open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kibljari

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180px|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio

**Kibljari,** ukraine **Кибляри,** hungare **Köblér** estas malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 790
* Poŝtkodo: 89450
* Telefonprefikso:

## Situo 
Kibljari situas sur deklivoj en valo de rojo.

## Historio 
La unuaj mencioj pri la vilaĝo devenis el la 15-a jarcento en formoj "Keobler", "KobIjar" kaj "Kyblar". Ĝis Traktato de Trianon Köblér apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiu ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Kibljari apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis tie 1278 homoj, inter ili 409 hungaroj.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Ljaĥinci

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180px|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio

**Ljaĥinci,** ukraine **Ляхівці,** hungare **Lehóc** estas malgranda, ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Ĥudljovo.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: 0.6 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 147 m
* Loĝantaro: 430
* Poŝtkodo: 89452
* Telefonprefikso:

## Situo 
Ljaĥinci situas en valo laŭ rojo.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1407 laŭ la tiama hungara ortografio *"Lengenfalua"* (=pola vilaĝo). Ĝis Traktato de Trianon Lehóc apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Ljaĥinci apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Dovhe Pole

eta|dekstra|180ra|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180ra|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio
**Dovhe Pole,** ukraine **Довге Поле,** hungare **Unghosszúmező** [unghosUmezO] estas ne memstara malgranda vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo, en municipo de Baraninci.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: 2 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 590
* Poŝtkodo: 89434
* Telefonprefikso: +380 312

## Situo 
Dovhe Pole situas sur ebenaĵo laŭ rojo. Uĵhorodo troviĝas je 7 km-oj.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el la 14-a jarcento. Longe la oficiala hungara loknomo estis la pli mallonga *Hosszúmező*. Ĝis Traktato de Trianon Unghosszúmező apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio, dume rehungariĝis inter 1938-1945, ĉar la unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Ekde 1945 Dowhe Pole apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio. En 2001 vivis en Dovhe Pole 597 homoj, (inter ili 18 hungaroj).

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Veliki Lazi

**Veliki Lazi,** ukraine **Великі Лази,** hungare **Nagyláz** [nadjlAz] estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo. Veliki kaj nagy signifas: granda.
eta|dekstra|180ra|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180ra|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: 0.3 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 1420
* Poŝtkodo: 89440
* Telefonprefikso:

## Situo 
Veliki Lazi situas sur mildaj deklivoj laŭ rojo.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la bronzepoko. Komence de la hungara dominado estis tie 3 vilaĝoj: *"Galambhaga"*, *"Lazy"* kaj *"Felsevlaz"*. Ĝis Traktato de Trianon Nagyláz apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Veliki Lazi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Famuloj 
En la iama Nagyláz naskiĝis:
* Mihály Balogh (vikario)
* Nándor Plotényi, violonisto.

## Vidindaĵoj 
* kastelo de grafo Nándor Plotényi

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Tubo de Crookes

eta|dekstra|250ra|Tubo de Crookes.
En la historio de fiziko, **tubo de Crookes** estas aparato, kiun inventis brita fizikisto William Crookes kiel evoluigon de la tubo de Geissler.

Ĝi konsistis el vakua vitra tubo, proksimume cilindroforma, kun du metalaj elektrodoj ĉe la malaj flankoj. Ĉe estigo de forta tensio inter la du elektrodoj, elektronoj konsistigas rektajn faskojn de la katodo al la anodo.

Per tiu ĉi aparato eblis studadi la ecojn de katodradioj, ĝis kiam J. J. Thomson, en 1897, komprenis ke ili konsistas el negative ŝarĝitaj partikloj - elektronoj.

Kategorio:Instrumentoj
Kategorio:Elektroniko
Kategorio:Aparatoj
Ar-Raka

**Ar-Raka** aŭ **Rakka** (arabe الرقة, latinliterigo laŭ DMG *ar-Raqqa*) estas la ĉefurbo de la samnoma gubernio Ar-Raka, en la meza parto de la rivero Eŭfrato en oriento de Sirio. La hodiaŭa urbo estas nova fondiĝo en komenco de la 20-a jarcento de abasida urbo, fondita en la 8-a jarcento. La urbo havis 200 268 loĝantojn en 2010.

Rakka situas en alto de 245 m sur maldekstra (norda) bordo de la Eŭfrato, ĉ. 4 km de rivero Beliĥ, kiu alfluas la Eŭfraton en sudoriento de Rakka.

Pro la favoraj kondiĉoj de la loko, en tiu areo estiĝis jam tre frue setlejoj.
En la proksimo de la urbo troviĝas la arĥeologia loko Tell Zeidan, el la 6-a jarmilo a.K. La plej frua urbo sur tiu loko estis *Tuttul*, kiu floris en la 3-a jarmilo ĝis la 17-a jarcento a.K. Ties restaĵoj troviĝas je 2 km oriente de la hodiaŭa urbocentro, en setleja holmo (monteto).

La urbo havas riĉan heredaĵon el la mezepoko, kiam regis ĝin arabaj dinastioj.

## Vidu ankaŭ 
* Supra Mezopotamio

Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Sirio
Kategorio:Urboj de Sirio
Faridabado

**Faridabado**, en Hindia lingvo फरीदाबाद, estas urbo kaj municipa urbaro en distrikto Faridabado en la subŝtato de Harjano, Barato. Ĝi estas grava industria urbo kaj populacia centro. La urbo estis fondita en 1607 de Ŝejĥ Farid, trezoristo de Jahangir, cele protekti la ŝoseon kiu trapasis la urbon. Li konstruis fortikaĵon, akvorezervujon kaj moskeon kiuj nun estas ruinaj. Faridabado iĝis la 12a distrikto de Harjano la 15an de aŭgusto 1979.

Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Bazaj informoj 
* Areo: 2151 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 197 m
* Loĝantaro: 2&nbsp;193&nbsp;300 en 2001
* Horzono: UTC + 05:30
* Poŝtkodo: 12100x
* Telefonkodo: (91)129
* Aŭtokodo: HR-29, HR-51
* 

Faridabado estas nuntempe la plej loĝata urbo de Harjano kaj generas ĉirkaŭ 60 % de la enspezaro de la ŝtato de Harjano. 50 % de la kolektita impostaro en Harjano devenas el Faridabado kaj Gurgaono.

Faridabado famas pro produktado de henao, dum traktoroj, motorcikloj, elektraĵoj, fridujoj, ŝuoj kaj radoj estas aliaj famaj industriaj produktoj de la urbo.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de milionurboj
* Metroo de Delhio

Kategorio:Urboj de Harjano
Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Milionurboj
Ruski Hejivci

eta|dekstra|180ra|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180ra|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio
**Ruski Hejivci,** ukraine **Руські Геївці,** hungare **Oroszgejőc** [orosgejOc] estas malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo de Veliki Hejivci. Ruski kaj orosz signifas: rusa.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 120
* Poŝtkodo: 89434
* Telefonprefikso:

## Situo 
Ruski Hejivci laŭ Latorica.

## Historio 
Ekde 1945 Ruski Gejivci apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Langa rusko

eta|grandigu la foton por ekvidi la verajn foliojn (kiel lango) en mezo de la filoklodioj
[eta|*Ruscus hypoglossum* - [Muzeo de Tuluzo]]

La **langa rusko** (*Ruscus hypoglossum*) estas specio el la genro **rusko** (*Ruscus*), la familio asparagacoj (*Asparagaceae*). Ĝi estas ĉiamverda, plurjara planto, kiu altas 20–30&nbsp;cm. Ĝia specifaĵo estas ke la floroj kreskas sur la mezo de la folitigoj (filokladioj), kiuj estas ovoformaj aŭ lancetaj, longaj 4–7&nbsp;cm kaj havas nepikan pinton. Sur la mezo de la filoklodioj kreskas la folietoj, en kies akseloj kreskas la verdetaj aŭ blankaj floroj po 5-6. Ĝi havas ruĝan 1-2-semajn berofruktojn.

La langa rusko kreskas en la submediterana zono, en fagarbaroj, en karpenaj kverkarbaroj kaj karstaj arbedaroj. La planto estas protektata en Hungario.

## Vidu ankaŭ 
* Pika rusko

Kategorio:Asparagacoj
Kategorio:Palearktisa flaŭro
Gennadij

**Gennadij** ruse Геннадий, en Esperanto **Genadio** estas rusa persona nomo, kiu disvastiĝis hodiaŭ en multaj landoj de la iama Sovetunio. La mallongigo de la nomo estas Gena en la rusa, en tiu formo aperas en la rusa animacia filmo Krokodilo Gena.

## Konataj nomportantoj 
* Gennadij Ajgi - rusa-ĉuvaŝa verkisto
* Gennadij Avdejenko – ukrainia altosaltisto
* Gennadij Belij - soveta-ukrainia matematikisto
* Gennadij Bessonov – soveta pezlevisto
* Gennadij Gagulija - abĥaza politikisto
* Gennadij Gerasimov – rusa diplomato
* Gennadij Golovkin - kazaĥa ringogimnastikisto
* Gennadij Golstein - soveta-rusa ĵazisto, komponisto
* Gennadij Ivanĉenko - soveta pezlevisto
* Gennadij Janajev – soveta politikisto
* Gennadij Troŝev - rusa generalo
* Gennadij Karponosov - rusa arta glacikuristo
* Gennadij Kolbin - soveta politikisto
* Gennadij Korban - soveta ringogimnastikisto
* Gennadij Kovaljov - rusa boksisto
* Gennadij Kusmin - ukraina-soveta ŝaka grandmajstro
* Gennadij Lalijev – kazaĥa rusa ringogimnastikisto
* Gennadij Manakov - soveta kosmonaŭto
* Gennadij Markov - soveta-rusa etnologo, arĥeologo kaj profesoro
* Gennadij Miĥajlov – iama rusa konkursa biciklisto
* Gennadij Nessis - rusa ŝakisto
* Gennadij Nevelskoj - rusa admiralo
* Gennadij Padalka - rusa kosmonaŭto
* Gennadij Prokopenko - soveta skisaltisto
* Gennadij Razin – ukrainia glacihokea ludisto
* Gennadij Roĵdestvenskij - rusa dirigento
* Gennadij Sarafanov - soveta kosmonaŭto
* Gennadij Sapunov – soveta ringogimnastikisto
* Gennadij Ŝatkov – soveta boksisto
* Gennadij Zjuganov - rusia politikisto
* Gennadij Sosonko - rusa-nederlanda ŝak grandmajstro
* Gennadij Spirin - rusa ilustratoro
* Gennadij Strekalov - soveta kosmonaŭto
* Gennadij Taniel - estona komponisto
* Gennadij Voronov - soveta politikisto
* Gennadij Zjugankov - rusa glacihokea ludisto kaj trejnisto

Kategorio:Viraj personaj nomoj
Kategorio:Grekdevenaj personaj nomoj
Benedek Barátosi-Balogh

**BARÁTOSI-BALOGH Benedek** [pr. bara:toŝi-balog] estis hungara lingvisto, etnografo naskiĝinta en Lécfalva 4-an de aprilo 1870 kaj mortinta en Budapeŝto la 3-an de februaro 1945.

## Kariero 
Barátosi-Balogh kolektis lingvan kaj etnografian materialojn en 1908–09 kaj en 1914 de popoloj (nanajoj) loĝantaj en la malsupera fluo de Amuro, el kiu 500 pecoj troviĝas en la Hungara Etnografia Muzeo de Budapeŝto. Ankaŭ lia manuskripto estas konservita tie.

## Libro 
* *Baráthosi turáni könyvei* (I–XVIII., Bp., 1926–42)

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj lingvistoj
Kategorio:Hungaraj etnografoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Saksio-Vajmaro-Eisenach

eta|maldekstra|250ra|Grandduklando Sachsen-Weimar-Eisenach (verde)
**Saksio-Vajmaro-Eisenach**, germane *Sachsen-Weimar-Eisenach* , estis tiel nomata ernesta duklando en la nuntempa germana lando Turingio. Ĝia ĉefurbo estis Vajmaro. Ĝi estiĝis en 1741 (per kunfandiĝo de la duklandoj Saksio-Vajmaro kaj Saksio-Eisenach, unue en persona unio, ekde 1809 ankaŭ ŝtatjure kiel unuopa ŝtato) ĝis 1918/1920.

Johann Wolfgang von Goethe havis plurajn ŝtatajn postenojn en la duklando.

La Viena Kongreso en 1815 rangaltigis la duklandon Saksio-Vajmaro-Eisenach al grandduklando. Ekde 1903 ĝi nomis sin **"grandduklando Saksio"**.
Inter 1903 kaj 1918 do ekzistis "tri Saksujoj":
* la **reĝlando Saksujo** (proksimume la nuna federacia lando Saksio)
* la **grandduklando Saksujo** (parto de la nuna federacia lando Turingio)
* la **provinco Saksujo** (prusia provinco, parto de la nuna federacia lando Saksio-Anhalto)

En 1918 la grandduklando fariĝis respubliko, kiu en 1920 kuniĝis kun aliaj turingiaj landetoj al la lando Turingio.

## Dukoj kaj granddukoj 
* 1741-1748 duko **Ernesto Aŭgusto la 1-a**, *Ernst August I.* (1688-1748), duko, filo de Johano Ernesto la 3-a de Saksio-Vajmaro
* 1748-1758 duko **Ernesto Aŭgusto la 2-a**, *Ernst August II.* (1737–1758), filo de la antaŭa
** 1748-1755 regento **Frederiko la 3-a**, *Friedrich III.* de Saksio-Gotao-Altenburg
* 1758-1815 duko, 1815-1828 grandduko **Karlo Aŭgusto**, *Carl August*, filo de Ernesto Aŭgusto la 2-a
** 1758-1775 regentino **Anna Amalia**, edzino de Ernesto Aŭgusto la 2-a
* 1828-1853 grandduko **Karlo Frederiko**, *Carl Friedrich* (1783–1853), filo de Karlo Aŭgusto
* 1853-1901 grandduko **Karlo Aleksandro**, *Carl Alexander* (1818–1901), filo de Karlo Frederiko
* 1901-1918 grandduko **Vilhelmo Ernesto**, *Wilhelm Ernst* (1876–1923), nepo de Karlo Aleksandro
Vidu ankaŭ: :Kategorio:Granddukoj de Saksio-Vajmaro-Eisenach


Kategorio:Historiaj germanaj teritorioj
Kategorio:Eksaj landoj de Eŭropo
Kategorio:Ernestaj duklandoj
Kategorio:Grandduklandoj
Kategorio:Historio de Turingio
Vinbieno

[eta|vinbareloj en kelo de vinbieno de
 [Ockenheim, Germanio]]
**Vinbieno** estas agrikultura entrepreno, en kiu kultivatas vitoj kaj produktatas - ofte ankaŭ privarbatas kaj vendatas - vinoj kaj/aŭ ŝaŭmvinoj. La posedanto de la vinbieno mem respondecas pri la flegado de siaj vitejoj, pri la rikolto de la vitoj kaj la produktado kaj enboteligado de la vino.

[eta|maldekstra|210ra|ekzemplo pri aparte impona arkitekturo estas la vinbieno [:commons:category:Château Cos d'Estournel|Château Cos d'Estournel en sudokcidenta Francio]]
Vinbienoj ofte estas familiaj entreprenoj aŭ historie estis posedaĵoj de nobeloj aŭ monaĥejoj. Multaj vinbienoj ankaŭ ofertas tranoktadojn, gvidadojn tra la bienaj kelkoj, kie en bareloj maturiĝas la vino, aŭ gustumadojn de la propraj vinspecoj.

Ĉar en la produktado de vino la kvalitaj diferencoj konsideratas pli signifaj ol en aliaj agrikulturaj branĉoj, la vinkultivistoj ofte havas la strebon establigi la nomo de sia vinbieno kiel aparte rekomendinda marko. Tial vinbienoj kutime estas multe pli reprezentaj ol multaj aliaj agrikulturaj produktejoj.

## Apartigo 
Laŭ la supra difino, ne ĉiuj "vinejoj" estas vinbienoj:

Se pluraj vinkultivistoj mem rikoltas siajn vitojn, sed poste transportas ilin al komuna kooperativa vinproduktejo por vina maturiĝo kaj posta enboteligo, temas pri **vinkooperativo**.

Loko, kie prete enboteligitaj vinoj nur vendatas, simple estas **vinvendejo**.

Krome ekzistas **vinkomercejoj**, kiuj internacie aĉetas pretajn vinojn kaj mem enboteligas, privarbas kaj vendas ilin, eventuale miksante diversajn specojn de vinoj.

## Vidu ankaŭ 
* Vinfarado

Kategorio:Vinkultivado
György Barra

**György Barra** [djorj bara], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Barra György** estis hungara inspektoro, mezlerneja kaj altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *zágoni*.

 naskiĝis  (laŭ alia informo en 1902) en Zilah (Hungara reĝlando, Aŭstrio-Hungario, nuntempa Zalău en Rumanio), li mortis  en Budapeŝto.

## Kariero 
 maturiĝis en kalvinana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1919, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1925. Post la diplomo li estis ĉefamilia edukisto, inter 1932–1938 li instruis en gimnazio de Debrecen, poste en Budapeŝto. Inter 1945–1949 li estis konsilanto en Ministerio por Religio kaj Instruado, poste ĝis sia pensiuliĝo en 1961 li instruis en Pedagogia Altlernejo de Eger, krome en pluraj ĉefurbaj gimnazioj, sed li estis ankaŭ inspektoro. Barra priokupiĝis la modernigon de matematikinstruado.

## Libro 
* *Lélektan és korszerű pedagógia.* (1937);
* *A mennyiségtan tanítása* (1943);
* *Szabadnevelés. Elvi kérdések és beszámolók.* (kunaŭtoro, 1945);
* *A lélektan a mai köznevelésben* (1948);
* *Az új osztályozás* (1948).

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj inspektoroj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
György Baritz

**BARITZ György** *Báricz* [pr. baric] estis hungara inĝeniero, kolonelo, ano korespondanta de MTA naskiĝinta en Nadjenjedo 28-an de oktobro 1779 kaj mortinta en Zára la 27-an de decembro 1840.

## Kariero
Baritz servis kiel soldato en Kroatio kaj Dalmatio, verkis teknikajn kaj sciencpolitikajn artikolojn, partoprenis en la redaktado de la militscienca vortaro de MTA. En 1823 li disertaciis pri la neceso de ponto inter Pest kaj Buda. Li tradukis el verkoj de Tacito kaj Plinio.

## Libroj
**B. I. Versei* (Buda, 1846); 
**Szerelemhangok* (Pest, 1850).

## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj soldatoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Stripa

eta|dekstra|180ra|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180ra|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio
**Stripa** (,  [stripa]) estas malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo Jarok.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 490
* Poŝtkodo: 89414
* Telefonprefikso:

## Situo 
Stripa situas en valo de rojo.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1451 en formoj "Stripo", "Strypo" kaj "Ztrypo". Ĝis Traktato de Trianon Sztrippa apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio. Ekde 1945 Stripa apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Oriĥovicja

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180px|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio

**Oriĥovicja,** ukraine **Оріховиця,** hungare **Rahonca** estas malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo Onokivci.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: 3 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 600
* Poŝtkodo: 89413
* Telefonprefikso:

## Situo 
Oriĥovicja situas sur deklivoj laŭ rojo.

## Historio 
La unua mencio devenis el la 15-a jarcento laŭ tiama hungara ortografio *"Rahoncha"*, sed kelkaj supozas, ke tio estas identa kun *Orikhovytsia* el la 11-a jarcento. Ĝis Traktato de Trianon Rahonca apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Ungvár, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Oriĥovicja apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Ŝtatoj de Barato

[eta|300ra|La subŝtatoj kaj teritorioj de Barato.
**[Uniaj teritorioj de Barato|Uniaj teritorioj:**

 Andamanoj kaj Nikobaroj
 Ĉandigaro
 Dadro kaj Nagar-Havelio
 Damano kaj Diuo
 Lakŝadivoj
 Nacia Ĉefurba Teritorio de Delhio
 Pondiĉero

]]
Barato estas federacia unio de ŝtatoj respektive subŝtatoj kiu enhavas 29 ŝtatojn/subŝtatojn kaj 7 teritoriojn. Kaj la (sub)ŝtatoj kaj la teritorioj estas krome subdividataj en distriktoj kaj krome en pli malgrandaj subdividoj. En Esperanto oftas kaj sencas la uzo de vortumo "subŝtatoj", por diferencigi tiujn ŝtaterojn de suverenaj ŝtatoj kun membrorajto en Unuiĝintaj Nacioj, sed formale laŭ la Esperanto-vortaroj permesatas ankaŭ nomi la ŝtaterojn "ŝtatoj kaj teritorioj".

## Evoluo de la (sub)ŝtatoj de Barato 
La brita Hindio, kiu inkludis krom la aktualan Baraton la teritoriojn kie nun estas la modernaj ŝtatoj Pakistano, Bangladeŝo kaj Butano, estis komponita de diferencaj tipoj de ŝtatoj. La tiamaj *Provincoj* estis regataj de loka guberniestro, nomata de la Vicreĝo. La *princaj ŝtatoj* estis regataj de lokaj estroj, kutime de heredaj postenoj. Tiuj estroj obeis la britan suverenecon kaj ŝanĝe ĝuis lokan aŭtonomion.

Pro la disigo inter Barato kaj Pakistano en 1947, provincoj kaj princaj ŝtatoj atribuiĝis al unu aŭ alia lando kaj du provincoj, nome Panĝabo kaj Bengalo, dividiĝis inter ambaŭ landoj. La ŝtato de Hajderabado, majoritate islama, klopodis sendependiĝi sed la barata armeo intervenis kaj fine ĝi estis aneksigita al Barato. Tiu lando kaj Pakistano plendis pro la kontrolo de la ŝtato de Ĝamuo kaj Kaŝmiro, majoritate islama, kiu restis en Barato.

## (Sub)ŝtatoj 
## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Subŝtataj leĝdonaj asembleoj de Barato


Kategorio:Urboj de Barato
Monto Ngaliema

La **Monto Ngaliema**, foje ankaŭ nomata **Monto Stanley**, estas monto en la Ruvenzori-montaro de Afriko. Tiu monto estas la plej alta monto kaj de la Demokratia Respubliko Kongo kaj de Ugando, la tria plej alta en Afriko, post la Kilimanĝaro (5895&nbsp;m) kaj la Monto Kenja (5199&nbsp;m). La montopinto (**5109 m**) kaj la ĉirkaŭaj pluaj pintoj altas tiom, ke sur ili estiĝas glaĉeroj.

## Situo 
La roka *Margareto-Pinto* altiĝas en la arbaro-riĉa, glaĉerkovrita Ruvenzori-montaro, sur la Stanley-altebenaĵo, 40&nbsp;km norde de la ekvatoro kaj rekte oriente de la Albert-Rifto (Orientafrika Rifto). Norde situas la Albert-Lago, sude la Eduard-Lago.

## Montopintoj 
La monto Ngaliema konsistas el du, ĝemelaj pintoj kaj el la ĉirkaŭaj pli subaj pintoj:
::

La monton Ngaliema surgrimpis unuafoje en 1906 princo de Abruzzi (Luigi Amadeo di Savoia), J. Petigax, C. Ollier kaj J. Brocherel. Oni nomumis la pinton laŭ la reĝino *Savoja Margareto*, edzino de itala reĝo Umberto la 1-a.

## Historio 
Jam en la tempo de la antikvaj grekoj, estis fabeloj de montoj de neĝo kaj glacio formantaj la fonton de la rivero Nilo. Esĥilo ĉirkaŭ la jaro 500 antaŭ nia erao verkis pri "Egiptio nutrita per neĝo" kaj Aristotelo en la 4-a jarcento antaŭ nia erao verkis mencion pri "Montoj de arĝento, la fonto de la Nilo". Ptolemeo etikedigis tiujn montojn en la korekta situo kiel "Lunae Montes" (La Montoj de la Luno) en lia mapo eldonata antaŭ 1800 jaroj. Laŭ la ekspediciaj notoj de la Duko de Abruzzi, tiu estis fakte traduka eraro de la nomo "Blankaj Montoj", sed la nomo konserviĝis kaj pludoniĝis tra la jarmiloj.

Spite la legendoj, la ekzisto de tiuj montoj estis ne konfirmita ekstere de Centra Afriko ĝis la alveno de la kimra ĵurnalisto kaj esploristo *Henry Morton Stanley*. En 1876 li unuafoje ekvidis la montoĉenon, kaj en 1888 li rimarkis, kion li unue opiniis esti nubo kaj poste identigis kiel la deklivoj de monto kovrita de neĝo.

## Vidu ankaŭ 
* Demokrata Respubliko Kongo

Kategorio:Ruvenzori
Ngaliema
Ngaliema
Kategorio:Landlimo de Demokratia Respubliko Kongo kaj Ugando
Kategorio:Granda Rifto
Kategorio:Provinco Norda Kivuo
Kategorio:Okcidenta regiono de Ugando
Ngaliema
Ngaliema
Kategorio:Plej altaj punktoj
Hodal

[250px|eta|dekstra|Simioj ĉe Hodal en [Distrikto Palŭalo de Harjano, Barato. ]]
**Hodal** aŭ Hodalo estas urbo kaj municiparo de la Distrikto Palŭalo en la barata ŝtato de Harjano, ĉe la limo kun Utar-Pradeŝo en Barato.

## Geografio 
Hodal situas je 27.9 N kaj 77.37 Oriente. Ĝi hasvas averaĝan alton de 190&nbsp;m. Ĝi estas situa je distanco de 88&nbsp;km el Delhio kaj 105&nbsp;km el Agra laŭ NH-2. La urbo ne estas malproksima de Mathura kaj Bharatpuro, kun kiuj ĝi tradicie asociiĝas.

## Notoj 
Kategorio:Urboj de Harjano
Rusko

**Rusko** (*Ruscus*) estas genro de asparagacoj (*Asparagaceae*) kun ses specioj.

## Priskribo 
La ruskospecioj estas dioikaj arbustoj; la veraj folioj reduktiĝis kaj estas sekhaŭtaj; la fotosintezo okazas per la foliaj, haŭtaj, pintaj filokladioj, ĉe kies akseloj elkreskas la veraj folioj. La filokladioj estas paralele nervitaj, longetaj-rondaj ĝis longetaj-lancetaj aŭ eliptaj.

La 1-6 verdablankaj floroj situas en mezo de la filokladioj kaj kreskas el la akseloj de la brakteoj. La perianteroj estas ne kunkreskintaj, la tri internaj estas pli sveltaj ol la eksteraj. La masklaj floroj havas tri stamenojn kun filamentoj kuniĝantaj en ŝvela tubo.

La fruktoj estas ruĝaj, venenaj beroj kaj entenas 1-2 semojn.

## Kreskejo 
La ruskoj kreskas en okcidenta Eŭropo, en Makaronezio, en la Mediteranea areo kaj de Kaŭkazo ĝis Irano.

## Specioj 
* Pika rusko (*Ruscus aculeatus*)
* *Ruscus colchicus*
* Langa rusko (*Ruscus hypoglossum*)
* Okcidentmediteranea rusko (*Ruscus hypophyllum*)
* *Ruscus hyrcanus*
* *Ruscus streptophyllus*

Kategorio:Asparagacoj
Stansstad

**Stansstad** estas komunumo en Kantono Nidvaldo, en Centra Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Stansstad situas ĉe la bordo de la Kvarkantona Lago, kaj ambaŭflanke de ties flanka baseno Lago de Alpnach. Ĉe la alfluo de la Lago de Alpnach al la Kvarkantona Lago troviĝas tri paralelaj pontoj tra la lago por la fervojo, aŭtovojo kaj kantona ĉefvojoj. Oriente de la komunumo situas la monto Bürgenstock. Tra la komunumo fluas malnova brako de Engelberger Aa, kiu post la korekto en la 16-a jarcento estis alidirektita al Buochs. Al la komunumo apartenas krom la ĉefvilaĝo Stansstad mem la vilaĝoj Obbürgen situanta sur teraso de Bürgenstock, Fürigen ĉe la bordo de la Golfo de Stansstad, kaj Kehrsiten ĉe la kabo norde de Bürgenstock.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 17,11&nbsp;km², de kiuj 49,9% estas kovritaj de arbaro, 33,8% servas por agrikulturo kaj 14,9% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo de Stansstad limas en nordo aliflanke de la Kvarkantona Lago al Meggen (LU), en nordnordoriento ankaŭ aliflanke de la lago al Weggis (LU), en nordoriento al eksklavo de la urbo Lucerno norde de Bürgenstock, en oriento al Ennetbürgen, en sudoriento al Stans, en sudo al Ennetmoos, en okcidento al Alpnach (OW), en nordokcidento al Hergiswil, kaj en nordnordokcidento aliflanke de la lago al Horw (LU).

## Trafiko 
Tra Stansstad pasas la mallarĝŝpura fervojlinio de Lucerno al Engelberg. La komunumo estas elirpunkto de diversaj poŝtaŭtolinioj kaj grava haltejo de la ŝipoj sur la Kvarkantona Lago. La komunumo disponas pri propra alveturejo al la svisa aŭtovojo A2, kiu pasas tra ĝia teritorio. De Kehrsiten funikularo suprenkondukas al Bürgenstock.

## Historio 
La hodiaŭa politika komunumo estis fondita 1850 surbaze de la nova kantona konstitucio, kiun la Kantono Nidvaldo devis akcepti post la akcepto de la nova federacia konstitucio de Svislando en la jaro 1848.

Grava mejloŝtono por la ekonomia evoluo de la komunumo kaj de la tuta kantono estis la malfermo de *Acheregg-Ponto* trans la kolo inter la Lago de Alpnach kaj la cetera Kvarkantona Lago en la jaro 1860 post dekjara planado kaj konstruado.

## Vidu ankaŭ 
* Stansstad (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Stansstad
Bürgenstock

**Bürgenstock** estas monto de la Svisaj Antaŭalpoj kun alteco de .

## Geografio 
Bürgenstock leviĝas sur duoninsulo meze en la Kvarkantona Lago en Centra Svislando. La monto situas sur la tereno de la komunumoj Ennetbürgen kaj Stansstad. La norda flanko de la monto, kiu atingas norde la kreston kaj la kulminon estas eksklavo de la urbo Lucerno.

## Historio 
La monto estis Nunatako en la glaciamaso de la lasta malvarmepoko. Ĝi postrestis, kiam la Reuss-Glaĉero retiriĝis kiel giganta rominuslo en la Kvarkantona Lago. Sudoriente kaj oriente de la monto dum la lastaj kelkmiljaroj la lago estis plenigita per la alportaĵoj de la rivero Engelberger Aa, tiel ke estiĝis la flotebenaĵo, kie hodiaŭ situas la komunumoj Stansstad, Stans, Buochs kaj Ennetbürgen.

Dum mezepoko la monto nomiĝis *Bürgenberg*. La nomo aperas en arbitracia verdikto el la jaro 1378, per kiu estis juĝita 38-jara limdisputo inter la kantonoj Lucerno kaj Nidvaldo.

Fine de la 19-a jarcento sur la monto estis konstruitaj hoteloj, veturebla vojo kaj la Bürgenstock-Funikularo.

En la jaro 2002 sur Bürgenstock estis kontraktita la *Bürgenstock-Konvencio* inter la partioj de la Secesia Milito de Sud-Sudano.

## Turismo 
eta|dekstra|200px|Hammetschwand-Lifto
Sur la kulmino de Bürgenstock situas tradicia grandhotelo kaj kongrescentro de la luksa klaso. Ĝi atingeblas ek de Stansstad per poŝtaŭto aŭ dum la somera sezono per funikularo ek de Kehrsiten, kiu estis malfermita en julio 1888.

Sur la montokulmino troviĝas la *Hammetschwand-Lifto*, tiu estas la plej alta liberaera lifto de Eŭropo. Dum la kulmino de Bürgenstock troviĝas sur teritorio de Kantono Nidvaldo, la lifto situas sur lucerna grundo. Pro ĝia formo popole la lifto nomiĝas ankaŭ Lucerna Minareto.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la Hotelo Bürgenstock

Kategorio:Montoj en Svislando
Kategorio:Montoj de la Antaŭalpoj
Kategorio:Montoj kun alteco inter 1000 kaj 1999 m
Ignác Barna

**BARNA Ignác** estis hungara poeto, tradukisto, dentkuracisto, ano korespondanta de MTA naskiĝinta en Nagykároly 3-an de februaro 1822 kaj mortinta en Budapeŝto la 23-an de novembro 1894.

## Kariero 
Barna estis stomatologo en Vieno kaj Peŝto, ekde 1865 universitata profesoro en Peŝto. Li publikis ankaŭ en humura gazeto *Borsszem Jankó* kaj tradukis el verkoj de klasikaj latinaj poetoj (Horacio, Juvenalo, Vergilio).

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj dentkuracistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Icarus (revuo)

**ICARUS, International Journal of Solar System Studies**, (Icarus, Internacia revuo pri sunsistema studo), aŭ mallonge **Icarus** estas anglalingva priscienca revuo dediĉita al la planedologio. Fondita en 1962 kaj tiam eldonita de Academic Press, ĝi estas mastrumita de 1974 far de la Division for Planetary Sciences de la Usona Astronomia Societo.

La revuo prezentas esplorojn pri planedologio, astronomio, geologio, meteologio, fiziko kaj biologio.

Carl Sagan estis eldonisto de la revuo de 1968 ĝis 1979, liaj posteuloj estis Joseph A. Burns (1980 - 1997) kaj Phil Nicholson, depost 1988.

Subtenita de la Universitato Cornell, la revuo estas nomita laŭ la mitologia Ikaro. La frontispico de ĉiu numero portas citaĵon de Arthur Eddington, kiu komparas la aventuron de Ikaro kun tiu de scienca esploristo, kiu "eltordu sian teorion ĝis rompo por ke la malfortaj lokoj fendiĝu".

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  La oficiala paĝo de "Icarus"

Kategorio:Astronomio
Kategorio:Sciencaj gazetoj
Johano Ernesto la 4-a (Saksio-Vajmaro)

**Johano Ernesto la 4-a** (* 25-an de decembro 1696 en Vajmaro; † 1-an de aŭgusto 1715 en Frankfurto ĉe Majno), el la ernestida linio de la nobelfamilio Wettin, estis duko de Saksio-Vajmaro kaj komponisto.

Johano Ernesto estis muzike treege talentita. En frua junaĝo li estis edukata far vajmara kortegomuzikisto Eilenstein kaj komponis ĉ. 19 konĉertojn. Li havis influon sur Johann Sebastian Bach dum ties vajmara periodo. La konĉerto por klavarinstrumento en C-maĵoro de Bach ekestis en 1713/14 laŭ tiu de princo Johano Ernesto.. Post la morto de Johano Ernesto Georg Philipp Telemann publikigis ties konĉertojn.

## Literaturo 
* Johann Samuel Ersch: *Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste*, Leipzig 1842, II./21., S. 260(Digitalisat)
* Jeanne Swack: ''Johann Ernst von Sachsen-Weimar als Auftraggeber. Bemerkungen zum Stil der ‚Six Sonates à Violon seul' (1715) von Georg Philipp Telemann, in: Telemanns Auftrags- und Gelegenheitswerke. Funktion, Wert und Bedeutung'', Oschersleben 1997

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.geneall.net/D/per_page.php?id=397519

## Referencoj 
Kategorio:Dukoj de Saksio
Kategorio:Germanaj komponistoj
Kategorio:Dinastio Wettin
Kategorio:Historio de Turingio
Kategorio:Homoj rilataj al Weimar
Domboato

[dekstra|eta|200px|domboato sur la lago *Lake Union* en [Seattle, Vaŝingtonio]]
**Domboato** estas boato, sur kiu homoj daŭre vivas, kaj kiu kutime restas en sama pozicio sur akvosurfaco, do estas fiksata per ankro(j) kaj/aŭ ŝnuroj. En teritorioj kun grandaj akvosurfacoj aŭ en dense loĝataj urbocentroj kun grandaj loĝkostoj domboatoj estas viva alternativo por multaj homoj.
[200px|eta|maldekstra|domboato en [Kaŝmiro, Barato]]
[200px|eta|maldekstra|domboato en [Amsterdamo, Nederlando]]
Ofte domboatoj estas trakonstruataj eksaj riveraj kargoŝipoj. En Eŭropo kaj Nordameriko ankaŭ ekzistas boataj konstruaĵoj aparte konstruitaj por loĝado. La ŝipa pruo tiam ne estas pinta, do bona por veturado, sed larĝa kaj pro pli longa vivdaŭro ofte el betono. Krome tiaj formoj de aparte por loĝado konstruitaj boatoj ofte ne havas motoron, do ne povas moviĝi sen helpo de tirboato.

La avantaĝoj kaj malavantaĝoj, sed ankaŭ kostoj de domboatoj ne nepre diferenciĝas de surgrundaj domoj. Ekzemple en Nederlando, domboatoj en la plej multaj poziciolokoj devas havi oficialan permeson tie resti. En multaj lokoj, ekzemple en la urbocentro de Amsterdamo, ekzistas striktaj regularoj pri grandeco, konstrumaniero kaj ekstera aspekto de la tie poziciigitaj domboatoj. Boataj loĝejoj tie ne nur devas havi oficialan domnumeron, sed ankaŭ esti konektitaj al la urba gasa, akva, elektra kaj kanaliza reto.

## Galerio 
 
File:2006-10-Hausboot-Mississippi-037 34A.jpg|Domboato, Mississippi, USA
dosiero:Berlin Landwehrkanal Houseboats 20080429.jpg|domboatoj en Berlino
dosiero:Sausalito houseboats.JPG|domboato en Sausalito, Kalifornio
dosiero:Boathouse 001.JPG|veturanta domboatoj en Brandenburgio
dosiero:Ocean Palace Rotterdam.JPG|ĉinstila domboata hotelo en Roterdamo
Mahilova regiono

La **Mahilova regiono** (, latinliterigite *mahiljojskaja voblasć*) kovras la sudokcidentan parton de Belorusio. Temas pri unu el ses administraj regionoj de la lando, nomataj *voblasći* (komparu la artikolon oblasto), kiuj aldone al la sendependa areo de la ĉefurbo Minsko dividas Belorusion. La regiona areo kovras  kvadratajn kilometrojn. Ĉefa urbo - administre, komerce kaj kulture - estas Mahilovo, kiu komence de 2004 havis  loĝantojn, dua aparte grava urbo estas Babrujsk, kiu tiutempe havis  urbanojn. La regiono oficiale ekhavis siajn limojn en 1960 en administra geografia reformo de la Belorusa SSR ene de Sovetunio, kaj la limoj konfirmiĝis post la sendepentiĝo de la respubliko Belorusio post septembro 1991.

## Geografio 
La regiona areo limas Rusio oriente, la Homela regiono de Belorusio sude, la Minska regiono okcidente kaj la Vicebska regiono norde. Sume la regiona areo ampleksas pli-malpli 14 procentaĵojn de la tuta ŝtata areo. La plej granda distanco ene de la regiono inter okcidento kaj oriento estas 300 kilometroj kaj inter nordo kaj sudo 150 kilometroj. La plej alta punkto situas 239 metrojn super la marnivelo kaj la plej malalta punkto126 metroj super ĝi.

Multaj riveroj fluas tra la regiono, interalie Dnepro, Berezina kaj Soĵ. Tamen la teritorio enhavas malmultajn lagojn: la plej larĝa el ili nomiĝas *Zaozerje* kaj havas surfacon de . Multe pli grandas la artefarita akvobaraĵo *Ĉihirin* ĉe la rivero *Druts*, kiu kovras areon de .

## Klimato 
La mahilova regiono havas moderan kontinentan klimaton: la vintroj relative mildas, kaj la someroj varmas. La averaĝa temperaturo en januaro varias inter  en la nordoriento al  en la sudokcidento. Dum julio, la averaĝa temperaturo varias inter  en la nordoriento al  en la sudokcidento. Pli ol du trionoj de la jara pluvokvanto (de 575 ĝis 675 milimetroj) falas en la varma jarduono inter aprilo kaj oktobro.

Kategorio:Regionoj de Belorusio
Minska regiono

La **Minska regiono** (, latinliterigite *minskaja voblasć*) kovras la centran parton de Belorusio, ĉirkaŭ la nacia ĉefurbo Minsko. Temas pri unu el ses administraj regionoj de la lando, nomataj *voblasći* (komparu la artikolon oblasto), kiuj aldone al la sendependa areo de la ĉefurbo Minsko dividas Belorusion. La regiona areo kovras  kvadratajn kilometrojn. La administra centro de la regiono - Minsko - do mem ne apartenas al la regiona teritorio.

La plej grandaj urboj de la regiono mem estas Barisaŭ (; ) , kiu komence de 2004 havis  loĝantojn, Salihorsk (beloruse ; ruse ), kiu tiutempe havis 101 400 loĝantojn, kaj Maladzeĉna (beloruse ; ruse ), kiu tiam havis  urbanojn.  La regiono oficiale ekhavis siajn limojn en 1960 en administra geografia reformo de la Belorusa SSR ene de Sovetunio, kaj la limoj konfirmiĝis post la sendepentiĝo de la respubliko Belorusio post septembro 1991.

## Geografio 
eta|maldekstra|320ra|
La regiono estas la sola el la ses regionoj de Belorusio, kiu ne havas limon al alia eŭropa ŝtato. La regiona areo limas al la Vicebska regiono norde, la Mahilova regiono oriente, la Homela regiono sude, la Bresta regiono sudokcidente kaj la Hrodna regiono okcidente. Sume la regiona areo ampleksas pli-malpli  procentaĵojn de la tuta ŝtata areo. En la nordo de la regiono situas la lago Naraĉ, kiu kovras surfacon de  kaj estas la plej granda lago de Belorusio.

## Aliaj gravaj setlejoj 
* Lahojsk
* Viŝnjevo

Kategorio:Regionoj de Belorusio
Slavaj dancoj

eta|Titolpaĝo de la unuaj slavaj dancoj

La **Slavaj dancoj**, (ĉeĥe:*Slovanské tance*) op.46 kaj 72, estas komponaĵoj de Antonín Dvořák. Li komponis ilin unue por piano kvarmana, kaj poste por orkestro. La dancoj op.46 uzas ĉeĥajn ritmojn.

## Eksteraj ligiloj
* 

Kategorio:Verkoj de Antonín Dvořák
Kategorio:Ĉeĥa muziko
Kategorio:Pianomuziko
Vicebska regiono

La **Vicebska regiono** (, latinliterigite *vicebskaja voblasć*) kovras la nordan parton de Belorusio. Temas pri unu el ses administraj regionoj de la lando, nomataj *voblasći* (komparu la artikolon oblasto), kiuj aldone al la sendependa areo de la ĉefurbo Minsko dividas Belorusion. La regiona areo kovras 40 100 kvadratajn kilometrojn. La administra centro de la regiono estas la urbo Vicebsk (beloruse Ві́цебск; ruse Ви́тебск), kiu komence de 2017 havis  loĝantojn. Pliaj plej grandaj urboj de la regiono estas Orŝa (beloruse kaj ruse О́рша), kiu komence de 2017 havis  loĝantojn, Navapolack (beloruse Наваполацк; ruse Новополоцк), kiu tiutempe havis  loĝantojn, kaj Polack (beloruse ; ruse ), kiu tiam havis  urbanojn. La regiono oficiale ekhavis siajn limojn en 1960 en administra geografia reformo de la Belorusa SSR ene de Sovetunio, kaj la limoj konfirmiĝis post la sendepentiĝo de la respubliko Belorusio post septembro 1991.

## Geografio 
La regiona areo limas al Rusio (provincoj Pskov kaj Smolensk) norde kaj oriente, al la Minska kaj Mahilova regionoj de Belorusio sude, la Minska kaj Hrodna regionoj sudokcidente, kaj okcidente respektive nordokcidente al la distrikto Vilnius de Litovio kaj la distrikto Daugavpils de Latvio.

## Referencoj 
Kategorio:Regionoj de Belorusio
Linci

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180px|Distrikto de Uĵhorodo en Transkarpatio

**Linci,** ukraine **Лінці,** hungare **Unggesztenyés** [ungestenjEŝ] estas malgranda ne memstara vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Uĵhorodo en municipo Kibljari.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: 0.9 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 780
* Poŝtkodo: 89450
* Telefonprefikso:

## Situo 
Linci situas sur ebenaĵo sub deklivoj ĉe kunfluejo de 2 rojoj.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1428 en formoj "Ignecz", "Ighlynox" kaj "Inglencz". Ĝis Traktato de Trianon Unggesztenyés apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto Szerednye, poste al Ĉeĥoslovakio. Dum la 2-a mondmilito Hungario okupis ankaŭ tiun ĉi vilaĝon kaj organizis aŭtonomion de rutenoj. Ekde 1945 Linci apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Wolfenschiessen

**Wolfenschiessen** estas komunumo en Kantono Nidvaldo, en Centra Svislando. Ĝi havis  loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Wolfenschiessen situas en la suba valo de la rivero Engelberger Aa inter Stans kaj Engelberg. Okcidente de la komunumo troviĝas la monto Brisen kun alteco de 2404 m s.m., nordoriente la monto Stanserhorn kun alteco de 1898 m s.m. La komunuma teritorio etendiĝas sur la okcidenta flanko de Aa plurajn kilometrojn sude. En la komunumo situas tri lagetoj, nome Bannalpsee, Lutersse kaj Trüebsee. Al la komunumo apartenas ankaŭ al vilaĝetoj Altzellen kaj Oberrickenbach. La plej alta punkto de la komunumo estas en sudo la montopinto Rotstöckli kun alteco de 2901 m s.m., kiu apartenas al Titlis.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Wolfenschiessen limas en nordo al Oberdorf, en nordoriento al Beckenried, en oriento al Isenthal (UR), en sudoriento al Engelberg (OW), en sudo al Innertkirchen (BE), en okcidento al Kerns (OW), kaj en nordokcidento al Dallenwil.

## Trafiko 
Wolfenschiessen disponas pri pluraj haltejoj ĉe la mallarĝŝpura fervojlinio de Lucerno tra Stans al Engelberg. Pluraj aer- kaj seĝtelferoj kondukas de la valo al turismaj lokoj en la montaro. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 situas en Stans en distanco de 8&nbsp;km norde.

## Historio 
Laŭ buŝa legendo el la 11-a jarcento montfalo detruis la iaman vilaĝon *Humligen* kun preĝejo kaj multaj domoj kaj salminejo. La unua dokumenta mencio de la Wolfenschiessen datiĝas el la jaro 1191 (aŭ antaŭe) kiel *Wolvenschies*. En la komunumo regis la nobeloj de Wolfenschiessen, kies membro Berchtold de Wolfenschiessen verŝajne estis unu el la kunfondintoj de la Svisa Ĵurkomunumo en la jaro 1291.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Wolfenschiessen (stacidomo)
* Niederrickenbach Station (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Wolfenschiessen
Büron

## Pri la komunumo 
**Büron** estas komunumo en la distrikto Sursee en Kantono Lucerno, Svislando. Ĝi havis 2124 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Büron situas ĉe la orienta bordo de la rivero Suro proksimume 6 kilometrojn norde de la distriktĉefurbo Sursee. Tra la vilaĝo fluas la rojo *Weiherbach*, kiu alfluas al Suro.

La komunuma teritorio etendiĝas sura areo de 5,36 km², de kiuj 16,5% estas kovritaj de arbaro, 67,0 servas por agrikulturo kaj 15,6 por setlado. 

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Büron limas en nordokcidento al Triengen, en nordoriento al Schlierbach, en sudoriento al Geuensee, kaj en sudokcidento al Knutwil.

## Trafiko 
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Sursee al Schöftland. Tra la komunumo pasas kantona ĉefvojo de Sursee al Araŭo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A2 troviĝas 6 kilometrojn sude en Sursee.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Büron datiĝas el la jaro 1130 kiel *Burron*. 

En la arbaro *Gibelwald* estis trovitaj tomboj de la Hallstatt-kulturo el la 1-a jarmilo a.K.. En *Muracher* oni trovis en la jaro 1942 la fundamentojn de romia biendomo.

Proksimume en la 12-a jarcento estis konstruita la Kastelo Büron, kiu estis la prasidejo de la *Baronoj de Büron*, kies idoj post fariĝis la *Baronoj de Arburgo*. En la jaro 1260 Ulriko de Arburgo donacis sian tutan havaĵon al la Abatejo Beromünster, kaj rericevis ĝi de ili kiel herda feŭdo. En la jaro 1455 *Hermann de Rüssegg*, la edzo de la lasta baronino de Arburgo, vendis la vilaĝon Büron al la urbo Lucerno, kiu atribuis ĝis la la kamparvoktejo Büron-Triengen. Dum la tempo de la Helveta Respubliko de 1798 ĝis 1803 la komunumo apartenis al la helveta distrikto Sursee, kaj ek de 1803 al la distrikto Sursee de Kantono Lucerno.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Büron-Bad Knutwil (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Büron
* Profilo de la komunumo sur la retejo de la kantono
* Büron en la Historia Leksikono de Svislando
Sándor Sipos

**SIPOS Sándor** estis rumanuja hungara grafikisto naskiĝinta en Cristuru Secuiesc 5-an de marto 1957.

## Kariero
Sipos finis la fakon pri skulptoarto kaj pedagogio en Kluĵo en 1989 kaj poste en Montrealo la kurson pri grafiko kaj ilustracio en ISEGEP de Vieux 1998. Nun li estas doktoriĝonto (pedagogia+belarto) en la Universitato Kebekio.

## Ekspozicioj
*2009, Galerie sans Issue /106 u/ Montreal; 
*2000, Maison de la culture NDG,Montreal; 
*1999, Centre de Diffusion de la Maitrise en Arts Plastiques UQAM,Montreal; 
*1998, Galerie Harrison /aukcio/ Montreal; 
*1997, Művelődesi ház /Memoraĵo/ Kecskemét; 
*1996, Maison de la culture /Passages/ilustracioj-desegnaĵoj, Riviere de Loups,Quebec; 
*1994, Pataki kultúrház, Budapest; 
*1989, Cafe / Le Timene / Socialpsyche /, Montreal...

## Fonto
*Portfoliohttp://www.erdelyimuveszet.ro/portfolio/sipos_sandor/sipos_sandor.htm

Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Kanadaj pentristoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
880-aj jaroj

## Eventoj 
### Afriko 
### Amerikoj 
### Azio 
### Eŭropo 
* 884: Karlo la 3-a la Dika, kiu jam ek de 876 estis orientfranka reĝo, fariĝis ankaŭ okcidentafranka reĝo kaj tiel reunuigis la imperion de sia avo Karolo la Granda.

## Gravaj personoj 
### Reĝoj 
#### Ameriko 
#### Azio 
#### Eŭropo 
##### Imperiestroj de la Bizanca Imperio 
* Basilo la 1-a la Makedona, regis de 867 ĝis 886.
* Leo la 6-a la Saĝulo, regis de 886 ĝis 912.

##### Imperiestroj de Okcidento 
* Karlo la 3-a la Dika, regis de 884 ĝis 887.

##### Papoj 
* Johano la 8-a, estis papo de 872 ĝis 882.
* Mareno la 1-a, estis papo de 882 ĝis 884.
* St. Hadriano la 3-a, estis papo de 884 ĝis 885.
* Stefano la 5-a, estis papo de 885 ĝis 891.

##### Anglio 
* Alfredo la Granda, regis de 871 ĝis 899.

##### Francio 
* Ludoviko la 3-a, regis de 879 ĝis 882.
* Karlomano la 2-a, regis de 879 ĝis 884.
* Karlo la 3-a la Dika, regis de 884 ĝis 887.
* Eŭdo la 1-a, regis de 888 ĝis 898.

### Aliaj eminentuloj 
## Mortintoj 
## Malkovroj 
## Eksteraj ligiloj 
## Notoj kaj referencoj
Cisternoŝipo

eta|300px|la cisternoŝipego *AbQaiq*

**Cisternoŝipo** estas kargoŝipo el unu granda aŭ pluraj dividitaj holdaj cisternoj, kiu servas por transporto de likvaj materialoj, kiel akvo, nafto, oleoj, likva gaso (LPG) aŭ likvaj kemiaj produktaĵoj.

La silueto de cisternoŝipo facile diferencigeblas disde tiu de aliaj ŝipoj: Cisternoŝipo havas ebenan ferdekon, kiu krom la komandejo ne havas aliajn surferdekajn konstruaĵojn. Ĝi krom unu escepto ne bezonas gruojn por ŝarĝado kaj malŝarĝado de la kargo: la escepto estas unu ŝipomeze situanta gruo, per kiu eblas de marhavena kajo levi tubojn al la ŝipo, por konekti ilin kun la tuba sistemo de la ŝipa(j) cisterno(j).

Cisternoŝipoj havas pumpilojn por ŝarĝado kaj malŝarĝado de la transportataj likvaĵoj. Kiel ĉe preskaŭ ĉiuj aliaj modernaj kargoŝipoj, la ŝarĝado kaj malŝarĝado de moderna cisternoŝipo estas kontrolata kaj direktata fare de ŝipa komputilo.

Kategorio:Akva transporto
Kategorio:Ŝipoj
Phương Mai

**Princino Phương Mai, Dukino de Adisabebo** (n. , en Dalat, Vjetnamio m. la 16-an de januaro 2021) estis filino de imperiestro Bảo Đại kaj lia unua edzino, imperiestrino Nguyễn Hữu Thị Lan.

La 5-an de aŭgusto 1971, princino Phương Mai edziniĝis kun Pietro Badoglio, 2-a duko de Adisabebo kaj markizo de Sabotino. Ili havas du infanojn:
* *Don* Flavio Badoglio, 3a Duko de Adisabebo
* *Donna* Manuela Badoglio de la gedukoj de Adisabebo

## Titoloj kaj stiloj 
* *Her Imperial Highness* Princino Phương Mai de Vjetnamio (1937–1971)
* *Her Imperial Highness* Princino Phương Mai, Dukino de Adisabebo (1971–1992)
* *Her Imperial Highness* Princino Phương Mai, Dukino-vidvino de Adisabebo (1992–nun)

## Eksteraj ligiloj 
* The Nguyen Phuoc Dynasty Genealogy - de Christopher Buyers

Kategorio:Vjetnamaj princinoj
Kategorio:Italaj nobeloj
István Barra

**BARRA István** estis hungara natursciencisto, kuracisto naskiĝinta en Nagyajta en 1805 kaj mortinta en Kiskőrös la 5-an de decembro 1865.

## Kariero 
Barra estis ekde 1831 ĉefkuracisto de departemento Peŝto. Li loksidiĝis en Kiskőrös kaj verkis medicinajn kaj natursciencajn librojn. Li pliproksimiĝis al la evolucia teorio, al vidmaniero de Lamarck.

## Verkoj 
* Természetirati értekezés a három természetország lényei rokonságáról és párhuzamos fejlődéséről (Pest, 1831);
* Értekezés az epekórságról (Pest, 1831);
* Pest-Pilis és Solt vármegyéknek természettudományi leírása (Pest, 1839);
* Növénytan (I. rész, Pest, 1841).

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj kuracistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj