open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Malsupra fluo de Ruhr

eta|La malsupra fluo de Ruhr. En la centro de la bildo enbuŝiĝas la malnova Ruhr.
La malsupra retene mastrumata **Ruhr** (neoficiale ankaŭ nomata **Ruhr-Ŝipkanalo**) estas nacia akvovojo en la federaciero Nordrejn-Vestfalio kaj konektas la Rejn-Ruhr-Havenon en Mülheim ĉe Ruhr unuaflanke kun longeco da 12,21&nbsp;km rekte kun la Rejno kaj aliaflanke trans la ligokanalo al la Ruhr kaj la Rejn-Herne-Kanalo kun la havenoj de Duisburg-Ruhrort kaj kun la Rejno. La kilometra nombrado komencas ekde la enbuŝiĝo de la Ruhr en la Rejnon.

## Historio 
eta|maldekstre|Ponta pejzaĝo ĉe la malsupra Ruhr
Ŝarĝboatoj transportis la karobon el la minejoj de Mülheim ekde la 17-a jarcento al Duisburg. Dum ĉi tiu tempo la Ruhr estis la plej grava transportvojo por karbo. En 1780 la Ruhr estis trafikebla ĝis Langschede. Ekde 1847 la fervojo transprenis pli kaj pli transportojn, tiel ke la ŝiptrafiko sur la Ruhr perdis sian gravecon kaj finiĝis en 1889. Por kreskigi sian ekonomian potencon la urbo Mülheim decidis, konstrui havenon kaj krei rektan ligon kun la haveno de Duisburg. Por tio la Ruhr ricevis inter la havenoj parte novan fluejon (trafosaĵo: kluzokanalo je Raffelberg), ĉar la origina fluejo de Ruhr ne taŭgis por la grandaj ŝipoj de l' Rejno. La konstruado daŭris dek du jarojn. La niveldiferencon de proks. dek metrojn inter la du urboj egaligis la konstruo de du baraĵoj: Baraĵo Raffelberg kaj Ruhr-Kluzo Raffelberg samkiel Ruhr-Baraĵo Duisburg kaj Ruhr-Kluzo Duisburg. Oni ekfunkciigis la akvovojn en 1927. La faloalto de la unua retenŝtupo estas tiom ega, ke la Akvoenergia Centralo Raffelberg uzas ĝin por elektroproduktado. La Ruhr-Baraĵon Duisburg anstataŭis ekde 1957 novkonstruaĵo.

La retenŝtupo Duisburg kun la Ruhr-kluzo kaj la Ruhr-baraĵo kaj la Rejn-Ruhr-Haveno estas ero de la Itinero de la Industrikulturo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Informoj pri la kanalo ĉe skipperguide.de

Kategorio:Kanaloj en Germanio
Kategorio:Ruhr
Kategorio:Ruhr-regiono
Kategorio:Itinero de la industrikulturo
Pál Magda

**Pál Magda,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Magda Pál** estis hungara statistikisto, geografo, pedagogo, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1834).

Pál Magda naskiĝis la  1770 en Hungara reĝlando en Rozsnyó (nuntempa Rožňava en Slovakio). Li mortis la  1841 en Sárospatak.

## Biografio 
Pál Magda frekventis lernejojn komence en sia naskiĝurbo, poste en diversaj urboj de Supra Hungarujo, fine li plulernis en universitato de Jena. Hejmenveninta en 1794 li komence estis ĉefamilia edukisto, poste li instruis 4 jardekojn en diversaj lokoj, precipe en gimnazioj. En 1838 li pensiuliĝis. Li estis frua pioniro de la hungara statistiko. Li verkadis latine, hungare, germane.

## Verkaro (elekto) 
* *De discrimine, in quo scholae evangelicae Hungariae cum tota re evangelica versantur. Programma, quo patronos scholae gratiosissimos pro examine publico in gymnasio a. c. Neosoliensi diebus 25., 26. et 27. junii celebrando humanissime invitat* (1811)
* *Magyar országnak és a határőrző katonaság vidékinek legujabb statisztikai és geographiai leírása* (Statistika priskribo de Hungarujo kune kun Limgarda zono), (1819)
* *Neueste statistisch-geographische Beschreibung des Königreichs Ungarn, Croatien, Slavonien und der ungarischen Militärgrenze* (1832, 1835)
* *A mezei gazdaság philosophiájának szabásai szerint okoskodó és munkálkodó gazda* (1833, 1839)
* diversaj verkoj restis en manuskriptoj

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
 
Kategorio:Hungaraj statistikistoj
Kategorio:Hungaraj geografoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Akvodismeto

La **akvodismeto**, aŭ pli simple **dismeto**, estas la pezo de la akvo dismetita de flosanta ŝipo kaj sekve la pezo de la ŝipo mem. Per aliaj vortoj, la ŝipkorpo enmergiĝas en la akvon ĝis certa profundeco kaj kaŭzas elpuŝon de certa kvanto de akvo. Tiu forpuŝita pezo de akvo estas nomita akvodismeto. Ĉe neŝanĝa ŝipopezo ĝia akvodismeto estas konstanta; ĝi povas ŝanĝiĝi nur en akvo de alia specifika pezo, ekz. en nesala akvo la ŝipo enakviĝas pli profunde ol en sala.

La **plendismeto** estas la dismeto de ŝipo plene ŝarĝita. La **senŝarĝa dismeto** estas la dismeto de la nura ŝipŝelo kun ĉiuj ĝiaj apartenaĵoj.

## Vidu ankaŭ
* Kruda tunaro

Kategorio:Akva transporto
Kategorio:Ŝipoj
Saint-Jouan-des-Guérets

**Saint-Jouan-des-Guérets** () estas franca komunumo, en la departemento Ille-et-Vilaine en la regiono Bretonio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Malo kaj al la kantono ''''. La teritorio havas komunan limon kun . 

La 1-an de januaro 2009, Saint-Jouan-des-Guérets oficiale eniris la aglomeraĵon de Saint-Malo.

## Geografio 
Saint-Jouan-des-Guérets situas sur la dekstra bordo de la estuaro de rivero Rance, je kvar kilometroj sude de Saint-Malo. La centro alta je  superas la plaĝon kaj la tajdomuelejon de Quinard, kiuj estas je la akvonivelo.

La nacia vojo 137 inter Saint-Malo kaj Rennes pasas oriente de la centro.

## Historio 
### Toponimio 
La nomo venas de sankta Jaoua (aŭ sankta Jouan, aŭ sankta Joavan), duonlegenda bretona sanktulo de la 6-a jc, kiu estis pastro de Brasparts, episkopo de Leono kaj kiu estis entombigita en la kapelo Saint-Jaoua de Plouvien (Finistère).

## Administrado 
## Demografio 
## Ekonomio 
* Instituto pri klerigado kaj trejnado de la komerca kaj industria ĉambro de la lando de Saint-Malo (CCIFA)

## Lokoj kaj monumentoj 
La komunumo enhavas unu monumenton klasitan historia :
* La saint-malo-a palaco de Plussinais, konstruita komence de la 18-a jc. Ĝi estis registrita per dekreto la 23-an de oktobro 1980.

* Preĝejo Saint-Jean-Baptiste, novromanika, konstruita de 1861 ĝis 1866 de la saint-Malo-a arkitekto Jean-Gabriel Frangeul.
* Insulo Chevret, en la estuaro de rivero Rance

Dosiero:Saint-Jouan-des-Guérets (35) Église 01.jpg|La paroĥa preĝejo Saint-Jean-Baptiste.
Dosiero:Saint-Jouan-des-Guérets - Île Chevret.jpg|Insulo Chevret.
Dosiero:Saint-Jouan-des-Guérets (35) Monument aux morts.jpg|Monumento al la mortoj, placo de la preĝejo.

## Elstaruloj ligitaj al la komunumo 
* Maupertuis naturalisto kaj matematikisto tie naskiĝis.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Ille-et-Vilaine

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de la komunumo
* Saint-Jouan-des-Guérets sur la retpaĝo de la Nacia Geografia Instituto

Saint-Jouan-des-Guerets
Saint-Jouan-des-Guerets
Géza Magyary

**Géza Magyary** [madjari], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Magyary Géza** estis hungara juristo, profesoro, membro koresponda (1905), ordinara (1917) de Hungara Scienca Akademio.

Géza Magyary http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC09732/09832.htm naskiĝis la  1864 en Hungara reĝlando en Alsólóc (nuntempa Dolné Lovčice en Slovakio). Li mortis la  1928 en Budapeŝto.

## Biografio 
Géza Magyary maturiĝis en ĉefepiskopa gimnazio de Pozono en 1882, poste li studis en Reĝa Jura Akademio (Pozono) kaj Reĝa Universitato de Budapeŝto. Post la diplomo en 1887 li eklaboris nelonge en juĝejo. En 1890 li ekinstruis en Kalvinana Jura Akademio (Kecskemét), post 3 jaroj li jam instruis en Reĝa Jura Akademio (Nagyvárad). Ekde 1895 li instruis ankaŭ en Budapeŝto ĝismorte. Li okupiĝis precipe pri la civitana juro. Postmorte en 1929 li ricevis premion.

## Verkaro (elekto) 
* *A kiadói ügylet* (1893)
* *A nemzetközi bíráskodás* (La internacia juĝado), (1918)
* *A magyar polgári perjog tankönyve* (1924)
* *Összegyűjtött munkái* (Kolektitaj verkoj), (1941 – 1942)

## Fontoj 
* biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj juristoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Amoridoj

[eta|200px|Preĝanto el [Larsa, kiu petpreĝas por longa vivo de Hamurabi al Dio de *Amuru*.]]

La **amoridoj** estis antikva semita popolo en la Mez-Oriento. Ili fondis multajn urboŝtatojn en norda Sirio kaj norda Mezopotamio. Ili eniris en eopoko de la Tria Ur-a dinastio al teritorio de la Sumera kaj Akada Imperioj, laste el ili venis la reganta dinastio de la Prababilan Imperio (Hamurabi).

Kiel nomadaj popoloj, ili formis tribojn.

La nomo de la popola aperas en formo de amoridoj en la biblio-traduko de Zamenhofo. La popolo estis nomata en akada, sumerla lingvo **mardu/amurru**, kiu signifis „okcidento”, kiu referencas al tio, ke ilia originala setlejo estis la stepa, duondezerta regiono, okcidente de la akadanoj kaj sumeroj.

## Lingvo 
La lingvo de la amoritoj apartenis al la semitaj lingvoj kaj pleje similas al la hebrea lingvo el inter la nuntempe ekzistantaj lingvoj. Kiam ili setlis, ili transprenis la kulturon de la akadoj, sumeroj, kaj ekuzis ties lingvojn.

## Historio 
Ekde duono de la 3-a jarmilo a.K, ili setlis sur grandaj areoj okcidente de la rivero Eŭfrato. Ĉar la sumeraj kaj akadaj tekstoj mencias ĉiun okcidenta nomadon kiel „mardu/amarru”, tiel tio malfaciligas la historian esploron de la popolo. Parto de la amorida popolo setlis frue, dum alia parto plu sekvis la nomadan, duon-nomadan vivon, agadon. Eble memorigas pri la setlado la historio pri geedziĝo de la originale nomada dio Mardu(k)/Amurru, en kiu li geedziĝis kun filino de dio Numusda de urbo Kazallu, tiel li eniris la babilonan panteonon, poste iĝis ĉefa dio de Babilono.

Dum la frua bronza epoko (3200-2000 a.K.), la amoridoj havis prosperantajn urboŝtatojn – kiel Ebla, Karkemis kaj Jamhad. La urbojn defendis fortaj muroj kontraŭ la atakoj, dum la konstruaĵoj respegulas la altan nivelon de la konstruarto. La amoridaj urboŝtatoj estigis komercajn kaj diplomatiajn rilatojn al la sudaj kaj orientaj mezopotamiaj urboŝtatoj. Tion pruvas, ke la amorida arto kaj konstruarto efikis je la Mezopotamia arto, la amoridoj emm transprenis la kojnoskribon el Sud-Mezopotamio. Pli poste la amoridaj urboŝtatoj elkonstruin komercajn rilatojn al Kanaano kaj Egiptujo.

En ĉ. 2300 a.K. akada militiro detruis multajn urboŝtatojn en Sirio, inkl. Ebla-n. En tiu tempo – eble pro klimataj ŝanĝoj – refortiĝis la nomada, bestobreda vivtenado kaj la amoridoj translokiĝis pli orienten. Ekde 2000 a.K. ili estis alportis jam gravan danĝeron je la urbostxatoj de Mezopotamio. Sed la amordioj de nur minacis tiujn, sed setlis inter la du riveroj kaj fondis plurajn reĝlandojn, la unuan gravan en Larsa (Samsi-Adad la 1-a), la unuan kurt-vivan asiran imperion. Ilia plej fama reĝlando estis Babilono, plej fama reĝo estis Hamurabi (1792-1750 a.K.), fondinto de la Prababilona Imperio. Samtriboriginanta estis Zimri Lim, la lasta reĝo de Mari.

En la 2-a jarmilo la amorida popolo restinta en Sirio malaperis, asimiliĝis al la novaperintaj semitaj popoloj.

Kategorio:Mezopotamiaj popoloj
Kategorio:Ŝemidoj
Lothal

mini|eta|Etendiĝo kaj plej gravaj lokoj de la Indus-kulturo.

**Lothal** estis grava urbo de la antikva Induso-civilizo en la 24-a jarcento a.K. kaj plej grava arkeologiejo de Barato el tiu epoko. Ĝi estis 
forlasita komence de la 19-a jarcento a.K..

La antikva loko nun situas en la Barata federacia ŝtato Guĝarato, proksime al urbo Saragvala, ses kilometrojn sudoriente de fervoja stacio Lothal-Bhurkhi. Pliaj proksimaj urboj estas Dholka kaj Bagodara.

La kajo de Lothal – la plej malnova konata kajo de la mondo – ligis la urbon al rivero Sabarmati sur vojo inter la urboj de Harapo en Sindh kaj la duoninsulo de Sauraŝtra. El la floranta komerca loko elŝipiĝis perloj, juvelŝtonoj, valoraj artaĵoj eĉ ĝis Malgranda Azio, Afriko.

La arkeologiejo estis malkovrita en 1954, oni elfosis ĝin en 1955-60. Oni elfosis la setlejon, havenon, kanalojn. En proksimo de la arkeologiejo troviĝas la Arkeologia Muzeo, en kiu estas ekspoziciitaj la plej konataj objektoj el la Indus-kulturo.

Kategorio:Historio de Barato
Kategorio:Induso-civilizo
Chevanceaux

**Chevanceaux** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
Chevanceaux situas en la sudo de Charente-Maritime,  sudokcidente de Angoulême.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Grange Neuve

**Grange neuve** estas franca lokonomo. Tradukita en Esperanto ĝi havas la signifon de *nova grejnejo*. Ĝi estas la nomo de la sekvantaj lokoj:
* **Grange Neuve VS estas setlejo de la komunumo Saint-Martin VS de la Distrikto Hérens en Kantono Valezo en Svislando.
* **Grange Neuve VD estas setlejo de la komunumo Champvent de la Distrikto Vaŭda Nordĵuraso en Kantono Vaŭdo en Svislando.
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Mátraverebély)

**Preĝejo Ĉieliro de Maria** estas romkatolika historia monumento en rando de vilaĝo Mátraverebély.

## Historio 
La unua mencio pri la kirko okazis ĉ. 1100. En la 13-a jarcento post invado de la tataroj nova romanika preĝejo konstruiĝis. En 1403 ĝi grandparte estis trakonstruita. Baldaŭe ĝi pligrandiĝis jam en gotika stilo. La turkoj detruis ĝin en 1548, tial eĉ en 1688 oni ne uzis ĝin. En la 18-a jarcento la preĝejo parte barokiĝis, la nuna formo aperis en la 1830-aj jaroj, sed en 1917 oni restarigis kelkajn partojn. En 1928, 1938, 1963 oni faris renovigojn.

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo havas tri navojn kaj unusolan malgrandan turon. La sanktejo estas plurlatera. La sakristio estis iam kapelo, baldaŭe ĝi iĝis sakristio, tial restis gotikaj partoj. Interne la predikejo estas malfrurenesanca el la 17-a jarcento.

Kermeso okazas la 15-an de aŭgusto.

Dosiero:Matraverebely-templom02.JPG
Dosiero:Mátraverebély1.jpg
Dosiero:Mátraverebélytemplom1.jpeg
Dosiero:Mátraverebélytemplom2.jpeg
Dosiero:Mátraverebélytemplom3.jpeg
Dosiero:Matraverebely-templom03.JPG
Dosiero:Matraverebely-templom06.JPG
Dosiero:Matraverebely-templom04.JPG
Dosiero:Matraverebely-templom05.JPG

## Fontoj 
* hungare
* hungare
* hungare kun multe da bildoj

M
Matraverebely
Le Minihic-sur-Rance

**Le Minihic-sur-Rance** estas franca komunumo, en la departemento Ille-et-Vilaine en la regiono Bretonio. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Saint-Malo kaj al la kantono ''''. 

La teritorio havas komunan limon kun .

## Historio 
La komunumo Minihic-sur-Rance estis kreita en 1849, per partigo de la komunumo Pleurtuit.

## Politiko kaj administrado 
### Listo de urbestroj 
La 1-an de aŭgusto 2012, la Konsilio de la Ministroj nuligis la urban konsilion sekve de propono de la prefekto de departemento Ille-et-Vilaine, pro la manko de buĝeto por la jaroj 2010, 2011 kaj 2012, kaj la manko de decidoj ekde majo 2011
* La palaco de Houx, starigita en la 17-a kaj 18-a jc, registrita per dekreto de la 15-a de novembro 1985.
* La ŝiprepara baseno de la Landriais : konstruita en la ŝipkonstruejo situanta borde de rivero Rance, ĝi estis konstruita en 1908 de la ŝipkonstruisto François Lemarchand. Tiu verko estis registrita per dekreto de la 8-a de aŭgusto 1996.

Aliaj monumentoj :
* Palaco de Auffenais, de la 16-a jc aŭ antaŭe, posedata de 1919 ĝis 1945 de la skribistoj Jérôme kaj Jean Tharaud.
* Kastelo de Saint-Buc, kiu apartenis al la senatano Léon Jenouvrier.
* Tajdomuelejo de Fosse Mort, en ruina stato. 
* Tajdomuelejo de Herviais, en ruina stato. 

Dosiero:Le Minihic-sur-Rance - église.jpg|Preĝejo Saint-Malo
Dosiero:Le-Minihic-sur-Rance-Chapelle-Sainte-Anne.jpg|Kapelo Sainte-Anne
Dosiero:Le Minihic-sur-Rance - mairie.jpg|Urbodomo
Dosiero:Le Minihic-sur-Rance - Manoir du Houx 130609-03.JPG|Palaco de Houx

### Elstaruloj ligitaj al la komunumo 
* Louis-Joseph Lebret, O.P. (1897-1966): Économie et Humanisme, IRFED, "Populorum Progressio".

## Vidu ankaŭ 
### Vidu ankaŭ 
* Komunumaro de Côte d'Émeraude
* Komunumoj de Ille-et-Vilaine

### Eksteraj ligiloj 
* TTTe-jo de Komunumaro de Côte d'Émeraude
* Le Minihic-sur-Rance sur la retpaĝo de Nacia Geografia Instituto
* Prepara inventaro de la regiona konsilio de Bretonio

## Notoj kaj Referencoj 
### Notoj 
### Referencoj 
Kategorio:Komunumoj de Ille-et-Vilaine
Kategorio:Komunumoj de Komunumaro de Côte d'Émeraude
Bullrun

**Bullrun** (prononco: BUL-RAN), angla vorto kiu signifas "virbova kurejo", estas la ŝlosila nomo de tre sekreta kaŝoperacio de Usona Nacia Sekureca Agentejo (NSA) pri kaŝita kaj kontraŭleĝa ĉioninkluda malĉifrado. La brita sekreta servo pri signaloj, GCHQ (angla akronimo de Registara Ĉefsidejo pri Komunikaĵoj) havas similan ĉioninkludan programon kun la ŝlosilnomo **Edgehill** (prononco: EĜ-hil).
Komencinte en 2000, kiam ĉifriloj laŭgrade ektutkovris la interreton, la NSA investis miliardojn da dolaroj en kaŝoperacio por aserti ĝian subaŭskultan kapablecon (PGP, RSA, AES, TLS, VPN, VOIP, k.t.p.)

Perdinte publikan batalon en la 1990-aj jaroj por enmeti sian propran malantaŭpordon en ĉiun ĉifradon, ĝi klopodis ŝtelece plenumi la saman celon, per influi kaj malfortigi ĉifradnormoj kaj per akiri ĉefklavojn — ĉu per interkonsento, per forto de (verŝajne kontraŭkonstitucia) leĝo, aŭ per ekspluatado de komputilaj retoj (hakado). La NSA ankaŭ dependas de aparatare akcelita malĉifrado por atakoj de kruda forto.

En 2013 Edward Snowden fuĝigis informon pri la ekzisto de la kaŝprogramo.

## Etimologio 
La nomo "Bullrun" estis prenita de la Unua batalo de Bull Run, granda batalo de la Usona Enlanda Milito.

## Vidu ankaŭ 
* Amasa gvatado

## Notoj 
Kategorio:Sekretaj servoj
Chrestensenhof

eta|La florvendejo historia, rigardanta al Markstraße. [eta|La larĝa korto malantaŭ la fasado, dum alikonstruadoj en 2008. En la fono la turo de la [Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Erfurt)|preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj.]]
La **Chrestensenhof** (alia, pli malnova nomo: *Haus Zum Güldenen Schwanenring*) estas unu el la multnombraj monumentprotektitaj domoj en la urbokerno de Erfurto, Markststraße nr. 38.

## Historio 
La hodiaŭa konstruaĵo konstruitis je la komenco de la 18-a jarcento. La jardato 1439 sur la fasado referencas la antaŭan konstruaĵon. Tie vivis ekz. profesoro Georg Christoph Petri von Hartenfels, universitata rektoro de 1689 ĝis 1694, kiu ankaŭ profunde reformis la universitaton kaj ties bibliotekon.

En 1873 la domo estis aĉetita fare de Niels Lund Chrestensen kiel firmaa sidejo, kiu ekipis ĝin per du vendejoj por la entrepreno. Ŝajne ĝi estas la plej malnova *Fleurop*-florvendejo ankoraŭ funkcianta en Germanio.

De 2007 ĝis 2011 la konstruaĵoj de sur la malantaŭa korto restaŭritis, atente alikonstruitis kaj venditis kiel loĝejoj.

Kategorio:Monumentoj en Erfurto
Kategorio:Konstruaĵoj en Erfurto
Niels Lund Chrestensen

**Niels Lund CHRESTENSEN** (naskiĝinta *Christensen* la 8-an de junio 1840 en Randlev en Jutlando kiel plej aĝa filo de kamparano, mortinta la 21-an de januaro 1914 en Erfurto) estis dana ĝardenista helpanto, kiu en la tria jaro post sia alveno en Erfurto fondis la ĝis hodiaŭ ekzistantan entreprenon semaĵkultivadan kaj hortikulturan N.L. Chrestensen. Origine ĝi estis plantkulturejo arta kaj komerca. En Danujo li estis trejniĝinta ekde la aĝo de 19 jaroj kiel ĝardenisto en Arhuzo ĉe la entrepreno de Chr. Jensen.

## Kariero en Germanlando 
En Erfurto - la ekonomia situacio en Danujo tiam ne bonis - li komence ne nur ekde 1865 laboris kiel helpanto - ĉe Schierlitz & Moschkowitz kaj ĉe Born (ekde 1862)- sed ankaŭ ekkonis sian edzinon, la bukedistinon Auguste Kujawa (nupto en 1870). En 1865 li furoris per siaj ideoj okaze de la Unua tutgermana hortikulturekspozicio en Erfurto.

Lia unua magazeno ankaŭ precipe estas pri floraj kaj koronaj bukedoj. Danke al sekigtraktado de floroj, kiun li mem elpensis, li povis doni pli longan freŝecon al la floroj Baldaŭ li iĝis numero unu koncerne la kreon de belaj bukedoj: ofte li miksis materialon malnaturan en naturan (ekz. t.n. *Makart-bukedoj*) aŭ interkoneksigis floraĵoj kun bildoj. En 1874 li kunigis magazenon sian kun ĝardenentrepreno artista-komercada, korbplektejo kaj ekkomercis per semoj kaj sekaj floroj. Li ankaŭ eldonis katalogon kiu enhavis ĝis 20.000 artikoloj. Eksportado fariĝis ankaŭ ĝis Ameriko kaj Britio.

## Honoroj 
Por siaj meritoj li nomumitis *liveranto de la aŭstria kortego* (germane: *K.u.k. Hoflieferant*).

## Fonto 
Schalt, Wilhelm, "Chrestensen, Niels Lund", ĉe: Neue Deutsche Biographie 3 (1957), p. 215 (tie ĉi interrete)

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* La historio de la firmao sur la firmaa retpaĝaro 
* Detaloj pri la vivo de Chrestensen 
* Historio ampleksa, de Wolf-Dieter Blüthner

Kategorio:Ĝardenistoj
Kategorio:Germanaj entreprenistoj
Kategorio:Homoj rilataj al Erfurto
Kategorio:Danoj
Lanvallay

''''* (jen france, prononco , bretone *Lanvalae*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Côtes-d'Armor* (jen france, ), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (, ). Fine de  en la komunumo vivis . 

## Toponimio 
Lanbalay troviĝas en areo, kie disvastiĝis la britona toponimio. Malgraŭ la manko de malnovaj formoj, Lanvallay ŝajnas esti nomo konsistanta el *Lan-* (bretonlingve *lann*, esperantlingve *ulekso*, sed antaŭlonge ankaŭ erikejo kaj monaĥejo, sama vorto kiel la gaŭldevena franca "lande").

La dua elemento devas esti, kiel plej oftas, nomo de persono aŭ sanktulo. temas verŝajne pri *sankta Balay*, malnova bretona lingvo *Balae* (variaĵo *Bachla*), atestita ankaŭ en la nomo de Ploubalay.

## Historio 
La paroĥo de Lanvallay estis en la dekanlando de Dol, dependanta de la diocezo de Dol kaj estis dediĉita al sankta Méen.
* 1790 : altigita al komunumo
* 1807 : la komunumo *Tressaint* estis ligita al ĝi
* 1828 : Tressaint estis malligita al ĝi
* La 1-an de januaro 1973 : la komunumoj Tressaint kaj *Saint-Solen'' estis ligitaj al Ploubalay por konsistigi "Grand Lanvallay"

## Heraldiko 
## Ĝemeliĝo 
* 

### Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Côtes-d'Armor

### Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de la urbodomo de Lanvallay  ()

Kategorio:Komunumoj de Côtes-d'Armor
Kategorio:Komunumoj de Komunumaro de Dinan
Saint-Martin VS

**Saint-Martin** estas komunumo en la distrikto Hérens en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 895 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Saint-Martin situas en la franclingva Suba Valezo, ĉe la orienta flanko de la rivero Borgne, suda alfluanto de Rodano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Saint-Martin, Eison, La Luette, Liez, Praz-Jean, Suen kaj Trogne, kaj la setlejoj Baule, Eison-La Crêta, Grange Neuve, La Gréferic, Le Colète, Les Flaches, Les Mayens d'Eison, Les Tsijeraches, Lovégno, Ossone kaj Prarion.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 37,02 km², de kiuj 40,9% estas kovritaj de arbaro, 35,4% servas por agrikulturo kaj 2,5% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Saint-Martin limas en nordo al Mont-Noble, en oriento al Anniviers, en sudo al Evolène, en okcidento al Hérémence, kaj en nordnordokcidento al Vex.

## Trafiko 
Tra Saint-Martin pasas en la valo apud la bordo de la rivero Borgne la kantona ĉefvojo n-ro 206 de Siono al Evolène. La vilaĝoj sur la valflanko mem situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra ili kondukas konekta vojo de Mont-Noble al la kantona ĉefvojo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas proksimume 10 kilometrojn sude de la komunumo apud Siono. Pere de poŝtaŭtolinioj de Eison kaj de Evolène al Siono la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La hodiaŭa komunumo estiĝis en la jaro 1882 pere de divido de la grandkomunumo Héréns al Evolène kaj Saint-Martin. La unua dokumenta mencio de Saint-Martin datiĝas el la jaro 1224 kiel *Sanctum Martinum*. En la jaro 1040 la Grafo Ulirko de Lencburgo heredigis sian Senjorujon Mont de Suen al sia nevo Aimo, la episkopo de Siono. En la 12-a jarcento la Saint-Martin apartenis al la senjoroj de Bex kaj la senjoroj de Ayent, kiuj estis vasaloj de Savojo poste apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 al la Valeza Dekono Siono kaj estis dividita en la kvartalojn Suen, Eison kaj La Luette. En la jaroj 1231 ĝis 1798 Sueno estis la sidejo de Majorejo.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Saint-Martin

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Saint-Martin
Arthropleura

**Arthropleura** estas genro en la klaso *Arthropleuridea*, ordo *Arthropleurida* kaj familio *Artropleŭredoj*.

## Sistematiko 
Oni rekonas du speciojn en tiu genro:

* *Arthropleura armata*
* *Arthropleura moyseyii*

## Priskribo 
La *Arthropleura*, estas parenco de la centpieduloj kaj diplopodoj, en karbonio, longinte 0,3–2,6 metrojn. La besto vivis en la nordorienta parto de la nuna Nord-Ameriko kaj en Skotlando. La *Arthropleura* estis plej granda kontinenta (ne-mara) artropodo.

Ĝi manĝis plej verŝajne plantojn, sed oni supozas, ke ĝi povis manĝi eĉ aliajn nutraĵojn, ĉefe la pli grandaj specioj, pri kiuj oni supozas, ke ili estis ĉionvoruloj. Ili havis fortajn, akrajn makzelojn.

Oni trovis la krur-spurojn de la *Arthropleura* sur multaj lokoj. La etaj spuroj situas en longaj, paralelaj vicoj. El analizo de la spuroj, la sciencistoj divenis, ke la besto relative rapide moviĝis sur la arbara grundo, preterpasinte la arbojn, grandajn ŝtonojn. Kiam ĝi kuris, ĝia korpo etendiĝis kaj tiel ĝi povis fari pli grand-distancajn paŝojn, tiel kreskis ĝia rapido.

La *Arthropleura* evoluis en la karbonio, danke al la oksigenriĉa aero kaj manko de pli grandaj kontinentaj predantoj.

La *Arthropleura* formortis, kiam komence de la permo, la humida klimato ŝanĝiĝis al pli seka. Tiam la Tero dezertiĝis, malpliiĝis la oksigen-enteno de la aero. La gigantaj artropodoj ne povis vivi en tiu seka, oksigen-malriĉa tempo. La spuroj de la besto estas nomataj *ichnotaxon*, *Diplichnites cuithensis*.

Kategorio:Artropodoj
8993 Ingstad

'*8993 *Ingstad'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la dana astronomo Richard Martin West elde la Observatorio La Silla en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la norvega esplorvojaĝisto kaj arkeologo Helge Ingstad (1899–2001). Kun sia edzino Anne Stine Ingstad, li malkovris restaĵojn de vikingaj setlejoj en *L'Anse aux Meadows'' (Novlando). Tio pruvis, ke la Vikingoj atingis Nordamerikon, verŝajne kiel unuaj eŭropanoj. Li ankaŭ hipotezis, ke la malapero de la vikingaj kolonioj de Gronlando je la 14-a kaj 15-a jarcentoj estus klarigebla per ties migrado al Nordameriko.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Richard Martin West
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1980
Ŝtalo 12K18N10Т

**Ŝtalo 12K18N10Т** (: 12Х18Н10Т; malnova nomo: Х18Н10Т) estas rusia marko de la rustorezista ŝtalo. Ciferoj indikas averaĝan enhavon de certa kemia elemento, kies unua litero staras antaŭ la cifero (K — kromo, N — nikelo, T — titano). Se enhavo de elemento estas malpli ol 1%, do cifero ne estas indikata.

Kemia enhavo: fero (ĉefe), karbono (malpli ol 0,12%), kromo (17-19%), mangano (malpli ol 2%), nikelo (de 9 ĝis 11%), sulfuro (malpli ol 0,02%), sicilio (ne pli ol 0,8%), titano (ĉirkaŭ 0,8%).

Tiu ŝtalo estas uzata en pluraj sferoj, ekzemple por ŝtalaj konstruaĵoj aplikeblaj en agresa ĉirkaŭaĵo (nitrata acido kaj aliaj oksidenzoj). Ĝi estas uzata por produktado de varmointerŝanĝiloj, ujoj, ktp.
Ankaŭ la ŝtalo 12K18N10Т estas uzata en kriogena tekniko, kiu funkcias ĉe ege malaltaj temperaturoj — ĝis 269 gradoj. Samtempe ĝi povas elteni ege altajn temperaturojn de elektroarkaj fornoj.
La ŝtalo 12K18N10Т bone eltenas influon de korodo ĉe la temperaturo ĝis 900 gradoj. Ĝi estas bone prilaborebla kiam varma. Ĝi estas bone veldebla ĉu permane, ĉu aŭtomate.

## Alilandaj analogoj 
**Anstataŭigiloj en Rusio**: ŝtalo 08Х18Г8Н2Т (cirile), ŝtalo 10Х14Г14Н4Т, ŝtalo 12Х17Г9АН4, ŝtalo 08Х22Н6Т, ŝtalo 08Х17Т, ŝtalo 15Х25Т, ŝtalo 12Х18Н9Т.

**Klasifiko**: Ŝtalo konstruaĵa kriogena /Ŝtalo korodimuna ordinara.

**Apliko**: Elementoj uzeblaj ĉe la temperaturo ĝis 600 °С. Veldaparatoj kaj ujoj, uzataj en dissolvitaj solvaĵoj de la nitrata, aceta, fosfora acidoj, alkalaj kaj salaj solvaĵoj, kaj aliaj elementoj, funkciantaj ĉe premo kaj temperaturo de -196 ĝis +600 °С (kaze de agresa ĉirkaŭaĵo ĝis +350 °С). Tio estas aŭstenita ŝtalo.

## Kemia enhavo (%) 
== Mekanikaj ecoj (ĉe t = 20 ⁰С) ==

## Fizikaj ecoj 
## Signoj 
### Mekanikaj ecoj 
### Fizikaj ecoj 
## Referencoj 
Kategorio:Ŝtalo
Langschede

eta|Preĝejo Sankta Konrado en Langschede
**Langschede** estas urboparto de Fröndenberg en Nordrejn-Vestfalio, Germanujo, kun 1034 loĝantoj (stato septembron de 2010). Ĝi ekestis ĉe vadejo trans la rivero Ruhr.
## Eksteraj ligiloj 
* Loĝantara statistiko de la urbo Fröndenberg

Kategorio:Vilaĝoj
Kategorio:Ruhr
Kategorio:Urbopartoj
Benon

**Benon** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento La Rochelle kaj al la kantono ''''. 

Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj Bouhet, Courçon, Cramchaban, Ferrières, La Grève-sur-Mignon, Le Gué-d'Alleré, La Laigne, Saint-Georges-du-Bois, Saint-Pierre-d'Amilly, Saint-Sauveur-d'Aunis kaj Vouhé.

## Geografio 
Benon situas en la nordo de Charente-Maritime,  oriente de La Rochelle.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Rejn-Ruhr-Haveno

eta|400ra|Suda baseno de la Rejn-Ruhr-Haveno
La **Rejn-Ruhr-Haveno** estas enlanda haveno en Mülheim ĉe Ruhr je la malsupra fluo de Ruhr.

## Situo 
eta|La kajo de la norda haveno en la Ruhr-Ŝipkanalo
La haveno situas en la urboparto Speldorf proksimume 8 km supre de la enbuŝiĝo en la Rejnon kaj estas ligita trans la Ruhr-Kluzo Raffelberg kaj la kanaligita malsupra fluo de Ruhr:
# kun la Rejn-Herne-Kanalo
# trans la kluzo je Meiderich kun la havenoj de Duisburg-Ruhrort
# trans la Ruhr-Kluzo Duisburg kun la Rejno.
La enlanda haveno, kiun tenas entrepreno de la urbo Mülheim, konsistas el du partoj: La norda haveno troviĝas rekte ĉe la Ŝipkanalo, de kiu la suda haveno disbranĉiĝas kiel havenbaseno. La akvoprofundo estas je normala akvonivelo almenaŭ 2,80 m, kaj la longeco de la kajo kaj transŝarĝo-instalaĵoj estas 3,1 km.

La haveno kaj la Ruhr-Ŝipkanalo estas kune kun la lastaj kilometroj de la Ruhr enlanda akvovojo taŭga por grandaj Rejnŝipoj.

## Funkcio kaj graveco 
eta|La sukerstokejo ĉe la enveturejo de la haveno
La Rejn-Ruhr-Haveno etendiĝas sur 220 hektaroj da kompletareo kaj konsistigas la plej grandan industrian terenon de Mülheim. Ene de la industritereno lokas proks. 360 entreprenoj kun pli ol 6.000 dungitoj. En la haveno oni transŝarĝas kaj transportas ĉiujare proks. 1,6 milionojn da tunoj de plej variaj varoj, el tiuj preskaŭ 1 Mio t. estas ŝiptransportaĵoj (stato 2006 ). Ene de la haveno la varojn transportas havenfervojo sur relparoj longaj 27 je kilometroj, kiun tenas la urba entrepreno por publika trafiko. Transŝarĝataj estas ĉefe volumenaj varoj kiel fero, ferrubo, ŝtalo kaj nafto.

## Historio 
Post kiam la ŝiptrafiko sur la Ruhr pro la prosperado de la fervojoj kaj aparte pro la konstruo de la Ruhr-Vala Fervojo fine de la 19-a jarcento preskaŭ plene ĉesis, la urbo Mülheim ĉe Ruhr decidis en la jaro 1913 konstrui por la kresko de la ekonomia forto havenon kaj krei rektan konekton al la haveno de Duisburg. Por tio oni konstruis dum dek du jaroj la Ruhr-Ŝipkanalon kaj egaligis la niveldiferencon de proks. dek metroj inter la urboj per du novaj kluzoj. La 8-an de oktobro 1927 la Rejn-Ruhr-Haveno oficiale ekfunkciis.

La haveno nun apartenas sub la nomo *Stadthafen Mülheim* al la Itinero de la Industrikulturo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Urbo Mülheim ĉ.R. Pri la haveno
* Informoj pri la haveno ĉe ruhrbania.de

Kategorio:Itinero de la industrikulturo
Kategorio:Havenoj en la Ruhr-Regiono
Kategorio:Enlanda ŝiptrafiko
Kategorio:Mülheim ĉe Ruhr
Putain de camion (kanzono)

**Putain de camion** (: **Putino de kamiono** aŭ ankaŭ **Kamiono de merdo**) estas fama kanzono verkita franclingve de Renaud kaj eldonita en 1988 pro la morto de lia amiko Coluche en 1986.

## Historio 
Coluche estis  baptopatro de Lolita Séchan, la filino de Renaud, kaj mortis en akcidento de motorciklo la . Eble la titolo de la kanzono raportas al la kamiono, kontraŭ kiu li koliziis.

Renaud skribis kelkajn tagojn post la morto, kaj li tiam ludis sur la scenejo. Ĝi ne devus komence integri albumon.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Teksto de Putain de camion

Kategorio:Franclingvaj kantoj
Benjamin Apthorp Gould

**Benjamin Apthorp Gould** (la 27-an de septembro 1824 – la 26-an de novembro 1896) estis usona astronomo. Li estas fondinto en 1849 de la *Astronomical Journal*, unua direktoro de la Observatorio de Kordobo kaj iniciatianto de astronomiaj kaj meteologiaj studoj en Argentino; la rezultoj de liaj kampanjoj de observo estis eldonita en 1879 sub la nomo de *Uranometría argentina*. En la sama jaro, li malkovris la zonon de Gould, kiu estas ringo da steloj klinita de ĉ. 20° rilate al la galaksia ebeno.

Kategorio:Usonaj astronomoj
Bry-sur-Marne

**Bry-sur-Marne** [] estas franca komunumo en la departemento Val-de-Marne, en la regiono Francilio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010 kaj laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nogent-sur-Marne kaj al la kantono ''''. 

La teritorio havas komunan limon kun : grafike la komunumoj kun direktoj ekde  ankoraŭfoje montriĝas kesteto iom sube. 

## Geografio 
eta|maldekstra|Situo de Bry-sur-Marne rilate al Parizo kaj la ĉirkaŭaj departementoj
Bry-sur-Marne situas ĉe la rivero Marno,  oriente de la centro de Parizo.

## Transporto 
eta|maldekstra|Strato en Bry-sur-Marne
La stacidomo de  apartenas al la regiona linio RER A.

Ne konfuzu kun , nun fermita var-stacidomo de SNCF.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Val-de-Marne

## Eksteraj ligiloj 
*  ()


Kategorio:Komunumoj de Val-de-Marne
Kategorio:Marne-la-Vallée
N.L. Chrestensen

La firmao **N.L. Chrestensen** estis fondita en Erfurto fare de la dana ĝardenista helpanto Niels Lund Chrestensen. Ĝi estas kulturejo de semaĵoj kaj plantoj kaj ĉenero en la longa erfurta hortikulturtradicio. En la Chrestensenhof ĝi havas ĝis hodiaŭ tradician vendejon.

## Historio 
Je la komenco la entrepreno estis antaŭ ĉio *fabriko de bukedoj*, farantaj aranĝojn el sekaj floroj. Unua sidejo estis la domo nr. 16 en la urbokerna Markstraße.

Kiam estis publikigita la unua katalogo por poŝtmenda komerco, la firmao priskribis sin en la presitaĵo ankaŭ kiel *kolorigejo de floraĵoj, herbaĵoj kaj muskaĵoj*.

Ĉe la Internacia ekspozicio de 1893 en Ĉikago aljuĝitis al la entrepreno premie la *Granda Kolumbo-medalo*. Tiam translokiĝis la firmaa sidejo al la hodiaŭa Chrestensenhof, ĉiam ankoraŭ en la strato Markstraße.

Ekde 1883 ili posedis kultivadterenojn en la *Aue*. En 1896 oni eĉ malfermis vendejon en Londono; en 1906 oni trovis pli taŭgajn kultivadterenojn en la Borntal-valo apud Erfurt, kie la entrepreno aktivas ĝis hodiaŭ sur ĉ. 20 hektaroj. En 1908 la firmao kunfondis la servosistemon de Fleurop.

## Kvazaŭa eksproprietigo kaj rekomenco 
En 1953 oni malliberigis la afergvidanton kaj la entrepreno de februaro ĝis junio enmanigis al sindikistoj. En 1959 la ŝtato parte kunkomercadis, en 1977 fariĝis komplete mallibervola ŝtatigo sub la nova entrepreno-nomo *Versandhaus Samen und Pflanzen des VEB Erfurter Blumensamen*. Tamen rajtis la familianoj okupi postenojn gvidajn.

En 1990 iĝis eksŝtatigo kaj reprivatigo. La sidejo ekde 1994 estas en novkonstruita, moderna deponeja kaj loĝistika centro en la Borntal-valo.

Ĉ. 120 kunlaborantoj deĵoris ĉe tiu entrepreno, kiu debitas pli ol 1.000 diversajn kreskaĵspecojn tutmonde, el kiuj pli ol 200 estas el propra kultivado.

## Vidu ankaŭ 
*Germana Hortikultura Muzeo

## Literaturo 
* Wolf-Dieter Blüthner: *Die Firma N.L. Chrestensen*. En: Martin Baumann / Steffen Raßloff (Eld.): Blumenstadt Erfurt. Waid - Gartenbau - iga/egapark. Erfurt 2011 (Verein für die Geschichte und Altertumskunde von Erfurt|Schriften des Vereins für die Geschichte und Altertumskunde von Erfurt. Vol. 8). p. 177-202. ISBN 978-3-86680-812-6.
* Steffen Raßloff: *Hinaus in die Welt. Mythos Blumenstadt (6): Das Gartenbauunternehmen Chrestensen*. En: *Thüringer Allgemeine* de la 28-a de aprilo 2007.
* 1867 - 2007 140 Jahre N.L. Chrestensen, Erfurt - An der Wiege schöner Gärten! Selbstverlag Erfurt 2007

## Eksteraj ligiloj 
*Hejmpaĝaro de la entrepreno. 
*Ekspeda vendejo de hortikulturaĵoj.
*Informoj sur *erfurt-web*.
*Portreto de la Chrestensen-klano.

Kategorio:Hortikulturaj firmaoj
Kategorio:Firmaoj en Erfurto
8994 Kashkashian

'*8994 *Kashkashian''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Brian A. Skiff elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell, sud-oriente de Flagstaff (Arizono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la armendavena usona aldviolonistino Kim Kashkashian, konata pro ŝia aparta empatio kun la verkoj de komponistoj de la malfrua 20-a jarcento.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Brian A. Skiff
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1980
Nové Město

**Nové Město** (ĉeĥe signifanta *Nova Urbo*) povas esti:

* Nové Město na Moravě – urbo en distrikto Žďár nad Sázavou
* Nové Město nad Metují – urbo en distrikto Náchod
* Nové Město pod Smrkem – urbo en distrikto Liberec
* Nové Město (distrikto Hradec Králové) – municipo en distrikto Hradec Králové
* Nové Město (Prago) – kvartalo en Prago, per pli malnova nomo Nové Město praga 
* Nové Město (Broumov) – parto de urbo Broumov en distrikto Náchod
* Nové Město (Čáslav) (Čáslav-Nové Město), parto de urbo Čáslav en distrikto Kutná Hora
* Nové Město (Děčín) (Děčín II-Nové Město), parto de urbo Děčín en distrikto Děčín
* Nové Město (Jáchymov) – parto de urbo Jáchymov en distrikto Karlovy Vary 
* Nové Město (Jičín) – parto de urbo Jičín en distrikto Jičín
* Nové Město (Karviná) – parto de urbo Karviná en distrikto Karviná 
* Nové Město (Liberec) (Liberec II-Nové Město), parto de urbo Liberec en distrikto Liberec
* Nové Město (Moldava) – parto de municipo Moldava en distrikto Teplice
* Nové Město (Rokycany) – parto de urbo Rokycany en distrikto Rokycany
* Nové Město (Třebíč) – parto de urbo Třebíč en distrikto Třebíč
* Nové Město (Mladá Boleslav), loka parto de Mladá Boleslav II de distrikta urbo Mladá Boleslav 
* Nové město u sv. Havla (Havelské město), urbo en la 13-a jarcento interne de Malnova Urbo praga
* Chrudim II – Nové Město, parto de urbo Chrudim en distrikto Chrudim

## Vidu ankaŭ 
* Nova urbo (apartigilo)
* Nové Mesto (apartigilo)
Sándor Mahunka

**Sándor Mahunka** [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mahunka Sándor** estis hungara zoologo, entomologo, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (2004).

Sándor Mahunka http://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=19255 naskiĝis la  1937 en Budapeŝto. Li mortis la  2012 en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Mahunka frekventis universitaton en Budapeŝto inter 1956-1961. Post la diplomo li laboris en instituto, ekde 1963 en muzeo. Li doktoriĝis en 1981 antaŭ MTA. En 1998 li ekinstruis en la universitato kaj en la sama jaro li eklaboris en filia instituto de MTA. Inter 1975-2005 li partoprenis en redaktado de *Folia Entomologica Hungarica*. Li partoprenis en eksterlandaj esplorvojaĝoj al aliaj kontinentoj. Li ricevis memormedalojn kaj premiojn inter 1987-2004.
    
## Verkaro (elekto) 
**Tetűatkák – Tarsonemina* (1972)
**Primitive Oribatids of the Palaerarcitc Region* (1983)
**The Oribatid Species Described by Berlese* (1994)
**A Catalogue of the Hungarian Oribatid Mites* (2004)

## Fontoj 
* biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
 
Kategorio:Hungaraj zoologoj
Kategorio:Hungaraj entomologoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Sankta Jozefo (apartigilo)

**Sankta Jozefo** estas, laŭ la Nova testamento, la edzo de Maria kaj duonpatro de Jesuo.

**Sankta Jozefo** povas ankaŭ esti:
## En religio 
* Jozefo de Arimateo
* Sankta Jozefo el Kupertino
* Jozef (filo de Jakob)

## Lokoj 
* Sankta Jozefo (Misurio)
* Sankta Jozefo (Barbado)
* Rivero St. Joseph
###  
**San Giuseppe** (*Sankta Jozefo* en la itala) povas esti:
* San Giuseppe Jato
* San Giuseppe Vesuviano
* Rima San Giuseppe
* San Marzano di San Giuseppe

## Vidu ankaŭ 
* San José () Tien alidirektas San-Joseo, alia esperantigo.
* São José ()
* Preĝejo Sankta Jozefo (apartigilo)
São José

**São José** estas portugala vorto por **Sankta Jozefo**.

**São José** povas signifi jenajn loknomojn:

##  
* São José dos Ausentes
* São José do Barreiro
* São José do Bonfim
* São José do Brejo do Cruz
* São José de Caiana
* São José do Campestre
* São José do Divino (Minas Gerais)
* São José de Espinharas
* São José do Goiabal
* São José do Herval
* São José do Hortêncio
* São José do Inhacorá
* São José do Jacuípe
* São José do Jacuri
* São José da Lagoa Tapada
* São José da Laje
* São José do Mantimento
* São José de Mipibu
* São José das Missões
* São José do Norte
* São José do Ouro
* São José das Palmeiras
* São José dos Pinhais
* São José de Piranhas
* São José do Rio Pardo
* São José do Sabugi
* São José da Safira
* São José do Seridó
* São José da Tapera
* São José de Ubá
* São José do Vale do Rio Preto
* São José da Varginha
* São José da Vitória

## Vidu ankaŭ 
* Sankta Jozefo (apartigilo)
* San José (apartigilo)
Nova Urbodomo

**Nova Urbodomo** povas esti:

* Novurba Urbodomo - La urbodomo en Nova Urbo, Prago
* Nova urbodomo (Prago) - La Nova urbodomo en Malnova Urbo, Prago
* Nova urbodomo (Ostrava)
* Nova urbodomo (Munkeno) (d:Q152979)
* Nova urbodomo (Wiesbaden) (d:Q318744)

## Vidu ankaŭ 
* Urbodomo
* Malnova Urbodomo (apartigilo)
Béla Majláth

**Béla Majláth** [majlAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Majláth Béla** estis hungara historiisto, arkeologo, bibliotekisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1880).

Béla Majláth http://www.fsz.bme.hu/mtsz/mhk/csarnok/m/majlath.htm  naskiĝis la  1831 en Hungara reĝlando en iama vilaĝo *Andrásfalu*, kiu nun estas urboparto de Liptovský Mikuláš en Slovakio. Li mortis la  1900 en Budapeŝto.

## Biografio 
Béla Majláth frekventis gimnazion en Miskolc, universitaton en Temeŝvaro, kiun li interrompis pro la revolucio en 1848. Li partoprenis en 17 batalojn, fine li estis arestita. Li sukcese rifuĝis, sed poste li devis kaŝiĝi. Li denove frekventis universitaton en 1853 en Pest (urbo), kiun li denove interrompis pro morto de sia avo. Poste li vivis en sia naskiĝvilaĝo, kie li okupiĝis pri la bieno. En 1867 li ricevis postenon ĉefnotario en administrado de Liptó. Inter 1879-1893 li laboris en Tutlanda Biblioteko Széchényi. Li estis ankaŭ turisto. En 1893 li pensiuliĝis.

## Verkaro (elekto) 
* *Liptó megye közigazgatási szervezete* (1870)
* *Adatok a helynevek történetéhez* (Datenoj al historio de la loknomoj), (1882)
* *A történelmi kiállítás Kalauza* (Gvidlibro de la historia ekspozicio), (1886)
* *Liptó megye törzsökös családjai 1526-ig I.* (1891)

## Fontoj 
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj arkeologoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj turistoj
Klara Vortaro Esperanta-Araba

***Klara Vortaro Esperanta-Araba*** estas vortaro verkita de Georgo Abraham kaj eldonita en 1998 de Universala Esperanto-Asocio en Roterdamo. Ĝi pritraktas multajn sciencajn kaj nuntempajn terminojn.

eta|220px|maldekstre|Paĝo 143.

## Eksteraj ligiloj 
: *Klara Vortaro Esperanta-Araba* en la libroservo de UEA
: Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
: Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
: Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*

Kategorio:Araba lingvo
Kategorio:Esperanto-vortaroj
Kategorio:Antverpena Lingvo-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
József Mailáth

**Grafo József Mailáth** (aŭ *Majláth*) [jOĵef majlAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mailáth József** estis hungara politikisto, sociologo, orgenisto, komponisto, magnato, mecenato, membro direktora de Hungara Scienca Akademio (1926). Lia nobela antaŭnomo estis *székhelyi* [sEkheji], lia filo estis Antal Mailáth.

József Mailáth http://opac.pim.hu/index.jsp? naskiĝis la  1858 en Pécs. Li mortis la  1940 en Ófehértó.

## Biografio 
József Mailáth frekventis universitaton en Vieno kaj Budapeŝto. Komence li aliĝis al la armeo kiel leŭtenanto. En 1885 li membriĝis al la senato. En la sekva jaro li edziĝis. Kiel politikisto li okupiĝis pri trafikaj kaj ekonomiaj problemoj. Li mecenatis hospitalon kaj kooperativan reton. Li ricevis premion en 1886.

## Verkaro (elekto) 
* *A bodrogközi Tiszaszabályozás rövid ismertetése* (1886)
* *Die Monographie der Bodrogközer Theissregulirungs-Genossenschaft 1846-1896. Herausgegeben von ... Präsident der Genossenschaft* (1897)
* *A kivándorlásról* (1901)

## Fontoj 
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero M kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* biografio hungare (la teksto estas legebla pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Hungaraj sociologoj
Kategorio:Hungaraj orgenistoj
Kategorio:Hungaraj komponistoj
Kategorio:Hungaraj magnatoj
Kategorio:Hungaraj mecenatoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Ráchel Szőcs

**Ráchel SZŐCS** [soe:ĉ], fraŭlinnomo *Márton* estas rumania hungara tradukistino, redaktorino. Ŝi naskiĝis en Cireșoaia la 28-an de januaro 1928. Ŝi estas la edzino de verkisto, kritikisto István Szőcs kaj la patrino de poeto Géza Szőcs.

## Kariero
Ráchel Szőcs diplomitiĝis pri rusa lingvo en 1951 en Universitato Bolyai de Kluĵo kaj ŝi laboris inter 1951–54 ĉe la libroeldonejo Rusa Libro, inter 1955–57 ĉe la Utunk, en 1957–58 ĉe la Napsugár. Ŝi tradukis ĉefe el rusa kaj rumana lingvoj.

## Volumo
*Bozsor kutya esete (porinfanaj poemoj, Buk. 1966).

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon
Amália Szőke

**Amália SZŐKE** [soe:ke] estis rumania hungara geologino, kulturhistoriistino. Ŝi naskiĝis en Blaj la 14-an de februaro 1929 kaj mortis la 16-a de septembro 2008 en Helsinki. 

## Kariero
Amália Szőke diplomitiĝis pri geologio-geografio en Universitato Bolyai de Kluĵo (1949–53) kaj en 1958 ŝi akiris la sciencan gradon pri sciencoj de geologio kaj mineralogio en Bukareŝto kaj en 1967 la doktortitolon de rumana akademio. Inter 1953 kaj 1970 ŝi estis scienca esploristino, inter 1970–76 ĉefesploristino de Geologia-Geografia Instituto de Bukareŝto. En 1976 ŝi edziniĝis al Finno. En 1982 ŝi ricevis tradukistan stipendion de Finna Literatura Societo.

## Volumoj
*Regiunea Tororoaga–Baia Borşa. Studiu geologic, paleo­grafic, mineralogic şi geochimic (társszerző Liviu Steclaci, Buk. 1962); Erdély és Fennoskandia 1576–1945 (pri diplomacia, milita kaj kultura rilatoj inter hungaroj kaj finnoj, Kv. 1995).  

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj geologoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj historiistoj