open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arcos de las Salinas

eta|Arcos de las Salinas
**Arcos de las Salinas** [ARkos delasaLInas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos. La loknomo *Arcos de las Salinas* estas etimologie komprenebla kiel Arkoj de la Salejoj.

## Geografio
Ĝi estas je 73 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 *Autovía Mudéjar* venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu Albentosa estas la plej malproksima en la komarko, kaj de tie sudokcidente la A-1514 komunikas kun Manzanera, poste kun Torrijas pli sudokcidente kaj finfine kun Arcos de las Salinas, tute sur la limo kun la provinco Kasteljono.

La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro Javalambre. La loĝloko staras je 1081 m super marnivelo, kaj ĉirkaŭe fluas la riveroj Arcos kaj Torrijano. La municipa teritorio enhavas diversajn domarojn nome Agua Buena, Hoya de la Carrasca, La Dehesilla, La Higuera, La Torre, Dueñas, Las Salinas, Los Villares, Mas del Río, Royuela, Tormagal kaj Zacarías.

## Historio
eta|maldekstre|230px|La preĝejo.
eta|maldekstre|230px|La ermitejo de Sankta *Quiteria*.
En la islama epoko la areo estis loĝata de berberoj, eble pro la geografia simileco de tiu zono kaj de la brutobredaj ebloj kun ilia devenregiono en Nordafriko. Kristanoj konkeris la areon el islamanoj en 1202 fare de Petro la 2-a de Aragono, kiel unu el lastaj islamaj lokoj kiuj rezistis en Aragono. 

Kristanoj konkeris la lokon el islamanoj en la 13-a jarcento, kaj post konstituo de la komunumo de domaroj de Teruelo, ĝi estis inkludita en la Sesma del Campo de Sarrión ĝis la provinca divido de 1833. Poste Arcos de las Salinas iomete prosperis pere de komerco de lano.

## Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Arcos de las Salinas oni malaltiĝis ĝis nunaj 112 loĝantoj. 

La ĉefa ekonomia agado de la municipo estas rura turismo. Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, ermitejoj, arkopordegoj, portikaro de urbodomo ktp. Ĉefa altiraĵo, kiu nomas la vilaĝon, estas la salejoj kiuj estas laŭ la rivero Arcos je 2 km de la urba kerno. Ili estas ekspluatataj ekde la 12a jarcento kaj eble en pli fruaj epokoj. Estas ankaŭ Astronomia Observatorio Javalambre.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de la provinco Teruelo

## Notoj
## Bibliografio
* Ibáñez González, Javier (kunord.) (2009). Las Hoces del Mijares y los Caminos del Agua. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-0-5.
* Ibáñez González, Javier & Casabona Sebastián, José F. (2013). Castillos, murallas y torres. La arquitectura fortificada de la Comarca de Gúdar-Javalambre. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-5-0.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Municipoj de Teruelo
Ales Bjaljacki

**Ales BJALJACKI** - , ; naskiĝis la 25-an de septembro 1962 en *Vjarcilja* (ruse *Вяртсиля*, finne *Värtsilä*, Karelio, Rusia SFSR, Sovetunio) - estas belorusia aktivulo pri homaj rajtoj. En 2020 al li estis aljuĝita la premio de ĝusta vivmaniero, kaj en oktobro 2022 al li estis aljuĝita la Nobel-premio pri paco.

## Vivo 
Kiam Ales Bjaljacki estis dujaraĝa, lia familio translokiĝis de Rusio al Belorusio. Ales Bjaljacki doktoriĝis en Literaturscienco de la Nacia Akademio de Sciencoj de Belorusio.

En 1988 li kaj aliaj organizis publikajn agojn por memorigi la viktimojn de stalinismo. Sekvis pluraj arestoj kaj monpunoj. Ales Bjaljacki estis kunfondinto de la "Belorusa Popola Fronto 'Adradĵenje'" ("Belorusa Popola Fronto 'La Reviviĝo'"), kiu ekde 1991 kampanjas por demokratiigo.

En 1996, malgraŭ la danĝero kaj diskriminacio, li fondis la homrajtan organizon Vjasna (Вясна, "printempo"), kiu subtenas politikajn kaptitojn kaj iliajn familiojn. Pro tio li ricevis la premion *Homo-Homini* el Prago en 2005. Kaj en 2006 la sveda *Forum för levande historia* ("forumo por vivanta historio") honorigis lin per la *Per Anger*-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero – Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.

Ales Bjaljacki estis arestita la 4-an de aŭgusto 2011 kaj preskaŭ kvar monatojn poste, la 24-an de novembro 2011, kondamnita al kvar jaroj kaj duono da malliberejo pro laŭdira impostfraŭdo. Oficialaj reprezentantoj de Eŭropa Unio kaj Usono kritikis la proceduron kiel "politikan surscenigon". La organizaĵo por homaj rajtoj Amnestio Internacia ankaŭ postulis la liberigon de li.

Li estis nomumita por la Nobel-premio pri paco fare de la slovaka ĉefministro Iveta Radičová komence de 2012. Du kaj duonan jaron pli malfrue, la 21-an de junio 2014 li estis surprize liberigita frue el la malliberejo.

Dum la protestoj en Belorusio 2020 li fariĝis membro de la kunordiga konsilio de la iama prezidanta kandidato Svjatlana Ciĥanoŭskaja. En 2020 li ricevis la premion de ĝusta vivmaniero. Ales Bjaljacki estis denove arestita la 14-an de julio 2021.

La 15-an de julio, li estis agnoskita kiel politika malliberulo en komuna deklaro fare de naŭ organizoj (Vjasna, la Belorusia Unio de Ĵurnalistoj, la Belorusia Helsinka Komitato ktp.). Li estis akuzita la 6-an de oktobro 2021 pri impostfraŭdo en Belorusio.

La 7-an de oktobro 2022, la Nobel-Komitato en Oslo anoncis ke li ricevos la Nobel-premion pri paco kune kun la rusia homrajta organizaĵo Memorial kaj la ukraina organizaĵo Centro por Civilaj Liberecoj.

La 3-an de marto 2023 estis kondamnita de juĝejo en Minsko al 10 jaroj de prizonkolonio

## Vidu ankaŭ
* Protestoj en Belorusio (2020-2021)

Kategorio:Literatursciencistoj
Kategorio:Belorusaj disidentoj
Kategorio:Belorusaj homrajtaj aktivuloj
Kategorio:Belorusaj malliberuloj
Kategorio:Sovetiaj disidentoj
Kategorio:Nobel-premiitoj pri paco
Kategorio:Belorusaj verkistoj
Kategorio:Vivantaj homoj
Ministerio pri Defendo de la Rusia Federacio

La **Ministerio pri Defendo de la Rusia Federacio** (, mallongigita *МО* aŭ *МО РФ*) estas la ministerio kiu plenumas la administran kaj funkcian gvidadon super la Armitaj Fortoj de Rusia Federacio. Li sukcedis la Sovetan Militministerion kiam Sovetunio kolapsis.

## Organizo 
En la soveta organizo, la Militministerio havis administran rolon, la planado de operacioj estas certigita fare de la estro de la Ĉefa stabo, kun sub liaj ordoj Ĉefkomandanto de la terarmeoj. Nun la ministro ĉiam pli alprenas faktan komandon de la armitaj fortoj. Same kiel en la plej multaj landoj de la mondo, la rusia ŝtatestro (nuntempe Vladimir Putin) estas la supera komandanto de la armetrupoj. Li respondecas pri la fina decido pri armea interveno aŭ implikiĝo de sia lando, kaj decidas pri ebla nukleatako.

## Ministroj pri Defendo de la Rusia Federacio 
* De la 16-a de marto ĝis la 18-a de majo 1992: Boris Jelcin
* De 1992 ĝis 1996: Pavel Graĉiov
* 18-a de junio ĝis 17-a de julio 1996: Miĥail Kolesnikov
* 1996-1997: Igor Rodionov
* De 1997 ĝis 2001: Igor Sergejev
* De 2001 ĝis 2007: Sergej Ivanov
* De la 15-a de februaro 2007 ĝis la 6-a de novembro 2012 : Anatolij Serdjukov
* De la 6-a de novembro 2012 ĝis la 12-a de majo 2024: Sergej Ŝojgu
* Ekde la 12-a de majo 2024 Andrej Belousov

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Registaro de Rusio
* Armitaj Fortoj de Rusia Federacio

Kategorio:Registaro de Rusio
Kategorio:Ministerioj pri defendo
Kategorio:Armitaj fortoj de Rusio
Oldřichov (distrikto Tábor)

**Oldřichov** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En  ĉi tie vivis . Konsisto de la municipo estas ankaŭ domaro Těmice, kiu estas statistike gvidita kiel baza setlejunuo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1352.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sanktaj Filipo kaj Jakobo

## Pluaj fotoj 

Oldřichov, rybník (2019).jpg|Fiŝlago
Oldřichov (okres Tábor), domy III.jpg|Domoj
Oldřichov, domy (2019) (2).jpg|Domoj
Oldřichov, hřbitov (2019).jpg|Tombejo ĉe la preĝejo
Oldřichov, zbrojnice (2019).jpg|Fajroestingista armilejo kaj municipa ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Pithampur

**Pithampur,** laŭ () estas industria urbego kaj municipo en centra Barato, en subŝtato Madja-Pradeŝo, en distrikto Dhar. Pithampur apartenas al urbaro de Indaur kaj ĝia kromnomo estas "Detrojto de Barato".

## Demografio 
Pithampur havis populacion de  en 2011 kun legopovo 62%.

## Geografio 
Pithampur situas en montaro 578 metrojn super la marnivelo. Indaur troviĝas 22, distrikta sidejo Dhar 38, Uĝĝen 64, Kargone 88, subŝtata ĉefurbo Bopalo 193, Mumbajo 502,  tutlanda ĉefurbo Delhio 687, Kolkato 1303 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Ekonomio 
Pithampur havas industrian areon, al kiu aldoniĝas loĝkvartaloj. En la industria areo ĉiuspecaj industriaj entreprenoj troviĝas, inter ili la plej fama estas filio de Tata (firmao).

## Lingvoj 
En Pithampur la ĉefa lingvo estas la hindia lingvo.

## Religioj 
91% de la populacio estas hinduoj, krome iomete ankaŭ aliaj religioj.

## Eduko 
En Pithampur la plej alta instruo okazas en instituto.

## Trafiko 
Aparta fervoja branĉa linio finiĝas ĉe la industria areo. Al la urbego 3 vojoj kuras. La plej proksima flughaveno funkcias en Indaur.

## Klimato 
Pithampur situas sur limo inter humida subtropika klimato laŭ klimata klasifiko de Köppen Cwa kaj tropika savana klimato (laŭ Köppen: Aw) kun influoj de musono kaj la montaro. Tri apartaj sezonoj estas: somero, musono kaj vintro. La plenjara pluvokanto varias inter 700-800 mm (ĉefe inter junio-septembro pluvas).

## Vidindaĵoj 
* hinduaj temploj

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Madja-Pradeŝo
Eichendorff-benko

eta|steleo kun poema eltiraĵo
eta|vido burgen kaj riveren
**Eichendorff-benko** (germane: *Eichendorffbank*) estas monumentprotektita (nr. 094 96891) ŝtona benko en la montaro *Klausberge* norde de Halle (Saale), Germanujo. Ĝin oni starigis memore al la studenta tempo de Joseph von Eichendorff en la bela urbo ĉe Saale.

## Historio 
Studis li en Halle jursciencon inter majo 1805 kaj aŭgusto 1806. Per sia omaĝpoeziaĵo *Bei Halle* li kreis eternan memorilon pri la ĉarma ĉirkaŭaĵaro de Halle. Longe opiniitis ke la verkado faritis jam dum studentaj tagoj de poeto spektanta disde Klaus-montoj la riveron kaj Burgon Giebichenstein.

Esploroj de Erich Neuß montris ke la manuskripta praversio (en Berlino) datumas nur de la 1-a de februaro 1840. Temis pri kontribuaĵo por la gazeto *Deutsches Musenalmanach für 1841*. Du jarojn antaŭmorte Eichendorff ankoraŭ faris etviziton en Halle. La municipa konsilisto Heinrich Niemeyer instigis ĉ. du jardekojn pli malfrue estigi memorigan ejon por Eichendorff. En 1879 la publika plibeligsocieto *Hallischer Verschönerungsverein*, sub la gvidado de la juristo Herrmann Fiebiger, elfaris tre modestan lokon en formo de ŝtono kiu ĝis hodiaŭ konserviĝis kaj troviĝas nelonge de la benko. De tie oni ja povas ĝui belegan panoramon kaj al la rivero kaj al la burgo.

En 1899 aldonitis duonronda ŝtonbenko kun meza obelisko. Sur ĝin ĉizigitis la unuaj du strofoj de la menciita poemo. Ili ankoraŭ troviĝas sur la unua monumento:

Da steht eine Burg überm Tale
Und schaut in den Strom hinein,
Das ist die fröhliche Saale,
Das ist der Giebichenstein.

Da hab ich so oft gestanden,
Es blühten Täler und Höhn,
Und seitdem in allen Landen
Sah ich nimmer die Welt so schön! 

Kontraŭe al la benko troviĝas ekde 2005 steleo kun plato legebliganta ĉiujn sep poemstrofojn. Ĉiujare okaze de la naskiĝtago de Eichendorff okazas pikniko. Alia tradicio estas printempa kantado fare de koruso, ĉebenke. Restaŭradoj faritis en 1946, 1970 kaj 2020/21. Solena reinaŭguro okazis en la 17-a de aŭgusto 2021.

## Literaturo 
* Otto Jacob: *Die Klausberge*. (=Trothaer Geschichte – Trothaer Geschichten, 3). Eldonis Bürgerinitiative Gesundes Trotha e.V., Druck-Zuck, Halle (Saale) 1994, ISBN 3-928466-07-0, p. 16–20
* Siegmar von Schultze-Galléra: *Topographie oder Häuser- und Strassen-Geschichte der Stadt Halle a.d. Saale. Dritter Band: Die Eingemeindungen Giebichenstein, Trotha, Cröllwitz, Gimritz.* Verlag Wilhelm Hendrichs, Halle 1920; represo fare de Verlag Rockstuhl, Bad Langensalza 2018, ISBN 978-3-95966-305-2, p. 104

## Eksteraj ligiloj 
* ĉi-prie ĉe *Halle im Bild*

## Notoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Halle (Saale)
Kategorio:Aperis en la 19-a jarcento
Kategorio:Joseph von Eichendorff
Kategorio:Ŝtonaj objektoj
El Castellar

**El Castellar** [elkasteLJAR] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos. La loknomo *El Castellar* kompreneblas kiel "La kastelejo", alude al mezepoka kastelo.

## Geografio
Ĝi estas je 40 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 *Autovía Mudéjar* venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu La Puebla de Valverde estas la plej proksima municipo al la ĉefurbo, kaj mezvoje inter Teruelo kaj La Puebla de Valverde ŝoseo  komunikas oriente kun Formiche Alto, kaj poste al El Castellar, Cabra de Mora kaj Mora de Rubielos, la komarka ĉefurbo. Alia itinero el Teruelo estas la A-226 tra Corbalán al Cedrillas kaj poste suden al El Castellar.

La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro Camarena kaj ĉe la urba teritorio fluas la rivero Mijares. La loĝloko staras je 1275 m super marnivelo. 

## Historio
En Mezepoko estis kastelo pro strategia situacio sur monteto inter torentoj. La loĝloko estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1200, post la konkero el islamanoj de Teruelo en 1170. Estas multa mezepoka kaj moderna dokumentaro kiu informas pri la loko kaj ties ekonomio, nome agrikulturo, forstado kaj industrio de lano (17-a kaj 18-a jarcentoj).

El Castellar formis parton de la "sesma" (municiparo) de Rubielos de Mora, poste de la *Vereda de Montalbán*, poste dependis de Teruelo kaj fine, en 1834 iĝis municipo sendependa. En ĝia teritorio 27 loĝataj kampardomoj. Dum la Hispana Enlanda Milito de 1936-1939 El Castellar estis en respublika zono de aŭgusto 1936 ĝis majo 1938. Inter 1950 kaj 1970 oni suferis konsiderindan procezon de elmigradon kiu pasigis el 400 loĝantoj ĝis 120. La plej parto de la lokanoj elmigris al Barcelono kaj ĉirkaŭe kaj duarange al Valencio kaj Kasteljono.

## Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en El Castellar oni malaltiĝis ĝis nunaj 56 loĝantoj.

Vidindaĵoj estas kastelo de la 12-a jarcento rehabilitita en 1970-aj jaroj, baroka preĝejo de Sankta Mikaelo (18-a jarcento), urbodomo de fino de la 16-a jarcento, ermitejoj de la 17-a jarcento, naturaj lokoj ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de la provinco Teruelo

## Notoj
## Bibliografio
* Ibáñez González, Javier (kunord.) (2009). Las Hoces del Mijares y los Caminos del Agua. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-0-5.
* Ibáñez González, Javier & Casabona Sebastián, José F. (2013). Castillos, murallas y torres. La arquitectura fortificada de la Comarca de Gúdar-Javalambre. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-5-0.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Municipoj de Teruelo
Per Anger

**Per Johan Valentin ANGER** (naskiĝis la 7-an de decembro 1913 en Gotenburgo, mortis la 25-an de aŭgusto 2002 en Stokholmo) estis sveda diplomato kaj advokato. Kiel dungito de Raoul Wallenberg li savis multajn hungariajn judojn en Budapeŝto dum la Holokaŭsto.

## Vivo 
Post infanaj jaroj en Gotenburgo, li kompletigis siajn studojn de juro ĉe la Universitato de Stokholmo kaj la Universitato de Upsalo en novembro 1939. En januaro 1940 li dungiĝis ĉe la sveda ambasado en Berlino. Post kiam la sveda Ministerio pri Eksteraj Aferoj ricevis raportojn pri baldaŭa germana atako kontraŭ Norvegio kaj Danio, kaŝnomita "operaco Weserübung", Anger estis komisiita sendi sekretajn informojn al Stokholmo. En junio 1941 li revenis al Stokholmo, kie li okupiĝis pri komercaj rilatoj inter Svedio kaj Hungario. En novembro 1942 li estis sendita al Budapeŝto kiel dua sekretario de la sveda ambasado.

Tuj post la germana okupo de Hungario la 19-an de marto 1944, Anger partoprenis en la savo de hungaraj judoj. Komence, 700 provizoraj svedaj pasportoj kaj identigaj kartoj estis eldonitaj por protekti la judojn kontraŭ internigo kaj deportado al la koncentrejoj. Kiam Raoul Wallenberg alvenis en la hungaran ĉefurbon en julio 1944, li tuj vastigis la klopodojn de Anger, eldonante diplomatiajn protektajn pasportojn kaj starigante pli ol 30 ŝirmejojn tra Budapeŝto. Post la sovetia invado de Budapeŝto en januaro 1945, Anger kaj Wallenberg estis arestitaj. Anger estis liberigita post tri monatoj, sed la sorto de Wallenberg restis necerta.

Post la fino de la milito, Anger okupis multajn diplomatiajn postenojn en Egiptio, Etiopio, Francio, Aŭstrio kaj en Usono. Li tiam iĝis estro de la internacia sveda helpprogramo kaj estis ambasadoro al Aŭstralio, Kanado kaj la Bahamoj. Dum tiu tempo li faris ripetajn provojn eltrovi ion pri la sorto de Wallenberg: kvankam atestantoj en Hungario firme asertis, ke li deportiĝis fare de la ruĝa armeo al Sovetunio, la registaro dum 12 jaroj obstine neis ke li iam estis en Sovetunio, kaj nur en 1957 konfesis ke li malbonŝance mortis dum pridemandado en sovetunia malliberejo en 1947. Ĉar pluraj aliaj malliberigitoj poste asertis ke li ankoraŭ vivis post la 1950-aj jaroj, Per Anger plurfoje kontaktis tiucele kun la registaro de Sovetunio kaj renkontiĝis kun la sovetia prezidanto Miĥail Gorbaĉov insistante pri tiu temo en 1989. Lia aŭtobiografia raporto *Med Raoul Wallenberg i Budapest* ("Kun Raoul Wallenberg en Budapeŝto", unua eldono 1979) estis en pluraj eldonoj publikigita kaj tradukita en multajn lingvojn. Per Anger mortis en Stokholmo la 26-an de aŭgusto 2002 kiel rezulto de falo en sia loĝejo.

Ekde 2004, la sveda *Forum för levande historia* ("forumo por vivanta historio") ĉiujare aljuĝas la Per Anger-Premion al homoj kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero.

Kategorio:Svedaj diplomatoj
Kategorio:Svedaj juristoj
Kategorio:Justuloj inter la popoloj
Kategorio:Holokaŭsto en Hungario‎
Kategorio:Holokaŭsto kaj Svedio
Kategorio:Svedoj de la Dua Mondmilito
Per Anger-Premio

Ekde 2004, la sveda *Forum för levande historia* ("forumo por vivanta historio") ĉiujare aljuĝas la '''*Per Anger*-premion'* al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.

Antaŭaj premiitoj:
* 2004: Gennaro Verolino, itala katolika pastro, kiu en 1944 laboris en la vatikana ambasadorejo en Budapeŝto kaj per protektaj pasportoj savis pli ol 25 mil judoj
* 2005: Arsen Sakalov (Арсен Сакалов), inguŝa mediprotekta aktivulo
* 2006: Ales Bjaljacki (Алесь Бяляцкі), belorusa homrajta aktivulo, en oktobro 2022 premiita per la Nobel-premio pri paco
* 2007: *Organización Femenina Popular'', "Popola Virina Organizaĵo" de Kolombio
* 2008: Sebastian Bakare, anglikana epuskopo en Zimbabvo
* 2009: Brahim Dahane, mediprotekta aktivulo en okcidenta Saharo
* 2010: Jelena Urlajeva, mediprotekta aktivulo en Uzbekio
* 2011: Narges Mohammadi, (نرگس نرگس), irana aktivulino
* 2012: Sapijat Magamedova (Сапият Магомедова), homrajta aktivulino en Dagestano
* 2013: Justine Ijeomah, homrajta aktivulo en Niĝerio
* 2014: Rita Mahato, homrajta aktivulo en Nepalo
* 2015: Islena Rey Rodriguez, homrajta aktivulino en Kolombio
* 2016: Abdullah al-Ĥatib (عبدالله الخطيب), homrajta aktivulo en Sirio
* 2017: Katana Gégé Bukuru, homrajta aktivulo en la Demokratia Respubliko Kongo
* 2018: Teodora del Carmen Vasquez, virina aktivulino en Salvadoro
* 2019: Najwa Alimi (نجوا علیمی), afgania ĵurnalistino kaj aktivulino
* 2020: Aintisar Al-Amjal (انتصار الأميال), virina aktivulino en Irako
* 2021: S'bu Zikode, sudafrika aktivisto
* 2022, Anabela Lemos, aktivulino el Mozambiko

## Eksteraj ligiloj 
* la *Per Anger-premio* en la angla kaj la sveda

## Referencoj 
Kategorio:Premioj
Salim Barakat

**Salim BARAKAT** () naskiĝis en 1951. Li estas kurd-siria verkisto, tradukisto kaj poeto en la araba. Liaj libroj estis tradukitaj en multajn lingvojn.

Barkhat naskiĝis en 1951 en Sirio en la kurda regiono en norda Sirio en la urbo Qamishli, en la aĝo de 19 jaroj li forlasis sian urbon kaj translokiĝis al Damasko por studi araban literaturon en Damaska Universitato, sed jaron poste li forlasis Sirion al Bejruto, kie li komencis literaturan karieron kiu inkluzivis la publikigon de kvin libroj de poezio kaj laboro kiel ĉefredaktoro en la palestina ĵurnalo **El Carmel**.

Kun la eksplodo de la libana milito en 1982, li forlasis Bejruton kaj daŭre laboris kiel redaktisto ĉe El Carmel en Nikozio, Kipro, dum tiu periodo li verkis siajn plej gravajn librojn. En 1999, la verkisto translokiĝis al Svedio, kie li ankoraŭ vivas hodiaŭ. Barakat verkas siajn verkojn en la araba lingvo kaj estas konsiderita noviga kaj moderna laŭ stilo. Lia verkado memorigas la magian realismon kiu estas ofta en sudamerika literaturokaj kun konsiderinda influo de novklasikismo.

La verkisto ofte priskribas en siaj libroj la folkloron de la kurda popolo al kiu li apartenas.
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kurdaj verkistoj
Kategorio:Kurdaj poetoj
Kategorio:Siriaj verkistoj
Kategorio:Siriaj poetoj
S'bu Zikode

'''S'bu Zikode** aŭ je plena nomo **Sibusiso Innocent Zikode'* (naskiĝis la 30-an de novembro 1974) estas socia aktivisto el Sud-Afriko. En 2021 la sveda *Forum för levande historia* ("forumo por vivanta historio") honorigis lin per la *Per Anger''-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.

Kategorio:Sudafrikanoj
Lycée Hoche

La **gimnazio** aŭ **lycée Hoche**, estas franca publika establaĵo de sekundara kaj supera edukado, situanta ĉe *73, avenuo de Saint-Cloud* en la distrikto de Notre-Dame de Versailles, en Yvelines. Napoleona mezlernejo kreita en 1803, ĝi estis nomita *Lycée Hoche* en 1888 omaĝe al Lazare Hoche, franca generalo naskita en Versailles.

La kapelo estis listigita kiel historia monumento ekde 1926, la cetero de la monaĥejkonstruaĵoj estas listigita kiel historia monumento ekde 1969. La nuna direktoro estas Guy Seguin.

Ĝi estas rekonita pro siaj bonegaj rezultoj en la abituriento kaj la alirekzamenoj por la *Grandes Ecoles*, pli precipe scienca (Ecole Normale Supérieure, Polytechnique, Mines de Paris, CentraleSupélec, École des Ponts) kaj komerca (HEC Paris).

## Kelkaj lernintoj 
* Raymond Aron
* Edward Carpenter
* Louis Franchet d'Espèrey
* Francisco I. Madero

## Eksteraj ligiloj 
*  yc-hoche-versailles.ac-versailles.fr

Kategorio:Liceoj de Francilio
Kategorio:Versailles
Sapijat Magomedova

**Sapijat Magamedova** (Сапият Магомедова) estas homrajta aktivulino kaj advokatino en Dagestano. En 2012 la sveda *Forum för levande historia* ("forumo por vivanta historio") honorigis ŝin per la *Per Anger*-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto. Aldone, en 2013 ŝi ricevis la premion *Homo-Homini* el Prago.

## Referencoj 
Kategorio:Personoj de Dagestano
Jodido

**Jodido** aŭ jodaj kombinaĵoj sub la formala oksida stato -1 troveblas kiel komponantoj el jodaj saloj kaj estas unu el la plej grandaj monoatomaj anjonoj. Oni atribuas al la jodanjono radio ĉirkaŭ 260 pikometroj. Kompare, la pli malpezaj halogenidoj estas konsiderinde pli malgrandaj: bromido (196 pm), klorido (181 pm), kaj fluorido (133 pm). La kialo kuŝas en ĝia grandeco, jodido formas relative malfortajn ligojn kun la plej multaj elementoj.

Plejmulto el la jodidaj saloj estas solveblaj en akvo, sed ofte malpli ol la rilataj kloridoj kaj bromidoj. Jodidoj, estante grandaj, estas malpli hidrofilaj kompare kun la pli malgrandaj anjonoj. Unu konsekvenco de tio estas ke natria jodido estas tre solvebla en acetono, dum natria klorido ne estas. La malalta solvebleco de arĝenta (I) jodido kaj plumba (II) jodido reflektas la kovalentan karakteron de tiuj metaljodidoj.

Testo por la ĉeesto de jodidaj jonoj estas la formado de flavaj precipitaĵoj de tiuj kunmetaĵoj sur traktado de solvaĵo de arĝenta nitrato aŭ plumba (II) nitrato. Plej multaj jodidoj estas senkoloraj. Jodidoj havas multajn praktikajn rolojn, estante trovataj en kontraŭkonvulsiaĵoj, flamrezistaj materialoj, kaj ĉelmakuloj. Kvankam nekutima, kronika tokseco de jodido povas rezultigi jodismon, sindromon kun multoblaj neŭrologiaj simptomoj. jodido-tokseco ankaŭ povas kaŭzi specon de haŭta erupcio. Vidu kalia jodido. La jodida jono havas jonan radiuson de 196 pm.

## Vidu ankaŭ 
* Acetatoj
* Antranilatoj
* 3-Aminobenzoatoj
* 4-Aminobenzoatoj
* Benzoatoj
* Buteratoj
* Dubenzoatoj
* Cianoacetatoj
* Cianobenzoatoj
* Formiatoj
* Ftalatoj
* Heksanatoj
* Heptanatoj
* 2-Hidrokso-benzoatoj
* 3-Hidrokso-benzoatoj
* 4-Hidrokso-benzoatoj
* Izoftalatoj
* Izovaleratoj
* Laktatoj
* Metilbenzoatoj
* Oktanatoj
* Prenoloj
* Propionatoj
* Salikatoj
* Tereftalatoj
* Valeratoj
Gennaro Verolino

**Gennaro VEROLINO** - naskiĝis la 3-an de novembro 1906 en Napolo, mortis 99-jara la 17-an de novembro 2005 en Romo - estis itala katolika pastro, kiu en 1944 laboris en la vatikana ambasadorejo en Budapeŝto kaj per protektaj pasportoj savis pli ol 25 mil judoj. Tiu fakto nur ĝenerale konatiĝis fine de la 20-a jarcento. En 2004 la sveda *Forum för levande historia* ("forumo por vivanta historio") honorigis lin per la unua *Per Anger*-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito same en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto. Postmorte, Gennaro Verolino ankoraŭ honoriĝis en 2007 per atribuo de la titolo de justulo inter la popoloj.

Kategorio:Italaj episkopoj
Kategorio:Italaj justuloj inter la popoloj
Kategorio:Holokaŭsto en Hungario‎
Kategorio:Italoj de la Dua Mondmilito
Torrijas

**Torrijas** [toRRIĥas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos. La loknomo *Torrijas* estas ne-etimologie komprenebla kiel pankukoj; sed certe okazis popola etimologio kiu ne rilatas al tiu signifo. En provinco Toledo estas urbo Torrijos.

## Geografio 
Ĝi estas je 66 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, laŭ ŝoseo, je 38 km rektalinie. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 *Autovía Mudéjar* venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu Albentosa estas la plej malproksima en la komarko, kaj de tie sudokcidente la A-1514 komunikas kun Manzanera, kaj poste kun Torrijas pli sudokcidente, inter tiu kaj Arcos de las Salinas.

La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro Javalambre. La loĝloko staras je 1359 m super marnivelo, kaj ĉirkaŭe fluas la rivero Albentosa.

## Historio 
En la islama epoko la areo estis loĝata de berberoj, eble pro la geografia simileco de tiu zono kaj de la brutobredaj ebloj kun ilia devenregiono en Nordafriko.

eta|maldekstre|210ra|Pordego de la preĝejo.
Kristanoj konkeris la areon el islamanoj en 1202 fare de Petro la 2-a de Aragono, kiel unu el lastaj islamaj lokoj kiuj rezistis en Aragono.

Kristanoj konkeris la lokon el islamanoj en la 13-a jarcento, kaj post konstituo de la komunumo de domaroj de Teruelo, ĝi estis inkludita en la Sesma del Campo de Sarrión ĝis la provinca divido de 1833. Poste Torrijas prosperis pere de komerco de lano.

## Aktualo 
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Torrijas oni malaltiĝis el 629 en 1900 ĝis nunaj 527 loĝantoj.

La ĉefa ekonomia agado de la municipo estas turismo. Ludas gravan rolon vintre la proksimeco de la skiejo Aramón Javalambre, same kiel rikoltado de fungoj. Ludas gravan rolon ankaŭ la naturaj sportoj.

Inter vidindaĵoj menciindas preĝejo, urbodomo ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Teruelo

## Notoj 
## Bibliografio 
* Ibáñez González, Javier (kunord.) (2009). Las Hoces del Mijares y los Caminos del Agua. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-0-5.
* Ibáñez González, Javier & Casabona Sebastián, José F. (2013). Castillos, murallas y torres. La arquitectura fortificada de la Comarca de Gúdar-Javalambre. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-5-0.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Municipoj de Teruelo
Kálmán Ihász

**Kálmán Ihász** [ihAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ihász Kálmán** estis hungara futbalisto (defendisto), olimpiano, olimpika ĉampiono. Lia pli juna frato estis Gábor Ihász.

Kálmán Ihász naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Kálmán Ihász futbalis en junulara teamo de prestiĝa klubo en Angyalföld inter 1953 kaj 1958, poste en la plenkreska teamo ĝis 1973. Intertempe li akiris licencon pri tornisto kaj laboris en fabriko. Dum la aktiva futbala periodo li ludis 363-foje kun 19 goloj kaj li kvarfoje estis hungara ĉampiono. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 1962–1969 27-foje. En la Somera Olimpiko 1964 lia nacia teamo ricevis ormedalon. Li akiris trejnistan diplomon, sed li neniam estis trejnisto. Depost 1973 li estis butikisto. Li havis edzinon.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva memorpaĝo kun fotoj
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj futbalistoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj vendistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
TGV Thalys PBKA

La **TGV Thalys PBKA** (***P**arizo – **B**ruselo – **K**olonjo – **A**msterdamo*) estas kvar-kurenta TGV, kapabla veturi je 320 km/h, uzata de Thalys kaj kapabla veturi en Francio, Belgio, Germanio kaj Nederlando (male al la 'TGV Thalys PBA' (***P**arizo – **B**ruselo – **A**msterdamo*) kiu ne estas ekipita per la necesa ekipaĵo por veturi en Germanio).

Konstruita en 1996 kaj 1997, ĝi aspektas kiel TGV POS: la du lokomotivoj havas la estetikon de lokomotivoj 'TGV Duplex' kaj enkadrigas ok veturilojn je nivelo simila al la veturiloj de 'TGV Réseau'.

## Bildgalerio 

Thalys 4343 Koeln.jpg|TGV Thalys PBKA
Thalys-4534-a-gare-du-Nord.jpg|TGV Thalys PBA
TGV4417Forchheim.jpg|TGV POS
SNCF TGV 241 29082.jpg|TGV Duplex
Benoite-Vaux16.JPG|TGV Réseau

## Vidu ankaŭ 
* Alstom
* TGV
* TGV Duplex
* TGV M
* TGV POS
* Thalys

Kategorio:SNCF
Kategorio:Fervojaj veturiloj en Francio
Kategorio:Fervojaj veturiloj de Alstom
Nadějkov

**Nadějkov** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En  ĉi tie vivis . En la jaroj 1960–1990 ĝi apartenis sub distrikto Písek. Nadějkov estadis en la pasinteco kampurbo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1373.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de La plej sankta Triunuo
* Grejsa statuo de sankta Johano Nepomuka
* Ŝtona monumento al Prokop Chocholoušek estis konstruita en la jaro 1897
* Kastelo Nadějkov
* Paroĥestrejo

## Pluaj fotoj 

Nadějkov zámek dvůr 3.jpg|Kastelo Nadějkov
Nadějkov kostel 2.jpg|Preĝejo de La plej sankta Triunuo
Nadějkov náměstí 6.jpg|Placo en Nadějkov
Nadějkov náměstí 1.jpg|Placo en Nadějkov
Nadějkov fara 1.jpg|Paroĥestrejo en Nadějkov


Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Eksaj kampurboj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Balázs Dzsudzsák

**Balázs Dzsudzsák** [balAĵ ĝuĝAk], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dzsudzsák Balázs** estas hungara futbalisto.

Balázs Dzsudzsák naskiĝis la  en Debrecen.

## Biografio 
Balázs Dzsudzsák estis edukita en Nyírlugos, kie li komencis futbali en la junulara teamo en 2000, inter 2001-2004 en Debrecen. Pli poste li apartenis al la plenkreska teamo 48-foje kun 14 goloj, poste li futbalis eksterlande (PSV Eindhoven (2008-2011) 114-foje kun 44 goloj, pluraj rusaj kaj arabaj teamoj (2011-2020)), poste li revenis al teamo de Debrecen. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo ekde 2007 108-foje kun 21 goloj.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingvaj datenoj kun foto
* hungarlingvaj datenoj kun foto

## Referencoj 
eta|maldekstre|

Kategorio:Hungaraj futbalistoj
Camarena de la Sierra

**Camarena de la Sierra** [kamaREna delaSJEra] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos.

## Geografio
eta|maldekstre|230px|Urba panoramo.
Ĝi estas je 28 km de Teruelo, provinca ĉefurbo, do proksime. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 *Autovía Mudéjar* venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu La Puebla de Valverde estas la plej proksima municipo al la ĉefurbo, nome inter Teruelo kaj Sarrión. Sudokcidente la A-2520 komunikas kun Camarena de la Sierra. Sama montara ŝoseo A-2520 komunikas sudoriente kun Manzanera

La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro Javalambre. La loĝloko staras je 1294 m super marnivelo. La municipa teritorio limas norde kun Valacloche, Cascante del Río kaj Cubla, oriente kun La Puebla de Valverde, sude kun Arcos de las Salinas kaj La Puebla de San Miguel (provinco Valencio en Rincón de Ademuz), kaj okcidente kun Riodeva.

En la teritorio estas ankaŭ la domaro Mas de Navarrete, je 5 km de la ĉefa urba kerno. 

Estas multaj fontoj kaj arbaroj, ĉefe pinaroj, sed estas ankaŭ juniperoj, kverkoj ktp., krom botanikaj endemioj. 

## Historio
eta|maldekstre|230px|Panoramo.
En Mezepoko estis kastelo pro strategia situacio sur monteto.

## Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Camarena de la Sierra oni malaltiĝis ĝis nunaj 116 loĝantoj.

Inter vidindaĵoj menciindas baroka preĝejo kun sgrafiaĵoj, mudeĥara ermitejo, la restaĵoj de la kastelo, trituba fontano, modernismaj domoj, monumenta hipokastano, publika lavejo, banloko, naturaj sportoj ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de la provinco Teruelo

## Notoj
## Bibliografio
* Ibáñez González, Javier (kunord.) (2009). Las Hoces del Mijares y los Caminos del Agua. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-0-5.
* Ibáñez González, Javier & Casabona Sebastián, José F. (2013). Castillos, murallas y torres. La arquitectura fortificada de la Comarca de Gúdar-Javalambre. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-5-0.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Municipoj de Teruelo
Nasavrky (distrikto Tábor)

**Nasavrky** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En  ĉi tie vivis . Proksimume 700 m norde estas akva rezervujo Košín I.. La municipo situas 4,2 km per aerlinio norde de la mezo de Tábor, proksime de municipo Košín ĉe ŝoseo direkte al Radimovice u Tábora, Radkov.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1364.

## Loĝantaro 
## Transporto 
La unua haltejo de Tábor sur fervojlinio n-ro 201 Tábor - Ražice.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj

## Pluaj fotoj 

Nasavrky (04).jpg|Municipa ofico
Nasavrky (06).jpg|Fervoja haltejo
Nasavrky (09).jpg|Bieno

Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Zoltán Gera (futbalisto)

**Zoltán Gera,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gera Zoltán** estas hungara futbalisto (mezulo), trejnisto.

Zoltán Gera naskiĝis la  en Pécs.

## Biografio 
Zoltán Gera debutis en 1993 en loka junulara klubo. Li ludis en plenkreska teamo same en Pécs inter 1997-2000 71-foje kun 14 goloj. Pli poste li estis membro de prestiĝa ĉefurba teamo dufoje inter 2000-2004, respektive 2014-2018 resume 204-foje kun 47 goloj. Inter la du periodoj li ludis en britaj futbalaj teamoj. Li estis ankaŭ membro de la nacia hungara teamo inter 2002–2017 97-foje kun 26 goloj. Li estis trejnisto ekde 2018, sed ĝis 2020 li ne ricevis signifajn taskojn. Li ricevis premiojn en 2002 kaj 2003.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj futbalistoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Nemyšl

**Nemyšl** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En  ĉi tie vivis .

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1373.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Nemyšl**
* Dědice
* Dědičky
* Hoštice
* Prudice
* Úlehle
* Úraz
* Záhoříčko

## Memorindaĵoj 
* Kastelo Nemyšl
* Niĉa kapeleto
* Eksa distilfarejo

## Naskiĝintoj kaj signifaj personecoj 
* Josef Hesse
* Jindřich Waldes

## Pluaj fotoj 

Nemyšl zámek celek.jpg|Kastelo en Nemyšl
Nemyšl - hasičská zbrojnice.jpg|Fajroestingista armilejo
Nemyšl boží muka.jpg|Dia torturo
Nemyšl - Podvesní rybník.jpg|Subvilaĝa fiŝlago
Nemyšl - lihovar.jpg|Konstruaĵo de eksa distilfarejo
Nemyšl náves.jpg|Vilaĝplaco


Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Mlýny

**Mlýny** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono 18 km sudoriente de Tábor. En  ĉi tie vivis . Ĝi situas sub la orienta deklivo de monteto Choustník (689&nbsp;m).

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Katarina
* Kvarca ŝutaĵo norde de la municipo
* Kverka aleo

## Pluaj fotoj 

Mlýny, kostel 01.jpg|Preĝejo de sankta Katarina
Mlýny, hospoda.jpg|Gastejo
Mlýny, Zárybničí, Mrázkův mlýn.jpg|Muelejo de Mrázek
Mlýny, Mrázkova alej 03.jpg|Aleo de Mrázek
Mlýny, pomník.jpg|Monumento al falintoj

Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Mlýny (apartigilo)

Nomon **Mlýny** havas pluraj setlejoj:
* Mlýny, municipo en distrikto Tábor
* Mlýny (Bystřice), parto de urbo Bystřice en distrikto Benešov
* Mlýny (Kytlice), parto de municipo Kytlice en distrikto Děčín
* Mlýny (Hrob), parto de urbo Hrob en distrikto Teplice
* Nové Mlýny, parto de municipo Přítluky en distrikto Břeclav
* Panské Mlýny, parto de municipo Černovice en distrikto Pelhřimov
*Dolní Mlýny, domaro de vilaĝo Podhoří (Lipník nad Bečvou) en distrikto Přerov

;alia:
* Akva laboraĵo Nové Mlýny, sistemo de valbaraĵoj en distriktoj Břeclav kaj Brno-provinco
Hodětín

**Hodětín** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En  ĉi tie vivis . 

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1521.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Hodětín**
* Blatec
* Nová Ves

## Memorindaĵoj 
* Kamparanaj bienetoj n-ro 5, 12, 19 kaj 24

## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj

## Pluaj fotoj 

Hodětín č. 1, 1861.jpg|Hodětín n-ro 1
Kříž v Hodětíně (Q80460504).jpg|Kruco en Hodětín
Hodětín - obecní úřad.jpg|Municipa ofico


Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Jedlany

**Jedlany** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En  ĉi tie vivis .

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1369. Proksime de Jedlany estas loko *Beránek*, kie en la jaro 1419 okazis amasiĝo de favorantoj de Magistro Jan Hus. Pase de la historio Jedlany estis kelkfoje administre kunigita kun la najbara municipo Chotoviny.

## Loĝantaro 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de municipoj en Ĉeĥio kun la plej malalta nombro de loĝantoj

## Pluaj fotoj 

Jedlany, domy.jpg|Domoj
Jedlany, hlavní silnice II.jpg|Ŝoseo
Jedlany, kaplička.jpg|Kapeleto
Jedlany, silnice od kapličky.jpg|Ŝoseo de la kapeleto

Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Abdullah al-Ĥatib

**Abdullah al-Ĥatib** (arabe عبدالله الخطيب) estas homrajta aktivulo en Sirio. En 2016 la sveda *Forum för levande historia* ("forumo por vivanta historio") honorigis lin per la *Per Anger*-premio, aljuĝata al homoj, kiuj defendas demokration kaj homajn rajtojn en ekzempla maniero. Per Anger (1913–2002) estis sveda diplomato kiu dum la dua mondmilito en Budapeŝto savis multajn judojn de la Holokaŭsto.

Kategorio:Sirianoj
Preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco (Nagyecsed)

La **preĝejo Apoteozo de Sankta Kruco** (origine hungare *Szent Kereszt felmagasztalása*) estas sakrala konstruaĵo en urbo Nagyecsed (Hungario).

## Historio 
En rando de la komunumo arkeologoj trovis kirkon kun monaĥejo el la 12-a jarcento. Laŭ eklezia fonto en 1332 en la iama Nagyecsed ekzistis alia kirko kun patroneco de Sankta Petro. La loĝantoj kalvinaniĝis ĉirkaŭ 1550. La katolika grupo estis refondita nur en 1929. Oni konstruis katolikan kirkon en 1934. Ĝi ne havis turon, tial la sola sonorilo sonoras en sonorilostablo ekde 1940.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola en korto. La fasado estas simetria, meze malsupre la enirejo funkcias. En la fasado estas videblaj 3 fenestroj, la tria jam en alteco de la tegmento. La navo estas brikoforma.

Kermeso okazas supozeble en la 14-an de septembro.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Nagyecsed
Nagyecsed
Roudná

**Roudná** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono proksimume 5 km sude de Planá nad Lužnicí. En  ĉi tie vivis . Okcidente de Roudná trafluas direkte al nordoriento rivero Lužnice. Roudná estas ankaŭ nomo de stacio sur fervojlinio Prago – České Budějovice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1381.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Roudná**
* Janov

## Memorindaĵoj 
* Kapelo sur vojkruciĝo de ŝoseoj kondukantaj al municipoj Janov kaj Planá nad Lužnicí
* Monumento al viktimoj de la mondmilitoj

## Personecoj 
Fine de sia vivo ĉi tie vivis kaj mortis Jindřich Kàan z Albestů.

## Pluaj fotoj 

Roudná čp5.jpg|Konstruaĵo n-ro 5
Roudná čp46.jpg|Vendejo
Roudná - pomník.jpg|Monumento al viktimoj
Roudná - most.jpg|Fervoja ponto


Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Lužnice
Turka Kurdio

eta|300ra|Teritorio loĝata de Kurdoj en 1992
dekstra|eta|250x250ra|Kurd-parolantaj areoj en Turkio (de 1965 censo) (malhelverdaj - klare kurdaj areoj, helverdaj - areoj kun kurda plimulto)
[eta|250x250ra| [Batman (Turkio)|Urbo Batman]]

**Turka Kurdio** aŭ **Norda Kurdio** () estas nomo kiu rilatas al la partoj de Turkio en Orienta Anatolio kaj Sudorienta Anatolio kie la kurdoj estas la domina etno. La grandeco de la supre menciitaj areoj proksimume respondas al la areo de historia Okcidenta Armenio kaj geografie al la areo de la armena altebenaĵo. La "Kurda Instituto de Parizo" taksis, ke ekzistas proksimume 20 milionoj da kurdoj vivantaj en Turkio. 

Ĝenerale, la kurdoj konsideras sudorientan Turkion kiel unu el la kvar partoj de "Granda Kurdio", kiu ankaŭ inkludas partojn de norda Sirio (Rojava aŭ okcidenta Kurdio), norda Irako (la Aŭtonoma Regiono Kurdistano, konata kiel suda Kurdio) kaj nordokcidenta Irano (orienta Kurdio aŭ irana Kurdio).

La esprimo "Turka Kurdio" estas ofte uzita en la kunteksto de kurda naciismo, igante ĝin kontestata esprimo en Turkio. Tial estas ambigueco en ĉi tiu kunteksto, kaj la termino havas malsaman signifon depende de la kunteksto. Tiu esprimo estas uzata en fakaj analizoj kaj novaĵmedioj por rilati al areoj en sudorienta Turkio kiuj havas signifan kurdan populacion.   

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Kurdio
Kategorio:Sudorienta Anatolio
Kategorio:Orienta Anatolio
Kategorio:Turkaj kurdoj
Kategorio:Politiko de Turkio
Kategorio:Regionoj de Turkio
Kategorio:Kurdoj en Turkio
Roudná (apartigilo)

**Roudná** estas nomo por pluraj lokoj: 
* Roudná (katastra teritorio *Roudná nad Lužnicí*), municipo en distrikto Tábor
* Roudná (Srby), (k. t. *Roudná u Horšovského Týna*), parto de municipo Srby en distrikto Domažlice

* Roudná (Plzeň), loko (baza setlejunuo) en urbo Plzeň, k. t. Plzeň, rondo Plzeň 1, loka parto Severní Předměstí
* Roudná (Nové Hrady), loko de municipo Nové Hrady en distrikto Ústí nad Orlicí
Jindřich Kàan z Albestů

**Jindřich Kàan z Albestů** (29-an de majo 1852 Tarnopol, hodiaŭ Ternopil, Ukrainio – 7-an de marto 1926 Roudná), indikata ankaŭ kun ĉeĥigita familia nomo **Káan**, eventuale kiel **Jindřich z Káanů**, **Henri de Kàan** aŭ **Heinrich von Kàan**, estis ĉeĥa piana virtuozo, muzika komponisto kaj pedagogo. Li estis lernanto de Josef Proksch kaj Vilém Blodek. En la jaroj 1889–1918 li instruis pianan ludon en Praga konservatorio, ekde la jaro 1907 li prenis tie funkcion de direktoro; li meritis pri plibonigo de ĝia artista nivelo kaj materia certigo. Li kreis koncertajn transskriptojn de ĉeĥaj komponaĵoj (precipe de Bedřich Smetana), li komponis baletojn *Bajaja* kaj *Olim*.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ĉeĥaj komponistoj
Nogueruelas

**Nogueruelas** [nogeRŬElas] estas vilaĝo kaj municipo de la provinco Teruelo (nordorienta Hispanio), nome en la sudorienta komarko Gúdar-Javalambre, kies komarka ĉefurbo estas Mora de Rubielos. La loknomo *Nogueruelas* estas etimologie komprenebla kiel *Juglandarbetoj*; tiukadre aperas juglandarbo en la municipa blazono.

## Geografio
Ĝi estas je 63 km de Teruelo, provinca ĉefurbo. Al Teruelo alvenas de nordo tri ŝoseoj, de sudo aliaj tri kaj unu okcidente el Gea de Albarracín. El la tri sudaj, tiu plej orienta nome N-234 kun A-23 *Autovía Mudéjar* venas el sudoriento kune kun fervojo. Laŭ tiu La Puebla de Valverde estas la plej proksima municipo al la ĉefurbo, kaj de tie ĝi komunikas al Sarrión kaj Albentosa. De tie la ŝoseo A-1515 venas al Rubielos de Mora kaj de tie nordoriente laŭ la ŝoseo A-1701 estas Nogueruelas kaj poste Linares de Mora.

La municipa teritorio etendiĝas ĉe la montaro kaj la loĝloko mem staras je 1146 m super marnivelo.

## Historio
La loĝloko estis fondita ĉirkaŭ la jaro 1200, post la konkero el islamanoj de Teruelo en 1170. 

La militoj de la 19-a kaj 20-a jarcentoj okazigis negativajn konsekvencojn en Nogueruelas.

## Aktualo
Bazo de ekonomio estis agrikulturo (cerealoj), forstado kaj brutobredado. Preskaŭ ĉiuj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento kaj tiukadre ankaŭ en Nogueruelas oni malaltiĝis el 1155 loĝantoj en 1900 ĝis nunaj 207 loĝantoj.

Inter vidindaĵoj menciindas la preĝejo, la ermitejo kaj paleontologiaj restaĵoj de dinosaŭroj, naturaj lokoj ktp.

## Vidu ankaŭ
* Municipoj de la provinco Teruelo

## Notoj
## Bibliografio
* Ibáñez González, Javier (kunord.) (2009). Las Hoces del Mijares y los Caminos del Agua. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-0-5.
* Ibáñez González, Javier & Casabona Sebastián, José F. (2013). Castillos, murallas y torres. La arquitectura fortificada de la Comarca de Gúdar-Javalambre. Qualcina. Arqueología, Cultura y Patrimonio. ISBN 978-84-937190-5-0.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Municipoj de Teruelo
Dolní Hořice

**Dolní Hořice** () estas municipo de Ĉeĥio troviĝanta en distrikto Tábor, en Sudbohemia regiono. En  ĉi tie vivis . 

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1403.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Dolní Hořice**
* Hartvíkov
* Horní Hořice
* Chotčiny
* Kladruby
* Lejčkov
* Mašovice
* Nové Dvory
* Oblajovice
* Pořín
* Prasetín
* Radostovice

## Memorindaĵoj 
* Burgejo, arkeologia trovejo sur la norda rando de la vilaĝo

## Naturaj rilatoj 
Sudokcidente de la vilaĝo troviĝas nacia naturmemorindaĵo Kaverno Chýnov kaj naturrezervejo Pacova hora.

## Pluaj fotoj 

Dolní Hořice, stavení II.jpg|Dolní Hořice
Kaple v Dolních Hořicích (Q80460060).jpg|Kapelo en Dolní Hořice
Dolní Hořice, škola.jpg|Lernejo


Kategorio:Municipoj en distrikto Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník