open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Junulargastejo de Arnstadt

eta|La Malnova rektorejo en Arnstadt, Kohlgasse nr 17, la unua sidejo junulargasteja.
eta|Lindenhof - junulargastejo ĝis 1990, gastigante nun filion de Ruĝa Krucoeta|Kristana junulargastejo moderna
La **Junulargastejo de Arnstadt** (germane: *Jugendherberge Arnstadt*) ekzistis inter 1922 kaj 1990. La lasta sidejo estis en Arnstadt je Ichtershäuser Straße 24. Hodiaŭ ekzistas nur simila institucio en la urbo, nome *CJD-Jugendgästehaus* (Karl-Liebknecht-Straße 27a).

## Historio 
En Arnstadt estis junulargastejo por knabinoj en la Malnova rektorejo kaj en la subtegmenta etaĝo de Prinzenhof por knaboj. Ĝi malfermitis en la 1.6.1922. En la 16.10.1928 la nova tranoktejo malfermitis en ĉiuj salonoj de la Rektorejo.

La konstruaĵo en Ichtershäuser-strato nr 24 konstruitis en 1912 fare de ingeniero kaj subternivela konstruisto Paul Gockenbach. Akiris la bienon en 1917 la fabrikestro Ernst Hermann el Lepsiko. Alikonstruo iĝis en 1919/20 fare de Martin Schwarz por la kemiisto Ernst Büschler el Mainz kiu establis tie ĉi ankaŭ enboteligejon por Chabeso-limonado.

En 1934 aĉetis la bienon *LIndenhof* - kiu jam ĉiam similas al ensorĉita kasteleto - la asocio *Reichsverband Deutscher Jugendherbergen / Gau Thüringen*. Ekde 1935 ĝi nomiĝis la *Jugendherberge Lindenhof*. En 1945 ĝi ŝtatigitis, la malantaŭa parto ceditis al la kooperativo *Kunstglas*. Antaŭe la sovetaj okupantoj konstruigis loĝbarakojn. En la eksan loĝejon mem venis sekcio de la malsanulejo. En 1945/46 oni surloke gastigis forpelitajn germanojn el Orienta Eŭropo, ekde 1947 orfajn kaj senpatrujajn junulojn. En 1948 ekstartis nova uzo kiel junulargastejo kiu nomitis por *Werner Gottfeld*.

De 1952-54 troviĝis tie ĉi motorsportlernejo de la Asocio pri sporto kaj tekniko (GTS-Halle). Post ties transloko al Bautzen reinaŭguritis junulargastejo kiu baldaŭ post 1990 fermitis. Poste venis kristana grupo kiu establis en la Karl-Liebknecht-strato domon.

## Literaturo 
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 303-304

## Eksteraj ligiloj 
* Gazetartikolo de la 6.6.2012, okaze de la datreveno 90-a de la fondo de junulargastejo en Arnstadt
* Hejmpaĝo de la Ruĝa Kruco de Arnstadt - kun foto de la ejo

Kategorio:Konstruaĵoj en Arnstadt
Arnstadt
Agoj de la Beata Francisko kaj de Liaj Kompanuloj

La ***Agoj de la Beata Francisko kaj de Liaj Kompanuloj*** (*Actus Beati Francisci et Sociorum Eius*) estas verko kompilita en la 14-a jarcento latinlingve, datade duba, aŭtorece necerta, kiu entenas serion da rakontoj pri la agoj kaj diroj de Francisko el Asizo kaj de aliaj fratuloj de la franciskana ordeno. Ĝi poste estis vulgarigita en popola itala lingvo en *La Floretoj de S. Francisko*.
 
La verko ĉiukaze antaŭas la *Antikvan legendon* de enhave franciskanan entenatan en diversaj manuskriptoj de la 14-a jarcento troveblaj en la bibliotekoj, ekzemple en Vatikana Biblioteko. 
En diversaj manuskriptoj la *Actus* prezentiĝas intermetitaj kun la *Legenda antiquissima* (legendo plej antikva): temas pri la teksto pli antikva kaj fidela pri la vivo de la sanktulo, kun la rakontoj pri la eventoj de Bernardo, fratulo Maseo, fratulo Rufino, fratulo Silvestro, fratulo Konrado el Offida kaj Klara el Asizo, al kiuj aldoniĝas, en dua sekvenco, la diroj kaj la agoj de aliaj sanktuloj, kiel fratulo Egidio kaj fratulo Johano de la Verna.

La stilo de la *Actus*, el kiuj travidiĝas la boneco de la animo de la sanktulo, lia amsento al Dio kaj al ĉiuj kreitaĵoj, estas simpla kaj fluanta dum al latino utiligita estas tiu kuranta.

## Vidu ankaŭ 
* Itala literaturo
* *La Floretoj de S. Francisko*
* Sankta Francisko el Asizo

## Eksteraj ligiloj 
*Latina teksto

Kategorio:Itala mezepoka literaturo
Kategorio:Sankta Francisko el Asizo
Kategorio:Historio de kristanismo
Stefan Kudelski

**Stefan KUDELSKI** (naskiĝis la 27-an de februaro 1929 en Varsovio, mortis la 26-an de januaro 2013 en Cheseaux-sur-Lausanne) – pola elektronikisto kaj inventisto, kreinto de la serio de profesiaj magnetofonoj *Nagra*, baza tipo de la magnetofono uzata de radiaj kaj televidaj raportistoj kaj de filmaj studioj en la mondo, laŭreato de Oskar-premioj, distingita per honora doktoreco de la Svisa Federacia Instituto pri Teknologio Laŭzano.

## Familio 
Stefan Kudelski naskiĝis en pola intelektula familio ligita kun antaŭmilita Stanisławów. Avo de Stefan – Jan Tomasz estis diplomito de Politekniko de Lvovo kaj urba arkitekto de Stanisławów, kiu postlasis grandan kontribuon al arkitekturo de la urbo, la patro de Stefan – Tadeusz, defendanto de Lvovo kontraŭ ukrainoj en 1918, post arkitekturaj studoj en Politekniko de Lvovo laboris en kemia industrio, la patrino – Irena Ulbrich estis antropologo. Bapto-patro de Stefan Kudelski estis la lasta antaŭmilita prezidanto de Varsovio Stefan Starzyński. En 1939 la familio Kudelski evakuiĝis de militanta Pollando kaj tra Zaleszczyki (Podolio), Rumanio kaj Hungario atingis sudan Francion. Post germana invado en Fracion ili ektroviĝis en teritorioj administrataj de la reĝimo de Vichy. La patro de Kudelski, kiel pola oficiro soldatservanta partoprenis la francan rezistadon, sed post malkovro fare de germanoj de la loka konspira grupo laŭvican fojon devis fuĝi kun la familio, ĉi foje al Svislando. Pro siaj meritoj ambaŭ gepatroj de Kudelski estis distingitaj de la franca Milit-Kruco.

## Lernado 
En Svislando juna Stefan Kudelski frekventis mezlernejon École Florimont en Ĝenevo kaj ankoraŭ antaŭ sia finlerno li serioze ekinteresiĝis pri tekniko kaj elektroniko. Li konstruis propran laboratorion, en kiu okupiĝis interalie pri aparatoj por ekstraktado de polvoj de la aero aŭ por mezuro de precizeco de horloĝoj – kelke da ili Kudelski patentis, kvankam ili ne trovis komercan aplikon. De 1948 li studis fizikon kaj fizikan inĝenierion en la Politekniko.

eta|Photo of Kudelski receiving one of his very many Oscars

eta|The detailed description on monument.

## Bibliografio 
* Witold Iwańczak, *Polak z Oskarami* (Polo kun Oskaroj), „Niedziela”, n-ro 1 (2.01.2011)

## Eksteraj ligiloj 
* Ĉefpaĝo de Nagra Group
* Firmao-paĝo de SKIDATA el Nagra Group – parkumejaj aparatoj 
* Firmao-paĝo DG Park, de pola reprezentanto de la firmao SKIDATA

Kategorio:Polaj inventistoj
Kategorio:Svisaj inventistoj
Kategorio:Oskar-premiitoj
Stefanie Keyser

**Stefanie KEYSER** (naskiĝinta la 30-a de marto 1847 en Sondershausen, mortinta samloke la 30-a de januaro 1926) estis germana furorverkistino kaj aktorino. Ŝi skribis antaŭ ĉio por la gazeto *Die Gartenlaube*. Ŝia patrino Friederike (nask. Busch) originis de Arnstadt .

## Vivo 
La posta verkistino pasigis la junajn jarojn en Keula, Ebeleben kaj Sondershausen, kien la patro vokitis estante oficisto de la duklando de Schwarzburg-Sondershausen. De 1852-61 ŝi vizitis tie la Superan lernejon por knabinoj kie ŝi faris la unuajn provojn verki. Ŝiaj plej grandaj interesoj temis pri muziko, historio, pentrado kaj natursciencoj. Ŝi vizitis la avon en Eisenach sur la Wartburgo kie Moritz von Schwind ĝuste pentris siajn freskojn. Ankaŭ post la lernejo ŝi okupiĝis pri botaniko vojaĝante tra Svislando kaj Germanlando kaj skribis la unuajn plantofabelojn.

La intereso pri poetikaj temoj pli kaj pli kreskis subtenata per la vizito de muzeoj kaj galerioj. Kiel 35-jaraĝulino (en 1882) Keyser publikigis la unuan fojon en la gazeto *DIe Gartenlaube*, nome la novelon kulturhistorian *Der Krieg um die Haube*. En la membiografia skizo *Wie ich Schriftstellerin wurde*, verkita je instigo de la Gartenlaube-eldonisto okaze de la 50-a numero (1882), ŝi eksplikis sian kompletan personan identigon en la verkistinado.

## Graveco 
Ŝia verkaro konsistas en ne tute 50 noveloj, rakontoj kaj romanoj, inter ili la en Arnstadt ludantaj verkoj *Glockenstimmen* (burĝa rakonto el la 17-a jarcento; aperinta en 1882) kaj *Sturm im Wasserglas* (romano; Leipzig 1895). Ili nombriĝas, kun kelkaj kulturhistoriaj rakontoj, inter ŝiaj plej bonaj skribaĵoj.

Pri la privata vivo apenaŭ io konatas. Ŝi restis senedza kaj aktive kunlaboris en la en 1853 fondita literatura societo *Sondershäuser Verein für deutsche Geschichts- und Altertumskunde*.

## Honoroj 
1921: Honora membriĝo al *Sondershäuser Verein für deutsche Geschichts- und Altertumskunde*

## Literaturo 
Andrea Kirchschlager, Ulrich Lappe, Peter Unger (eld.): *Chronik von Arnstadt. Zeittafel/Chronik. Festschrift zur 1300-Jahrfeier der Stadt Arnstadt* (=Veröffentlichungen des Historischen Vereins für Schwarzburg, Gleichen und Hohenlohe in Thüringen, 3), eldonejo Kirchschlager, 1-a eldono, Arnstadt 2003, (ISBN 3-934277-07-1), p. 311

## Eksteraj ligiloj 
Verkoj surretaj

Kategorio:Homoj rilataj al Arnstadt
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj aktoroj
15363 Ysaye

'*15363 *Ysaye'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la kampanjo *Spacewatch'' elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la belga violonisto, dirigento kaj komponisto Eugène Ysaÿe (1858–1931). Studento de Vieuxtemps kaj de Wieniawski en Bruselo, li estas ligata al la romantikisma tradicio kaj kaj lia influo dominis en la 20-a jarcento. Ĉiu el liaj "Ses Sonatoj por violono sola" (1923) estas dediĉita al pli junaj muzikistoj, de Szigeti al Kreisler.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Spacewatch
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1996
Erama Ĝardeno

[eta|dekstra|200px|[Erama Ĝardeno en Ŝirazo estas 18a-jarcenta konstruaĵo nome heredo de la Dinastio Zand.]]

**Erama Ĝardeno** ( - Bāq e Eram) estas historia persa ĝardeno en Ŝirazo, Irano. La ĝardeno, kaj la ena konstruaĵo, estas situanta ĉe la norda bordo de la rivero Ĥoŝk en la provinco Fars.

Nune eramaj ĝardeno kaj konstruaĵo estas ene de la Ŝiraza Botanika Ĝardeno (establita en 1983) de Ŝiraza Universitato. Ili estas malfermaj al la publiko kiel historia pejzaĝa ĝardeno. Ili estas Monda heredaĵo de Unesko, kaj protektita de Irankultura Hereda Organizo.

## Vidu ankaŭ 
* Persa ĝardeno

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.eramgarden.org 
* http://eramgarden.shirazu.ac.ir 

Kategorio:Persaj ĝardenoj en Irano
Kategorio:Muzeoj en Irano
Kategorio:Ŝirazo
Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Irano
Romans-sur-Isère

**Romans-sur-Isère** (franca elparolo: [], okcitane: ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Drôme, okcitane *Droma*, kaj en la pli vasta regiono Aŭvernjo-Rodano-Alpoj (france *Auvergne-Rhône-Alpes*, okcitane *Auvèrnhe Ròse Aups*). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Valence kaj  ekde la fino de marto 2015 al la du kantonoj Bourg-de-Péage kaj Romans-sur-Isère - antaŭe la urbo estis la centro de malnovaj kantono Romans-sur-Isère-1 kaj 2. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2012, kaj fine de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj .

## Geografio 
eta|maldekstra|La urbodomo de Romans-sur-Isère
Romans-sur-Isère situas ĉe la rivero Isère,  nordoriente de Valence.

## Rilatoj al Esperanto 
En la komunumo vivis la esperantisto Jean Asquéri (1911-1971). Oficisto en granda ŝufabriko de Romans kaj fraŭlo, li dediĉis sian tutan vivon al la Esperanto-movado. En 1937 li trapasis la Ateston pri Lernado, kaj sekve partoprenis la organizadon de la Nacia Esperanto-Kongreso en Romans, kiu okazis en junio 1938. De 1943 ĝis sia morto en 1971, li unue kiel sekretario, poste kiel prezidanto, estris la Esperanto-klubon "Bona Stelo" de Romans. Sukcese li gvidis kursojn, organizis "Internaciajn semajnojn" en Romans, kaj ofte partoprenis en la Universalaj Kongresoj de UEA. Li honoriĝis Kavaliro, poste Oficiro de la Akademiaj Palmoj, pro lia agado pri popola edukado.

Nun en la komunumo ekzistas aktiva loka Esperanto-klubo, membro de la Rodanalpa Esperanto-Federacio, kiu regule okazigas lingvokursojn.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Drôme
* Listo de urboj de Francio
* Romans - Bourg-de-Péage (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 


Kategorio:Komunumoj de Drôme
Kategorio:Urboj de Francio
Irana arkitekturo

[250px|dekstra|eta|[Siosepolo]]
eta|280px|dekstre|Placo de Naghsh-i Jahan.
[eta|dekstra|200px|[Erama Ĝardeno en Ŝirazo estas 18a-jarcenta konstruaĵo nome heredo de la Dinastio Zand.]]
**Irana arkitekturo** aŭ **persa arkitekturo** estas la arkitekturo de nuntempa Irano kaj de la Irankultura Mondoregiono. Ĝi havas kontinuan historion de almenaŭ 5000 a.K. ĝis la nuno, kun karakterizaj ekzemploj distribuitaj super vasta areo de Turkio kaj Irako ĝis Norda Hindio kaj Taĝikio, kaj de Kaŭkazo ĝis Zanzibaro.

## Priskribo 
Persaj konstruaĵoj varias de kamparanaj kabanoj al tetrinkejoj kaj ĝardenoj, pavilonoj al "kelkaj el la plej majestaj strukturoj kiujn la mondo iam vidis".

Irana arkitekturo ĝenerale elmontras bonegan diversecon, kaj strukturan kaj estetikan, formiĝante iom post iom kaj kohere pro pli fruaj tradicioj kaj spertoj. Sen subitaj inventoj, kaj malgraŭ la ripeta traŭmato pro invadoj kaj kulturaj ŝokoj, ĝi atingis "individuecon aparta de tiu de aliaj islamaj landoj". Ĝiaj plej gravaj virtoj estas pluraj: "markita sento por formo kaj skalo; struktura inventemo, precipe en konstruo de volboj kaj kupoloj; genio por ornamado kun libereco kaj sukceso ne rivalita en iu alia arkitekturo".

Tradicie, la konsila forma ĉeftemo de irana arkitekturo estis ĝia kosma simboleco "laŭ kiu la homo estas alportita en komunikadon kaj partoprenon kun la potencoj de ĉielo". Tiu temo havigas ne nur antaŭfiksitan unuecon kaj kontinuecon al la arkitekturo de Irano, sed ankaŭ estis ĉefa fonto de ĝia emocia karaktero.

Laŭ persa historiisto kaj arkeologo Arthur Pope, la supera irana arto, en la bonorda signifo de la vorto, ĉiam estis ties arkitekturo. La supereco de arkitekturo validas por ambaŭ antaŭ- kaj post-islamaj periodoj.

## Arkitekturaj monumentoj 
* Domo de Boruĝerdioj
* Domo de Tabatabaioj

## Notoj 
## Bibliografio 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Iranaj Arkitektoj de Eŭropo 
* Tehranimages. Nuntempa fotaro de antikvaj distriktoj de Teherano. 
* Oficiala retejo de Nuntempa Arkitekturo de Irano


Kategorio:Persa arkitekturo
Kategorio:Irana arto
Kategorio:Persa kulturo
Siosepolo

**Siosepol** aŭ **Siose-ponto** [ˈsiː oˈseh ˈpol] en farsi سی و سه پل, kio signifas **33 Ponto** aŭ la **Ponto de 33 Arkoj**), nomita ankaŭ **Ponto Allah-Verdi Ĥan**, estas unu el dekunu pontoj de Isfahano, Irano kaj la plej longa ponto super la rivero Zajanderud kun totala longo de 297.76 m. Ĝi estas tre alte rangita kiel unu el la plej famaj ekzemploj de safavida dezajno de pontoj.

## Priskribo kaj nomo 
Ĝi estis konstruita per financado kaj inspektado de Allahverdi Ĥan kanceliero de Ŝaho Abbas la 1-a, irankartvelo, kaj ĝi konsistas el du serioj de 33 arkoj el ĉiu flanko, kaj maldekstre kaj dekstre. Estas pli larĝa bazo ĉe la komenco de la ponto kie la rivero Zajanderud fluas sub ĝi, entenante tetrinkejon kiu nune estas abandonita pro la nivelo de akvo kaj sekecoj.

Aliaj nomoj por la ponto estas **"La ponto de 33 printempoj"**, **"La ponto Ĉaharbagh"**, kaj fine **"Zajanderuda ponto"** laŭ la rivernomo.

## Bildaro 

Image:Si-o-se-Pol.jpg|250ra|**Siosepolo**
Image:Si-o-se_Pol_by_Cornelis_de_Bruyn.jpg||skeĉo de Cornelis de Bruijn en Esfahano, 1704
Image:Si-o-se Pol-night2.JPG|Interva vido nokte
Image:Si-o-se_Pol-day3.jpg|Interva vido tage
Image:Si-o-se Pol at night.jpg|33 Pol nokte
Image:33pol esfahan.jpg|Alia vido
Image:33 Pol at night.JPG|La tuta vido de 33 Pol nokte
Image:33pol.JPG|Vido de la tuta ponto
Image:33pol-up.JPG|Unu el la pontoj el supre

## Referencoj 
## Literaturo 
* 

## Eksteraj ligiloj 
* Pri Si-o-Seh Pol 
* Bildoj, Tiŝineh

Kategorio:Monumentoj de Irano
Kategorio:Isfahano
Kategorio:Pontoj en Irano
15364 Kenglover

'*15364 *Kenglover'''* estas asteroido
de la asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la kampanjo *Spacewatch* elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono,
Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la kanadan historiiston pri kosmoesploro *Ken Glover*, kun-eldoniston de la TTT-ejo "*Apollo Lunar Surface Journal.*" Li estis konsilisto por la IMAX-filmo *"Magnificent Desolation"* kaj verkis la bildajn titolojn de la libro "*Moonfire*" de Norman Mailer (eldonejo *Taschen'').

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
*  Asteroido (15364) Kenglover, de la Reĝa Astronomia Societo de Kanado

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Spacewatch
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1996
15371 Steward

'*15371 *Steward'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la kampanjo *Spacewatch* elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak, proksime de Tucson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la Observatorio Steward (tiel nomata en memoro de ties mecenatino *Lavinia Steward''), organizaĵo de esploro asociata kun la departemento pri astronomio de la Universitato de Arizono. Krom operaciigi teleskopojn ĉe pluraj lokoj, ĝia instruistaro, estraro kaj studentoj estas gvidantoj en disvolvo de instrumentoj kaj en teoriaj studoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Spacewatch
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1996
Otomana arkitekturo

[eta|300px|[Blua moskeo (Istanbulo)|Blua Moskeo en Istanbulo, Mondhereda Loko kaj ekzemplo de klasika stilo de la periodo de otomana arkitekturo, montranta bizancan influon.]]
eta|dekstra|250px|Blua moskeo en krepusko
**Otomana arkitekturo** estas la arkitekturo de la Otomana Imperio kiu aperis en Bursa kaj Edirne en 14-a kaj 15-a jarcentoj.

## Historio kaj priskribo 
La arkitekturo de la imperio evoluis el la pli frua selĝuka arkitekturo kaj estis influita de la bizanca arkitekturo, irana arkitekturo same kiel de islamaj mamelukaj tradicioj post la konkero de Konstantinopolo fare de la Otomanoj. Dum preskaŭ 400 jaroj bizancaj arkitekturaj artefaktoj kiel ekzemple la preĝejo de Hagia Sofia funkciis kiel modeloj por multaj el la otomanaj moskeoj.

La otomanoj atingis la plej alt-nivelan arkitekturon en siaj teroj ekde tiam. Ili majstris la teknikon de konstruado de vastaj internaj spacoj limigitaj per ŝajne malpezaj ankoraŭ masivaj kupoloj, kaj realigante perfektan harmonion inter internaj kaj eksteraj spacoj, same kiel kombinis lumon kaj ombron. Islama religia arkitekturo kiu ĝis tiam konsistis el simplaj konstruaĵoj kun ampleksaj ornamadoj, estis transformita fare de la otomanoj tra dinamika arkitektura provizo de volboj, kupoloj, duonkupoloj kaj kolonoj. La moskeo estis transformita el malvasta kaj malhela kamero kun arabesk-kovritaj muroj en rifuĝejon de estetika kaj teknika ekvilibro, delikata eleganteco kaj sugesto de ĉiela transcendeco.

Hodiaŭ, oni trovas restojn de otomana arkitekturo en iaj partoj de ties iamaj teritorioj sub kadukiĝo.

## Vidu ankaŭ 
* Sinan

## Notoj 
## Bibliografio 
* Goodwin G., "A History of Ottoman Architecture"; Thames & Hudson Ltd., London, reprinted 2003; ISBN 0-500-27429-0
* Dŏgan K., "Ottoman Architecture"; Antique Collectors' Club. ISBN 978-1-85149-604-4
* A Guide to Ottoman Bulgaria" by Dimana Trankova, Anthony Georgieff and Professor Hristo Matanov; published by Vagabond Media, Sofia, 2011 http://www.vagabond.bg/ottomanbulgaria 

## Eksteraj ligiloj 
* Turka Arkitekturo
* Similarities between Ottoman, Local and Byzantine architecture (PDF)
* varia fotaro de diversaj otomanaj stiloj kaj konstruaĵoj
* Etenda informaro pri Arkitekto Sinano en Istanbulo 


Kategorio:Mezepoka arkitekturo
Kategorio:Arkitekturaj stiloj
Kategorio:Islama arkitekturo
Kategorio:Turka arkitekturo
Olivér Markos

**Olivér Markos** [markoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Markos Olivér** estis hungara juristo, ministro, profesoro.

Olivér Markos http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC09732/10059.htm naskiĝis la  1888 en Budapeŝto. Li mortis la  1966 en Eger.

## Biografio 
Olivér Markos akiris juran diplomon, ekde 1913 li laboris en ministerio pri justico. En 1918 li atingis la titolon ministeria sekretario. Post 2 jaroj li advokatiĝis, inter 1929 kaj 1934 li laboris kiel juĝisto, poste li estis prokuroro en Hungaraj Ŝtatfervojoj. En 1943 li iĝis subministro en ministerio pri trafiko kaj komerco. En la jaro 1944 li estis ministro en Kabineto Lakatos. Inter 1945-1950 li estis profesoro en jura akademio en Eger.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj ministroj pri transporto
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj ministroj pri komerco
Saint-Médard-en-Jalles

**Saint-Médard-en-Jalles** [] estas franca komunumo en la departemento Gironde, en la regiono Akvitanio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2012.

## Geografio 
eta|altdekstre|maldekstra|Preĝejo en Saint-Médard-en-Jalles
Saint-Médard-en-Jalles situas  nordokcidente de Bordeaux.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Gironde
* Listo de urboj de Francio

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 

maldekstra|300ra|Mapo

Kategorio:Komunumoj de Gironde
Kategorio:Urboj de Francio
Norsk Hydro

** Norsk Hydro ANSO ** estas entrepreno kiu operacias en la sektoroj de aluminio kaj renovigebla energio. Ĝi situas en la ĉefurbo de Norvegio nome Oslo. Ĝi estas inter la tutmonde plej grandaj aluminio produktantoj. Samtempe el Norvegio estas la plej granda elektro fabrikanto. Ĝi havas operaciojn en pli ol 50 landoj en ĉiuj kontinentoj. La norvega registaro havas kotizon de 34,3 % en la kompanio.

En la kompanio je 2007 la ĉefa akciulo estas la norvega registaro, kiu unuigis ĝin kun petroĥemia kompanio (StatoilHydro 2009, kun nova nomo Statoil).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* http://www.arte.tv/guide/de/045561-000/die-akte-al la

Kategorio:Ekonomio de Norvegio
Kabineto Lakatos

**Kabineto Lakatos** [lakatoŝ] estis la dekdua (samtempe antaŭlasta) kabineto, kiun nomumis la hungara guberniestro Miklós Horthy. Ĝi gvidis la landon en 1944 nur 6 semajnojn. 
eta|Ĉefministro Géza Lakatos

## Historio 
En la malfrua aŭgusto de 1944 Rumanio sukcese ŝanĝis aliancon al Sovetunio kaj evidentiĝis, ke tuj okazos okupo de Hungario fare de Ruĝa Armeo. Pli frue Horthy sonĝis pri okupo fare de Britio tra Italio, sed nun li vekiĝis. Li nomumis ĉefministron Géza Lakatos, kiu pli frue estis batalanta kolonelo kaj sekrete en Moskvo okazis sekretaj diskutoj pri la paco. Eĉ Lakatos ne sciis pri tio, sed Gestapo jam dekomence sciis ĉion. En la 15-an de oktobro Horthy deklaris en la radio, ke la nova malamiko jam estas Germana Regno, sed la telegramo al la batalejo perdiĝis. Ferenc Szálasi profitis la okazon kaj li faris sukcesan puĉon, li deklaris sin ĉefministro. Lakatos sciiĝis pri plano de Horthy nur en la lasta fazo.

## Listo de membroj 
* **Géza Lakatos – ĉefministro**
* Miklós Bonczos  – ministro pri enlandaj aferoj, sed dum la lastaj tagoj Péter Schell
* Gusztáv Hennyey - ministro pri eksteraj aferoj
* Lajos Reményi-Schneller – ministro pri financo
* Lajos Csatay - ministro pri defendo
* Iván Rakovszky - ministro pri religio kaj eduko
* Gábor Vladár - ministro pri justico
* Béla Jurcsek – ministro pri agrikulturo, ankaŭ senpostena ministro
* Olivér Markos - ministro pri komerco kaj transporto
* Tibor Gyulay – ministro pri industrio

## Fontoj 
* http://www.valasztas.hu/nepszav03/hu/06/vf2/vf9503.htm 
* http://www.arcanum.hu/mol/lpext.dll/MT/1#JD_35 
* http://mek.oszk.hu/11500/11506/html/oldalankent1/Braham875.pdf 
* http://csg-consulting.com/_gr/erdely/hLakatos.html  
* http://www.tankonyvtar.hu/hu/tartalom/historia/94-0910/ch24.html 

Lakatos
Alpár Szilárd Mihály

**Alpár Szilárd MIHÁLY** [mihAj] rumania hungara aktoro. Li naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 18-an de majo 1987.

## Kariero 
Alpár Szilárd Mihály diplomitiĝis en 2004 en Arta Universitato de Târgu Mureș kaj li estas ano de Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni.

## Fonto 
* Biografiaj indikoj kaj roloj 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Mária Boros

**Mária BOROS** [boroŝ] rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Miercurea Ciuc la 11-an de septembro 1975. 
## Kariero
Mária Boros diplomitiĝis en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureș en 2004  kaj ŝi laboris inter 1996–2000  kaj de 2004 en la Teatro Figura Stúdió.

## Fonto
*Biografiaj indikoj kaj roloj 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Johann Hieronymus Kniphof

**Johann Hieronymus KNIPHOF** (naskiĝinta la 24-a de februaro 1704 en Erfurto, mortinta samloke la 23-a de januaro 1763) estis germana kuracisto kaj botanikisto. Li verkis tre gravan verkon pri sekplantaro *(Herbarium)*. Lia oficiala mallongigo fakula estas *Kniph.*.

## Vivo 
Post finfrekvento de la Konsilantargimnazio (1719-22) li studis en Jena kaj en Erfurto. Ekde 1727 li estis kuracisto en sia naskiĝurbo kaj privata docento pri medicino. En 1736 liaj domo kaj biblioteko forbrulis. Li vokitis al profesoreco en 1737 kaj iĝis en 1747 ankaŭ dekano de la medicina fakultato. De 1761 ĝismorte li estis rektoro de la Universitato de Erfurto.

## Verkaro 
Li unue eldonis grandan libron pri sekplantaro en 1733. Pligrandigitaj eldonoj en 1747 kaj 1758 sekvis. Lia libro *Botanica in Originali* estis la unua faklibro kiu uzis la nomsistemo de Karolo Lineo. Krome furoris la nekutima presmetodo: la de Kniphof pliperfektigita naturmempresado permesis aspektigi kreskaĵojn en ĝis tiam nekonata detaleco.

Pri la de li plibonigitaj konservadteknikoj nenio hodiaŭ estas konata.

## Honore 
En 1794 la botanikisto Conrad Moench nomis por Kniphof tutan specion de la plantoj *Asphodelaceae* (Kniphofia).

## Eksteraj ligiloj 
* Verkoj surrete
* 
* Pri Kniphof ĉe *erfurt-web.de*, kun bildo de li.

Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Germanaj botanikistoj
Kategorio:Akademianoj
Kategorio:Homoj rilataj al Erfurto
Gyöngyvér Vajda

**Gyöngyvér VAJDA** rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Odorheiu Secuiesc la 26-an de aŭgusto 1986. 
## Kariero
Gyöngyvér Vajda diplomitiĝis en 2004 en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureș kaj ŝi laboras en Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni

## Fonto
*Biografiaj indikoj kaj roloj 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Péter Schell

**Barono Péter Schell** [ŝel], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schell Péter** estis hungara politikisto, ministro.

Péter Schell http://www.hdke.hu/tudastar/enciklopedia/schell-peter naskiĝis la  1898 en Hungara reĝlando en Nagyida (nuntempa Veľká Ida en Slovakio). Li mortis la  1974 en Montclair en Usono.

## Biografio 
Péter Schell akiris juran diplomon en Universitato de Budapeŝto, krome li lernis en ekonomia akademio en Kassa. Komence li okupiĝis pri la familia bieno, krome li politikadis loke por la hungaraj interesoj. Inter 1939 kaj 1944 li estis departementestro. En 1944 li estis subministro, poste ministro pri enlandaj aferoj en Kabineto Lakatos. Post puĉo de nazioj li tuj estis deportita al Buchenwald, poste li estis translokita al Tirolo. Post la 2-a mondmilito li vivis 2 jarojn en Italio, poste en Usono.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Ministroj pri internaj aferoj de Hungario
Kategorio:Hungaraj baronoj
Vilao Krüger kun parko

La vilao de la verkisto, politikisto, scienculo kaj artkolektisto Herman Anders Krüger konstruitis en 1914/15 kaj troviĝas en Neudietendorf, Bergstraße nr 9.

## Historio 
Krüger unue studis teologion, poste en Lepsiko historion, germanistikon kaj nacian ekonomion. Li famiĝis kiel literaturhistoriisto. Multaj romanoj kaj teatraĵoj de li en multaj eldonoj publikigitis. En la 1920-a jaro li apartenis al la unua Turingia Landa Parlamento, estis de 1921-25 direktoro de la Landa biblioteko en Kastelo Friedenstein (Gotha) kaj de 1928-34 estro de la Landa biblioteko en Altenburg. En 1934 li maldungitis fare de la nazioj. 

La bieno en Neudietendorf pli kaj pli evoluis al vigla centro de spirita kaj politika vivo. Tie ĉi kunvenis politikistoj kaj verkistoj kiel Martin Andersen Nexø aŭ Ernst Liebermann. Ampleksa biblioteko kun beletraĵoj kiel ankaŭ la artokolekto estis la kerno de la domo.

## Priskribo 
La situon ĉe deklivo la domposedanto uzis por instali terasojn el kalkŝtono. Simetrie plantitaj bedoj estas ĉirkaŭataj de bukso. Aleo kun foliarboj kondukas onin al herbejo kun fruktoĝardeno unuiĝante interplektiĝintajn vojojn al diversaj arbogrupoj (aceroj, fagoj, tilioj, ornamaj arboj antaŭ ĉio) kaj al benkoj donantaj panoramon al diversaj vojaksoj. 

Bazo por monumentprotektada reprodukto de la parko estis originala plantplano kiel ankaŭ historiaj fotoj. La flegado kaj rekonstruo de la parko rekomenciĝis en la 1995-a jaro sub la egido de amikara societo.
 
## Eksteraj ligiloj 
*Hejmpaĝo de la amikara societo *Krügerverein* 
*Pri la vilao
*Matthias Wenzel: *Krüger-Nachfahren treffen sich in Neudietendorf*, che: TA, 12.6.2019
*La vilao kiel filmigejo, julio 2015
Preĝejo Sankta Stefano (Országút)

**Preĝejo unua martiro Sankta Stefano** estas romkatolika historia monumento en Budapeŝto, en kvartalo Országút. Ĝi estas konata ankaŭ „landvoja preĝejo”, ĉar ĝi etendiĝis laŭ grava ladvojo (nun tio estas jam bulvardo Margit).

## Historio 
Supozeble en tiu loko en la mezepoko Aŭgustenanoj havis preĝejon, kiu ruiniĝis dum dominado de turkoj. Post la turka erao aŭgustenanoj revenis kaj ili konstruis kapelon en 1707. Apude inter 1727 kaj 1737 ankaŭ monaĥejo konstruiĝis. Ĝi estis malgranda, tial inter 1753 kaj 1770 jam preĝejo estis konstruita. En 1785 la ordeno estis malpermesita, franciskanoj ricevis tiu ĉi preĝejon. Ili konstruis inter 1835 kaj 1841 novan monaĥejon, krome aliaj arkitektaj ŝanĝoj okazis. En 1843 pro la pli granda orgeno la galerio en la preĝejo estis pligrandigita. En 1884 la internaj muroj plene estis pentritaj. En 1900 pro larĝigo de la bulvardo la preĝejo kaj la monaĥejo jam situas laŭ la trotuaro. En 1947 interne, en 1951 ekstere la preĝejo renoviĝis, la sekva renovigo okazis en 1993.

## Konstruaĵo 
La preĝejo kun la monaĥejo etendiĝas inter aliaj domoj laŭ la bulvardo en Buda. La preĝeja fasado estas 2 simetriaj turoj, inter ili situas la enirejo. Inter la turoj pli supre estas niĉo kun Sankta Maria. Ankaŭ la turoj havas po unu niĉon pri Sankta Monika kaj Sankta Nikolao de Tolentino. Inter la turoj plej supre timpano (arkitekturo) estas videbla. Interne tute la baroka stilo dominas.

## Entombigitoj 
* Lajos Márton (pentristo)
* László Kékesi (grafikisto)

Kermeso okazas en la 26-an de decembro.

## Fontoj 
* malnova foto
* hungare
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Országút
Stefano (Országút)
Stefano (Országút)
Stefano (Országút)
Boglár Tamás

**Boglár TAMÁS** [tamAŝ] rumania hungara aktorino. Ŝi naskiĝis en Gheorgheni la 31-an de marto 1977. 
## Kariero
Boglár Tamás diplomitiĝis en 2002 en Teatroarta Universitato sekcio Szentgyörgyi István de Târgu Mureș kaj ŝi laboras en Teatro Figura Stúdió de Gheorgheni.

## Fonto
*Biografiaj indikoj kaj roloj
*Erdélyi magyar kikicsoda, 2010.

Kategorio:Rumanujaj hungaraj aktoroj
Popayán

**Popayán** aŭ **Popajano** en Esperanto estas la ĉefurbo de la Departemento Kaŭko, Kolombio. Ĝi situantas inter la Okcidenta kaj la Centra Montaroj en la sudokcidento de la lando. Ĝi havis 265.702 loĝantojn, laŭ la censo de DANE (Departamento Administrativo Nacional de Estadísticas) prilaborita en 2005. Ties teritorio estas de 512 km², ties mezaveraĝa alteco estas de 1760 m super marnivelo, kaj distas proksimume 600 km de Bogoto. Estas unu el la plej antikvaj kaj pli bone konservitaj urboj de Ameriko, kio videblas en ties arkitekturo kaj tradicioj religiaj kaj kulturaj.

Kategorio:Urboj de Kolombio
Rorgonidoj

La **rorgonidoj** estas familio de la franka nobelaro de kiuj pluraj anoj estis nomitaj Rorgono (aŭ Rorikon). Inter la personaj nomoj oftaj en tiu familio, multaj komenciĝas per la radiko *Gauz-* : Gauzlin, Gauzbert, Gauzfred (aŭ Ĝofredo). Estas ankaŭ kelkaj Herveoj kaj Ragenoldoj (aŭ Rejnaldo). 

## Origino de rorgonidoj 
La nomscienco atribuas ilian verŝajnan originon al la grafoj de Le Mans komence de la 8-a jc, devenantaj de la familia grupo Robert, kiu estas ankaŭ prauloj de la robertidoj.

Iu nomita Roger, indikita kiel frato de Lambert, grafo de Hesbaye kaj praulo de la robertidoj, aperis kiel grafo de Le Mans en 710. Je la morto de Herlemond, episkopo de Le Mans, en 724  Roger profitis vakecon de la episkopa seĝo por administri la episkopajn bienojn. Li havis tri infanojn :
*Hervé, grafo de Le Mans post sia patro ;
*Gauziolène, episkopo de Le Mans ; 
*Rotilde, abatino.

## La rorgonidoj, grafoj de Mansio (832-898)
La grafo Rorgono la 1-a vivis en la kortego de la imperiestro Karolo la Granda. Ludoviko la 1-a la Pia konfidis al li la graflandon de Rennes, kiun li ne konservis en 819. Li fondis en 824 la abatejon Saint-Maur de Glanfeuil. Li ricevis en 832 la graflandon Mansio. La listoj de mortintoj de la abatejo de Saint-Denis indikas lian morton en la 16-a de junio sen indiko de jaro, kiu verŝajne estis en 839 aŭ en 840. Unu el liaj proksimuloj, verŝajne iu nevo, ricevis tiutempe la graflandon de Herbauges. 

Gauzbert regis post sia onklo Rorgono, sed mankis al li konvinko batali kontraŭ la bretonoj, kiuj konkeris kaj prirabis Le Mans en 849, tial Karlo la 2-a ekzekutigis lin pro perfido en 853, kio okazigis perturboj en la reĝlando. 

Mansio poste iris al lia filo Rorgon la 2-a, poste al Gauzfrid, kiu ricevis ankaŭ unu el la du limlandoj de Neŭstrio. Je lia morto, Rejnaldo de Herbauges, versaxjne iu kuzo, heredis tiujn honorojn. 

Je la morto de Rejnaldo, la reĝo ne fidante la rorgonidoj, konfidis Mansion al la grafo Roger de la familio de la hugonidoj. La filoj de Gauzfrid, Gauzlin la 2-a kaj Gauzbert alianciĝis al la robertidoj kaj batalis kontraŭ Roger. En la regado de Eŭdo la 1-a, Roger estis eksigita profite al Gauzlin la 2-a, sed tiu ne sukcesis sin teni en Le Mans, kaj estis forpelita en 898 kaj mortis en 926.

## Genealogio
Noto : la punktitaj strekoj indikas hipotezan parancan ligon.

## Fontoj kaj bibliografio
*Patrick Morel, "Les Comtes du Maine au IX° siècle", en *Revue Historique et archéologique du Maine*, Le Mans, 2005, 4°, serio T.5, tomo 66-a de la kolekto, p. 177-264. ISSN 1158-3371
*Robert Latouche, "Les premiers comtes héréditaires du Maine", en *Revue Historique et Archéologique du Maine*, Le Mans, 1959, tomo 65-a de la kolekto, p. 37-41.
* Régine Le Jan, *Famille et pouvoir dans le monde franc (7a - 10a jc)*, eld. "Publications de la Sorbonne", Parizo, 1995, , Tabeblo n° 61 « Les Rorgonides » p. 445.

*
Rorgono

**Rorgono** (en la latina lingvo *Rorico*,  Rorgon) estas vira persona nomo.

Ĝi estis la nomo de la dinastio de la grafoj de Mansio kromnomita  rorgonidoj.

Ĝi estis la persona nomo de bastarda filo de karlo la 2-a la Kalva, Rorgono, episkopo de Laon en 949, antaŭulo de Adalberono.

Kategorio:Viraj personaj nomoj
Lunel

''''* (jen france, ) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Hérault*, en la nuna administra regiono Okcitanio ( [ɔksitaˈni],  [utsiˈtanjɔ],  [uksiˈtanjə]) kaj en la historia regiono Langvedoko-Rusiljono (). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Montpeliero kaj al la kantono *''.  

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Hérault
* Listo de urboj de Francio
* Lunel (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Komunumoj de Hérault
Kategorio:Urboj de Francio
Johann Olearius

* Johann Christian Olearius (1646–1699), germana luterana teologo
* Johann Christoph Olearius (1669–1747), germana teologo
* Johann Gottlieb Olearius (1684–1734), germana historiisto kaj juristo

* Johann Friedrich Olearius
* Johann Friedrich Olearius (1661–1689), germana teologo
* Johann Friedrich Olearius (1679–1726), germana juristo
* Johann Friedrich Olearius (1697–1750), germana teologo

* Johann Gottfried Olearius
* Johann Gottfried Olearius (1635–1711), germana teologo kaj eklezihistoriisto
* Johann Gottfried Olearius (1641–1675), germana teologo kaj pedagogo

## Johannes Olearius
* Johannes Olearius (1546–1623), germana teologo
* Johannes Olearius (1611–1684), germana teologo kaj eklezihistoriisto
* Johannes Olearius (1639–1713), germana teologo
* Johannes Andreas Olearius (1639–1684), germana evangelia teologo
Johann Friedrich Olearius

* Johann Friedrich Olearius (1661–1689), germana teologo
* Johann Friedrich Olearius (1679–1726), germana juristo
* Johann Friedrich Olearius (1697–1750), germana teologo

## Vidu ankaŭ
* Johann Olearius
Granda Irano

eta|dekstra|200ra
[eta|dekstra|200ra|[Medoj|Meda Imperio (ĉ. 600 a.K.)]]
[eta|dekstra|200ra|[Aĥemenida Imperio (550 a.K.–330 a.K.)]]
[eta|dekstra|200ra|[Partoj|Parta Imperio (247 a.K.–224 p.K.)]]
[eta|dekstra|200ra|[Sasanidoj|Sasanida Imperio (224–651)]]
[eta|dekstra|200ra|[Safavidoj|Safavida Imperio (1501–1722)]]
**Granda Irano** (en persa: ایران بزرگ , Irān-e Bozorg, ایران زَمین, Irānzamīn) rilatas al la regionoj de Okcidenta, Centra kaj Suda Azio kiuj havas signifan iranan kulturmarkon pro esti aŭ longe historie regita fare de la diversaj iranaj kaj persaj imperioj (kiel ekzemple tiuj de la aĥemenidoj, partoj, sasanidoj, samanidoj, safavidoj, kaj afŝaridoj kaj la Kajara Imperio), havante konsiderindajn aspektojn de persa kulturo en sia propra kulturo pro ampleksa kontakto kun la diversaj imperioj bazitaj en Irano (ekz., la regionoj kaj homoj en la Norda Kaŭkazio kiuj ne estis sub rekta persa regado), aŭ estas nuntempe daŭre loĝataj de signifa kvanto de irankulturaj homoj kiuj patronas siajn respektivajn kulturojn (kiam ĝi iras tra la okcidentaj partoj de Sudazio, en Barejno kaj Ĉinio). Ĝi malglate egalrilatas al la teritorio sur la Irana Altebenaĵo kaj ties najbaraj altebenaĵoj. Ĝi ankaŭ estas referita kiel *Granda Pesio*, dum la *Encyclopædia Iranica* uzas la esprimon *Irana Kultura Kontinento*.

## Vidu ankaŭ 
* Granda Ĥorasano
* Safarida dinastio
* Ŝahnameo

## Notoj 
Kategorio:Historio de Irano
Ustad Ahmad Lahauri

**Ustad Ahmad Lahauri** () estis ĉefa arkitekto de Taĝ Mahalo en Agra, Barato. Tiu fama monumento estis konstruita inter 1632 kaj 1648.

Li estis priskribita kiel persa arkitekto en la kortego de Ŝaho Jahano.

## Referencoj
## Literaturo
*
*
*
*
*

## Vidu ankaŭ
* Taĝ-Mahalo

Kategorio:Kulturo de Irano
Kategorio:Barato
Kategorio:Arkitekturo
Arkiduklando Aŭstrio

La **arkiduklando Aŭstrio**,  , unu el la plej gravaj ŝtatoj ene de la Sankta Romia Imperio, estis la kerno de la habsburga monarkio kaj la antaŭulo de la Aŭstra Imperio. Dum preskaŭ 700 jaroj, ĝi evoluis de margraflando "Orienta Markio" al la centro de imperio. Oficiale ĝi estis feŭdo de la Sankta Romia Imperio kaj konsideriĝis teritoria unuo, sed fakte jam en la 13-a jarcento laŭ landa juro ĝi dividiĝis je pli okcidenta parto *Österreich ob der Enns* kaj pli orienta parto *Österreich unter* [respektive *nid* aŭ *nieder*] *der Enns*, dividataj per la meza limrivero *Enns*, kaj el tiuj du partoj evoluis la nunaj federaciaj landoj Supra Aŭstrio okcidente kaj Malsupra Aŭstrio plus Vieno oriente.

## Geografio 
Kun ĉefurbo en Vieno, la arkiduklando estis centrita en la baseno de la rivero Danubo en la teritorio de la nunaj federaciaj landoj Malsupra Aŭstrio kaj plejparto de la nuna Supra Aŭstrio.

Lokita en la sudorienta periferio de la Sankta Romia Imperio, ĝi limis al la Reĝlando Hungario trans la rivero *Leitha*. En la sudo ĝin limigis la Duklando Stirio, kun la limo ĉe la historia montpasejo Semmering, dum en la nordo la Bohemia Arbaro (ĉeĥe nomata *Šumava*) kaj la rivero *Thaya* respektive *Dyje* markis la limon kun Bohemio kaj Moravio.

Kategorio:Historio de Aŭstrio
Kategorio:Teritorioj de la Sankta Romia Imperio
*Arkiduklando Aŭstrio
Kategorio:Germanaj duklandoj
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1350-1359
Kategorio:Aperis en 1358
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1918
Henri Braekevelt

eta|Henri Braekevelt
**Henri Braekevelt** (Roeselare, 24-a de februaro 1907 - Izegem-Kachtem, 14-a de oktobro 1999) estis belga belga presisto kaj esperantisto.
eta|Leterkapo de la presejo Braekevelt
Kun sia pli juna frato Honoré (kiu en 1954 elmigris al Kanado) li posedis presejon en Roeselare. De la presejo estas konata serio da afiŝoj anoncantaj la kursojn kiujn Sipke Stuit faris en Flandrio en la 1930-aj jaroj. Ekde 1935 la presejo prizorgis la unuajn jarkolektojn de Flandra Katoliko, la revuo de FUKE, Flandra Unuiĝo de Katolikaj Esperantistoj. Ekde la maja-junia numero de 1938 ĝi transiris al presejo G. Van den Eynde en Retie, pli proksima al la redaktoro. Tamen la rilatoj inter la revuo (kies historio restas esplorenda) kaj Braekevelt restis bonaj, ĉar li daŭre anoncis en ĝi.

Henri Braekevelt estis regula partoprenanto de enlandaj kongresoj. Post la Dua Mondmilito li ne plu estis aktiva movadano, sed li portis la stelon ĝis la fino de sia vivo.

La familio konservas serion de poŝtkartoj interŝanĝitaj en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj inter Honoré kaj Henri Braekevelt, Elisabeth Callewaert (la posta edzino de Henri) kaj kelkaj aliaj kun konataj esperantistoj el tiu periodo kiel František Mlynář, Taras Ŝevĉenko, Herbert Moy Thomas, Yvonne Thooris, Štěpán Urban kaj Jan van Schoor.

## Eksteraj ligiloj 
* Poŝtkartokolekto de la familio Braekevelt je Flickr (Uzu serĉvortojn 'Braekevelt' kaj 'Esperanto'.)

Kategorio:Belgaj esperantistoj
Karditsa

eta|Katedrala preĝejo de Sanktuloj Constantino kaj Helena.
eta|Plastiras' Lago, proksime al la urbo.
**Karditsa** () estas urbo en Grekio, en okcidenta Tesalio en kontinenta parto de . La urbo Karditsa estas la ĉefurbo de Karditsa regiona unuo.

Loĝado estas atestita de 9000 BC. Karditsa estas  ligita kun la vojo GR-30, la vojo al Karpenisi kaj la vojo al Palamas kaj Lariso. Karditsa estas sudokcidente de Palamas kaj Lariso, okcidente de Farsala kaj la Volos areo, nordokcidente de Ateno, Lamia, Domokos kaj Sofades, norde de Karpenisi, nordoriente de Artao kaj oriente-sudoriente de Trikalo, Grevena, Ioanino kaj Kalampaka.

Karditsa havas lernejojn, la Veterinara Medikamenta Departemento de la Universitato de Tesalio, tri teknikaj edukadaj departementoj, preĝejo, bankoj, poŝta oficejo, fervoja stacio sur la Trikala - Karditsa - Domokos linio, sporta teren, akva turo kaj kvadratoj. Karditsa estas unu el la plej bicikla amikaj urboj en Grekio kun vasta reto de biciklaj vojoj. Proksimume 30% el la ĉio aro de la urba transportado, laŭ la Nacia Teknika Universitato de Ateno, estas farita de bicikloj.

## Urbo 
La urbo Karditsa formiĝis dum la 2011 loka registara reformo de la kunesto de la sekvanta 5 eksaj urboj, kiu fariĝis urbaj unuoj:
* Itamos
* Kallifono
* Kampos
* Karditsa
* Mitropoli

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Karditsa Senkabla Metropola Reto, Karditsas Wifi Reta Komunumo (greke)

## Tradukfonto 
Kategorio:Urboj de Grekio
Kategorio:Tesalio
Jenő Szöllősi

**Jenő Szöllősi** [solOŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szöllősi Jenő** estis hungara politikisto, vicĉefministro, parlamentano.
eta|Jenő Szöllősi staras plej dekstre
Jenő Szöllősi http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC14240/15259.htm naskiĝis la  1893 en Hungara reĝlando en Antalfalva (nuntempa Kovaĉica en Serbio). Li mortis la  1946 en Budapeŝto.

## Biografio 
Jenő Szöllősi akiris kemian diplomon en Karlsruhe, poste apotekan kaj juran diplomojn en Budapeŝto. Dum la 1-a mondmilito li batalis 30 monatojn. En 1923 li aĉetis apotekon en Makó, krome li politikadis en la urbo. Li estis elektita parlamenta deputito en 1939. Li edziĝis trifoje, resume li havis 4 gefilojn. Li aliĝis al la sagokruca Partio. Li estis vicĉefministro en Kabineto Szálasi. Post la 2-a mondmilito li estis kondamnita je morto.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ministroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj militkrimuloj
Dublin Area Rapid Transit

dekstra|eta|Dublin Area Rapid Transit
dekstra|eta|Mapo de linio
**Dublin Area Rapid Transit** (**DART**) estas metropolitena trajno de urbo Dublino (Irlando). Ĝi konsistas el transportilo inter suburba trajno kaj metroo. Ĝi estas la sola elektra motortrajno kaj posedas ununuran linion kiu veturas de Howth/Malahide, al nordo de Dublino, ĝis Greystones, en la sudo, trairante tra la urbo-centro. Norde de la irlanda ĉefurbo la linio disbranĉiĝas ĝis Malahide aŭ Howth.

DART, ĉiuokaze, traveturas la tutan golfon de Dublino. Ĝi veturas laŭlonge de la marbordo, krom en la centra zono de Dublino, kie ĝi veturas supertere super la stratoj. Per la samaj vojoj de DART trairas multaj aliaj trajnoj, tial ke en la finstacioj de tiu trajno ne finiĝas la vojo. Iuj trajnoj nomitaj "Commuter" pluiras pli malproksimen ol Malahide, kaj Greystones. Tiuj tipoj de trajnoj estas nomitaj rapidtrajnoj, tial ke ili ne haltas en ĉiuj stacidomoj, nur en la plej gravaj por mallongigi daŭron de la vojaĝo.

## Vidu ankaŭ 
* Ĉeurba fervojo
* Luas

## Eksteraj ligiloj 
*  Oficiala paĝo de DART
* UrbanRail.Net

## Tradukfonto 
Kategorio:Fervoja transporto en Irlando
Kategorio:Dublino
Kategorio:Ĉeurbaj fervojoj
Gauhara Begum

**Gauharara Begum** (17-a de junio 1631 — 1706) konata ankaŭ kiel **Gauhar Ara Begum** aŭ **Dahar Ara Begum**, estis imperiestra princino de Mogola Imperio kiel 14a kaj lasta infano de la Mogola imperiestro, Ŝaho Ĝahano (konstruinto de Taĝ Mahalo), kaj de lia amata edzino, Mumtaz Mahal.

Mumtaz Mahal mortiĝis naskante ŝin. Gauharara, tamen, survivis la naskon kaj vivis dum aliaj 75 jaroj. Malmulte estas konata kaj ĉu ŝi estas implikita en la milito de sukcedo pri la trono de sia patro.

Gauharara mortis en 1706, je la aĝo de 75, pro naturaj kaŭzoj aŭ malsano.

## Notoj 
Kategorio:Historio de Barato
Kategorio:Mogoloj
Kategorio:Princinoj
Jamuno

[dekstra|290px|eta|Interrivero, [Unuiĝintaj Provincoj de Agra kaj Oudh, mapo de 1908 montranta la riveron Jamunon blue.]]
[eta|Rivero Jamuna ĉe [Agra]]

**Jamuno** (en sanskrito kaj la hindia: यमुना, *Yamunā*) estas la plej granda alfluanta rivero de Gango en norda Barato. Origininta el la glaĉero Jamunotri je alteco de 6,387 metroj ĉe la sudaj okcidentaj deklivoj de montoj Banderpooch ĉe plej supra regiono de malsupra Himalajo en Utarakando, ĝi fluas laŭ totala longo de 1376 km kaj havas akvokolektan areon de 366,223 km², tio estas 40.2% el la tuta baseno de rivero Gango, antaŭ merĝi kun Gango ĉe Triveni Sangam, Allahabad, la loko por la festivalo Kumbhamela ĉiun 12an jaron.

La rivero Hindon, alfluanto de la Jamuna, originas en la Saharanpura Distrikto, el Supra Ŝivalik en Malsupro de Himalajo.

## Vidu ankaŭ 
* Raj Gat
* Taĝ-Mahalo

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* The Geography of the Rigveda 
* Yamuna Action Plan 

Kategorio:Riveroj en Barato
Kategorio:Gango
15343 Von Wohlgemuth

'*15343 *Von Wohlgemuth''''' estas asteroido de la asteroida zono proksima de la  5:9 kun Marso kaj 7:2 kun Jupitero.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo elde la Observatorio de Farra d'Isonzo en Friulo-Venecio Julia (Italio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de Emil Elder von Wohlgemuth (1843 – 1896), estro de la aŭstri-hungaria polusa ekspedicio de 1882. Li restis kun sia ŝipanaro dum unu jaro sur la bankizo ĉe la stacio de Janmajeno. Dekdu homoj kaj unu doktoro  vivis en vintro-rezista ŝirmejo konstruita en Pula,  studante meteologion, geomagnetikon kaj .

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
Kategorio:Malkovrita de Astronomia Rondo de Farra d'Isonzo
Gábor Kemény (1910)

**Barono Gábor Kemény** [kemEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kemény Gábor** estis hungara politikisto, ministro, ĵurnalisto.
eta|Gábor Kemény sidas maldekstre la dua
Gábor Kemény http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC07165/07680.htm naskiĝis la  1910 en Budapeŝto. Li mortis la  1946 en Budapeŝto.

## Biografio 
Gábor Kemény akiris juran diplomon, poste li laboris province en la ŝtata administrado. Post jaroj li komencis kontribui naziajn artikolojn. En 1939 li aliĝis al Sagokruca Partio. Post 2 jaroj li estis estro pri eksteraj aferoj en la partio. Post puĉo de Ferenc Szálasi li estis ministro pri eksteraj aferoj. Post la 2-a mondmilito li estis kondamnita je morto.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj ministroj
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Hungaraj militkrimuloj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj baronoj