open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Eloxochitlán de Flores Magón

** Eloxochitlán de Flores Magón** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Eloxochitlán de Flores Magón*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 029.

## Geografio 
Eloxochitlán de Flores Magón apartenas al la distrikto Teotitlán al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la kanjona regiono de Oaĥako (regiono *Cañada*), kiu apartenas al la norda parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 4042 loĝantojn. El tiuj estis 1936 viroj kaj 2106 virinoj. La komunumo havas surfacon de 28.07 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1460 metroj super la marnivelo. maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3401 indiĝenoj. El tiuj 2817 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 2817 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Eloxochitlán de Flores Magón  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Kanjona regiono de Oaĥako
Gortva

**Gortva,** hungare **Gortvakisfalud** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.
eta|dekstra|330ra|Gortva situas en la plej griza regiono

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 km²
* Supermara alteco: 187 m
* Loĝantaro: 510
* Poŝtkodo: 980 02
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Gortva situas meze de sakovojo, laŭ rojo, laŭ fervojo Fiľakovo-Tornaľa. Rimavská Sobota troviĝas 15 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1326 en formo *"Gurtuatu"*. En la 16-a jarcento pro la turkoj la vilaĝo senhomiĝis, en la 18-a jarcento rehomiĝis. En 1846 incendio okazis. En 1910 loĝis en Gortvakisfalud 411 da homoj, (390 hungaroj, 20 slovakoj, unusola germano). Ĝis Traktato de Trianon Gortvakisfalud apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Gortvakisfalud rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito parto de la hungaroj deportiĝis al Hungario, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Gortva 493 da homoj, (273 hungaroj, 142 slovakoj, 67 ciganoj kaj aliaj).

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo de 1790, en 1911 novklasikismiĝis
* klasikisma nobeldomo de 1836

## Famuloj 
* En la iama Kisfalud naskiĝis kaj mortis hungara poeto Boldizsár Adorján.
* En la iama Gortvakisfalud mortis hungara tradukisto Emília Lemouton.

## Eksteraj ligiloj 
* Gortva en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Čierny Potok

eta|dekstra|330ra|Čierny Potok situas en la plej griza regiono

**Čierny Potok,** hungare **Feketepatak** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. En ambaŭ lingvoj la nomo signifas: nigra rojo.

## Bazaj informoj 
* Areo: km²
* Supermara alteco: 215 m
* Loĝantaro: 150
* Poŝtkodo: 980 31
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Čierny Potok situas for de ĉefvojo kaj fervojo, sub piedoj de monto 1020 m-ojn alta, laŭ traira vojaĉo. Rimavská Sobota troviĝas 20 km-ojn.

## Historio 
Post la 1-a mondmilito slovakoj fondis 2 proksimajn setlejojn, sed ili ne estis municipoj. Inter 1938-1945 la regiono denove iĝis hungara, kiel slovaka insulo. En 1938 kelkaj hejmenvenis, aliaj restis, sed la hejmenvenintoj revenis en 1945. En 1955 nova vilaĝo fondiĝis el la 2 setlejoj. En 2001 loĝis en Čierny Potok 160 da homoj, (156 slovakoj, 3 hungaroj, unusola ĉeĥo).

## Eksteraj ligiloj 
* Čierny Potok en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Arbon (distrikto)

**Distrikto Arbon** estas administra unuo de Kantono Turgovio en Svislando. Ĝi nombris 38021 loĝantojn la 31-an de decembro 2007. Post la ampleksigo de la distrikto jun efiko de la 1-a de januaro 2011 la distrikto nombtris laŭ la ciferoj de la 31-a de decembro 2009 51118 loĝantojn.

## Geografio 
La distrikto havas areon de 69,7&nbsp;km². Ĝia ĉefloko estas la urbo Arbon. La distrikto Arbon situas en la nordoriento de Turgovio ĉe la bordo de Bodenlago kaj sur la montoĉeno Seerücken. Kun Horn la distrikto disponas tute en oriento pri enklavo en Kantono Sankt-Galo.

## Trafiko 
Tra la distrikto pasas unuflanke la fervojlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj al Rorschach laŭlonge de la norda bordo de Bodenlago al Kreuzlingen kaj aliflanke la linio de Romanshorn tra Vinterturo al Zuriko. Krome estas la linio de Svisaj Sudorientaj Fervojoj de Romanshorn tra Sankt-Galo al Lucerno. Sur Bodenlago trafikas diversaj liniŝipoj kaj ekzistas pramŝiplinio de Romanshorn al Friedrichshafen.

## Ekonomio 
La urboj Romanshorn kaj Arbon estas sidejo de diversaj firmaoj de nacia aŭ eĉ internacia signifo. Samtempe la regiono pro la beleco de la lago ankaŭ allogas turismon. La regiono de Seerücken aliflanke konservis sian kamparan karaktercon kaj vivas ĉefe de agrikulturo.

## Historio 
En la distrikto Arbon apud la bordo de Bodenlago jam dum la neolitiko kaj la bronzepoko ekzistis homaj setlejoj, kiel diversaj trovitaj ruinoj kaj restaĵoj pruvas. Pro la diversaj trovaĵoj oni parolas pri la Arbon-kulturo. En mezepoko la regantoj de la regiono estis unuflanke la princabato de la Monaĥejo Sankt-Galo kaj aliflanke la episkopo de Konstanco, inter kiuj ĉiam ekzistis rivaleco. Kiam en la jaro 1460 Turgovio estis konkerita de la Svisa Ĵurkomunumo la svisoj ankaŭ pri la regiono de Arbon akiris la potencon. Dum la Helveta Revolucio en la jaro 1798 la regiono liberiĝis de la Ĵurkomunumo kaj en la jaro 1803 la nova Kantono Turgovio fondiĝis kaj la distrikto Arbon fariĝis unu el ĝiaj administraj unuoj. En tiu tempo ekzistis la plano aligi la enklavon Horn al Kantono Sankt-Galo, sed pro la rezisto de la loĝantoj kaj la apogo el Arbon, Horn fine restis parto de distrikto Arbon kaj Kantono Turgovio.

Sur baze de la nova leĝo pri la komunumoj de Kantono Turgovio kun efiko de la 1-a de januaro 2011 al la distrikto estis aldonita la komunumo Amriswil.

## Komunumoj de la distrikto Arbon 
Al la distrikto Arbon apartenas je la fino de 2008 la sekvantaj dek-unu komunumoj:

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo pri la distrikta tribunalo de Arbon 

Kategorio:Distriktoj de Svislando
Kategorio:Distriktoj de Kantono Turgovio
Kategorio:Listoj de Svislando
Kategorio:Bodenlago
Intensa medicino

La **intensa medicino** aŭ **intensiva prizorgado** (angle '''intensive care''') estas medicina fako traktanta la diagnozadon kaj terapion de vivdanĝerigaj situacioj kaj malsanoj. La fako plejparte aplikiĝas en speciale ekipitaj stacioj de malsanulejoj ("intensaj stacioj"), kiuj gvidiĝas fare de speciale edukitaj fakaj kuracistoj, kiel anestezistoj, internaj medicinistoj, kirurgoj kaj neŭrologoj.

Intensaj stacioj de malsanulejoj en la industriaj ŝtatoj estas el konstrua kaj aparatara vidpunkto amplekse ekipitaj. Pro la tempe ampleksa neceso de intensa prizorgo flegisto en intensa stacio prizorgas nur 1 ĝis 3 pacientojn – en "normala stacio" de malsanulejo unu flegisto prizorgas ĉirkaŭ 20 pacientojn.

La intensa medicino havas siajn historiajn radikojn en la anestezologio, ĉar la artefarita spirigado estis la origina kaŭzo por kreo de tiom kompleksaj medicinaj metodoj kaj lokoj. Alia antaŭŝtupo por la nunaj intensaj stacioj estis "kardiologiaj prizorgaj unuoj". Tiuj stacioj per daŭra elektrokardiografio povis kontroli pacientojn post korinfarkto kaj havis aparatojn por revivigo en okazo de kormuskolaj misfunkcioj.

En intensaj stacioj akceptiĝas pacientoj, kies stato estas aŭ povus iĝi vivdanĝeriga. Tiel ne nur severaj malsanoj aŭ la sufero je forta akcidento, sed ankaŭ statoj post grandaj operacioj gvidas al intensa medicina kontrolo kaj se necese terapio. Principe devas esti iugrada pozitiva prognozo pri la medicina trakteblo de la vivdanĝeriga stato. Malsanoj kun granda probablo gvidantaj al morto, kiel kanceroj en fina stadio, do ne gvidas al akceptiĝo en intensa stacio.

## Referencoj
Gawain

[eta|250ra|Gawain kaj la [Verda Kavaliro.]]
**Gawain**, nevo de Reĝo Arturo.

Li estis filo de Reĝo Lot de Orkney kaj Morgause, kaj frato de Agravain, Gaheris kaj Gareth. Li estis ankaŭ frato aŭ duon-frato de Mordred.

Gawain aperas tre ofte en la Artura literaturo, kaj klare estis tre populara heroo. Multaj mezepokaj romancoj pritraktas liajn aventurojn. Ĝenerale li estas kuraĝa kavaliro, tamen viro kiu pli ŝatas mondajn aferojn ol religiajn. Li estas alloga al damoj, kaj ĝuas multajn am-aferojn, kiujn kelkaj romancoj burleske priskribas. Dum la serĉo por la Sankta Gralo, kvankam li havas purajn intencojn, li ne kapablas agnoski siajn kulpojn kaj estas tro memcerta. En *The Wedding of Sir Gawain and Dame Ragnelle* (*La Geedziĝo de Kavaliro Gawain kaj Damo Ragnelle*), liaj lerto, virto kaj respektemo al virinoj liberigas sian estontan edzinon de malbeno kiu malbeligis ŝin.

En la grava aliteracia angla romanco *Sir Gawain and the Green Knight* (*Kavaliro Gawain kaj la Verda Kavaliro*), la mistera Verda Kavaliro venis al la Artura kortego, kie Gawain akceptis defion kaj senkapigis lin. La Verda Kavaliro trankvile enmanigis sian kapon kaj devigis Gawain renkonti lin post unu jaro kaj unu tago ĉe la Verda Ĉapelo, por esti li mem senkapigata. Gawain faris longan vojaĝon tien. Survoje li alvenis al la bela kastelo de Bertilak de Hautdesert kaj lia belega edzino, kiu malsukcese klopodis delogi lin. Fine li denove renkontis la Verdan Kavaliron, kiu nur vundetis la kolon de Gawain, kaj poste eksplikis ke li estas fakte Bertilak de Hautdesert kaj ke la tuta afero estas komploto de Feino Morgane, la malamiko de Arturo. Honte Gawain revenis al la kortego, portante verdan skarpon, kaj, por forigi lian honton, Arturo komandis ke ĉiu kavaliro portu verdan skarpon.

Kiam la kavaliroj de Arturo konsciis ke Ginevra havis am-rilatojn kun Lanceloto, Gawain petis ke lia frato Agravain ne spionu Ginevran, sed tiu ignoris la konsilon. Kune kun Mordred Agravain malkaŝis la am-aferon de Lanceloto kaj Ginevra. Poste Arturo petis, ke Gawain kaj liaj fratoj defendu la ŝtiparumon de Reĝino Ginevra. Gawain rifuzis, sed la aliaj senentuziasme konsentis, kvankam ili diris ke ili ne portos kirasojn. Gareth, Gaheris kaj Agravain mortis kiam Lanceloto kaj liaj kavaliroj savis Ginevran. Pro tio Gawain tiom koleris ke li devigis Arturon invadi Francion kie situis la bienoj de Lanceloto. Dume Ginevra restis en Anglio, kaj Arturo konfidis ŝin al la protekto de Mordred. Tiu, tamen, komplotis kapti la anglan tronon kaj edziĝi al Ginevra. Aŭdinte raportojn pri la perfido de Mordred, Arturo kaj liaj kavaliroj revenis en Anglion. Iuj diras ke Gawain mortige vundiĝis dum batalo kun la armeo de Mordred, kaj, mortante, skribis al Lanceloto por peti kaj pardonon kaj lian subtenon por la lukto kontraŭ Mordred.

En *Gesta Regum Anglorum* (ĉ. 1120), Vilhelmo de Malmesbury diras ke la tombo de Gawain estis eltrovata en Pembrokeshire, ke, post la forpaso de Arturo, Gawain batalis kontraŭ la anglo-saksoj, ke la frato de Hengist forpelis lin de la angla regno, sed ke Gawain daŭre atakis la invadantojn.

Kategorio:Kavaliroj de la Ronda Tablo
Katetero

[eta|[Vejno|Vejna katetero, fiksita per sparadrapo]]
**Katetero** (de la greka vorto καθíημι = subensendi, faligi) estas tubeto aŭ tubo de varia diametro el plasto, latekso, silikono, metalo aŭ vitro, en kiu kavaj organoj de homoj (en veterinara medicino ankaŭ de bestoj) kiel urina veziko, stomako, intestaro, angio ktp., sed ankaŭ orelo aŭ la koro, povas esti esplorataj, plenigataj aŭ purigataj per likvaĵo. Per specialaj kateteroj, kiuj havas aldonajn aparatojn por kapti, disigi aŭ tondi, eblas kapti kaj forpreni ĝenajn substancojn, kiuj ekzemple blokas la vojon en angio, kaj povas fari mikrooperaciojn. Modernaj medicinistoj utiligas kateterojn cele al trovado de diagnozo aŭ cele al plenumo de terapio. La apliko de katetero al paciento nomiĝas "kateterado".

Jam ĉirkaŭ la jaro 3000 a.K. en antikva Egiptio uziĝis stabilaj kateteroj el stano kaj bronzo. Aldone tie samkiel en antikva Barato kun katetera celo uziĝis tuboj el kano, pajlo aŭ ruliĝintaj palmofolioj.

## Vidu ankaŭ 
* Periferie enmetita centra katetero
Figa (distrikto Rimavská Sobota)

eta|dekstra|330px|Figa situas en la plej griza regiono
**Figa,** hungare **Gömörfüge** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

* Areo: 9 km²
* Supermara alteco: 181 m
* Loĝantaro: 400
* Poŝtkodo: 982 51
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Figa situas sur malebenaĵo, laŭ rojo, laŭ ĉefvojo Rimavská Sobota-Tornaľa. La lasta troviĝas 7 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1244 en formo *"Fygey"*. En la 15-a jarcento la vilaĝo disiĝis je Suba kaj Supra Fygey. Pro la turkoj la vilaĝoj senhomiĝis. En 1910 loĝis en Gömörfüge 422 da homoj, (escepte 6 slovakojn ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Gömörfüge apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Gömörfüge rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1947 parto de la hungaroj deportiĝis al Hungario, la restintaj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume alvenis slovakoj al la malplenaj domoj. En 1951 kolĥozo formiĝis. En 2001 loĝis en Figa 389 da homoj, (170 hungaroj, 164 slovakoj, 44 ciganoj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* fundamente mezepoka katolika preĝejo omaĝe al Senmakula Koncipiĝo de 1810
* klasikisma kastelo de Palkovics (palkoviĉ) el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Figa en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Omana golfo

La **Omana golfo** aŭ **golfo de Omano** ( *Darĝaĝe Omman*), historie ankaŭ nomita **maro de Omano**, **persa maro** aŭ **golfo de Makran** (; transliterita: ĥaliĝe Omman, ) estas marero aŭ golfo en la Hinda Oceano. Ĝi estas konektejo inter la Araba maro kaj la Ormuza markolo, kiu enfluas en la Persan golfon. La marero respektive golfo estas ĝenerale inkluzivita kiel branĉo de la Persa golfo. Ĉe la norda marbordo situas Pakistano kaj Irano (Persio). Ĉe la suda marbordo situas Omano en la oriento, kaj la Unuiĝintaj Arabaj Emirolandoj (UAE) por mallonga distanco en la okcidento.

eta|maldekstra|
eta|maldekstra|

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de maraj ekoregionoj

Kategorio:Geografio de Azio
Kategorio:Persa Golfo
Kategorio:Golfoj
Kategorio:Maraj ekoregionoj
Urĝeca medicino

eta|220ra|Prizorgo de urĝe traktenda paciento hejme.
eta|160ra|Urĝeca medicino surloke post plurpersona akcidento.

**Urĝeca medicino** estas specialiga subfako de medicino, kiu traktas la diagnozadon kaj terapion de urĝe traktendaj pacientoj. Ĝi ampleksas la "ĉenon pri savado" de la unua helpo (sukurado) ĝis ampleksa medicina trakto en intensaj stacioj kaj operaciejoj de hospitaloj. Temas pri inter-disciplina tereno de medicino, kiu kunlaborigas kuracistojn de la fakoj interna medicino, kirurgio, neŭrologio kaj anestezologio. Aparte per la termino oni nomumas la intensan medicinan trakton de vivdanĝerigitaj pacientoj **antaŭ** ilia alveno en hospitalo, do en la loko kie la fato trafis la homojn aŭ en medicina veturilo survoje al hospitalo. Povas temi pri individua akcidento, aŭ pri katastrofo kiu samtempe danĝerigis la vivon de multaj homoj.

## Historio de urĝeca medicino 
Vivteno de homo dum la mezepoko pro juraj kaj religiaj leĝoj konsideriĝis sorĉaĵo, ĉar malhelpo al la disvolviĝo de la "volo de dio". Nur dum la epoko de renesanco tio ŝanĝiĝis. La medicinisto *Andreas Vesalius* dum la jaro 1543 sukcesis pri grava eksperimento, kiu pruvis la gravecon de spirado: pro artefarita spirigado pretervivis porko kun tranĉita traĥeo kaj torako. Tamen oni tiuepoke ne multe atentis liajn esplorojn. Unua mejloŝtono dum la jaro 1740 estis leĝo de la franca reĝo Ludoviko la 15-a pri "la neceso kaj la metodoj de revivigo kaj la respondeco pri la revivigo kaj la ekipo kun aparatoj por urĝeca medicino". Ene de malmultaj jaroj en preskaŭ ĉiuj eŭropaj ŝtatoj ekestis similaj leĝoj. Dum la jaro 1744 medicina societo en Britio propagandis la artefaritan spirigon de vivdanĝerigitaj pacientoj, kaj dum 1788 la brita *Charles Kite* († 1811) postulis aldonan elektran stimulon de la koro. La germana kuracisto *Jacob Ackermann* en 1804 ekkonis la fundamentan gravecon de oksigeno por la homa spirado. Dum 1908 kadre de la unua "internacia kongreso por urĝeca medicino" en Frankfurto-ĉe-Majno la medicina disciplino nomatis "speciala scienco", kiu necesigus apartan edukon de la kuracistoj. Dum 1947 kuracistoj unuafoje raportis pri la sukcesa revivigo de 14-jara knabo pere de elektra stimulo de ne plu batanta koro. Dum la dua duono de la 20-a jarcento ĉie en la industriaj ŝtatoj kreiĝis retoj de stacioj por urĝecaj medicinaj veturiloj, kaj ekfunkciis ankaŭ tiuspecaj helikopteroj.
Gemerské Michalovce

eta|dekstra|330ra|Gemerské Michalovce situas en la plej griza regiono

**Gemerské Michalovce,** hungare **Gömörmihályfalva** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 6 km²
* Supermara alteco: 211 m
* Loĝantaro: 100
* Poŝtkodo: 982 52
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Gemerské Michalovce situas sur malebenaĵo, sub piedoj de monto 304 m-ojn alta, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Tornaľa troviĝas 10 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1413 en formo *"Myhalfalwa"*. En 1910 loĝis en Gömörmihályfalva 167 da homoj, (ĉiuj hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Gömörmihályfalva apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Tornalja, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Gömörmihályfalva rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš, dume slovakoj alvenis. Kolĥozo formiĝis en 1952. Inter 1971-1990 la vilaĝo e estis municipo. En 2001 loĝis en Gemerské Michalovce 97 da homoj, (76 hungaroj, 21 slovakoj).

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo de 1772

## Eksteraj ligiloj 
* Gemerské Michalovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Arbon

**Arbon** estas la ĉefurbo de la samnoma distrikto en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 13118 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Arbon situas ĉe la bordo de Bodenlago en la oriento de la kantono. Arbon konsistas el la historia urbeto Arbon kaj la municipo Frasnacht.

## Limoj kaj najbaraj komunumoj 
En nordoriento Arbon limas al Bodenlago je kies alia flanko situas Baden-Virtembergo (Germanio). Nordokcidente ĝi limas la Egnach kaj sudokcidente al Roggwil. En sudo la urbo limas al Steinach kaj en sudoriento al Berg, ambaŭ en Kantono Sankt-Galo.

## Trafiko 
Arbon situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Romanshorn al Rorschach.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Arbon kiel *Arbor Felix* datiĝas el la jaro 378 post Kristo el la *Itinerarium Antonini*. La restaĵoj de la menciita romia kastelo estis trovitaj nur en la jaro 1957.

En la jaro 610 iraj monaĥoj el la disĉiplaro de Columban de Luxeuil setlis en Arbon, kie laŭ la legendo tiam jam ekzistis malgranda kristana komunumo, kiu loĝis en fortikita setlejo. Unu el la disĉiploj de Columban estis Sankta Gallus, la fondinto de la Monaĥejo Sankt-Galo, kiu mortis la 16-an de oktobro 640 en Arbon.

## Vidu ankaŭ 
* Arbon (stacidomo)
* Arbon Seemoosriet (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo Arbon
* Arbon en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Kategorio:Bodenlago
Anestezologio

La **anestezologio** (de la vorto anestezo, origine de la malnovgrekaj vorteroj  „mal-, ne“ kaj  „percepto“) estas medicina scienca fako, kiu traktas la metodojn de sendolorigo (anestezo), de intensa medicino, doloroterapio (algeziologio) kaj de urĝeca medicino.

Post la universitata studo de medicino, la kuracistoj specialiĝantaj pri anestezologio laboras pri la fako dum pluraj jaroj kaj pluedukiĝas, ĝis ili fine povas nomi sin "faka kuracisto pri anestezologio" aŭ mallonge anestezisto.

## Eksteraj ligiloj 
* retejo anglalingva de la monda federacio de anestezologiaj societoj 

Kategorio:Anestezo
Vilhelmo de Malmesbury

**Vilhelmo de Malmesbury**, angla mezepoka historiisto (n. inter 1080 kaj 1085 en Wiltshire; m. ĉirkaŭ 1143).

Filo de normanda patro kaj anglosaksa patrino, li pasis la tutan vivon en Anglio. Li studis ĉe la Abatejo Malmesbury kaj kolektis multe da historiaj verkoj pri la mezepoko. Ĉ. 1120 li finis la unuan version de sia *Gesta regum anglorum* (*Agoj de la anglaj reĝoj*), kiu pritraktis la periodon de 449 al 1120; la dua versio (1127) traktis ankaŭ la jarojn de 1120 ĝis 1127. En 1125 li finis *Gesta pontificum anglorum* (*Agoj de la anglaj episkopoj*). Eble parte pro entuziasma aprobo de tiuj verkoj, en 1140 oni proponis al li ke li iĝus abato de Malmesbury, sed li preferis resti klerulo kaj bibliotekisto de la abatejo. En 1141 li ĉeestis la Konsilion de Winchester, kie la ekleziuloj deklaris sian subtenon de la Imperiestrino Matilda. Plua verko, *Historia Novella* (*Moderna Historio*) pritraktis la jarojn 1128-1142.

Kategorio:Normana konkero de Anglio
Kategorio:Anglaj historiistoj
Kategorio:Anglaj kronikistoj
Kategorio:Anglaj monaĥoj
Kategorio:Anglaj verkistoj
Kategorio:Mezepokaj verkistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en la 11-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en 1143
Katedralo de Prato

[eta|300px|Bildo de la *Duomo*. Videblas dekstre la statuo de [Giuseppe Mazzoni.]]
La **katedralo de Prato** () estas la ĉefa katolika preĝejo de Prato (Toskanio), kaj la sidejo de la loka episkopo. Ĝi estis dediĉita al Sankta Stefano, la unua kristana martiro. Ĝi estas unu el la plej malnovaj preĝejoj de la urbo, ĉar ĝi jam ekzistis en la 10-a jarcento kaj estis renovigita aŭ rekonstruita plurfoje ekde tiam.

La katedralo entenas plurajn notindajn artaĵojn, inkluzive de belaj skulptaĵoj. La ekstera katedro de la katedralo estis plenumita de Michelozzo kaj Donatello en la 15-a jarcento.

Prato
Prato
Kategorio:Prato
Kategorio:Provinco Prato
Abatejo Malmesbury

eta|Abatejo Malmesbury
eta|Abatejo Malmesbury en la 14-a jarcento

**Abatejo Malmesbury**, benediktana monaĥejo fondita ĉirkaŭ 676 de la klerulo kaj poeto Aldhelm, laŭdire nevo de Reĝo Ine de Wessex kvankam tio ne certas.

En 941 la anglo-saksa reĝo Athelstan entombiĝis en la abatejo. Ne post la 11-a jarcento la abatejo famis pro sia granda biblioteko. Dum parto de la 12-a jarcento la historiisto Vilhelmo de Malmesbury estis la abateja bibliotekisto.

Oni pligrandigis la konstruaĵojn dum kelkaj jarcentoj, sed ili estis plejparte kompleta en 1180. La spajro altis 131 metrojn, sed ĝi detruiĝis dum ŝtormo de ĉ. 1500, kune kun multe de la preĝejo. Hodiaŭ restas nur malpli ol duono de la abatejo. Hodiaŭ la preĝejo estas la paroĥa preĝejo de Malmesbury.

Ĉe la abatejo okazis frua eksperimento de homa flugo: en 1010, la monaĥo Eimer de Malmesubry flugigis glisilon de la turo. Ĝi alteriĝis 200 metrojn for de la turo, kaj Eimer rompis al si ambaŭ krurojn.

En la korto situas la tombo de Hannah Twynnoy, kiu eble estis la unua homo mortigata de tigro en Anglio: ŝi laboris en drinkejo de Malmesbury vizitata en 1703 de cirko kiu posedis tigron. Hannah, malgraŭ avertoj, turmentetis la beston, kiu fine liberigis sin de siaj ligiloj kaj mortige mordis ŝin.

Kategorio:Abatejoj en Britio
Kategorio:Benediktanaj monaĥejoj
Kategorio:Aperis en la 7-a jarcento
Kategorio:Konstruaĵoj en Wiltshire
Lorenzo Ghiberti

**Lorenzo GHIBERTI**, denaske **Lorenzo di Bartolo** (n. en 1378 - m. la 1-an de decembro 1455) estis itala artisto de la frua Renesanco, plej konata pro siaj skulptaĵoj kaj metalartaĵoj.[eta|250px|Lorenzo Ghiberti sur la *Portaloj de Paradizo*, en la [baptejo Sankta Johano (Florenco)|baptejo Sankta Johano (Florenco).]]Ghiberti naskiĝis en Florenco. Lia patro estis Bartoluccio Ghiberti, sperta artisto kaj oraĵisto, kiu instruis al sia filo la komercon de oro. Lorenzo sekve fariĝis lernoknabo en la ateliero de Bartoluccio de Michele, kie Brunelleschi ankaŭ trejnis. Kiam peston trafis Florenco en 1400, Ghiberti elmigris al Romagna, kie li helpis finpretigi la murfreskojn de la kastelo de Karlo la 1-a Malatesta.

Ghiberti famiĝis por la unua fojo, kiam li en 1401 gajnis konkurson por la pordoj de la baptejo Sankta Johano de Florenco. Por plenumi tiun gravan mendon, li fondis atelieron, en kiuj trejnis multaj lernoknaboj, inkluzive de Donatello, Masolino, Michelozzo, Uccello kaj Antonio Pollaiuolo. Li plenumis multajn monumentojn kaj skulptaĵojn en Florenco.

Ghiberti ankaŭ estis kolektisto de klasikaĵoj kaj historiisto. Li aktive kuraĝigis la diskoniĝon de humanismaj ideoj. Lia nefinita verko *Commentarii* estas altvalora fonto pri renesanca arto kaj entenas membiografion. La *Commentarii* estas grava fonto por la referenca verko *Le Vite* de Giorgio Vasari. Ghiberti mortis en Florenco je la aĝo 77.

Kategorio:Italaj skulptistoj
Kategorio:Mortintoj la 1-an de decembro
Kategorio:Mortintoj en Florenco
Balkono

[eta|dekstra|250px|La fama balkono de [Romeo kaj Julieto|Julieta en Verono.]]
**Balkono** (el la itala *balcone*) estas arkitektura ero, kiu konsistas el horizontala platformo elstaranta el la muro de konstruaĵo. Balkono situas plejofte ekster la koncernita konstruaĵo, sed povas ankaŭ situi interne de ĝi, en granda ĉambro (ekzemple en teatrejo) aŭ en fermita korto.

Laŭ Francisko Azorín **balkono** estas *Plata elstaraĵo ĉe domfasado, ĉirkaŭita de balustrado k. komunikiĝanta kun la interno.* Kaj li indikas etimologion el latina *palcus*, kaj poste derivaĵo balkonado, kiel *Balkonego, etendiĝanta du aŭ pli etaĝaperturojn*.

La plej fama balkono estas sendube tiu de la ŝekspira tragedio *Romeo kaj Julieto*.

Kelkaj diktatoroj aŭ alitipaj aŭtoritatoj fame diskursis el balkonoj, kiel simbolo ke malantaŭ ili staras la palaco kiel centro de ilia povo. Tiuj estis la okazoj ĉe Francisco Franco, Mussolini, la urbestro de la hispana filmo *Bienvenido, Míster Marshall* ktp.

## Vidu ankaŭ 
* Mezepoka hispana literaturo
* Hispanlingva literaturo
* Antaŭrenesanco

## Referencoj 
Kategorio:Arkitekturaj eroj
Putto

[eta|*Putto* en [Obermarchtal (Germanio)]]
***Putto*** (aŭ plurale *putti*, signifo en la itala kaj en la origina latina formo *putillus* "knabeto") estas itala arkitektura vorto por la statuo de vangpufa, mokema suĉinfano, kutime ĉe la fasado de konstruaĵo. *Putti* estas principe ĉiam knaboj en aĝo de sub ses jaroj, ofte nudaj kaj iom diketaj, kiel kutimas aspekti suĉinfanoj, kelkfoje anĝeloj, do kun aŭ sen dorsaj flugiloj. Ili plejparte troviĝas ĉe monumentoj de la itala Renesanco, sed ankaŭ ĉe ĉiuj konstruaĵoj de la sicilia baroko.

## Historio 
*Putti* devenas de la arto de antikva Grekio. Ili estis ree malkovritaj kaj uzataj ekde la itala 14-a jarcento. En la 15-a jarcento, Donatello revivigas la putto en arto. Tiam la roluloj de junaj bebecaj infanoj en vivaĝo, kiam ili estas ĉarmaj, senkulpaj kaj senruzaj, populariĝis. La putto en arto estis konsiderata figuro reprezentanta la dion de amo (Amoro, Kupido), kaj jen kiel la homoj de la 16- a kaj 17-a jarcentoj pensis pri la figuroj de flugilhavaj infanoj. 

La pensulo Gotthold Ephraim Lessing, diskutis tiun aferon kaj venis al la konkludo ke la putto ne sole reprezentas la dion de amo. Esplorante la putton ekde la 15-a jarcento (tiam kiam ĝi estis revivigita ekde antikvaj tempoj),  oni povas vidi ke Lessing pravis en lia hipotezo. Kontrolo kiel la putto estis nomitaj en la popollingvo de la tempo, la kromnomo donita al ili estis "Spiritelli". Ankaŭ skriba pruvo montras, ekzemple en la vortoj de laŭdo de Giovanni Roccelli priskribanta la mozaikon en Santa Constance en Romo, la epiteto "Amor" ne estas donita. Ankaŭ, en la pagdokumentoj kiuj estis asignitaj al Donatello por lia laboro en 1446 (la koruso - Cantoria) estis skribitaj en la latina por la dancantaj puttoj, la esprimo "Predictis spiritellis" estas uzita.

## Referencoj 
Kategorio:Arkitekturaj eroj
Kategorio:Renesanco
Kategorio:Baroko
Kategorio:Anĝeloj
Katedralo de Sieno

eta|250px|La katedralo de Sieno.
La **katedralo de Sieno** estas la ĉefa, mezepoka katedralo de la itala urbo Sieno. Ĝi estas dediĉita al *Santa Maria Assunta* (Sankta Ĉieliro de Maria). La katedralo estas la sidejo de la episkopujo de Siena-Colle di Val d'Elsa-Montalcino.

La katedralo estis origine desegnita kaj konstruita inter la jaroj 1215 kaj 1263, sur la loko de antaŭa konstruaĵo. Ĝi havas la formon de latina kruco, kun kupolo kaj sonorilturo. La kupolo elstaras el okangula bazo, kun subtenantaj kolonoj. La lanterno supre de la kupolo estis aldonita de Gian Lorenzo Bernini. La ekstera kaj interna dekoracio estis farita el blanka kaj nigra marmoro (la du simbolaj koloroj de Sieno), kun aldona ruĝa marmoro sur la ĉefa fasado.

Sieno
Kategorio:Sieno
Kategorio:Konstruaĵoj en Toskanio
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en la 14-a jarcento
Fiŝista reĝo

La **fiŝista reĝo** estas reĝo,  kiu gardas de la Sanktan Gralon en Artura legendo. Laŭ iuj verkistoj li nomiĝis Pelles.

Estas multaj versioj de lia historio, sed ĉiuj diras, ke li estis vundata en la kruroj aŭ la ingveno, kaj ne povas movi sin sen ies helpo. Dum li estis vundita, lia regno grave suferis: pro lia senpotenco lia lando estas dezerto - la "Waste Land" kiu donas la titolon de la poemo de T. S. Eliot. Li povis fari malmulte krom fiŝkapti ĉe rivero proksime al sia kastelo Corbenic. Multaj kavaliroj penis sanigi lin, sed nur Parsifalo povis fari tion.

La fiŝista reĝo estis la patro de Elaine, kiu per magiaj trompoj igis Lanceloton amori ŝin kaj poste naskis Galahad.

La rolulo de la fiŝista reĝo inspiris la filmon *The Fisher King* kun titolo samsignifa.

## Vidu ankaŭ
* Listo de filmoj bazitaj sur Artura literaturo.

## Eksteraj ligiloj 
* Studo pri la fiŝista reĝo de la usona Universitato de Idaho , en la angla.

Kategorio:Roluloj de la Artura literaturo
Kategorio:Fikciaj reĝoj
Kategorio:Fikciaj handikapuloj
Preĝejo Orsanmichele

La **preĝejo Orsanmichele** (aŭ "Legomĝardeno de Sankta Mikaelo") estas preĝejo lokita en la itala urbo Florenco. Ĝi estis konstruita sur la loko, kie etendiĝis la legomĝardeno de la monaĥejo San Michele, hodiaŭ malaperinta.

250ra|maldekstra|eta|Enirejo
La preĝejo situas ĉe la *Via Calzaiuoli* de Florenco. La konstruaĵo origine servis kiel grajnvendejo : ĝi estis starigita en 1337 de Francesco Talenti, Neri di Fioravante kaj Benci di Cione. Ĝi estis aliformita en preĝejon inter 1380 kaj 1404. Tie longe kunveniĝis la potencaj gildoj de Florenco.

Orsanmichele
Orsanmichele
Bonifaco la 8-a

**Bonifaco la 8-a**, denaske **Benedetto Caetani** (naskiĝis ĉirkaŭ 1235 - m. en 1303), estis la romkatolika papo inter 1295 kaj 1303. Unue advokato kaj notario de la papo en Romo, li fariĝis kardinalo en 1281 kaj estis oficiale elektita kiel la nova papo la 24-an de decembro 1294, post la rezigno de Celesteno la 5-a.

Samkiel Gregorio la 7-a, tiu papo volis aserti la superecon de spirita potenco super tera potenco, kaj do opiniis mastri la variajn tronojn de Eŭropo. Li spertis gravan konflikton kun la familio Colonna, kiu subtenis la rajtojn de la Aragona reĝlando, kun la sankta romia imperiestro, sed precipe kun Filipo la Bela de Francio.

## Vidu ankaŭ 
* Nigraj kaj Blankaj Gelfoj

Kategorio:Papoj
Kategorio:Gelfoj kaj Gibelinoj
Trinkmono

eta|Trinkmono en manĝejo
**Trinkmono** (alinome **dankmono**, **gratifiko**) estas krommono, kiun oni donas al servistoj por danki lian agadon. Estas du tipoj: deviga kaj nedeviga. "Deviga" trinkmono estas vere parto de la prezo, sekve, en multaj landoj, kiel en Brazilo estas specialaj leĝoj por eviti trompojn al klientoj aŭ malpago de impostoj.

La uzo de trinkmono estas tre malsama laŭ la kulturo kaj lando. En Usono, ekzemple, tio estas preskaŭ devo, en Japanio, ĝi estas preskaŭ insulto. En aliaj landoj tio estas malofta, sed bone akceptita, kiel ekzemple, en Brazilo, kie estas tiel ofte ke la taksiistoj kaj kelneroj rabatas la cendojn, kiel oni aldonas trinkmonon.

Alie, en multaj landoj estas paga, kio en aliaj estas senpaga. Ekzemple, en multaj landoj, enirado en publikaj necesejoj estas senpaga; en aliaj, tio estas pagenda, sed oni ne devas konfuzi tion kun trinkmono.

Kategorio:Komerco
Kategorio:Interpersona rilatado
Kategorio:Mono
Parsifalo

**Parsifalo** (aŭ Percival/Perceval), Artura kavaliro kiu partoprenis la serĉon de la Sankta Gralo.

Post la morto de lia patro, lia patrino forprenis lin al kimra arbaro, kie li ne konis aliajn homojn antaŭ ol li havis dek-kvin jarojn. Tiam aro da kavaliroj vojaĝis tra la arbaro kaj ilia heroeca aspekto forte impresis lin. Li vojaĝis al la kortego de Arturo kie li mem kavaliriĝis.

Li partoprenis la serĉon de la Gralo, kaj nur li kaj Galahad trovis ĝin. Estis li kiu sanigis la fiŝistan reĝon kaj tiel redonas fekundecon al ties landoj.

Unu el la plej konataj mezepokaj versaj romanoj pri la temo estis la verko "Parzival" de la trobadoro kaj poeto Wolfram von Eschenbach.

Richard Wagner komponis operon, *Parsifalo*, inspiratan de tiu versio de la legendo.

Vidu ankaŭ: Reĝo Arturo

Kategorio:Kavaliroj de la Ronda Tablo
Sultanlando

**Sultanlando** aŭ **sultanujo** estas lando regata de sultano, kio estas potenculo en teritorioj, kie regas aŭ regis Islamo. Aktuale estas tiaj regnoj en Brunejo kaj Omano. Temas pri tre literatura figuro, tio estas uzata en literaturo, pentrarto, rakontaro, ktp.

* Sultanlando Ahmadnagar
* Sultanlando Brunejo
* Sultanlando Delio
* Sultanlando Harti
* Sultanlando Jifato
* Sultanlando Omano
* Sultanlando Yogyakarta
* Sultanlando Zanzibar

Kategorio:Islamo
Kategorio:Monarkio
Kategorio:Politiko
Frauenfeld (distrikto)

**Distrikto Frauenfeld** estas administra unuo de Kantono Turgovio en Svislando. Ĝia ĉefloko estas la urbo Frauenfeld.

## Geografio 
La distrikto havas areon de 279,6&nbsp;km² kaj nombris post la ekefiko de la komunuma reformo la 1-an de januaro 2011 60936 loĝantojn laŭ la statistiko de la 31-a de decembro 2009. Tra la distrikto fluas de oriento al okcidento la rivero Turo, kaj de nordo al sudo la rivero Murgo, kiu alfluas Turon en Frauenfeld. La du riveroj regule kaŭzis gravajn inundojn en la regiono. Dum oni en la 19-a kaj ĝis la 1980-aj jaroj provis venki la forton de la naturo per digoj kaj rektigante la riverojn oni nun lastatempe praktikas alian politikon donante al la rivero denove spacon por inundi. Tio donis la eblecon ĉe Turo sukcese resovaĝigi iam malaperintajn bestojn kiel kastoroj. Ekde la 1-a de januaro de 2011 al la distrikto ankaŭ apartenas la komunumoj de la iama distrikto Diessenhofen kaj granda parto de la iama distrikto Steckborn. Tial nun la norda limo de la distrikto estas la Rejno respektive la Malsupra Bodenlago, je kies alia flanko troviĝas Germanio.

## Trafiko 
Tra la distrikto pasas la fervojlinio de Vinterturo al Weinfelden kaj Romanshorn kaj la Frauenfeld-Wil-Fervojo.

Oriente de Frauenfeld estas la aŭtoŝosetriangulo, kie devojiĝas la nacia aŭtoŝoseo A7 de la aŭstoŝoseo A1.

## Ekonomio 
Dum la urbo Frauenfeld kaj ĝia antaŭurbo Matzingen estas ĉefe industriaj, Frauenfeld estas la sidejo de diversaj internaciaj entreprenoj, la ĉirkaŭaj komunumoj konservis sian kamparan karakteron kaj la agrikulturo restis grava enspezofonto.

## Komunumoj de la distrikto Frauenfeld 
### Stato de la komunumoj ek de januaro 2011 
Fine de 2010 la distriktoj Diessenhofen, Steckborn kaj Bischofszell estis dissolvitaj surbaze de la nova leĝo pri la komunumoj de Kantono Turgovio. Ties komunumoj estis atribuitaj al la restantaj 5 distriktoj, granda parto el ili al la distrikto Frauenfeld. La komunumo Aadorf samtempe estis disigita de la distrikto Frauenfeld kaj atribuita al la distrikto Münchwilen. Jen la nova komunuma listo:

### Stato de la komunumoj antaŭ la reformo de 2010 
Ĝis la 31-a de decembro 2010 la distrikto Frauenfeld konsistis el la sekvantaj komunumoj:

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo pri la distrikta tribunalo de Frauenfeld 

Kategorio:Distriktoj de Svislando
Kategorio:Distriktoj de Kantono Turgovio
Kategorio:Listoj de Svislando
Bischofszell (distrikto)

**Distrikto Bischofszell** estis ĝis la 31-a de decembro 20100 administra unuo de Kantono Turgovio. Ĝi havis areon de 95,7&nbsp;km² kaj nombris 31080 loĝantojn la 31-an de decembro 2007. La ĉefloko de la distrikto estis la historia urbo Bischofszell.

## Geografio 
La iama distrikto Bischofszell troviĝas en monteta regiono de la Svisa Mezlando. Ĝian kamparon formis la riveroj Turo kaj Sitter, kiuj en Bischoffszell kunfluas. La plej granda urbo kaj ekonomia centro de la distrikto cetere ne estas ĝia ĉefurbeto Bischofszell sed la urbo Amriswil en la nordoriento de la distrikto.

## Trafiko 
Tra la iama distrikto Bischofszell pasas la fervojlinioj de Gossau al Weinfelden (la iama Bischofszell-Fervojo) kaj ankaŭ la linio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Vinterturo tra Weinfelden al Romanshorn. La haltejoj en la distrikto Bischofszell estas servataj de la regionaj trajnoj de la fervojkompanio THURBO AG. Krome diversaj poŝtaŭtolinioj servas la vilaĝojn, kiuj ne disponas pri fervoja konekto. La distrikto tamen situas flanke de la naciaj aŭtoŝoseoj.

## Ekonomio 
La regiono estas ĉefe kampara kaj vivas de agrikulturo kaj modesta regiona turismo. En Amriswil, Sulgen kaj Bischofszell ekzistas ankaŭ diversaj malgrandaj kaj mezgrandaj entreprenoj. La plej signifa firmao estas la konservofabriko Bischofszell.

## Historio 
La regiono de Bischofszell troviĝis en mezepoko sub la influo de la episkopo de Konstanco, kiu ankaŭ daŭris dum la plurcentjara okupado fare de la Svisa Ĵurkomunumo ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798. Kun la fondo de la nova Kantono Turgovio en la jaro 1803 estis kreita la distrikto Bischofszell. Surbaze de la nova leĝo pri la komunumoj de Kantono Turgovio, la distrikto estis malfondita la 31-an de decembro 2010 kaj ĝiaj komunumoj integritaj al aliaj distriktoj.

## Komunumoj de la iama distrikto Bischofszell 
Al la distrikto Bischofszell apartenis je la fino de 2010 je ĝis malfondo la sekvantaj ok komunumoj:

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Distriktoj de Svislando
Kategorio:Listoj de Svislando
Bischofszell

**Bischofszell** estas historia urbo de la distrikto Weinfelden (ĝis la 31-a de decembro 2010 ĝi estis ĉefurbo de la tiama distrikto Bischofszell) en Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 5466 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Bischofszell situas en la sudo de Kantono Turgovio ĉe la kunfluejo de la riveroj Turo kaj Sitter.

Al Bischofszell apartenas la municipoj Bischofszell-Nord kaj Sittertal kaj ek de 1996 ankaŭ Stocken/Breite, Halden kaj Schweizersholz.

## Trafiko 
Bischofszell disponas pri du stacidomoj '** kaj **' ĉe la fervojlinio de Weinfelden al Sankt-Galo, kiun servas regionaj trajnoj de la entrepreno THURBO.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Bischofszell datiĝas el la jaro 1155 kiel *Bischoffescella*.

## Famuloj 
* Theodor Bibliander

## Partnerurboj 
Partnerurbo de Bischofszell estas Bex (Kantono Vaŭdo, Svislando), Draguignan (Francio), Battaglia Terme (Italio), Waidhofen an der Ybbs (Aŭstrio) kaj Tuttlingen (Baden-Virtembergo, Germanio).

## Vidu ankaŭ 
* Iama distrikto Bischofszell
* Bischofszell Nord (stacidomo)
* Bischofszell Stadt (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo Bischofszell 
* Bischofszell en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Semiramiso

**Semiramiso** (sirie "kolombino") estis legenda asiria reĝino konata ankaŭ kiel **Semiramida**, **Ŝammuramat**, aŭ aramee **Ŝamiram**. Semiramiso estis historia persono, edzino de reĝo Ŝamŝi-Adad la 5-a, kiu regis en la jaroj 811-808 antaŭ Kristo. Post la morto de Ŝamŝi-Adad ŝi regis kiel regentino anstataŭ ilia neplenkreska filo Adadnirari la 3-a kaj pli poste ankaŭ kiel lia kunregantino. Laŭ legendo ŝi konstruigis famajn Pendĝardenojn de Semiramiso en Babilonio, alia versio parolas pri tio, ke lasis ĝin konstrui ŝia edzo, por ke ŝi tiom ne malĝoju pri ŝia naska montara medio. Sed la ĝardenoj estas verŝajne el pli posta tempo. Kiel Semiramiso estadas iam markataj ankaŭ pluaj asiriaj aŭ babiloniaj reĝinoj, ekzemple Nitókris, la reĝino de reĝo Nebukadnecar la 2-a.eta|300ra|Reĝino Semiramiso ĉirkaŭita de sia servistaro, mezepoka tapiserio el fino de la 15-a jarcento
alternative=Semiramide, reĝino de Babilono, verko de 1905 de la pentristo Cesare Saccaggi el Tortona|eta|444x444ra|Semiramide, reĝino de Babilono, verko de 1905 de la pentristo Cesare Saccaggi el TortonaLa legendoj pri Semiramiso estis prilaboritaj fare de Diodoro Sicilia, Junianus Justinus kaj fare de multaj pluaj antikvaj historiistoj, kiuj kreis en siaj laboroj la bildon de Semiramiso kaj ŝian rilaton kun reĝo Ninoso, la legenda fondinto de urbo Ninive. La nomo de Semiramiso estis uzata por diversaj monumentoj konstruataj en okcidenta Azio, sed la origino de tiu ĉi tradicio estis forgesita aŭ ĝi estis tute nekonata. Fine ĉiu granda antikva verko sur Eŭfrato estis alskribata per Behistun-surskribo, kiun lasis en la jaro 521 antaŭ Kristo konstrui persa reĝo Dario la 1-a.

## Vidu ankaŭ 
* Albiburlian

Kategorio:Reĝoj de Asirio
Kategorio:Mitaj reĝoj de Asirio
Kategorio:Reĝedzinoj kaj reĝinedzoj
Guadalupe de Ramírez

** Guadalupe de Ramírez** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako *(Oaxaca)*. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Guadalupe de Ramírez*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 034. Ĝi situas ĉ. 280 kilometrojn for de la ĉefurbo.

## Geografio 
**Guadalupe de Ramírez** apartenas al la distrikto Silacayoapam al kiuj apartenas entute 19 komunumoj. Ĝi situas en la Miŝteka regiono de Oaĥako (regiono *Mixteca*), kiu apartenas al la nordokcidenta parto de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1214 loĝantojn. El tiuj estis 562 viroj kaj 652 virinoj. La komunumo havas surfacon de 59.96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1150 metroj super la marnivelo. maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 18 indiĝenoj. El tiuj 16 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 16 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri la komunumo en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Miŝteka regiono de Oaĥako
Guelatao de Juárez

** Guelatao de Juárez** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca. La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Guelatao De Juárez*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 035. Ĝi situas ĉ. 60 for de la ĉefurbo de la ŝtato, Oaxaca.

## Geografio 
**Guelatao de Juárez** apartenas al la distrikto Ixtlán de Juárez al kiuj apartenas entute 26 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Norda montaro de Oaĥako (regiono *Sierra Norte*), kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca (vd. la mapon). La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 476 loĝantojn. El tiuj estis 229 viroj kaj 247 virinoj. La komunumo havas surfacon de 22.96 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 1780 metroj super la marnivelo.
maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 288 indiĝenoj. El tiuj 255 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 255 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Guelatao de Juárez  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

maldekstra|eta|300px|Ĉefstrato de Guelatao de Juárez
maldekstra|eta|300px|Monumento al Benito Juárez en sia hejmvilaĝo

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Norda montaro de Oaĥako
Ixtlán de Juárez

:*Vidu ankaŭ la apartigan liston Juárez.*

**Ixtlán de Juárez** estas vilaĝo en la meksika subŝtato Oaĥako. Ĝi estas la ĉefurbo de la komunumo Ixtlán de Juárez kaj de la Regiono Sierra Norte en la Oaĥaka Patrinmontaro, pli-malpli 65 kilometrojn norde de la urbo Oaxaca, kiu estas la ĉefurbo de la subŝtato. La vilaĝo fondiĝis jam en la jaro 1443. Historie la vilaĝo estis konata pro militaj bataloj dum la Reforma Milito (hispane: Guerra de Reforma) en la jaro 1859.
maldekstra|eta|300px|Rigardo al la vilaĝo.

Kategorio:Urboj de Meksiko
Petrovce (distrikto Rimavská Sobota)

**Petrovce,** hungare **Gömörpéterfala** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. La hungaroj uzas ankaŭ la pli mallongan formon *Péterfala*.

## Situo 
Petrovce situas sub piedoj de monto 334 m alta, laŭ la hungara landlimo, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 30&nbsp;km.
  
## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1244. En 1683 la vilaĝo ruiniĝis pro la militado. En 1910 loĝis en Gömörpéterfala 608 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Gömörpéterfala apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Jesenské, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Gömörpéterfala rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Petrovce 268 homoj, (258 hungaroj, 10 slovakoj). Ekde 2008 Slovakio kaj Hungario apartenas al interna zono de Schengen, sekve la limo estas ie ajn trapasebla senĝene. En Petrovce hungarlingva infanĝardeno funkcias.
 
## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo omaĝe al Sankta Triunuo de 1930
* ruinoj de templo el la 13-a jarcento

## Famuloj 
En la vilaĝo naskiĝis hungara poeto Árpád Tőzsér.

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Nemoveblaĵo

eta|Domo estas tipa nemoveblaĵo
**Nemoveblaĵo** estas havaĵo, kiu ne estas movebla, kiel tereno, domo aŭ ĉia fiksita konstruaĵo.

Evoluigistoj, iniciatintoj aŭ aferistoj kutime okupiĝas pri nemoveblaĵa evoluigado, kio transformas krudajn materialojn kiel ter(pec)on kaj konstrumaterialojn en uziĝpretajn konstruaĵojn por ludonado, forvendado aŭ eĉ nur plialtigo de prezoj.

La kontraŭo de nemoveblaĵo estas: **moveblaĵo**. La merkata valoro karakterizas la valoron de objekto en la nuna merkato, dum oni devas konsideri, ke la merkata valoro estas la kosto, je kiu prudenta aĉetanto kun ĉiuj necesaj informoj aĉetos objekton.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Havaĵo
* Persona posedo
* Privata posedo


Kategorio:Ekonomiko
Kategorio:Bazaj terminoj de juro
Nemoveblaĵa evoluigado

**Nemoveblaĵa evoluigado** aŭ **propraĵa evoluigado** estas plurfaceta komerco, ampleksanta aktivaĵojn, kiuj etendiĝas de la renovigado kaj reluigado de ekzistanta konstruaĵo ĝis la aĉetado de granda kruda terpeco kaj la vendado de plibonigitaj malgrandaj terpecoj al aliuloj.

Evoluigistoj estas la kunordigantoj de tiuj aktivaĵoj, transformantaj ideojn sur papero en realajn propraĵojn. Ili estigas, imagas, financas, kontrolas kaj reĝisoras la proceduron de evoluigado jam de la komenco ĝis la fino. Evoluigistoj kutime akceptas la plej grandan riskon en la kreado aŭ renovigado de nemoveblaĵoj aŭ propraĵoj - kaj ricevas la plej grandajn rekompencojn.

Tipe, evoluigistoj aĉetas terpecon, determinas la celiltan merkaton, evoluigas la konstruan programadon kaj desegnadon, akiras la necesajn publikajn aprobojn kaj financojn, konstruas la strukturon, kaj ludonas, administras, kaj eventuale forvendas ĝin.

Kategorio:Konstruaĵoj
Kategorio:Komerco
Kunordiganto

**Kunordiganto** estas tiu, kiu kunordigas diversajn aferojn, ekz-e arkitekto aŭ evoluigisto estas kunordiganto por desegnado aŭ/kaj konstruado de konstrua projekto, same kiel reĝisoro aŭ direktoro estas respondecaj profesiuloj pri kunordigado de diversaj aktivadoj, kiuj fine kondukas al kreado de teatro aŭ filmo.

Kategorio:Projekt-administrado