open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
NoSoBE

**Nosobe** (Nederlanda societo de blindaj esperantistoj) fondiĝis en 1929.

Ĝia fondinto kaj prezidinto estis la nederlanda instruisto Rafel Israels kaj la sekretariino dum la 1970-aj jaroj estis Nora Moerbeek-Bartels.

La nomo intence ne estas NSBE ĉar NSB estis nazia partio antaŭ kaj dum la Dua Mondmilito en Nederlando gvidita de Anton Mussert
 

Kategorio:Nederlandaj Esperanto-asocioj
Kategorio:Esperanto-asocioj
Listo de montoj en la Palatinata Arbaro

La **listo de montoj en la Palatinata Arbaro** konsistas el elekto de montoj, kiuj troviĝas en la rejnland-palatinata naturregiono Palatinata Arbaro (maksimuma alteco 672,6 m).

La mezmontaro konsistas el bunta sabloŝtono de dikeco de ĉ. 500 m. Inter la diversformaj montoj estas profunde entranĉitaj valoj. Densaj arbaroj kovras la pejzaĝon: La centra parto de la mezmontaro kun montoj pli ol 600 m altaj konsistas el altebenaĵoj. La nordo de la Palatinata Arbaro, nome Stumpfwald kaj Otterberger Wald, altas ĉ 350 m. Ĉi-tie estas relative grandaj ebenaĵoj. La suda parto, kiu ankaŭ nomiĝas Vasgovio, estas pli diversaspekta, oftas tie bizaraj rokformacioj, ne malofte kun burgoj.

La tabelo konsistas el entute 7 kolumnoj. La kolumnoj 1a ĝis 5a estas ordigeblaj..

La kolumno „monto“, enhavas la nomojn de ĉiuj elektitaj montoj. En la dua kolumno staras la alteco super marnivelo de la unuopaj montoj. La 3a kolumno enhavas la naturregionon, dum en la kolumno 4a estas la unuopaj „pejzaĝoj“.  la fotoj estas en kolumno 7a „bildo“, se ekzistas konvenaj.

## Tabelo 
La kolumnoj 1a ĝis 5a estas ordigeblaj laŭ la alteco aŭ alfabeta ordo de la kolumna enhavo. En la kolumnoj la alternativaj nomoj aperas „kursive”. La en la tabelo uzataj mallongigoj estas klarigitaj sube.

## Vidu ankaŭ 
Listo de montoj en Rejnlando-Palatinato

## Literaturo 
* Michael Geiger u.&nbsp;a. (eld.): *Der Palatinata Arbaro, Porträt einer Landschaft*. Verlag Pfälzische Landeskunde, Landau/Pf. 1987, ISBN 3-9801147-1-6
* Michael Geiger u.&nbsp;a. (eld.): *Geographie der Palatinato*. Verlag Pfälzische Landeskunde, Landau/Pf. 2010, ISBN 978-3-9812974-0-9
* Adolf Hanle: *Meyers Naturführer, Palatinata Arbaro und Weinstraße*. Bibliographisches Institut, Mannheim 1990, S. 7–12 ISBN 3-411-07131-1
* Karl Heinz: *Palatinato: mit Weinstraße; Landschaft, Geschichte, Kultur, Kunst, Volkstum.* Glock und Lutz Verlag, Heroldsberg 1976
* Emil Heuser: *Neuer Palatinatoführer*, 14. Auflage (una eldono 1900). Waldkirch-Verlag, Ludwigshafen 1979
* Landesamt für Vermessung und Geobasisinformation Rejnlando-Palatinato (eld.): *Topographische Karten 1 : 25 000 und 1 : 50 000.*Eigenverlag des Landesamtes für Vermessung und Geobasisinformation Rejnlando-Palatinato, Koblenz, verschiedene Jahrgänge

## Eksteraj ligiloj 
* Landesamt für Vermessung und Geobasisinformation Rejnlando-Palatinato
* Naturpark Palatinata Arbaro (Hrsg.): Pflege- und Entwicklungsplan. Lambrecht 2002  (PDF; 818&nbsp;kB)
* Wanderportal Palatinato

## Referencoj 
!Palatinatoerwald
Traktato de Zuriko

La **Traktato de Zuriko** estis internacia pactraktato, subskribita la 10-an de novembro de 1859 de la Aŭstra imperio, la Franca imperio kaj Sardio en la urbo Zuriko, Svisio.

La Traktato konsistis el tri partoj. La unua parto konfirmis la paktojn de la Traktato de Villafranca, kiu finigis la militon inter Francio kaj Aŭstrio kaj aljuĝis Lombardion al Francio. La dua parto estis pakto inter Francio kaj Sardio, laŭ kiu Lombardio iĝis parto de Sardio. La tria parto kreis pacon inter Sardio kaj Aŭstrio.

## Vidu ankaŭ
*Aŭstra imperio
*Dua Franca imperio
*Regno de Sardio
*Traktato de Villafranca

## Eksteraj ligiloj
*«The Liberation of Italy, 1815-1870» laŭ Martinengo-Cesaresco
*The Valtelline. (1603-39.) laŭ Horatio F. Brown

Zuriko
Zuriko
Zuriko
Kategorio:Historio de Sardio
Kategorio:Zuriko
Kategorio:1859
Visvliet

**Visvliet** estas vilaĝo en la komunumo Zuidhorn en la provinco Groningen, Nederlando.

La vilaĝo havis 356 loĝantojn je la 1-a de januaro 2012.

La nomo Visvliet venas de *vis* (fiŝo) kaj *vliet* (rivereto) la Lauwers, ĉe kiu situas Visvliet.

Ekde 1892 ĝis la 2-a de junio 1991 la vilaĝo havis stacidomon kie haltis la trajnon de Groningen al Leeuwarden kaj inverse.

Visvliet - Visvlieterdiep (noorden).jpg|Visvlieterdiep apud Visvliet ĉe la enfluo al la Lauwers
Visvliet - Visvlieterdiep (zuiden).jpg|Visvlieterdiep vidata al la sudo
Visvliet - haven.jpg|Haveneto konstruita dum la elfosado de la Visvlieterdiep inter 1911 kaj 1915
Hilmahuistermolen, Visvliet 5.jpg|Hilmahuister-muelejo

Kategorio:Vilaĝoj de Nederlando
Kategorio:Loĝlokoj en Groningo
Duonprezidenta sistemo

**Duonprezidenta sistemo** estas sistemo de registaro, en kiu prezidento kunekzistas kun ĉefministro kaj kabineto (ministraro) respondeca pri la regado de ŝtato. Ĝi diferencas disde parlamenta respubliko per tio, ke la prezidanto estas vera atentanto sed ne precipe nur ceremonia prufiguro (politiko), kaj disde prezidenta sistemo per tio, ke la ministrokabineto, kvankam nomumita de la prezidento, estas respondeca antaŭ la leĝdona povo, kiu povas devigi la kabineton rezigni pere de mocio de demisio.

Duonprezidentismo iĝis la unuan fojon en Finnlando en 1919. Ĝi okazis kiam la disputo pri la regado de Finnlando finiĝis en kompromiso: Finnlando fariĝis respubliko, sed kiel koncesio la monarĥistoj ricevis la fakton, ke la prezidanto ricevis escepte larĝajn povojn en eŭropaj terminoj. Kiam monarkio estis planita por Finnlando, ĝia reĝo ne intencis iĝi plejparte simbola, ĉar, ekzemple, la reĝoj de aliaj nordiaj landoj estis, en granda mezuro, jam forta posedanto de potenco. Jam en la sama jaro germania Vajmara Respubliko ekuzis tian sistemon. La termino "duonprezidenta" estis tamen unuan fojoj publike enkondukita nur en 1959 per artikolo de ĵurnalisto Hubert Beuve-Méry kaj popularigita en 1978 pere de verko de politiksciencisto Maurice Duverger, ambaŭ el kiuj intencis priskribi la reĝimon de la Kvina Respubliko de Francio (establita en 1958 kreante la konstitucion grandparte laŭ antaŭbildo de la konstitucio de Finnlando). Duonprezidenta sistemo estis vere malordinara (eble ĝi ekzistis nur en Francio, Finnlando kaj Senegalo), ĝis en 1990-aj jaroj ĝi fariĝis ordinara almenaŭ en Afriko.

## Referencoj 
Kategorio:Reĝimoj
Kategorio:Prezidantoj
Kategorio:Politikaj sistemoj
Kategorio:Disigo de povoj
Prezidanto de Alĝerio

La **Prezidanto de Alĝerio** estas la ŝtatestro kaj ĉefa plenumestro de Alĝerio, same kiel la ĉefkomandanto de la Alĝeria Armeo.

## Historio de la posteno
La Tripolia Programo, kiu servis kiel konstitucio de Alĝerio kiam ĝi venkis en sia milito pro la sendependeco el Francio en 1962, establis la Prezidanton kiel ŝtatestro kun Ĉefministro helpanta en la funkcio de registaro. Interna politika manovrado rezultis en nova konstitucio en 1963 kiu abolis la postenon de Ĉefministro kaj redonis ĉian plenuman povon al la posteno de la Prezidanto. Por la unuaj kvar jardekoj de sendependeco la registaro estis kontrolita kiel unu-partia ŝtato fare de la Naciliberiga Fronto aŭ FLN. La prezidenteco estis tenita de sukcedo de membroj de la FLN; Ahmed Ben Bella, Houari Boumédienne kaj Chadli Bendjedid. La konstitucio verkita en 1976 retenis la plenuman povon de la Prezidenteco, sed la modifoj de 1979 malhavigis la statuson de ĉefministro el la posteno.

Ĉirkaŭ la fino de la 1980-aj jaroj estis malfermigo de la reĝimo de la FLN. Tamen, kiam la Islama Savofronto venkis en parlamenta balotado en 1991, la militistaro devigis Chadli Bendjedid dissolvi la parlamenton kaj rezigni la 11an de Januaro 1992. La militistaro deklaris alarmo-staton kaj kaptis la regadon de la lando, establis kvin-membran Altan Konsilion de Ŝtato. La konsilio nomumis Prezidanton, Muhammad Boudiaf, por enposteniĝi dum tri-jara regotempo por faciligi transdonon reen al normala balotado por la posteno. Tamen Boudiaf estis murdita, kaj sukcedita de Ali Kafi. Dume la lando descendis en periodon de enlanda milito, inter la militista registaro kaj la islamaj geriloj. Kafi estis anstataŭita en 1994 de Liamine Zéroual, kiu alvokis al la unua el tiuj elektoj en 1995, venkante por la kvin-jara regotempo facile en disputata elekto dum la enlanda milito estis daŭranta. Li alvokis al alia frua elekto en 1999, kun la islama insurekciularo ĉefe subpremita. Abdelaziz Bouteflika venkis en tiu elekto, post la aliaj kandidatoj forfalis. Li venkis la 8an de aprilo 2004, denove en 2009 kaj relative sendefie en 2014; lia regotempo finas en 2019.

## Lasta balotado
## Listo de alĝeriaj ŝtatestroj 
## Eksteraj ligiloj
* Oficiala retejo
Hermersbergerhof

**Hermersbergerhof** estas  domareto en la distrikto Südwestpfalz en Rejnlando-Palatinato, kiu havas nur dekdu domojn. Ĝi apartenas al la komunumo Wilgartswiesen. Kun alteco de 550 m super marnivelo ĝi estas unu el la plej alte situantaj setlejoj en tuta Palatinato.

Hermersbergerhof situas en la meza parto de la Palatinata Arbaro kaj en la supra Frankenweide, kies plej alta altaĵo situas norde de la domareto. Temas pri la montoj Weißenberg (alteco 610 m) kaj Hortenkopf (alteco 606 m). En la regiono ekzistas grandaj arbaroj kaj krom la kelkaj esceptoj ne troviĝas setlejo.

## Riveretoj 
La ŝoseo al Hermersbergerhof sekvas la akvodislimon inter la akvokolektaj areoj de la rivero Queich en la oriento kaj la rivero Lauter, nomata ĉi tie *Wieslauter*, en la okcidento. Ĉiuj rojoj kiuj fontas ĉirkaŭ la domareto, fluas for de ĝi. Al tiuj rojoj apartenas ekzemple Meißenbach, Scheidbach, Wüstbach kaj Modenbach.

Kategorio:Distrikto Südwestpfalz
Kategorio:Wilgartswiesen
Aodh

**Aodh**, aŭ **Aed** (esperante: *Ejdo*) estas en Irlanda mitologio la princo de la Daoine Sidhe (esperante: Dine-Ŝidoj aŭ Homoj de Feinremparoj) kaj dio de la submondo. Li estas la plej maljuna filo de Liro, la Alta Reĝo de la Popoloj de Danua (ejra: Tuatha dé Dannan), kaj Ejva (ejra: Aobh), filino de Bodbo Darg (ejra: Bodhbh Dearg).

Kategorio:Irlanda mitologio
Károly József Batthyány

Grafo (baldaŭ duko) **Károly József Batthyány** [kAroj jOĵef batjanji], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Batthyány Károly József** estis hungara oficiro, militestro, magnato, banuso. Lia nobela antaŭnomo estis *németújvári*, lia patro estis Ádám Batthyány (reĝa juĝisto).

Károly József Batthyány http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC00523/01278.htm naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Rohonc (nuntempa Rechnitz en Aŭstrio), li mortis la  en Habsburga Imperio en Vieno.

## Biografio 
Károly József Batthyány jam frue lernis la militsciencon. Li partoprenis en la kontraŭturkaj militoj en 1717, 1734 kaj 1737 paŝo post paŝo havanta pli altajn rangojn. Li estis diplomato en Berlino en la jaroj 1739 kaj 1740. Dum la prihereda milito inter 1741-1748 li gvidis armeon en diversaj landoj. Inter 1742 kaj 1756 li estis banuso de Kroatio-Slavonio-Dalmatio. En 1745 li estis nomumita ĉefarmeestro, samtempe departementestro. Ekde la sekva jaro li estis ankaŭ la ĉefa respondeculo pri edukado de Habsburgidoj (baldaŭaj reĝoj). En 1755 li ricevis la rajton uzi la nomon **Batthyány-Strattmann.** En 1764 li ricevis la titolon duko. Li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo en 1756, alian premion en 1765.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* hungarlingva biografio kun bildo
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj magnatoj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj militestroj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj dukoj
Kategorio:Banusoj de Kroatio
Jan Otrębski

**Jan Szczepan Otrębski** (naskiĝis la 8-an de decembro 1889 en Pilica, mortis la 26-an de aprilo 1971 en Poznań) – pola filologo kaj lingvisto, aŭtoro de pli ol 300 sciencaj laboraĵoj interalie pri slavistiko kaj balta lingvaro (en tio la praprusa lingvo).

## Publikaĵoj 
* *Przyczynki do gramatyki porównawczej języków indoeuropejskich* (Kontribuoj al kompara gramatiko de hindeŭropa lingvaro, Kraków 1919.
* *Dajny litewskie*, Wilno 1927.
* *O tzw. Baudouinowskiej palatalizacji w językach słowiańskich*, Wilno, (Eldono de Societo de Scienc-Amikoj en Vilno, el subvencio de Ministerio de Religiaj Konfesioj kaj Publika Klerigo, skład główny w Księgarni Św. Wojciecha) 1929.
* *Z badań nad infiksem nosowym w jȩzykach indoeuropejskich* (El esploroj pri naza enafikso en hindeŭropaj lingvoj), Kraków 1929.
* *Czasowniki typu st.-słow. naricati*, Prago 1929 (okaze de la Unua Internacia Kongreso de Slavistoj).
* *Przyczynki słowiańsko-litewskie* (Slavaj-litovaj kontribuoj), Wilno (Eldone de Scienc-Esplora Instituto de Orienta Eŭropo) 1930-1935.
* *Wschodniolitewskie narzecze twereckie* (Orientlitova dialekto de Ignalina-ĉirkaŭaĵo), Warszawa 1932.
* *Le traitement des groupes du type ss en sanscrit*, Wilno 1932.
* *O najdawniejszych polskich imionach osobowych* (Pri la plej malnovaj polaj personaj nomoj), Wilno 1935.
* *Gramatyka historyczna języka łacińskiego* (Historia gramatiko de latino), Eldone de Komitet Wydawniczy Podręczników Akademickich, Skład Główny w Kasie im. Mianowskiego, 1937.
* *Indogermanische Forschungen = Studja indoeuropeistyczne*, Wilno 1939.
* *Słowianie – rozwiązanie odwiecznej zagadki ich nazw* (Slavoj - solvo de la pratempa enigmo de iliaj nomoj), Poznań 1947.
* *La Vie des mots dans la langue polonaise*, Poznań 1948.
* *Życie wyrazów w języku polskim* (Vivo de vortoj en la pola lingvo), Poznań 1948.
* *Teksty Litewskie* (Litovaj tekstoj), Warszawa 1957.
* *Biblia Chylińskiego* (Biblio de Chyliński), volumo II, Enkonduko, Poznań 1958.
* *Gramatyka języka litewskiego* (Gramatiko de la litova lingvo), Warszawa 1958.
* *Slawizacja litewskich nazw wodnych i miejscowych* (Slavigo de akvaj kaj lokaj litovaj nomoj), Warszawa 1963.
* *Über die Vervollkommnung der Forschungsmethoden in der indoeuropäischen Sprachwissenschaft*, Poznań 1963.
* *Baltica in honorem Iohannis Otrębski*, Białystok 1966.

## Disĉiploj 
* Franciszek Tokarz

## Bibliografio 
* Michał Kaczmarkowski, *Profesor Jan Szczepan Otrębski (1889 – 1971)*, biografia skizo. "Roczniki Humanistyczne" volumo XX, kajero 4, 1972.

Kategorio:Polaj lingvistoj
Kategorio:Polaj slavistoj
Ignác Gyulay

Grafo **Ignác Gyulay** [djulai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyulay Ignác** estis hungara oficiro, militestro, banuso. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *marosnémeti* kaj *nádaskai*. Lia patro estis Sámuel Gyulay (generalo), lia filo estis Ferenc Gyulay (ministro).

eta|Ignác Gyulay en 1830
Ignác Gyulay http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/g/g07325.htm naskiĝis la  en Transilvanio en Nagyszeben (nuntempa Sibiu en Rumanio), li mortis la  en Habsburga Imperio en Vieno.

## Biografio 
Ignác Gyulay komencis la armean karieron en 1781, li estis nomumita majoro post 8 jaroj. Li partoprenis en la militiro kontraŭ la turkoj en 1789. Ekde 1792 li batalis kontraŭ Franca Respubliko (baldaŭ Napoleono). Li ricevis signifan reĝan premion, en 1797 li atingis la rangon generalo. Ekde 1806 ĝismorte li estis banuso de Kroatio. Li ricevis Ordenon de la Ora Ŝaffelo kaj ankaŭ aliajn signifajn premiojn. Li havis la titolojn kortega sekreta konsilisto, krome li estis ĉambelano. Li havis edzinon, kiu naskis filon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Hauptquartier Graz den 3. Julius 1809. Die Armee unseres besten Monarchen ist wieder in eure Stadt gerückt...*
* *Sermo dni comitis Ign. Gyulay de Maros Németh, et Nádaska, regnorum Dalmatiae, Croatiae et Slavoniae bani etc., occasione celebratae 22. Aug. 1825...*
* *Sermo exc. ac ill. dni... dum dnum comitem Carolum Erdődy de Monyorokerek...* (1827)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 4-a punkto)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla laste)
* http://www.napoleon-online.de/AU_Generale/html/gyulay2.html 

Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj militestroj
Kategorio:Banusoj de Kroatio
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj ĉambelanoj
Kategorio:Hungaraj generaloj
Kategorio:Aŭstraj generaloj
Traktato de Villafranca

eta|Mapo de la italiaj ŝtatoj en 1860.
eta|Mapo de la italiaj ŝtatoj en 1859.
La **Traktato de Villafranca** estis internacia traktato inter la Franca imperio kaj la Aŭstria imperio (subskribita de Napoleono la 3-a kaj Francisko Jozefo la 1-a). Ĝi estis subskribita la  en Villafranca di Verona. La traktato finis la militon inter Francio kaj Aŭstrio.

La traktato decidis, ke la plejparto de Lombardio (kun ĝia ĉefurbo - Milano, sed sen la urboj Mantuo kaj Lenjano - estis aŭstriaj fortresoj) iĝis parto de Francio. La traktato ankaŭ rehavigis la tronojn al la italiaj senjoroj kiuj malgajnis siajn tronojn sekve de ribeloj kaj revolucioj.

La franca imperiestro Napoleono la 3-a subskribis la traktaton sen konsulti ĝin antaŭe kun lia alianca ŝtato - la Sardio, ĉi tio okazis, ke la sarda ĉefministro Camillo Benso eksiĝis kiel ĉefministro.

La paktoj de la traktato ne plenumiĝis, ĉar la centran parton de Italio okupis Sardio, kiu ne volis rehavigi liajn terojn al siaj antaŭaj senjoroj. Francio ankaŭ ne volis devigi sian aliancon por ke plenumi la paktojn de la traktato. Finfine en tiaj teroj okazis plebiscitoj kaj la popolo elektis aparteni al Sardio.

## Eksteraj ligiloj 
* Pri la Traktato ĉe Austria-Forum

Villafranca
Villafranca
Villafranca
Kategorio:19-a jarcento en Italio
Kategorio:Politiko en 1859
Tunelo (filmo)

***Tunelo*** (koree: 터널 *Teo-neol*) estas korea drama filmo pri naturaj tragedioj de 2016. Ĝia reĝisoro estis Kim Seong-hun; li ankaŭ skribis la scenaron de la filmo.

## Enhavo 
Lee Jung-soo (Ha Jung-woo) revenas al sia domo. Ĉi tiu tago estas la naskiĝtago de lia filino. Li kondukas transtunele, kaj dum li ŝoforas, la tunelo falruiniĝas.

Kiam li rekonsciiĝas, li vidas, ke li estas mallibera en sia aŭto sub rubo kaj rokoj de la tunelo. Tutaj aĵoj kiujn li havas estas du boteloj de akvo kaj unu naskiĝtagkuko. Li sukcesas kontakti kun la savantaro, la savestro trankviligas lin kaj promesas liberigi lin. Ili kreas specialan kunligilon inter ili. Lee Jung-soo ricevas instrukciojn kiuj helpos al li travivi. Li ankaŭ sukcesas kontakti kun sia edzino kaj ili interŝanĝas amorvortojn.

Tuta Sud-Koreio observas la aferojn en la tunelo. La savoskipo provas helpi al viro. La savistoj sukcesas koni la lokon de la mallibera viro post ili sondis la tunelon per spavoj. Ili decidas bori la teron per granda borileto.

En la tunelo la viro malkovras ke li ne estas sola tie. Li ekkonas knabinon kaj helpas al ŝi: li dividas sian akvon kun ŝi kaj li alpruntas sian poŝtelefonon al ŝi.

La savskipo malkovras ke ili eraris kaj boris en erara loko. La registaro kaj firmaoj surpremas al la edzino de la viro por ke abandonu la provojn de savo. Ŝi akceptas kaj la savo ĉesas. Oni rekomencas la laborojn en dua tunelo, proksime el la unua, oni laboras per dinamito.

La savestro kontraŭ la ordonoj decidas subeniri al la tunelo kaj li malkovras la malliberan viron. Li liberigas Lee Jung-soo.

## Aktoraro 
** Ha Jung-woo kiel Lee Jung-soo,
** Bae Doo-na kiel Se-hyun,
** Oh Dal-su kiel Dae-kyung,
** Nam Ji-hyun kiel Mi-na,
** Kim Hae-sook kiel la Ministrino,
** Park Hyuk-kwon,
** Park Jin-woo,
** Lee Sang-hee,
** Kim Jong-Soo,
** Shin Jung-keun,
** Cho Hyun-chul kiel un knabo.
** Yoo Seung-mok kiel la ĵurnalisto Jo,
** Lee Dong-jin,
** Lee Cheol-min,
** Han Sung-chun,
** Kim Seung-hoon,
** Ye Soo-jung kiel la patrino de la mortinta laboristo,
** Jin Yong-ok kiel laboristo,
** Lee Dong-yong kiel laboristo,
** Joo Suk-tae,
** Ahn Se-ho,
** Seo Hyun-woo,
** Kang Shin-chul,
** Jin Seon-kyu,
** Yeo Min-gyu kiel la voco de la savnumero 119, piloto de la helihelikoptero,
** Choi Gwi-hwa,
** Jung Suk-yong kiel Choi,
** Hwang Byeng-gug kiel propietulo de la benzinstacio,
** Bae Yoo-ram kiel laboristo de la 119.

## Premioj kaj nomumoj 
## Ricevo 
Ĉe la kinematografa servo *Rotten Tomatoes* la filmo akiris la noton 100% (2016).

Ĉe la kinematografa servo *Internet Movie DataBase* ĉi tiu filmo akiris la noton 6.9 (2016).

## Eksteraj ligiloj 
* Dosiero ĉe la kinematografa servo *Internet Movie DataBase*,
* Dosiero ĉe la kinematografa servo *Rotten Tomatoes*.

## Referencoj 
Kategorio:Korealingvaj filmoj
Kategorio:Sud-Koreaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 2016
Pintkruco

[eta|[Otto Barth (pentristo)|Otto Barth (1876–1916), matena preĝo de la sur la Großglockner, oleo sur kanvaso, 1911]]
**Pintkruco** aŭ  **montkruco** estas  kruco sur  pinto de monto aŭ monteto, kiu servas kiel markilo de pinto kaj ankaŭ kiel religia simbolo. Ofte troviĝas ĉe la kruco ujo aŭ minimume veterrezista kovraĵo kun pintlibro.
[eta|maldekstre|*Kreuz im Gebirge* (kruco en la montaro) aŭ *Deĉina altaro* (Autel de Děčín) de [Caspar David Friedrich]]
eta|pintkuco sur la monto Großglockner

## Bildgalerio 

Jakobskreuz tirol winter.jpg|jakoba kruco  (Pillerseetal, Tirolo) en la unua neĝo
Steirischekalkspitze0001.JPG|Steirische Kalkspitze en vintro en la  Schladminger Tauern
Gipfelkreuz Zugspitze.jpg|la pintkruco de la monto Zugspitze
Hintere Bachofenspitze Gipfelkreuz HQ.jpg|pintkruco sur la  Hintere Bachofenspitze en la Karwendel
Dumbier 01.jpg|*Scheyernkreuz* ĉe Ďumbier (Slovakio)
Gipfelkreuz Vorderskopf.jpg|pintkruco sur la  Vorderskopf en la Karwendel
Cruz de Gorbea 01.jpg|pintkruco de la  Gorbea en Eŭskio
Maldonkopf Imster-Klettersteig.JPG|pintkruco de la  Maldonkopf en la  Lechtaler Alpen
Pinneberg höchster Punkt.jpg|pintkruco de la  Pinneberg sur la insulo Helgoland
Gipfelkreuz Kreuzberg.jpg|pintomarkado de la  Kreuzberg (Bayerische Voralpen)
Bergkreuz.JPG|montkruco, Wilder Kaiser, Tirolo
Zeddy on aconcagua summit.jpg|Aconcagua, Argentino, 6961 m

## Literaturo 
* Paul Werner: *„Zum Beweise, daß wir dagewesen …“ Zur Geschichte unserer Gipfelkreuze.* In: *Ars Bavarica.* 63/64, 1991, S. 112–143.
* Paul Werner, Richhilde Werner: *Vom Marterl bis zum Gipfelkreuz. Flurdenkmale in Oberbayern.* Plenk, Berchtesgaden 1991, ISBN 3-922590-62-4.
* Claudia Mathis (Claudia Paganini): *Dem Himmel nah … Von Gipfelkreuzen und Gipfelsprüchen.* 2. Auflage. Berenkamp, Innsbruck 2007, ISBN 978-3-85093-149-6.
* Wolfgang Kunz: *Gipfelkreuze in Tirol. Eine Kulturgeschichte mit Gegenwartsbezug*. Böhlau, Wien/ Köln/ Weimar 2012, ISBN 978-3-205-78727-3.

## Vidu ankaŭ 
* kamparkruco

## Eksteraj ligiloj 
* Geschichte der Gipfelkreuze 
* Bildersammlung schöner Gipfelkreuze
* Bergkreuze im Kanton Freiburg, auf *www.fr.ch*

Kategorio:Marŝado
Kategorio:Montogrimpado
Kategorio:Montaj kulminoj
Kategorio:Krucoj
Totò

**Totò** (, Esperantigite **Totoo**), kaŝnomo de **Antonio Griffo Focas Flavio Angelo Ducas Comnenus Porfiro genito-Gagliardi De Curtis de Bizancio**, (mallonge **Antonio de Curtis**) (Napolo, Februaro 15, 1898 - Romo, 15an de aprilo 1967), estis itala aktoro, komikisto, kantisto kaj kantokomponisto.

Simbolo-aktoro de la komedio en Italio, alnomita "la princo de rido", li estas konsiderata, ankaŭ danke al iuj dramaj roloj, unu el la plej grandaj ludantoj en la historio de la italaj teatro kaj kino.

Umberto Eco tiel esprimis la gravecon de Totoo en la itala kulturo: "En ĉi tiu tutmondigita mondo en kiu ŝajnas ke ĉiuj nun jam vidas la samajn filmojn kaj manĝas la saman manĝaĵon, ekzistas daŭre abismaj kaj neplenigeblaj frakturoj inter kulturo kaj kulturo. Kiel iam ajn kapablos interkompreniĝi du popoloj, el kiuj unu ne konas Totoon?"

## Filmaro 
### Kiel aktoro 
* *San Giovanni decollato*, de Amleto Palermi (1940)
* *47 morto che parla*. de Carlo Ludovico Bragaglia (1947)
* *Totò cerca casa*, de Steno e Mario Monicelli (1949)
* *Totò le Mokò*, de Carlo Ludovico Bragaglia (1949)
* *Figaro qua, Figaro là*, de Carlo Ludovico Bragaglia (1950)
* *Napoli milionaria*, de Eduardo De Filippo (1950)
* *Totò e i re di Roma*, de Steno e Mario Monicelli (1951)
* *Guardie e ladri*, de Steno e Mario Monicelli (1951)
* *Totò a colori*, regia di Steno (1952)
* *Totò e le donne*, de Steno e Mario Monicelli (1952)
* *Un turco napoletano*, de Mario Mattoli (1953)
* *Miseria e nobiltà*, de Mario Mattoli (1954)
* *Totò e Carolina*, de Mario Monicelli (1955)
* *Totò, Peppino e la... malafemmina*, de Camillo Mastrocinque (1956)
* *I soliti ignoti*, de Mario Monicelli (1958)
* *Risate di gioia*, de Mario Monicelli (1960)
* *Uccellacci e uccellini*, de Pier Paolo Pasolini (1966)
* *Operazione San Gennaro*, de Dino Risi (1966)
* *Le streghe*, epizodo *La terra vista dalla luna*, de Pier Paolo Pasolini (1967)
* ''Capriccio all'italiana*, epizodo *Il mostro della domenica* de Steno kaj *Che cosa sono le nuvole?'' de Pier Paolo Pasolini (1968)

### Notoj 
### Fontoj 
Kategorio:Italaj aktoroj
Kategorio:Italaj kantistoj
Kategorio:Mortintoj en Romo
Kategorio:Mortintoj en 1967
Kategorio:Naskiĝintoj en 1898
Kategorio:Italaj poetoj
Pál Kray

Barono **Pál Kray** [krai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Kray Pál,** germane *Paul Freiherr Kray von Krajowa* estis hungaria oficiro, militestro. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *krajovai kaj topolyai* ekde 1788, li baroniĝis post 2 jaroj.

Pál Kray http://doktori.btk.elte.hu/hist/lazarbalazs/diss.pdf naskiĝis la  en Hungara reĝlando en Késmárk (nuntempa Kežmarok en Slovakio), li mortis la  en Pest (urbo). 

## Biografio 
Pál Kray lernis en Vieno kun helpo de Miklós Csáky, en 1753 li aliĝis al armeo de Habsburgoj. En 1763 li atingis la rangojn kapitano, en 1778 majoro. En 1782 li havis inĝenieran taskon, li gvidis vojkonstruadon en Supra Hungarujo. Post 2 jaroj li venkis la kamparanan ribelon fare de Horea (ribelestro) en Transilvanio. En 1789 li batalis kontraŭ la turkoj, li okupis Craiova. Li ricevis signifan reĝan premion. En 1791 li pensiuliĝis, tamen post 2 jaroj li partoprenis en militiro kontraŭ la francoj. En 1794 li ricevis plian premion, sed post 2 jaroj li apartenis al stabo, kiu ricevis punon pro milita eraro. En la sekvaj jaroj lia armeo batalis en Lombardujo kontraŭ la francoj. En 1801 li denove pensiuliĝis. Li estas entombigita en Preĝejo Ĉieliro de Maria (Belváros).

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)
* https://books.google.hu/books?id=hnk5AAAAcAAJ&pg=PA52&lpg=PA52&dq=Kray+P%C3%A1l&source=bl&ots=G3Z8r9Z91Q&sig=97jj9E7pwC5AF7PFBq7ffhqw960&hl=hu&sa=X&ved=0ahUKEwjng6XN0-bQAhVLK8AKHXX2DIg4ChDoAQgyMAU#v=onepage&q=Kray%20P%C3%A1l&f=false

Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj militestroj
Kategorio:Hungaraj baronoj
Kalvinana preĝejo (Balkány)

La **Kalvinana kirko** estas religia monumento historia en Hungario, en mezo de urbo Balkány.

## Historio 
La unua (tiam katolika) pastro de Balkány estis menciita en 1328, tial estis tie ankaŭ  preĝejo. Kelkaj opinias, ke la loĝantoj iĝis kalvinanoj en 1606. Ili uzis komence lignan kirkon en 1696, poste ili havis la menciitan katolikan kirkon, ĉar la plena loĝantaro sekvis la kalvinisman riton. La romanika konstruaĵo plurfoje estis trakonstruita, pligrandigita aŭ renovigita. La turo estis konstruita en 1829. La orgeno estis farita en 1845. En 1916 granda ŝtormo bruldetruis la tegmenton, la plena rekonstruo okazis en 1929. Aliaj rekonstruoj okazis en 1961 kaj 1977.
  
## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto, en mezo de la fasado estas la turo kun la enirejo. Antaŭ la enirejo estas ŝtupoj. Flanke estas ankaŭ alia enirejo, eĉ ankaŭ enŝtopita enirejo. La sanktejo estas kvarlatera. La predikejo kaj la ceteraj mebloj estis faritaj en 19-a jarcento. Dokumento mencias ankaŭ sonorilostablon, sed tio estas videbla en neniuj fotoj.

## Fontoj 
* hungare kun foto 
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto

Balkány
Balkány
Langa frenulo

La **langa frenulo** kunigas la subon de la lango al la bazo de la buŝkavo. Oni povas vidi ĝin levante la langon. Ĝi limigas la movojn de la lango. Ĝi estas mola mukoza histo kun multaj fibroj. Eblas tranĉi tro mallongan langan frenulon per loka operacio de *frenektomio*.

*Langa frenektomio* per lasero superas la aliajn tradiciajn metodojn.

*Domenico Maceri*, profesoro ĉe *Allan Hancock College*, pretendas ke sud-koreiaj gepatroj iniciatas langan frenektomion de siaj infanoj, "kio tiele longigas la langon je ĉirkaŭ unu milimetro", kredante ke ili prononcos pli bone la anglan lingvon.

## Referencoj 
Kategorio:Besta anatomio
Kategorio:Homa anatomio
Ordeno de Laborista Ruĝa Standardo

eta|100px
**Ordeno de Laborista Ruĝa Standardo** () estas la unua plej prestiĝa ordeno de Sovetunio, kiun establis la Oka Kongreso de laboristoj, kamparanoj, ruĝarmeanoj kaj kozakaj deputitoj de RSFSR okazinta decembre de 1920. Decido de la Kongreso celis rekompenci personojn aŭ kolektivojn pro ties aktiveco kaj diligenteco en solvado de diversaj ekonomiaj problemoj. Ĝi estis analogo de la Ordeno de Ruĝa Standardo (Sovetunio), per kiu oni dekoraciis ĉefe militistojn. 

Marte de 1922 la speciala komisiono adoptis aspekton de la nova ordeno, kiun proponis ruĝarmeano *Kuklinskij*. Poste ĝia aspekto estis ŝanĝita sesfoje.

En 1928 oni establis la Ordenon de Laborista Ruĝa Standardo de Sovetunio, kiu estis plej amasa alta dekoracio dum ekzistado de USSR ĝis decembro 1991, kiun ricevis pli ol unu miliono da personoj.

Kategorio:Sovetaj ŝtataj honorigoj
Kategorio:Aperis en 1920
Kategorio:Malaperis en 1991
Südeifel

[eta|300ra|mapo de la Ejfelo: Kiel Südeifel (= Suda Ejfelo) oni nomas la regionon ĉirkaŭ la [distrikto Bitburg-Prüm.]]
**Suda Ejfelo** (**Südeifel**) nomiĝas la regiono de la distrikto Bitburg-Prüm en Rejnlando-Palatinato, en pli strikta senco nur la komunumaro Suda Ejfelo.

Ĝia najbaraj regionoj estas en la sudo kaj sudoriento la rivero Mozelo, en la nordokcidento la Schnee-Eifel kaj en la nordoriento la Vulkaneifel.

En la regiono Südeifel troviĝas la limtranspaŝa germana-luksemburga naturparko.
[eta|420ra|maldekstre|tipa Südeifel-pejzaĝo proksime de [Speicher (Eifel)|Speicher apud Bitburg]]

## Referencoj 
Kategorio:Pejzaĝo en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Pejzaĝo en la Ejfelo
Mikołaj Sikatka

**Mikołaj Sikatka** (naskiĝis la 10-an de decembro 1787, mortis la 23-an de aprilo 1857) – pola paŝtisto kaj viziulo de Grąblin (distrikto Koniński), ligita kun sanktejo al Maryja en Licheń Stary, apud Ślesin.

Mikołaj estis filo de Wojciech kaj Magdalena, la plej juna el tri gefratoj. Edziĝis al Tekla Mielcarzówna el Wielgopole, kun kiu havis filon Kazimierz, baptita, laŭ paroĥejaj libroj, la 4-an de marto 1811. Mikołaj Sikatka laboris tiam en bieno de Jan Pachlik en Grąblin. Lia dua edzino estis Kunegunda Jóźwiak.

## Revelacioj 
En la jaroj 1850–1852 Mikołaj Sikatka estis atestanto de la revelacioj (ne agnoskitaj de la Romkatolika Eklezio) de Maryja en la apuda Arbaro de Grąblin, kie ofte preĝis antaŭ pendigita sur pino kapeleto kun negranda bildo. Maryja antaŭdiris al li renaskiĝon de Pollando, epidemion de ĥolero kaj aliaj eventoj. En la revelacioj ŝi apelaciis konstrui preĝejon omaĝe al ŝi - la nunan bazilikon. Maltrankvilon de caraj regopovoj vekis la revelacio, en kiu Maryja tenis ĉebruste blankan aglon (ŝi aspektis same, kiel en rakonto de Tomasz Kłossowski, kiu en 1844 lokigis en Grąblin pli frue trovitan bildeton), tial la paŝtisto, post enketado ĉe komunumestro de Gosławice (nun la kvartalo de Konin), estis transdonita al distriktaj regopovoj en Konin, arestita kaj torturata, kio tamen ne rompis lin. Li forlasis malliberejon danke al falsa kuracista atesto pri psika malsano. En 1852 en Eŭropo eksplodis epidemion de ĥolero, kiu ankaŭ aperis en Grandpolujo. Oni tiam rememoris al si pri la revelacioj, kreskis religia kulto pri la bildo de Licheń, kio vekis interesiĝon ĉi-foje de ekleziaj regopovoj. Episkopo de Kujavio – Walenty Maciej Tomaszewski decidis enketi same Mikołaj Sikatka, kiel personojn asertantaj, ke estis resanigitaj. La bildo estis konsiderita karisma kaj mirakla, oni do decidis transporti ĝin al preĝejo de Dipatrino de Ĉenstoĥovo en Licheń Stary.

Mikołaj Sikatka mortis antaŭdirante la daton de sia morto. Kiam post 40 jaroj oni elterigis la korpon, dum konstruo de la monumento al la paŝtisto, montriĝis, ke ĝi estis en neŝanĝita stato. La monumenton oni detruis dum la dua mondmilito. En 1975 dum la 125-a datreveno de la revelacioj oni konstruis al Mikołaj Sikatka monumenton-maŭzoleon.

## Eksteraj ligiloj 
* Sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej – Mikołaj Sikatka  Sanktejo al Dipatrino de Licheń - Mikołaj Sikatka

## Bibliografio 
* *Licheń, przewodnik. Sanktuarium Matki Bożej Bolesnej Królowej Polski* (Licheń, gvidlibro. Sanktejo al Dipatrino Doloranta, Reĝino de Pollando), Enkonduka vorto: pastro Eugeniusz Makulski, Redakto: Edmund Wojnarowski, Maria Żbik, *Wydawnictwo ZET*, Vroclavo 2000; 

Kategorio:Poloj
Kategorio:Profetoj
Kategorio:Katolikismo en Pollando
Islama konkero de Magrebo

La **Islama konkero de Magrebo** pluigis la jarcenton de rapida araba islama milita etendo post la morto de Muhammad en 632. Ĉirkaŭ 642, la Araboj jam kontrolis Mezopotamion, Egiption kaj Sirion, estis invadintaj Armenion, kaj estis konkludintaj sian konkeron de la Persa Imperio per sia venko super la persa armeo ĉe la Batalo de Nihaŭand (Nehavand). Estis tiam kiam la arabaj militekspedicioj en Nordafrikajn regionojn okcidente de Egiptio estis unuafoje lanĉitaj, kaj ili pluis dum jaroj favore al la etendo de Islamo.

En 644 ĉe Madinah, la kalifo Umar (Omar) estis sukcedita de Utman (Otman), dum kies dekdujara regado Armenio, Kipro, kaj la tuto de Irano, estis aldonitaj al la kreskanta Islama Imperio; poste Afganio kaj Nordafriko ricevis ĉefajn invadojn; kaj la islamaj marrabadoj etendiĝis el Rodoso al la sudaj marbordoj de la Iberia Duoninsulo. La ŝiparo de la Bizanca Imperio estis venkita en la orienta Mediteraneo.

Plej ofte oni indikas tri tajdojn de arabaj invadoj laŭlonge de la diversaj landoj de Nordafriko.

## Referencoj 
## Bilbliografio 
* Robert Brunschvig, "Ibn Abd al-Hakam et la conquète de l'Afrique du Nord par les arabes", *Al-Andalus*, 40 (1975), pp.&nbsp;129–179
* A. Benabbès: "Les premiers raids arabes en Numidie Byzantine: questions toponymiques." In ''Identités et Cultures dans l'Algérie Antique*, University of Rouen, 2005 (ISBN 2-87775-391-3)
* Will Durant, *The History of Civilization: Part IV—The Age of Faith*. 1950. New York: Simon and Schuster.
* Edward Gibbon, *History of the Decline and Fall of the Roman Empire*, Chapter 51. 
* Charles Scott Kimball, *A History of Europe*. 2001. And *A History of Africa''. 2004. Published online at http://xenohistorian.faithweb.com/.
* Yves Modéran: "Kusayla, l'Afrique et les Arabes." In ''Identités et Cultures dans l'Algérie Antique*, University of Rouen, 2005 (ISBN 2-87775-391-3).
* Ahmed Siraj: *L'Image de la Tingitane. L'historiographie arabe medievale et l'Antiquite nord-africaine*. École Française de Rome, 1995. ISBN 2-7283-0317-7.
* James Trager, editor, *The People's Chronology*. 1979. New York: Holt, Rinehart and Winston. ISBN 0-03-017811-8
* Luis Garcia de Valdeavellano, *Historia de España*. 1968. Madrid: Alianza. Citaĵoj tradukitaj el la hispania de Helen R. Lane en *Count Julian* de Juan Goytisolo. 1974. New York: The Viking Press, Inc. ISBN 0-670-24407-4

## Eksteraj ligiloj 
* *A Taste of Maghribi History'' 

Kategorio:Magrebo
Kategorio:Historio de Nordafriko
Kategorio:Omajada kaliflando
Kategorio:7-a jarcento
Kategorio:8-a jarcento
Kategorio:Militoj en Afriko
Kategorio:Mezepokaj militoj
Kategorio:Militoj de la Bizanca imperio
Tiaret

**Tiaret** (Berbere: **Tahert** aŭ **Tihert**, **ⵜⴰⵀⴻⵔⵜ**, t.e. "Leonino"; ) estas ĉefa urbo en centra Alĝerio kiu donas sian nomon al la ampleksa agrikultura regiono de Provinco Tiaret. Kaj la urbo kaj la regiono kuŝas sudokcidente de la ĉefurbo Alĝero en la okcidenta regiono de la *Hautes Plaines* (Altebenaĵoj), en Tell Atlas, kaj ĉirkaŭ 150&nbsp;km el la marbordo de Mediteraneo. Ĝi estas servita de la flughaveno Abdelhafid Boussouf Bou Chekif.

## Loĝantaro
La urbo havis loĝantaron de 178,915 en 2008. Preskaŭ 100% el la loĝantaro estas islama. La urbo kovris ĉirkaŭ 20.086.62&nbsp;km².

## Historio
Ĝi estis la ĉefurbo de la reĝimo de la Rustamidoj en la 9-a jarcento.

## Gravuloj
* Judah ibn Kuraiŝ

## Referencoj
## Literaturo
* Bourouiba, Rachid (1982). *Cités disparus: Tahert, Sedrata, Achir, Kalaâ des Béni-Hammad*. Collection Art et Culture, 14. Algiers Ministère de l'information. 
* Belkhodja, A. (1998). ''Tiaret, memoire d'une ville*. Tiaret, A. Belkhodja.
* Blanchard, Raoul. (1992). *Amenagement & Gestion Du Territoire, Ou, L'apport Des Images-Satellite, De La Geoinfographique Et Du Terrain : Applications Aux Paysages Vegetaux De L'Algerie Steppique & Substeppique (Wilaya De Tiaret) Et Aux Espaces Construits (Tiaret Et Alger) 1990-1992''. Laboratoire d'analyse spatiale. Nice, France. 
* Cadenat, Pierre. (1938). ''Indication de quelques stations préhistoriques de la région de Tiaret Société de géographie et d'archéologie de la Province d'Oran''. Extrait de son Bulletin, tome 59, fascicule 209, 1938.

## Eksteraj ligiloj
* Tiaret elaere 
* Tiaret urbomapo 
* Malnovaj fotoj kaj poŝtkartoj de franca Tiaret.

Kategorio:Urboj de Alĝerio
Kategorio:Provinco Tiaret
Hammadidoj

La **Hammadida dinastio** estis sanhaĝa berbera dinastio kiu regis areon ĉirkaŭ la teritorio koresponda al la nordorienta nuntempa Alĝerio dum ĉirkaŭ unu jarcento kaj duono (1008–1152), ĝis ties regno estis konkerita de la Almohada Kaliflando. Tuj post la enpoviĝo, ili malakceptis la Ismailismon de la Fatimida Kaliflando, kaj revenis al Malika Sunaismo, agnoskante la rajtigitajn abasidaj kalifoj.

La unua ĉefurbo de la Hammadida dinastio estis ĉe Beni Hammad. Ĝi estis fondita en 1007, kaj estas nuntempe Monda heredaĵo de Unesko. Kiam la areo estis rabita de la tribo Banu Hilal, la Hammadidoj translokigis sian ĉefurbon al Beĵaja en 1090.

## Historio
En 1014, Hammad ibn Buluggin, Berbero kiu estis lokita kiel guberniestro de centra Magrebo, deklaris sin sendependa el la Zirida dinastio. La regno tiame regis plej el la regiono el Maroko al Tunizio. Hammad atingis agnoskon el la Kalifo de Abasidoj de Bagdado. La Ziridoj sendis armeon, sed du jarojn poste estis subskribita pactraktaĵon, kvankam la Ziridoj agnoskis la Hammadidan legitimecon nur en 1018.

Kategorio:Historio de Alĝerio
Kategorio:Eksaj landoj de Afriko
Kategorio:Berberaj dinastioj
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1010-1019
Kategorio:Aperis en 1014
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1150-1159
Kategorio:1152
Gyula Markhot

**Gyula Markhot** [djula markot], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Markhot Gyula** estis hungara politikisto, departementestro, bienulo. Lia familia nomvarianto estis *Markhót*, lia nobela antaŭnomo estis *vittenci*. Lia patro estis János Markhot.
eta|Gyula Markhot en 1899
Gyula Markhot https://hu.wikipedia.org/wiki/Markhot_Gyula naskiĝis la  en Hungara reĝlando en iama vilaĝo Nagyemőke [nadjemoke] (nuntempa urboparto de Nitro en Slovakio), li mortis la  en Nyitraivánka (nuntempa Ivanka pri Nitre en Slovakio).

## Biografio 
Gyula Markhot post lernado (supozeble li havis juran diplomon) okupiĝis pri la familia bieno en Nyitraivánka ekde 1878. Post 2 jaroj li estis nomumita subnotario, baldaŭ li havis aliajn postenojn, ekzemple li estis urbestro en Érsekújvár. En 1895 li atingis la postenon ĉefnotario, post 2 jaroj subdepartementestro. Inter 1906 kaj 1908 li estis ĉefdepartementestro de Nyitra (historia departemento). Li havis edzinon, kiu neniam naskis.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun bildo (la koncerna teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Rustamidoj

eta|dekstra|300ra|Genealogio de la Rustamida dinastio.
La **Rustamidoj** (*Rustumidoj* aŭ *Rostemidoj*) estis dinastio de Ibadiaj Ĥariĝismaj imamoj de Persia deveno kiu regis ĉefe en centra Magrebo kiel islama teokratio dum unu jarcento kaj duono el sia ĉefurbo Tiaret (en nuntempa Alĝerio) ĝis la Ismailana Fatimida Kaliflando detruis ĝin. Ties regno etendis ĉefe al nuntempa centra Alĝerio, sed ankaŭ al Libio, Maroko kaj Maŭritanio.

## Referencoj 
## Fontoj 
* Wheatley, Paul, "The Places where Men Pray Together: Cities in Islamic Lands, Seventh Through the Tenth Centuries", Published by University of Chicago Press, 2001, ISBN 0-226-89428-2.
* The Encyclopedia of World History 
* Card of Rustamid or Tahert Kingdom.
* Rustamid Dynasty Encyclopedy Britanica.
* 

Kategorio:Islamaj dinastioj
Kategorio:Historio de Alĝerio
Kategorio:Historio de Libio
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en la 8-a jarcento
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en la 10-a jarcento
Sonatrach

[eta|Sidejo de Sonatrach AVAL en [Oran.|alt=Siège de Sonatrach/Activité AVAL à Oran.]]
**Sonatrach** ( aŭ ) estas ŝtata entrepreno en Alĝerio formita por ekspluati la rimedojn el hidrokarbonoj de la lando. Ĝi havas iomajn koncesiojn en Libio, Maŭritanio, Peruo, Jemeno kaj Venezuelo. Ties diversigitaj aktivaĵoj kovras ĉiujn aspektojn de produktado: esplorado, elfosado, transporto, kaj rafinado. Ĝi diversiĝis en petrolkemio kaj en sensaligo de marakvo.

## Referencoj
## Literaturo  
* Energy Information Administration (2007) *Algeria: Country Analysis Brief*
* Sonatrach Annual Report 2003
* World Bank (2006), [*Algeria: Economic Report*], Social & Economic Development Group: MENA Region
* P. Mobbs (2002) *Mineral Industry of Algeria*
* Thomas S. Ahlbrandt (2001) *Sirte Basin Province: Sirte-Zelten Total Petroleum System* U.S. Geological Survey
* Sonatrach oficiala retejo (franca) 
* Sonatrach: The Political Economic of an Algerian State Institution, John Entelis, 2000
* Sonatrach history
* New projects of Edison S.p.A. 
* Project GALSI (franca)
* L'alliance entre Gazprom et Sonatrach trouble l'Europe, Le Figaro 7 August 2006 (franca)
* Naftal.dz 

## Eksteraj ligiloj 
* Sonatrach
* Sonatrach arabe
* Sonatrach france

Kategorio:Nafto
Kategorio:Tergaso
Kategorio:Alĝeriaj firmaoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1963
Arabigo

[eta|Reĝo [Ibn Saud de Arabio, kiu estis konsiderita la restaŭranto de la regado de sia tribo super la araba kernolando en la 20a jarcento.]]
eta|Mapo de Mezoriento. Verda - Landoj, kie la araba estas la sola oficiala lingvo.

Blua - Landoj, kie la araba lingvo estas unu el pluraj oficialaj lingvoj.
**Arabigo** ( '''') priskribas ĉu la konkeron de ne-araba areo kaj la migrado de arabaj setlantoj en la novaj teritorioj aŭ la kreskantan araban influon sur ne-arabaj loĝantaroj, kaŭzante la laŭgradan adoptadon de la Araba lingvo aŭ ties enkonduko de araba kulturo kaj araba identeco. La religio de Islamo kaj la asocia islamisma (registaro kaj socio ordigitaj laŭ leĝoj preskribitaj de Islamo) soci-politika ordo, kun ties centra teksto nome Korano verkita en araba lingvo kaj tajlorita por araba kulturo, havis centran rolon en arabigo, kiu kutime kuniris kun Islamigo de konkeritaj landoj. Ĝenerale, elementoj de araba origino estis kombinitaj en variaj formoj kun elementoj el konkeritaj civilizoj kaj laste nomitaj "Arabaj". Arabigo ankaŭ pluis en nuntempo, ĉefe fare de plifortigitaj arabaj naciismaj reĝimeoj de Norda Irako, Sirio, Sudano, kaj Libio kun politikoj kiuj inkludas etendajn koloniisma arabaj setlejoj, elpelado de ne-arabaj minoritatoj kaj plifortigo de arabaj identeco kaj kulturo super ne-arabaj loĝantaroj, partikulare per rimedoj por ne permesi indiĝenajn gepatrajn lingvojn pli ol la araba en edukado. La Alta Komisaro de la Unuiĝintaj Nacioj pri Homaj Rajtoj, citante lokajn atestantojn, ankaŭ postulas ke la agresema persekutado de ne-arabaj minoritatoj fare de la terorisma grupo Islama Ŝtato de Irako kaj de Levantenio estas devigita arabigo.

Post la elstariĝo de Islamo en Heĝazo, kaj la araba kulturo kaj la araba lingvo etendiĝis pere de konkero, komerco kaj intergeedzecoj inter membroj de ne-arabaj lokaj loĝantaroj kaj araboj - en Egipto, Sirio, Palestino, Sudano kaj Tunizio. La araba lingvo iĝis komuna tra tiuj areoj; ankaŭ dialektoj formiĝis. Kvankam Jemeno estas tradicie konsiderita hejmlando de araboj, ĉefe de jemena loĝantaro kiu fakte ne parolis arabe (sed anstataŭe sudŝemidajn lingvojn) antaŭ la etendo de Islamo. La influo de la araba estis ankaŭ profunda en multaj aliaj landoj, kies kulturoj estis influitaj de Islamo. Araba estis ĉefa fonto de vortotrezoro por lingvoj tiom diversaj kiel la Berbera lingvaro, la Indonezia, la tagaloga, la malaja, la malta, la persa, la panĝaba, la sinda, la somalia, la svahila, la turka, la urdua, la hinda, la bengala same kiel aliaj lingvoj en landoj, kie tiuj lingvoj estas parolataj; procezo kiu atingis sian plej altan punkton en la 10a al la 14a jarcentoj, nome la alta pinto de araba kulturo, kaj kvankam multaj arabaj vortoj forfalis el uzado ekde tiam, multaj ankoraŭ restas uzataj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Transkulturigo
* Kultura asimilado
* Islamismo
* Tutarabismo
* Angligo
* Francigo
* Germanigo
* Latinigo
* Slavigo
* Hungarigo
* Rusigo
* Helenigo

## Eksteraj ligiloj 
* Genetic Evidence for the Expansion of Arabian Tribes into the Southern Levant and North Africa


Kategorio:Araba historio
Kategorio:Kultura asimilo
Kategorio:Arabaj lingvoj
József Bartóky

**József Bartóky** [jOĵef bartOki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Bartóky József** estis hungara verkisto, subministro, membro de Societo Kisfaludy (1922), membro de Societo Petőfi (1924). Lia nobela antaŭnomo estis *abarai*.

József Bartóky http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  en Békéscsaba, li mortis la  en Budapeŝto (laŭ alia fonto en Zebegény).

## Biografio 
József Bartóky frekventis gimnazion en Szarvas, poste li studis juron en Jura Akademio (Nagyvárad), fine li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1888. Dum la studentaj jaroj liaj fruaj kontribuoj jam aperis. Post siaj studoj li estis praktikanta advokato 2 jarojn en Budapeŝto, poste nobela juĝisto en Orosháza kaj ĉefnotario en Gyula. Li havis edzinon ekde 1893, kiu naskis 2 filinojn. En 1897 li havis postenon en la agrikultura ministerio, kie estis subministro ekde 1910. En 1905 li aĉetis ferian domon en Zebegény, baldaŭ tie vivis István Szőnyi. Li pensiuliĝis en 1918, li ricevis la titolon "interna sekreta konsilisto". Post la pensiuliĝo li estis aktiva en la literaturo. Komence li uzis la pseŭdonimon "Senki Pál".

## Elektitaj kontribuoj 
* *A gazdasági munkásügyi törvények, rendeletek, határozatok gyűjteménye* (Budapeŝto, 1902) - kompilado pri juraĵoj
* *A földmívelésügyi igazgatásra vonatkozó összes törvények és rendeletek. I–II.* (Budapeŝto, 1910) - kompilado pri juraĵoj
* *Magyar fabulák (Hungaraj fabloj), Budapeŝto, 1921) - debuta verko
* *Őszi esték* (Budapeŝto, 1922) noveloj - kun akademia premio
* *Zsuzsi* - malgranda dramo prezentita en Nacia Teatro (Budapeŝto) en 1926, en la sekva jaro en Cluj
* *Új magyar fabulák'' (Novaj hungaraj fabloj, Gyoma, 1929) - postmorta eldono

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 14-a paĝo)
* hungarlingva biografio
* verkaro
* aprezo

Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Hungaraj juristoj
Sámuel Gyulay (generalo)

Grafo **Sámuel Gyulay** [ŝAmuel djulai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Gyulay Sámuel** estis hungara militestro, oficiro. Liaj nobelaj antaŭnomoj estis *marosnémeti kaj nádaskai*. Lia patro estis Ferenc Gyulay (generalo), lia plej fama filo estis Ignác Gyulay.

Sámuel Gyulay https://hu.wikipedia.org/wiki/Gyulay_S%C3%A1muel naskiĝis la  en Tornanádaska, li mortis la  en Transilvanio en Bere (nuntempa Bereni en Rumanio).

## Biografio 
Sámuel Gyulay batalis dum la priherda milito (1740–1748) en armeo de Habsburgoj. En 1752 li atingis la rangon majoro. En la Sepjara milito (1756–1763) li estis jam kolonelo. En 1762 en Töplitz li batalis, tial en la sekva jaro li ricevis signifan reĝan premion. En 1764 armeo de la Habsburga Imperio faris hombuĉadon en Transilvanio, poste oni faris devigvarbadon por nova armeeto, kies gvidanto estis Sámuel Gyulay. En 1777 li estis nomumita generalo. Li havis edzinon, kiu naskis 4 gefilojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Magyar oratio, mellyben hogy az eklésiai szent hivatal a fő rendnemeseket illesse, meg-mutattatik…* (1740) 

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* [germanlingva biografio](https://de.wikisource.org/wiki/BLK%C3%96:Gyulay_von_Maros-N%C3%A9meth_und_Nadaska,_Samuel_(I.)_Graf)
* hungarlingva biografieto (la koncerna teksto estas legebla en la 8-a punkto)

Kategorio:Hungaraj militestroj
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj generaloj
Kategorio:Aŭstraj generaloj