Pingveno

eta|*Pygoscelis antarctica*
**Pingveno** estas birdo el la ordo **Sfeniskoformaj** aŭ *Sphenisciformes* kaj familio **Sfeniskedoj**, kiu ne povas flugi. Ĝi vivas preskaŭ nur en la suda hemisfero, sed, male al la kutima supozo, ne nur en malvarmaj klimatoj, kiel Antarkto. Fakte, malmultaj specioj loĝas en tiom malvarmaj klimatoj, kelkaj specioj vivas en moderklimataj areoj kaj unu specio tiom norde kiel Galapagoj, ĉe la Ekvatoro: nome, la galapagaj pingvenoj, kiuj, serĉante nutraĵon, kelkfoje eĉ transiras Ekvatoron. La plejmulto da pingvenoj manĝas krilon, salikokojn, fiŝojn, loligojn kaj aliajn marajn nutraĵojn, kiujn ili kaptas naĝante subakve. Ĉar ili estas akvobirdoj, ili estas adaptitaj por vivo en akvo, nome pingvenoj havas kontrastan malhelan kaj blankan plumaron, kaj ties flugiloj evoluis al naĝiloj. Ili pasigas preskaŭ duonon de siaj vivoj surtere kaj duonon en oceanoj.

La Imperiestra pingveno estas la plej granda pingvena specio. Plenkreska Imperiestra pingveno estas ĉirkaŭ 1,1 metrojn alta kaj pezas 30 aŭ pli da kilogramoj. La plej malgranda pingvena specio estas la Blua pingveneto (nomiĝas ankaŭ *Fea pingveno*), kiu altas ĉirkaŭ 35-40 centimetrojn kaj pezas ĉirkaŭ 1 kilogramon. Ĝenerale inter la nunaj taksonoj la pli grandaj pingvenoj tenas varmon pli bone kaj tial loĝas en malvarmaj regionoj, dum malgrandaj pingvenoj troviĝas en moderaj kaj eĉ tropikaj klimatoj (vidu rilaton kun la Regulo de Bergmann). Kelkaj specioj el la prahistorio atingis enormajn grandojn, iĝante tiom altaj aŭ tiom pezaj kiom plenkreska homo. Tiuj ne estis limigitaj al antarktaj regionoj; male areoj de Ĉeantarkto hejmis por alta diverseco, kaj almenaŭ unu giganta pingveno loĝis en regiono je 2,000&nbsp;km sude de ekvatoro antaŭ 35 mj, en klimato klare pli varma ol nune.

## Etimologio 
La nomo *pingveno* antaŭe estis uzata jam en la 16a jarcento por alia birdo, la Granda aŭko, kiu vivadis en la norda Atlantiko, sed nun estas formortinta (la lasta paro estis mortigita en 1844). Aŭko ja iom aspektas kiel pingveno kaj vivas en media niĉo sur la norda hemisfero. Kiam eŭropaj esploristoj malkovris kio nune estas konata kiel pingveno en la Suda Hemisfero, ili rimarkis ties similan aspekton kun la Granda aŭko de la Norda Hemisfero, kaj nomigis ilin laŭ tiu birdo, kvankam ili ne estas proksime rilataj.

La etimologio de la angla vorto "penguin" estas ankoraŭ pristudita. Tiu ŝajne estas nek el franca, aŭ hispana origino (tiuj du lastaj estas atribuataj al la franca vorto *pingouin* "aŭko"), sed unue aperis en angla aŭ nederlanda. la American Heritage Dictionary, la Century Dictionary kaj aplikiĝis por la granda aŭko, kiu havis klaran blankan makulon inter la beko kaj okulo (kvankam ĝia kapo estis nigra), aŭ ke ĝi devenas de insulo ĉe Novlando, nomata "Blanka kapo" (kimre *Pen Gwyn*) pro granda blanka roko, aŭ ĉar ĝi havis blankajn cirklojn ĉirkaŭ la okuloj (kvankam ja la kapo estas nigra).

Alternativa etimologio ligas la vorton al latina *pinguis* kiu signifas "grasdika". En nederlanda alternativa vorto por pingveno estas 'grasdika-ansero' ('vetgans' vidu nederlandan vikion aŭ vortarojn ĉe Pinguïn), kaj tio indikus, ke tiu birdo ricevis sian nomon pro sia aspekto.

## Sistematiko kaj evoluo 
### Vivantaj specioj kaj ĵusaj formortoj 
[eta|dekstra|[Adeliopingveno (*Pygoscelis adeliae*) nutranta junulon. Kiel ties parencoj, klare dukolora specio kun kapa marko.]]
[eta|dekstra|[Magelana pingveno|Magelanaj pingvenoj (*Spheniscus magellanicus*). Kolumoj identigas tiun specion.]]
[eta|dekstra|Detalo de [Flavtufa pingveno (*Eudyptes chrysocome*)]]
[dekstra|eta|Du [Reĝa pingveno|Reĝaj pingvenoj kaj unu Papua pingveno piediraj surstrande en Sud-Georgio, Brita transmara teritorio]]
La nombro de nunaj pingvenaj specioj estas pridisputita. Depende el la sekvita fakulo, la pingvena biodiverseco varias inter 17 kaj 20 vivantaj specioj, ĉiuj en la subfamilio **Sfeniskenoj**. Kelkaj fontoj konsideras la taksonon de la Blankanaĝila pingveno specio aparta de la genro *Eudyptula*, dum aliaj traktas ĝin kiel subspecio de la Blua pingveneto; la efektiva situacio ŝajnas eĉ pli malsimpla. Simile, estas ankoraŭ neklara ĉu la Reĝa pingveno estas nur kolora morfo de la Ortufa pingveno. La statuso de la Flavtufaj pingvenoj estas same neklara.

Ĝisdatigo laŭ Marples (1962), Acosta Hospitaleche (2004), kaj Ksepka *et al.* (2006).

### Genroj kaj specioj 
eta|200px|Reĝaj pingvenoj
eta|200px|Ŝtonsaltanta pingveno
En la unua kolumno oni listigas adaptitan nomon el la latina scienca nomo, en la dua la latinan sciencan nomon kaj en la tria la komunan nomon:
* Pigosceloj *(Pygoscelis)* aŭ Brosvostaj pingvenoj
** Papua pigoscelo *(Pygoscelis papua)*, Papua pingveno
** Adelia pigoscelo *(Pygoscelis adeliae)*, Adeliopingveno, Adelia pingveno
** Antarkta pigoscelo *(Pygoscelis antarctica)*, Antarkta pingveno
* Aptenoditoj *(Aptenodytes)* aŭ Grandaj pingvenoj
** Patagona aptenodito *(Aptenodytes patagonicus)*, Reĝa pingveno
** Forstera aptenodito *(Aptenodytes forsteri)*, Imperiestra pingveno
* Eŭdiptoj *(Eudyptes)* aŭ Krestopingvenoj
** Dikbeka eŭdipto *(Eudyptes pachyrhynchus)*, Dikbeka pingveno
** Forta eŭdipto *(Eudyptes robustus)*, Forta pingveno 
** Sklatera eŭdipto *(Eudyptes sclateri)*, Sklatera pingveno
** Orhara eŭdipto *(Eudyptes chrysocome)*, Ŝtonsalta pingveno aŭ Flavtufa pingveno
** Filhola eŭdipto, *Eudyptes filholi*, Orienta flavtufa pingveno
** Moseleja eŭdipto, *Eudyptes moseleyi*, Norda flavtufa pingveno
** Ŝlegela eŭdipto *(Eudyptes schlegeli)*, Ŝlegela pingveno (disputita)
** Ortufa eŭdipto *(Eudyptes chrysolophus)*, Ortufa pingveno
** Ĉathama eŭdipto, *Eudyptes chathamensis*, Ĉathama pingveno (formortinta)
* Megadiptoj *(Megadyptes)* 
** Antipoda megadipto *(Megadyptes antipodes)*, Flavokula pingveno
** Vaitaha megadipto, *Megadyptes waitaha* (formortinta)
* Eŭdiptetoj *(Eudyptula)* aŭ Pingvenetoj
** Malgranda eŭdipteto *(Eudyptula minor)*, Blua pingveneto
** Blankanaĝila eŭdipteto, *Eudyptula albosignata*, Blankanaĝila pingveneto (provizora)
* Sfeniskoj *(Spheniscus)* aŭ Bendopingvenoj
** Mergiĝa sfenisko *(Spheniscus demersus)*, Sudafrika pingveno
** Humboldta sfenisko *(Spheniscus humboldti)*, Humboldta pingveno
** Magelana sfenisko *(Spheniscus magellanicus)*, Magelana pingveno
** Galapaga sfenisko *(Spheniscus mendiculus), *Galapaga pingveno

### Listoj de formortintaj genroj 
* En la ordo Sfeniskoformaj estas bazaj kaj nesolvitaj taksonoj (ĉiuj fosiliaj):
** *Waimanu* baza (Meza-fina Paleoceno)
** *Perudyptes* (Meza Eoceno de Atakama Dezerto, Peruo) – ĉu baza?
** *Archaeospheniscus* (Meza-fina Eoceno – Fina Oligoceno) – ĉu *Palaeeudyptinae*? ĉu nova subfamilio 2?
** *Kairuku* (Fina Oligoceno de Or Suda Insulo, Novzelando)
** *Pseudaptenodytes* (Fina Mioceno/Komenca Plioceno)
** *Inguza* (Fina Plioceno) – probable Sfeniskenoj; iam *Spheniscus predemersus*
** *Palaeoapterodytes* (Fina Oligoceno/Komenca Mioceno de Argentino)

[eta|dekstra|Rekonstruo de antikva pingveno *[Icadyptes*]]
* Familio Sfeniskedoj
** **Subfamilio Palaeŭdiptenoj** – Gigantaj pingvenoj (fosilioj)
*** *Crossvallia* (Krucvalo, Fina Paleoceno de Insulo Seymour, Antarkto) – provizore atribuita al tiu subfamilio
*** *Anthropornis* (ĉu Meza Eoceno? – Komenca Oligoceno de Insulo Seymour, Antarkto) – provizore atribuita al tiu subfamilio
**** Giganta pingveno de Nordenskjoeld, *Anthropornis nordenskjoeldi*
*** *Icadyptes* (Fina Eoceno de Atakama Dezerto, Peruo)
*** *Palaeeudyptes* (Meza/Fina Eoceno – Fina Oligoceno) – polifiletika; kelkaj apartenas al aliaj subfamilioj
*** *Pachydyptes* (Fina Eoceno)
*** *Anthropodyptes* (Meza Mioceno) – provizore atribuita al tiu subfamilio
** **Subfamilio Paraptenoditenoj** – Fortapiedaj pingvenoj (fosilioj)
*** *Arthrodytes* (San Julian, Fina Eoceno/Komenca Oligoceno – Patagonia Komenca Mioceno de Patagonio, Argentino)
*** *Paraptenodytes* (Komenca – Fina Mioceno/Komenca Plioceno)
** **Subfamilio Palaeosfeniskenoj** – Sveltpiedaj pingvenoj (fosilioj)
*** *Eretiscus* (Patagonia Komenca Mioceno de Patagonio, Argentino)
*** *Palaeospheniscus* (ĉu Komenca? – Fina Mioceno/Komenca Plioceno) – inkludas *Chubutodyptes*

La genro de komenca Oligoceno nome *Cruschedula* estis iam supozata apartenanta al Sfeniskedoj, tamen reekzameno de la holotipo en 1943 rezultis en tio ke la genro estis lokita en Akcipitredoj. Plua ekzameno en 1980 rezultis en lokigo kiel Aves *incertae sedis*.

### Taksonomio 
Kelkaj ĵusaj fontoj aplikas la filogenetikan taksonon *Spheniscidae* (Sfeniskedoj) al kio ĉi tie estas menciita kiel *Spheniscinae* (Sfeniskenoj). Plie ili limigas la filogenetikan taksonon *Sphenisciformes* (Sfeniskoformaj) al neflugaj taksonoj, kaj uzas la filogenetikan taksonon *Pansphenisciformes* (Tutsfeniskoformaj) kiel ekvivalento al la Linea taksono *Sphenisciformes* (Sfeniskoformaj), tio estas, inklude iujn ajn flugantajn bazajn "pra-pingvenojn" eventuale malkovrotajn. Ĉar nek la rilatoj de la pingvenaj subfamilioj nek la lokigo de la pingvenoj en la birda filogenetiko estas aktuale solvitaj, tio estas konfuza, kaj tiele ĉi tie oni sekvas la starigitan Linean sistemon.

### Evoluo 
La evolua historio de pingvenoj estis bone studita kaj reprezentas montrofenestron de evolua biogeografio; ĉar pingvenaj ostoj de iu ajn specioj varias multe laŭ grando kaj oni konas nur malmultajn bonajn specimenojn, la alfa taksonomio de multaj prahistoriaj formoj ankoraŭ bezonas dezirindajn kompletigojn. Oni publikigis kelkajn pionirajn artikolojn pri pingvena prahistorio el 2005, kaj la evoluo de la vivantaj genroj povas esti konsiderata solvita ĝis nun.

La bazaj pingvenoj vivis ĉirkaŭ la epoko de la Kretacea-terciara evento ie en la ĝenerala areo de (suda) Novzelando kaj Lando de Marie Byrd, Antarkto.
Kio povas esti dirata tiom certe kiom eblas en foresto de rekta (tio estas, fosilia) pruvaro estas ke fine de Kretaceo, la pingvena stirpo devis esti estinta evolue tre distinga, kvankam multe malpli morfologie; verŝajne ili ne estis ankoraŭ tute neflugaj tiam, ĉar neflugaj birdoj havas ĝenerale malaltan reziston al rompo de manĝoretoj kio sekvas la komencan fazon de  pro ties sub-averaĝaj disiĝaj kapabloj (*vidu ankaŭ* Nefluga kormorano).

#### La bazaj fosilioj 
La plej aĝa pingvena specio el fosilioj estas *Waimanu manneringi*, kiu vivis en komenca Paleoceno de Novzelando, aŭ antaŭ ĉirkaŭ 62 mj.

*Perudyptes* el norda Peruo estis datita al antaŭ 42 mj. Sennoma fosilio el Argentino pruvas, ke ĉe la Bartonia epoko (Meza Eoceno), antaŭ ĉirkaŭ 39–38 mj, prapingvenoj jam estis etendintaj al Sudameriko kaj estis etendantaj al akvoj de Atlantiko. Eĉ oni ne scias ĉu la gigantaj Palaeŭdiptenoj konstituas monofiletikan stirpon, aŭ ĉu gigantismo evoluis sendepende en multe limigitaj Palaeŭdiptenoj kaj ĉe la Antropornitenoj – se ili estis konsideritaj validaj, aŭ ĉu estas ampleksa gamo ĉe la Palaeŭdiptenoj kiel limigitaj aktuale (tio estas, inklude la *Anthropornis nordenskjoeldi*). ili havas brile flavorangan kolon, bruston, kaj bekomakulojn; kovas metante siajn ovojn sur siajn piedojn, kaj post eloviĝo la idoj estas preskaŭ nudaj. Tiu genro havas distribuadon centre sur marbordoj de Antarkto kaj apenaŭ etendiĝas al kelkaj ĉeantarktaj insuloj nune.

*Pygoscelis* enhavas speciojn kun tre simpla blankanigra kapobildo; ties distribuado estas intermeza, centre ĉe marbordoj de Antarkto sed etende iome norden el tie. Laŭ ekstera morfologio, tiuj ŝajne ankoraŭ similas al la komuna praulo de la Sfeniskenoj, ĉar mempomorfoj de *Aptenodytes*' estas plejkaze sufiĉe markitaj adaptoj rilate al ekstremaj habitatokondiĉoj de tiu genro. Kiel ĉe la antaŭa genro, *Pygoscelis* ŝajne diverĝis dum la Bartoniano, sed la teritoria etendo kaj radiado kiuj kondukis al la nuntempa diverseco probable ne okazis ĝis multe pli poste; antaŭ ĉirkaŭ la epoko de Burdigaliano de komenca Mioceno, antaŭ ĉirkaŭ 20–15 mj. Rimarkinde, ankaŭ la malvarma Antarkta Ĉirkaŭpolusa Marfluo startis kiel kontinua ĉirkaŭpolusa fluo nur antaŭ ĉirkaŭ 30 mj, unuflanke okazigante la antarktan malvarmigon, kaj aliflanke faciligante la orientenan etendon de la genro *Spheniscus* al Sudameriko kaj eventuale pli for.

Ene de tiu grupo, la pingvenaj rilatoj estas neklaraj. Depende el la analizo kaj la informaro, oni sugestis proksiman rilaton al Cikonioformaj

## Anatomio kaj fiziologio 
[[Orcinoj naĝe ĉe glacimonto sur kiu estas Adeliaj pingvenoj en la Ross-Maro, Antarkto.|eta]]
Pingveno taŭgas bonege por akva vivo, kaj estas konsiderata kiel akvobirdo. Ĝiaj vestiĝaj flugiloj funkcias nun kiel naĝiloj kaj estas ne-uzeblaj por en aero flugi (kontraŭe al tiuj de la Alca torda); tamen akve pingveno estas surprize rapida. La pingvena naĝado estas fakte tre simila al birda flugo en aero. Ili tenas iom da aero sub la glata plumaro, kiu funkcias por supreniro kaj flosanteco. Tiu aero ankaŭ helpas izoli la birdon en la malvarmegaj antarktaj maroj. La plumaro de pingveno estas, kompreneble, malpli densa en tropikaj kaj moderaj klimatoj.

Ĉiu pingveno havas blankan suban flankon kaj malhelan (plej ofte nigran) supran flankon (dorson kaj flugilojn). Tiu estas kamuflilo. Rigardante supren malamika rabobesto (kiaj orcino aŭ marleopardo) distingas nur malfacile inter blanka ventro de pingveno kaj la reflekta akva surfaco. Same nigra vesto malhelpas distingi ilin kontraŭ la malhela profundo.

Subakviĝante pingveno atingas rapidecon inter 6 kaj 12 km/h, tamen estas raportoj pri rapidecoj ĝis 27 km/h. Malgranda pingveno ne kutime subakviĝas tre malsupren, tial ĝi kaptas nutraĵon proksime al la akva surfaco kaj la plimulto da subakviĝadoj nur daŭras unu ĝis du minutojn. Tamen bezonante ili ja povas subakviĝi tre malsupren kaj la granda Imperiestra pingveno estas registrita por atingi la profundecon de 267 metroj kaj restadi dum 22 minutoj.

Surtere, pingveno estas mallerta. Ĝi aŭ anasiras piede aŭ glitas surventre sur la neĝo. Tamen ĝi fakte povas kuri tiel rapide aŭ pli rapide ol la plimulto da homoj. Ĝi glitas surventre por konservi energion kaj samtempe movi sin sufiĉe rapide. Kaj uzas sian voston kaj flugilojn por teni ekvilibron por sia rekta staro. Ili ankaŭ saltetas sur ambaŭ piedoj kune se ili volas moviĝi pli rapide aŭ trapasi deklivan aŭ rokan terenon.

Pingveno averaĝe inter birdoj bone kapablas aŭdi kaj tio estas uzata de gepatroj kaj idoj por lokigi unu la aliajn en amasaj kolonioj.. Ĝiaj okuloj estas por vidi subakve kaj ĝiaj plej gravaj iloj por trovi nutraĵon kaj eviti malamikojn. Aere ŝajne ĝi estas miopa, sed ne estas sufiĉe da studado por elteni tiun hipotezon. Ĝian aŭdan sentumon oni ankoraŭ ne esploris.

[eta|maldekstra|[Papua pingveno subnaĝe ĉe Nagasaki Pingvena Akvario.]]
Pingvenoj havas dikan tavolon de izoligaj plumoj kiu tenas ilin varmaj en akvo (varmoperdo en akvo estas multe pli granda ol en aero). La Imperiestra pingveno (la plej granda pingveno) havas la plej grandan korpomason el ĉiuj pingvenoj, kio plue malpliigas relative la surfacan areon kaj la varmoperdon. Ili kapablas ankaŭ kontroli la sangofluon al siaj membroj, malpliigante la kvanton de sango kiu iĝas malvarma, sed ankoraŭ tenante la membrojn for el frostiĝo. En pleja malvarmo de la antarkta vintro, la inoj estas en maro fiŝkaptante por manĝo kaj lasas la masklojn alfronti la veteron per ili mem. Ili ofte ariĝas por teni sin varme kaj ŝanĝas postenojn por certigi, ke ĉiu pingveno estas laŭvice fojfoje varma en la centro de la amaso.

Ili povas trinki salan akvon ĉar ties superokula glando filtras la troan salon el la sangofluo. La salo estas forigita laŭ koncentrita fluido el la nazaj trapasejoj. La glanda funkcio estas simila al tiu de renoj, kvankam ĝi estas multe pli efika por formovi salon, permesante pingvenojn travivi sen aliro al nesala akvo. Kontraŭe al populara kredo, tiu glando ne rekte konvertas salan akvon al nesala.

La Granda aŭko de la Norda Hemisfero, nune formortinta, estis supraĵe simila al pingvenoj, kaj eĉ la vorto "pingveno" estis origine uzita por tiu birdoj, antaŭ jarcentoj. Ili ne estis rilataj al la pingvenoj, sed estas ekzemplo de konverĝa evoluo.

### Izabelaj pingvenoj 
[eta|[Izabela (koloro)|Izabela Adelia pingveno ĉe Insulo Gourdin.]]
Eble unu el 50,000 pingvenoj (el plej specioj) naskiĝas havante helbrunan pli ol nigran plumaron. Tiuj estas nomataj izabelaj pingvenoj. Izabelismo estas diferenca el albinismo. Izabelaj pingvenoj tendencas vivi malpli longajn vivojn ol la normalaj pingvenoj, ĉar ili ne estas tiom bone kamuflaj kontraŭ la profundo, kaj estas ofte neglektitaj kiel partneroj.

## Distribuado kaj habitato 
Kvankam ĉiuj pingvenaj specioj estas indiĝenaj de la Suda Hemisfero, ili ne estas troviĝantaj nur en malvarmaj klimatoj, kiaj Antarkto. Fakte nur kelkaj specioj de pingvenoj loĝas tiom for sude. Almenaŭ 10 specioj loĝas en moderklimata zono; unu, la Galapaga pingveno, loĝas tiom for norde kiom ĝis Galapagoj, sed tio okazas nur pro la malvarmaj, riĉaj akvoj de la antarkta Humboldta Marfluo kiu fluas ĉirkaŭ tiujn insulojn.

Kelkaj fakuloj sugestis, ke la pingvenoj estas bona ekzemplo de la Regulo de Bergmann  laŭ kiu pli grandkorpaj populacioj loĝas ĉe pli altaj latitudoj ol pli malgrandkorpaj populacioj. Estas iome da malkonsento pri tio, kaj kelkaj aliaj fakuloj notis, ke estas fosiliaj pingvenaj specioj kiuj kontraŭdiras tiun hipotezon kaj ke oceanaj marfluoj kaj martempestoj verŝajne havis pli grandan efikon super la specidiverseco ol nur la latitudo.

Ĉefaj populacioj de pingvenoj troviĝas en Antarkto, Argentino, Aŭstralio, Ĉilio, Novzelando, kaj Sudafriko.

## Kutimaro 
[eta|[Antarkta pingveno en Antarkto.]]

### Reproduktado 
Pingvenoj reproduktiĝas ĉefe en grandaj kolonioj, escepte la Flavokulan kaj la Dikbekan speciojn; tiuj kolonioj povas gami laŭ grando el 100 paroj por la Papuaj pingvenoj, al kelkaj centoj da miloj kaze de la Ŝlegelaj, la Roksaltaj kaj la Antarktaj pingvenoj. Vivado en kolonioj rezultas en alta nivelo de socia interagado inter birdoj, kio kondukis al granda repertorio de kaj vidaj kaj voĉaj memmontroj ĉe ĉiuj pingvenaj specioj. *Agonaj* memmontroj estas tiuj kiuj intencas kontraŭstari aŭ forigi, aŭ alternative pacigi (eviti konflikton), aliajn individuojn. Kun la escepto de la Imperiestra pingveno, kies masklo faras tion, ĉiuj pingvenoj kunfaras la kovadon. La kovovicoj povas daŭri tagojn kaj eĉ semajnojn dum la alia parmembro manĝas ĉe maro.

Pingvenoj ĝenerale faras nur unu ovodemetadon; la escepto estas la Blua pingveneto, kiu povas fari du aŭ tri ovodemetadojn sezone.

Pingvenaj ovoj estas pli malgrandaj ol tiuj de ajn alia birdospecio se kompare proporcie al la pezo de la patraj birdoj; kun 52 g, la ovo de la Blua pingveneto estas 4.7 % el la patrina pezo, kaj la ovo de la Imperiestra pingveno estas 450 g, tio estas 2.3 %.

Kiam patrino perdas idon, ili fojfoje klopodas "ŝteli" la idon de alia patrino, kutime malsukcese ĉar la aliaj inoj de la najbararo helpas la defendantan patrinon pluteni sian idon. Ĉe kelkaj specioj, kiaj la Imperiestra pingveno, junaj pingvenoj ariĝas en grandaj grupoj nome idovartejoj.

## Pingvenoj kaj homoj 
eta|upright|Kuiristo ĉe la ŝipo *Endurance” (1912) preparanta pingvenon por konsumo
dekstra|eta|Pingveno trafas homojn dum la antarkta somero.
Pingvenoj ŝajne ne havas specialan timon al homoj, kaj alproksimiĝas al grupoj de esploristoj sen dubado. Tio okazas probable ĉar pingvenoj ne havas surterajn predantojn en Antarkto aŭ ĉe la najbaraj ĉebordaj insuloj. Ĉiukaze unuaj esploristoj aŭ perditaj maristoj fojfoje devis manĝi pingvenojn por travivi. Ankaŭ hundoj predis pingvenojn kiam ili ankoraŭ ne estis permesitaj en Antarkto dum la komenca epoko de homa esplorado kiel sledhundoj, sed hundoj estas nune malpermesitaj en Antarkto. Anstataŭe, plenkreskaj pingvenoj estas je risko mare pro predantoj kiaj ŝarkoj, orcinoj, kaj marleopardoj. Tipe, pingvenoj ne alproksimiĝas pli proksime ol ĉirkaŭ 3 metrojn kaj pli proksime ili jam nervoziĝas. Tiu estas ankaŭ la distanco rekomendita por antarktaj turistoj (turistoj supozeble ne alproksimiĝas pli ol 3 m, sed ankaŭ ne retiriĝas se la pingvenoj venas pli proksime).

Junie de 2011, pingveno venis sur marborde de strando Peka Peka de Novzelando, 3200 km for el sia vojo al Antarkto. Kromnomita *Happy Feet* (feliĉa piedo), laŭ samnoma filmo, ĝi estis suferanta el varmolaco kaj devis suferi nombrajn operaciojn por formovi objektojn kiaj lignaĵoj kaj sablo el ties stomako. Happy Feet estis stelulo ĉe amaskomunikiloj, kun etenda apero per televido kaj interrete kun rekta kanalo kaj multaj rigardoj kaj vizito de la angla aktoro Stephen Fry.

Post rekupero, Happy Feet estis liberigita reen al akvo sude de Novzelando.

### En populara kulturo 
Pingvenoj estas popularaj tutmonde, ĉefe pro ties malkutima sinteno, balanciĝo kaj (kompare kun aliaj birdoj) sentimo al homoj. Ties rimarkinda blankanigra plumaro estas ofte asocia al frako. Erare kelkaj artistoj kaj verkistoj aperigis pingvenojn baze al Norda Poluso ekzemple asociaj al blankaj nordpolusaj ursoj. Tio estas malĝusta, ĉar preskaŭ ne estas naturaj pingvenoj en la Norda Hemisfero, escepte la malgrandan grupon de plej nordaj Galapagoj. La animacia serio *Chilly Willy* helpis pludaŭrigi tiun miton, ĉar la titoliga pingveno interagas kun nordhemisferaj specioj kiaj polusaj ursoj kaj rosmaroj.

Pingvenoj estis temo de multaj libroj kaj filmoj kiaj *Happy Feet*, *Surf's Up* kaj *The Penguins of Madagascar*, ĉiuj filmoj faritaj per komputil-generita bildaro; *La Marche de l'empereur*, nome dokumenta filmo baze sur la migrado de la Imperiestra pingveno; kaj parodio titola *Farce of the Penguins*. *Mr. Popper's Penguins* estas porinfana libro verkita de Richard kaj Florence Atwater; ĝi ricevis la mencion Newbery Honor Book en 1939. Pingvenoj aperis ankaŭ en nombraj animacioj kaj televidaj filmoj; eble plej fama estas *Pingu*, verkita de Silvio Mazzola en 1986 kaj kovrante pli ol 100 mallongajn epizodojn.

eta|200px|Tux
Kelkaj lernejaj sportoteamoj havas nomojn laŭ tiuj specioj, kiaj la Pingvenoj de Picburgo en la Nacia Hoke-Ligo kaj la Pingvenoj de Jungstaŭnio kiel plej rekoneblaj.

La tendenco de pingvenoj formi grandajn grupojn kongruas kun la stereotipo ke ili ĉiuj aspektas simile, populara koncepto uzita por bildstrioj, kiel tiu de brita bildstriisto Steve Bell en la ĵurnalo *The Guardian*—aparte dum kaj sekve la  Falklanda Milito—kaj la tre konata Opus la Pingveno el bildostrioj de Berkeley Breathed. La pingvenoj de ambaŭ bildstriistoj estas priskribita kiel indiĝena el la Insuloj Falklandoj. Opus estas humura, "ekzistadista" pingvena rolulo en la bildstrioj Bloom County, Outland kaj Opus. Li estas ankaŭ stelulo en la kristnaska programo *A Wish for Wings That Work*.

Meze de la 2000-aj jaroj, pingvenoj iĝis unu el plej popularaj specioj de animaloj kiuj formas samseksajn parojn. Porinfana libro, *And Tango Makes Three*, estis verkita pri unu tia pingvenparo en la Novjorka Bestoĝardeno.

Linus Torvalds elektis pingvenon kiel simbolon de sia operaciumo libera Linukso, sub la nomo de maskoto Tux.

## Referencoj 
### Bibliografio 
* Two new fossil penguin species found in Peru
* En hispana, Acosta Hospitaleche, Carolina (2004): *Los pingüinos (Aves, Sphenisciformes) fósiles de Patagonia. Sistemática, biogeografía y evolución*. Doctoral thesis, Department of Natural Sciences and Museum, Universidad Nacional de La Plata. La Plata, Argentina. PDF kompleta teksto
* Baker, Allan J.; Pereira, Sergio Luiz; Haddrath, Oliver P. & Edge, Kerri-Anne (2006): Multiple gene evidence for expansion of extant penguins out of Antarctica due to global cooling. Proc. R. Soc. B 273: 11-17. 
* Banks, Jonathan C.; Mitchell, Anthony D.; Waas, Joseph R. & Paterson, Adrian M. (2002): An unexpected pattern of molecular divergence within the blue penguin (*Eudyptula minor*) complex. *Notornis* 49(1): 29–38. PDF kompleta teksto 
* Bertelli, Sara & Giannini, Norberto P. (2005): A phylogeny of extant penguins (Aves: Sphenisciformes) combining morphology and mitochondrial sequences. *Cladistics* 21(3): 209–239.  (HTML resumo)
* Clarke, Julia A.; Olivero, Eduardo B. & Puerta, Pablo (2003): Description of the earliest fossil penguin from South America and first Paleogene vertebrate locality of Tierra Del Fuego, Argentina. *American Museum novitates* 3423: 1-18. PDF kompleta teksto 
* Davis; Lloyd S. & Renner; M. (1995). *Penguins* . London: T & A D Poyser. ISBN 0-7136-6550-5
* Fain, Matthew G. & Houde, Peter (2004): Parallel radiations in the primary clades of birds. Evolution 58(11): 2558-2573.  PMID 15612298 PDF kompleta teksto 
* Jadwiszczak, Piotr (2006): Eocene penguins of Seymour Island, Antarctica: taxonomy. *Polish Polar Research* 27(1), 3–62. PDF kompleta teksto 
* Jouventin, P; Aubin, T. & T Lengagne (1999) "Finding a parent in a king penguin colony: the acoustic system of individual recognition" *Animal Behaviour* 57: 1175–1183 http://www.cb.u-psud.fr/animbehavkp.pdf 
* Ksepka, Daniel T., Bertelli, Sara & Giannini, Norberto P. (2006): The phylogeny of the living and fossil Sphenisciformes (penguins). *Cladistics* 22(5): 412–441.  (HTML resumo)
* Marples, B. J. (1962): Observations on the history of penguins. In: Leeper, G. W. (ed.), *The evolution of living organisms*. Melbourne, Melbourne University Press: 408-416.
* Mayr, G. (2005): Tertiary plotopterids (Aves, Plotopteridae) and a novel hypothesis on the phylogenetic relationships of penguins (Spheniscidae). *Journal of Zoological Systematics and Evolutionary Research* 43(1): 61-71.  PDF kompleta teksto
* Sivak, J.; Howland, H. & McGill-Harelstad, P. (1987) "Vision of the Humboldt Penguin (Spheniscus humboldti) in Air and Water" *Proceedings of the Royal Society of London. Series B, Biological Sciences*. 229(1257): 467-472
* Slack, Kerryn E.; Jones, Craig M.; Ando, Tatsuro; Harrison G. L. "Abby"; Fordyce R. Ewan; Arnason, Ulfur & Penny, David (2006): Early Penguin Fossils, plus Mitochondrial Genomes, Calibrate Avian Evolution. *Molecular Biology and Evolution* 23(6): 1144-1155.  PMID 16533822 PDF kompleta tekstoSupplementary Material
* Wever, E.; Herman, P.; Simmons, J. & Hertzler D (1969) "Hearing in the Blackfooted Penguin, Spheniscus demersus, as Represented by the Cochlear Potentials" *PNAS* 63(3): 676-680 http://www.pnas.org/cgi/reprint/63/3/676 
* Williams; Tony D. (1995). *The Penguins - Spheniscidae'' . Oxford: Oxford University Press. ISBN 0-19-854667-X

## Eksteraj ligiloj 
* artikolo "Where penguin names come from" ('De kie venas la nomoj de pingvenoj') en la retejo *hedwigr.free.fr*, arkivigita je la stato de novembro 2004 ()
* Video  ()
* Informaro pri pingvenoj ĉe *pinguins.info* () 
* Integrated Taxonomic Information System  ITIS ()
* Informaro pri pingvenoj ĉe 70South  ()
* Studaj projektoj rete ()
* Pingvenaj filmetoj kaj fotoj ĉe Internet Bird Collection ()
* Penguin World ()
* Penguins  en la novzelanda reta enciklopedio *Te Ara* ()
* Seaworld Penguin Information  ()
* "Lessons in a Land of Wind and Ice" from *National Wildlife* Magazine 1/15/2010 ()
* Live 24/7 Kamerao ene de pingvena habitato ()

## Fonto 
*En tiu ĉi artikolo estas uzita traduko de teksto el la vikipedia artikolo "Penguin" de oktobro 2013 angle. Ekde tiam la traduko kompreneble plu kreskis kaj ŝanĝiĝis...*


Kategorio:Sfeniskedoj
Kategorio:Artikoloj voĉlegitaj