La Mito de Sizifo

**La Mito de Sizifo** () estas filozofia eseo de Albert Camus kiu unue estis publikigita en 1942. En ĉi tiu eseo, Camus priskribas ekzistadisman teorion. Tiu ĉi verkaĵo estas konsiderita gvida en la filozofio de la absurdo (t.n. absurdismo), kaj influadis ĝin multe . 

## Fono 
Camus estas la kreinto de absurdismo. La absurdaĵo kuŝas en la kontrasto inter la fundamenta, homa bezono vidi signifon en ekzisto kaj la "neracia silento" de la universo en respondo . Camus argumentis ke la rekono de la absurdo ne pravigas sinmortigon, sed anstataŭe postulas ribelo. En la unuaj tri ĉapitroj, li indikas malsamajn alirojn al la absurda vivo. En la fina ĉapitro, Camus komparas la absurdaĵon de homa vivo kun la situacio de Sizifo, rolulo de la greka mitologio, kiu estis kondamnita ripeti la sencelan taskon ruli ŝtonegon supren sur monton, nur por vidi ĝin fali reen malsupren, kaj tiel ripetante porĉiame.

Alimaniere rakontante, Sizifo spitis la potencan superan dion Zeŭso, kaj kiel puno por lia fiereco, Sizifo estas kondamnita ruli pezan ŝtonon sur altan monton. Por plenumi la taskon, li estas devigita uzi sian tutan forton, sed kiam la ŝtono estas puŝita supren al la supro de la monto, ĝi ruliĝas laŭ la alia flanko - kaj Sizifo devas rekomenci. Li povas daŭrigi ĉi tiun laboron por eterneco. (Tial "laboro de Sizifo", esprimo por sencela laboro.)

En la verko de Camus, estas la homo kiu puŝas la ŝtonon. La vivo, same kiel ruliĝantaj ŝtonoj, ne havas daŭran valoron. Estas la homo, kiu devas krei valoron en sia vivo. Homo povas elekti pensi, ke tio, kion li faras, havas valoron, same kiel Sizifo elektis taksi sian laboron. Aktiva decidiĝo kaj rekta respondeco estas ambaŭ ĉefaj trajtoj de ekzistadismo. La eseo finas ke "La strebado supren direkte al la altaĵoj estas en si mem sufiĉe por plenigi la koron de homo. Tiale oni devas supozi, ke Sizifo estis feliĉa.” 

### Epilogo / postparolo 
En la lasta parto de la verkaĵo, Camus analizas la esperon kaj la absurdon en la verkoj de Franz Kafka. Lia ĉefa aserto kontraŭ Kafka estas ke kvankam liaj verkoj havas absurdan enhavon (kiel ekzemple *La Proceso*), li malsukcesis kiel absurdisma verkisto ĉar espero trapenetras lian verkadon (ekzemple en *La Kastelo*) .

## Interpretoj kaj kritikoj 
En la eseo, Camus traktas la demandon de la signifo de homa ekzisto kaj la teorion de absurdismo. Pro tio, dum la jaroj, aperis diversaj interpretoj kaj klarigoj pri la signifo de la verkaĵo, kaj ĝi daŭre okupas multajn eĉ nuntempe.

### La kritiko de Sartre 
La eseo provokis multajn reagojn, kaj mallonga tempo poste Jean-Paul Sartre verkis artikolon nomitan *Komentario pri la Fremdulo*, kiu analizas la verkaĵon *La Fremdulo* laŭ la lumo de tio, kion Camus argumentis en la eseo *La Mito de Sizifo*. Ĝis nuntempe, ĉi tiu artikolo estas konsiderata unu el la fundamentoj, sur kiuj fidas ĉiuj tiuj, kiuj traktas la penson de Camus. Laŭ tiu ĉi analizo, "la heroo de la verko estas nek bona nek malbona, nek morala nek malmorala. Tiuj kategorioj ne respondas al li: lia specio estas tre speciala, ĝi estas la specio, al kiu la verkisto donas la nomon absurda." 

Poste Sartre argumentas ke, "Oni povas diri, ke la Mito de Sizifo celas doni al ni percepton, kaj *La Fremdulo* celas veki en ni senton. La ordo de apero de la du verkoj praktike konfirmas tiun ĉi supozon. *La Fremdulo*, kiu aperis unue, ĵetas nin, sen vortoj de interpretado, en la "etoso" de la absurdo. Kaj tiam venas la komentario kaj lumigas la pejzaĝon."

### La kritiko de Herbert Hochberg 
Filozofo Herbert Hochberg estas unu el la kritikistoj de la "Mito de Sizifo". Hochberg trovas du erarojn en la argumentado de Camus pri la absurdo: la unua estas la koncepto laŭ kiu la rekono de la absurdo postulas ĝian konservadon. Li donas la ekzemplon de veruko kaj asertas, ke forigi la verukon ne signifas nei la fakton de ĝia ekzisto . La dua eraro estas derivi valorojn el faktoj, kio laŭ Hochberg estas salto de logiko. Camus derivas el la fakto de la absurdo ĝian konservadon kiel valoron. Ĉi tiu derivaĵo havas neniun pravigon, laŭ Hochberg. Hochberg ankaŭ kritikas tion, kion li nomas "la etiko de la absurda homo" . Jen, laŭ ili, la trompo de Camus, ĉar en la absurda mondo de la "Mito de Sizifo" tute ne ekzistas valoroj . Tamen estas malfacile ankri ĉi tiun interpreton ene de la rakonto. Kvankam la termino absurdo aperas fine de la rakonto. Tamen, la maniero Camus uzas tiun ĉi terminon en la rakonto similas al la maniero kiel Sartre uzas ĝin – la absurdo estas esprimo de la hazardeco de ekzisto. Tamen, el tio ne sekvas, ke la koncipa sistemo kiu supozeble taŭgas al la du rakontoj estas la sama." . Sizifo de Camus, la feliĉa, estas laŭ ili la modelo de la posthoma homo de la posthomismo: homo, kiu rompis la limojn de la homo kaj fariĝis estaĵo nekonata de siaj kreintoj, la dioj. Sizifo iĝis en sia ribelo de homa al posthoma, laŭ la koncepto de la posthomismo . 

## Fontoj 
* *The Plague, The Fall, Exile and the Kingdom, and Selected Essays*, Albert Camus, Alfred A. Knopf 2004, 
* 
* 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  (france)
* Angla teksto
* Ĉapitro 4 el la eseo *La Mito de Sizifo*, de Albert Camus
* SparkNotes pri *La Mito de Sizifo*

Kategorio:Libroj de Albert Camus
Kategorio:Ekzistadismo
Kategorio:Libroj aperintaj en 1942