open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Alexandre de Moraes

**Alexandre de MORAES** (brazile-portugale: [aleˈʃɐ̃dɾi dʒi moˈɾajs]; naskita la 13-an de decembro 1968 en San-Paŭlo, San-Paŭlo, Brazilo) estas brazila advokato, eks-politikisto, eksprezidento de la Supera Balota Tribunalo kaj nuntempe Ministro de la Supera Federacia Tribunalo. Li estas juĝisto en la Supera Kortumo de Brazilo ekde la 22-a de marto 2017, post kiam li estis kondamnita laŭ la Magnitsky-Leĝo pro korupto kaj gravaj homaj-rajtoj-malobservoj kontraŭ usonaj kaj brazilaj civitanoj.

Ekde 2020, de Moraes altiris vastan atenton de la publiko en Brazilo kaj eksterlande per pluraj arestordonoj, serĉaj ordonoj kaj limigoj pri sociaj retejoj kaj amaskomunikiloj kontraŭ individuoj kaj grupoj implikitaj aŭ suspektitaj pri implikiĝo en puĉoplanado kaj disvastigo de falsaj novaĵoj al blokado en Brazilo de la vaste uzataj platformoj Telegramo kaj Twitter, kiuj ne plenumis liajn postulojn 

Post lia nomumo al la Supera Balota Tribunalo en 2017, Alexandre de Moraes retiriĝis de plia publika esprimo de siaj politikaj opinioj. Li antaŭe estis konata pro siaj konservativaj opinioj en ekonomiaj temoj kaj lia subteno por pli severa krimkontrolo. Li nomis sin subtenanto de liberala demokratio .

## Referencoj 
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1968
Kategorio:Brazilaj advokatoj
Kategorio:Brazilaj juristoj
Kategorio:Brazilaj politikistoj
Zeferino da Costa

**João Zeferino da COSTA** estis brazila pentristo, instruisto kaj dekoraciisto.

[eta|maldekstre|300px|La [Cendo|lepto de la vidvino, 1876.]]

eta|maldekstre|300px|La geedziĝo de Maria kaj Jozefo, gepatroj de Jesuo.

## Vivo kaj laboro
Li komencis siajn studojn en 1857 ĉe la Imperia Akademio de Belartoj sub la direkto de Victor Meirelles. En tiu periodo, li gajnis plurajn premiojn kaj ricevis stipendion por studi en Eŭropo. En 1869, li iris al Romo kaj enskribiĝis ĉe la Accademia di San Luca, iĝante studento de Cesare Mariani. Li studis tie dum tri jaroj, gajnante plurajn pliajn premiojn, kio permesis al li plilongigi sian viziton dum kelkaj pliaj jaroj. Kelkaj el liaj plej konataj pentraĵoj estis faritaj dum tiu periodo.

Kiam li revenis al Brazilo en 1877, li provizore anstataŭigis Meirelles kiel Profesoro pri historia pentrado ĉe la Akademio; kvankam lia primara pozicio estis kiel instruisto de pejzaĝoj, nuda figurpentrado kaj dezajno ĉe la Nacia Lernejo de Belartoj (NLB). Inter liaj plej konataj studentoj estis Rodolfo Amoedo, Henrique Bernardelli, :pt:Lucílio de Albuquerque kaj :pt:Giovanni Battista Castagneto.

En 1880, imperiestro Petro la 2-a (kiu estis impresita de la itala eduko de Da Costa) komisiis lin fari murpentraĵojn en Preĝejo de Candelária kiuj, post mallonga vojaĝo al Romo serĉe de inspiro, estis faritaj en kunlaboro kun liaj studentoj. Lia interpreto pri la "Virgino Maria ĉirkaŭita de la Sep Virtoj" estas konsiderita kiel lia majstraĵo. Poste, liaj verkoj ĉe la "Ĝenerala Ekspozicio de Belartoj" estis peze kritikitaj fare de :pt:Gonzaga Duque, la unua arthistoriisto de Brazilo. Kiel rezulto, li neniam ekspoziciis publike denove.

En 1890, li iĝis vicdirektoro ĉe NLB. Du jarojn antaŭ lia morto, li estis vokita por helpi restaŭrigi siajn murpentraĵojn (jam en malbona stato post nur tridek jaroj), sed liaj manoj estis tiel malbone torditaj pro reŭmatismo ke aliaj pentristoj devis esti dungitaj por fari la laboron.

Li verkis libron, Mecanismos e proporções da figura humana (Mekanismoj kaj Proporcioj de la Homa Figuro, 1956), kiu estis publikigita unu jaron post lia morto kaj prezentas la esencon pri lia arta kredo.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj la 25-an de aŭgusto
Kategorio:Naskiĝintoj en 1840
Kategorio:Mortintoj la 24-an de aŭgusto
Kategorio:Mortintoj en 1915
Kategorio:Naskiĝintoj en la 19-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 20-a jarcento

Kategorio:Brazilaj pentristoj
Kategorio:Brazilaj desegnistoj
Kategorio:Brazilaj dekoraciistoj
Peponoleo

eta|*Steirisches Kürbiskernöl*-oleo (PDO 1996) el Aŭstrio

**Kukurbosema oleo** estas vegetaĵa oleo farita el la rostitaj semoj (kernoj) de kukurboj. La oleo taŭgas kiel salata oleo kaj ankaŭ povas esti uzata en malvarmaj kaj varmaj antaŭmanĝoj, ĉefe pladoj, supoj kaj desertoj. 

La oleo havas fortan nuksan aromon kaj iomete amaran guston kaj estas riĉa je polinesaturitaj grasaj acidoj . La koloro varias de malhelflava kaj helruĝa ĝis malhelverda kaj eĉ preskaŭ nigra, tial en orienteŭropaj landoj oni foje nomas ĝin "nigra oro". Ĝi estas ofte uzata en Mezeŭropo, Nordameriko, Barato kaj Ĉinio . La oleo estas konsiderata bongustaĵo en Aŭstrio kaj Slovenio.

La oleo akiriĝas el kukurbaj semoj per malvarma premado. La kemia konsisto de la produkto estas la jena: trigliceridoj, esencaj oleoj, fosfolipidoj, tokoferoloj, karotenoidoj, pektinoj, steroloj, vitaminoj A, E kaj F, seleno. La oleo estas riĉa je proteino, polinesaturitaj grasacidoj kaj zinko .

## Referencoj 
Kategorio:Oleoj
Eŭropa Universitato de Sociaj Sciencoj

La **Eŭropa Universitato de Sociaj Sciencoj**, aŭ **CIVICA**, estas alianco de eŭropaj universitatoj specialiĝantaj la sociajn sciencojn. Ĝi estis establita en 2019 kaj estis financita de la Eŭropa Komisiono.

## Membroj 
* Hertie School
* Sciences Po
* IE University
* SGH Warsaw School of Economics
* Universitato Bocconi
* European University Institute
* Mez-Eŭropa Universitato
* Stockholm School of Economics
* London School of Economics
* National University of Political Studies and Public Administration

## Referencoj 
Kategorio:Socia scienco
Kalná

**Kalná** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Soutice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Soutice. Kondukas tra ĉi tie aŭtostrado D1. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Kalná situas en katastra teritorio **Soutice** kun areo 10,87&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmnecio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1379.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Image:Kalna_B._Staveni.jpg|Konstruaĵo malantaŭ barilo
Image:Kalna_C._StaveníZahrade.jpg|Konstruaĵo en ĝardeno
Image:Kalna_F._DetskeHriste.jpg|Infana ludejo 
Image:Kalna_G._Zvonicka.jpg|Sonorilejo

Kategorio:Soutice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Marka koturnikopo

La **Marka koturnikopo** (*Coturnicops notatus*) estas malgranda marĉobirdo de la familio Raledoj kiu troviĝas en diversaj lokoj de Sudameriko. Ĝi troviĝas en nordorienta Argentino, suda Brazilo, Gujano, Paragvajo, Urugvajo, and Venezuelo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La **Marka koturnikopo** kunhavas la genron *Coturnicops* kun la Novjorka koturnikopo (*C. noveboracensis*) de Nordameriko kaj kun la Eskvizita koturnikopo (*C. exquisitus*) de orienta Azio. Ĝi estas monotipa.

## Distribuado kaj habitato
La kerna teritorio de la Marka koturnikopo estas suda Paragvajo, suda Brazilo, orienta Argentino, kaj Urugvajo. Ĝi troviĝas ankaŭ en Gujano kaj Venezuelo kaj kiel vaganto en Kolombio. Nedokumentitaj vidoregistroj en Bolivio kaj Falklandoj kondukis la Sudamerikan Klasigkomitaton de la *American Ornithological Society* klasigi ĝin kiel hipoteza en tiuj landoj. Ĝi precipe vivas en densaj marĉoj, herbejaj savanoj, kaj kampoj de rizo kaj luzerno, sed ĝi troviĝas ankaŭ en bordoj de malsekaj arbaroj. Laŭ altitudo ĝi gamas el marnivelo ĝis 1500 m.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kategorio:Birdoj de Paragvajo
Filostomedoj

La **filostomedoj** aŭ **folinazaj vespertoj** (***Phyllostomidae***) estas la ekologie plej diversa familio de vespertoj. Ili loĝas en la plejparto de Sudameriko kaj la sudo de Nordameriko, de sudokcidenta Usono ĝis norda Argentino. La plej multaj specioj estas insektomanĝuloj, sed en la familio estas ankaŭ vertebrulmanĝuloj, ekzemple la vampiro - la plej granda vesperto de Ameriko - sangomanĝuloj (la desmodenoj), fruktomanĝuloj (subfamilioj *Stenodermatinae* kaj *Carolliinae*), kaj nektaromanĝuloj. Ili ne faras vintran dormon, sed laŭ raportoj iuj specioj faras someran.

## Evoluo 
La folinazaj vespertoj estas unu el la ekologie plej diversaj mamulaj familioj. La nazofolio, distinga karaktero de la familio, supozeble evoluis kun la dietaj kondutoj de filostomedoj. Fosiliaj kaj filogeniaj pruvoj sugestas ke la familio komencis diversiĝi anta­­ŭ proksimume 30 milionoj da jaroj dum la Oligoceno. Ĝi apartenas al la superfamilio *Noctilionoidea* kaj ĝia fratogrupo estas la familio *Mormoopidae*  *Phyllostomidae* konsistas el 61 genroj kaj proksimume 227 specioj.

## Biologio 
Kiel aliaj vespertoj, folinazaj vespertoj estas noktaj manĝantoj, kiuj trovas sian nutraĵon per eĥlokalizo. La speco de nutraĵo diversas laŭ la specio. Fruktomanĝaj vespertoj ŝajne dependas malpli de eĥlokalizo ol insektomanĝaj.
	
### Dieto
La dietoj de filostomedoj estas la plej diversaj de iu ajn vesperta familio. Ĉiu specio normale specialiĝis por unu speco de dieto, do ili estas klasifikeblaj kiel fruktomanĝuloj, nektaromanĝuloj, insektomanĝuloj, ĉionmanĝuloj, aŭ sangomanĝuloj.

La plej multaj folinazaj vespertoj manĝas diversajn malgrandajn insektojn. Ili kaptas predaĵojn jen flugantaj,  jen sur arbofolioj, jen sur la tero. Aliaj ĉasas diversajn vertebrulojn, de ranoj ĝis aliaj vespertoj. La desmodenoj estas speciala subkategorio de vertebrulmanĝuloj, kiuj nutras sin ekskluzive per sango. Aliaj specioj estas ekskluzive plantomanĝaj, akirante la bezonatajn nutrosubstancojn de fruktoj kaj folioj. Prokrastita nestado, kiel ĉe iuj aliaj vespertoj okazas, ne eblas por folinazaj vespertoj.

## Referencoj 
Kategorio:Kiropteroj
Kategorio:Bestaj taksonoj
Aurora (Cearao)

**Aurora**  estas municipo de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo kaj en la subŝtato Cearao. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj. Tio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj municipoj . 

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la municipoj de Cearao

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
 

Kategorio:Municipoj de Cearao
Random Hearts

***Random Hearts*** estas usona amafera drama filmo de 1999 reĝisorita de Sydney Pollack kun stelulado de Harrison Ford kaj Kristin Scott Thomas. Bazita sur la samnoma romano de 1984 de Warren Adler, la filmo temas pri policoficiro kaj kongresanino kiuj malkovras, ke iliaj respektivaj edzino kaj edzo estis amantoj antaŭ morti en aviadilakcidento.

## Intrigo
Dutch Van Den Broek (Harrison Ford) estas policano pri internaj aferoj, feliĉe edzo de ĉarma edzino, Peyton Van Den Broeck (Susanna Thompson). Siaflanke, Kay Chandler (Kristin Scott Thomas) estas prestiĝa kongresanino, edzino de Cullen Chandler (Peter Coyote); la geedzoj havas adoleskan filinon, Jessica Chandler (Kate Mara).

Kaj Kay kaj Dutch ne scias, ke iliaj respektivaj partneroj estas amantoj. La sekreto malkovriĝas kiam Cullen Chandler kaj Peyton Van Den Broeck mortas en terure mortiga aviadilakcidento, kiam Boeing 737 kraŝas post elteriĝo el Vaŝingtono al Miami. Tamen neniu sciis, ke la veturcelo estis Miami.

Kay kaj Dutch konstatas, ke la ekstergeedzeca paro veturis kune, registritaj laŭ nomo “Chandler”, kaj inter ties havaĵoj ili trovas du samajn ŝlosilojn. Dekomence Kay volas nek plie esplori nek esti en kontakto kun Dutch. Sed poste, ambaŭ gevidvoj esploras pri la rilato de siaj respektivaj partneroj kaj aparte pri la loĝejo, kiun malfermas la trovitaj ŝlosiloj, en kiu la amantoj renkontiĝis. Dume eĉ la malpreta Kay disvolvigas altiron al Dutch. Kiam tio ĉio malkovriĝas publike, estas politika krizo por Kay kaj persona kaj profesia krizo por Dutch. Ĉio komplikiĝas.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Harrison Ford kiel Sergeant William "Dutch" Van Den Broeck
* Kristin Scott Thomas kiel Kay Chandler
* Charles S. Dutton kiel Alcee
* Bonnie Hunt kiel Wendy Judd
* Dennis Haysbert kiel Detective George Beaufort
* Sydney Pollack kiel Carl Broman
* Richard Jenkins kiel Truman Trainor
* Paul Guilfoyle kiel Dick Montoya
* Susanna Thompson kiel Peyton Van Den Broeck
* Peter Coyote kiel Cullen Chandler
* Kate Mara kiel Jessica Chandler
* Susan Floyd kiel Molly Roll
* Dylan Baker kiel Richard Judd
* Lynne Thigpen kiel Phyllis Bonaparte
* Reiko Aylesworth kiel Mary Claire Clark
* Edie Falco kiel Janice

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Amaferaj filmoj
Kategorio:Usonaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1999
Kategorio:Misteraj filmoj
Salim Ali

**Sálim Moizuddin Abdul Ali** (12a de Novembro 1896 – 20a de Junio 1987) estis barata ornitologo kaj natursciencisto. Foje referencita kiel la "Birdman of India" (Birdulo de Barato) Salim Ali estis la unua baratano kiu enkondukis sistematikan birdesplorojn tra Barato kaj verkis kelkajn birdolibrojn kiuj popularigis ornitologion en Barato. Li iĝis ŝlosila figuro malantaŭ la *Bombay Natural History Society* post 1947 kaj uzis sian personan influon por havigi registaran subtenon por la organizado kaj kreado de la Bharatpura birdorifuĝejo (Nacia Parko Keoladeo) kaj por eviti la detruon de tio kio estas nun la Silentvala Nacia Parko.

[thumb|300ra|maldekstre|Rememoraj poŝtmarkoj montrantaj [Blankakapa mikterio|blankakapajn cikoniojn en Bharatpur kaj Salim Ali (1996).]]
Kun Sidney Dillon Ripley li verkis la ŝlosilan dekvoluman *Handbook of the Birds of India and Pakistan*, kies dua eldono estis kompletigita post lia morto. Li ricevis la premiojn Padma Bhuŝan en 1958 kaj Padma Vibhuŝan en 1976, tria kaj dua ple gravaj civilaj honoroj respektive. Kelkaj birdospecioj, la Salimalia fruktovesperto, la Salimalia knemaspo (nana geko), paro da birdorifuĝejoj kaj institucioj estis nomitaj laŭ li.

## Vidu ankaŭ
* Humaĝun Abdulali

## Referencoj
;Membiografio
* 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* alternate scan
* 
* 
* 
* 1974 Indian Government documentary – In the company of birds (1974)
* Commentary with recordings from the All India Radio archives
* Radio interview Part 1 Part 2
* Intervjuo kun Doordarshan (Bombay) fare de S. A. Hussain - Part 1Part 2
* *Hornbill* 1995 - Salim Ali birth centenary issue

Kategorio:Barataj ornitologoj
Kategorio:Barataj sciencistoj
Rachel Weisz

**Rachel Hannah WEISZ** ([v|aɪ|s]; 7a de Marto 1970 (foje erare 1971) estas angla aktorino. Konata pro siaj roloj en sendependaj kaj sukcesaj filmoj, ŝi ricevis plurajn premiojn, kiel Oskar-premio, BAFTA, Ora Globo, kaj premio Laurence Olivier.

Weisz ekaktoris en teatro kaj televido komence de la 1990-aj jaroj, kaj faris sian filmodebuton en *Death Machine* (1994). Ŝi ricevis la teatran premion de la ''Critics' Circle* pro sia rolo en la ludado en 1994 de la teatraĵo de Noël Coward nome *Design for Living*, kaj aperis en 1999 en la produktoraĵo de Donmar Warehouse de la verko de Tennessee Williams nome *Suddenly Last Summer*. Ŝia filma elrompo okazis per stelula rolo kiel Evelyn Carnahan en la agadfilmoj de Holivudo nome *The Mummy* (1999) kaj *The Mummy Returns* (2001). Weisz plue stelulis en kelkaj filmoj de la 21-a jarcento, kiel *Enemy at the Gates* (2001), *About a Boy* (2002), *Runaway Jury* (2003), *Constantine* (2005), *The Fountain* (2006), *The Lovely Bones* (2009) kaj *The Whistleblower* (2010).

Pro sia ludado kiel aktivulino en la trilero de 2005 nome *The Constant Gardener*, ŝi ricevis la Oskar-premion al la Plej Bona Duaranga Aktorino, kaj pro la ludado de la rolo de Blanche DuBois en reludado en 2009 de *A Streetcar Named Desire*, ŝi ricevis la premion Laurence Olivier al la Plej Bona Aktorino. En la 2010-aj jaroj, Weisz plue stelulis en famaj filmoj kiel la agadfilmo *The Bourne Legacy* (2012) kaj la fantazifilmo *Oz the Great and Powerful* (2013) kaj atingis kritikajn laŭdojn pro siaj ludadoj en  *The Deep Blue Sea* (2011), *Denial* (2016), kaj *The Favourite* (2018). Pro sia ludado de Sarah Churchill, Dukino de Marlborough en *The Favourite'', ŝi ricevis la premion BAFTA al la Plej Bona Duaranga Aktorino kaj ricevis duan nomumon por Oskar-premio.

## Filmoj
## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* en imdb

Kategorio:Britaj aktoroj
Striralino

La **Striralino** aŭ *Ruĝkrura ralino* (*Rallina fasciata*) estas akvobirdo de la rala familio, *Rallidae*. 

## Aspekto
thumb|maldekstre|Striralino kun ido.
Ĝi estas mezgranda ralo (longo 24 cm). Ĝiaj kapo, kolo kaj brusto estas ruĝecbrunaj, pli palaj en gorĝo. Ĝiaj supraj partoj estas grizbrunaj. Subaj partoj kaj subflugiloj estas striecaj nigrablanke, kio nomigas la specion kaj en komuna kaj en latina scienca nomo. Ĝia beko estas malhelverdeca kaj ĝiaj kruroj estas tre vivruĝaj, kio nomigas la specion per alternativa nomo, ĉar la aliaj samgenraj specioj ne havas tiom vivrguĝajn krurojn.

## Distribuado kaj habitato
Ĝi troviĝas en malproksima nordorienta Barato, orienta Bangladeŝo, Birmo, Tajlando, Malaja duoninsulo, Borneo kaj Indonezio. Ĝi estis registrita kiel vaganto en nordokcidenta Aŭstralio. Ĝi kutimas en densa vegetaĵaro proksime al permanentaj malsekregionoj.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Eŭrizonoida ralino

La **Eŭrizonoida ralino**, *Ardezkrura ralino* aŭ *Grizkrura ralino* (*Rallina eurizonoides*) estas akvobirdo de la rala familio, *Rallidae*. 

## Distribuado kaj habitato
Ties reprodukta arealo estas marĉoj kaj similaj malsekaj areoj en arbaroj tra suda Azio oriente el Barato, Pakistano, kaj Srilanko ĝis Filipinoj kaj Indonezio. Tiuj raloj estas ĉefe permanentan loĝantoj tra sia tuta teritorio, sed kelkaj nordaj populacioj migras pli suden vintre. 

## Aspekto
La Ardezkrura ralino longas ĉirkaŭ 25 cm. Ĝia korpo estas ebeneca flanke por permesi pli facilan trairadon tra la arbustara subkreskaĵaro. Ĝi havas longajn piedfingrojn kaj mallongan voston. Koloraro inkluzivas brunan dorson, kaŝtankolorajn kapon kaj bruston, kaj fortan nigrablankan striecon sur la flankoj, ventro kaj subvosto. La gorĝo estas blanka, la beko estas flavecverda malsupre kaj pli griza supre, kaj la kruroj estas ardezgrizaj. Ambaŭ seksoj estas similaj; junuloj estas malhelbrunaj supre kaj malsupre, kvankam ili havas ventran striecon kaj blankan gorĝon.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Kaŝtankapa anurolimno

La **Kaŝtankapa anurolimno** aŭ *Kaŝtankapa rufiralo* (*Rufirallus castaneiceps* aŭ *Anurolimnas castaneiceps*) estas akvobirdo de la rala familio, *Rallidae*. Ĝi troviĝas en norda Bolivio, nordokcidenta Brazilo, suda Kolombio, orienta Ekvadoro, kaj kun pli granda teritorio en Peruo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La taksonomio de la Kaŝtankapa ralo estas ankoraŭ nedefinitiva. La *Internacia Ornitologia Komitato* (IOC) kaj la *Handbook of the Birds of the World* (HBW) de *BirdLife International* metas la Kaŝtankapan ralon en la genron *Rufirallus* kun la Verda rufiralo (*R. viridis*). La Sudamerika Klasigkomitato de la *American Ornithological Society* kaj la Klementa taksonomio metas ĝin en la genro *Anurolimnas* kun la Verda anurolimno kaj la Strieca anurolimno (*A. fasciatus*). La IOC metas tiun lastan specion en la genron *Laterallus* kaj HBW metas ĝin en la genron *Porzana*.

Ĉiuokaze ĉiu taksonomia sistemo interkonsentas, ke la specio havas du subspeciojn, nome la nomiga *R.(aŭ A.) c. castaneiceps* kaj *R.(aŭ A.) c. coccineipes*.

## Distribuado kaj habitato
La nomiga subspecio de kaŝtankapa ralo troviĝas el suda Kolombio suden tra orienta Ekvadoro ĝis norda Peruo. Ĝia suda limo en Peruo estas la maldekstra bordo de la rivero Napo kaj en Ekvadoro ĝi estas la sama aŭ eble iom preter ĝi. *R. c. coccineipes* estas trovebla de la rivero Napo (aŭ proksime) en Ekvadoro kaj Peruo suden en ekstreman nordokcidentan Bolivion. Aparta populacio troviĝas en la ŝtato Akreo de Brazilo. 

La specio loĝas en malsekajn pejzaĝojn kun densa subarbaro kiel ekzemple sekundara arbaro, kie ĝi precipe preferas superkreskitajn agrikulturajn terpecojn en tropika ĉiamverda arbaro. Male al la plej multaj aliaj el ĝia familio, ĝi povas esti trovita for de akvo. En Kolombio ĝi estas trovita ĝis 1,500 m; en Ekvadoro ĝi plejparte vivas sub 700 m, sed povas esti trovita ankaŭ tiom alte kiel je 1000 m super marnivelo.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Anurolimno

**Anurolimno** (*Anurolimnas*) estas genro de birdoj kiun la Sudamerika Klasigkomitato de la *American Ornithological Society* kaj la Klementa taksonomio aplikas al la Kaŝtankapa anurolimno (*Anurolimnas castaneiceps*), la Verda anurolimno (*Anurolimnas viridis*) kaj la Strieca anurolimno (*Anurolimnas fasciatus*). La Internacia Ornitologia Komitato atribuas la du unuajn speciojn al la genro *Rufirallus* kaj la Striecan anurolimnon al la genro *Laterallus*. Ankaŭ la *Handbook of the Birds of the World* de BirdLife International metas la du unuajn speciojn en la genron *Rufirallus* sed atribuas la Striecan anurolimnon al la genron *Porzana*.

## Referencoj
Kategorio:Raledoj
Del Viso (stacidomo)

**Del Viso** estas fervoja stacidomo situanta en la samnoma urbo, en la distrikto Pilar, Provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

DelViso-Chabola.jpg|Ĉirkaŭaĵo
Provincia de Buenos Aires - Del Viso - Estación 1.jpg|Stacio
Estación Del Viso, Partido del Pilar, Buenos Aires 01.JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Del Viso

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Del Viso
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Chorozinho

''''''  estas municipo de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo kaj en la subŝtato Cearao. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj. Tio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj municipoj . 

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la municipoj de Cearao

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
 

Kategorio:Municipoj de Cearao
Del Viso

**Del Viso** estas argentina urbo situanta en la distrikto Pilar, provinco Bonaero, proksimume 44&nbsp;km de la Aŭtonoma Urbo Bonaero. Ĝi estis fondita la .

Ĝia loĝantaro estas parto de Granda Bonaero, kvankam administre ĝi ne estas parto de ĝi, kiel la resto de la distrikto Pilar.

## Vidu ankaŭ 
* Del Viso (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
María Eva Duarte (stacidomo)

**María Eva Duarte** estas stacidomo en la urbo Laferrere, distrikto La Matanza, Provinco Bonaero, Argentino.

Ĝi estis nomita laŭ María Eva Duarte, konata kiel *Evita*, kiu estis argentina prezidentedzino.

centra|280ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Gregorio de Laferrere (urbo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Gregorio de Laferrere
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Independencia (Belgrano Sur) (stacidomo)

**Independencia** estas fervoja stacio situanta en la urbo González Catán, distrikto La Matanza, Provinco Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Pda. Independencia.jpg|Nomŝildo
Puente RN 3 sobre el FCGB en estación Independencia.jpg|Ponto

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* González Catán

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:González Catán
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Sáenz temporaria (stacidomo)

**Sáenz temporaria**, plennome **Doctor Antonio Sáenz temporaria**, estis stacidomo en la kvartalo Nueva Pompeya, Bonaero, Argentino.

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero
* Dr. Antonio Sáenz (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Buenos Aires (stacidomo)

**Buenos Aires** estis la fina stacio de la Linio Belgrano Sur situanta ene de la urbo Bonaero, en la kvartalo Barracas.

## Bildgalerio 

Estación Buenos Aires (LBS), frente.jpg|Ekstero
Estación Buenos Aires (LBS), nomenclador.jpg|Nomŝildo
J30 681 Bf Buenos Aires, Gleisumbau.jpg|Kajoj kaj trakoj

## Vidu ankaŭ 
* Bonaero
* Barracas (Bonaero)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Bonaero
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Žibřidovice

**Žibřidovice** estas pereinta domaro en Ĉeĥio, parto de municipo Šetějovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝis proksimume 1 km norde de Šetějovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Žibřidovice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,07&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1333.

La domaro estis tute neniigita en konekso kun konstruado de akva rezervujo Želivka. Restis nur kapeleto.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Kaple v zaniklé osadě Žibřidovice (Q56697506) 03.jpg|Kapelo en la pereinta vilaĝo
Map of former Žibřidovice at chapel in former Žibřidovice, Šetějovice, Benešov District.jpg|Mapo de la pereinta vilaĝo

Kategorio:Šetějovice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Benešov
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Inundigitaj setlejoj en Ĉeĥio
Sarolta Barsy

'*** [ŝarolta barŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barsy Sarolta,*' estis hungara agronomo, plibonigisto. Ŝia parenco estis Lajos Ejury.

 naskiĝis  en Arad (urbo) (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Arad en Rumanio), ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
La familio Barsy post Traktato de Trianon translokiĝis al rest-Hungario, kie la juna  maturiĝis. Pro instigo de Lajos Ejury ŝi akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1933, ŝi estis tie la unua ina studento. Ekde 1934 ŝi akiris statuson en la akademia instituto, inter 1937–1939 ŝi estis praktikanto, inter 1939–1941 asistanto, inter 1941–1943 lektoro, inter 1943–1948 ĉeflektoro. Ŝi ŝanĝis laborlokon al eksperimenta stacio en Somogy en 1949, kie ŝia tasko estis plibonigado de terpomoj. Ekde la 1960-aj jaroj ŝi estis staciestro. Ŝi neniam edziniĝis. Ŝi ricevis premion Kossuth en 1962.

## Ŝia kontribuo 
* A dél-somogyi minőségjavító burgonyanemesítés eredményei. (1970)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj plibonigistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Aldo Bonzi (stacidomo)

**Aldo Bonzi** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, distrikto La Matanza, en Granda Bonaero, Argentino.

## Bildgalerio 

Est. Aldo Bonzi.jpg|Nomŝildo
J31 500 Bf Aldo Bonzi.jpg|Trakoj

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* Aldo Bonzi

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Aldo Bonzi
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Dolní Rápotice

**Dolní Rápotice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Šetějovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 1,5 km sudoriente de Šetějovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Dolní Rápotice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,01&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Kaple v Dolních Rápoticích (Q56697406) 01.jpg|Kapelo en Dolní Rápotice
Houses in Dolní Rápotice, Šetějovice, Benešov District.jpg|Domo en Dolní Rápotice

Kategorio:Šetějovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Aldo Bonzi

**Aldo Bonzi** estas urbo en la distrikto La Matanza, en la provinco Bonaero, Argentino. Ĝi situas tute en la Okcidenta Zono de Granda Bonaero.

Laŭ la lasta popolnombrado, ĝi havis  loĝantojn en 2001, estante la 14-a plej loĝata urbo en la distrikto.

## Vidu ankaŭ 
* Aldo Bonzi (stacidomo)
* María Sánchez de Mendeville (stacidomo)


Kategorio:Urboj de Provinco Bonaero
María Sánchez de Mendeville (stacidomo)

**María Sánchez de Mendeville** estas fervoja stacio situanta en la urbo Aldo Bonzi, en La Matanza, provinco Bonaero, Argentino.

centra|280ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* Aldo Bonzi

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Aldo Bonzi
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Attila István Bartos

**Attila István Bartos** [iŝtvAn bartoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bartos Attila István,** estis hungara agronomo, altlerneja instruisto, matematikisto.

 naskiĝis  en Sárvár, li mortis  en Keszthely.
 
## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en Celldömölk en 1956, poste li akiris agronomian diplomon en Agrikultura Akademio de Keszthely en 1960. Post la diplomo li estis asistanto (1960–1968), lektoro (1968–1970 kaj 1972–1978), docento (1978–1998), profesoro (1998–2000), ankaŭ katedrestro (1972–2000) en la akademio (intertempe altigita universitato, respektive kampuso). Intertempe li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1966, post 2 jaroj li doktoriĝis en Gödöllő, li kandidatiĝis (CSc) en 1978, lia habilitiĝo okazis en 1997. Inter 1967–1974 li estis gastinstruisto en Kampuso en Kaposvár. Lia ĉeflaboro estis uzi la matematikon en la agronomio. Li edziĝis en 1971, lia edzino naskis 3 filinojn en 1965 1973 kaj 1974, filon en 1975. Li ricevis premiojn en 1972-1982.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Optimális döntések tejelési próbaabrakok összeállításához.* (1967)
* *Összefüggések vizsgálata termelőszövetkezetek gazdasági eredményei és állóeszközökkel való ellátottságuk között regresszióanalízissel.* (disertaĵo, 1968)
* *Matematika és számítástechnika. I. Matematikai módszerek a mezőgazdaságban.* (1972; 8-a eldono: 1992)
* *A nemlineáris programozási módszerek alkalmazási lehetőségei a mezőgazdaságban.* (disertaĵo, 1978)
* *Néhány matematikai módszer alkalmazásának lehetősége az orvosbiológiai kutatásban.* (kunaŭtoro, 1980)
* *Matematikai módszerek az agrárgazdaságban.* (studenta lernolibro, 1994; 2-a eldono: 1997)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj matematikistoj
Vraždovy Lhotice

**Vraždovy Lhotice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Kralovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas sude de Dolní Kralovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Vraždovy Lhotice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,74&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

La municipo portas sian nuntempan nomon ekde la jaro 1547, kiam akiris la vilaĝon Jan Jiřík Vražda z Kunvaldu. La familio de Vraždidoj tenis la ĉirkaŭan senjorjon ĝis la jaro 1695, kiam ĝi estis vendita al Jan Leopold Donát el Trautson. La loka kastelo estis post la jaro 1945 ŝtatigita.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Vraždovy Lhotice, zámek, stáje.jpg|Kastelo
Vraždovy Lhotice, čp. 36, silnice.jpg|Ŝose tra Vraždovy Lhotice
Kaple ve Vraždových Lhoticích (Q94434483) 01.jpg|Kapelo en Vraždovy Lhotice

Kategorio:Dolní Kralovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Deputado Irapuan Pinheiro

''''''  estas municipo de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo kaj en la subŝtato Cearao. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj. Tio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj municipoj . 

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la municipoj de Cearao

## Eksteraj ligiloj 
*  () 
 

Kategorio:Municipoj de Cearao
Bertalan Baskay Tóth

**Bertalan Baskay Tóth** [baŝkai tOt], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baskay Tóth Bertalan,** estis hungara agronomo, altlerneja instruisto, politikisto. Lia familia nomo estis ĝis 1931 nur *Tóth*.

 naskiĝis  en Varsány, li mortis  en Gödöllő.

## Biografio 
 akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio de Debrecen en 1925. Post la diplomo li laboris en agrikultura laborejo en Tápiószele 2 jarojn, sed li ankaŭ studvojaĝis en Germanio. Inter 1927–1929 li praktikadis en la akademio, poste en Ekonomia Akademio de Keszthely, eĉ ĉi tie li estis ankaŭ asistanto 2 jarojn, fine li doktoriĝis en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1931. Li estis agronomia inspektoro inter 1930–1950, dum en 1945 li aliĝis al la komunistoj, ekde 1947 li helpis la kolĥoziĝon. Inter 1950–1962 li havis statuson en Agrikultura Universitato (Gödöllő), poste li estis profesoro samloke. Inter 1958–1974 li estis ankaŭ parlamenta deputito. Pli frue en 1953 li aŭtomate kandidatiĝis (CSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia edzino naskis filinon en 1941. Li ricevis premion en 1973.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Fejlődési vizsgálatok burgonyafajtákon.* (1931)
* *Az istállótrágya.* (1937; pliaj eldonoj: 1939, 1940)
* *Növénytermeléstan.* (studenta lernolibro, kunaŭtoro, 1952, tralaborite: 1954)
* *Legelő- és rétművelés.* (Budapest, 1962; tralaborite: 1966)
* *Gyeptermesztés és hasznosítás.* (kunaŭtoro, 1978)

## Memorigiloj 
* memormedalo Baskay Tóth Bertalan

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Ingeniero Castello (stacidomo)

**Ingeniero Castello** estas fervoja stacio en la urbo Tapiales, en la distrikto La Matanza, provinco Bonaero, Argentino.

La stacio estas supertera, super la stacidomoj  de la branĉo Haedo-Temperley de la Fervojo General Roca, kaj Km. 12, kapo de la servo - de la Linio Belgrano Sur.

## Bildgalerio 

Est. Ing Castello.jpg|Nomŝildo
J31 517 Hp Ingeniero Castello, 7744.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* Tapiales

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Tapiales
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Tapiales (stacidomo)

**Tapiales** estas fervoja stacio en la samnoma urbo, en la distrikto La Matanza, provinco Bonaero, Argentino.

centra|280ra|eta|Mapo

## Bildgalerio 

Estacion Tapiales.jpg|Nomŝildo
J31 451 Bw Tapiales.jpg|Laborejo
Estación Tapiales del Ferrocarril Belgrano Sur.jpg|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* La Matanza
* Tapiales

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Tapiales
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Jan Garbarek

**Jan GARBAREK** (naskiĝis la 4-an de marto 1947 en Mysen, Norvegio) estas norvega ĵazisto (saksofonisto, sinteziloj, flutoj) kaj komponisto de pola origino . Li kreskis en Oslo kaj prezentis ekde la fruaj 1970-aj jaroj, ricevis tutmondan rekonon, kaj en la malfruaj 1980-aj jaroj li kreis la sianoman Jan Garbarek Grupo. Li koncertis en ensemblo kun famaj muzikistoj, inkluzive de Keith Jarrett, Eberhard Weber, Ralph Towner, Terje Rypdahl, ktp. Li ankaŭ prezentas simfonian muzikon - de improvizo pri temoj de gregoriaj ĉantoj ĝis la muziko de Giya Kancheli kaj Tigran Mansurian (kune kun la Hilliard Ensemble) .

Kiel ĵazisto li ludas kelkajn muzikinstrumentojn, sed havas sopranon kaj tenorsaksofonon kiel sia ĉefa instrumento.

Li estas konsiderata unu el la plej gravaj nuntempaj ĵazistoj en Eŭropo kaj, kun sia klara, asketa saksofona tono, estas konsiderita elstara reprezentanto de la skandinava ĵazsceno kaj kiel la plej elstara ekzemplo de kio estas nomita "nordia tono", kaj estas unu el la aŭtoroj de kio estas nomita "montĵazo".

## Diskaro (elektita) 
* Esoteric Circle (1969)
* Afric Pepperbird (1970)
* Sart (1971)
* Triptykon (1972)
* Witchi-Tai-To (1973)
* Dansere (1975)
* Dis (1976)
* Places (1977)
* Photo with… (1978)
* Aftenland (1979)
* Eventyr (1981)
* Paths, Prints (1981)
* Wayfarer (1983)
* It’s OK to Listen to the Gray Voice (1985)
* All those Born with Wings (1987)
* Legend of the Seven Dreams (1989)
* Rosensfole (1989)
* I Took Up the Runes (1990)
* StAR (1991)
* Ragas and Sagas (1992)
* Twelve Moons (1992)
* Atmos (1993)
* Madar (1993)
* Officium (1994)
* Visible World (1995)
* Rites (1998)
* Mnemosyne (1999)
* In Praise of Dreams (2003)
* Dresden: In Concert (2009)
* Officium Novum (2010)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de Jan Garbarek de TTT Arkivo
* Jan Garbarek ĉe ECMaj registraĵoj
* 
* Jan Garbarek Grupo @ koncerta recenzo ĉe Teatro Lycabettus, Grekio
* 

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1947
Kategorio:Norvegaj muzikistoj
Kategorio:Ĵazsaksofonistoj
Tigran Mansurian

**Tigran Jegiaeviĉ (Iljiĉ) MANSURIAN** (, , naskiĝis la 27-an de januaro 1939 en Bejruto, franca Libano) estas armena komponisto de klasika muziko. Popola Artisto de la Armena SSR (1990) .

Lia kompona laboro inkludas verkojn por orkestro, inkluzive de instrumentaj konĉertoj, same kiel ĉambran kaj korusmuzikon kaj verkojn por solinstrumentoj.* *En 2011 li kreis sian Rekviemon, kreitan por memorfesti la Armenan Genocidon, kiu estis registrita por ECM en 2016 kun la RIAS Ĉambra Koruso kaj la Munkena Ĉambra Orkestro sub la dirigentado de Alexander Liebreich . 

## Verkaro (elektita) 
* "Allegro barbaro" por violonĉelo (1964).
* Partita (1965, por simfonia orkestro)
* Piano-triopo (1965)
* "Psalmo" por du flutoj kaj violono (1966)
* Tri enamiĝoj surbaze de poemoj de F. G. Lorca (1966)
* Piana Sonato n-ro 1 (1967)
* "Bird Silhouette" por klaviceno kaj perkutado (1971-1973)
* "Intermezzo" por soprano kaj ensemblo (1972-1973, kantoteksto de V. Golan, perdita)
* Ventokvinopo (1974)
* Konĉerto por violonĉelo kaj orkestro (1976, memore al D. Ŝostakoviĉ)
* "Nostalgio" por piano (1976)
* "Kanonika Odo" por 4 harpoj, organo kaj du kordorkestroj (1977)
* Duobla konĉerto por violono kaj violonĉelo kaj orkestro (1978)
* "Nachtmusik" por simfonia orkestro (1980)
* Arĉaj kvartetoj n-ro 1 kaj 2 (1984)
* "La Neĝa Reĝino" (1989, baleto post H. C. Andersen)
* "Miserere" por soprano kaj kordorkestro (1989, kun kantoteksto de Mesrop Mashtots kaj la Biblio)
* Postludo por klarneto, violonĉelo kaj kordorkestro (1993)
* "Lacrimae" por saksofono kaj aldviolono (1999)
* “Ars Poetica” por miksa koruso (1996 - 2000, kantoteksto de E. Charents)
* Moteto por du miksitaj korusoj (2000, kantoteksto de G. Narekatsi)
* "Lamento" por violono (2002)
* "Sur la Bordo de Eterneco" por miksita koruso (2003, kantoteksto de A. Isaakyan)
* Fantasia por piano kaj kordorkestro (2003)
* "Agnus Dei" (2006)
* Rekviemo por soprano, baritono, miksita koruso kaj kordorkestro (2011, dediĉita al la memoro pri la viktimoj de la armena genocido)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Filmaj partituroj de Mansurian por filmo de Parajanov kaj Vartanov
* Tigran Mansurian - armena Nacia Muziko
* Tigran Mansurian 
* Tigran Mansurian - Konfesanta kun muziko  Dokumenta Filmo

Kategorio:Armenaj muzikistoj
Kategorio:Klasikaj komponistoj de la 21-a jarcento
Kategorio:Klasikaj komponistoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Armenaj komponistoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1939
Tabla

eta|Elmontro de *tabla* ludado
La **Tabla** ( de la  " tamburo ") estas frapinstrumento de nordhinda muziko. Ĝi konsistas el du malgrandaj kaldrontamburoj, kies kapoj havas karakterizan cirklan "okulon" ĉe la centro kaj estas luditaj per la fingroj de ambaŭ manoj. Ĝi havas grandan sonspektron. Ekde la 18-a jarcento, la tabla estas ludita en hindustana klasika muziko  same kiel en popola kaj religia muziko, plejparte en Barato, Nepalo, Pakistano, Bangladeŝo, kaj Srilanko . En pluraj muzikkuturoj ĝi estas konsiderata ritminstrumento . Ekde la 1960-aj jaroj ĝi ankaŭ estas uzata en okcidenta popmuziko kaj ĵazo pro ĝia speciala sono.

Ĝi estas uzata por akompani solludan sitaro, sarodo, sarangio, kaj kantisto, kaj por akompani dancon en la kathak stilo, foje eĉ kiel solinstrumento. Ankaŭ ofta en folkloro, populara kaj religia muziko (bhajan, kirtan , qawwali ) tra la hinda subkontinento . La tabla estas ludata per la manoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Zakir Husejn

## Eksteraj ligiloj 
*

Kategorio:Barataj muzikinstrumentoj
Kategorio:Afganaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Arabaj muzikinstrumentoj
Kategorio:Frapinstrumentoj
Kategorio:Barata muziko
Ipueiras

La loknomo **Ipueiras** povas rilati al
* Ipueiras (Cearao) kaj
* Ipueiras (Tokantinso), ambaŭ en Brazilo

## Vidu ankaŭ 
* Ipueira en Norda Rio-Grando, amkaŭ en Brazilo
Libčice

Nomon **Libčice** portas pluraj setlejoj:
* Libčice nad Vltavou, urbo en distrikto Prago-oriento
* Libčice (Nový Knín), parto de urbo Nový Knín en distrikto Příbram
* Libčice (Nechvalice), parto de municipo Nechvalice en distrikto Příbram
* Libčice (Dolní Kralovice), parto de municipo Dolní Kralovice en distrikto Benešov
Libčice (Dolní Kralovice)

**Libčice** estas pereinta vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Kralovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2 km nordoriente de Dolní Kralovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Libčice situas en katastra teritorio **Libčice u Dolních Kralovic** kun areo 2,25&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1344.

La vilaĝo estis tute neniigita, eĉ kiam ĝi troviĝis super la surfaco de akva rezervujo Švihov. Restis nur kapeleto.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

257 68 Dolní Kralovice, Czech Republic - panoramio (1).jpg|Libčice
Kaple v zaniklé osadě Libčice (Q56697533) 02.jpg|La kapelo
Pamětní deska zaniklé osady Libčice (Q94442383) 01.jpg|Memortabulo al Libčice

Kategorio:Dolní Kralovice
Kategorio:Pereintaj setlejoj en distrikto Benešov
Kategorio:Pereintaj setlejoj en Montetaro Křemešník
Kategorio:Pereintaj vilaĝoj en Ĉeĥio
Střítež (Dolní Kralovice)

**Střítež** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Dolní Kralovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2 km nordokcidente de Dolní Kralovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Střítež situas en katastra teritorio **Dolní Kralovice** kun areo 8,15&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Střítež (Dolní Kralovice), dům číslo 1.jpg|Střítež
Střítež (Dolní Kralovice), dům číslo 43.jpg|Střítež

Kategorio:Dolní Kralovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Miĥail Kavelaŝvili

**Miĥail Guramoviĉ KAVELAŜVILI** (, naskiĝis la 22-an de julio 1971 en Tbiliso) estas kartvela politikisto kaj iama futbalisto. 

Li estas membro de la kartvela parlamento ekde 2016. La 14-an de decembro 2024, li estis elektita Prezidanto de Kartvelio  sed la opozicio priskribis la elekton "nelegitiman" kaj bojkotis ĝin . Li estas planita ekofici la 29-an de decembro 2024 .

## Futbala kariero 
Li komencis ludi en Lokomotiv Tbiliso, tiam moviĝis al Dinamo, kun kiu li iĝis la sesfoja ĉampiono de Kartvelio (1990-1995). En 1995, li moviĝis al la Vladikavkaz klubo Spartak-Alania, kun kiu li ankaŭ venkis en la ĉampioneco.

En 1996 li translokiĝis al Manchester City. Post la malavanco de la klubo de la Supra Ligo, Kavelaŝvili estis pruntedonita al svisa flanko Grasshopper, ĉar li ne ludis sufiĉe daj ludoj en la Supra Ligo por esti permesita ludi en la unua dividado. Dum la venontaj dek jaroj li ludis por diversaj kluboj en Svislando. En la dua duono de 2004, li estis pruntedonita al Alania dum ses monatoj.

Li estis en la taĉmento de la nacia futbala teamo de Kartvelio dum dek jaroj en la pozicio de centra antaŭa. De 1992 ĝis 2002, li ludis totalon de 32 ludoj por la nacia futbala teamo, en kiuj li trafis ok golojn. 

## Politika kariero 
Post retiriĝado de ludado, li eniris politikon. En 2016, li estis elektita al parlamento nome de la partio Kartvelia Revo, forlasis ĝin en 2022 kaj fondis politikan movadon nomitan Popola Povo, kiu tenas kontraŭokcidentajn poziciojn.

Kavelŝvili kunlaboris kun la reganta partio en la redaktado de la " Leĝo pri Eksterlandaj Agentoj " (AN), kiu postulas organizaĵojn kiuj ricevas pli ol 20% de sia financado de eksterlande registriĝi kiel eksterlandaj agentoj verŝajne por persekuti registarajn kontraŭulojn.

En decembro 2024, li estis elektita prezidanto de Kartvelio per voĉdono de membroj de la reganta partio kaj ĝiaj subtenantoj en la parlamento, dum la opozicio bojkotis la procezon pro ĝia rifuzo akcepti la rezultojn de la parlamentaj elektoj okazigitaj en oktobro.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Mikheil Kavelaŝvili at EU-Football.info
* 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1971
Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Kartvelaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de Kartvelio
Horizonte (Cearao)

**Horizonte**  estas municipo de Brazilo. Ĝi situas en la nordorienta regiono de Brazilo kaj en la subŝtato Cearao. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj. Tio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².  

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la municipoj de Cearao

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

eta|maldekstra|260ra|
eta|maldekstra|260ra|

Kategorio:Municipoj de Cearao
Laby

**Laby** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Zvěstov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2,5 km sudoriente de Zvěstov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 16 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Laby** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,20&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1420.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Laby, dům (2019).jpg|Domo en Laby (2019)
Laby, stavení (2019).jpg|Konstruaĵoj (2019)

Kategorio:Zvěstov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Novo Horizonte

La loknomo **Novo Horizonte** (de signifo, kompreneble, "nova horizonto") povas aludi al la sekvaj lokoj:

* Novo Horizonte (San-Paŭlio), municipo en la subŝtato San-Paŭlio de Brazilo	
* Novo Horizonte (Bahio), municipo en la subŝtato Bahio de Brazilo	
* Novo Horizonte (Sankta Katarino), municipo en la subŝtato Sankta Katarino, same en Brazilo

* Krome ankaŭ temas pri iuj kvartaloj de brazilaj municipoj, ekzemple de Macapá, Timóteo kaj de Feira de Santana (Bahio)

Aldone estas iuj nomoj kun aldonaj kompasdirektoj:

* Novo Horizonte do Sul, "nova horizonto de la sudo", municipo de la subŝtato Suda Mato-Groso,
* Novo Horizonte do Norte, "nova horizonto de la nordo", municipo de Mato-Groso kaj
* Novo Horizonte do Oeste, "nova horizonto de la oriento", municipo de la subŝtato Rondonio, ĉiuj same en Brazilo

Kaj ankoraŭ aldone ankaŭ estas iuj aliaj loknomoj kun la vorto "*Horizonte*", ekzemple
* Horizonte (Cearao) kaj 
* Belo Horizonte.

## Vidu ankaŭ 
* Novaj horizontoj, kosmoesplora programo kaj kosmosondilo 
* Horizonto, ankaŭ Horizonto (gazeto), kaj
* Horizontoj
Šlapánov

:*Tiu ĉi artikolo temas pri parto de municipo Zvěstov. Pri municipo en distrikto Havlíčkův Brod temas artikolo Šlapanov.*

**Šlapánov** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Zvěstov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1 km sude de Zvěstov. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 22 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Šlapánov situas en katastra teritorio **Zvěstov** kun areo 11,27&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1318.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo

## Pluaj fotoj 

Šlapánov, pohled (2019).jpg|Vido al Šlapánov survoje de Hlohov (2019)
Šlapánov, rozcestník (2019).jpg|Turisma montrilo (2019)
Šlapánov, domy (2019) 2.jpg |Strato en Šlapánov (2019)
Šlapánov, hostinec (2019).jpg|Gastejo

Kategorio:Zvěstov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Hlohov

Nomon **Hlohov** havas pluraj setlejoj:

* Hlohov (Zvěstov), parto de municipo Zvěstov en distrikto Benešov
* Hlohov (Číhošť), parto de municipo Číhošť en distrikto Havlíčkův Brod
Rosenau-burgo (Koburgo)

**Rosenau-burgo** (germane: *Rosenauer Burg*) troviĝas en Koburgo, Germanujo, inter la stratoj *Rosenauer Straße* kaj *Hahnweg*.  Ĝia unua mencio estis en la 1397-a jaro; en 1426 ĝin enloĝis la ĉefmonfaristo. En 1434 la senjoroj de Rosenau ordonis novkonstruadon de la akvokastelo. Post malkonstruo oni uzis ĝin kiel fiŝan, lavan kaj deponan domon. Kadukiĝinte ĝis la 20-a jarcento ĝi rebrilas hodiaŭ post sukcesa restaŭrado. 

## Historio 
### Antaŭula domo 
La monfaristaj majstro kaj kavaliroj Heinz kaj Günter de Rosenawe konstruigis, post Kastelo Rosenau je Rödental, en la jaro 1434 kasteleton samnoman kiel akvokastelon proksime de la ekstera ĉirkaŭfortikaĵo koburga. Rojo *Hahnfluß* akve provizis lageton *Ritterteich* tute ĉirkaŭantan la kasteleton. La okcidenta flanko spektanta al la muelejo *Hahnmühle* estis superigita de ŝtona ponto kun du etaj angulturetoj: ĝia finiĝo ĉe la burga flanko estis ligna levoponto. La rektangula ĉefa ejo (palaco) havis du gotikajn ŝtuparajn orilojn kun du angulaj turoj tra kiuj oni povis atingi la suprajn etaĝojn. La kvaretaĝa kaj masiva konstruaĵo el grejso dekoraciiĝis krome per orielo ĉe la gablaj flankoj kaj avankorpo etendiĝante enlageten.

### Alikonstruo kaj kaduko 
Martin von Rosenau vendis la bienon en 1556 al Christoph von Heßberg. En 1611 duko Johano Kazimiro akiris la monŝulde premitan komplekson. En 1671 oni forigis ĉion krom la teretaĝon. Sur la restaĵoj de la palaco oni konstruis novan etaĝon kaj selotegmenton en belega framskeleta stilo. Sekve ene estis la duka bierfarejo dume supre loĝis la kortega fiŝkaptisto. En 1700 kiel ankaŭ en 1773 la iama burgo nomiĝis *duka fiŝejo*. Malkonstruiĝis la ponto en 1842 kaj la lageto estis plenigita per sablo. 

Komence de la 19-a jarcento venis novaj profundaj alikonstruoj. Oni pligrandigis, senrespekte de la maloftaj trafakaj detaloj, la fenestrojn de la supra etaĝo kaj ĉe la tegmenta gablo kaj eĉ surmetis ŝmiron. La tuto ekservis kiel lavejo de duka familio. 

## Hodiaŭa utiligo 
Post la Dua mondmilito ĝi servis certan tempon kiel kulisan, meblan kaj rekvizitan deponejon de la Landa Teatro de Koburgo. Post ĉeso de ia funkcio ĝi pli kaj pli en mizera stato. Finde de la 1970-aj jaroj, la Liberŝtato Bavarujo (posedanto depost 1918), ordonis ĝeneralan restaŭradon. De tiam la ŝtata Konstruofico de Bamberg gastas ene. De 2013 teretaĝe troviĝas konsiladaj burooj de la tribunalhelpa prisesplor-polico. 

## Literaturo 
* Fritz Mahnke: *Schlösser und Burgen im Umkreis der Fränkischen Krone*, Druck- und Verlagsanstalt Neŭe Presse GmbH, Coburg, 1974, p. 11–13.
* Peter Morsbach, Otto Titz: *Stadt Coburg* (=Denkmäler in Bayern, vol. IV/48). Karl M. Lipp Verlag, München 2006, ISBN 3-87490-590-X, p. 37–38

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Coburg
Kategorio:Kasteloj en Bavario
Kategorio:Akvokasteloj