open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lily King

**Lily KING** (naskita en 1963) estas usona verkistino, romanverkisto.

## Vivo 
King kreskis en Masaĉuseco kaj akiris bakalaŭran diplomon pri angla literaturo de la Universitato de Norda Karolino en Chapel Hill. Post ricevo de sia magistro pri kreiva verkado de la Universitato de Sirakuzo, ŝi instruis kaj anglan literaturon kaj kreivan verkadon en diversaj nordamerikaj mezlernejoj.

Ŝia unua kolekto de noveloj estis publikigita kiel libro en 1995. Ĝis nun (ĝis 2015) sekvis kvar romanoj, el kiuj kelkaj gajnis premiojn. Pliaj noveloj estis publikigitaj en revuoj kiel Ploughshares kaj Glimmer Train, kaj ankaŭ en antologioj.

## Verkaro 
* 
* 
* *Father of the Rain: A Novel*, Grove/Atlantic, 2010 
* *Euphoria*, Atlantic Monthly Press, 2014. ISBN&nbsp;978-0-8021-2255-1
* *Writers & Lovers*, Grove Press, 2020. ISBN&nbsp;978-0-8021-4853-7
* *Five Tuesdays in Winter*, Grove Press, 2021. ISBN&nbsp;978-0-8021-5876-5
* *Heart the Lover*, Grove Press, 2025. ISBN&nbsp;978-0-8021-6517-6

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Profilo ĉe The Whiting Foundation

Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Komisiono Internacia Permanenta por la Provado de Pafiloj Porteblaj

La **Konstanta Internacia Komisiono por la Testado de Manpafiloj**, mallongigita **CIP** (, ) estas internacia komisiono pri normigoj kaj testado de pafiloj kaj municio. Ĝia celo estas harmoniigi procedurojn inter siaj membroŝtatoj (nuntempe 16) kaj certigi la reciprokecon de iliaj pruvmarkoj. Akutale en 2025, ĝiaj membroj estas 16 naciaj registaroj, el kiuj 11 estas ŝtatoj de la Eŭropa Unio.

Por atingi ĉi tiun celon, ĉiuj pafiloj estas profesie testitaj ĉe C.I.P.-akredititaj Pruvdomoj antaŭ ol ili povas esti venditaj al konsumantoj en C.I.P.-membrolandoj. La samo validas por municio - kartoĉoj estas testitaj je certa intervalo ĉe Pruvdomoj. Detaloj estas reguligitaj en la *Konvencio pri la Reciproka Rekono de Pruvosignoj por* *Pafiloj*.

Ĝia tasko estas normigi kaj kontroli la oficialan testadon de ĉasaj, pafiloj kaj defensivaj armiloj ene de la membroŝtatoj. En la kunteksto de pruvotestado por armiloj, ĉiu membroŝtato nuntempe ankaŭ uzas identajn markojn por pruvotestado kaj siajn proprajn markojn por la respektivaj naciaj testinstalaĵoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Municio
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Internaciaj organizaĵoj en Belgio
Kategorio:Konvencioj
Kategorio:Pafiloj
Kategorio:Municioj
Mogoto

**Mogoto** estas elstara, izola monteto. La termino ofte estas uzata por priskribi mogotajn formaciojn troveblajn en Karibio, sur insuloj kiel la Dominika Respubliko, Kubo, Jamajko, Haitio kaj Porto-Riko. Ekzistas multaj referencpunktoj, sed la plej konata estas la Nacia Parko Los Haitises en la Dominika Respubliko.

[thumb|250px|Kupolformaj rondetaj mogotoj en [Valo_Vinjalo|Valle de Viñales en Kubo.]]

Temas pri kalkoŝtonaj montetoj, kiuj ĝenerale aperas en tropikaj aŭ subtropikaj pluvaj regionoj. Etende, kaj pli malprecize, ĝi estas "ĉiu leviĝo de la tereno, kiu similas al la formo de monto", kaj ankaŭ "izola tumulo, konusa laŭ formo kaj kronita per malakra pinto", same kiel "ŝtonamaso". Fakte, ankaŭ la ŝtonamasoj uzataj por marki montajn migrovojojn nomiĝas mogotoj.

thumb|250px|Du tipe rondformaj mogotoj en la valo Viñales en la provinco Pinar del Rio en okcidenta Kubo

[thumb|250px|Mogoto en golfo Phang Nga en [Tajlando]]

## Priskribo
Mogotoj karakteriziĝas per sia ronda, tur-simila strukturo. Tipe ili estas ĉirkaŭitaj de ebenaj aluviaj ebenaĵoj. La alteco de ĉi tiuj turoj estas ĝenerale malpli ol 25 metroj, kaj iliaj diametroj varias inter 10 kaj 200 metroj. La mogotoj havas longforman strukturon kun markata orientiĝo laŭ vertikala akso.

En karsta topografio, ili estas konsiderataj "tropikaj karstaj konusoj kaj turoj." . Mogotoj estas restaĵoj de sedimentaj tavoloj de eroziita kalkoŝtono. Ĉi tiuj tavoloj origine formiĝis en malprofunda akvo kaj poste estis falditaj kaj faŭltigitaj dum orogenaj cikloj. Tektonaj leviĝoj alportis la kalkoŝtonajn tavolojn al la surfaco, kie ili estis eroziitaj de pluvo, vento kaj onda energio.

La vorto *mogoto* devenas el la eŭska *mokoti* 'sharp-pointed' (de *moko* 'montopinto'). En Puerto Rico, kelkaj mogotoj laŭlonge de rojo estas nomitaj *pepinos* (kukumoj).

## Referencoj
Ĉi tiu verko enhavas tradukon derivitan de "Mogote" el la angla Vikipedio, publikigita de ĝiaj redaktantoj sub la GNU Libera Dokumentada Licenco kaj la Krea Komunaĵo Atribuite-Samkondiĉe 4.0 Internacia Licenco.

La anglalingva Vikipedia artikolo citas la jenan referencon:
M. J., Day (marto 1978). «Morfologio kaj distribuo de restaj kalkŝtonaj montetoj (mogotoj) en la karsto de norda Porto-Riko». Bulteno de la Geologia Societo de Ameriko 89 (3): 426-32. 

Kategorio:Geografiaj objektoj
Kategorio:Montoj
Kategorio:Karibio
Ádám Nyirő

'*** [njirO], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Nyirő Ádám*' estis hungara pastro, jezuita monaĥo, instruisto.

 naskiĝis  en Győr, li mortis en 1784 en Kassa (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Košice en Slovakio).

## Biografio 
 lernis en Komárom, poste li aliĝis al la jezuitoj en Trencsén, kie okazis la dujara novicado (1739–1740). Poste en Szakolca li studis pedagogion dum jaro, pli poste same jaron li instruis en lernejo. Inter 1743–1745 li studis filozofion en Kassa, inter 1750–1753 teologion en Graz, inter ambaŭ periodoj li instruis kaj en 1752 li pastriĝis. Ekde 1754 li instruis en pluraj urboj, dum en 1757 li monaĥiĝis en Kolozsvár. En 1773 la jezuita ordeno estis malpermesita, poste li vivis en Kassa.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Epistolae Heroum et Heroidum. Promotore Georgius Szegedi.* (1747)
* *Utopia sapientiae rempublicam instituentis in tres partes divisae.* (1748)

## Fontoj 
* biografio hungare
* jezuita arkivo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Elek Okolicsányi

'*** [okoliĉAnji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Okolicsányi Elek*' estis hungara pastro, jezuita monaĥo, instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *okolicsnai* [okoliĉnai].

 naskiĝis  en Stóla (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Štôla en Slovakio), li mortis  en Liptószentmiklós (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Liptovský Mikuláš en Slovakio).

## Biografio 
 lernis en Nagyszombat, poste li aliĝis al la jezuitoj en Vieno en 1725. Post la novicado li studis filozofion inter 1728–1730 en Nagyszombat, poste li instruis, pli poste studis teologion en Nagyszombat kaj Kassa, dum en 1739 li pastriĝis. Inter 1742–1745 li instruis en Kolozsvár, dum en 1744 li monaĥiĝis. En 1746 li estis konviktisto en Kassa, poste ĝis sia morto estro de misiistoj en Liptószentmiklós.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Venae poeticae e fonte gratiarum Virgine Dei Matri Jasvariensi ad rigandas lauros ...* (1734)
* *Decreta et vitae regum Hungariae, qui Transylvaniam possiderunt…* (1743, 2-a eldono: 1773)

## Fontoj 
* biografio hungare
* jezuita arkivo
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Juraj Turković

**Juraj Turković,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Turkovich György** [turkoviĉ djodj] estis kroata pastro, jezuita monaĥo, altlerneja instruisto. Li estis eminenta jezuita monaĥo, teologo kaj membro de la kontraŭreformacio en la 17-a jarcento.

 naskiĝis  en :en:Brdovec (Kroata reĝlando, Hungara reĝlando, nuntempe en Kroatio), li mortis  en Nagyszombat (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Trnava en Slovakio).
 
## Biografio 
 aliĝis al la jezuitoj en la 30-an de oktobro 1618 en Leoben. Post la novicado li finis siajn filozofiajn studojn en Romo en 1624, poste i instruis jaron en gimnazio en Triesto. Inter 1625-1628 li studis teologion en Graz, poste instruis jam kiel pastro samloke ĝis 1632. De 1633 ĝis 1638 li prelegis en la Universitato de Vieno, dum en 1635 li monaĥiĝis. Li estis kolegiestro en Zagrebo dum tri jaroj, pli poste li instruis teologion en la Jezuita Universitato de Nagyszombat. Li estis levita rektoro en 1642. Inter 1643-1645 li denove instruis en la Universitato de Vieno, poste li gvidis la jezuitajn monaĥojn en Aŭstrio dum tri jaroj, poste li instruis denove en Graz kun posteno dekano (1649). En 1650 li denove prelegis en Vieno, ekde 1653 li estis rektoro en la Jezuita Universitato ĝis sia morto.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Tractatus de angelis in primam secundae divi Tomae de actibus humanis*	(1637)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio slovake

## Referencoj 
Kategorio:Kroataj monaĥoj
Kategorio:Kroataj altlernejaj instruistoj
Piprito

**Pipritoj**, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu genro, kaj ties Esperantaj nomoj:

*Passeriformes - paseroformaj
**Tyrannidae - tiranedoj
****Piprites* Cabanis, JL, 1847 - piprito
*****Piprites chloris* (Temminck, CJ, 1822) - striflugila piprito
******Piprites chloris antioquiae* Chapman, FM, 1924
******Piprites chloris perijana* Phelps, WH Sr; Phelps, WH Jr, 1949
******Piprites chloris tschudii* (Cabanis, JL, 1874)
******Piprites chloris chlorion* (Cabanis, JL, 1847)
******Piprites chloris grisescens* Novaes, FC, 1964
******Piprites chloris boliviana* Chapman, FM, 1924
******Piprites chloris chloris* (Temminck, CJ, 1822)
*****Piprites griseiceps* Salvin, O, 1865 - grizkapa piprito
*****Piprites pileata* (Temminck, CJ, 1822) - nigraĉapa piprito

## Etimologio
La scienca genra nomo *Piprites* deriviĝas el la genro *Pipra* (el pipredoj) kun la antikva greka sufikso *-ιτης* (*-ites* = "simila"), ĉar tiuj birdoj antaŭe estis konsiderataj kiel manakoj.

## Referencoj
Kategorio:Tiranedoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Centrameriko
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Neotropisa faŭno
Zepelina Placo (Vajmaro)

**Zepelina Placo** (germane: *Zeppelinplatz*) estas placo en la vajmara norda antaŭurbo portante la nomn de la famekonata aerŝipa pioniro Ferdinand von Zeppelin. La areo inter ĝi kaj la strato *Röhrstraße* estas farita laŭ planoj de 1927, kiel klarigas August Lehrmann. Temas pri zono monumentprotektita.

Sur ĝi estas infanludejoj diversaj temigante zepelinojn. Apudas la lernejo *Käthe Kollwitz* kun sia anasa puto korte kaj monumento por la nomdoninta artistino. Dua strato kiu limigas ĉi placon estas *Döllstädtstraße*. La arbopintoj estis intence malgrandigitaj por ke eniru sufiĉe da lumo. Dum la GDR-tempo ĝi alinomiĝis je *Platz der DSF*. Renomiĝo normala okazis en februaro 1991. 

Interesaj estas ankaŭ la loĝejoj laŭ artdekora stilo laŭlonge de la strato *Rembrandtweg* respektive norde de la Zepelina Placo je *Döllstraße* - laŭ planoj de Paul Bräunlich kaj Ernst Flemming (je la strato *Röhrstraße*). 
## Eksteraj ligiloj 
* infanludeja listo
* Roland Bärwinkel: "Zeppelinplatz, luftige Gegend" - ĉe: *literaturland-thueringen.de*

## Notoj
Kategorio:Placoj en Germanio
Kategorio:Vajmaro
Nigraĉapa piprito

La **nigraĉapa piprito** (*Piprites pileata*) estas unutipa birdospecio el la familio de tiranedoj. Ĝi troviĝas en Sudameriko.

## Taksonomio
Laŭ AviList, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj.

La specia epiteto *pileata* estas latina vorto signifanta "ĉapohava" (el *pīlĕus* = "ĉapo"), ĉar la masklo havas nigran kronon ĝis la nuko.

## Disvastiĝo kaj habitato
La nigraĉapa piprito troviĝas malkontinue en sudeosta Brazilo (suda Minas-Ĝerajso kaj Rio-de-Ĵanejrio suden ĝis norda Suda Rio-Grando) kaj plej nordeosta Argentino (Misiones). Ĝi vivas en montaj atlantikaj arbaroj, ofte asociitaj sude kun araŭkarioj, je 900-2000 m.

## Referencoj
Kategorio:Tiranedoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Neotropisa faŭno
Grizkapa piprito

La **grizkapa piprito** (*Piprites griseiceps*) estas unutipa birdospecio el la familio de tiranedoj. Ĝi troviĝas en Centrameriko.

## Taksonomio
Laŭ AviList, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj.

La specia epiteto *griseiceps* estas kunmetaĵo el la latinaj *griseus* (= "griza") kaj la sufikso *-ceps* (= "kapa", el *căpŭt* = "kapo"), pro la ardezgriza plumara koloro de la kapo de tiu specio.

## Disvastiĝo kaj habitato
La grizkapa piprito troviĝas en plej eosta Gvatemalo, Honduro, Nikaragvo, norda kaj eosta Kostariko kaj plej norduesta Panamo. Ĝi vivas en arbaroj kaj apudaj altaj duarangaj kreskaĵoj, ĉefe je 100-600 m, loke ĝis 750 m.

## Referencoj
Kategorio:Tiranedoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Centrameriko
Kategorio:Neotropisa faŭno
Pafejo

**Pafejo** estas loko destinita por pafado el diversaj specoj de armiloj. La pafejojn eblas dividi laŭ ilia difino kaj uzo al soldataj, policaj, sportaj kaj amuzaj. La pafejo povas esti ankaŭ nomo por ekzekutejo, kie oni ekzekutas per pafado.

## Kelkaj pafejoj
* Pafejo de Kobylisy
* Pafejo de Vajmaro


Kategorio:Soldataj spacoj
Preĝejo Transfiguriĝo (Polack)

**Preĝejo Transfiguriĝo** () estas preĝejo de ortodoksa monaĥejo Transfiguriĝo kaj de Sankta Eŭfrozino en Polack, konstruita meze de la 12-a jarcento.

Dum la sovetiaj jaroj, la preĝejo daŭre funkciis, estante dum longa tempo la sola funkcianta preĝejo en la polacka episkopio.

La preĝejo estas plene konservita templo el la 12-a jarcento, kompletigita per aldonoj al la tegmento el la 17-a ĝis 19-a jarcentoj. En la 1830-aj jaroj la preĝejo estis konsiderata kaduka, sed oni decidis ne malkonstrui ĝin, surbaze de  ĝia statuso kiel «valora monumento de antikva arkitekturo...».

Interne, freskoj el la 12-a jarcento estas konservitaj. forigo de pli posta surpenrtaĵoj estas farata, kaj preskaŭ la tuta areo de la plej antikvaj pentreĵoj estas konservita.

La templo estas historia kaj kultura valoraĵo, proponita por inkludo en la Listo de la Monda Heredaĵo de UNESKO.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Памяць: Гіст.-дакументальная хроніка Полацка / Рэд. кал.: Г. П. Пашкоў (гал. рэд.) і інш.. — Минск: БелЭн, 2002. — 912 с. — 5000 экз. — ISBN 985-11-0233-4. (на белор. языке)
* История и археология Полоцка и Полоцкой земли : материалы VI Международной научной конференции (1-3 ноября 2012 г.) В 2 ч. Ч. 2. Спасо-Преображенская церковь в Полоцке : История. Архитектура. Живопись. — Полоцк: Полоцкое книжное издательство, 2013. — 155 с. — 300 экз. — ISBN 978-985-6936-61-9.
* О. А. Емельянчик. Опыт дифференциации разновременных погребений при Спасо-Преображенском храме Спасо-Евфросиниевского монастыря в г. Полоцке // Актуальные вопросы антропологии : сборник научных трудов / Институт истории Национальной академии наук Беларуси. — Минск, 2008―. — 2025. ― Вып. 20. ― С. 108―125
* Мустафин Х. Х. Отчёт о научно-исслөдовательской работе исследования полного митохондриального генома образцов из погребального памятника г. Полоцка (заключительный этап) // Лаборатория исторической генетики. - Долгопрудный, 2024. - 24 с.

Kategorio:Polack
Belorusio
Striflugila piprito

La **striflugila piprito** (*Piprites chloris*) estas birdospecio el la familio de tiranedoj. Ĝi havas 7 subspeciojn troviĝantajn en Sudameriko.

## Taksonomio
Laŭ AviList, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj.

La specia epiteto *chloris* venas el la antikva greka *χλωρίς* (*kloris* = "verdeta", el *χλωρός* = "verda"), pro la koloro de la plumaro de la supraj partoj de tiu specio.

## Disvastiĝo kaj habitato
La striflugila piprito troviĝas en Venezuelo, Gujanoj, Kolombio, eosta Ekvadoro, norda kaj eosta Peruo, norda kaj centra Bolivio, Brazilo, eosta Paragvajo kaj plej nordeosta Argentino. Ĝi vivas en humidaj arbaroj kaj maturaj duarangaj arbaretoj, ĝenerale sub 1000 m, sed loke ĝis 2000 m (en norda Venezuelo).

## Referencoj
Kategorio:Tiranedoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Neotropisa faŭno
Regoleca kalipturo

La **regoleca manaktirano** (*Calyptura cristata*) estas birdospecio el la familio de tiranedoj. Ĝi estas la ununura specio de la genro *Calyptura* kaj ne havas subspecion. Ĝia tre malgranda arealo troviĝas en sudeosta Brazilo. Tiu specio eble estas formortinta kaj ne estis vidita de 1996, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj.

La specia epiteto *cristata* estas latina vorto signifanta "krestohava", ĉar la plumoj de la ruĝa krono estas iom plilongigitaj.

## Disvastiĝo kaj habitato
La malampleksa arealo de la regoleca manaktirano troviĝas en sudeosta Brazilo, en Rio-de-Ĵanejrio kaj eble en San-Paŭlo. Ĝi estis vidita kun certeco lastfoje en 1996 en duaranga arbaro je ĉirkaŭ 550m.

## Referencoj
Kategorio:Tiranedoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Brazilo
Kategorio:Neotropisa faŭno
Cinama manaktirano

La **cinama manaktirano** (*Neopipo cinnamomea*) estas birdospecio el la familio de tiranedoj. Ĝi estas la ununura specio de la genro *Neopipo*. Ĝi havas 2 subspeciojn troviĝantajn en Sudameriko.

## Taksonomio
Laŭ AviList, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj.

La specia epiteto *cinnamomea* estas latina vorto signifanta "cinamkolora", pro la koloro de la korpa plumaro de tiu specio.

## Disvastiĝo kaj habitato
La cinama manaktirano troviĝas en suda Venezuelo, Gujanoj, plej suda kaj eosta Kolombio, eosta Ekvadoro, norda kaj eosta Peruo, plej norduesta Bolivio kaj amazonia Brazilo. Ĝi vivas en sekaj arbaroj, ofte en areoj kun sablaj grundoj en ebanaĵoj; de marnivelo ĝis 1000 m.

## Referencoj
Kategorio:Tiranedoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Neotropisa faŭno
Boissonneaua

***Boissonneaua*** estas malgranda genro de kolibroj en la familio Trokiledoj. Ili troviĝas en malsekaj arbaroj de Andoj el okcidenta Venezuelo ĝis suda Peruo. Ili havas rektan nigran bekon, kontrastajn eksterajn vostoplumojn, kaj distingan kutimon rapide levi ambaŭ flugilojn baldaŭ post alteriĝo, tiel rivelante siajn ruĝecbrunajn subflugilajn kovrilojn.

## Specioj
La genro enhavas jenajn tri speciojn:

* Kaŝtanbrusta kolibro, *Boissonneaua matthewsii* (Bourcier, 1847) Kolombio, Ekvadoro kaj Peruo. 10,5 ĝis 13 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 6,5 ĝis 8,3 g. LC
* Okravosta kolibro, *Boissonneaua flavescens* (Loddiges, 1832) Kolombio, Ekvadoro kaj Venezuelo. 11 ĝis 12 cm longa kaj pezas 7,3 ĝis 8,8 g. LC
** *B. f. flavescens*
** *B. f. tinochlora* 
* Violnigra kolibro, *Boissonneaua jardini* (Bourcier, 1851) Okcidenta Kolombio kaj nordokcidenta Ekvadoro. 11 ĝis 12,7 cm longa kaj pezas 8,0 ĝis 8,5 g. LC

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto.
* Burns, James G; Gegear, Robert J. (2007). "The Birds, the Bees, and the Virtual Flowers: Can Pollinator Behavior Drive Ecological Speciation in Flowering Plants?" pp.&nbsp;551–566, *American Naturalist*.
*
* Restall, R., Rodner, C., & Lentino, M. (2006). *Birds of Northern South America*. Vol. 1 & 2. Helm, London.  (vol. 1);  (vol. 2).

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Peruo
Kaŝtanbrusta kolibro

La **Kaŝtanbrusta kolibro** (*Boissonneaua matthewsii*) estas specio de kolibroj en la familio Trokiledoj kaj unu el la tri specioj de la genro *Boissonneaua*. Ĝi troviĝas en Kolombio, Ekvadoro, kaj Peruo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Kaŝtanbrusta kolibro kunhavas la genron *Boissonneaua* kun du aliaj kolibroj, nome la Okravosta (*B. flavescens*) kaj la Violnigra kolibroj (*B. jardini*). Ĝi estas monotipa.

## Distribuo kaj habitato
La Kaŝtanbrusta kolibro troviĝas ekde plej sudorienta Kolombio suden laŭlonge de la orienta deklivaro de la Andoj tra Ekvadoro kaj Peruo ĝis la departemento Kuzko. Ĝi ankaŭ troviĝas sur la okcidenta deklivaro de la Andoj ekde centra Ekvadoro ĝis nordokcidenta Peruo. Ĝi loĝas en la interno kaj randoj de humida montarbaro kaj ankaŭ en ĝardenoj proksime de la arbaro. Laŭ alteco ĝi varias inter 1 600 kaj 3 300 m en Ekvadoro, kvankam ĝi estas plej multnombra inter 1 900 kaj 2 700 m. En Peruo ĝi troviĝas inter 1 500 kaj 3 300 m. Ĝi estas konsiderata malofta ĝis sufiĉe ofta en Ekvadoro kaj malofta ĝis ofta en Peruo. "Homa agado havas malmultan mallongdaŭran rektan efikon sur la kaŝtanbrustan kolibron, krom la lokaj efikoj de vivejodetruo".

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto.
* Burns, James G; Gegear, Robert J. (2007). "The Birds, the Bees, and the Virtual Flowers: Can Pollinator Behavior Drive Ecological Speciation in Flowering Plants?" pp.&nbsp;551–566, *American Naturalist*.
*

## Eksteraj ligiloj
*Photo-Medium Res; Artikolo chandra.as.utexas.edu
*Fotaro VIREO

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Peruo
Okravosta kolibro

La **Okravosta kolibro** (*Boissonneaua flavescens*) estas specio de kolibroj en la familio Trokiledoj kaj unu el la tri specioj de la genro *Boissonneaua*. Ĝi troviĝas en Kolombio, Ekvadoro, kaj Venezuelo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Okravosta kolibro kunhavas la genron *Boissonneaua* kun du aliaj kolibroj, nome la Kaŝtanbrusta (*B. matthewsii*) kaj la Violnigra kolibroj (*B. jardini*). Ĝi havas du subspeciojn, nome la nomiga *B.&nbsp;f. flavescens* kaj *B.&nbsp;f. tinochlora*.

## Distribuo kaj habitato
La nomiga subspecio de la Okravosta kolibro troviĝas ekde la Andoj de la subŝtato Mérida en okcidenta Venezuelo suden kaj okcidenten tra ĉiuj tri Andaj montaraj teritorioj de Kolombio. *B. f. tinochlora* troviĝas ekde sudokcidenta Kolombio suden laŭlonge de la okcidenta deklivaro de la Andoj ĝis la provinco Cotopaxi en centra Ekvadoro kaj ankaŭ en kelkaj lokoj sur la orienta Anda deklivaro de Ekvadoro. La specio loĝas en la interno kaj randoj de humidaj ĝis malsekaj montarbaroj, nebularbaroj kaj elfarbaroj. Ĝi troviĝas ankaŭ en pli malfermaj arbustaj pejzaĝoj. Laŭ alteco ĝi varias de 2 000 ĝis 3 500 m.

Buff-tailed coronet (Boissonneaua flavescens tinochlora) in flight Paz de las Aves.jpg|*B. f. tinochlora*
Buff-tailed coronet (Boissonneaua flavescens tinochlora) in flight Paz de las Aves 2.jpg|manĝante
Buff-tailed coronet (Boissonneaua flavescens tinochlora) in flight Paz de las Aves 3.jpg|ĉe Nanegalito, Ekvadoro

### Reproduktado
La reprodukta konduto de la Okravosta kolibro estis registrita inter novembro kaj marto. Ĝi konstruas tasforman neston el musko kaj likeno, kiu kutime estas ligita al branĉo inter 3 kaj 10 m super la grundo. La ino kovas la du ovojn. Ĝi estas konsiderata malofta ĝis loke ofta en malsamaj partoj de sia granda teritorio. Ĝi troviĝas en almenaŭ unu protektita areo en Kolombio.

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto.
* Burns, James G; Gegear, Robert J. (2007). "The Birds, the Bees, and the Virtual Flowers: Can Pollinator Behavior Drive Ecological Speciation in Flowering Plants?" pp.&nbsp;551–566, *American Naturalist*.
*

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Venezuelo
Violnigra kolibro

La **Violnigra kolibro** aŭ *Velurpurpura kolibro* (*Boissonneaua jardini*) estas specio de kolibroj en la familio Trokiledoj kaj unu el la tri specioj de la genro *Boissonneaua*. Ĝi troviĝas en Kolombio kaj Ekvadoro.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Violnigra kolibro kunhavas la genron *Boissonneaua* kun du aliaj kolibroj, nome la Kaŝtanbrusta (*B. matthewsii*) kaj la Okravosta kolibroj (*B. flavescens*). Ĝi estas monotipa.

## Distribuo kaj habitato
La Violnigra kolibro troviĝas laŭlonge de la pacifika deklivaro de la Andoj ekde la Ĉokoa Departemento de sudokcidenta Kolombio ĝis la Piĉinĉa Provinco de nordokcidenta Ekvadoro. Ĝi plejparte loĝas en la interno kaj randoj de malseka muska primara kaj sekundara arbaro, sed ankaŭ troviĝas en arbustaj pejzaĝoj. Ĝi estis registrita inter 800 kaj 1 700 m en Ekvadoro kaj inter 350 kaj 2 200 m en Kolombio, sed estas plej ofta super 1 200 m. Ĝi estas konsiderata malofta kaj tre surloka.

## Bildaro

Velvet-purple coronets 4.tif|En la Ekvadora Ĉokoa nubarbaro
Velvet purple Coronet.jpg
Two Velvet-Purple Coronets - Boissonneaua jardini.jpg|Paro de Violnigraj kolibroj
Velvet-purple coronet-Boissonneaua jardini.jpg|En Provinco Pichincha, Ekvadoro

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto.
* Burns, James G; Gegear, Robert J. (2007). "The Birds, the Bees, and the Virtual Flowers: Can Pollinator Behavior Drive Ecological Speciation in Flowering Plants?" pp.&nbsp;551–566, *American Naturalist*.
*

## Eksteraj ligiloj
* Fotaro  VIREO

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Usona virina nacia teamo de manpilkado

La **usona virina nacia teamo de manpilkado** reprezentas Usonon ĉe internaciaj ĉampionadoj de manpilkado. Ĝin organizas kaj subtenas la Usona Manpilkado kaj la teamo konkuras kadre de la kontinenta konfederacio Manpilkada Konfederacio de Nordameriko kaj Karibio (NACHC).

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Usona vira nacia teamo de manpilkado

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Manpilkado en Usono
Usono
Preĝejo Sankta Pankracio (Hochstedt)

**Preĝejo Sankta Pankracio** (germane: *St. Pankratius*) estas luteranisma kirko en Hochstedt, kvartalo de Erfurto (Germanujo). Apartenas la komunumo al la eklezia subdistrikto Vieselbach ene de la eklezidistrikto Vajmaro de la Evangelia Eklezio en Meza Germanujo. Temas pri rekonstruitaĵo post kompleta krimfajra detruo en la 1978-a jaro. 

## Historio 
La vilaĝrande kaj alte situanta preĝejo (kiu servis ankaŭ kiel ejo gvatada kaj signaldona) ĝuis la unuan mencion en 1498. En 1977 fulmofrapo damaĝis ĝin. De la tria horo matene en la 4.1.1978 la tuto brulkonsumiĝis krom la eksteraj muroj: tiam altvaloraj gotika skulptita altaro (de 1520), baptujo (16-a jarcento) kaj predikejo (de 1680) perdiĝis. Rests nur la uesta, en la 19-a jarcento alkonstruita ero kun la kampanilo kaj la sonoriloj.

Rekonstruo estis farebla nur laŭ pli modera stilo (ekz. kun pli ebena tegmento, eta firstotureto kaj nevolba plafono). En 1984 okazis rekonsekro. El Nottleben, kies kirko estis tute kaduka, oni venigis en 1986 belegan triptikon, kun 12 figuroj de sanktuloj (Bartolomeo, Barbaro, Petro, Paŭlo, Katerino, Andreo, Georgo, Mario Magdala, Laŭrenco, Ciriako, Margareto, Erasmo) kaj la madono kun la eta Jesuo. Sed en la reformacia tago 2024 ĝi estis redonita al la nottleben-anoj.

## Literaturo 
* Dagmar kaj Walter Blaha: *Hochstedt. Eine Ortsgeschichte,* eldonis: Verein für die Geschichte und Traditionspflege von Hochstedt, dua eldono 2005, p. 142
* Walter Blaha: *Unsere bawfellige Kirche undt Gotteshauß ... aufs neue wiederrumb aufzubawen ... Zur Geschichte der Dorfkirche zu Hochstedt* (=Jahrbuch für Erfurter Geschichte), eldonis: Gesellschaft für Geschichte und Heimatkunde von Erfurt, Erfurto 2015, ISBN 978-3-939885-09-2, p. 111–180

## Eksteraj ligiloj 
* hejmpaĝo

## Notoj 
Hochstedt 
Hochstedt
Hochstedt
Johann Heinrich Hoffmann

**Johann Heinrich HOFFMANN** (naskiĝinta en 1669 je Kerspleben, mortinta la  en Berlino) estis germana astronomo.

Estante disĉiplo de Erhard Weigel kaj ties adjunkto, Hoffmann akompanis lin en 1696/97 je grava vojaĝo al Danujo kaj Svedujo. La malpostanto de Weigel katedre de la universitato de Jena estis estinta ties avo Heinrich Hofmann (1576-1652). De februaro 1701 Hoffmann estis asistanto kaj poste astronomo-observisto ĉe la Reĝa prusa akademio de sciencoj en Berlino. 

Ĉe la Reĝa berlina observatorio li ekdeĵoris helpante al estro Gottfried Kirch; post ties morto en 1710 Hoffmann mem ekdirektoris. Ĉefa tasko ilia estis la kalendaro-kalkulado.

De 1705, Hoffmann ĉefresponsis ankaŭ por la privata observatorio de Bernhard Friedrich von Krosigk en Neu-Kölln (Berlin-Mitte) kaj instruistis (minimume inter 1710 kaj 1712) ĉe la Kadeta Instituto.

## Eksteraj ligiloj 
*ligiloj ĉe DDB
*anoj de la Berlina akademio - ĉe: *bbaw.de* 

## Notoj 
Kategorio:Germanaj astronomoj
Kategorio:Homoj rilataj al Erfurto 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1669
Kategorio:Mortintoj en 1716
Infanteria turniĝonta maŝinpafila turo M/OR

**Infanteria turniĝonta maŝinpafila turo M/OR** estis planata plafona blenda elemento de ĉeĥoslovakaj fortikaĵoj. Temis pri unu el bazaj armilaj sistemoj de la fortikaĵoj, kiu devis ebligi rondan pafadon de maŝinpafiloj el infanteriaj fuortoj. Muntota ĝi devis esti en la objektoj MO S-1, MO-S 16, MO-S 23, MO-S 32, MO-S 37, K-S 10, K-S 18, K-S 40, T-S 46 kaj T-S 72.

Ĝis la mobilizo bedaŭrinde oni ne sukcesis fabriki kaj munti ununuran turon. Nur komence de novembro de 1938 estis unu kompleta prototipo preparita por provi. La ceteraj sep pecoj troviĝis en diversa grado de eklaboreco. Post la milito troviĝis en fervoja deponejo en Pardubice unu kompleto de la turo M/OR, bedaŭrinde renkontis ĝin la sama sorto kiel aliaj ekipaĵoj de la fortikaĵoj kaj en la 1960-aj jaroj ĝi finis en gisejoj.

## Evoluo 
Soldata teknika kaj avidila instituto ellaboris en la jaro 1935 koncepton por konstruado de turniĝonta maŝinpafila turo, kiun DFL komisiis al Vítkovické horní a hutní těžířstvo kaj Uzino Škoda en Plzeň. La devena koncepto kalkulis kun kelke da gradoj de rezistkapablo de la turo kaj kun ĝia elŝovado. En la jaro 1937 okazis al nuligo de la postulo pri la elŝovado de la turo. La 23-an de septembro 1937 estis akceptita propono de VHHT por konstruado de la turo. La konsisto de la dokumentado estis ankaŭ priskribo de la interna ekipaĵo, kiun devis produkti Ĉeĥoslovaka armilfabriko Brno. DFL mendis ĉe VHHT la 26-an de novembro 1937 sume 8 turojn de OR por la tuta sumo 10 672 000 kronoj kaj plu ĉe la armilfabriko en Brno 8 internajn ekipaĵojn por la tuta sumo 1 170 804 kronoj.

## Priskribo de la turo 
La turo konsistis el du ĉefaj partoj, la turniĝonta parto mem kaj duparta antaŭblendo. La turnigado de la turo estis elektra, priregata rekte de la pafisto de maŝinpafilo helpe de piedaj pedaloj. Okaze de bezono eblis uzi permanan turnigadon, nome aŭ rekte el la kopulo aŭ el la spaco sub la turo. La maso de la kompleta turo inkluzive de la antaŭblendo kaj la interna ekipaĵaro atingis 150 tunojn.

## Armilaro 
La armilaron de la turo kreis duopo de pezaj maŝinpafiloj mod. 37 lokigita en afusto DZ 20, kiu estis konstrue simila al afusto por pafejo sub betono. (La koda markigo *M* en la nomo markis maŝinpafilan duopon.) La afusto ebligis elevacion +25/-15° kaj individuan depresion rilate al la turo +/- 5°. En la bezono eblis translokigi la afusto en la duan, helpan, pafejon de la turo turnita je 90˚.

## Referencoj
## Literaturo 
* 
* 

Kategorio:Ĉeĥoslovakaj pezaj fortikaĵoj
László Őrsy

**László Őrsy** [lAslO Orŝi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Őrsy László** estis hungardevena usona pastro, jezuita monaĥo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Pusztaegres (nun urboparto de Sárbogárd), li mortis  apud Novjorko.

## Biografio 
 maturiĝis en cisterciana gimnazio en sia naskiĝurbo, poste li akiris juran diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány kaj aliĝis al la jezuitoj en 1943. La novicado okazis en Budapeŝto, poste li ekstudis en Scienca Universitato de Szeged. Pro la proksimiĝanta komunismo li disidis en 1946 kaj akiris diplomon en Pontifika Gregoria Universitato en Romo en 1948, poste teologian diplomon en Katolika universitato de Loveno (Flandrio) en 1952. Intertempe li pastriĝis en 1951. Li estis pastro jaron kaj trejniĝis pro monaĥeco, poste li doktoriĝis en Pontifika Gregoria Universitato en 1957, eĉ li ricevis altan juran diplomon en Oksfordo en 1960. En la sama jaro li monaĥiĝis. En la Gregoria Universitato li instruis inter 1961–1966, poste en Universitato de Fordham (1966-1974) kaj Universitato Georgetown (1974–1993). Teorie li pensiuliĝis, tamen li ofte prelegis en pluraj universitatoj. Li ankaŭ revizitis Hungarion. En 2021 li ricevis premion.

## Elektitaj kontribuoj 
* *The Difference between the Order of Episcopate and the Order of Presbyterate in Gratian’s Decree.* (1962)
* *Úttalan utak ura.* (1971, 2-a eldono: 1997)
* *From Vision to Legislation. From the Council to a Code of Laws.* (1985)
* *A Lélekre nyitottan. Szerzetesélet a II. Vatikáni zsinat után.* (1997)
* *Receiving the Council. Theological and Canonical Insights and Debates.* (2009)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* jezuita arkivo
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Kategorio:Usonaj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj antaŭ la socialismo
Kategorio:Hungaraj centjaruloj
Kategorio:Usonaj centjaruloj
Kategorio:Hungardevenaj usonanoj
Freedom of the Press Foundation

La **Fondaĵo por la Libereco de Gazetaro** (, akronime **FPF**) estas neprofitcela organizaĵo fondita en 2012 por financi kaj subteni esprimliberecon kaj gazetarliberecon. Origine, la organizaĵo organizis amasfinancajn kampanjojn por sendependaj ĵurnalistaj organizaĵoj, sed nun celas subteni la ciferecan sekurecon de ĵurnalistoj kaj provizas jurajn kaj jurajn subtenservojn al ĵurnalistoj.

La platformo SecureDrop de la fondaĵo celas ebligi konfidencan kaj sekuran komunikadon inter ĵurnalistoj kaj iliaj fontoj, kaj estas uzata de pli ol 65 novaĵorganizoj tutmonde. La FPF ankaŭ respondecas pri la administrado de la US Press Freedom Tracker, datumbazo pri malobservoj de gazetara libereco en Usono.

La gvidantaro de la organizaĵo inkluzivis eminentajn ĵurnalistojn kaj interninformantojn, kiel ekzemple Daniel Ellsberg, Laura Poitras, Glenn Greenwald kaj Xeni Jardin, same kiel aktivulojn, famulojn kaj filmistojn. La NSA-interna alarmanto Edward Snowden estis direktoro de la FPF ekde 2014 kaj fariĝis prezidanto komence de 2016. Jardin forlasis la gvidantaron en 2016.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Electronic Frontier Foundation

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2012
Kategorio:Fondaĵoj en Usono
Kategorio:Gazetarlibereco
Perua flagkolibro

La **Perua flagkolibro** (*Ocreatus peruanus*) estas specio de kolibroj en la familio Trokiledoj kaj unu el la tri specioj de la genro *Ocreatus*. Ĝi troviĝas en Peruo kaj Ekvadoro.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Perua flagkolibro, kiel difinite de la Internacia Ornitologia Komitato (IOC) kaj la taksonomio de Clements, estas unu el tri specioj en la genro *Ocreatus*. Tamen, la Manlibro de la Birdoj de la Mondo (HBW) de BirdLife International traktas la taksonon kiel unu el ok subspecioj de bota flagkolibro (*O. underwoodii*). La IOC kaj Clements nomas *underwoodii* "blankbota flagkolibro" kaj asignas al ĝi kvin subspeciojn. La Sudamerika Klasifika Komitato de la Usona Ornitologia Societo (SACC) sekvas la ok-subspecian modelon de bota flagkolibro, sed petis proponon levi *O. peruanus* kaj du aliajn subspeciojn al speciostatuso.

Peruvian racket-tail (Ocreatus peruanus) male in flight Sumaco.jpg|masklo
Peruvian racket-tail (Ocreatus peruanus) female in flight Sumaco.jpg|ino

## Aspekto
Ĉiuj flagkolibraj specioj havas prononcitan seksan dimorfismon. Nur la masklo havas plilongigitajn eksterajn vostoplumojn kun nudaj ŝaftoj kun finaj flagetoj. Ĉe la Perua flagkolibra specio, tiuj plumoj estas rektaj kaj ne kruciĝas; la flagetoj estas mallarĝaj ovaloj, kiuj iomete koincidas. Masklaj Peruaj flagkolibroj estas 11 ĝis 15 cm longaj, inkluzive de la 7 ĝis 8 cm longaj eksteraj vostoplumoj, kaj pezas 2,5 ĝis 2,7 g. Inoj estas 7,6 ĝis 9 cm longaj kaj pezas 2,6 ĝis 3,2 g. Ambaŭ seksoj havas verdetajn suprajn partojn sen brila frunto, ambaŭ havas blankan makulon malantaŭ la okulo, kaj ambaŭ havas cinamkolorajn krurajn tufojn. Maskloj havas verdetan grizan gorĝon kaj solidan verdan ventron. Iliaj vostoflagetoj estas verdetnigraj. Inoj havas blankajn gorĝon kaj bruston tre makulecajn per verdaĵo.

## Distribuo kaj habitato
La Perua flagkolibro troviĝas en orienta Ekvadoro kaj nordorienta Peruo ĝis la Departemento Huánuco. Ĝi loĝas en la moderklimataj kaj subtropikaj Andoj. Ĝi preferas la randojn de humidaj ĝis malsekaj arbaroj, sed ankaŭ troviĝas en la interno de la arbaro kaj en pli malfermaj sekundaraj arbaroj. Ĝi estas plej multnombra je altitudoj inter 1 600 kaj 2 200 m, sed troviĝas jam je 600 m kaj jam je 4 000 m. La flagkolibra komplekso kiel tuto estas tre ofta kaj troviĝas en pluraj protektitaj areoj.

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto.
* Burns, James G; Gegear, Robert J. (2007). "The Birds, the Bees, and the Virtual Flowers: Can Pollinator Behavior Drive Ecological Speciation in Flowering Plants?" pp.&nbsp;551–566, *American Naturalist*.
*

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Peruo
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Bluflugila kolibro

La **Bluflugila kolibro** aŭ *Safirflugila kolibro* (*Pterophanes cyanopterus*) estas specio de kolibroj en la familio Trokiledoj kaj la nura specio de la genro *Pterophanes*. Ĝi troviĝas el Andaj regionoj de la norda duono de Sudameriko, nome en Bolivio, Kolombio, Ekvadoro, kaj Peruo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Bluflugila kolibro estas la sola membro de sia genro.

## Aspekto
, Kolombio]]
La Bluflugila kolibro estas unu el la plej grandaj kolibroj; nur la du el la genro *Topaza* kaj la giganta kolibro (*Patagona gigas*) estas pli grandaj. Ĝi estas 15,5 ĝis 19 cm longa, inkluzive de la 3,6 cm de la beko. Maskloj pezas inter 9,6 kaj 11,2 g kaj inoj 8,4 ĝis 11 g. Ambaŭ seksoj havas malgrandan blankan makulon malantaŭ la okulo. Maskloj de la nomiga subspecio havas malhele brilajn bluverdajn suprajn partojn. La flugiloj estas plejparte brilbluaj kaj la vosto verdecnigra. Ankaŭ la subaj partoj estas bluverdaj sed iom pli bluaj ol la supraj partoj. Nomigaj inoj havas plejparte malhele metalverdajn suprajn partojn kun malhelgriza krono. Nur la flugilkovriloj estas bluaj; la cetero de la flugilo estas malhela. La vosto estas plejparte verdecnigra kun multe da blanko sur la plej eksteraj plumoj. La subaj partoj estas cinamkoloraj, miksitaj kun verda koloro sur la flankoj. Ĝi estas diverse konsiderata malofta ĝis surloke ofta en malsamaj partoj de sia teritorio. "Ĝi estas sentema al arbarperdo aŭ fragmentiĝo, sed, kiel specio kiu toleras arbarajn randojn, ĝi estas malpli vundebla ol multaj aliaj specioj de montaraj arbaroj."

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto.
* Burns, James G; Gegear, Robert J. (2007). "The Birds, the Bees, and the Virtual Flowers: Can Pollinator Behavior Drive Ecological Speciation in Flowering Plants?" pp.&nbsp;551–566, *American Naturalist*.
*

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Kolombio
Kategorio:Birdoj de Ekvadoro
Kategorio:Birdoj de Peruo
Kategorio:Birdoj de Bolivio
Ferenc Patsch (jezuito)

**Ferenc Patsch** [paĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Patsch Ferenc** estas hungara pastro, jezuita monaĥo, altlerneja instruisto.

Ferenc Patsch naskiĝis  en Miskolc.

## Biografio 
Ferenc Patsch post la necesaj studoj li pastriĝis en 1993. La novicado okazis inter 2000–2002, poste li estis jaron redaktoro de la hungarlinva dissendo de Radio Vatikana. Tamen en Romo li precipe studis en Pontifika Gregoria Universitato. Hejmenveninta li instruis en Teologia Monaĥa Altlernejo Sapientia inter 2007–2011, poste jaron en Najrobio, pli poste en Pontifika Gregoria Universitato.

## Elektitaj hungarlingvaj libroj 
* *Globalizáció, vallásteológia, kölcsönösség* (2014)
* *Égető kérdések, katolikus válaszok* (2019)
* *Az út befelé vezet* (2021)
* *A szerelemről és csatolt témákról* (2023)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Rozkoš (Kostomlaty nad Labem)

**Rozkoš** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kostomlaty nad Labem, troviĝanta en distrikto Nymburk. Ĝi troviĝas proksimume 1,9 km nordokcidente de Kostomlaty nad Labem. En la jaro  daŭre vivis ĉi tie .

Rozkoš situas en katastra teritorio **Lány u Kostomlat nad Labem** kun areo 3,59&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1720.

## Loĝantaro 
## Fotografioj 

Kostomlaty nad Labem, Rozkoš, east part 2.jpg|Vilaĝo Rozkoš
Kostomlaty nad Labem, Rozkoš, side street.jpg|Vilaĝo Rozkoš
Kostomlaty nad Labem, Rozkoš, east part.jpg|Vilaĝo Rozkoš

Kategorio:Kostomlaty nad Labem
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Nymburk
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Franz Platko

**Franz PLATKO** (hungare : **Kopiletz Ferenc Plattkó**; naskiĝis la 2-an de decembro 1898, Budapeŝto, Hungario - mortis la 2-an de septembro 1982, Santiago de Chile ) estis hungara futbalisto kaj trejnisto, kiu ludis kiel golulo . Platko aktivis fine de la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj, kaj ludis, interalie, por *MTK* *Budapest*, FK Barcelono kaj *Recreativo de Huelva* kaj la hungara nacia teamo. Kiel futbalisto, li gajnis la hungaran ĉampionecon kun MTK kaj la hispanan ĉampionecon kun FK Barcelona. 

Post sia emeritiĝo kiel futbalisto, li trejnis plurajn teamojn inter la 1930-aj kaj la 1950-aj jaroj, el kiuj la plej rimarkindaj estis Barcelono, Colo-Colo, River Plate, Boca Juniors kaj la ĉilia nacia teamo. Kiel trejnisto, li gajnis, inter aliaj titoloj, la rumanan ĉampionecon kun Venus Bukareŝto, la ĉilian ĉampionecon tri fojojn kun CSD Colo-Colo, kaj duan lokon en la hispana ligo kun FK Barcelono.

[eta|Vundita Platko dum la finalo de la [Copa del Rey kontraŭ Real Sociedad en 1928 inspiris poeton Rafael Alberti verki sian *Odon al Platko.*]]
Lian kuraĝon kiel golulo eternigis Rafael Alberti en la poemo *Oda A Platko* (Odo al Platko).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* La Liga statistikoj de ludantoj
* *Franz Platko (1934-35 and 1955-56)*, FC Barcelona (per 2020-08-20)
* *Plattkó Ferenc*, Partidos de la Roja: Estadísticas, datos e información sobre la selección chilena de fútbol y todos sus partidos clase A (1910-2023). La Roja matĉoj: Statistikoj, datumoj kaj informoj pri la ĉilia nacia futbalteamo kaj ĉiuj ĝiaj klaso A matĉoj (1910-2023). (laŭ 2020-08-20)
* *Plattkó Ferenc y Waldo Sanhueza* Partidos de la Roja: Estadísticas, datos e información sobre la selección chilena de fútbol y todos sus partidos clase A (1910-2023). La Roja matĉoj: Statistikoj, datumoj kaj informoj pri la ĉilia nacia futbalteamo kaj ĉiuj ĝiaj klaso A matĉoj (1910-2023). (laŭ 2020-08-20)

Kategorio:Hungaraj futbalistoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Hronětice

**Hronětice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kostomlaty nad Labem, troviĝanta en distrikto Nymburk. Ĝi troviĝas proksimume 2 km norde de Kostomlaty nad Labem. En la jaro  daŭre vivis ĉi tie .

**Hronětice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,36&nbsp;km². En la katastra teritorio Hronětice situas ankaŭ Vápensko.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1545.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de sankta Adalberto

## Pluaj fotoj 

Hronětice (2016) 02.jpg|Hronětice
Kostomlaty nad Labem, Hronětice, road to Kostomlaty.jpg|Hronětice
Kostomlaty nad Labem, Hronětice, old fatory.jpg|Hronětice
Kostomlaty nad Labem, Hronětice, south part.jpg|Hronětice

Kategorio:Kostomlaty nad Labem
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Nymburk
Kategorio:Setlejoj en Mezelba tabulo
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Ĉefstacidomo Graz

La **Ĉefstacidomo Graz** (, mallongigite *Graz Hbf*, komence *Stationsplatz Graz*, poste *Südbahnhof*, foje nomata kiel Graz Centra Stacidomo) estas trairstacio en Graz kaj kun pasaĝerfrekvenco de pli ol  homoj ĉiutage aŭ  trajnoj ĉiutage, ĝi estas la plej okupata fervoja stacio en Aŭstrio ekster Vieno.

La stacidomo situas ĉirkaŭ 2 kilometrojn  okcidente de la urbocentro, al kiu ĝi estas konektita per tramo. Ĉiuj signaloj estas kontrolataj de la sistemo ESTW ( *Elektronisches Stellwerk* ). Ĝi ankaŭ havas ŝarĝejon.

La stacio estas servata de la jenaj servoj:

* **RailJet**: Graz - Vieno - Břeclav - Brno - Pardubice - Prago
* **EuroCity**: Zagrebo - Mariboro - Graz - Vieno
La nuna stacidomo estis konstruita en 1950 sur la loko de la malnova stacidomo detruita dum la milito. Ekde tiam, la stacio estis rekonstruita plurfoje, plej laste en 2001.

## Bildaro 

Dosiero:Graz Hauptbahnhof bei Nacht.jpg|La placo de la ĉefstacio (*Hauptbahnhof*)
Dosiero:16-09-25-Graz-Nachtaufnahmen-RR2 6460.jpg|Interno de stacidomo

## Referencoj 
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Fervojaj stacioj en Aŭstrio
Kategorio:Graz
Máté Pankl

**Máté Pankl,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Pankl Máté** estis hungara pastro, jezuita monaĥo, altlerneja instruisto. Liaj familiaj nomvariantoj estis *Pankel, Pänkl*.

 naskiĝis  en Oszlop (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Oslip en Aŭstrio), li mortis  (laŭ alia informo en la 22-an) en Pozono (Hungara reĝlando, Habsburga imperio, nuntempa Bratislavo en Slovakio).
 
## Biografio 
 maturiĝis en Vieno, poste aliĝis al la jezuitoj en 1758 en Trencsén. Post la novicado kaj la necesaj studoj li estis lerneja inspektoro. En 1773 la jezuita ordeno estis malpermesita, poste li havis pastran statuson en diocezo de Esztergom. Ekde 1777 li instruis en konvikto de Nagyszombat, ekde 1784 li sekvis la translokigitan konvikton jam kiel Reĝa Jura Akademio (Pozono) ĝis sia morto. En la akademio li instruis inter alie agronomion, li faris pioniran laboron pri la agronomiaj lernolibroj. 

## Elektitaj kontribuoj 
* *Lobrede auf das einhunderte Jahr des feierlichen Stiftungstages der Ordenshauses der wohlehrwürd.* 1776
* *Német szent beszéd a pozsonyi sz. Orsolyazárdai két szűz fogadalomtétele alkalmával.* 1780
* *Compendium Institutionum Physicarum, quod in usum suorum auditorum conscripsit.* 3 volumoj, 1790; 3-a plibonigita eldono: 1797-1798)
* *Compendium Oeconomiae Ruralis in usum suorum auditorum.* (1790; 4-a eldono: 1810)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* katolika leksikono

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj jezuitaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj