Nigrabrusta ŝukolibro

La **Nigrabrusta ŝukolibro** (*Eriocnemis nigrivestis*, kaj *zamarrito pechinegro* en hispana) estas malgranda specio de kolibroj en la familio Trokiledoj kaj unu el la dek unu specioj de la genro *Eriocnemis*. Ĝi estas Endanĝerita, havante nur ĉirkaŭkalkulitajn 100–150 individuojn restantaj en naturo.

## Aspekto
La specio atingas longon de 8–9 cm. Ĝi estas sekse dimorfa, kun la masklo havanta nigrajn suprajn kaj subajn partojn, malhelbluajn vostkovrilojn, kaj violbluan gorĝon kaj subvostajn kovrilojn. La ino estas bronzverda supre, bluverda sur pugo kaj supravostaj kovriloj, kun orverdaj subaj partoj kaj palblua mentono. Ambaŭ seksoj havas rektan nigran bekon, forkoforman voston kaj blankajn pufkrurojn, de kiuj la ordinara nomo devenas.

Idoj estas sekse dimorfaj simile al plenkreskuloj, sed kun pli obtuza koloro kaj ruĝoranĝa koloro sur la suba parto de la beko.

Ne estas karakteriza voĉo; la specio estas ĝenerale sufiĉe silentema, sed povas elsendi monotonan kaj metalan "ciit ciit ciit" kiam ĝi forflugas. Junuloj elsendas altatonan ĉirpadon kiam ili petegas manĝaĵon. La ​​specio troviĝas en humidaj kaj malsekaj nubaj kaj montaraj arbaroj je altitudoj de 1 700–3 500 m. Ĝi ankaŭ troveblas en arbustaj arbarlimoj kaj deformita vegetaĵaro.

Tiuj ĉi birdoj estas altitudinaj migrantoj, ĝenerale troveblaj je altitudoj de 2440–3050 m inter aprilo kaj septembro, sed restantaj super 3100 m dum la reprodukta sezono de novembro ĝis februaro, kvankam pli lastatempaj observaĵoj sugestas, ke migradaj padronoj povas fluktui aŭ ŝanĝiĝi.

La respondo de la nigrabrusta ŝukolibro al varioj en mikrovivejoj estas ekstreme sentema. Oni sugestis, ke la specio havas konkurencivan malavantaĝon por la sama ekologia niĉo kun aliaj kolibrospecioj, specife la Blankakoluma kolibro, kaj ke evitado de arbarlimoj estas uzata por mildigi la streson truditan de la laŭsezonaj altitudaj migradoj.

## Ekologio
Kiel plej multaj kolibroj, tiu ĉi specio ĉefe manĝas nektaron kaj insektojn. Ĝi manĝas diversajn florojn, inkluzive de erikacoj, fuksioj kaj bromeliacoj, sed montras preferon por *Palicourea*, precipe *Palicourea fuchsioides*, malofta planto endemia de Ekvadoro.

Reproduktado okazas inter novembro kaj aprilo. Maskloj establas teritoriojn kaj faras pariĝajn montrojn. La pariĝado konsistas el vertikalaj flugoj de la masklo kaj ino, kie ili kuniĝas 25-30 metrojn en la aero. La nesto estas tasforma, konstruita super la tero en bone protektita areo, farita el musko, araneaĵoj kaj fajnaj fibroj. Junuloj estas nutrataj de la plenkreska patrino dum ĉirkaŭ 2 semajnoj post forlaso de la nesto, ĉar ili faras esplorajn flugojn proksime al la nesto. En siaj unuaj tagoj post forlaso de la nesto, la plenkreska ino nutras la junulojn proksimume ĉiun kvinan minuton.

En 2020, la Fundación Jocotoco komencis novan projekton kun la National Geographic Society, kiu fokusiĝis al la riĉigo, protekto kaj restarigo de vivejo por la kolibro, kune kun lokaj komunumoj en la regiono.

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto
*
*
*

## Eksteraj ligiloj
* Systematics and biogeography of the Andean genus Eriocnemis (Aves: Trochilidae) (resumo)
*retejo de esploristo
*Sonregistroj de Eriocnemis nigrivestis
*Aves y Conservacion, 2008
*Fotoj ĉe iNaturalist

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Sudameriko