open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Saint-Quentin (Aisne)

**Saint-Quentin** estas franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton.

En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj *Saint-Quentinois*.

## Geografio 
Saint-Quentin situas ĉe la rivero Somme, kiu ekas proksime al la urbo, en Fonsomme. Saint-Quentin estas kutime rigardata kiel la ĉefurbo de Alta Pikardio, kore de la natura regiono Vermand.

La urbo ĝuas interesas geografian situon, je la krucvojo inter Parizo, Amiens, Reims, Lille kaj Bruselo. Tiu situo estas plifortigita de du aŭtovojoj : la A26 (kromnomita "aŭtovojo de la angloj") el Arras al Calais, kaj la A29, el Amiens ĝis Rouen.

La tiel nomata kanalo de Saint-Quentin trapasas la urbon, kaj kunligas Chauny al Cambrai. Ĝi restis unu el la plej gravaj kanaloj de Francio ĝis la 1960-aj jaroj kaj kunligas la riverojn Somme, Escaut kaj Oise.

## Demografio 
## Administrado 
Saint-Quentin estas la ĉefurbo de tri kantonoj :
* la kantono de Saint-Quentin-Centre entenas parton de Saint-Quentin (20&nbsp;189 loĝantoj) ;
* la kantono de Saint-Quentin-Nord entenas parton de Saint-Quentin kaj la komunumojn Essigny-le-Petit, Fieulaine, Fonsommes, Fontaine-Notre-Dame, Lesdins, Marcy, Morcourt, Omissy, Remaucourt kaj Rouvroy (25&nbsp;830 loĝantoj) ;
* la kantono de Saint-Quentin-Sud entenas parton de Saint-Quentin kaj la komunumojn Gauchy, Harly, Homblières, Mesnil-Saint-Laurent kaj Neuville-Saint-Amand (27&nbsp;887 loĝantoj).

## Vidindaĵoj
eta|250ra|Baziliko de Saint-Quentin
Saint-Quentin estas klasifikita kiel "arta kaj historia urbo" (''ville d'art et d'histoire*). La baziliko de Saint-Quentin estis konstruita ekde la komenco de la 13-a jarcento ĝis la 15-a jarcento : ĝi prezentas interesan miksadon de pluraj gotikaj stiloj.

La gotika urbdomo de Saint-Quentin, finpretigita en 1509, estas dekoraciita de 173 skulptaĵoj kaj troviĝas ĉe granda, ŝlosita placo. Ĝi famiĝas pro sia sonorilaro da 37 sonoriloj.

Ekzistas muzeo pri papilioj, kiu entenas pli ol 600000 specimenoj, el kiuj nur 20000 estas ekspoziciataj en la muzeo. La "muzeo Antoine Lécuyer" estas dediĉita al la verkoj de Maurice-Quentin de La Tour, pentristo de la 18-a jarcento.

## Ĝemelurboj 
* 
* 
* 
* 

## Literaturo 
*Maxime de Sars, *Petite histoire de Saint-Quentin*, Laon, 1936, X-174 p. 
*André Fiette, Suzanne Fiette, *Saint-Quentin'', Colmar - Ingersheim, 1972, 108 p.
*Jean-Luc A. d'Asciano, Francis Normand, *Le piéton de Saint-Quentin*, éditions Du Quesne, Lille, 2004.
*Hervé Cabezas, Alastair Lang, Pierre Rosenberg, *Renaissance de la collection de dessin du musée Antoine-Lécuyer*, éditions L'Œil d'or, Paris, 2005.
*Jean-Paul Besse, ''Saint-Quentin et sa contrée dans l'Histoire'', Versailles, 2006, 450p.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Aisne
* Saint-Quentin (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala TTT-ejo de la urbo Saint-Quentin
* Turismoficejo de Saint-Quentin - FR
Laon

**Laon**  estas franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. Laon estas la prefektejo de la departemento, kaj havas proksimume 26 000 loĝantojn.

En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj *Laonnois*.

## Geografio 
La plej malnova kvartalo de Laon (la *Ville haute*) staras sur monteto, kiu elstaras el la ĉirkaŭa ebenaĵo. Norde de la monteto etendiĝas la vasta ebenaĵo de Pikardio. Kelkajn kilometrojn pli suden estas la norda landlimo de la plataĵoj de la regiono de Soissons.

## Vidindaĵoj 
Malnovtempe fortigita urbo supre de monteto, Laon posedas multajn mezepokajn monumentojn, privatajn hotelojn kaj domojn de la 16-a, 17-a kaj 18-a jarcentoj, precipe en la stratoj Sérurier, Saint-Jean, Saint-Cyr aŭ Vinchon, kiuj konsistigas kvazaŭe urbajn muzeojn. La subgrundo estas trairata de tuneloj, minejoj kaj putoj, kies konservado estas hodiaŭ prioritato de la municipo. Pinte de la monteto, la monumenta katedralo de Laon donis al la urbo la kromnomon "Kronita Monto".

## Administrado 
## Demografio 
## Ĝemelurboj 
* 
* 

## Famuloj 
* Jean Mathieu Philibert Sérurier (1742-1819), militisto, Marŝalo de la Imperio.

## Bibliografio 
* M. Bur, dir. *Histoire de Laon et du Laonnois*, 1987.
* J.-P. Jorrand, Laon *dans* « Archéologie des villes. Démarches et exemples en Pikardio ». **Revue Archéologique de Pikardio*, 1999, n°&nbsp;spécial&nbsp;16.
* J. Lusse, *Naissance d’une cité : Laon et le Laonnois du Ve au Xe siècle*, 1992.
* D. Montagne *Les souterrains de Laon*, 1998.
* M. Plouvier *Laon. Une Acropole à la française* et *Laon. Belle île en terre*, "Cahier du patrimoine" n°&nbsp;40, volume&nbsp;1 et 2.
* A. Saint-Denis, *Apogée d’une cité : Laon et le Laonnois aux XIIe et XIIIe siècles*, 1994.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Aisne
* Laon (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala TTT-ejo de la urbo Laon
* Neoficiala TTT-ejo pri Laon
Saint-Quentin

**Saint-Quentin** () rilatas al toponimoj kaj patronimoj.
## Lokoj 
* **Saint-Quentin (Aisne)**, urbo de Francio en la departemento Aisne
* Saint-Quentin (Dordogne), eksa franca komunumo de la departemento Dordogne, hodiaŭ kunigita al Marcillac-Saint-Quentin
* Saint-Quentin (Sarthe), eksa franca komunumo de la departemento Sarthe, hodiaŭ kunigita al Saint-Maixent
* Saint-Quentin (Nov-Brunsviko), en Nov-Brunsviko (Kanado)

## Sanktuloj 
* Sankta Quentin

## Vidu ankaŭ 
* Saint-Quentin-au-Bosc: franca komunumo  lokita en la franca departemento Seine-Maritime
* Saint-Quentin-de-Baron: franca komunumo  lokita en la franca departemento Gironde
* Saint-Quentin-de-Blavou: franca komunumo  lokita en la franca departemento Orne
* Saint-Quentin-de-Caplong: franca komunumo  lokita en la franca departemento Gironde
* Saint-Quentin-de-Chalais: franca komunumo  lokita en la franca departemento Charente
* Saint-Quentin-des-Isles: franca komunumo  lokita en la franca departemento Eure
* Saint-Quentin-des-Prés: franca komunumo  lokita en la franca departemento Oise
* Saint-Quentin-en-Tourmont: franca komunumo  lokita en la franca departemento Somme 
* Saint-Quentin-Fallavier: franca komunumo  lokita en la franca departemento Isère
** Saint-Quentin-Fallavier (stacidomo): fervoja stacio en Saint-Quentin-Fallavier
* Saint-Quentin-la-Chabanne: franca komunumo  lokita en la franca departemento Creuse
* Saint-Quentin-la-Motte-Croix-au-Bailly: franca komunumo  lokita en la franca departemento Somme 
* Saint-Quentin-la-Poterie: franca komunumo  lokita en la franca departemento Gard
* Saint-Quentin-la-Tour: franca komunumo  lokita en la franca departemento Ariège
* Saint-Quentin-le-Petit: franca komunumo  lokita en la franca departemento Ardennes
* Saint-Quentin-les-Anges: franca komunumo  lokita en la franca departemento Mayenne
* Saint-Quentin-lès-Beaurepaire: franca komunumo  lokita en la franca departemento Maine-et-Loire
* Saint-Quentin-les-Chardonnets: franca komunumo  lokita en la franca departemento Orne
* Saint-Quentin-les-Marais: franca komunumo  lokita en la franca departemento Marne
* Saint-Quentin-le-Verger: franca komunumo lokita en la franca departemento Marne
* Saint-Quentin-sur-Charente: franca komunumo  lokita en la franca departemento Charente
* Saint-Quentin-sur-Coole: franca komunumo  lokita en la franca departemento Marne
* Saint-Quentin-sur-Indrois: franca komunumo de la departemento Indre-et-Loire
* Saint-Quentin-sur-Isère: franca komunumo  lokita en la franca departemento Isère
* Saint-Quentin-sur-Nohain: franca komunumo  lokita en la franca departemento Nièvre
* Saint-Quentin-sur-Sauxillanges: franca komunumo  lokita en la franca departemento Puy-de-Dôme
Balatonfűzfő

**Balatonfűzfő** [balatonfUzfO] estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Balatonalmádi.
eta|maldekstre|Golfo ĉe Balatonfűzfő
## Situo 
Balatonfűzfő situas sur ebenaĵo, laŭ bordo de Balatono, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Budapeŝto-Balatonfüred-Keszthely.

## Historio 
La tiama Balatonfűzfő estis loĝata dum la keltoj kaj romianoj. La unua skriba mencio devenis el 1018 tiutempe nomata **Máma**. En la 13-a j.c. preĝejo konstruiĝis, kiu ruiniĝis dum la  turka erao. Poste la kampoj apartenis al Vörösberény, kiu nun estas parto de Balatonalmádi. En 1921 fabriko pri eksplodaĵoj **Nitrokémia** ekfunkciis, iom poste paperouzino. Dume ĉe la bordo elkreskis feriaj domoj. En 1937 katolika, en 1949 kalvinana preĝejoj konstruiĝis. La komunumo iĝis vilaĝo en 1958. Kreskiĝis kaj la feriejo, kaj la industrio, sekve la komunumo urbiĝis.

## Vidindaĵoj 
* preĝejo Koro de Jesuo (Balatonfűzfő), apude mezepoka ruinkirko

## Famuloj 
* en Balatonfűzfő naskiĝis komponisto Attila Bozay

## Referencoj 
* Enhavo el la hungara Vikipedio

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Château-Thierry

**Château-Thierry** estas franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton.

En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj *Castrothéodoriciens* aŭ *Castelthéodoriciens*. Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Esperanto 
Pasis la 3an/4an de julio 1912 Vasilij Devjatnin dum sia Propaganda Piedvojaĝo de Parizo al la 8a Kongreso en Krakovo.

1914 Gvidlibro tra Château-Thierry, G. Delanoue (recenzo en Esperanto 1914 paĝo 205)

## Geografio 
Château-Thierry troviĝas proksimume 90 kilometrojn nordoriente de Parizo, kaj 60 kilometrojn de Reims, ĉe la aŭtovojo A4. Château-Thierry estas trafluata de la rivero Marno : kvankam en Pikardio, la urbo ankaŭ estas iasence krucvojo inter Francilio kaj Ĉampanjo.

## Historio 
La nomo de la urbo devenas de Tierio la 4-a, la lasta merovida reĝo, kiu estis enkarcerigita tie en kastelo fare de Charles Martel, tiel anoncante la alvenon de la karolida dinastio. Château-Thierry estas la naskiĝloko de la fabelisto Jean de La Fontaine, kaj situis dum la Unua mondmilito en la regiono de la batalo de la Marno.

Dum la Franca Revolucio de 1789, la urbo estis renomita *Château-Égalité* ("Kastelo-Egaleco").

## Administrado 
## Vidindaĵoj 
Ekzistas en Château-Thierry pluraj historiaj monumentoj. La plej menciindaj estas :
* La ruinoj de la malnova kastelo (klasifikita en 1932).
* La malnova monaĥinejo de la Kapucenoj (klasifikita en 1988).
* La preĝejo Saint-Crépin (klasifikita en 1957).
* La domo "Jean de La Fontaine" (klasifikita en 1910).
* La urbopordo Saint-Jean (klasifikita en 1921).

## Lokaj famuloj 
Château-Thierry estas la naskiĝloko de Jean de La Fontaine. Aliaj menciindaj lokaj famuloj estas :
* Charles Ferton
* Edmond de Tillancourt
* Charles Schneider

## Ĝemelurboj 
* 
* 
* 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Aisne
* Château-Thierry (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala TTT-ejo de la urbo Château-Thierry
* Turismoficejo


Chateau-Thierry
Chateau-Thierry
Géza Nagy (literaturhistoriisto)

**NAGY Géza** (nadj) estis rumanuja hungara kulturorganizinto, studverkisto, tradukisto, lernolibroverkisto naskita en Székelyszenterzsébet la 1-an de septembro 1914 kaj mortinta la 24-an de januaro 1981 en Târgu Mureș.

## Biografio 
Géza Nagy la mezlernejon finis en Székelyudvarhely kaj Koloĵvaro kaj li akiris diplomon pri fakoj de hungara-germana-rumana lingvoj en Universitato Ferdinand (1936). Li doktoriĝis pri hungara lingvo kaj literaturo, historio de Sudorient-Eŭropo. Li faris vojaĝstudojn en Svisujo kaj Hungarujo. Li instruis en Zilah (1936-37) kaj Koloĵvaro (1937-48). Li estis sekretario de Erdélyi Múzeum-Egyesület (1942-47). Li partoprenis aktive flanke de József Venczel en organizado de Bolyai Tudományegyetem (1945). Li estis instruisto denove en liceo (1948-52) kaj en hungara pedagogia lernejo (1952-53) en Kluĵo. Li estis arestita kaj kondamnita laŭ eltrovitaj akuzoj kaj deportita al kanalo Danubo (1953-54), poste unu jaro li estis politika malliberulo. Nur en 1970 oni nuligis lian kondamnon. Ekde 1971 li estis lekciisto de Universitato Babeş-Bolyai ĝis sia pensiuliĝo (1979). Li redaktis la gazeton Keleti Újság (1938-39), estis redakciano de Ifjú Erdély (1938-44). Liaj artikoloj aperis en revuoj Pásztortűz, Hitel, Erdélyi Múzeum. Post la dua mondmilito li publikigis en Utunk, Igaz Szó, Művelődés, Tanügyi Újság, Igazság.

## Ĉefaj verkoj 
* *Magyar nyelv és stílus* (1947).
* *A magyar nyelv iskolai tanulmányozásának módszertana* (kun P. Dombi Erzsébet, Kv. 1979).
* Ferenc Pápai Páriz: *Békességet magamnak, másoknak* red., antaŭparolo (taglibro, korespondado, (1977).
* Abbé de Saint-Pierre: *Az örökbéke-tervezet rövid foglalata* (1979).

## Tradukvolumoj 
* Titus Popovici: *Az idegen* (1957),
* Ion Luca Caragiale: *Szemelvények, cikkek, tanulmányok* (1960),
* Ion Slavici: *Mesék* (1961),
* Mihai Eminescu: *Könnycsepp királyfi* (1963),
* Mihail Sadoveanu: *Nicoară Potcoavă* (1966),
* I. Pop-Reteganul: *Virágok apja* (1969),
* Nicolae Iorga *Válogatott írások* (1971).
* Friedrich Dürrenmatt: *A bíró és a hóhér* (1969).

## Literaturo 
* Benkő Samu: *Nagy Géza, a literátor és művelődésünk mindenese*http://mek.oszk.hu/06400/06461.

## Fontoj 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj politikaj malliberuloj
Sobieszów

**Sobieszów** - [elparolu: *sobieŝuw*]; ( ĝis 1945); estas kvartalo de la pola urbo Jelenia Góra. 
Sobieszów estas lokita ĉe la rivero Wrzosówka, piede de la monto Chojnik. De la 14-a jarcento ĝis la 1945 jaro ĝi estis proprietaĵo de la familio Schaffgotsch. La urborajton Sobieszów ricevis la 1-a de januaro 1962 jaro. La 1-a de junio 1976 jaro ĝi estis aligita al Jelenia Góra. 

## Historio de la kvartalo Sobieszów 
Politika historio de la ĉi tiu tereno estas kunligita kun ĝia aparteno al kvar ŝtatoj. Komence ĝi apartenis al la polaj piastidoj. Tiamaniere estis ĝis 1392 jaro, kiam post morto de Agnesa de Habsburgoj, vidvino post la princo Bolko la 2-a Mały, la Svidna-Javoria princlando transdependiĝis al “Ĉeĥa Krono”, al Luksemburgia dinastio. En 1526 jaro la Silezio troviĝis sub regado de Habsburgoj. En 1740 jaro sekve de sileziaj militoj ĝi troviĝis en Prusio. Kaj denove revenis al Pollando en 1945 jaro, post la dua mondmilito. 
De la 14-a jarcento ĝis la 1945 jaro ĝi estis proprietaĵo de la familio Schaffgotsch. La urborajton Sobieszów ricevis la 1-a de januaro 1962 jaro. La 1-a de junio 1976 jaro ĝi estis aligita al Jelenia Góra. 

Image:2018 Widok z Zamku Chojnik 4.jpg|Panoramo de Sobieszów el la kastelo Chojnik.
Image:Jelenia Gora Sobieszow Old 01.jpg|Malnova poŝtkarto, malproksime videbla “Gigantmontaro” kaj la monto Neĝulo.
Image:Chojnik Old 03.jpg|Malnova poŝtkarto.

## Vidindaĵoj de la kvartalo Sobieszów 
* **La kristana preĝejo patronata per la „Sankta Marteno”**. Sur la monteto staras baroka preĝejo el la 16-a/17-a jarcentoj kun malfrue gotika sonorilturo el la 16-a jarcento kaj kun la sonoriloj el la 17-a jarcento.
* **La estinta palaco de familio Schaffgotsch”** kiu devenas el la 1705-12 jarojn kaj estis konstruita laŭ baroka stilo. Ĉe la palaco troviĝas mastrumaj konstruaĵoj el la 16-a/17-a jarcentoj.
* **La kristana preĝejo patronata per la „Plejsankta Koro de Sinjoro Jesuo”**. La preĝejo estis konstruita en la 1744 jaro kiel trabfakaĵo kaj antaŭe estis evangelika preĝejo.
* **"La Kastelo Chojnik”**.

eta|maldekstra|200ra|La Kastelo Chojnik

**Kvartaloj de Jelenia Góra **:
** Sobieszów** * Cieplice Śląskie-Zdrój * Czarne * Goduszyn * Grabary * Jagniątków * Maciejowa * Strupice * Śródmieście * Zabobrze * Zatorze

**Loĝaj kvartaloj de Jelenia Góra**:
Orle * Pomorskie * Skowronków * Widok * XX-Lecia * Osiedle Zabobrze I * Osiedle Zabobrze II * Osiedle Zabobrze III * Żeromskiego,

## Bibliografio kaj fontaĵo 
* Janusz Czerwiński, Krzysztof R. Mazurski: *Sudety. Sudety zachodnie*. Warszawa 1983 20ra (pole)
* Ryszard Chanas, Janusz Czerwiński: *Sudety. Przewodnik*. Warszawa 1979 20ra (pole)
* http://pl.wikipedia.org/wiki/Sobieszów 20ra (pole)
* http://www.sobieszow.pl/ 20ra (pole)

Kategorio:Jelenia Góra
Soissons

maldekstra|100ra|Blazono de Soissons
**Soissons** estas franca komunumo lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Hauts-de-France. Ĝi estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras unu arondismenton.

Soissons havas proksimume 30 000 loĝantojn. En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj *Soissonnais*.

## Geografio 
Soissons estas trafluata de la rivero Aisne. La ĉirkaŭa regiono estas nomita *Soissonnais*.

## Historio 
La nomo de la urbo devenas la Suesionoj (latine *Suessiones*), belga-gaŭla tribo menciita de Julio Cezaro. La gaŭla urbo *Noviodunum* estis renomita *Augusta Suessionum* dum la reĝado de la imperiestro Aŭgusto.

Dum la merovida epoko, la urbo fariĝis la unua ĉefurbo de la franka reĝlando, post la venko de Klodvigo la 1-a kontraŭ la romia generalo Siagrio en la jaro 486. Tiam situas la fama legendo de la vazo de Soissons.

Soissons estis precipe prospera dum la 12-a kaj 13-a jarcentoj, kaj tiel entenas multajn gotikajn monumentojn. Ĝi estis unu el la francaj urboj plej damaĝitaj dum la Unua mondmilito

## Administrado 
### Urbestroj 
## Demografio 
## Vidindaĵoj 
eta|300ra|Urbodomo de Soissons
* La abatejo de Saint-Jean-des-Vignes
* La katedralo Saint-Gervais-et-Saint-Protais de Soissons
* La abatejo Saint-Léger
* La eksa abatejo Saint-Médard
* La skvaro Saint-Pierre

## Kuirarto 
La kuirarta specialaĵo de Soissons estas la fazeolo de Soissons, blanka fazeolo kultivata en Aisne ekde la 17-a jarcento.

## Famuloj 
* La sanktuloj Krispino kaj Krispiniano, martirigitaj ĉ. 286
* Jean Ruel

## Ĝemelurboj 
* Urboj :
** 
** 
** 
** 
** 
** 
* Episkopejoj :
** 
* Lyons Club :
** 
** 
** 

## Literaturo 
* Bernard Ancien
** *Soissons*,Éd. Colmar.
** *Soissons gallo-romain* (Musée de Soissons)
** *Abbaye Saint-Jean-des-Vignes*
* Geneviève Cordonnier, *Soissons, son histoire illustrée à travers ses rues, places, monuments et ses habitants*
* Dominique Natanson, *La Mémoire juive en Soissonnais*, Éd. Mémoires, 1992.

## Vidu ankaŭ 
* Vazo de Soissons
* Soissons (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala TTT-ejo
* Soissons ĉe la TTT-ejo de la franca Nacia Geografia Instituto 
* Soissons ĉe la TTT-ejo de la INSEE-Instituto
* Soissons laŭ Quid (france)


Soissons
Kategorio:Subprefektejoj de Francio
Kategorio:Urboj de Francio
Kategorio:Romiaj urboj en Francio
Verda Partio en Nord-Irlando

[eta|120ra|[sunfloro - internacia simbolo de la verda movado]]
La **Verda Partio en Nord-Irlando** - angle **Green Party in Northern Ireland** - ĝis la jaro 2005 estis sendependa nacia ekologia-alternativa politika partio en Nord-Irlando, la nordo de la irlanda insulo administrata de
Britio. Dum la jarkunveno 2005, konfirmite en poŝta voĉdono de ĉiuj partianoj dum maro 2006, ĝi decidis iĝi regiona branĉo de la Verda Partio de Irlando, do simbole distanciĝis de Britio kaj alproksimiĝis al la najbara Respubliko Irlando.

Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco. Kaj antaŭ kaj post la decido iĝi regiona branĉo de la Verda Partio de Irlando, la partio havis kaj havas amikece kunlaborajn rilatojn kun la aliaj verdaj partioj de Britio - la Skota Verda Partio kaj la Verda Partio de Anglio kaj Kimrio .

La Verda Partio en Nord-Irlando laŭ la stato de decembro 2007 havas unu parlamentanon en la Asembleo de Nord-Irlando.

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la partio 

Kategorio:Politikaj partioj de Britio
Kategorio:Ekologiaj partioj
Verda Partio de Kimrio

La **Verda Partio de Kimrio** - kimre **Plaid Werdd Cymru**, angle **Wales Green Party**- estas duonaŭtonoma regiona partio ene de la ekologia-alternativa Verda Partio de Anglio kaj Kimrio. La partio kovras la nacian teritorion de Kimrio, kiu estas parto de Britio, kaj aktivas tie.[eta|120ra|[sunfloro - internacia simbolo de la verda movado]]Sur eŭropa nivelo, ekzemple en la parlamento kaj gvida komisiono de la Eŭropa Unio, la partio pere de la tegmenta organizaĵo Verda Partio de Anglio kaj Kimrio estas parto de la transnacia Eŭropa Verda Partio kaj de la parlamenta Frakcio de la Verduloj kaj Eŭropa Libera Alianco.

## Eksteraj ligiloj 
* oficialaj paĝoj de la partio 

Kategorio:Politikaj partioj de Britio
Kategorio:Ekologiaj partioj
Jenő Nagy (etnografo, lingvisto)

**NAGY Jenő** (nadj) estis rumanuja hungara lingvisto, etnografo naskita en Kolozsvár la 17-an de julio 1916  kaj mortinta samloke la 12-an de septembro 1996.
## Biografio
La mezlernejon Jenő Nagy komencis en sia naskiĝurbo kaj finis en Pápa (1934). Li akiris diplomon de instruisto pri hungara-germana lingvoj kaj doktoriĝon en Universitato Debrecen (1938). En (1939-40) li studis en Leipzig. Lian esplorkarieron li komencis en Erdélyi Tudományos Intézet (1940-44); li estis en Bolyai Tudományegyetem lektoro de la germana lingvo kaj adjunkto en la etnografia katedro (1945-50). Inter (1950-56) li estis instruisto de pedagogia lernejo, sciencesploristo de la lingvistika instituto de rumana akademio, ĉefkunlaboranto de NyIrK (1956-59). En 1959 laŭ eltovitaj akuzoj oni lokigis lin al "suba laboro" kaj nur post 9 jaroj en 1968 li povis daŭrigi sian faklaboron. Li estis aŭtoro de lernolibroj gramatikaj pri hungara kaj germana lingvoj, kunlaboranto de *Erdélyi Múzeum*, *Művelődés*, *Magyar Nyelv*, *Ethnographia*. 
Kiel lingvisto pristudis la dialektojn, la interinfluon lingvan saksa-hungara. Kiel etnografon interesis lin la popolvesto. Ekde 1975 li estis la tradukisto de vortartikoloj al germana lingvo de *Erdélyi Magyar Szótörténeti Tár* kaj post la morto de Attila Szabó T. kune kun Márta Vámszer gvidanto de laborkomunumo.

## Memstaraj volumoj
**A népi kendermunka műszókincse Magyarvalkón* (doktori disszertáció, Debrecen 1938); 
**A német nyelvjáráskutatás története és mai állása* (Debrecen 1940); 
**Szempontok és munkamódszerek az erdélyi szász helynévkutatásban* (Kv. 1947); 
**A kalotaszegi magyar népi öltözet* 1958; 
**A torockói magyar népi öltözet* 1958; 
**Néprajzi és nyelvjárási tanulmányok* 1984.
## Bibliografio
*Vita Zsigmond: A torockói népi öltözet. Utunk 1958/44. 
*Szabó T. Attila: A kalotaszegi népi öltözet. Utunk 1959/7; 
*uő: A hagyományok és az elődök nyomában. Korunk 1977/10. 
*Gunda Béla: Zur ungarischen Volkskultur- und Religionsforschung. Finnisch- ugrische Forschungen. Helsinki 1973. 267-39. 
*Kósa László: Kászoni székely népművészet. Tiszatáj, Szeged 1973/5; 
*uő: Dél-Erdély közelebbről. Honismeret, Bp. 1980/3. 
*Beke György: Moldvai csángó népművészet. Utunk 1981/48.
*Gálffy Mózes: Egy gazdag és változatos életpálya. Művelődés 1984/5.
*Murádin László: Nagy Jenő halálára. Szabadság 1996. szept. 19. 
*Kiss András: Nagy Jenő (1916-1996). Erdélyi Múzeum 1996/3-4. 
*Gazda Klára: Nagy Jenő emlékezete. Művelődés 1996/12. 
*Benkő Samu: Búcsú Nagy Jenőtől. Magyar Nyelv 1996/4.
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon

## Eksteraj ligiloj 
*Heredaĵo de aŭtoro 
*Dr. KÓS KAROLY, SZENTIMREI JUDIT, Dr. NAGY JENŐ *MOLDVAI CSÁNGÓ NÉPMŰVÉSZET* 

Nagy, J
Nagy, J
Nagy, J
Nagy, J
Alkalo

En kemio, **alkalo** (el la araba lingvo: Al-kali القلي, القالي ) estas baza, jona salo de alkala metalo aŭ teralkala metalo. Alkaloj estas plej konataj kiel bazoj, kemiaj kombinaĵoj kun pH pli ol 7, kiu solviĝas en akvo.

Komunaj alkaloj inkludas la jenajn:
* natria hidroksido (NaOH)
* kalia hidroksido (KOH)
* natro (Na2CO3)
* kalcia karbonato (CaCO3)
* magnezia hidroksido (Mg(OH)2)
* natria hipoklorito (NaClO). 

Kategorio:Kemiaj bazoj
Kategorio:Neorganika kemio
Berhida

**Berhida** estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Várpalota.

## Situo 
Berhida situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Lepsény-Veszprém.

## Historio 
Pri frue urbeto de la romianoj **Cimbrianae** estis tie. La unua hungara mencio devenis el 1082. En la komunumo estis trovita sigelilo de reĝo Géza la 2-a. La urbeto iĝis kampurbo en 1395. En 1532 parlamentado okazis. Baze de industriaĵoj en la proksima Várpalota industriaĵoj ekfunkciis en Berhida kaj en la najbara Peremarton. Ambaŭ komunumoj unuiĝis kaj urbiĝis sub nomo de Berhida. En 1985 tertremo okazis.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika Preĝejo de Ladislao la 1-a (Hungario) (Berhida)
* pli nova romkatolika Preĝejo de Stefano la 1-a (Hungario) (Berhida)

## Famuloj 
En Berhida naskiĝis:
* kemiisto László Vargha
* paralimpiano Géza Dukai.

== Komunumoj pri *híd* (=ponto) en Hungara reĝlando ==

## Referencoj 
eta|maldekstre|La pli nova katolika preĝejo en Berhida
Júlia Várady

**VÁRADY Júlia** (va:radi), *Tőzsér* estas hungarlingva rumania soprana operkantistino. Ŝi naskiĝis en Oradea la 1-an de septembro 1941.

## Biografio 
Júlia Várady lernis violinon sepjaraĝe kaj kanton dekkvarjaraĝe kun Emilia Popp en Kluĵo kaj poste kun Arta Florescu en Bukareŝto. Ŝi debutis kiel mezosoprano en Koloĵvaro en 1962. En 1970 ŝi iris al la Operejo de Frankfurto-ĉe-Majno. En 1973 ŝi translokiĝis al bavaria ŝtatoperejo en Munkeno, poste al Berlino. Ŝi interpretis en Royal Opera House, Covent Garden, Londono; en viena ŝtatoperejo; en Metropola Operejo en Novjorko, en Teatro alla Scala en Milano; en Teatro Colón en Bonaero; en Opéra Bastille en Parizo kaj en festivaloj en Salzburg, Munkeno kaj Edinburgh.
En 1977 ŝi edziniĝis kun Dietrich Fischer-Dieskau.

## Ĉefaj roloj 
* Judith en *A kékszakállú herceg vára* de Bartók
* Micaela en *Carmen* de Bizet
* Konchakovna en *Princo Igorj* de Borodin
* Alceste en *Alceste* de Gluck
* Orfeo en *Orfeo ed Euridice* de Gluck
* Marguerite en *Faust (opero)* de Charles Gounod
* Ginevra en *Ariodante* de Handel
* Santuzza en *Cavalleria Rusticana* de Mascagni
* Elettra en *Idomeneo* de Mozart
* Susanna, Cherubino kaj Contessa en *Le nozze di Figaro* de Mozart
* Elvira kaj Anna en *Don Giovanni* de Mozart
* Fiordiligi en *Così fan tutte* de Mozart
* Vitellia en *La Clemenza di Tito* de Mozart
* Pamina en *Die Zauberflöte* de Mozart
* Giulietta kaj Antonia en ''Les contes d'Hoffmann* de Offenbach
* Cio Cio San kaj Kate Pinkerton en *Madama Butterfly* de Puccini
* Liu en *Turandot* de Puccini
* Georgette en *Il Tabarro* de Puccini
* Cordelia en *Lear* de Reimann
* Angelina en *La Cenerentola* de Rossini
* Adela en *Le Comte Ory* de Rossini
* Girl en *Moses und Aron* de Schönberg
* Saffi en *Der Zigeunerbaron* de Johann Strauss II
* Arabella en *Arabella'' de Richard Strauss'
* Composer en *Ariadne auf Naxos* de R. Strauss'
* Tatiana en *Eugene Onegin* de Ĉajkovskij
* Lisa en *La Pikdamo* de Ĉajkovskij
* Abigaille kaj Fenena en *Nabucco* de Verdi
* Tebaldo kaj Elisabeth en *Don Carlos* de Verdi
* Desdemona en *Otello* de Verdi
* Aida en *Aida* de Verdi
* Leonora en *Il Trovatore* de Verdi
* Leonora en *La forza del destino* de Verdi
* Violetta en *La Traviata* de Verdi
* Amelia en *Un ballo in maschera de Verdi
* Irene en *Rienzi* de Wagner
* Senta en *Der fliegende Holländer* de Wagner
* Eva en *Die Meistersinger von Nürnberg* de Wagner
* Freia en *Das Rheingold* de Wagner
* Siegrune kaj Sieglinde en *Die Walküre* de Wagner

## Surbendigaĵoj 
* *Julia Varady: Song of Passion'' DVD (documentary and recordings of live performances ) EMI Classics

## Eksteraj ligiloj 
* Varady parolas kaj kantashttp://www.youtube.com/results?search_query=J%C3%BAlia+V%C3%A1rady&search_type=&aq=f
* Retpaĝo .
* Mallonga biografio.

Kategorio:Sopranistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj operkantistoj
Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Germanaj operkantistoj
Kategorio:Grammy-laŭreatoj
Stekiometrio

**Stekiometrio** – subfako de kemio kiu esploras kvantajn proporciojn de ŝanĝoj de kemiaj kombinaĵoj dum kemiaj reakcioj. Alinome **stekiometrio** povas difini en kia proporcio reakcias kun kemiaj kombinaĵoj kaj kiom estos produktoj post reakcio. 
Ĉi tiu proporcio estas kalkulata uzante de reakcia ekvacio.

## Vidu ankaŭ
*molo
*kemia reakcio
*kemia ekvacio
*koncentriteco
*stekiometria koeficiento

Kategorio:Stekiometrio
Herend

**Herend** estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Veszprém.
eta|maldekstre|Porcelana uzino de Herend
## Geografio 
Herend situas sur malebenaĵo en Bakony laŭ rojo "Séd", laŭ ĉefvojoj kaj fervojo Budapeŝto-Graz. Veszprém (urbo) troviĝas 14, Ajka 20, Balatonfüred 31, Budapeŝto 121 km.

## Historio 
Pri frue romianoj loĝis tie. En la hungara erao estis pluraj vilaĝoj, inter ili oni ĉasadis en la arbaro. La turkoj faris preskaŭ senhoma la vilaĝojn. En 1723 oni refondis la hodiaŭan urbon. En 1826 ceramika uzino ekfunkciis, en 1839 la nova posedanto komencis produkti porcelanojn ekde 1395. la produktaĵoj disvastiĝis en la tuta mondo.

## Vidindaĵoj 
* porcelana muzeo
* katolika Preĝejo Sankta Eŭstaĥo (Herend) de 1779, ĝi barokiĝis en 1828

## Famuloj 
* en Herend naskiĝis dancisto Ernő Pesovár
* en Herend mortis ceramikisto Jenő Farkasházy

## Famaj nomportantoj 
* Gábor Herendi
* Manci Herendi

## Referencoj 
## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* distancoj 
eta|maldekstre|Muzeo pri porcelanoj en Herend
Kategorio:Herend
Prato all'Isarco

'''Prato all'Isarco'* [prAto alisArko] estas itala vilaĝo en Sudtirolo. Ĝi situas ĉ. 8&nbsp;km oriente de Bolzano-Bozen. Ĝia germana nomo estas *Blumau*.

Pro la aktuala administra divido la tradicia vilaĝo ne aperas kiel itala municipo. Ĝiaj domoj nun apartenas kiel "frakcioj" al tri diversaj municipoj, kies limojn konsistigas rivero *Isarco* kaj torento *Braibach* (nomata ankaŭ torento de Tires/Tiers):
* La parto okcidente de *Braibach* kaj sude de *Isarco* apartenas al municipo Karneid. Tie troviĝas la fervoja stacidomo (aktuale nuligita; trajnoj nur trapasas), la poŝtejo, la sola banko kaj la pliparto de la vendejoj.
* La parto norde de *Isarco* apartenas al municipo Renon.
* La parto oriente de *Braibach'' apartenas al municipo Völs am Schlern. Tie situas la paroĥa kirko.

La koordinatoj estas , la alto super marnivelo ĉ. 315 metroj. Blumau estas la plej malalta loko de komunumo Völs.

## Eksteraj ligiloj 
* Frakcioj de Karneid

Kategorio:Vilaĝoj en Italio
Kategorio:Italio
Sugababes

eta
**Sugababes** estas brita virina muzikgrupo, kiu elformiĝis en 1998. Ĝi estas la plej sukcesa virina bando de Eŭropo, ekde post Spice Girls.

La amikinoj Keisha Buchanan, Mutya Buena kaj Siobhán Donaghy decidis en 1997 fondi virinan bandon. Ili kontaktis manaĝeron Cameron McVey (All Saints), kiu helpis la 14-jarajn junulinojn al albuma kontrakto kun London Records.

Ilia debuta albumo aperis en somero de 2000 (*Overload*), kies kanto *One Touch* iĝis sukcesego en Eŭropo. En 2001, London Records malligis la kontrakton kaj eĉ Donaghy forlasis la bandon. Ŝin anstataŭigis komence de 2002 Heidi Range kaj la bando kontraktis kun Island Records.

La dua albumo estis *Angels With Dirty Faces*, la tria *Three* (2003), la kvara *Taller in More Ways* (2005), la kvina *Change* (2007).

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala paĝo 

Kategorio:Britaj muzikaj grupoj
Kategorio:Knabinaj muzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj grupoj en 1990-1999
Kategorio:Muzikaj grupoj en 2000-2009
Kategorio:Muzikaj grupoj en 2010-2019
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1998
Sangaglo

eta|333x333ra|La ŝtono de Stora Hammar.
**Sangaglo**,  ***blóðörn*** estis verŝajne ekzekutmaniero rita de vikingoj.

Oni distranĉis la dorson de la viktimo, tiam oni apartigis ambaŭflanke la ripojn de la vertebraro kaj dismovis ilin: kiel aglajn flugilojn. Finfine ankaŭ la pulmoj estis eltrenataj kaj metataj sur la ŝultroj.

## Fontoj kaj historiografio 
La Sangaglo estas bone kovrata per oldnorda literaturo, interalie en *Skæld*-poemoj kaj en la Poezia *Edda*, ekzemple en la *Orkeyinga*-sagao aŭ la *Reginsmául*. La fundo de la rito estas kontestata, kaj eĉ kelkaj historiistoj dubas ĉu oni vere faris ĝin aŭ ĉu ĝi estas eble nur literatura bestega dekoro por la prizorgado de la aŭskultantoj aŭ legantoj. Aliaj interpretadoj estas, ke la Sangaglo estis progreso de homoferoj por la dio Odino aŭ ankaŭ speciala venĝformo, kiu la filoj uzis por la murdistoj de sia patro.

Tiel skrivas la Poezia *Edda* en la "kanto de Regin":

:*La Sangaglo estas nun*
:*kun tranĉinta glavo*
:*la murdiston de Sirgurd*'
:*fendetinta en la dorson!*
:*Ne ekzistas pli eminenta*
:*Regno-Filo*
:*kiu ruĝis la teron*
:''kaj delektas Hugin'.''

La Sangaglo estas ankaŭ uzata tradicie por punadi la horendan krimon de patromurdo. Tiel diras ekzemple la proverbo 'tranĉi aglon'.

## Fontindikoj 
Kategorio:Ekzekutaj metodoj
Vervins

maldekstra|100ra|Blazono de Vervins
**Vervins** estas franca komunumo, lokita en la departemento Aisne kaj en la regiono Pikardio. En la franca lingvo, ĝiaj loĝantoj estas nomataj *Vervinois*.

Kvankam ĝi estas malgranda urbo kun nur 2 600 loĝantojn, Vervins estas unu el la subprefektejoj de la departemento, kaj do estras arondismenton.

## Geografio 
Vervins, la plej grava urbo de la natura regiono Thiérache, estas urbeto lokita ĉe unu el la bordoj de la rivereto Vilpion, branĉrivero de la Serre, 38 kilometrojn nordoriente de la prefektejo Laon.

La najbaraj komunumoj, en la kantono de Vervins, estas La Bouteille, Fontaine-lès-Vervins, Gercy, Hary, Landouzy-la-Cour kaj Thenailles.

## Historio 
Vervins estis menciita por la unua fojo de la greka klerulo Ptolemeo, sub la nomo *Verbinum*. La urbo troviĝas ĉe malnova romia vojo : oni cetere malkovris romiajn ruinojn (teatrejo, statueto de Merkuro).

Dum Mezepoko, Vervins fariĝis la centro de episkopejo.

## Lokaj famuloj 
* Claude-Marie-Louis-Emmanuel Carbon de Flins Des Oliviers
* Marc Lescarbot
* Amédée Piette
* Louis Édouard Piette
* Christophe Moreau

## Administrado 
## Demografio 
## Vidindaĵoj 
eta|dekstra|250ra|Urbdomo de Vervins
La paroĥa preĝejo Notre-Dame estis konstruita inter la 12-a kaj la 13-a jarcentoj, sur la loko de antaŭa preĝejo menciita ekde 1135. Ĝi estas posedita de la komunumo, kaj estis restrukturita aŭ renovigita en 1553, 1555, 1700, 1701, 1723, 1870, 1876 kaj 1879. La preĝejo estis klasifikita kiel "monumento historia" laŭ akto de la 7-a de oktobro 1975.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Aisne
* Vervins (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Subprefektejoj de Francio
Kategorio:Komunumoj de Aisne
Fafnir

[eta|200 px|Drako Fafnir sur la ponto [Kaiserbrücke (Mainz)]]
**Fafnir** estas figuro de la norda mitologio, tradiciinta en la libro Edda, kiu estas oldnorda kolektado de Dioj- kaj heroojrakontoj.

Laŭ tio Fafnir estas la filo de la grandegulo Hreidmar. Liaj fratoj nomiĝas Otur kaj Regin.

En la Edda oni legas ankoraŭ, ke la tri dioj Oðinn, Loki kaj Hönir erare mortigas la filon de Hreidmar, kiu havis ĵus la formon de lutro. Ili pagas la pagendan rekompenc-monon per la malbenita orriĉaĵo de la nano Andvari. Tiu ĉi riĉaĵo portas al malrajtaj posedantoj ĉiam diskordon kaj malbonŝancon. La plej fama fragmento de tiu ĉi riĉaĵo estas la ringo Andvaranaut.

Hreidmar, kiu estas avarecplena, rifuzas doni al siaj filoj Fafnir kaj Regin parton de la riĉaĵo. Tial mortpikas Fafnir lin kaj minacas ankaŭ mortpiki Regin-on, se eble li volus ricevi parton.

Regin tiam fuĝas kaj fariĝas poste mentoro de Sigurd.

Fafnir iras al kaverno sur la Gnita-erikejo; tie li kuŝis sur sia oro por gardi ĝin. Iom post iom li alprenas la formon de drako. Li ankaŭ havas la Oegishjalmr - la terurhelmon - , kiu ŝanĝas lian eksteron ankoraŭ pli terura.

Sigurd mortigas Fafnir-on per sia glavo Gram kaj mortigas ankaŭ Regin-on (kvankam grandegulo, intertempe tamen en formo de etulo), kiu deziras teni la riĉaĵon por si kaj posedas nun helmon, ringon kaj ŝirmejon.

## Posta uzateco 
Richard Wagner uzis ĉi tiun mitologion kiel fonon por verki sian opero-serion *Der Ring des Nibelungen*.

Kategorio:Drakoj
Kategorio:Roluloj de la nord-ĝermana mitologio
Devecser

**Devecser** [deveĉer] estas urbo en Hungario, en regiono Meza Transdanubio, en departemento Veszprém, en Distrikto Devecser, kies centro estas.
eta|maldekstre|Urbodomo de Devecser

## Geografio 
Devecser situas sur malebenaĵo, laŭ ĉefvojoj kaj fervojo Budapeŝto-Graz. Urbo Ajka estas proksime.

## Historio 
La unua skriba mencio devenis el 1274. En tereno de la nuna urbo tiam troviĝis 5 vilaĝoj. En komunumo Devecser konstruiĝis kasteleto, kiu poste pligrandiĝis por defendi la turkan invadon. La turkoj mallonge tenis la setlejon, en 1607 okazis la refondiĝo de la komunumo. Inter 1882-1884 tie estis vicinstruisto Géza Gárdonyi. En 2010 ruĝ-ŝlima katastrofo okazis.

## Vidindaĵoj 
* arboreto apud la urbo
* Kastelo de Devecser
* Preĝejo de Sankta Antonio (Devecser)
* Ekumena Kapelo Renaskiĝo (Devecser)
* urbodomo
* kruco

## Famuloj 
En Devecser naskiĝis:
* benedektano Bonifác János Maar
* bestokuracisto József Darányi
* juĝisto Mihály Antalfi
* muzikisto Zoltán Beck
* pentristo Balázs Boda
* politikistoj Jenő Balogh kaj Gábor Világosi.

## Famaj nomportantoj 
* Erzsébet Devecseriné Guthi
* Gábor Devecseri

## Ĝemelurboj 
*  Velika Paladj-Ferteŝolmaŝ, Ukrainio (2015)
*  Ĉoka, Serbio (2015)

## Referencoj 
eta|maldekstre|Preĝejo en Devecser
eta|Rekonstruita strato en Devecser depost la katastrofo

Kategorio:Devecser
Lago Kettwig

eta|Baraĵlago Kettwig
La **lago Kettwig**, sude de la urbeto Kettwig apartena al Essen, estis konstruita de la Ruhr-Ligo ekde 1940 ĝis 1950 kiel Ruhr-baraĵlago. Ĝi troviĝas ĉ. ses kilometrojn malsupre de la Baldeney-lago kaj estas la plej malgranda de la entute kvin Ruhr-baraĵlagoj.

## Teknikaj detaloj 
La lago Kettwig kun volumo de 1,42 milionoj kubometroj servas al la akvopurigado per biologia mempurigado.

La vejro kun du malfermaĵoj 44 metrojn larĝaj retenas la Ruhr ses metrojn alta. Ĝi povas forkonduki altakvon de maksimume 2.200 m³/sek. Retropumpstacio kun motorpovumo da 588 kilovatoj servas al la rekondukado de 6.000 litroj da akvo pro sekundo el la Rejno al la Baldeney-lago.

La akvoelektra centralo kun povumo da 5.300 kilovatoj el tri Kaplan-turbinoj estis konstruita por la Rejnland-Vestfaliaj Elektrejoj (RWE). En la jara averaĝo ĝi produktas 16 milionojn kilovathorojn. Oni enmetis kluzon por la ŝipoj ĝis 300 toneloj.

Estrate de la Setloligo Ruhrkarbodistrikto ekestis ponto sur la vejro por piedirantoj kaj strata trafiko.

## Historio de la kluzo 
eta|maldekstra|250px|Vidaĵo en la 1920-aj jaroj (antaŭ konstruado de la baraĵlago)
La *Kluzo Kettwig* estis konstruita en la jaroj 1779 ĝis 1780 de Karl-Theodor de Palatinato kiel *duko de Berg* por prosperigo de la ŝipiro sur la Ruhr enmeze de la rivero. Ĝi staris sur masiva ligna fundamento. En 1840 oni devis alikonstrui ĝin pro ĝia centra situo kaj la forta streno rezulta el tiu. Kun la vejrigado de la lago oni konstruis novan kluzon, nun dekstraborde de la Ruhr. La vejro estas 6,2 metrojn alta, 42,41 metrojn longa kaj dika je 6 metroj.

La baraĵlagoj ce Ruhr, la kluzo kaj la fluakva centralo de Kettwig ĉiuj apartenas al *Route der Industriekultur* (Itinero de industria kulturo).

Kategorio:Lagoj en Germanio
Kategorio:Baraĵlagoj
Kategorio:Geografio de Essen
Kategorio:Kluzoj de Ruhr
Kategorio:Geografio de la Ruhr-Regiono
Sombra metalroko

**Sombra metalroko** (angle: **Dark Metal**) estas ideo, kiu ekestis kun la albumo de la muzikgrupo Bethlehem, kiu nomatas *Dark Metal*. Ĝi priskribas metalan muzikon inter gotikmetalo, nigrametalo kaj mortmetalo.

Mallonge:
* Ĝi estas malpli melodia ol gotikmetalo.
* Ĝi estas pli melodia ol nigrametalo kaj uzas pli da instrumentoj kaj oni ofte kantas klaravoĉe.
* Ĝi havas plimulte agresajn tekstojn ol mortmetalo kaj do tre similas nigrametalon.
* Ĝi estas pli rapida ol damna metal'.

## Rekoniloj 
La sombra metalo uzas rekonilojn el la nigra-, gotik- kaj mortmetalo, sed ankaŭ el la damna metalo kaj ne estas difinata tre klare; tial ofte muzikgrupoj estas en la *nigrametala* stilo, kvankam ili kune ne havas multe da kunecoj! Plej ofte, tiuj ĉi muzikgrupoj antaŭe ludis tiujn ĉi menciitajn stilojn - ekzemple Dimmu Borgir ĉekomence klare ludis nigrametalon - , sed poste aliiĝis rekte al sombra metalo.

## Historio 
Ofte oni uzis la esprimon en la fino de la naŭdekaj jaroj , tiam multaj muzikgrupoj komencis ludi muzikon, kiu estis vere alia ol la normalaj difineblaj ĝenroj. Oni konsekvence ne povis ordigi ilin al unu de tiuj czi ĝenroj aŭ subĝenroj, tial ili elformiĝis kiel nova ĝenro. Ĉar la temo estis plej ofte sombra, oni komencis uzi angle *Dark Metal*.

La sceno de nigrametalo - kiu havas firmajn imagojn pri sia muziko - ofte parolas de *Dark Metal* tiam, kiam muzikgrupo forte ŝanĝiĝis kaj - laŭ opinio de tiu ĉi sceno - abandonis la ideon de la nigrametalo. Tial oni ofte disputas, ĉu muzikgrupo nun estas nigra- aŭ sombrametalo. Bona ekzemplo jen estas Dimmu Borgir, kiu havis tiutempe (1994 - For all tid ) - alian stilon ol nun (ekzemple 2003 - Death Cult Armaggedon). 

Ne ekzistas vera sombrametala sceno, ĉar ĝi estas tipa miksformo.

## Konataj muzikgrupoj 
* Agalloch
* Agathodaimon
* Bethlehem
* Catamenia
* Cradle of Filth
* Dimmu Borgir
* Eisregen
* Graveworm
* Katatonia
* Siebenbürgen
* The Kovenant

Kategorio:Metalrokaj ĝenroj
Ordoliberalismo

La **ordoliberalismo** (*Ordoliberalismus* en la germana, aŭ *Ordnungspolitik* por ordoliberala politiko nomata politikoj de ordono) estas ekonomia tendenco evoluinta en Germanio inter la 1930-aj kaj 1950-aj jaroj, kiu naskis la sistemon de sociala merkatekonomio.

Poste la konservativaj ekonomikistoj de Federacia Germanio, Walter Eucken, Wilhelm Röpke kaj Alfred Müller-Armack ekzemple, esprimis sin en la revuo *Ordo*. Ili influis la ekonomian politikon de diversaj germanaj ĉefministroj, kio donis al ili la aŭreolon de intelekta patreco de la "okcident-germana ekonomia miraklo".

## Bazoj 
Laŭ la ordoliberala teorio, la ŝtato havas la respondecon krei leĝan kaj institucian kadron por la ekonomio kaj konservi sanan nivelon de "libera kaj sendifekta" konkurenco per disponoj kongruaj kun la merkatleĝoj. Efektive, se la ŝtato ne faras anticipajn disponojn por subteni la konkurencon, la entreprenoj naskas monopolojn aŭ oligopolojn. Tio havus la konsekvencon deturni la ekonomiajn avantaĝojn de la merkato kaj eble iam subfosi la demokration, ĉar la ekonomia potenco kapablas transformi en .
La ŝtato havas do rolon de "ordonanto".

Laŭ Stephen Padgett, centra kolono de la ordoliberalismo estas "labordivido" klare difinita inter la agantoj de la ekonomia mastrumado:
* la monpolitiko estas sub respondeco de centra banko ŝirmata kontraŭ la politika potenco, dediĉita al la monstabileco kaj malforta inflacio,
* la buĝetpolitiko, ekvilibra, apartenas al la registaro,
* la fiksado de la salajroj kaj laborkondiĉoj estas dividita inter dungistoj kaj sindikatoj.

## Debato
Okazas nun debato "Ordnungspolitik kontraŭ Prozesspolitik", do, inter la ordon-politikoj kaj la procedo-politikoj.

## Eksteraj ligiloj
* François Bilger: *L’école de Fribourg, l’ordolibéralisme et l’économie sociale de marché*  en la blogo de Pierre Bilger ()
* *Ordo-libéralisme* en Wikibéral ()
* *Ordoliberalismus* ()
* *Ordnungspolitik* ()

## Vidu ankaŭ 
* Novliberalismo
* Sociala merkata ekonomio

Kategorio:Ekonomikaj skoloj
Kategorio:Liberalismo
Kategorio:Ekonomio de Germanio
Dances with Wolves

***Dances with Wolves*** ("Dancas kun Lupoj" en la angla lingvo) estas 1990-jara eposa filmo kiu rakontas pri usona kavaleria oficiro de la Usona Enlanda Milito kiu vojaĝas okcidenten preter la usona landlimo apud siua tribo. Ĝi estis disvolvita de reĝisoro kaj aktoro Kevin Costner dum 5 jaroj, kaj gajnis 7 Akademiajn Premiojn, inkluzivante premion por plej bona filmo. Multe de la dialogo estas en la lakota lingvo kun subtekstaĵoj, rara por filmo de tiam.

## Gajnitaj premioj 
* Akademia Premio por plej bona filmo - Andreas Nordbø, Jim Wilson kaj Kevin Costner
* Akademia Premio por plej bona reĝisoro - Kevin Costner
* Akademia Premio por plej bona adaptita scenaro - Michael Blake
* Akademia Premio por plej bona film-redaktado - Neil Travis
* Akademia Premio por plej bona sono - Russell Williams II, Jeffrey Perkins, Bill W. Benton, and Gregory H. Watkins
* Akademia Premio por plej bona originala film-muziko - John Barry
* Ora Globo Premio por plej bona drama filmo - Jim Wilson kaj Kevin Costner

## Roloj 
Kategorio:Akademia Premio por plej bona filmo
Kategorio:Vesternaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Amaferaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1990
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Nordamerikaj indianoj en fikcio
Kategorio:Filmoj pri geedziĝoj
Anna Gyenge

**GYENGE Anna** (djenge), *Miklósvári* **Anne Roselle** hungara aktorino, operkantistino (soprano) (Kézdivásárhely, 20-a de marto 1894 - Lakeland (Florido), 31-a de julio 1989).

## Biografio 
Anna gyenge lernis en Csíkszereda, Marosvásárhely kaj Kolozsvár kaj poste dekkvarjaraĝe ŝi enskribiĝis en aktorlernejon de Szidi Rákosi. En 1911 engaĝis sin al Ignác Krecsányi. Ŝi debutis per rolo de Iluska en kantteatraĵo de Pongrác Kacsóh (János vitéz). En 1912 ŝi elmigris Usonon, kie daŭrigis siajn kantstudojn. Ŝi estis operetprotagonistino en teatro de Árpád Heltai kaj solistis en Radio City Music Hall. En 1920 ŝi engaĝigis sin por dramsopranaj roloj en operejon Metropolitan Opera House, kie prezentis sin kiel Musette (Puccini: La Bohème). Ekde 1925 interpretis en famaj operteatroj de Eŭropa (Vieno, Dresden, Berlin, Parizo, Varsovio, Kairo, Milano, London. En 1930 revenis Usonon kaj sub dirigento de Leopold Stokowsky kantis la rolon Marie (Alban Berg: Wozzeck. En Hungarujo gastrolis en 1934 (Puccini: Madama Butterfly) kaj 1935 (Gounod: Faust). Post sia retiriĝo ŝi instruis en Philadelphia.

## Ĉefaj rojoj 
* Mme Butterfly (Puccini: Madama Butterfly);
* Donna Anna (Mozart: Don Giovanni);
* Aida (Verdi);
* Tosca (Puccini); Turandot (Puccini);
* Gara Mária (Ferenc Erkel: Hunyadi László);
* Lucy (Jacobi V.: Leányvásár).

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de kantistino

Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Operkantistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Max Boot

**Max Boot** (1969, Moskvo, Sovetunio) estas usona aŭtoro, konsultisto, redaktisto, lektoro kaj historiisto pri militaferoj. Li estis grava proparolanto de la novkonservatisma ideologio en la ekstera politiko kaj apogis disvastigon de la usonaj ideoj.

Li kunlaboras por *The Weekly Standard*, *Los Angeles Times*, *Financial Times*, *The New York Times*. Li estas konsultanto por kelkaj militistaj instancoj de la usona registaro.

Li plu frue laboris por *The Wall Street Journal* kaj *The Christian Science Monitor*.

Boot estas fine de 2007 eksterpolitika konsilanto de senatoro John McCain por la prezidenteco.

Kategorio:Usonaj verkistoj
Pál Péter Domokos

**DOMOKOS Pál Péter** (domokoŝ) estis rumanuhungara/hungara historiisto, muziketnografo naskita en Várdotfalva la 28-an de junio 1901 kaj mortinta en Budapest la 19-an de februaro 1992. Li estis la patro de literaturhistoriisto Péter Domokos.

## Biografio 
Domokos studis en Ĉikŝomjo kaj Debrecen, li instruis en Karcfalva. En Budapeŝto studis matematikon, fizikon, kemion kaj muzikon. Reveninte en 1926 li instruis en Miercurea Ciuc en pedagogia lernejo. Li estis unu el iniciantoj de la aranĝaĵo
*Ezer székely leány napja* (Tago de miloj da sikulaj fraŭlinoj). En 1929 li iris unuan fojon inter Csángókjn. Li denove instruis en Kézdivásárhely, por tri jaroj estis kantoro en Gyergyóalfalu ĝis 1836. En 1943 summa cum laude doktoriĝis pri etnografio, historio de Orient-Eŭropo kaj hungara literaturo en Koloĵvaro. En aŭtuno 1944 li fuĝis kun sia familio al Budapeŝton kaj ekde 1945 fariĝis registara oficisto, de kie oni maldungis lin en 1948. Iom da tempo mastrumadis, laboris kie korplaboristo kaj denove instruis, lastfoje ĝis sia pensiuliĝo en 1961 en gimnazio Attila József. Li estis la unua ĉefredaktoro de gazeto Csíki Néplap.

## Distingoj 
* Bethlen Gábor-premio 1991;
* Széchenyi-premio 1991.
* Magyar Örökség premio 2002.

## Ĉefaj verkoj 
* A moldvai magyarság, 1931 (6. kibővített kiadás Fekete Sas, Budapest, 2001 ISBN 9639352098)
* Adalékok Moldva történetéhez, Kolozsvár, 1940
* Mert akkor az idő napkeletre fordul. Ötven csángómagyar népdal. Kolozsvár, 1940
* Rezeda. 96 csángómagyar népdal. Budapest: Zeneműkiadó, 1953
* „…édes Hazámnak akartam szolgálni…”, Budapest, 1979
* Rendületlenül. Áron Márton, Erdély püspöke, Szeged, 1989

## Fontoj 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

## Eksteraj ligiloj 
* Fotografo de Domokos Pál Péter 
* Retpaĝo de ĉangoj 

D
Kategorio:Hungaraj kolektistoj pri popolaj muzikoj