open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Stern-ponto (Vajmaro)

**Stern-ponto** aŭ **Kastela Ponto** (germane: *Sternbrücke*) en Vajmaro, Germanujo, estas la plej grava kaj historia ponta konstruaĵo en Vajmaro kiu konserviĝis ĝis nun. Ankaŭ arĥitekture ĝi unuarangis inter ĉiuj pontoj trans la rivero Ilm.

## Historio 
La 62 metrojn longa kaj 7 metrojn larĝa ponto konstruitis inter 1651–54 fare de la turingia ĉefkonstruisto Johann Moritz Richter en la kuro de la novkonstruo de la Urba kastelo *(Wilhelmsburg)*, kiu brulkonsumiĝis kvazaŭ komplete en 1774. Kune kun aleo, la nuna *Leibniz-aleo* ĝi unuigis la Urban kastelon kun la ĉasadaj teritorioj.

Iam temis pri triarka ponto kie la eosta bordo de la flosfoso transiritis per ligna levoponto. De tio videblas ankoraŭ la per globoj kronitaj ĉenopilastroj kiujn en 1820 Clemens Wenzeslaus Coudray enkorpigis en la planon por la novigo de la balustrado. En 1794 alvenis kvara kalkŝtonarko kaj la levoponto superfluis. Duko  Karlo Aŭgusto ordonis en 1798 surŝuti la flosfosaĵon per kio la insula situo inter pilastroj, rivero kaj foso malaperis.

Tra la eosta pilastro oni povas grimpi tra ŝtuparo disde la parko en la proksimeco de la iama *Stern* (ĝi nomdonis) sur la ponton. Post restaŭrado finita en 1995 tio denove ekeblis.

## Bildaro 
eta|Christian Rohlfs: *Sternbrücke in Weimar* (ĉ. 1887)
Jam tuj post finfaro la ponto kun la kvar pilastroj en akvaforto de la kortega pentristo Georg Melchior Kraus porĉiamigitis. La arko apud Leutra-fonto en Ilm-parko prenis ankaŭ ties nomon. La ponto mem formas la plej okcidentan etendiĝon parkan. Kraus estis bildiginta la ponton jam antaŭe plurfoje. Parapeto ŝtona anstataŭigitis fare de Coudray per fera dum neglekto de pluaj ornamaĵoj ĉar dekoraciu la parapetaro mem. La ovalaj truoj en la pilastroj pontaj servas kiel volbo malŝarĝiga dum akvegoj. Tiukuntekste rimarkatas ankaŭ la pinta konusigo de la flosglacidefendiloj ĉe la supera fluujo. Ambaŭ celis malpliigon de la rezisto kontraŭinundo.

Tiun ĉi ponton pentris ankaŭ Christian Rohlfs ĉ. en 1887 laŭ la stilo de impresionismo en oleo sur tolaĵo. La bildo troviĝas en la Osthaus-muzeo de Hagen.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Prie ĉe yelp.de

Kategorio:Konstruaĵoj en Vajmaro
Vajmaro
Eŭropaj militoj de religio

[eta|350px|dekstra|La [Batalo sur Blanka monto|Batalo de la Blanka Monto en Bohemio (1620) - unu el la plej gravaj bataloj de la Tridekjara Milito.]]

La **Militoj pro religio** en Eŭropo okazis ekde 1524 ĝis proksimume 1697, je la komenco de la Protestanta Reformacio en Okcidenta kaj Norda Eŭropo. Kvankam foje ili ne rilatis inter si, ĉiuj militoj estis forte influitaj de la religiaj ŝanĝoj kiuj okazis dum tiu periodo, kaj la konfliktoj kaj rivaleco kiuj ili okazigis.

Inter la unuopaj konfliktoj estas menciindaj la jenaj:
* konfliktoj rekte rilataj al la Reformacio inter la 1520-aj kaj la 1540-aj jaroj:
** la Germana Kamparana Milito (1524–1525)
** la Militoj de Kappel en Svisio (1529 kaj 1531)
** la Milito kontraŭ la Ŝmalkalda Ligo (1546–1547) en la Sankta Romia Imperio
* la Okdekjara Milito (1568–1648) en Nederlando
* la Francaj religiaj militoj (1562–1598)
* la Tridekjara Milito (1618–1648), en kiu partoprenis la Sankta Romia Imperio kun konfliktoj en Aŭstrio kaj Bohemio, Francio, Danio kaj Svedio
* la Militoj de la Tri Reĝlandoj (1639–1651), inter Anglio, Irlando kaj Skotlando
** Skota Reformacio
** Angla Reformacio kaj la enlanda milito
** Konfederaciaj militoj de Irlando kaj la konkero Irlando fare de Cromwell
* Milito de la ligo de Augsburg
* Nordia Milito 1655-1660

## Vidu ankaŭ 
* Konkordato de Worms

## Referencoj 
* Greengrass, Mark. *The European Reformation 1500-1618*. Longman, 1998. ISBN 0-582-06174-1
* MacCulloch, Diarmaid. *The Reformation: A History*. New York: Penguin 2003.
* Mühling, Christian. "Die europäische Debatte über den Religionskrieg (1679-1714). Konfessionelle Memoria und internationale Politik im Zeitalter Ludwigs XIV.". Göttingen: Vandenhoeck&Ruprecht, 2018. ISBN 978-3-525-31054-0.

Kategorio:Tridekjara milito
Kategorio:Militoj de la 16-a jarcento
Kategorio:Militoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Historio de Danio
Kategorio:Historio de Svedio
Kategorio:Historio de Francio
Kategorio:Historio de Aŭstrio
Kategorio:Historio de Ĉeĥio
Kategorio:Historio de Unuiĝinta Reĝlando
Kategorio:Apartigiloj
Kategorio:16-a jarcento en Eŭropo
Kategorio:17-a jarcento en Eŭropo
A Letter Concerning Toleration

***A Letter Concerning Toleration*** (Letero pri toleremo) de John Locke estis verko origine publikigita el 1689 ĝis 1690. Ties dekomenca publikigo estis en Latino, kaj ĝi estis tuj tradukita en aliajn lingvojn. Tiu verko de Locke aperis meze de timo ke romkatolikismo povus iĝi dominanta super Anglio, kaj respondas al la problemo de religio kaj politiko proponante religian toleremon kiel respondo. Tiu "letero" estis adresita al anonima "Honored Sir": tiu estis fakte la amiko de Locke nome Philipp van Limborch, kiu publikigis ĝin sen kono de Locke.

Tiu verko proponas la esencan ideologisn fundamenton por lia politika teorio eksponita tiutempe en *Two Treatises of Government*. Ĝi dividiĝas en: "La dimensioj de la libereco" "El toleremo al religia libereco", "La protestantaj eklezioj", "La filozofia defendo de la libereco", "La Anglia afero" kaj "La Letero pri toleremo" mem. La verko kontraŭas la ideojn kiujn Thomas Hobbes eksponas en sia verko *Leviathan*; kontraŭ de la defendo de la religia unuformeco de Hobbes, Locke konsideras, ke la religia diverseco povas utili kiel elemento kiu garantias la socian pacon, kiel mekanismo kiu evitu insurekciojn kontraŭ la registaro.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Maurice Cranston, *John Locke: A Biography* (Oxford: Oxford University Press, 1985).
* Mark Goldie (eld.), *A Letter Concerning Toleration and Other Writings* (Indianapolis: Liberty Fund, 2010).
* J. W. Gough, ''John Locke's Political Philosophy: Eight Studies* (Oxford: Clarendon Press, 1973).
* Raymond Klibansky kaj J. W. Gough (eld.), *Epistola de Tolerantia/A Letter on Toleration* (Oxford: Clarendon Press, 1968).
* John Marshall, *John Locke, Toleration and Early Enlightenment Culture* (Cambridge: Cambridge University Press, 2006).
* Scott Sowerby, *Making Toleration: The Repealers and the Glorious Revolution* (Cambridge, Massachusetts: Harvard University Press, 2013).

## Eksteraj ligiloj 
* Kompleta teksto 
* Contains *A Letter Concerning Toleration'', iom modifita por pli facila legado

Kategorio:Libroj aperintaj en la 17-a jarcento
Kategorio:Eseoj
Kategorio:Filozofiaj verkoj
Kategorio:Politika filozofio
Kategorio:Klasika liberalismo
Kategorio:Politikaj libroj
Kategorio:Respublikismo
Kategorio:Rajtoj
Kategorio:Religia libereco
Kategorio:Religio en Anglio
Otto Rasch

**Otto Franz Ludwig RASCH** (naskiĝinta la  en Artern, mortinta la  en Vajmaro) estis germana pentristo kaj grafikisto.

## Vivo 
eta|Tombo de Otto Rasch sur la Historia tombejo vajmara
Estante disĉiplo i.a. de Max Thedy li studentis ĉe Grandduka saksia artlernejo en Vajmaro, kie li poste iĝis mem ekde 1899 profesoro. Inter liaj disĉiploj menciindas i.a. Frida Mentz-Kessel, Georg Harms-Rüstringen kaj Erich Schmidt-Schaller. Rasch docentis ekde 1919 ĉe Bauhaus la fakon de anatomia desegnado, kion atestas libro pribauhaus-a eldonita fare de Volker Wahl.

Rasch pentris multajn vidojn de Vajmaro kiu bedaŭrinde cirkulas nur inter komercistoj per arto, ne muzee. Unu de li portretita elstarulo estis Charlotte Krackow (de 1915). La originalo troviĝas en la Kirms-Krackow-domo (Weimar). Ne malmultajn portretojn el mano lia posedas Klassik Stiftung Weimar, ekz. de li reproduktita portreto de Charlotte von Schiller laŭ la originalo de Ludovike Simanowiz. Ĝi estas inter la havaĵoj de *Germana Literaturarĥivo* en Marbach am Neckar. Similo pri la poeto Friedrich Schiller kaj ties gepartoj. La kopioj spekteblas ĉe Schiller-domo (Weimar).

Rasch entombigitis sur la Historia tombejo vajmara.

## Bildaro 

Otto Rasch Alter Kopf Radierung 1887.jpg|Kapo de maljunulo, akvoforto 1887
Otto Rasch Kirchgang in Thüringen 1911.jpg|*Irado kirken*, 1911
Otto Rasch Was das Publikum beim Einzug des Zaren sah.jpg|Bildkarto *Kion vidis la publiko ĉe la alveno de la caro* 1913

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Pentristoj
* Vajmaraj pentristoj 

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Germanaj grafikistoj
Kategorio:Homoj rilataj al Weimar
Kategorio:Akademianoj
Reĝa Afrika Kompanio

La **Reĝa Afrika Kompanio** (en angla *Royal African Company*) estis angla komerca kompanio kreita en 1660 fare de la reĝa familio de Stuartoj kaj komercistoj de la Urbo Londono por komerci laŭlonge de la marbordo de Okcidenta Afriko. Ĝi estis estrita de la Duko de Jorko, kiu estis la frato de Karlo la 2-a kaj poste surtroniĝis kiel Jakobo la 2-a. La kompanio trude enŝipiĝis pli da afrikaj sklavoj al Ameriko ol ajna alia kompanio en la historio de la Transatlantika sklavkomerco.[eta|dekstra|Averso kaj reverso de la angla ormonero de unu [gineo; sub la bildo de la reĝo, la simbolo de la kompanio, nome kastelo sur elefanto.]]Ĝi estis establita post Karlo la 2-a akiris la anglan tronon en la Restaŭrado de 1660. Kvankam ties origina celo estis ekspluati la oron de la areo de la Rivero Gambio, kiu estis identigira de la Princo Ruperto dum la Interregno, ĝi tuj disvolviĝis kaj kondukis al brutala kaj konstanta sklavkomerco. Inter 1672 kaj 1689, la kompanio sekvestris kaj trudportis ĉirkaŭ 100 000 sklavojn jare. Tio malpliiĝis ĉirkaŭ 1708, daŭris ĝis 1731, kiam oni modifis la komercon kaj transporton al eburo kaj oro. Tiu oro estis uzita por la stampado de moneroj en Unuiĝinta Reĝlando, nome la angla ormonero nomita gineo laŭ la regiono Gvineo kie funkciis la kompanio. En 1752 la kompanio dissolviĝis kaj estis anstataŭata de la *African Company of Merchants*, Afrika Societo de Komercistoj, kiu daŭris ĝis 1821.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Davies, Kenneth Gordon. *The Royal African Company.* Routledge/Thoemmes Press, 1999.
* Pettigrew, William A. ''Freedom's Debt: The Royal African Company and the Politics of the Atlantic Slave Trade, 1672–1752.'' Chapel Hill, NC: University of North Carolina Press, 2014.

Kategorio:Afrika sklavkomerco
Kategorio:Koloniismo
Kategorio:Historio de Okcidenta Afriko
Kategorio:Britaj firmaoj
Kategorio:Brita koloniado en Afriko
Kategorio:Ekonomia historio de Britio
Kategorio:Britaj sklavkomercistoj
OkSEJT-39

La **39-a Okcidenta Sovetia Esperantista Junulara Tendaro** okazis 04-14 de aŭgusto 1999 apud Carina lago, proksime al urbo Tiĥvin en Leningrada regiono de Rusio.

La ĉeftemo estis *Mondo, kiun kreas vi*.

La tendaro estis konceptita kiel neordinara. Oni kunigis la spertojn pri la pluraj antaŭaj SEJT-oj kaj multnombraj internaciaj junularaj E-renkontiĝoj, en kiuj ekde la 1990-aj jaroj amase partoprenis rusiaj E-aktivuloj. Tre abunde estis uzita la lasta modo de rusiaj junularaj E-renkontiĝoj: psikologiaj kursoj kaj trejnadoj. 

"Ĉu vi ne rimarkis, ke ofte vi kaŝas rigardon, kiam ĝi kunpuŝiĝas kun la okuloj de nekonata persono? Ĉu vi ne provis rideti dum la interparolo? Kaj ankoraŭ, ĉu vi kurbigas ŝultrojn dum paŝado?" - demandis la unua informletero.

Dekomence, kiel atestas la informletero, la psikologiajn kursojn devus okazigi la samaj personoj, kiuj aktivis en la regionaj E-renkontiĝoj: studentoj kaj eksstudentoj de psikologiaj fakultatoj, memlernintoj kaj entuziasmuloj. Tamen, jam kiam la preparado de la tendaro startis, subite alvenis novaj fortoj. Al E-kurso de Andrej Grigorjevskij en Ivanovo aliĝis spertega psikotrejnisto Sergej Vasiljev - kun la grupo de siaj disĉiploj. Sergej mem diligente lernis Esperanton kaj instigis siajn grupanojn - li metis al ili celon apliki iliajn psikologiajn sciojn praktike - kaj en Esperanto, kadre de la preparata SEJT.

Neniam antaŭe kaj neniam poste la tema programo en SEJT-oj estis tiom altnivela kaj tiom cerbo-eksplodiga. Kaj detruanta la rutinon - kio, kompreneble ne al ĉiuj tio estis agrabla, ĉar oni estas sklavoj de siaj kutimoj. Poste oni povis kelkloke legi, ke la psikologiaj trejnadoj okazis en la rusa, sed tio ne estas vero: la tuta programo estis en Esperanto, simple la kritikantoj ne sciis, kiel esprimi sian animan perturbiĝon, krom per la plej "forta akuzo". 

La grumblado ne evoluis al ia rimarkebla konflikto inter la kritikantoj kaj organizantoj, des pli, ke la cetera programo estis bunta kaj kutima: koncertoj, konkursoj, lingvokursoj, ekskursoj, prelegoj kaj kunsidoj.

Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en Rusio
Kategorio:Esperanto-renkontiĝoj en 1999
Some Thoughts Concerning Education

***Some Thoughts Concerning Education*** (Kelkaj pensoj pri edukado) estas eseo de 1693 pri la edukado de nobeloj verkita de la angla filozofo John Locke. Dum ĉirkaŭ unu jarcento, ĝi estis la plej grava filozofia verko pri edukado en Anglio. Ĝi estis tradukita al preskaŭ ĉiu el la gravaj verkitaj eŭropaj lingvoj dum la 18-a jarcento, kaj preskaŭ ĉiu eŭropa verkisto pri edukado post Locke, kiel Jean-Jacques Rousseau, agnoskis ties influon.[eta|dekstra|alt=Page reads "Some Thoughts Concerning Education. London, Printed for A. and J. Churchill, at the Black Swan in Pater-noster-row, 1693."|Titolpaĝo el la unua eldono de la verko de [John Locke|Locke *Some Thoughts Concerning Education* (1693).]]En sia *Essay Concerning Human Understanding* (1690), Locke skizis novan teorion pri menso, asertante, ke la menso de nobeloj estas *tabula rasa* aŭ "blanka tabulo"; tio estas, ĝi ne enhavas denaskajn ideojn. *Some Thoughts Concerning Education* klarigas kiel oni eduku tiun menson uzante tri diferencajn metodojn: nome disvolvigo de sana korpo; formado de virta karaktero; kaj elekto de taŭga akademia studobjektaro.

Locke verkis la leterojn kiuj finfine iĝis *Some Thoughts* por aristokrata amiko, sed liaj konsiloj havis pli larĝan intencon, ĉar liaj edukaj principoj sugestis, ke iu ajn povas akiri la saman tipon de karaktero kiel la aristokratoj por kiuj Locke origine teorie intencis la verkon.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Free full text of *Some Thoughts Concerning Education* en Bartleby.com
* First edition of *Some Thoughts Concerning Education* en Internet Archive
* John Locke at Project Gutenberg

Kategorio:Libroj aperintaj en la 17-a jarcento
Kategorio:Eseoj
Kategorio:Filozofiaj verkoj
Kategorio:Politika filozofio
Kategorio:Klasika liberalismo
Kategorio:Politikaj libroj
Kategorio:Edukado
The Bloudy Tenent of Persecution for Cause of Conscience

eta|*The Bloudy Tenent of Persecution*, 1644
***The Bloudy Tenent of Persecution, for Cause of Conscience, Discussed in a Conference between Truth and Peace*** ("La sanga principo de persekutado pro afero de konscienco", Londono) estas libro de 1644 pri la registara forto verkita de Roger Williams, fondinto de la Providencaj Plantejoj en Nov-Anglio kaj kunfondinto de la Unua Baptisma Eklezio en Ameriko. *Tenent* estas eksmoda literumado de *tenet*, kaj la libro argumentas por la "separmuro" inter eklezio kaj ŝtato kaj por la toleremo fare de la ŝtato por la variaj kristanaj eklezioj, inter kiuj katolikismo, kaj ankaŭ por "paganoj, judoj, turkoj aŭ kontraŭ-kristanaj konsciencoj kaj adoroj." La libro prezentas la formon de dialogo inter Vero kaj Paco kaj estas respondo al korespondado kun la Bostona pastoro John Cotton rilate al la apogo fare de Cotton al la ŝtata plifortigo de religia unuformeco en la Kolonio de la Golfo de Masaĉuseco. Williams argumentas, ke kristanismo postulas la ekziston de aparta civila aŭtoritato kiu ĝenerale ne perfortu la pensolibero, kiun Williams interpretis kiel Di-donita rajto.

La traktaĵo *The Bloudy Tenent of Persecution for Cause of Conscience* estis amplekse legata en la denaska lando, kaj estis pasia plendo por absoluta religia libereco kaj la totala separado de eklezio kaj ŝtato. Libereco de konscio havis altan prioritatecon super la teologiaj, filozofiaj kaj politikaj farendaĵoj, ekde kiam Marteno Lutero malakceptis nuligi siajn kredojn antaŭ la Dieto de la Sankta Romia Imperio ĉe Worms en 1521, ĉar ili ne estis pruvitaj kiel falsaj fare de la Biblio.

## Notoj 
Kategorio:Malkunigo de eklezio kaj ŝtato
Kategorio:Religio kaj politiko
Kategorio:Historio de Usono
Kategorio:Religio en Usono
Kategorio:Kristanaj tekstoj
Of the Conduct of the Understanding

***Of the Conduct of the Understanding*** estas eseo de John Locke kiu priskribas kiel pensi klare kaj racie. Ĝi estas ia lernolibro por memlernantoj. Ĝi komplementas la enhavon de alia verko de Locke nome *Some Thoughts Concerning Education*, kiu klarigas kiel eduki infanojn. La teksto estis por la unua fojo publikigita en 1706, du jarojn post la morto de Locke, kiel parto de la publikaĵo de Peter King nome *Posthumous Works of John Locke* (Postmortaj verkoj de John Locke).

La malbona uzado de la kompreno pro manko de atento al naturaj malvirtoj kiuj misformas ĝin estas unu de la ĉefaj temoj pritraktitaj en tiu verko. Laŭlonge de la eseo oni analizas diversajn gravajn aspektojn en la persona formado tiel kiel jenaj: la roloj de la praktiko kaj la kutimo, de la principoj, de la studo de matematiko, de la religio, de la antaŭjuĝoj, de la indiferento, de la analizo de la propraj principoj, la gravo de la observado kaj la antaŭdispono (pretemo), de la neceso argumenti, de la riskoj de urĝemo, la antaŭvido, la konformemo, la nereguleco kaj la partieco.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* John Locke, *Of the Conduct of the Understanding*, eldonita de Paul Schuurman

Kategorio:Libroj aperintaj en la 17-a jarcento
Kategorio:Eseoj
Kategorio:Filozofiaj verkoj
Kategorio:Politika filozofio
Kategorio:Klasika liberalismo
Kategorio:Politikaj libroj
Kategorio:Historio de edukado
Piper Perri

**Piper Perri** (Harisburgo, Pensilvanio, la 5a de Junio, 1995) estas la kromnomo de usona pornografia aktorino.

Piper naskiĝis en Junio de 1995 en Harisburgo, Pensilvanio, al familio el irlandanoj, italanoj (el Sicilio), ukrainanoj, kaj indiĝenuloj. Dum sia tria jaro, ŝiaj gepatroj maledziĝis. Ekde tiam, ŝi loĝis kun sia patrino kiu reloĝis en aliaj ŝtatoj kiel Marilando, Florido, Teksaso, kaj Luiziano.

Ŝi ekludis pornaĵon ekde la 5a de Novembro 2014. Ŝia unua sceno estis piedfetiĉa sceno por pornografia retejo. Poste ŝi laboris kun Bang Bros. Brazzers, Mofos, Reality Kings, Vivid, Digital Playground, Pure Taboo, X-Art, 3rd Degree, Elegant Angel, 21Sextury, Evil Angel, kaj New Sensations.

Pri sia nomo, la aktorino mencias, ke ŝia agento nomis ŝin. Kvankam ŝi utiligas ankaŭ kelkajn nomojn kiel Ashley Banks, ŝi elektis Piper Perri pro la rolulo Piper Chapman el la serio *Orange Is The New Black* ludata de Taylor Schilling.

Dum 2017 ŝi kandidatigis ĉe la Premioj AVN kiel Plej Bona Aktorino kaj Plej Bona Lesbanina Seksa Sceno el la filmo *Violation of Piper Perri*.

Kelkaj filmoj el ŝia filmaro estas *Bang My Braces*, *Blackzilla Rises*, *Coming Of Age*, *Cuties*, ''Early 20's Fun*, *Evil Lesbian Stepmother*, *Good Little Girl*, *Lesbian Fantasies*, kaj *Pure''.

Perri elkarieris dum la fino de 2018 post filmado de pli ol 300 filmoj.

## Notoj 
Kategorio:Usonaj pornoaktoroj‎
Richard Westmacott

Sir **Richard WESTMACOTT** RA (15a de Julio 1775 – 1a de Septembro 1856) estis brita skulptisto.

Li studis en Romo kun Antonio Canova. Westmacott dediĉis energiojn al la studo de klasika skulpturo, kaj tra sia vivo li emis pli al pagana arto pli ol al kristana arto. Poste li revenis en Anglion, setliĝis en Londono kaj muntis studion kie li kreis siajn proprajn verkojn kaj prilaboris la verkojn de aliuloj.

[eta|maldekstre|Statuo de [John Locke fare de Richard Westmacott, University College, Londono.]]
Liaj verkoj estas en la Marmora Arko (Marble Arch), en la frontono de la Brita Muzeo de Londono, en Birmingamo (statuo de Horatio Nelson, en Liverpulo ktp. Li specialiĝis en statuoj de gravuloj.

## Notoj 
Kategorio:Britaj skulptistoj
Veikko Lavi

**Toivo Veikko LAVI** (naskiĝis la  en Kotka, mortis la  en Hamina) estis finna kantisto, kantoverkisto kaj aŭtoro. Lavi faris sian unuajn diskojn en la starto de 1960-aj jaroj kaj fariĝis denove populara en fino de 1960-jaroj. Liaj kantoj estis normale popolkantritmaj kopletoj. En sia vortumado, li rakontis ofte mizerojn de la socio, sed estis konata ankaŭ kiel farinto de humorismaj tekstoj. Kiel la plej konata kanto de Lavi estas menciata ofte en la jaro 1976 disketo ””.

Kategorio:Finnaj kantistoj
Bailleul (stacidomo)

**Bailleul** estas franca stacidomo sur linio Lille - , situanta en  , en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Hauts-de-France.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Lille - Les Fontinettes (295000).

## Vidu ankaŭ 
* Bailleul (Nord)
* Steenwerck (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Nord
Kategorio:Bailleul (Nord)
Bailleul

**Bailleul** (jen france, ) estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [], en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde ''Heuts-d'Franche*) kaj en la historia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* ). Fine de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Dunkerque*, situanta inter Dunkerque kaj Lille, kaj al la kantono **. Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *bailleulois''.

La teritorio havas komunan limon kun . 

## Partneraj komunumoj 
*  Werne en Germanio
*  Izegem en Belgio

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Nord
* Bailleul (stacidomo)
* Steenwerck (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

## Referencoj 

Kategorio:Komunumoj de Nord
Mařeničky

**Mařeničky** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mařenice. Ĝi troviĝas proksimume 1&nbsp;km sudokcidente de Mařenice. Estas ĉi tie registritaj 29 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Mařeničky** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,27&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Naturo 
La vilaĝo estas envicigita en pejzaĝon de cismontaro de Luzacia montaro. Sur ties orienta rando estas protektita areo Torfejo Mařeničky.

## Akvaro 
Tra la municipo trafluas de la nordo al la sudo rojo, pli poste rivereto Svitávka. Dum inundo en la jaro 2010 ĉi tie deŝiris unu el la pontoj sur ŝoseo de municipo Kunratice u Cvikova. La ŝtato el siaj rezervoj konstruis provizoran metalan ponton.

## Turismo 
De la oriento la vilaĝon tranĉas flave  markita turisma marko el Jablonné v Podještědí, kiu finiĝas okcidente en proksima vilaĝo Trávník. Tra nordosuda direkto kondukas tra la vilaĝo ŝoseo el Kunratice en la sudo ĝis Mařenice en la nordo.

## Pluaj fotoj 

Mařeničky 18B.JPG|Domo en Mařeničky
Mařeničky - historický mostek přes Svitávku (1).jpg|Historia ponteto trans rivereto Svitávka
Mařeničky 2.jpg|La okcidenta parto de la vilaĝo
Půjčený most 1.jpg|La ponto el la ŝtataj rezervoj

Kategorio:Mařenice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Česká Lípa
Kategorio:Setlejoj en Zakupa montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Luzacia montaro
Dolní Světlá (Mařenice)

**Dolní Světlá** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mařenice. Ĝi troviĝas en Luzacia montaro proksimume 3&nbsp;km norde de Mařenice. Estas ĉi tie registritaj 105 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Dolní Světlá situas en katastra teritorio **Dolní Světlá pod Luží** kun areo 3,31&nbsp;km².

## Historio 
Vilaĝeto Světlá pod Luží estiĝis en la 14-a jarcento sur paŝtejoj post minado de arbo por vitrofaristoj, post kiuj konserviĝis restaĵoj de gisejoj. La unua skribmencio pri tiu ĉi longa vilaĝo estas el la jaro 1391.

En la tuta vilaĝo vivis ĉirkaŭ la jaro 1850 proksimume 1800 loĝantoj, kiuj vivtenis sin plejparte de teksista laboro. Post la dua mondmilito plimulto de la loĝantaro pro sia germana deveno estis ellandigita. Ĝis la jaro 1946 la municipo portis nomon Dolní Lichtenwald.

## Loĝantaro 
## Aliaj informoj 
Norde ĝi limas kun germana federacia lando Saksio, distrikto Görlitz.

Sur la katastro Dolní Světlá troviĝas grejsa formacio Korakaj ŝtonoj (532 m.) (nomata ankaŭ Falko, Falĉjo, ), ĉe kiuj troviĝas ruino de burgo Falkenburk kaj antaŭ dekoj da jaroj ĉi tie estis ankaŭ restoracio.

Konserviĝis ĉi tie ankaŭ kvadrata kapeleto kaj kelke da domoj de luzacia tipo.

## Pluaj fotoj 

Dolní Světlá Stará hospoda.jpg|Dolní Světlá, Malnova gastejo
Dolní Světlá hotel.jpg|Dolní Světlá, hotelo en la vilaĝo
Dolní Světlá 6.JPG|Restoracio en Dolní Světlá
Dolní Světlá 10.JPG|Dolní Světlá
Großschönau Waltersdorf Dolní Světlá Nieder Lichtenwalde N 2005.jpg|Limpasejo Großschönau - Dolní Světlá

## Rilataj artikoloj 
* Brazilka
* Juliovka
* Luzo

Kategorio:Mařenice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Česká Lípa
Kategorio:Setlejoj en Luzacia montaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Germanio
János Lelley

**János Lelley** [jAnoŝ lelei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lelley János** estis hungara agronomo. Lia patro estis Jenő Lelley.

János Lelley naskiĝis la  en Nitro (tiam en Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nun en Slovakio), li mortis la  en Szeged (Hungario).
 
## Biografio 
János Lelley apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio inter 1920-1945. Li maturiĝis en gimnazio en Budapeŝto en 1927, poste li akiris agronomian diplomon en Ekonomia Akademio (Magyaróvár) en 1931, en la sekva studjaro li studis en Prusa Universitato de Berlino. Li estis soldato en la ĉeĥoslovakia armeo (1932-1934), poste li laboris en agronomia laborejo en Moravio-Silezio. Inter 1936-1943 li laboris en simila laborejo en la slovakia landparto, pli poste li estis redaktoro en hungarlingva agronomia gazeto en Bratislavo. Depost la 2-a mondmilito li boate rifuĝis al Hungario. En 1947 li akiris plian agrikulturan diplomon en la sama loko Magyaróvár, poste li laboris jaron en instituto, poste en agrikultura stacio en Kompolt, kie li estis staciestro inter 1950–1962. Pli poste li finis la aktivan laboron en simila laborejo en Szeged, kie li estis emeritita en 1972. Li kreis novajn tritikojn, kiuj pli bone kontraŭstaris la froston kaj sekan veteron. Li kandidatiĝis en 1952, doktoriĝis en 1965 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis 5 premiojn inter 1952-1999. Li havis edzinon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Kísérleti eredmények őszibúza-fajtáink jarovizációs viszonyaival kapcsolatban* (1950)
* *Die Methoden der Staatguterzeugung von „F-Pferdezahnmals”* (1956)
* *Adatok a magyar őszibúza-fajták héjszázalékának vizsgálatához* (1958)
* *A búza* (monografio, kunaŭtoro, 1963)
* *Vizsgálatok új búzanemesítő módszerekkel* (disertaĵo, 1964)
* *A fajtakérdés és a magyar búzafajták* (monografio, 1967)
* *100 éve jelent meg Mokry Sámuel „Búzanemesítés” című könyve* (1975)
* *Wheat Breading. Theory and Practice. – Búzatermesztés. Elmélet és gyakorlat.* (1976; ruse: 1980)
* *Ember és kenyere* (libro, 1980)
* *Búzanemesítő voltam Magyarországon 1948 és 1972 között. Visszatekintés.* (rememoroj, 1999)

## Memorigiloj 
* busto en Szeged (2014) https://www.kozterkep.hu/35900/lelley-janos

## Fontoj 
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Ĉeĥoslovakiaj hungaroj
Kategorio:Ĉeĥoslovakaj agronomoj
Amazonoj de Dahomeo

dekstra|eta|350x350ra|La *Mino* ĉirkaŭ 1890.
La ***Mino*** aŭ ***Minon***, kiu signifas "niajn patrinojn", konataj kiel **Amazonoj de Dahomeo** de eŭropaj verkistoj, estis virina trupo de la fonua popolo en la Reĝlando Dahomeo kiu ekzistis ĝis 1904. Ili estis tiel nomitaj de okcidentaj observantoj kaj historiistoj pro sia simileco al la mitaj Amazonoj de antikva Anatolio kaj Nigra Maro.

## Origino 
Oni diras, ke la Reĝo Houegbadja (kiu regis de 1645 al 1685), la tria Reĝo de Dahomeo, origine komencis la grupon kiu fariĝis la Amazonoj kiel trupo de elefantaj ĉasistoj nomata *gbeto*.

La filino de Houegbadja, Reĝino Hangbe (reganta de 1708 al 1711) starigis virinan gvardion. Laŭ tradicio, ŝia frato kaj posteulo Reĝo Agaja alvokis ilin en batalo kontraŭ la najbara Reĝlando Savi en 1727. La grupo de virinaj batalantoj estis priskribita kiel *Mino*, kiu signifas "Niajn Patrinojn" en la fonua lingvo, de la vira armeo de Dahomeo.

Dum la regado de Reĝo Ghezo (1818 ĝis 1858), Dahomeo fariĝis pli militarisma. Ghezo valorigis la armeon, pligrandigis la buĝeton kaj ŝanĝis la strukturon kiu estis pli ceremonia. La eŭropaj rakontoj priskribas la virinajn soldatojn kiel "Amazonoj", sed en la fonua ili estas *Ahosi* (reĝaj edzinoj) aŭ *Mino* (niaj patrinoj).

Esti *Mino* donis al virinoj la eblecon atingi pli bonajn poziciojn en medio strukturita por individua povo.

Krom la Konsilio, la Jara Festo de Dahomeo enhavis paradon kaj prezenton de la trupoj kun ĵurado al la reĝo. Dum la festo, okazis simuladoj de bataloj, kutimo registrita de la pastro Francesco Borghero en liaj taglibroj

## Dissolviĝo 
[eta|Veteranoj ĉe la ĉiujara renkontiĝo en [Abomey-Calavi|Abomey en 1908]]
La trupoj dissolviĝis post kiam la reĝlandon fariĝis franca protektorato. Parola tradicio diras, ke kelkaj supervivantaj amazonoj sekrete restis en Abomey kaj kviete murdis francajn oficirojn.

## Vidu ankaŭ 
* *Cobra Verde*, filmo de 1987

## Referencoj 
Kategorio:Folkloro
Kategorio:Feminisma teorio
Kategorio:Kultursciencoj
Kategorio:Historiaj profesioj
Kategorio:Franca Okcidenta Afriko
Kategorio:Milita historio de Afriko
Kategorio:Batalaj profesioj
Kategorio:Afrika rezistado al koloniismo
Kategorio:Virinaj trupoj kaj formacioj
Kategorio:19-a jarcento en Benino
Kategorio:20-a jarcento en Benino
Beuvrages

''''*  estas komunumo de Francio, kiu apartenas al la historia regiono Henegovio (france *Hainaut* respektive flandre Henegouwen), kies plej granda parto ekde 1830 estas parto de la Reĝlando Belgio, sed plia, suda parto jam ekde 1678 apartenas al Francio. Ĝi situas en la departemento *Nord* [] (okcidentflandre *Noorderdepartement*), en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* , nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Valenciennes* (france *Arrondissement de Valenciennes* respektive okcidentflandre *Arroundissement Valencyn*), kaj al la kantono **. 

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *beuvrageois(es)''.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Nord
* Beuvrages (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Nord
István Manninger

**István Manninger** [iŝtvAn maninger], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Manninger István** estis hungara agronomo.

István Manninger naskiĝis la  en Rácbóly, li mortis la  en Martonvásár.

## Biografio 
István Manninger akiris agronomian diplomon en Hungara Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato József en 1942. Post la diplomo li eklaboris en genetika instituto en Budapeŝto, sed en 1944 li estis soldato, en la sekva jaro militkaptito. Pli poste li revenis al la instituto, kie li okupiĝis pri linoj kaj maizoj. En 1950 li estis translokita al eksperimenta instituto de Martonvásár. Li kandidatiĝis en 1963 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li ricevis ŝtatan premion en  1981.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Len, biológiai és nemesítési kutatások 1942-1959* (disertaĵo, 1963)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* https://www.evangelikus.hu/190716-fortepan 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Horní Světlá (Mařenice)

**Horní Světlá** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mařenice. Ĝi troviĝas en Luzacia montaro. Ĝi estas plej multe situanta vilaĝo de Luzacia montaro (loĝigata parto ĉirkaŭ 650&nbsp;m&nbsp;s.&nbsp;m.). Estas ĉi tie registritaj 99 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Horní Světlá situas en katastra teritorio **Horní Světlá pod Luží** kun areo 12,87&nbsp;km².

## Historio 
Horní Světlá estas tipa montara vilaĝo kun domoj disigitaj sur la montaraj herbejoj, dismetita en valo de fluo de rivereto Svitávka. Multaj el domoj estas popolaj domoj de luzacia tipo.

Vilaĝeto Světlá pod Luží estiĝis el la 14-a jarcento sur paŝtejoj, kiuj ĉi tie postlasis en mezepoko vitrofaristoj. En la tuta vilaĝo vivis ĉirkaŭ la jaro 1850 proksimume 1800 loĝantoj, kiuj vivtenis sin plejparte de teksista laboro. Post la dua mondmilito plimulto de la loĝantaro pro sia germana deveno estis ellandigita. Ĝis la jaro 1946 la municipo portis nomon Horní Lichtenwald.

## Loĝantaro 
## Myslivny kaj skiado 
[eta|maldekstra|Monumento al membroj de [Gardistaro de defendo de ŝtato|GDŜ, defendantaj ĉi tiean doganejon la 22-an de septembro 1938, sur ŝtatlimo kun Germanio ĉe Myslivny en Luzacia montaro, municipo Mařenice. Senvualita la 20-an de septembro 2003.]]

Norde de Světlá sub monto Luzo estas domaro Myslivny ( kie troviĝas en supermara alteco 580–680 metroj centrejo de vitra turismo. Ĝi estas elirpunkto de skikuradaj vojoj en montarpartoj de Luzacia montaro kaj samtempe ankaŭ ni ĉi tie trovos ankaŭ skicentrejo de degliteja skiado. La deglitejoj de diversa malfacileco estas en vintra sezono nokte lumigitaj. La loko estas precipitaĵe tre riĉa kaj neĝa kovraĵo ĉi tie atingas supermezproksima altecon. El la norda flanko de Luzo estas lokigita skicentrejo Waltersdorf situanta sur teritorio de la najbara Germanio. Ekzistas planoj por kunigi ambaŭ skicentrejojn.

## Pluaj fotoj 

Horní Světlá 2020-08-17U Jána.jpg|Horní Světlá – statuo de sankta Johano Nepomuka ĉe disvojiĝo U Jána
Opevneni-Bourny.jpg|Malpeza fortikaĵo
Winter - Weihnachtsmann im Glaskasten - panoramio.jpg|Patro Kristnasko en la vitra skatolo

## Rilataj artikoloj 
* Brazilka
* Juliovka
* Luzo

Kategorio:Mařenice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Česká Lípa
Kategorio:Setlejoj en Luzacia montaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Germanio
Bouvines (stacidomo)

**Bouvines** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Cysoing, apud Bouvines, en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de trajnoj  Hauts-de-France.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Somain - Halluin (268000).

## Vidu ankaŭ 
* Bouvines
* Cysoing

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Nord
Kategorio:Cysoing
Lajos Mészáros (pedagogo)

**Lajos Mészáros** [lajoŝ mEsAroŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mészáros Lajos** estis hungara bazlerneja kaj altlerneja instruisto.

Lajos Mészáros naskiĝis la  en Csicsó (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Číčov en Slovakio), li mortis la  en Gödöllő (Hungario).
 
## Biografio 
Lajos Mészáros maturiĝis akiris pedagogian diplomon en 1936, pedagogian diplomon por agronomio en la sekva jaro. Post siaj studoj li instruis en diversaj bazlernejoj. Dum la 2-a mondmilito li estis soldato kun militkaptiteco. Li povis hejmenveni nur en 1948 kaj poste li instruis en pluraj agrikulturaj lernejoj. Inter 1951 kaj 1964 li estis asistanto kaj lektoro en Agrikultura Universitato. Intertempe ekde 1952 li havis postenon en la ministerio kaj en 1954 li akiris agronomian diplomon, ĝuste post jardeko li estis nomumita docento. Li kandidatiĝis en 1968 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li partoprenis ankaŭ en redakto de agrikultura revuo.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* https://www.wikiwand.com/hu/M%C3%A9sz%C3%A1ros_Lajos_(agr%C3%A1rm%C3%A9rn%C3%B6k)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Wydawnictwo Harmonia

***Wydawnictwo Harmonia*** (Eldonejo Harmonia) estas pola prieduka eldonejo, kiu apartenas al Eldoneja Grupo "Harmonio" (pole *Grupa Wydawnicza Harmonia*), la entrepreno fondita en 1993 de Józef Częścik, verkisto, filozofo, redaktoro, ankaŭ esperantisto. Ĝi estas la familia mezgranda eldonejo (nune estrata de Wiktor Częścik, la filo de Józef) en Gdańsk. Harmonia specialiĝas en terapio, logopedio, aŭtismo kaj aliaj mensaj malordoj, precipe ĉe infanoj kaj junularo.

Kategorio:Gdansko
Kategorio:Polaj eldonejoj
Bouvines

**Bouvines**, jen france, okcidentflandre *Boviengn*, estas franca  situanta en departemento Nord, regiono Hauts-de-France.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *bouvinois(es)*.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Nord
* Bouvines (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Komunumoj de Nord
Brunémont

''''* - jen france, prononco [] - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento Nord [], en la administra regiono Hauts-de-France (jen france, prononco [] , pikarde *Heuts-d'Franche*) kaj en la tradicia, historia regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* ). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Douai kaj al la kantono **.

Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj .

Ĝiaj loĝantoj franclingve nomiĝas *brunémontois* respektive *brunémontoises'' se nur temas pri virinoj.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Nord
* Brunémont (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 

Kategorio:Komunumoj de Nord
Cysoing

'*** - prononco laŭ sistemo IFA , - jen france, origine nederlande respektive okcidentflandre **Sison*' - estas komunumo de Francio kadre de la historia pejzaĝo Franca Flandrio, *Frans-Vlaanderen* respektive *Flandre française*. Ĝi situas en la departemento *Nord* [], nederlande/flandre *Noorderdepartement*, en la regiono Hauts-de-France (prononco [], laŭvorte "supraĵo de Francio" pikarde ''Heuts-d'Franche*) kaj en la antaŭa regiono Nordo-Kaleza Markolo (france *Nord-Pas-de-Calais* , nederlande/flandre *Noord-Nauw van Calais*). Fine de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Lille* (france *Arrondissement Lille*, nederlande *Arrondissement Rijsel* respektive okcidentflandre *Arroundissement Rysel*), kaj al la kantono **.

Ĝiaj loĝantoj en la franca nomiĝas *cysoniens* respektive *cysoniennes''.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Nord
* Cysoing (stacidomo)
* Bouvines (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*   ()


Kategorio:Komunumoj de Nord
Mourid Barghouti

**Mourid Barghouti** (: , ; n. la 8-an de julio 1944 – m. la 14-an de februaro 2021) estis palestina poeto kaj verkisto. Li naskiĝis en Deir Ghassana, Mandata Palestino.

Barghouti mortis la 14-an de februaro 2021 je la aĝo de 76.

## Verkaro 
* *Midnight and Other Poems* (Noktomezo kaj Aliaj Poemoj), tradukita de Radwa Ashour, ARC Publications, Britio, 2008, ISBN 1-904614-68-X, ISBN 978-1-904614-68-5.
* *I Was Born There, I Was Born Here* (Mi naskiĝis tie, mi naskiĝis ĉi tie, Bloomsbury, 2011
* *I saw Ramallah* (Mi Vidis Ramallah) Random House, Anchor Books, 2003,  ISBN 1-4000-3266-0 kaj Bloomsbury, Britio, ISBN 0-7475-7470-7, kaj American University in Cairo Press (2003), ISBN 978-977-424-755-2
* *A small Sun* (Malgranda Suno), Poemoj tradukitaj de Radwa Ashour kaj W. S. Merwin, Aldeburgh Poetry Trust, 2003 broŝuritaĵo, Suffolk, Britio,

## Referencoj 
Kategorio:Poetoj
Kategorio:Aŭtobiografoj
Kategorio:Palestinanoj
V-Mail

dekstra|eta|Afiŝo de la Dua Mondmilito disvastiganta la uzadon de V-poŝto
eta|V-Poŝta letero skribita en julio 1943 kaj reproduktita el mikrofilmo
eta|Koverto per kiu la presita letero estis liverita
**V-mail** (**V-poŝto**), mallongigo de la angla por **Venko-Poŝto**, estis poŝta procezo uzita de Usono dum la Dua Mondmilito kiel la ĉefa kaj sekura metodo por korespondi kun soldatoj, kiuj aktivis eksterlande. Por redukti la koston translokigi la originalajn leterojn tra la militista poŝta sistemo, V-poŝta letero estis kontrolita de cenzuristo, filmkopiita kaj en la celloko presita sur fotografia papero. La V-poŝta procezo baziĝis sur la pli frua brita Airgraph-procezo.

## Funkciado 
V-poŝta korespondado okazis per skribado sur leterpapero je 17 kontraŭ 23.2 cm, poste fotita kaj enmetita en mikrofilmon. La fina presaĵo en la celloko havis 60% el la grandeco de la originala dokumento, sur fotopapero je 10.7 kontraŭ 13.2  (4 1⁄4 de colo kontraŭ 5 1⁄4 de colo).

Laŭ kalkulo de la usona Nacia Poŝta Muzeo, "La 37 poŝto-sakoj necesaj al la transportado de 150 mil unupaĝaj leteroj povis esti anstataŭigitaj de ununura sako." Anstataŭ pli ol 1 mil kg, la pezo de tiu sama kvanto de poŝto estis reduktita nuraj 20 kg. Tio ŝparis konsiderindan transport-pezon kaj tempo, ambaŭ gravaj milita zono.

Krom poŝta cenzuro, la sistemo povis ankaŭ bari iujn spionadajn teknikojn kiel nevidebla inko, kiu ne estis reproduktita en fotokopio.
 

## Bibliografio 
* Fletcher, Julius kaj Hartwig Danesch. La civila airgraph servo en Palestino, 1941-1945. Rickmansworth: brita Asocio de Palestino-Israel Philatelists, 1983    76p.
* Keeton, E.H. Airgraph: Detala Manlibro sur la Airgraph kun Indikoj de la Valoro. Lynn de King: E. Keeton, 1987 263p.
* *Smithsonian Revuo*, marto, 1994, Ĉirkaŭ la Butikcentro, vol 24:12 pg 16
* *Smithsonian Revuo*, majo, 2004, "V - kiel en Venka Poŝto", pg 38

## Eksteraj ligiloj 
* V-Poŝta Objekto de la Monato  de Nacia Poŝta Muzeo, Smithson- Instituto
* Video kun reklamo pri la uzado de V-Poŝto

Kategorio:Poŝto
Kategorio:Kultura historio de la Dua Mondmilito
Charing Cross

eta|desktre|210px|Ornamita memorkruco de la reĝino Eleanora konstruita por memorigi la originan Eleanor-krucon, antaŭ la fervoja stacio Charing Cross.

**Charing Cross** ([|tʃ|ær|ɪ|ŋ|]) estas vojkruciĝo en Londono, Anglio, kie ses vojoj inter kruciĝas. Laŭhorloĝe el la nordo tiuj estas jenaj: la orienta flanko de Trafalgar Square kiu kondukas al la Placo Sankta Marteno kaj poste al Charing Cross Road; la Strand kiu kondukas al la City; Northumberland Avenue kiu kondukas al la Tamizaj Digoj; Whitehall kiu kondukas al la Parlamenta Placo; The Mall kiu kondukas al la Admiralitata Arko kaj al la Palaco Buckingham; kaj du mallongaj stratoj kiuj kondukas al Pall Mall.

Bronza surĉevala statuo de Karlo la 1-a fare de la franca skulptisto Hubert Le Sueur staris ĉe la vojkruciĝo ekde 1675.

La origina Charing Cross (Kruco de Charing) estis unu el la mezepokaj Eleanoraj krucoj (starigitaj de la reĝo Eduardo la 1-a memore al sia amita edzino Eleanora de Kastilio), kiu staris tie en la kerno de la domaro Charing, Westminster, el la 1290-aj jaroj ĝis ties detruo pro ordono de la Parlamento en 1647. La kruco nomigis la tujan loĝlokon, kaj aliajn lokojn kiel la fervoja stacio Charing Cross, antaŭ kiu staras ornamita memorkruco de la reĝino Eleanora konstruita por memorigi la originan Eleanor-krucon en 1864–1865.

Ĝis 1931, "Charing Cross" referencis ankaŭ al la parto de Whitehall inter la strato Great Scotland Yard kaj Trafalgar Square. La Banko Drummonds, sur la angulo kun The Mall, retenas la adreson 49 Charing Cross (nekonfuzenda kun Charing Cross Road).

Ekde la komenco de la 19-a jarcento, Charing Cross estis iel konsiderita la "centro de Londono" kaj estas nune la punkto el kiu oni mezuras la distancojn el Londono.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *Charing Cross Bridge* en Londono de Claude Monet, en YOUR CITY AT THE THYSSEN, projekto de Thyssen Museum en Flickr 
* 'The statue of Charles I and site of the Charing Cross', Survey of London: volume 16: St Martin-in-the-Fields I: Charing Cross (1935), pp.&nbsp;258–268. URL: http://www.british-history.ac.uk/report.aspx?compid=68141  Alirita la 6an de Marto 2014.

Kategorio:Stratoj aŭ placoj de Londono
Kategorio:Distriktoj de Londono
Kategorio:Monumentoj de Londono
Kurvimetro

[eta|dekstra|Kurvimetro uzata sur mapo de [Germanio]]
La **kurvimetro** estas instrumento por mezuri la longon de vojoj sur mapoj.

## Priskribo 
Plej simpla kurvimetro konsistas el rado de konata perimetro sur akso kaj tenilo. Oni movas la kurvimetron sur la mapo laŭ la mezurata vojo. Tio turnas la radon. La distanco de la vojo estas do
:Distanco = mapa skalo × nombro de turnoj × perimetro de rado.
Pli komplikaj mekanikaj kurvimetroj rekte kalkulas kaj montras la distancon, en kilometroj, mejloj ktp., per dentradoj kaj nadlo.

Hodiaŭ ekzistas ankaŭ elektronikaj kurvimetroj.

## Bildaro 

Kurvimeter.jpg | Germana mekanika kurvimetro
Opisometer.jpg | Mekanika kurvimetro, kiu simple montras la longon de kurbo sur la mapo per centimetroj
KURVIMETER ubt.JPG | Mekanika kurvimetro kun longa tenilo
Curvimeter-MHS 1881-IMG 9986-white.jpg | Mekanika kurvimetro kun dek interŝanĝeblaj skaloj, el la kolekto de la Muzeo de la Historio de Scienco de la Urbo Ĝenevo, en Ĝenevo, Svislando
Eleccurvimeter.jpg | Elektronika kurvimetro

## Historio 
Fruan version de la kurvimetro inventis la angla inĝeniero Edward Russell Morris en 1873. Li vendis la kurvimetron sub la inventita nomo ''''.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Kartografio
Kategorio:Naviga ekipaĵo
Kategorio:Mezuriloj
Kategorio:Geometria mezurado
Prosperidad

**Prosperidad** -  - estas kvinaklasa urbo (municipo) en Filipinoj, en insulo Mindanao, en regiono Caraga, kie ĝi estas administra centro de la provinco Suda Agusano. Prosperidad konsistas el 32 distriktoj.
eta|maldekstre|

## Geografio 
Prosperidad situas en la nordorienta parto de la insulo Mindanao laŭ rivero sen marbordo https://www.google.com/maps/d/viewer?mid=1yNkuiTNDXgwrBmoQIdpifBRd5pk&ll=8.654087190672433%2C125.89233405000002&z=8. Bayugan troviĝas 22, regiona ĉefurbo Butuano 57, Malaybalay 100, Cagayan de Oro 144, Davao 176, General Santos 289, Cebuurbo 290, ĉefurbo Manilo 855, Kvezono 857, Laoag 1214 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
En tiu areo indiĝenoj havis loĝlokon *Culilay*. Alvenis hispanoj, kiuj kristanigis la loĝantojn. La loknomo laŭ la hispanoj estis *San-Juan*. La usonanoj kreis la nunan nomon dum dominado de Usono. La japanoj regis inter 1942-1945.
eta|
eta|
## Trafiko 
Prosperidad estas alirebla laŭ ĉefvojo el Bayugan aŭ Davao.

## Klimato 
Prosperidad situas en la ekvatora klimato. Jare pluvas averaĝe po 1184 mm, en ĉiuj monatoj pluvas, tamen iomete pli ofte inter novembro-februaro. La averaĝa jara temperaturo varias inter 23-29 °C. Ne estas grandaj diferencoj inter la monatoj.

## Eduko 
En Prosperidad satelita kampuso funkcias ekde 1968.

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj
* festivaloj
 
## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de la Filipinoj

Prosperidad Municipal Obelisk.jpg|Municipa obelisko
D.O. Plaza Memorial Hospital, Patin-ay, Prosperidad (Original Work).jpg|Hospitalo