-Ŝevĉenko** (kazaĥe : **Форт-Шевченко** ) estas urbeto situanta ĉe la bordo de la Kaspia Maro en okcidenta Kazaĥio. La urbeto funkcias kiel la servourbo de la apuda armea bazo de la Kazaĥa Mararmeo. Laŭ loĝantartakso por 2016, 5,559 loĝantoj loĝas en Port-Ŝevĉenko. La urbeto havas ŝtonminejojn kaj fiŝkaptan havenon kiu servas ĝiajn loĝantojn. La loĝantoj de la urbeto ankaŭ vivas de servoj por la Kazaĥa Mararmeo.

## Geografio 
La tereno ĉirkaŭ Fortikaĵo Ŝevĉenko estas ĉefe plata, sed norde ĝi estas monteta. ​​La plej alta punkto en la ĉirkaŭaĵo estas 55 metrojn super la marnivelo, 1.9 km sude de Fortikaĵo Ŝevĉenko. La areo ĉirkaŭ Fort Shevchenko estas preskaŭ senhoma, kun malpli ol du loĝantoj je kvadrata kilometro. Fort Shevchenko estas la plej granda komunumo en la areo. La areo ĉirkaŭ Fortikaĵo Ŝevĉenko ĉefe konsistas el herbejoj. 

Stepa klimato regas en la areo. La meza jara temperaturo en la areo estas 14 °C. La plej varma monato estas julio, kiam la averaĝa temperaturo estas 32 °C, kaj la plej malvarma estas januaro, kun −4 °C. Meza jara kvanto da pluvo estas 263 milimetroj. La plej malseka monato estas novembro, kun averaĝe 35 mm da precipitaĵo, kaj la plej seka estas aprilo, kun 6 mm da precipitaĵo. 

## Historio 
Port-Ŝevĉenko estis fondita kiel armea bazo en 1857 fare de la Rusa Imperia Mararmeo kiel havenbazo sur la Kaspia Maro. La bazo funkciigis ade de ĝia establado ĝis ĝia bombado de la brita floto en la Kaspia Maro (angle British Caspian Flotilla) en 1918 kaj ĝia transformo en servobazon. En 1939 la setlejo mem estis fondita kiel vilaĝo post kiam ĝi funkciis kiel ne-maramea armea bazo de la Ruĝa Armeo de 1919 ĝis 1939. Komence, la bazo kaj la setlejo estis nomitaj Novopetrovsukoya (ruse : Новопетровское), tiu nomo estis ŝanĝita plurfoje kaj en 1939 la nomo de la urbeto estis ŝanĝita kaj ĝi estas nomita laŭ la ukraina verkisto Taras Ŝevĉenko kiu servis en la bazo ĉe la komenco.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Urboj de Kazaĥio
Nehvizdy

**Nehvizdy** () estas kampurbo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 22 kilometrojn de la centro de Prago. Nehvizdy konsistas el du partoj – Nehvizdy kaj Nehvízdky. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

29-an de decembro 1941 okazis signifa evento – alteriĝis ĉi tie sur neĝkovrita herbejo Gabčík kaj Kubiš (laŭ kiuj estas nomita strato en Nehvizdy). La urbeto tiel estis proksime al forbruligo, same kiel municipoj Lidice kaj Ležáky.

Ekde la 10-a de oktobro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de sankta Venceslao
* Monumento sur loko de desalto de membroj de paraŝutista grupo Anthropoid

## Pluaj fotoj 

Nehvizdy, bus stop.jpg|Aŭtobusa haltejo
Nehvizdy, elementary school.jpg|Konstruaĵo de eksa lernejo
Nehvizdy - socha svatého Jana Nepomuckého.jpg|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Pomník seskoku Gabčíka a Kubiše u Nehvizd 04.jpg|Monumento sur loko de desalto de membroj de paraŝutista grupo Anthropoid (en fono aŭtostrado D11)
Nehvizdy pomnik.jpg|Monumento al viktimoj de la 2-a mondmilito kaj al paraŝutistoj Jan Kubiš kaj Jozef Gabčík
Nehvizdy, memorial.jpg|Domoj meze de la municipo kun statuo kiel monumento

## Referencoj

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Kampurboj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Kampurboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Audincthun

**Audincthun** estas franca komunumo en la departemento Pas-de-Calais kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi havis  laŭ censo plenumita en [[]].

## Geografio 
Audincthun etendiĝas sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

La teritorio havas komunan limon kun . Audincthun cetere situas en la influareo de Saint-Omer, de kiu ĝi estas ĉirkaŭkomunumo.

Audincthun situas en kampara areo : ĝi apartenas al la kategorio de « maldensaj aŭ tre maldensaj » komunumoj laŭ la difino de la denseca komunuma tabelo de la nacia instituto de statistiko kaj ekonomiaj studoj (Insee). Ĝi havas minimuman altecon de 64 metroj kaj maksimuman altecon de 183 metroj : malaltaj reliefoj kaj ebenaĵoj plejparte karakterizas la departementon Pas-de-Calais.

## Administrado 
Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Omer kaj al la kantono Fruges. Ĝi cetere estas membro de la Aglomeraĵa komunumaro Pays de Saint-Omer.

La municipa konsilio de Audincthun konsistas el 15 membroj. Ĝi administras lokajn aferojn kaj elektas la urbestron de la komunumo post ĉiu municipa baloto.

## Demografio 
||
|| Eblas koni la historian evoluon de la loka loĝantaro de Audincthun pro oftaj oficialaj censoj plenumitaj ekde la jaro 1793. Koncerne malgrandajn francajn komunumojn kun malpli ol 10 000 loĝantoj, censaj enketoj pri la tuta loĝantaro daŭre okazas je ĉiu kvinjara periodo. La loĝantaron de la intercensaj jaroj oni sekve kalkulas per interpolo aŭ eksterpolo. Tiu nova popolnombrada sistemo estis uzita en Audincthun por la unua fojo en la jaro 2007. En , la komunumo havis .
|}

## Kulturo kaj vidindaĵoj 
*La pumpstacio de la eksa fabrikejo de misiloj V-1 situas laŭlonge de la departementa vojo 133. La stacio, kune kun sia materialo, estis klasifikita kiel historia monumento en 2012.
*Preĝejo Sankta-Nicolas
*Preĝejo Sankta-Pierre en la domareto Wandonne.
*Memormonumento pri militmortintoj

## Lokaj famuloj 
Pluraj familimembroj de la markizo Jules-Albert de Dion, grava investisto de la franca aŭtomobila industrio, estis entombigitaj en la familia kapelo de Wandonne.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Kantono Fruges
* Komunumoj de Pas-de-Calais

## Eksteraj ligiloj 
* () 
* () [Publikaj statistikoj pri Audincthun (Insee(https://eo.wikipedia.org/wiki/INSEE_%28Francio%29))

Kategorio:Komunumoj de Pas-de-Calais
István Muzslay

**István Muzslay** [iŝtvAn muĵlai], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Muzslay István** estis hungara monaĥo, altlerneja instruisto, redaktoro. Lia nomo eksterlande estis **Stephan Muselay**.

 naskiĝis  en Bajót, li mortis  en Heverlee (Belgio).
 
## Biografio 
 maturiĝis en jezuita gimnazio en Pécs, en 1942 li aliĝis al la jezuitoj. Li studis en Universitato de Szeged, sed en 1948 li disidis. Li studis en Mastriĥto kaj Tilburg, krome en 1951 li pastriĝis. Ekde 1953 li vivis en Loveno, kie post 2 jaroj li fondis internulejon por hungaroj. Ekde 1961 li instruis en Katolika universitato de Loveno (Flandrio), en la sekva jaro li fondis esploran instituton kaj revuon (li estis ĉefredaktoro 2 2 jardekoj). En 1985 li pensiuliĝis, tamen poste li estis gvidanto de la internulejo ĝis 1998. Depost fino de la socialismo en Hungario li instruis ankaŭ en hungaraj universitatoj. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1992-2005, pli frue belgan reĝan premion.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Holland-magyar/magyar-holland szótár* (vortaro, 1957)
* *Economie en welvaart van Hongarije* (1967)
* *Cours de Hongrois (Niveau B)* (1976)
* *Gazdaság és erkölcs* (1993, pligrandigita en la sama jaro)
* *Az Egyház szociális tanítása. A KÉSZ társadalomépítő programja* (2004)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla preskaŭ plej malsupre) 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj antaŭ la socialismo
Trolebusa transporto en Odeso

**Trolebusa transporto en Odeso** () estas unu el la specoj de publika transporto en Odeso. Nun la sistemo havas 8 konstantajn, 2 neregulajn kaj 1 sezonan liniojn. Estas nur unu deponejo en la urbo.

centra|450px|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Odeso
* Tramtransporto en Odeso
* Transporto en Ukrainio
* Trolebusa transporto en la mondo

Kategorio:Odeso
Odeso
Gerd-Joachim Brinkmann

**Gerd-Joachim BRINKMANN** (naskiĝis en 1932, mortis en 1980) estis germana luterana pastro kaj esperantisto, kiu eklernis Esperanton en lerneja kurso en Herford. En la 1950-aj jaroj li aktivis en la junulara Esperanto-movado. Li estis la tria prezidanto de Germana Esperanto-Junularo (GEJ) de 1953 ĝis 1954. 

eta|maldekstra|320ra|
Post teologiaj studoj li deĵoris kiel pastro en Lengerich, Vestfalio (1960–1973) kaj ekde 1973 en Westerland sur la nordgermana insulo Sylt, kie siatempe ekestis sufiĉe vigla Esperanto-grupo (i.a. okazis Germana Esperanto-Kongreso en Westerland en 1981). Li estis patro de kvar filoj, inter kiuj Nils esperantiĝis kaj transprenis diversajn taskojn en la estraroj de GEJ kaj GEA. 

Gerd Brinkmann estis ankaŭ aktiva en Kristana Esperantista Ligo Internacia (KELI) kaj gvidis diservojn kaj geedziĝojn en Esperanto, interalie dum Universalaj Kongresoj (ekzemple en Portland, Usono en 1972).

Kategorio:Germanaj esperantistoj
Kategorio:Germanaj pastroj
Kategorio:Prezidantoj de GEJ
Trolebusa transporto en Kramatorsko

**Trolebusa transporto en Kramatorsko** () estas sistemo de publika transporto en Kramatorsko, Donecka provinco. Ĝi estis malfermita la .

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Kramatorsko
* Tramtransporto en Kramatorsko
* Transporto en Ukrainio
* Trolebusa transporto en la mondo

Kategorio:Kramatorsko
Kramatorsko
Šestajovice (distrikto Prago-oriento)

**Šestajovice** () estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio  proksimume 20 kilometroj oriente de la centro de Prago, en la norda najbareco de praga kvartalo Klánovice, dek kilometrojn sude de urbo Brandýs nad Labem-Stará Boleslav, okcidente de municipo  Jirny. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Krucifikso sur vojkruciĝo de ŝoseoj al Koloděje kaj Zeleneč
* Kapelo kun monumento al falintoj 

## Ĉirkaŭaĵo
* Klánovice

## Pluaj fotoj 

Šestajovice (okres Praha-východ), jih.jpg|Suda rando de la municipo. La strato estas samtempe limo inter Prago kaj Mezbohemia regiono
Podnikatelske baroko Sestajovice.jpg|Entreprenista baroko en la municipo
Šestajovice, 9. května 19 a 79.jpg|Šestajovice

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Tamás Matolcsy

**Tamás Matolcsy** [tamAŝ matolĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Matolcsy Tamás** estis hungara kirurgo, politikisto. Lia patro estis Miklós Matolcsy, lia frato estis Mátyás Matolcsy.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Klevlando.

## Biografio 
 frekventis bazlernejon en Farmos, poste li maturiĝis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo, pli poste li akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto. Li praktikadis en Vieno kaj Berlino, ekde 1925 en Budapeŝto. Li iĝis kirurgo en la kliniko apud Tibor Verebélÿ. Ekde 1938 li ankaŭ instruis en Scienca Universitato Péter Pázmány. En la sama jaro li komencis politikadi, inter 1939-1944 li estis parlamenta deputito kun naziema programo. En 1944 li rifuĝis al nazia Germanio, en la sekva jaro la alvenintaj usonanoj transdonis lin al Hungario. Tie li estis deportita, sed li rifuĝis al Brazilo, iom poste al Usono. En ambaŭ ŝtatoj li estis kuracisto. Li edziĝis en 1928, lia edzino naskis 5 gefilojn inter 1929-1943. 

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kirurgoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Usonaj kuracistoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj antaŭ la socialismo
Kategorio:Hungardevenaj usonanoj
Kategorio:Hungaraj nazioj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Zeleneč (distrikto Prago-oriento)

**Zeleneč** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio, apud la nordorienta limo de urbo Prago, netutaj 18&nbsp;km&nbsp;oriente-nordoriente de ĝia centro. Konsisto de la municipo estas ankaŭ vilaĝo Mstětice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1385.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Zeleneč, U Obory, 1.jpg|Loĝdomaro U Obory
Zeleneč, U Obory, 2.jpg|Loĝdomaro U Obory
Zeleneč knihovna 2.jpg|Municipa biblioteko


Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo