open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bavorov

**Bavorov** () estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en la nordokcidenta parto de la Sudbohemia regiono, en distrikto Strakonice, surborde de la rivero Blanice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La urbeto estis fondita de nobela familio Bavor el Strakonice - samtempe kun ĝi estis super la valo de Blanice konstruita negranda burgo. En 1351 kaj la urbeto kaj la burgo estis vendita al familio Rožmberk.

La burgeto mem malaperis supozeble jam fine de la 14-a jarcento, kiam la familio Rožmberk translokis sian sidejon al nove konstruita burgo Helfenburk.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
Urbo Bavorov konsistas el ses partoj sur ses samnomataj katastraj teritorioj.
* **Bavorov** kaj baza setlejunuo Bavorovské Svobodné Hory
* Blanice
* Čichtice
* Svinětice
* Tourov
* Útěšov

## Vidindaĵoj 
* Gotika paroĥpreĝejo de Ĉielenpreno de Virgulino Maria
* La historia urbocentro estas proklamita kiel urba memorindaĵzono

## Galerie 

Bavorov, náměstí Míru.jpg|Placo de Paco
Bavorov-church2.jpg|Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria
Bavorov, radnice.jpg|Urbodomo en la placo
Bavorov, náměstí.jpg|Kastelo en la placo
Bavorov, fara.jpg|Paroĥestrejo ĉe la preĝejo


Kategorio:Municipoj en distrikto Strakonice
Kategorio:Urboj en distrikto Strakonice
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj nomitaj laŭ personoj
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Březnice

**Březnice** estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en suda parto de Mezbohemia regiono, 15&nbsp;km sude de la distrikta urbo Příbram. Vivas ĉi tie  ().
Březnice estas 462 m super la marnivelo. En la urbo estas samnoma kastelo, devenanta el 13-a jarcento, tiam servanta kiel gotika burgo. En la 16-a jarcento ĝi estis rekonstruita en renesancan kastelon, kie restadis ekz. Philippine Welser, la edzino de arkiduko Ferdinando la 2-a (Tirolo). Historia centro de la urbo formas memorzonon kun sinagogo kaj geto. Rande de la urbo ankoraŭ ekzistas juda tombejo.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
Urbo Březnice konsistas el ses partoj sur kvar katastraj teritorioj:
* **Březnice** (k. t. *Březnice*)
* Bor (k. t. *Bor u Březnice*)
* Dobrá Voda (enkadre de k. t. *Bor u Březnice*)
* Martinice (k. t. *Martinice u Březnice*)
* Přední Poříčí (k. t. *Přední Poříčí*)
* Zadní Poříčí (enkadre de k. t. *Přední Poříčí*)

## Memorindaĵoj 
* renesanca kastelo Březnice kun parko (havanta statuton de nacia kultura memorindaĵo)
* preĝejo de Sankta Roch
* monaĥejo
* judaj memorindaĵoj (juda strateto, sinagogo, tombejo)
* bierfarejo
* ŝosea ponto trans la rivereto Vlĉava, ornamita de statuoj. Vlĉava poste ŝanĝas sian nomon kaj fluas suden kiel Skalice.

## Vidu ankaŭ
* Bubovice

Breznice_PB_CZ_Loksany_synagogue_from_NE_620.jpg|sinagogo
Breznice_PB_CZ_chateau_598a.jpg|kastelo Březnice


Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Urboj en distrikto Příbram
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Sázava (distrikto Benešov)

**Sázava** estas malgranda urbo en Ĉeĥio situanta en distrikto Benešov. Ĝi havas  (). En la jaro 1032 ĉi tie ermito Prokopio fondis la kvaran plej malnovan monaĥejon en Bohemio. La urbo situas sur rivero Sázava. Grava estas ĉi tie vitrofarista industrio. Ĉi tie naskiĝis ĉeĥo-usona aktoro Jiří Voskovec.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
* **Sázava**
* Bělokozly
* Černé Budy
* Čeřenice
* Dojetřice

En la jaroj 1850–1890 apartenis al la urbo ankaŭ Benátky.

## Memorindaĵoj 
* Monaĥejo Sázava

## Interesaĵoj 
La vilaĝo aperas en ĉeĥa ludo Kingdom Come: Deliverance.

## Pluaj fotoj 

Centrum sklářského umění - Huť František v Sázavě.jpg|Centro de vitrofarista arto - Gisejo František en Sázava
Náměstí Voskovce a Wericha v Sázavě.jpg|Placo de Voskovec kaj Werich
Sázava, train station 2.jpg|Stacidomo Sázava – Černé Budy
Sázava, kostel svatého Prokopa.jpg|Husana preĝejo
Sázava, Budínská street.jpg|Strato Budínská ulice


Kategorio:Municipoj en distrikto Benešov
Kategorio:Urboj en distrikto Benešov
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Vlašim

Urbo **Vlašim** () troviĝas en Ĉeĥio, regiono Mezbohemia, en distrikto Benešov. En  ĉi tie vivis . 

En distanco de 17&nbsp;km nordokcidente situas la urbo Benešov, 36&nbsp;km sudokcidente la urbo Tábor, 36&nbsp;km nordokcidente la urbo Říčany kaj&nbsp;38&nbsp;km sudoriente la urbo Humpolec.

Laŭ la urbo nomiĝas Vlaŝima montetaro.

## Loĝantaro 
## Membrigo de urbo 
* **Vlašim**
* Bolina
* Domašín
* Hrazená Lhota
* Nesperská Lhota
* Polánka (en k. t. Nesperská Lhota)
* Znosim

Ekde la 1-a de januaro 1980 ĝis la 23-a de novembro 1990 apartenis al la urbo ankaŭ Řimovice kaj ekde la 1-a de januaro 1986 ĝis la 23-a de novembro 1990 ankaŭ Psáře.

## Pluaj fotoj 

Vlašim zámek 4 panorama.jpg|Kastelo en Vlašim
Vlašim záložna 2.jpg|Strato Pláteníkova ulice
Vlasim Zizkovo od SV DSCN2283.JPG|Placo Žižkovo náměstí
Vlašim - Čínský pavilon.jpg|Ĉina pavilono
Vlašim - hvězdárna budova.jpg|Konstruaĵo de observatorio
Vlasim Stara radnice DSCN2244.JPG|Malnova urbodomo


Kategorio:Municipoj en distrikto Benešov
Kategorio:Urboj en distrikto Benešov
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Kategorio:Jakobaj vojoj en Ĉeĥio
Stasi

eta|200ra|Iama ĉefa sidejo de la ministerio.
La **Ministerio pri Ŝtata Sekureco** ( (mallonge ), ofte konata kiel neoficiala mallongigo de ''''*, prononco ) estis la sekreta polico de la Germana Demokratia Respubliko.

## Historio 
La Stasio fondiĝis en 1950 kaj regis teruron en la lando, malliberigis, torturis, kaj mortigis civitanojn sen proceso, kaj starigis reĝimon de informantoj, uzante centojn da miloj da agentoj kaj helpantoj kiuj spionis senkulpaj civitanoj kaj kolektis kulpigantan materialon kontraŭ ili.

En 1989 ĝia nomo estis ŝanĝita al "" (*Oficejo por nacia sekureco'') kaj en januaro 1990 ĝi estis malfondita.

Post la Falo de Berlina Muro, La sidejo de Stasi en Berlino estis okupita de orientgermanaj civitanoj. En 1990 por rekordi kaj konservi rekordojn de Stasi kontraŭ siaj civitanoj, Federacia Registaro de Germanio kreis Federacian Komisionon por rekordoj de MŜS GDR, ofte konata kiel **BStU**. La 11-a Germana Prezidanto Joachim Gauck estis unua ĉefo de BStU inter 1990 ĝis 2000.

## Ministroj 
* Wilhelm Zaisser: Ministro por ŝtata sekureco de Februaro 1950 ĝis Julio 1953
* Ernst Wollweber: Ministro por ŝtata sekureco de Julio 1953 ĝis Oktobro 1957
* Erich Mielke: Ministro por ŝtata sekureco de Novembro 1957 ĝis Novembro 1989

## Vidu ankaŭ 
* Amasa gvatado
* Germana Demokratia Respubliko
* Cenzuro en Orienta Germanio
* La vivo de aliuloj
* KGB

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de BStU 
* Muzeo de la spionorganizo 


Kategorio:GDR
Kategorio:Sekretaj servoj
Thibaw Min

eta|dekstra|Thibaw Min
maldekstre|eta|Britaj oficiroj metas la reĝon Thibaw en vaporŝipon al ekzilo en Hindio. Li neniam revenos al Birmo.
**Thibaw Min** aŭ **Reĝo Tibo** (1-a de januaro 1858, Mandalajo, Birmo (Mianmaro) – 19-an de decembro 1916, Ratnagiri, Hindio) estis lasta reĝo de Birmo, lian regadon (1878–85) finis okupado de Supra Birmo, fare de Britio, dum la epoko nome Brita Birmo.

Li estis filo de Reĝo Mindon (regis 1853–78) kaj edukiĝis en budhisma monaĥejo. Kiel reĝo, lin grave influis la edzino Supayalat kaj lia patrino. Lian surtroniĝon akompanis multaj perfortoj kaj preskaŭa enlanda milito.

La britoj konkeris dum regado de lia patro malsupran Birmon, Thibaw en 1883 sendis komisionon al Parizo por peti helpon de la francoj kontraŭ la agreso. Post du jaroj, la du landoj subskribis komercan traktaton kaj alvenis la unua reprezentanto de la franca registaro en Mandalajo. Ĉar la ekonomiaj avantaĝoj estis por la francoj, la britoj postulis tutan okupon de Birmo.

La okupado okazis en 1885 kaj la britoj forpelis la reĝon en Hindion.

La hinda aŭtoro Amitav Ghosh verkis pri sia ekzila vivo en sia romano *La vitra palaco*.

Kategorio:Reĝoj de Birmo
Kategorio:Naskiĝintoj en 1858
Ĉulalongkorn

**Ĉulalongkorn** aŭ **Rama la 5-a** (naskiĝis la 20-an de septembro 1853 en Bankoko, Siamo, hodiaŭa Tajlando; mortis la 23-an de oktobro 1910 en Bankoko) estis reĝo de Siamo, dum kies regado la lando evitis la koloniigon kaj li mem iniciatis longefikajn reformojn. Lin sekvis lia filo Vajiravudh.

Ĉulalongkorn estis la 9-a filo de reĝo Mongkut kaj la unua, kies patrino estis reĝino, tiel oni rekonis lin kiel tronheredulon. Li aĝis 15 jarojn, kiam lia patro mortis en oktobro de 1868. Ĉulalongkorn sekvis lin sur la trono, dum la regento estis *Somdet Ĉao Fraja Si Surijaŭong*. Oni antaŭpreparis en la postaj kvin jaroj por la regado. Li lernis la kortegajn kutimojn, vojaĝis al la Brita Malajlando kaj la Nederlanda Orienta Hindio (1871) kaj en Birmon kaj Hindion en 1871–72.
eta|350x350px|maldekstre|Ĉulalongkorn trone.
Li estis kronita en novembro de 1873 kaj la reĝo tuj leĝigis multajn reformojn. Li aboliciis la sklavecon, poste reformis la justicon kaj la financan sistemon, establis leĝfarajn konsiliojn. Liaj okcident-stilaj reformoj celis pluan sendependecon de Siamo, sed tio kolerigis la konservativulojn kaj komence de 1875 aperis politika krizo. La reĝo cedis al la pli aĝula generacio kaj dum dek jaroj ne enkondukis pluajn reformojn, sed elkonstruis la lojalan oficistaron kaj meze de la 1880-aj jaroj komencis transformi administradan sistemon de la lando. Li establis en 1892 dek du ministeriojn kaj pli centrigis la landan administradon, kontrolon.

Li enkondukis egalecon antaŭ la leĝoj, devigan bazlernejan edukadon, soldatan administradon.

Spite al ĉiuj pacaj klopodoj, la francoj provokis militon en 1892 kaj Siamo devis cedi (laŭ traktatoj ĝis 1907) al Francio pri interesoj en Laoso kaj okcidenta Kamboĝo. Siamo cedis en 1909 al Britio la malajajn ŝtatojn Kelantan, Trengganu, Kedah,

Ĉulalongkorn provis ludi unu kontraŭ la alia la okcidentajn koloniistojn. Li volis akceptigi Siamon kiel egalrajtan nacion al la aliaj nacioj. Li veturis en 1897 kaj 1907 en Eŭropon kaj la okcidentaj regantoj akceptis lin kiel egalrajtan reganton.

Kategorio:Reĝoj de Siamo
Kategorio:Naskiĝintoj la 20-an de septembro
Kategorio:Mortintoj la 23-an de oktobro
Daniel Cohn-Bendit

[eta|310px|Daniel Cohn-Bendit dum [2004 en Biberach]]
eta|Daniel Cohn-Bendit (1968)
**Daniel COHN BENDIT** (naskiĝis la  en Montauban, Francio) estas german-franca politikisto. Li membras en la Eŭropa Verda Partio kaj en ties naciaj branĉoj Bündnis 90/Die Grünen kaj Les Verts. Ekde la jaro 1994 Daniel Cohn-Bendit estas membro de la Eŭropa Parlamento kaj kunprezidanto de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).

Li komencis publike politike agadi dum la jaro 1968, estante la plej konata parolisto de la maja revolucio de Parizo. Post lia ekziligo el Francio, li plu aktivis en Germanio kadre de la tiujaraj studentaj protestoj. En la alternativa medio de la urbo Frankfurto-ĉe-Majno dum la 70-aj jaroj de la 20-a jarcento li estis politika gvidanto, kaj interalie aktivis kiel eldonanto de la urba magazino *Pflasterstrand*. Kune kun Joschka Fischer li dekomence engaĝiĝis en la alternativa-verda movado, kaj de 1984 estis membro de la germana verda partio Die Grünen. Ekde la jaro 1989 li estis urba respondeculo pri "multkulturaj demandoj". Post kiam li dum 1994 elektiĝis en la Eŭropan Parlamenton, li alterne kandidatiĝas jen por la franca kaj jen por la germana verda partio. Li skribis multnombrajn politikajn librojn kaj estas moderatoro de pluraj televidaj elsendoj. Daniel Cohn-Bendit daŭre vivas en Frankfurto-ĉe-Majno kaj estas patro de filo. La katolika universitato de Brabanto en Tilburg (Nederlando) nomumis lin "honora doktoro". Cohn-Bendit rezignis pri la franca ŝtataneco por eskapi la devigan militservon en Francio.

## Esperanto 
Spinelli-Manifesto - Verduloj (ekz-e Daniel Cohn-Bendit ) favoras EU-Federismon, Esperanton kaj Eŭropan Himnon en Esperanto.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala persona retpaĝo de Daniel Cohn-Bendit  (de, en, fr)
* 

Kategorio:Francaj politikistoj
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Verduloj
Kategorio:Membroj de la Eŭropa Parlamento elektitaj en Francio 2009-2014
Dačice

:*Eble vi serĉas Dašice aŭ Dučice.*

**Dačice** () estas urbo en Ĉeĥio, en distrikto Jindřichův Hradec en Sudbohemia regiono, 12&nbsp;km sude de Telč sur rivero Moravia Dijo en la plej suda angulo de Bohemia-Moravia montetaro. En la jaro 1960 ĝi estis dum administra reformo envicigita kun sia ĉirkaŭaĵo en Sudbohemian regionon. Ekde la 1-a de januaro 2000 ĝi estas parto de aŭtonomia Sudbohemia regiono (ĝis la 30-a de majo 2001 de Budějovica regiono). Malgraŭ ke la urbo apartenas en Sudbohemian regionon, ĝi situas sur la historia teritorio de Moravio kaj ĝi estas konsiderata kiel moravia. En la jaro  ĉi tie vivis .

Ĝi estas natura centro de la plej malantaŭa angulo de la sudokcidenta Moravio, kio estas donita ne nur pro ties situo, sed ankaŭ pro multo de servoj, vendejoj, firmaoj kaj vico da kulturaj kaj sportaj ekipaĵoj, kiel estas kinejo aŭ moderna sporta stadiono. Vico da ĉirkaŭaj fiŝlagoj, arbaroj, historiaj memorindaĵoj, kaj ankaŭ memorigaj, pro mitoj famigitaj lokoj, finkreas la pentrindan karakteron de la urbo kaj la ĉirkaŭa regiono. En la urbo oni regule aranĝas ankaŭ vicon de kulturaj festivaloj.

La historia kerno de la urbo estas urba memoriga zono.

## Historio 
La unua skribmencio pri Dačice devenas el la jaro 1183 el kroniko de Jarloch, abato de premonstrata monaĥejo en Milevsko, kiam znojma princo kaj moravia markgrafo Konrado Oto lasis konsekri preĝejon en Dačice fare de olomouca episkopo Pelhřim.

### Kubsukero 
Interesaĵo estas en spaco antaŭ la preĝejo troviĝanta granita monumento omaĝe al kubo de sukero, ĉar en ĉi tiea rafinejo estis en la jaro 1843 fabrikita fare de Jakub Kryštof Rad la unua kubsukero en la mondo.

## Loĝantaro 
## Membrigo de urbo 
Urbo Dačice membriĝas en dek ses partojn sur dek unu katastraj teritorioj:
* Bílkov (ankaŭ nomo de k. t.)
* Borek (k. t. *Borek u Dačic*)
* la propra urbo Dačice (partoj Dačice I, Dačice II, Dačice III, Dačice IV, Dačice V) kaj Toužín (ĉio en k. t. *Dačice*)
* Dolní Němčice (ankaŭ nomo k. t.)
* Hostkovice (k. t. *Hostkovice u Dolních Němčic*)
* Hradišťko (k. t. *Hradišťko u Dačic*)
* Chlumec (k. t. *Chlumec u Dačic* )
* Lipolec (ankaŭ nomo k. t.)
* Malý Pěčín (ankaŭ nomo k. t.)
* Prostřední Vydří (ankaŭ nomo k. t.)
* Velký Pěčín (ankaŭ nomo k. t.)

Prostřední Vydří situas sur apartigita teritorio kaj ĝi kreas tiel eksklavon de Dačice.

## Pluaj fotoj 

Dačice, centrum 01.jpg|Urbocentro: maldekstre supre Preĝejo de sankta Laŭrenco, meze konstruaĵo de urbodomo
Saint Lorenc church Dačice.jpg|Urba turo
Dacice chateau.jpg|Kastelo en Dačice
Dačice, Krajířova 01.jpg|Malnova kastelo en Placo de Palacký
Dačice, Palackého náměstí, stará radnice.jpg|Malnova urbodomo
Dačice, Palackého náměstí, Göthova.jpg|Placo de Palacký
Klášter Dačice.jpg|Monaĥejo de karmelaninoj kaj Preĝejo de sankta Antonio de Padovo
Cube sugar statue Dacice.jpg|Monumento omaĝe al la unua kubsukero en la mondo (1843)
Pivovar Dačice.JPG|Bierfarejo Dačice


Kategorio:Municipoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Urboj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Urboj en Moravio
Kategorio:Setlejoj en Křižanova montetaro
Konfederacia Frakcio de la Unuiĝintaj Eŭropaj Maldekstruloj

eta|188px|Grupo de frakciaj parlamentanoj demonstracias kontraŭ eŭropa regularo dum marto 2005 en Bruselo
La **Konfederacia Frakcio de la Unuiĝintaj Eŭropaj Maldekstruloj** (UEM) - **Nordiaj Verdaj Maldekstruloj** (NVM)
* angle *Confederal Group of the European United Left - Nordic Green Left* (EUL-NGL),
* france *Groupe Confédéral de la Gauche Unitaire Européenne - Gauche Verte Nordique* (GUE-GVN),
* germane *Konföderale Fraktion Vereinigte Europäische Linke - Nordische Grüne Linke* (VEL-NGL),
* hispane *Izquierda Unitaria Europea - Izquierda Verde Nórdica* (IUE-INV)
estas frakcio en la Eŭropa Parlamento, en kiu membras parlamentanoj de diversaj maldekstre socialismaj ĝis komunismaj partioj.

Iuj el tiuj partioj la 8-an de majo 2004 kunligiĝis en la eŭropa partio Eŭropa Maldekstro. La 31-an de januaro kaj 1-an de februaro 2005 krome fondiĝis la Alianco de Nordiaj Verdaj Maldekstruloj, kies membropartioj same apartenas al la frakcio. Ili ene de la frakcio konsistigas la parlamentanan subgrupon "Nordiaj Verdaj Maldekstruloj".

En la frakcio UEM/NVM membras 35 deputitojn, do ĝi estas la 6-a el ĉiuj 7 grupoj en la EP.

## Organiza strukturo 
La grupo funkcias federacie, kiel unuiĝo de eŭropaj parlamentanoj el 14 landoj kaj 23 malsamaj naciaj partioj. Tio signifas ke la partioj devas teni similajn poziciojn koncerne la kernajn aferojn (Ekonomia maldekstro, ekologiismo, socia maldekstro) sed ĉiu partio estas respondeca kaj suverena en si mem kaj do ekzistas plureco de pozicioj ene de la grupo.

Krome, preter elektitaj partioj, partioj kiuj ne estis elektitaj al la EU (aŭ ne partoprenas la elektojn) povas ricevi la statuson de partnerpartioj kaj influi diskutojn ene de la grupo. La grupo laboras kunlabore kun la Eŭropaj Superpartioj, la Eŭropa Maldekstro (PEL), la Eŭropa Kontraŭkapitalisma Maldekstro (EACL) kaj la Alianco de Nordiaj Verdaj Maldekstruloj (NGLA); Ili inkludas partianojn de landoj kiuj ne estas membroj de la Eŭropa Unio.

## Prezidantoj 
* Alonso José Puerta (1994-1999)
* Francis Wurtz (1999-2009)
* Lothar Bisky (ekde 2009)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de la frakcio 

Kategorio:Frakcioj en la Eŭropa Parlamento
Alianco de Nordiaj Verdaj Maldekstruloj

**Alianco de Nordiaj Verdaj Maldekstruloj** (**NVE**) estas ligo de kvin skandinaviaj politike verdaj (ekologiaj) kaj maldekstraj (socialismaj kaj komunismaj) partioj. La alianco fondiĝis la 30-an de januaro kaj 1-an de februaro 2005 en Rejkjaviko.

Al la Alianco aliĝis jenaj politikaj partioj:

La membropartioj de la Alianco interkonsentis pri la komuna politika programo, kiu fokusiĝas kaj pri ekologiaj kaj pri sociaj temoj. Laŭ la alianca statuto, la gvida instanco de la organizaĵo estas konsilio, kiu konsistas el la prezidantoj de la membropartioj, paralele al simila instanco en la partio Eŭropa Maldekstro. La formale plej supera instanco estas la ĉefkunveno.

La Alianco havas siajn deputitojn en la Eŭropa Parlamento. Partioj de la Alianco el Finnlando, Islando, Norvegio kaj Svedio kun la Eŭropa Maldekstro kunkreas Konfederacian Frakcion de la Unuiĝintaj Eŭropaj Maldekstruloj/Nordiaj Verdaj Maldekstruloj (UEM/NVM). Nur la partio el Danio (Socialista Popola Partio) decidis aliĝi al la Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco (Verduloj/ELA).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de la Alianco de Nordiaj Verdaj Maldekstruloj  

Kategorio:Eŭropaj politikaj partioj
Kategorio:Skandinavio
Kamenice nad Lipou

**Kamenice nad Lipou** estas urbo en Ĉeĥio, situanta en Regiono Vysočina, distrikto Pelhřimov, ĉe la turisme alloga etŝpura fervojo Obrataň-Jindřichův Hradec. Vivas ĉi tie  ().

La historia urbokerno estas proklamita kiel urba monumentzono.

## Vidindaĵoj 
* klasikisma **kastelo** (origine gotika burgo, renesance rekonstruita) - 1945-1988 servis kiel porinfana resanigejo, ekde 1998 publike tutjare alireblaj ekspozicioj de Artmetia muzeo Prago (**arta forĝarto** de la 16-a ĝis 20a jarcentoj kaj **historiaj ludiloj**) kaj de la urba muzeo (ekspozicio "Muzeo por ĉiuj sensoj")
* gotika preĝejo de Ĉiuj sanktuloj
* naskiĝdomo de muzikkomponisto Vítězslav Novák
* arbara tombejo Bradlo, ĉirkaŭ 1&nbsp;km sude de la urbo, konsiderata kiel la plej bela en tuta Mezeŭropo, kaj tombeja kapelo de Sankta Maria Magdalena el 1348
* renovigita juda tombejo el la 19-a jarcento

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
Kamenice nad Lipou havas ok partojn, kiuj situas sur du katastraj teritorioj (ĉiuj krom Pravíkov sur k. t. *Kamenice nad Lipou*):
* **Kamenice nad Lipou**
* Antonka
* Březí
* Gabrielka
* Johanka
* Nová Ves
* Pravíkov
* Vodná

## Kulturaj aranĝoj 
* tradicia tutsemajna festivalo dediĉita al ludiloj el naturmaterialoj *"Hračkobraní"*(Ludilrikolto)

## Famaj personoj 
En la urbo naskiĝis komponisto Vítězslav Novák (1870-1949)

## Eksteraj ligiloj 
* Fotogalerio de la urbo 


Kategorio:Municipoj en distrikto Pelhřimov
Kategorio:Urboj en distrikto Pelhřimov
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Montetaro Křemešník
Gorinchem

Dosiero:Loudspeaker.svg**Gorinchem** ()
plejofte prononcata kaj kelkfoje ankaŭ skribata kiel **Gorcum** aŭ **Gorkum** [ĤOrkem], urbo (kun urborajtoj) kaj municipo en la nederlanda provinco Sud-Holando. Sur areo de 22,01 km² (de kiu 3,23 km² estas akvo) loĝis 34 266 homoj je la 1-a de julio 2006. Dalem ankaŭ apartenas al la municipo Gorinchem. En la centro de Gorinchem situas la bone konservita fortikaĵourbo.

## Historio 
Supozeble Gorinchem ekestis pro tio ke fiŝistoj kaj terkultivistoj ĉirkaŭ la jaro 1000 establis setlejon sur la iom pli alta kampo apud la elfluejo de la rivero Linge en la rivero Merwede. Gorinchem ("Hejmo de Gorik") estis por la unua fojo menciita en dokumento el 1224 en kiu Floris la 5-a konfirmas la senimpostecon por la loĝantoj de Gorinchem en la tuta graflando Holando.

## Situo 
Gorinchem situas ĉe la rivero Boven Merwede je la transa flanko de Woudrichem.
[eta|maldekstra|Kluzo donas aliron al la rivero [Linge ]]
eta|dekstra|Linge en Gorinchem
eta|maldekstra|Dalem Pordego en Gorinchem
eta|Grenmuelejo De Hoop (La Espero) Gorinchem
eta|maldekstra|De Granda Placo en Gorinchem
eta|La Granda Turo

## Gravuloj 
* Thomas Erpenius
* Jan van der Heyden

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Nederlando
Kategorio:Loĝlokoj en Suda Holando
Kategorio:Municipoj de Sud-Holando
Homoideoj

**Homoideoj** estas la membroj de la *Hominoidea* superfamilio de primatoj, kiu inkluzivas homojn. Sub la nun klasifika sistemo, jen du familioj de homoideoj:

* la familio *Hylobatidae* konsistas el 4 ĝenroj kaj 13 specioj de gibonoj
* la familio *Homedoj* konsistas el orangutangoj, ĉimpanzoj, goriloj, kaj homoj.

Krom goriloj kaj plimulto de homoj, ĉiuj homoideoj estas lertaj arbo-grimpantoj. Ili estas ĉiumanĝanta, kies dieto konsistas el fruktoj, herbsemoj, kaj ofte viando kaj senvertebruloj. Ili estas indiĝena al Afriko kaj Azio, kvankam homoj disvastiĝis al ĉiu parto de la mondo.

Plimulto de homoideoj estas rara aŭ minacata. La ĉefa minaco estas malgajno de tropika pluvarbara vivloko, tamen iuj specioj estas plu minacata de ĉasado de homoj por viando.

## Specioj 
## Arealoj 

Image:Hábitat homo sapiens.PNG|Homoj
Image:Mapa especies de chimpancé.png|Cimpanzoj kaj bonoboj
Image:Distibución gorilla.png|Goriloj
Image:Mapa distribuicao pongo.png|Orangutanoj
Image:Distribución hylobatidae.png|Gibonoj

## Vidu ankaŭ 
* Lingvistikaj eksperimentoj de homedaj simioj
* Simiulo

Kategorio:Homoideoj
Andreas Krieger

**Andreas KRIEGER** [kri:ger] (20-an de julio 1966 en Berlin kiel **Heidi Krieger**) estas iama germana globĵetistino, kiu en 1997 operaciigis sin al viro.

## Vivo 
Heidi Krieger komencis sporti en la malpeza atletiko en aĝo de 13 jaroj kaj iĝis dopumita ekde la aĝo de 16 jaroj - sen ŝia scio - per anabolikoj kaj viraj hormonoj.

Laŭ esploroj, Heidi Krieger ricevis de 1982 ĝis 1984 grandan dozon da oral-turinabolo. Krieger estas hodiaŭ unu el la malmultaj iamaj GDR-sportistoj, kiu publike parolas pri dopada praktiko de la GDR.

Ŝi akiris oran medalon en globĵeto en 1986 kun 21,10 m en la Eŭropa ĉampionado, sed ŝi tion poste redonis. Oni nomumis post ŝi la medalon Heidi Krieger, kiun hodiaŭ donas la Asocio *Doping-Opfer-Hilfe* (dopaĵ-viktim-helpo) al batalantoj kontraŭ la dopado.

La aspekto de Heidi Krieger iĝis vireca pro la donitaj testosteronaj hormonoj, tiel ŝi decidis ŝanĝi sian sekson. Tio okazis en 1997 kaj ŝi prenis la nomon Andreas. Andreas Krieger plendis, kulpigis kun aliaj dopaĵ-viktimoj la prezidanton de la germana *Gimnastik- kaj Sportasocio* de GDR, Manfred Ewald, pro korpodifektigo, kiu estis pro tio kondamnita je provtempo.

Heidi Krieger havis alton de 1,87&nbsp;m kaj konkuran mason de 100&nbsp;kg.

Andreas Krieger ekde 2002 estas edziĝinta.

Kategorio:Atletoj
Kategorio:Berlinanoj
Aĥalteko

eta|aĥalteko
**Aĥalteko** estas la tria plensanga ĉevalraso de la mondo, kiu estis elbredita danke al izalado sur la dezertaj oazoj kaj akvomalriĉa dezerta klimato al tre eltena ĉevalo. Ĝi verŝajne havis gravan rolon ne nur en plibonigo de la araba ĉevalo, sed ankaŭ ĉe la turka, egipta, hinda kaj ĉina ĉevaloj.

La nomo de la ĉevalo venas el la oazo **Aĥal** (20 km de Asabaidchan (Turkmenio)) kaj la tie vivanta tribo *Tekk* (turkmenoj).

Ĝia bredada areo etendas de Kazaĥstano tra Turkmenistano ĝis Afganujo.
[[Dosiero:Cult of Heavenly horse bronze horse ancient finial Bucephalus Ancient Akhal Teke.jpg|eta|Antikva Ahalalteka ĉevalo, bronzo, 4a-1a jarcento a.k. https://artdaily.com/news/125153/Heavenly-Horses#.X9Ra6dIza1v https://bb.lv/statja/tehno/2020/05/12/nebesnye-koni]]
Ĝia bredado okazas jam pli ol 3000 jaroj en stepoj de Mez-Azio. La unuaj skribaj fontoj venas de la asiroj, kiuj mencias ĝin kiel „azenoj devenantaj el la montoj”. La adoraj skriboj al Tiglatpalasar la 1-a (1115-1077 a.K.) mencias 1200 ĉevalojn kiel militkompenson. Ankaŭ Herodoto priskribis la ĉevalon, kiam skribis pri 10 sanktaj ĉevaloj, kiuj tiris ĉaregon, dediĉitan al Akhuramazda, en armeo de Kserkso.

## Proprecoj 
Ĝia postkola alto estas 150-164 cm, la kapo estas malgranda, rekta, la okuloj estas parolaj. La ŝultro estas dekliva, la postkolo forta. La brustoparto estas plata, ne profunda. La dorso estas longa, la pugo faldekliva, la vosto estas profunde ligita. La kruroj estas sekaj, fortaj, la hufoj estas malmolaj. La kovraj kaj la longaj haroj estas karakterize fajnaj, maldikaj, brilantaj, ofte orbrilaj. Ĝiaj eblaj koloroj estas: beja, flava, nigra, flava, palomino, perlino, kremelo kaj griza.

La aĥalteko estas eltena ĉevalo, kun granda starkapablo, kiun oni nomas pro ties korpostaturo "leporhundo de la ĉevaloj". Ĝia movo estas elasta, area, komforta, ĝi estas facile sidebla, rajdebla. La aĥalteko plej belas dum trotado, dum sprinto ĝi plate etendas, kio karakterizas la stepajn ĉevalojn.

La aĥalteko estas sentema, viglasanga, inteligenta, kuraĝa kaj fidela ĉevalo.

## Eksteraj ligiloj 
Jones, Simon. La ĉevalo aĥalteko, emblemo de nacio. 'Le Monde Diplomatique', oktobro 2017.

Kategorio:Ĉevalrasoj
Tarpano

**Tarpano** (*Equus ferus ferus*) estis la eŭrazia sovaĝa ĉevalo. La lasta specio mortis en 1875, en Moskvo.

La polaj kamparanoj ofte krucigis la hejmajn ĉevalojn kun la tarpano, tiel estiĝis la koniko. Oni uzas tiun rason kaj la portugalan Sorraia-poneon por restarigi - per rebredado - la specion. Konikoj hodiaŭ vivas libere en la naturrezervejo Oostvaardersplassen en Nederlando kiel ekologia ekvivalento de la ekstermita sovaĝa ĉevalo. La hucula ĉevalo, kiu estas bredata en la Karpatoj, verŝajne estas rekta devenulo de la tarpano.

La vorto *tarpan* signifas en la turkmena, kirgiza aŭ kazaĥa lingvo, ke '"antaŭen-rajdas". Oni supozas postkolan alton de la tarpano al ĉ. 122–135 cm.

La tarpanon unuafoje priskribis Johann Friedrich Gmelin en 1774. Li ekvidis la bestojn en 1769 en ĉirkaŭo de Bobrovsk, Voroneĵ. La specion nomumis en 1784 Pieter Boddaert al *Equus ferus*, laŭ priskribo de Gmelin.

Kategorio:Neparhufuloj
Kategorio:Formortintaj mamuloj
Kategorio:Mamuloj de Pollando
Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco

La **Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco** (Verduloj/ELA) estas la kvara plej granda frakcio en la Eŭropa Parlamento. La frakcioj konsistas el anoj de du eŭropaj politikaj partioj, la Eŭropa Verda Partio kaj la Eŭropa Libera Alianco. En la 8-a oficperiodo de la parlamento (2019-2024) la frakcio havas 74 deputitojn.

## Frakciaj membroj en la 9-a Eŭropa Parlamento 
* Alianco '90/La Verduloj
* Eŭropo Ekologio La Verduloj
* La Verduloj – La Verda Alternativo
* Ĉeĥia Piratpartio
* Verda Ligo
* Verdo-Maldekstro
* Ekologia Partio La Verduloj
* Ecolo
* Socialista Popolpartio
* *Alliance écologiste indépendante*
* Verda Partio
* Kamparana Popola Unio de Litovio
* *Groen*
* *Partitu di a Nazione Corsa*
* Piratpartio de Germanio
* Ekologie Demokratia Partio
* *Volt*
* *Die PARTEI*
* Por Homaj Rajtoj en Unuiĝinta Latvio
* La Verduloj
* memstarulo Francisco Guerreiro
* Respublika Maldekstro de Katalunio
* *Catalunya en Comú*

## Bibliografio 
eta|maldekstra|Frakcia kunsido dum 2004 en la Eŭropa Parlamento|alternative=
*  Manifesto adoptita de la Eŭropa Verdula Partio  (EGP) por 2019 (PDF), 16 paĝoj.

## Vidu ankaŭ 
* Eŭropa Verda Partio
* Federacio de la Verduloj
* Eŭropa Libera Alianco
* Frakcio (Eŭropa Parlamento)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de la frakcio (angle, france, germane)
* Listo de la frakcianoj en la Eŭropa Parlamento (oficialaj lingvoj de Eŭropa Unio)

Kategorio:Frakcioj en la Eŭropa Parlamento
Levilo

eta|250px|Oni povas utiligi levilon por apliki grandan forton trans malgranda distanco, aŭ malgrandan forton trans granda distanco
[eta|dekstre|250px|Principo de levilo rilate al [ĉarumo:  \mathrm{P} \cdot a = \mathrm{F} \cdot b ;do la meĥanika avantaĝo estas:  \frac{\mathrm{P}}{\mathrm{F}}= \frac{b}{a}.]]
Laŭ fiziko, **levstango** aŭ **levilo** estas rigida stango uzata kun ĝusta apogpunkto por pliigi la meĥanikan forton kontraŭ alia objekto. La multobliga koeficiento de la forto nomiĝas meĥanika avantaĝo, kaj estas unu ekzemplo de la principo de momantoj.

Levilo estas unu el la ses simplaj maŝinoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Arkimedo
* Dekliva ebenaĵo
* Kojno
* Ŝraŭbo

Kategorio:Meĥanika inĝenierarto
Kategorio:Iloj
Volyně

:*Tiu ĉi artikolo temas pri urbo en distrikto Strakonice. Pri parto de urbo Výsluní temas artikolo Volyně (Výsluní).*
:*Eble vi serĉas Volinion.*

**Volyně** () estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas en distrikto Strakonice en Sudbohemia regiono, 11&nbsp;km sude de Strakonice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio devenas el la jaro 1271.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
* Černětice
* Račí
* Starov
* **Volyně**
* Zechovice

Ekde la 1-a de aprilo 1974 ĝis la 23-a de novembro 1990 apartenis al la urbo ankaŭ Nišovice.

## Vidindaĵoj 
* renesanca urbodomo
* gotika burgodomo (sidejo de la urba muzeo)
* juda kvartalo origine el la 16-a jarcento (kun empira sinagogo kaj tombejo kun riĉe ornamitaj tomboŝtonoj)
* gotika preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj
* tombeja preĝejo en la 16-a jarcento
* kapelo de Gardanĝelo
* ripozparko kun ekstera banejo

## Pluaj fotoj 

Radnice ve Volyni (2).JPG|Renesanca urbodomo
Volyne fort.jpg|Burgodomo
Volyně, kostel Všech svatých, od severovýchodu.jpg|Preĝejo de Ĉiuj sanktuloj
Volyně, Žižkova 250, bývalá synagoga.jpg|Eksa sinagogo
Volyne-namesti.jpg|Mariana kolono en la placo
Volyně - nám. Hrdinů, pomník.jpg|Monumento de la monda milito


Kategorio:Municipoj en distrikto Strakonice
Kategorio:Urboj en distrikto Strakonice
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Ilulissat

**Ilulissat** (dane: **Jakobshavn**) estas la tria plej granda urbo de Gronlando. La komunumo situas en golfo ĉe la okcidenta bordo de Gronlando kaj havas ĉirkaŭ 4.500 loĝantojn.

Ilulissat estas fama pro la proksima **Glacifjordo de Ilulissat**, registrita en la UNESKO-listo de Monda Heredaĵo.

Kategorio:Urboj de Gronlando
Kategorio:Monda Heredaĵo
Blatná

:*Tiu ĉi artikolo temas pri urbo en Sudbohemia regiono. Pluaj signifoj estas indikitaj en paĝo Blatná (apartigilo).*

**Blatná** estas urbo en Ĉeĥio. Ĝi situas 95&nbsp;km sude de Prago kaj 25&nbsp;km norde de la distrikta urbo Strakonice. Vivas ĉi tie  (). Laŭ la urbo nomiĝas Blatna montetaro.

## Historio
La urbo estiĝis sur vojkruciĝo de vojoj inter Písek, Plzeň, Strakonice kaj Prago. La unua skribmencio pri Blatná devenas el la jaro 1235.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
Urbo Blatná konsistas el naŭ partoj sur ok katastraj teritorioj.
* Blatenka (ankaŭ nomo de k. t.)
* **Blatná** (ankaŭ nomo de k. t.)
* Čekanice (ankaŭ nomo de k. t.)
* Drahenický Málkov (ankaŭ nomo de k. t.)
* Hněvkov (k. t. *Hněvkov u Mačkova*)
* Jindřichovice (k. t. *Jindřichovice u Blatenky*)
* Milčice (k. t. *Milčice u Čekanic*)
* Řečice (ĝi situas en k. t. *Blatná*)
* Skaličany (ankaŭ nomo de k. t.)
En la teritorio de Blatná kreas eksklavon municipo Mačkov.

Ekde la 1-a de januaro 1974 ĝis la 23-a de novembro 1990 apartenis al la urbo ankaŭ Bezdědovice, ekde la 1-a de aprilo 1976 ĝis la 23-a de novembro 1990 Mačkov kaj ekde la 1-a de januaro 1974 ĝis la 31-a de decembro 1992 ankaŭ Buzice, Dobšice, Paštiky kaj Václavov.

## Memorindaĵoj
La ĉefa vidindaĵo estas publike alirebla renesanca **akvokastelo Blatná** *(surfote)* ĉirkaŭita de lageto kaj natura parko kun gregoj de damaoj.
El inter bunte ekipitaj interieroj elstaras precipe: ĉasista salono, empira salono, laborĉambro de ĉeĥa sciencisto Jan Evangelista Purkyně, familia galerio kaj kolektoj el Etiopio.

* Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria
* Kastelo Blatná
* Mariana kolono
* Vilao Fiala
* Naturmemorindaĵo Blatná

## Partnerkomunumo 
Partnerkomunumo de Blatná estas la komunumo Roggwil en Kantono Berno en Svislando.

## Pluaj fotoj

Blatná, zámek (2).jpg|Kastelo Blatná
Blatná, sokolovna - panoramio.jpg|Sokol-domo
Blatná - vila Fiala (Krčkovna) čp. 394 (Den architektury, říjen 2021) (1).jpg|Vilao Fiala
Blatná - železniční stanice.jpg|Fervoja stacio


Kategorio:Municipoj en distrikto Strakonice
Kategorio:Urboj en distrikto Strakonice
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Blatna montetaro
Glacifjordo de Ilulissat

eta|120px|maldekstre|Glacifjordo Ilulissat, Gronlando (1999)
La **Glacifjordo de Ilulissat** ( aŭ , ) situas en Gronlando (du kilometrojn sude de la nomdona komunumo  ]).

## Fjordo kaj glaĉero 
La glacifjordo () situas 250 kilometrojn norde de la arkta cirklo ĉe la okcidenta bordo de Gronlando. Ĝi sternas 40 kilometrojn en la landon kaj vastas 7 kilometrojn. Ĉe sia fino (*"fonto"*) troviĝas glaĉero , unu el la plej aktivaj glaĉeroj de la mondo, kiu *fluas* je ĉ. 20 metrojn tage. Koresponde glaciamaso da  jare enverŝiĝas en la maron.

Ĉe la glaĉer-*"buŝo"*, kie la glaĉero fluas en la maron, forrompiĝas grandaj amasoj da glacio: la glaĉero *naskas* glacimonton. Daŭras ĉirkaŭ 12 ĝis 15 monatojn, ĝis nova glacimonto atingas la liberan maron (Davisa Markolo), ĉar la glaĉero alŝutis ĉe sia enfluejo submaran morenon, kiu malfaciligas la forflosadon de la pli grandaj glacimontoj.

La *Glacifjordo de Ilulissat* kaj la glaĉero *Sermeq Kujalleq* estis objekto de multaj studoj pri glaĉeroj (ĉar ili estas relative facile atingeblaj).

## Monda heredaĵo 
Pro sia giganteco kaj sia graveco por la esplorado de glaĉeroj la *Glacifjordo de Ilulissat* estis deklarita Monda Naturheredaĵo far UNESKO en 2004.

## Eksteraj ligiloj 
* UNESKO-paĝo pri *Glacifjordo Ilulissat*
* NASA-paĝo pri la evoluo de la glaĉero 

Kategorio:Geografio de Gronlando
Kategorio:Glaĉeroj en Nordameriko
Kategorio:Fjordoj
Kategorio:Mondaj heredaĵoj enskribitaj en 2004
Kategorio:Mondaj naturheredaĵoj
Nové Hrady

:*Tiu ĉi artikolo temas pri urbo en Sudbohemia regiono. Pri municipo en Regiono Pardubice temas artikolo Nové Hrady (distrikto Ústí nad Orlicí).*

**Nové Hrady** estas historia urbeto en Ĉeĥio. Ĝi situas en Sudbohemia regiono, 30&nbsp;km sude de České Budějovice, proksime al la ŝtatlimo kun Aŭstrio. Vivas ĉi tie  (). Laŭ la urbo nomiĝas Novohrada cismontaro kaj Novohrada montaro.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
Urbo Nové Hrady konsistas el ok partoj sur naŭ katastraj teritorioj:

* Byňov (ankaŭ nomo de k. t.), inkluzive de Jakule
* Nakolice (ankaŭ nomo de k. t.)
* **Nové Hrady** (ankaŭ nomo de k. t., konsisto de k. t. kaj pereinta vilaĝo Mýtiny)
* Obora (k. t. Obora u&nbsp;Vyšného)
* Štiptoň (ankaŭ nomo de k. t.)
* Údolí (k. t. Údolí u&nbsp;Nových Hradů)
* Veveří (k. t. Veveří u&nbsp;Nových Hradů), inkluzive de Jedlice
* Vyšné (ankaŭ nomo de k. t.)

La orienta parto de la teritorio de urbo (la katastraj teritorioj Nakolice, Obora u&nbsp;Vyšného kaj Vyšné) estis al Ĉeĥoslovakio alligita nur la 31-an de julio 1920 kiel konsisto de la t.n. Okcidenta Vitorazio kaj enkadre de Bohemio enmembrigita en juĝejan distrikton Nové Hrady en la politika distrikto Kaplice. Devene tiuj ĉi tri katastraj teritorioj apartenis al Malsupra Aŭstrio.

## Memorindaĵoj 
* baroka rezidejo, konstruita de la nobela familio Buquoy en 1634-1644
* ampleksa kastelo en stilo de empiro (*surfote*) konstruita de Buquoy en 1801-1810, ĉirkaŭita de granda romantika parko (publike alireblas)
* malnova burgo el fino de la 13-a jarcento
* malfrugotika monaĥeja preĝejo de Sanktaj Petro kaj Paŭlo

## Ĉirkaŭaĵo 
* Terčino údolí (Valo de Tereza) - protektita naturparko en romantisma stilo, kun areo de 140 hektaroj, situanta 1&nbsp;km for de la urbo (kun banlokaj konstruaĵoj, artefarita akvofalo, ekzotikaj arboj ktp.)
* densa reto de biciklovojoj
* Hlinov - solejo

## Pluaj fotoj

Nové Hrady (26843177549).jpg|Burgo Nové Hrady
NH klášter.jpg|Servita monaĥejo
NH zámek 1.jpg|Kastelo
Nove Hrady - Buquoyska hrobka.jpg|Kripto de familio Buquoy


Kategorio:Municipoj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Urboj en distrikto České Budějovice
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Novohrada cismontaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Aŭstrio kaj Ĉeĥio
Moseo Székely

**Moseo SZÉKELY**, hungare **SZÉKELY Mózes**  (naskita ĉirkaŭ 1550 en Udvarhely; mortinta la 17-an de julio 1603 en Braŝovo) estis princo de Transilvanio.

## Biografio 
En 1575 Moseo Székely estis jam komandanto de sikuloj en la batalo de Kerelőszentpál. Li sekvis la reĝon Stefano Báthori ankaŭ al Pollando, kie li fariĝis la komandanto de infanterio en kontraŭrusa milito de la reĝo. Reveninte al Transilvanio, li iĝis internulo de Sigismundo Báthori, li ricevis bienojn kaj en 1591 leviĝis inter magnatojn. Li fariĝis ĉefkomandanto de Andreo Báthori kaj poste de Mikaelo de Valaĥio. En 1601 li alfrontis la vojvodon kaj generalon Basta. Komence de 1603 helpe de turkoj li alvenis kun armeo en Transilvanion kaj kun nobelaro elbatis la armeon de la imperiestro. En aprilo 1603 li estis elektita de la parlamento kiel princo de Transilvanio kaj la 8-an de majo 1603 surtronigita, sed la sikuloj turnis kontraŭ li kaj kun vojvodo de Valaĥio, Radul apud Braŝovo neniigis lian armeon. En batalo mortis ankaŭ li.

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Princoj de Transilvanio
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Sikuloj
Traktato MEC-USAID

**Traktato MEC-USAID** (el la mallongigoj MEC = *Ministério da Educação e Cultura*/*Ministerio pri Eduko kaj Kulturo* kaj USAID *United States Agency for International Development*/*Usona Aĝenco por Internacia Disvolvigo*) estas traktato, aŭ serio de traktatoj, inter Usono kaj Brazilo pri edukado subskribitaj en 1966 dum Malvarma milito. La celo de akordigo estis kontraŭbatali la influon de "komunisma" kaj "terorisma" penso en brazila edukado. Pro tio, oni modifis la brazilan eduksistemon, ĉefe la universitatan.

Oni anstataŭigis la elementajn lernejojn kaj gimnaziojn per la "unua grada ciclo" de 8 jaroj. Anstatauis la kolegion per "dua grada ciclo" kaj "teknika ciclo". La celo estis stimuli ke la homoj lernu teknikajn kursojn, anstataŭ sociajn kaj homajn sciencojn. Oni forprenis la lernadon de latina lingvo, filozofio, psikologio, religio kaj sociologio kaj anstatauigi ilin per "sociaj studoj" (historio + geografio), "labora edukado" kaj "morala civila edukado". Ankaŭ oni devis forpreni lernadon de franca lingvo, kaj devigi la lernadon de angla lingvo ekde la unua klaso.

En universitatoj, krom krei novajn teknikajn kursojn, oni malkreis katedrojn kaj anstataŭigi ilin per usona sistemo de departmentoj. Multaj katedruloj estis maldungitaj kaj eĉ forpelitaj de la lando. Brazila registaro devis dungi usonajn profesorojn kaj teknikistojn por "helpi" brazilan edukadon. 

En 1968, estis forta reago kontraŭ la traktato, kaj oni kreis *brazilan komitaton* por anstataŭigi la usonajn teknikistojn. 

Kontraŭ la akordigo, brazila diktatora registaro ricevis nur usonan "helpon" kaj agnoskon.

MEC-USAID

Kategorio:Politiko en 1966
Katarino de Brandenburg

**Katarino de Brandenburg** estis reganto de Transilvanio de 1629 ĝis 1630. Ŝi naskiĝis la 28-an de majo 1604 kaj mortis en 1649.
Katarino de Brandenburg estis filino de Johano Sigismondo, princo-elektisto de Brandenburgio, kaj de Anna de Prusio. La  ŝi edziniĝis en Kassa al la transilvania reganto Gabrielo Bethlen, kiu post du monatoj igis la landkunvenon doni al ŝi la rajton de posteuleco de trono. Post morto de sia edzo en 1629 ŝi estis nur por mallonga tempo reganto. Ŝi provis aligi la princlandon al imperiestro Ferdinando la 2-a. Finfine ŝi devis abdiki en 1630.

En 1631 ŝi translokiĝis Hungarujon, en 1633 konvertiĝis al religio romia katolika. En 1639 iĝis edzino de princo Alberto Francisko  de Saksio-Laŭenburgo.

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Princoj de Transilvanio
Kategorio:Hohencolernoj
Kategorio:Konvertitoj al romkatolikismo
Tarianoj

eta|Portreto de indiĝena ĉefo (ĉz. 1882)
eta|Cesto - Tariana, Rio Uaupés 1978 MN 01
La **tarianoj** estas anoj de unu el la indiĝenaj etnoj en Brazilo. Ili parolas tarianan lingvon el la lingvofamilio Arawak. Ili estas ĉirkaŭ 1.800 homoj kaj loĝas apud riveroj Negro, Uauapés kaj Papuri en brazila subŝtato Amazonas. Ili havas oftajn kaj gravajn ekonomiajn kaj sociajn rilatojn kun aliaj indiĝenoj de la regiono, ĉefe kun tukanoj. La tarianoj ne povas geedziĝi al desanoj, kubeŭoj boneoj, tukanoj kaj baniŭoj, ĉar ili estas "fratroj", t. e, havas la saman mitan prapatron, Pamãli-Maxsã. 
Ili ekonomie havas primitivan agrokulturon de manioko, kolektas fruktojn kaj veĝetaĵojn en la ĝangalo kaj ĉefe fiŝkaptas.
Kulture, ili havas iniciatajn ritojn tre kompleksajn por knaboj. Virinoj ne povas partopreni plejparton de la ritaro, ĉefe ili ne povas vidi la magiajn flutojn Miñapõ'rã. Oni kredas ke, se virinoj rabus la flutojn, ili estrus la virojn kaj malharmoniigis la mondon. Ili uzas halucinajn trinkaĵojn kaj estas multaj tipoj da ŝamanoj en la triboj: blovantaj ŝamanoj, enspiraj ŝamanoj, teraj ŝamanoj, ĉielaj ŝamanoj, ktp. Hodiaŭ, multaj katolikaj misiistoj influas en la loka kulturo, ĉefe kontraŭbatalante ŝamanojn kaj tarianan lingvon, anstataŭigita per la tukana lingvo parolata de misiistoj.
Estas tri subgrupoj de tarianoj: Mahãpea, Oaparo kaj Diroá.

## La mito pri origino
Laŭ ilia mito (iom konfuza, laŭ eŭropdevena vidpunkto), la dio Oaĥo metis en kanuo la heroojn Pamãli-Maxsã kaj ili iris de la "Lakta Lago" ĝis la rivero Negro. Eble la "Lakta Lago" estas la maro. Ŝajne ili eliris la Laktan Lagon, ĉar la virinoj rabis la Miñapõ'rã flutojn de ilia patro O'ã-Ĥë. O'ã-Ĥë okultis la fluton miñapõ'rã en la porto kaj diris al siaj filoj ke ili baniĝu tie, ĉar li ne volis ke siaj filinoj sciis pri la flutojn. Sed la gefiloj ne komprenis kaj la filinoj iris baniĝi anstataŭ la filoj. Virinoj trovis fluton, kiu fuĝis de ili, sed ili trovis la flutojn kaj metis ilin en siajn vaginojn. Sed la patro malkaŝis la rabon, la viroj eliris la vilaĝon kun tutaj la objektoj de la tribo kaj virinoj restis apud Lakta Lago.

Kiam ili alvenis la akvofalon Ipanoré ili saltis en ĝi kaj eliris de ĝi transformiĝitaj en homoj, antaŭ ili estis "waxti" (duondioj). La unua homo esti papatro de la tukanoj, la dua la papatro de la makuoj, kvankam la makuoj ne rigardas sin kiel "frato" de aliaj triboj de la regiono, ktp. Malgraŭ tio, la tarianoj ne devenas de unu el la herooj Pamãli-Maxsã, sed iliaj prapatroj eliris el unu truo en akvofalo Arara kaj trovis la heroon Pamãli-Maxsã, kiu adoptis ilin.

Kategorio:Indianaj etnoj en Brazilo
Taba

**Taba** (arabe طابا) estas komunumo sur Sinaja duoninsulo en Egiptio kaj limas rekte al Israelo. Ĝi situas ĉe la kvar-landa angulo de Egiptio, Sauda Arabio, Jordanio kaj Israelo kaj apartenas al regiono Ĝanub Sina.

La urbo situas ĉe la Ruĝa maro, ĉe Golfo de Akabo. La distanco al israela urbo Eilat estas nur 6 km.

Taba estis juĝita en 1988 al Egiptio, kiel parto de la Sinaja duoninsulo. Ĝi apartenis de 1967 ĝis tiu tempo al Israelo, kiu lando okupis ĝin en la sestaga milito en 1967. La Israela-egipta packontrakto de 1979 ne entenis decidon pri Taba. La israela flanko provis pruvi, ke Taba jam ekde 1906 ne apartenis al Egiptio. La internacia juĝistaro ne akceptis tiun vidpunkton. La egipta prezidento Muhammad Husni Mubarak povis flirti la flagon de Egipto en Taba nur la 19-an de marto 1989. Ekde tiam, tiu tago estas ĉiujara „Nacia festotago” en la suda Sinaja duoninsulo.

En Taba okazis terorisma atenco la 7-an de oktobro 2004, je 21:50 en „Taba Hilton Hotel”, kiu kaŭzis morton de 34 personoj, inter ili 12 israelanojn. Post 25 minutoj okazis same aŭtobomba atenco en kampadejo *vilaĝo Luninsulo* en Ras Ŝitan, kie mortis 3 personoj.

## Galerio 

Dosiero:Hilton Taba.JPG|Hotelo Taba Hilton
Dosiero:Taba Border Terminal (Egypt).JPG|Limpaseja Taba - Ejlato
Dosiero:Tabaterminal1.jpg|
Dosiero:Taba Border Terminal (Egypt) Arrivals Hall.JPG
Dosiero:Taba Border Terminal (Israel).JPG
Dosiero:Israel Taba Border Entry.JPG|
Dosiero:Egypt Taba Entry.JPG|

Kategorio:Urboj de Egiptio
Kategorio:Sinajo
Malferma Universitato de Katalunio

La **Malferma Universitato de Katalunio** (, akronime **UOC**) estas interret-bazita universitato kaj unu el la plej fruaj dedistanca (teleinstruadaj) universitatoj.

La universitato proponas diplomiĝon kaj postdiplomiĝajn programojn en kampoj kiel Psikologio, Komputiko, Sciencoj de Edukado, Informoj kaj Konada Socio kaj Ekonomiko. Ankaŭ, Doktoreca Programo pri Reta Socio estas havebla, kiu esploras tielajn esplorajn kampojn kiel e-leĝon, e-lernadon, retan socion, edukadon, kaj enretajn komunumojn.

La Interreta Interdisciplina Instituto estas la esplora korpo de la UOC.

## Eksteraj ligiloj 
* Universitat Oberta de Catalunya (UOC)

Oberta de Catalunya
Oberta de Catalunya
György Rákóczi la 1-a

dekstra|200px
**I. RÁKÓCZI György** estis princo de Transilvanio. Li naskiĝis la 8-an de junio 1593 Szerencs kaj mortis en Gyulafehérvár la 11-an de oktobro 1648.

## Biografio 
György Rákóczi la 1-a estis la plej riĉa protestanta magnato de Supra Hungarujo. Komence li estis kapitano de Ónod, poste ekde 1615 prefekto de Departemento Borsod. La 26-an de novembro 1630 oni elektis lin reganto en landkunveno de Segeŝvaro. Li reprenis la bienojn fiskajn, kiuj iĝis privatpropraĵoj, ĉesigis la potencon de grandbienuloj, konfiskis iliajn bienojn kaj pliriĉigis per ili sian propran havaĵon. Al tiu bieno bazigis li sian fortmanan regadon. Lige kun svedoj kaj francoj partoprenis en tridekjara milito kaj por rajtoj de hungaruja superularo kaj religilibereco militis kontraŭ Ferdinando la 3-a. Li okupis Felvidék, aliĝis al sveda armeo por marŝi kontraŭ Vieno, sed la sultano malpermesis lian manovron. La 16-an de septembro 1645 en packontrakto de Linz la reĝo transdonis al li ĝis lia morto sep departementojn. Dum sia regado Transilvanujo progresis pace. Li faris multon kune kun sia edzino Zsuzsanna Lorántffy por sia eklezio kaj prosperado de lernejinstruado, sed estis malamikema al puritanismo, al unitarisma eklezio kaj precipe al sabatistoj.

## Bibliografio 
* Szilágyi Sándor: I. R. Gy. (Magy. Tört. Életr. 23. Bp., 1893.);
* Imre Lukinich: I. R. Gy. és a lengyel királyság (Bp., 1917);
* I. R. Gy. birtokainak gazdasági iratai (kiadta Makkai László, Bp., 1954).

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Princoj de Transilvanio
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj