open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lencburgo (distrikto)

La **distrikto Lencburgo** (germane **Bezirk Lenzburg**) estas administra unuo de Kantono Argovio. Ĝi havis 50293 loĝantojn la 31-an de decembro 2007. Ĝia ĉefurbo estas la samnoma urbo Lencburgo.

## Geografio 
La distrikto Lencburgo situas sude de la rivero Aro kaj entenas la nordan parton de la *Lagovalo* kaj la *Bünzvalo*. La kampara estas riĉe dividita kaj posedas kun la kastelmonto de Lencburgo kaj la montĉeno *Staufberg* pri du ĉefaj montĉenoj, kiuj karakterizas la pejzaĝon.

## Najbaraj distriktoj 
La distrikto limas en nordo al la distrikto Brugg, en nordoriento al la distrikto Baden, en oriento al la distrikto Bremgarten, en sudo al la distrikto Hochdorf (Kantono Lucerno), en sudokcidento al la distrikto Kulm, kaj en okcidento al la distrikto Araŭo.

## Historio 
La distrikto Lencburgo estis kreita supozeble en la jaro 1030 de la Grafoj de Lencburgo, kies sidejo estis la Kastelo Lencburgo, kiu estis menciita la unuan fojon en la jaro 1077. La distrikto Lencburgo transiris en la jaroj 1250 kaj 1256 al la Kiburgoj kaj poste al ties heredantoj la Habsburgoj, kies posedaĵo ĝi restis ĝis 1415. Post la konkere fare de la bernanoj ĝi estis ĝis la Helveta Revolucio en la jaro 1798 ĉefdistrikto de Berno kaj centro de la samnoma grafejo. Tiam dum 5 jaroj la distrikto estis distrikto de la Helveta Respubliko kaj ek de 1803 distrikto de Kantono Argovio.

## Trafiko 
La distrikto troviĝas en bonega trafika situacio:

Tra Lencburgo unuflanke pasas la ĉeflinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Araŭo kaj aliflanke flankaj linioj de Baden al Lencburgo kaj la Seetalfervojo de Lencburgo al Lucerno laŭlonge de la Lago de Hallwil.

Tra la distrikto pasas ankaŭ la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Margreto tra Zuriko al Berno kaj Ĝenevo.

## Komunumoj de la distrikto Lencburgo 
La distrikto Lencburgo konsistas el 20 komunumoj (stato 2009). Jen la listo:

## Vidindaĵoj 
* Muzeo Stapferhaus

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la distriktoficejo Lencburgo 
* La distrikto Lencburgo en la Historia Leksikono de Svislando
Eurotiomycetes

**Eŭrotiomicetoj**, , estas fungoj de la subfilumo *Pezizomycotina*.

## Karakteristikoj 
Askofruktoj estas ofte klejstotecioj.

## Ekologio 
Ili estas parazitaj, simbiozaj aŭ saprofitaj.

## Ekonomia signifo 
Ili grave rolas pro fermentadoindustrio (*Penicillium*) kaj nutraĵoindustrio (*Aspergillus*).

## Sistematiko 
* Subklaso Chaetothyriomycetidae
* Subklaso Mycocaliciomycetidae
* Subklaso Eurotiomycetidae

Kladogeneza arbo laŭ David M. Geiser et al. :

## Fontoj 
### Notoj kaj referencoj 
### Eksteraj ligiloj 
* Tree of Life Web Project. 2007. Eurotiomycetes. Version 21 December 2007 (temporary). http://tolweb.org/Eurotiomycetes/29058/2007.12.21 in The Tree of Life Web Project, http://tolweb.org/
Lencburgo

**Lencburgo** (germane **Lenzburg**) estas historia urbo,
komunumo, kaj ĉefloko de la samnoma distrikto de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 8014 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
La urbo Lencburgo situas inter Araŭo kaj Zuriko ĉe la bordo de la rivero Aabach, elfluanto el la Lago de Hallwil kaj alfluanto al rivero Aro, inter du montetoj.

## Najbaraj komunumoj 
Lencburgo limas en nordokcidento al Rupperswil, en nordo al Niederlenz kaj Möriken-Wildegg, en  nordoriento al Othmarsingen, en oriento al Hendschiken, en sudoriento al Ammerswil, en sudo al Egliswil, en sudokcidento al Seon, kaj en oriento al Staufen.

## Trafiko 
Lencburgo troviĝas en bonega trafika situacio:

Tra Lencburgo unuflanke pasas la ĉeflinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Zuriko al Araŭo kaj aliflanke de la urbo flankaj kondukas al Baden kaj la Seetalfervojo al Lucerno laŭlonge de la Lago de Hallwil.

Apud la urbo pasas ankaŭ la nacia aŭtoŝoseo A1 de Sankt-Margreto tra Zuriko al Berno kaj Ĝenevo.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Lencburgo datiĝas el la jaro 924 kiel *de Lencis*.

## Vidu ankaŭ 
* Distrikto Lencburgo
* Lenzburg (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbeto Lencburgo
* Lencburgo en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
Powys (regno)

**Powys** estis kimra regno fondinta post la foriro de la romianoj dum la frua 5-a jarcento. Ĝi daŭris ĝis la malfrua mezepoko.

Kategorio:Powys
Kategorio:Historio de Kimrio
Kategorio:Eksaj landoj de Eŭropo
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en la 5-a jarcento
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1160-1169
Kategorio:1160
Sempiono VS

eta|300ra|Situo de Simplon

**Sempiono**, (itale *Sempiono*, germane kaj france: *Simplon*) estas svisa
komunumo en la germanparolanta parto de kantono Valezo,
ĉirkaŭ 150&nbsp;km (birdfluge) oriente de Ĝenevo kaj ĉirkaŭ 144&nbsp;km (birdfluge) sude de Zuriko.

Ĝi situas apud la montpasejo Sempionopasejo al kiu ĝi donis ĝian nomon.

La kulmino de komunumo estas monto *Weissmies* (4017 m), kiu markas ĝian limon kun la komunumoj Saas-Almagell kaj Saas-Grund.

Rivero Saltina, alfluanto de Rodano, fontas en komunumo Simplon, apud vilaĝo *Simplon Kulm* de la alia latero de la montpasejo fontas rivero
Diveria, (kiu tie nomiĝas *Krummbach*), alfluanto de rivero Toce, subalfluanto de Pado.

La najbaraj komunumoj estas norde: Brig-Glis, Ried-Brig; oriente kaj sude: Zwischbergen; kaj okcidente: Saas-Almagell, Saas Grund, Saas-Balen, Eisten kaj Visperterminen.

## Vidu ankaŭ 
* Tunelo de Sempiono

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de la komunumo Sempiono
Vulkan-eksploda indikilo

La **vulkan-eksploda indikilo**, mallonge **VEI**, estas skalo pri la forteco de vulkana erupcio, proponita de Chris Newhall (*U.S. Geological Survey*) kaj Steve Self (Universitato de Havajo) en 1982. Ili uzis la anglalingvan esprimon *volcanic explosivity index*.

## Priskribo 
La skalo etendiĝas de 0 al 8 kaj mezuras la logaritmon de la elĵetaĵa volumeno dum erupcio. La valoro 0 signifas ne-eksplodecan erupcion kun elĵeto de 104 m³. La volumeno dekobliĝas per ĉiu paŝo sur la skalo (escepte de paŝo 1); valoro 8 do signifas "kolosegan" erupcion de 1012 m³, kun cindrokolono pli ol 25 km alta. Tia erupcio supozeble estis tiu de kaldero Yellowstone proksimume 800 000 jarojn antaŭ nia epoko (vidu artikolon Vulkanego).

Kvankam la origina skalo finiĝas ĉe 8, ĝi estas senprobleme plivastigebla. Tio necesas por priskribi erupcion de la kaldrono La Garita en Koloradio (ĉ. 26–28 milionojn da jaroj antaŭ nia epoko). Ĝi eligis ĉirkaŭ 5·1012 m³ da erupciaĵo, kio respondas al VEI-valoro de ĉirkaŭ 8,7.

Eblas priskribi per la skalo ankaŭ malfortegajn erupciojn, per negativaj valoroj, sed tio ne havas praktikan signifon.

## Kritiko 
La VEI-mezuro ignoras certajn aspektojn de vulkanaj erupcioj:
# Ĝi ignoras la tempon, dum kiu la erupciaĵo estas elĵetita. Sed ĉar temas pri "eksplodo", eblas supozi tre mallongan tempon.
# Ĝi ignoras la denson de la elĵetata materialo, do egaligas malpezan cindron al peza rokaĵo.
# Ĝi ignoras la eksplodan forton, do la rapidon de la elĵeto; tiu ĉi estas rilata al la unua punkto (tempo).

## La skalo 
eta|270px|VEI kaj elĵetaĵa volumena korelacio
Jena tabelo donas la karakterizajn ecojn de vulkan-eksplodo por ĉiu ŝtupo. Notu, ke la volumenaj valoroj markas la limojn inter la ŝtupoj, ne ties mezojn. Ŝtupo 1 estas escepta: ĝiaj maksimumo kaj minimumo havas rilatumon de 100; en la aliaj ŝtupo ĝi estas nur 10.

Ankaŭ notu, ke pro la ecoj de la tera atmosfero la cindra kolono ne povas senfine altiĝi.

Kategorio:Vulkanologio
Kategorio:Skaloj
Mantiĥoro

eta|287px|Ilustraĵo de Mantiĥoro el 1607
**Mantiĥoro** (en la mezpersa مارتیاخوار Martiĥŭar kaj en la moderna persa مردخوار, Mardiĥor; en la greka *μαρτιχώρα, martiĥora*) estas legenda kreitaĵo simila al egiptia sfinkso. Ĝi havas korpon ruĝan leonan, homan kapon kun tri vicoj da dentoj (kiel ŝarko), kaj trumpetan voĉon. Aliaj karakterizaĵoj de la kreitaĵo varias laŭ rakontoj. Ĝi povus havi kornojn, flugilojn, aŭ ambaŭ. Ĝia vosto estas kiel la vosto de drako aŭ skorpio, kaj ĝi povas pafi venenajn dornojn por paralizi aŭ mortigi siajn viktimojn. Ankaŭ la piedoj de la kreitaĵo povas esti drakaj.

## Origino 
La mito mantiĥora estis de origino Persia, kie ĝia nomo signifis "manĝanto de homoj", el frua Meza Persia lingvo *martia* "homo" kaj *ĥŭar-* "manĝi"; eble la greka nomo estis origine *martichoras*. La pli konata formo *mantiĥora* devenas el Latina lingvo kaj estas prenita tien de la greka *martiĥora*, formo erara de la origina vorto fare de Plinio. Ĝi eniĝis folkloron Eŭropan unue per rimarkigo de Ktesio, greka kuracisto de la kortumo de reĝo Artakserkso la 2-a, en liaj notoj pri Indio, kiuj ne konserviĝis. Krome, ankaŭ la Greko Paŭzanio skribis pri la mantiĥoro en lia verkaro.

Plinio la pli maljuna ne partoprenis la skeptikecon de Paŭzanio, kiu pensis ke la mantiĥoro estis elpensaĵo bazata en indiaj tigroj kaj inspirita de timo de ili. Plinion postiris Aristotelo enkludante la *martiĥora* (misskribita kiel *manticorus* kiu do tiamaniere penetris la eŭropajn lingvojn) en la priskribojn de animaloj en lia *Naturalis Historia* ("*Historio Natura*"). La libro de Plinio estis grande ĝuata kaj kredata dum la Mezepoko Eŭropa.

## Vidu ankaŭ 
* Grifo
* Drako
* Hipogrifo
* Viverno

Kategorio:Mitaj hibridoj
Sántos

**Sántos** [ŝAntoŝ] estas vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Kaposvár.

## Bazaj informoj 
* Areo: 11&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 590
* Poŝtkodo: 7479
* Telefonprefikso: 82

## Situo 
Sántos situas sur ebenaĵo, laŭ ĉefvojo Pécs-Kaposvár. La lasta urbo troviĝas 8, Sásd 24, Dombóvár 25, Igal 27, Kadarkút 29&nbsp;km-ojn.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika moderna kapelo omaĝe al Sankta Vendelo
* sonorilostablo

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* http://maps.google.com
* w.iranymagyarorszag.hu
* w.gyaloglo.hu
* w.nagyvofely.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Somogyaracs

**Somogyaracs** [ŝomodjaraĉ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Barcs.
300ra|eta|dekstra|Panoramo de Somogyaracs

## Bazaj informoj 
* Areo: 8&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 230
* Poŝtkodo: 7584
* Telefonprefikso: 82

## Situo 
Somogyaracs situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de mallonga sakovojo. Barcs troviĝas 15, Nagyatád 24, Kaposvár 64, Pécs 81, Budapeŝto 244&nbsp;km-ojn http://www.tavolsag.hu/index.asp?go=tavolsag&i1=5500&i2=9566.

## Historio 
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1269 laŭ tiama ortografio *"Arach"*. En 1877 incendio okazis. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, kuracejo, migra poŝto.

## Vidindaĵo 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino (Virga Maria Reĝino de Mondo) de 1954

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* http://maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Somogybükkösd

**Somogybükkösd** [ŝomodjbukoŝd] estas vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Csurgó. En la loknomo centre troviĝanta bükk signifas: fago.

## Bazaj informoj 
* Areo: 12&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 110
* Poŝtkodo: 8858
* Telefonprefikso: 82

## Situo 
Somogybükkösd situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Csurgó troviĝas 12, Nagykanizsa 21 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1462 laŭ tiama ortografio *"Bykes"*. En 1777 la vilaĝo ricevis rajton pri bazarado. Vilaĝservoj estas biblioteko kaj migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* katolika romanika Preĝejo Maria de la Neĝo (Somogybükkösd) el la 13-a jarcento, post 2 jarcentoj gotikiĝis, en la 18-a jarcento barokiĝis
* kastela parko

## Fontoj 
* https://hu.wikipedia.org/wiki/Somogyb%C3%BCkk%C3%B6sd
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.vendegvaro.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Sileziaostrava urbodomo

eta|250ra|Nuntempa aspekto de la urbodomo
eta|250ra|Nuntempa aspekto de la urbodomo – detalo de turo
eta|250ra|Nuntempa aspekto de la urbodomo – spaco de la ĉefa interna ŝtuparejo
eta|250ra|Nuntempa aspekto de la urbodomo
**Urbodomo de Silezia Ostrava** estas ekde la jaro 1990 urbodomo de ostrava urboparto Silezia Ostrava kaj unu el malmultaj konservitaj konstruaĵoj de Silezia Ostrava- Zámostí.

## La origina urbodomo 
Origine ĝi servis kiel municipa konstruaĵo en la jaro 1897 novbaroke alikonstruita domo n-ro 131. Tiu ĉi tiel nomata Malnova sileziaostrava urbodomo estis detruita en la 80-aj jaroj de la 20-a jarcento.

## Konstruaĵo de la urbodomo 
La nova konstruaĵo de la urbodomo estis konstruita fare de tiama urbestro inĝ. Jan Poppe (1849–1931) laŭ propono de arkitekto Viktorin Šulc (1870–1946) en la jaroj 1911–1913. En la projekta parto kunlaboris inĝ. Jaroslav Volenec (1877–?), lia asistanto František Doležel kaj konstruisto Julius Vysloužil. La urbodomo situas sur stratangulo de stratoj Těšínská (antaŭe avenuo de imperiestro Francisko Jozefo kaj en periodo de protektorato Adolf Hitler Strasse) kaj strato Keltičkova (antaŭe Jaklovecká). Ĝi estas konstruita en malfrue historiganta stilo kombinanta formojn de ĉeĥa novrenesanco kun aliaj historigantaj elementoj kaj precipe en la interno plenigita kun secesa morfologio. En la interno la plej interesa estas la ĉefa ŝtuparejo kun konservitaj lumiloj, aplikoj kaj supraportoj super pordo al flanka ŝtuparejo kaj stuka ornamaĵo de la ĉefa ĉambrego, kiu samtempe servas kiel ceremonia ĉambro kun orgeno instalita en la 90-aj jaroj de la 20-a jarcento.

## Literaturo 
* STRAKOŠ, Martin. Radnice Slezské Ostravy jako vychýlený svorník mezi tradicí a moderností. Slezská Ostrava : SPOK – spolek pro ostravskou kulturu, 2008. ISBN 978-80-904096-0-6.
* ŠOPÁK, Pavel. Radnice ve Slezské Ostravě. Vlastivědné listy 21, 1995, čís. 1.
* ŠULC, Viktorin. Soutěžný návrh radnice v Polské Ostravě. Architektonický obzor IX, 1910, čís. 8.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de eldoninto de libro *Radnice Slezské Ostravy jako vychýlený svorník mezi tradicí a moderností*

Kategorio:Urbodomoj en Ostrava
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en distrikto Ostrava-urbo
Kategorio:Silezia Ostrava
Mariánské Hory kaj Hulváky

**Mariánské Hory kaj Hulváky** estas ekde la 24-a de novembro 1990 urboparto de la statuta urbo Ostrava. La teritorio de la urboparto estas kreita per tutaj katastraj teritorioj Mariánské Hory kaj Zábřeh-Hulváky (loka parto Hulváky). La urboparto ekde la 21-a de novembro 2007 ĝis duono de majo de 2009 ne havis rajton disponi kun sia posedaĵo.

## Signifaj naskiĝintoj kaj loĝantoj 
* Eduard Marhula – orgenisto
* František Sokol-Tůma – verkisto
* MUDr. Jan May – kuracisto
* Jaromír Nohavica – kantisto
* Josef Drha – pentristo
* Otmar Mácha – muzika komponisto
* Václav Bednář – opera soloisto
* Táňa Havlíková – moda proponistino

## Signifaj industria entreprenoj 
* Minejo Ignát (nuna Minejo Jan Šverma)
* Koaksigejo Ignát (nuna Koaksigejo Jan Šverma)
* Moraviaj kemiaj uzinoj

## Loĝantaro 
## Fotografioj 

Dosiero:Mariánské Hory, radnice 1.jpg|Konstruaĵo de la urbodomo
Dosiero:Mariánské Hory, radnice 2.jpg|Konstruaĵo de la urbodomo
Dosiero:Mariánské Hory, radnice 3.jpg|Konstruaĵo de la urbodomo
Dosiero:Mariánské Hory, radnice 4.jpg|Konstruaĵo de la urbodomo
Dosiero:Mariánské Hory, radniční náměstí 1.jpg|Urbodoma placo
Dosiero:Mariánské Hory, radniční náměstí 2.jpg|Urbodoma placo
Dosiero:Mariánské Hory, radniční náměstí 3.jpg|Urbodoma placo

## Referencoj 
Kategorio:Mariánské Hory kaj Hulváky
Kategorio:Urbaj partoj de Ostrava
Leĝo de Planck

dekstra|eta|40px|Koloro de termoradiado je diversaj korpotemperaturoj.
La **leĝo de Planck** estas fizika leĝo, kiu priskribas la intensecan spektron de termoradiado
elsendita de nigra korpo. La leĝo nomiĝas laŭ la germana fizikisto Max Planck, kiu
eltrovis ĝin en la jaroj 1899 ĝis 1901
.

Laŭ la Planck'a leĝo la spektra intenseco u(\lambda) de termoradiado de nigra korpo sur ĝia surfaco estas:

maldekstra|eta|320px|Spektra intenseco de nigra korpo depende de ondolongo

:u(\lambda) = \frac{dI(\lambda)}{d\lambda} = 
\frac{2\pi hc^2} {  \lambda^5 \exp(\frac{hc}{\lambda kT})-1  },

:kun
:I: intenseco, unuo W/m2,
:\lambda: ondolongo de elsendita radiado en vakuo,
:h: konstanto de Planck,
:c: rapideco de lumo en vakuo,
:k: konstanto de Boltzmann,
:T: korpotemperaturo, unuo K.

La leĝo estas ĝeneraligo de pli maljunaj leĝo de Stefan-Boltzmann kaj leĝo de Wien pri ŝoviĝo.
Ĝi estas konfirmita eĉ per la plej ekzaktaj mezuradoj.

## Graveco por kvantum mekaniko 
Planck unue eltrovis la formulon heŭristike. Plie li provis dedukti la leĝon. Por sukcesi necesis
supozi ke elektromagneta ondo ne havu iun ajn energion sed havu diskretan energian kvanton E, kun
:E=h \cdot \nu, (\nu: frekvenco), 
aŭ multoblon de tio.
La postulato ke elektromagnetaj ondoj konsistu el kvantoj, poste nomitaj fotonoj, estis fundamenta ŝanĝiĝo en tiama fiziko. Tial la dedukto de la leĝo
estis grave por la ekevoluo de kvantuma mekaniko.

## Vidu ankaŭ 
* Termoradiado
* Leĝo de Stefan-Boltzmann
* Nigra korpo
* Leĝo de Wien pri ŝoviĝo

## Referencoj 
Kategorio:Termodinamiko
Kategorio:Elektromagneta radiado
Kategorio:Kvantummekaniko
Preĝejo de Senmakula koncipiĝo (Ostrava-Radvanice)

**Preĝejo de Senmakula koncipiĝo de Maria** troviĝas en ostrava loka parto Radvanice kaj ĝi estas la dua preĝejo dediĉita al senmakula koncipiĝo de Sankta Maria en Ostrava.

Kvankam la municipo origine konsideris pri establo de kapelo, fine estis decidite pri konstruado de preĝejo. Tiu estis realigita en la jaroj 1904-1907 laŭ projekto de Bohumil Židlický. La solena konsekro okazis la 14-an de junio 1907. La preĝejo mem estas realigita en eklekta stilo de slava renesanco.

## Fontoj 
* JUŘICA, Martin. Ostravské svatostánky. Ostrava : Repronis, 2006. ISBN 80-7329-116-9. s. 19.

Kategorio:Preĝejoj en Ostrava
Kategorio:Preĝejoj de Ostrava-opava diocezo
Ostrava
Kategorio:Radvanice (Ostrava)
Somogyvámos

**Somogyvámos** [ŝomodjvAmoŝ] estas malgranda vilaĝeto kaj municipo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Lengyeltóti.
eta|300ra|Komunumo de Kriŝno-anoj apud Somogyvámos
eta|300ra|Preĝejo omaĝe al Kriŝno
eta|300ra|Interno de la preĝejo omaĝe al Kriŝno
[eta|300ra|Moderna [bovejo de Kriŝno-anoj]]

## Bazaj informoj 
* Areo: 25&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 800
* Poŝtkodo: 8699
* Telefonprefikso: 85

## Geografio 
Somogyvámos situas sur ebenaĵo, laŭ rojo, fine de sakovojo 5&nbsp;km-ojn longa el Somogyvár. Lengyeltóti troviĝas 14, Igal 24, Marcali kaj Fonyód po 26, Balatonboglár 28&nbsp;km-ojn.

## Historio 
Pli frue avaroj vivis tie. La unua mencio devenis pri vilaĝo "Csopak" (kiun ne miskomprenu kun Csopak!) el 1237, baldaŭe pri proksima vilaĝo *"Vámosfalva"* el 1575. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon Csopak. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kuracejo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Emeriko de Hungario
* kalvinana preĝejo de 1951
* ruinoj de romanika preĝejo en iama Csopak
* fiŝlagoj
* monumento pri falintoj
* valo de Kriŝno; apud la vilaĝo kredantoj de Kriŝno fondis komunumon kun biencentro kaj preĝejo

== Komunumoj pri *vám* (= dogano) en Hungara reĝlando ==

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* http://maps.google.com
* w.iranymagyarorszag.hu
* w.gyaloglo.hu
* w.somogyvamos.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Pulpí

**Pulpí** [pulPI] estas urbeto kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Almerio, sude de Hispanio.
La areo de la municipo estas 95&nbsp;km2 kie loĝas 7911 geloĝantoj, do loĝdenso estas 83.3 loĝ./km2.
Pulpí situas je 103&nbsp;km de la provinca ĉefurbo Almerio en la komarko *Levante Almeriense*.

En 1999 oni malkovris grandan geodon, nomita Geodo de Pulpí.

## Limaj municipoj 
* Norde kun Águilas kaj Lorca, apartenantaj al la Regiono Murcio.
* Sude kun Cuevas del Almanzora ene de la provinco Almerio
* Okcidente kun Huércal-Overa ene de la provinco Almerio.

Estas kvartalo (Pozo Higuera, Puto Figarbo) kiu estas dividita inter la regionoj Andaluzio kaj Murcio.

## Demografio 
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA, 2007) la 7911 geloĝantoj de la municipo **Pulpí** estas 3701 inoj kaj 4210 viroj. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 110, 46 inoj kaj 64 viroj, kaj mortis 29, 14 inoj kaj 15 viroj. Tiel la natura kresko estis 81 (1.0%). La laborkapabla loĝantaro estis 3723 homoj (47.1%).

En la 95-kvadratkilometra teritorio estas 13 setlejoj, kie loĝas 7533 geloĝantoj, kaj aliaj 378 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Tiuj 13 loĝlokoj estas Pulpí, Los Aznares, Barrio Mortero, Los Campoys, Los Canos, Los Caparroses, El Convoy, La Estación, La Fuente, Los Jurados, Pilar de Jaravia, Pozo de la Higuera, San Juan de Terreros.

## Ekonomio 
Agrikulturo, gruzo kiel konstrumaterialo, konstruado, brutobredado kaj turismo (ĉefe pro la strandoj de la submunicipo San Juan de los Terreros, kie estas ankaŭ kastelo) estas la ĉefaj enspezofontoj.

## Vidu ankaŭ 
* Pulpí (stacidomo)
* Jaravía (stacidomo)
* Listo de municipoj de provinco Almería

## Eksteraj ligiloj 
* Ayuntamiento de Pulpí, urbestraro.
* Diputación de Almería, provincia registaro.
* Pulpí - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.

## Referencoj 

Kategorio:Municipoj de Andaluzio
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Lolium

***Lolium***, komune konata kiel lolio, estas vegetala genro de *Pooideae*. La specioj estas unu, du aŭ plurjaraj herboj.

## Priskribo 
Ilia floraro estas spiko. La spiko estas maldensa kun plataj spiketoj. La interna glumo mankas aŭ estas rudimenta (escepte en la spiketo de la apeksa). La spiketoj sidas unuope en elkavaĵoj de la spikakso kaj almetaj al tiu ĉi la interna flanko.

## Parazitoj 
[eta|maldekstra|*[Claviceps purpurea#Sphacelia segetum|Sphacelia segetum* elfluante sur semo de *Lolium multiflorum*]]
Ĝiaj parazitoj *Neotyphodium lolii* produktas la alkaloidon ergovalinon. 
 
*Blumeria graminis*, *Claviceps purpurea*, *Puccinia graminis*, *Gaeumannomyces sativus* estas ankaŭ parazitoj de lolo.

## Ĉefaj specioj 
* *Lolium multiflorum* Lam.
* *Lolium perenne* L.
* *Lolium persicum*   Boiss. & Hohen.
* *Lolium remotum* Schrank
* *Lolium rigidum* Gaudin
* *Lolium subulatum* Vis. 
* *Lolium temulentum* L., 
* *Lolium canariense*  Steud.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*Flora Europaea: *Lolium*


Kategorio:Venenaj plantoj
Sanlúcar de Guadiana

**Sanlúcar de Guadiana** estas vilaĝo kaj municipo de la Aŭtonoma Komunumo Andaluzio, en la provinco Onubo, en la sudo de Hispanio.
La areo de la municipo estas 96 km² kie vivas 378 loĝantoj, do loĝdenso estas 3.9 loĝ./km².
Sanlúcar de Guadiana situas je 69 km de la provinca ĉefurbo Huelva.

## Demografio
Laŭ statistikoj de la andaluza registaro (SIMA , 2007) la 378 geloĝantoj de la municipo **Sanlúcar de Guadiana** estas 184 inoj kaj 194 viroj. En la 96-kvadratkilometra teritorio estas 1 setlejoj, kie loĝas 362 geloĝantoj, kaj aliaj 16 geloĝantoj loĝas dise en kamparo. Lasta konata nombro de naskiĝoj po jaro estis 2, 1 inoj kaj 1 viroj, kaj mortis 5, 2 inoj kaj 3 viroj. Tiel la natura kresko estis -3 (-0.8%). La laborkapabla loĝantaro estis 159 homoj (42.1%).
 
## Eksteraj ligiloj
*Sanlúcar de Guadiana  - Statistikoj en *Sistema de Información Multiterritorial de Andalucía*.
 
## Referencoj
Kategorio:Municipoj de Andaluzio
Kategorio:Geografio de Andaluzio
Friedrich Gustav Piffl

**Friedrich Gustav Kardinal PIFFL** (naskiĝis la 15-an de oktobro 1864 en Landskron, mortis la 21-an de aprilo 1932 en Vieno) estis altranga aŭstria ekleziulo kaj favoranto de la Internacia Lingvo.

Piffl estis Viena ĉefepiskopo de 1913 ĝis sia morto en 1932 kaj estis nomumita kardinalo en 1914. Dum 1907-1913 li estis preposto de la konvento Klosterneuburg (Malsupra Aŭstrio), ĉe kies interna teologia altlernejo li oficis kiel profesoro. Li fondigis en 1910 la Akademion por Eklezia Muziko ("Akademie für kirchliche Musik") kaj dediĉis sin post 1918 intense al la agadoj de la karitata organizo "Caritas". Li zorgegis, ke 42 provizoraj diservejoj kiel ankaŭ 18 novaj kirkoj konstruiĝis en la Viena ĉefepiskopejo kaj 5 preĝejoj en antaŭ mallonge ankoraŭ al Hungario aparteninta Burgenlando.

Piffl fariĝis apostola administranto de Burgenlando, enkondukis la Katolikan Akcionon en Aŭstrion kaj populariĝis kiel ŝatata animzorga kaj populareca episkopo. Li estis membro de la kolorportanta katolika studenta klubo Norica (Österreichischer Cartellverband/CV).

Kategorio:Aŭstriaj kardinaloj
Kategorio:Episkopoj de Eisenstadt
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Vieno
Nordia Konsilantaro

La **Nordia Konsilantaro** (aŭ **Nordia Konsilio**) estas interparlamenta organizaĵo de la landoj de Nordio. La parlamentoj de la membraj ŝtatoj kaj memregaj regionoj sendas konsilantojn al la Konsilantaro, kiuj tie reprezentas la interesojn de sia nacio; ĉiujare oni nove elektas la konsilantojn. La Konsilantaro estis fondita en 1952 de Danujo, Islando, Norvegujo kaj Svedujo. Ekde tiam okazas ĉiujaraj renkontiĝoj. Finnujo aliĝis al la Konsilantaro en 1955.  La laboro estas kunordigata en kvin fakaj komisiitaroj.

En 1962 la jura bazo de la Konsilantaro estis difinitaj per *Traktato inter Danujo, Finnujo, Islando, Norvegujo kaj Svedujo*, ankaŭ nomata *Traktato de Helsinko*. 

La taskoj de la Nordia Konsilantaro konsistas el la kunordigo kaj ellaborado de ne-devigaj konsiloj por la interŝtataj rilatoj de la membraj ŝtatoj. La landaj registaroj devas raporti al la Nordia Konsilantaro.

## Vidu ankaŭ
* Benelukso

## Fontindikoj 
Kategorio:Internaciaj organizaĵoj
Cerdic (Wessex)

**Cerdic** (m. 534) estis reĝo de Wessex, Anglio, de 519 al 534. Oni konsideris lin la praulo de ĉiuj postaj reĝoj de tiu regno.

Li estis anglosakso. Laŭ la Anglosaksa Kroniko li alteriĝis en Hampshire en 495 kune kun sia filo Cynric. En 508 li batalis kontraŭ, kaj mortigis, britan reĝon nomitan Natanleod. En 519 li venkis britojn ĉe Charford (ties nomo signifas "la travadejo de Cerdic"), kaj post tio li iĝis la unua reĝo de Wessex. Li konkeris Isle of Wight kiun li konfidis al parencoj nomitaj Stuf kaj Wihtgar (kiuj alvenis al Anglio en 514).

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Wessex
Kategorio:Mortintoj en 534
Cynric (Wessex)

**Cynric** estis reĝo de Wessex, Anglio de 534 al sia morto en 560.

Laŭ la Anglosaksa Kroniko li estis filo de Cerdic kiu fondis la regnon Wessex kaj mortis en 534. En 552 Cynric kaptis Old Sarum, proksime al Salisbury. En 556 li kaj sia filo Ceawlin venkis britojn ĉe Bernaburh (verŝajne la ferepoka terfortikaĵo Kastelo Barbury, Wiltshire).

Li estis sekvata de Ceawlin.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Wessex
Kategorio:Mortintoj en 560
Kastelo Barbury

eta|dekstra|Okcidenta eniro al Kastelo Barbury
**Kastelo Barbury** estas ferepoka terfortikaĵo sur monteto en Wiltshire, Anglio, kvin mejlojn (ok kilometrojn) sude de Swindon.

La unuaj loĝantoj okupis la lokon antaŭ ĉirkaŭ 2,500 jaroj. Ĝi estis loĝata dum la romia epoko, kaj arkeologaj esploroj eltrovis plurajn konstruaĵojn kiuj indikas aŭ vilaĝon aŭ armean garnizonon. En 556 Cynric, reĝo de Wessex, venkis keltojn ĉe Kastelo Banbury, kiu iĝis parto de Wessex.

Kategorio:Kasteloj en Britio
Kategorio:Historio de Anglio
Aethelfrith

**Aethelfrith** (mortis ĉirkaŭ 616) estis reĝo de Bernicia, Anglio, de ĉirkaŭ 593 al ĉirkaŭ 616, kaj ekde ĉirkaŭ 604 ankaŭ regis Deira, tiel fondante la regnon Northumbria kiu konsistis el Bernicia kaj Deira.

## Reĝo de Bernicia
La anglosaksa historiisto Bede priskribis la militajn sukcesojn de Aethelfrith kontraŭ la keltaj loĝantoj de norda Anglio: antaŭ lia regado, Bernicia enhavis nur la marbordan regionon, sed Aethelfrith multe pligrandigis la regnon.

En 603 Aidan mac Gabrain, reĝo de Dalriada, kunigis grandan armeon kaj atakis Aethelfrith. Malgraŭ ke Aethelfrith havis ege malpli da batalistoj, li venkis, kaj dum la batalo mortis la plejparto de la soldatoj de Aidan, kiu fuĝis. Tamen ankaŭ mortis multaj anglosaksoj, inkluzive Theodbald, frato de Aethelfrith. Eble sekvis pacakordo: post la morto de Aethelfrith liaj filoj trovis rifuĝon en Dalriada; kaj la postaj militoj de Aethelfrith okazis aliloke en Britio.

## Reĝo de Northumbria
Ĉirkaŭ 604 Aethelfrith ekregis Deira, tiel fondante Northumbria. Edwin, filo de Aella (reĝo de Deira 559-588), kaj Hereric, nevo de Edwin, fuĝis. Aethelfrith edziĝis al Acha, filo de Aella, tiel plifortigante sian pretendon al la trono de Deira, kaj ĉirkaŭ 604 ŝi naskis Oswald, reĝo de Northumbria 634-642.

Inter 613 kaj 616 Aethelfrith atakis la kimran regnon Powys, kiun li venkis ĉe Chester, mortigante la reĝon de Powys. Laŭdire 1,200 nearmataj monaĥoj preĝis por kimra venko, kaj Aethelfrith (kiu estis pagano) masakris ilin dum la batalado.

Hereric estis venenata ĉe la kortego de la reĝo de Elmet. Edwin iris al pluraj anglosaksaj regnoj kaj fine ĝuis la protekton de Raedwald, reĝo de East Anglia. Aethelfrith trifoje promesis grandan sumon da mono al Raedwald se li mortigus Edwin. La unuan kaj duan fojojn Raedwald rifuzis. La trian (ĉirkaŭ 616), Aethelfrith, kiu estis verŝajne la plej potenca anglosaksa reĝo, minacis ke li invados East Anglia. Raedwald promesis aŭ mortigi aŭ transdoni Edwin. Tam lia virta edzino riproĉegis lin, dirante ke oni neniam agu perfide kaj neniam transdonu amikon kontraŭ mono.

Edwin rifuzis proponon ke li eskapu. Lin vizitis fremdulo, eble Paulinus, la estonta episkopo de Jorko. Tiu diris ke Raedwald subtenos Edwin, kiu estis destinata iĝi pli potenca ol iu ajn antaŭa anglosakso.

Raedwald marĉis norden kun granda armeo por ataki Aethelfrith antaŭ ol tiu povus kunigis ĉiujn siajn soldatojn. Sekvis batalo proksime al Rivero Trent kaj al Gainsborough (Lincolnshire). Dum la batalo mortis Aethelfrith kaj Raegenhere, filo de Raedwald. Edwin gajnis la tronon de Northumbria, kaj la filoj de Aethelfrith fuĝis al Skotlando.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Bernicia
Kategorio:Reĝoj de Northumbria
Kategorio:Reĝoj de Deira
Kategorio:Mortintoj en 616
Arbara braĥipodio

La **arbara braĥipodio** (*Brachypodium sylvaticum*) estas staŭdo kiu apartenas al la familio de la Poacoj.

## Priskribo 
150px|eta|maldekstra|Folioj
La herbotufkonstituanta planto altas 50 ĝis 120 cm, kaj havas tre mallongajn rizomojn. La maldika tigo havas 4 ĝis 5 nodojn, malsupre ofte estas rompeta kaj ĉirkaŭ la nodoj forte harkovrita. La liniforma, ofte superpendanta, dise harhava folio havas tre malfortajn eĝojn. La iome malhelverda supren direktita malsupro de la folio havas briligantan, blankan meznervuron. La foliingoj estas harhavaj. La ligulo longas 3 milimetrojn.
La arbara braĥipodio floras en julio kaj aŭgusto per pliofte iome superpendanta paniklo kun 6- ĝis 15-flora, 25 milimetrojn longaj spikoj. La malsupra glumo proksimume longas 10 milimetrojn kaj ofte havas sinuan ariston, kiu estas kiel longa tiel la glumo. La supra glumo proksimume longas 8 milimetrojn. La anteroj longas 3 milimetrojn. La frukto estas kariopso.

## Disvastiĝo 
La specio vegetas precipe en la palearktiso, inter kio en Nordafriko. En la orientaliso, arbara braĥipodio troviĝas nur en la montaro. Ĝi preferas humidajn, fekundajn, kalkenhavantajn grundojn en maldensaj foliarbaroj kaj laŭlonge de arbarrandoj.

## Gastigantoj 
[270px|eta|Fruktoj ([grenoj)]]
La arbara braĥipodio estas gastiganto por la raŭpoj de la tagpapilioj multkolora dikkapulo, *Thymelicus lineola*, *Thymelicus sylvestris* kaj *Lopinga achine* kaj de la mikropapilioj *Elachista luticomella*, *Elachista subocellea*, *Elachista gangabella*, *Helcystogramma lutatella* kaj *Micropterix schaefferi*.

## Parazitoj 
La rustofungo *Puccinia brachypodii var. brachypodii* parazitas la folioj de arbara braĥipodio. *Ergoto fungo* parazitas ĝian ovarion. Konidioj de *Sphacelia segetum* produktitaj en *Milium effusum* kaŭzas plejofte ĉi-tiun malsanon.

## Alilingve 
* Germane: *Wald-Zwenke*
* Angle: *False Brome, Slender False Brome, Wood False Brome*
* France: *Brachypode des bois*
* Nederlande : *Boskortsteel*

## Bibliografio 
*  Conert, H.J. 2000 : Pareys Gräserbuch. Die Gräser Deutschlands erkennen und bestimmen. *Blackwell Wissenschafts-Verlag*, Berlin, Wien. ISBN 3-8263-3327-6
*  Fischer, Manfred A. (Red.) 2005 : Exkursionsflora für Österreich, Liechtenstein und Südtirol. *Oberösterreichisches Landesmuseum*, Linz, ISBN 3-85474-140-5
*  Klapp, Ernst & Opitz von Boberfeld, Wilhelm 2006 : Taschenbuch der Gräser. 13. Auflage, *Ulmer*, Stuttgart, ISBN 978-3-8001-4775-5

## Eksteraj ligiloj 
*  Monda disvastiĝo
*  Brachypodium sylvaticum en la flaŭro de Ĉinujo

250px|eta|maldekstra|maldekstre: arbara braĥipodio

Kategorio:Brachypodium
Kategorio:Orientalisa flaŭro
Kategorio:Palearktisa flaŭro
Somogydöröcske

**Somogydöröcske** [ŝomodjdoroĉke] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab.
eta|maldekstre|130ra|Blazono de Somogydöröcske
eta|Panoramo de Somogydöröcske
eta|Preĝejo de Somogydöröcske

## Bazaj informoj 
* Areo: 11&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 190
* Poŝtkodo: 7284
* Telefonprefikso: 84

## Situo 
Somogydöröcske situas en valo de rojo, fine de mallonga sakovojo. Igal troviĝas 9, Tab 20, Tamási 27, Kaposvár 40 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1138 laŭ tiama ortografio *"Diarugsa"*. Post la mezepoko la turkoj faris senhoma la vilaĝon. En 1945 la Ruĝa Armeo deportis vilaĝanojn al gulago. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, migra poŝto, feriejaj domoj.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika (iam luterana) preĝejo omaĝe al Elizabeto de Hungario de 1836
* monumentoj pri falintoj dum la mondomilitoj, la pli freŝa en 1992 konstruiĝis

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.somogy.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Preĝejo de Sankta Paŭlo (Ostrava)

**Preĝejo de sankta Paŭlo** estas novgotika trinava preĝejo en Ostrava-Vítkovice. Ĝi estis konstruita en la jaroj 1880-1886, konsekrita ĝi estis la 10-an de oktobro 1886. La parcelon kun areo 12&nbsp;000&nbsp;m² por la konstruado de la preĝejo kaj paroĥejo donacis Ferfabriko Vítkovice. Tiu ankaŭ donis konstrumaterialon kaj financan subtenon. Sumaj kostoj por la konstruado faris 320&nbsp;milojn da kronoj. En altaro troviĝas korporestaĵoj de sankta Jan Sarkander.

La konstruado de la paroĥa preĝejo signifis ankaŭ neceson de establo de nova paroĥo. Pro la konstruado de Katedralo de Dia Savinto tiamaj reprezentantoj stariĝis kontraŭ estiĝo de la nova spirita administracio kaj interveni tiel devis nur La plej alta administra juĝo. La paroĥo en Vítkovice estis eksparoĥigita en la jaro 1888 el Moravia Ostrava.

Ĉirkaŭ la preĝejo kondukis tramvojo, kies trafiko rompis stetikon de la objekto. La tramvojo estis antaŭ kelke da jaroj nuligita kaj la preĝejo trairis tra rekonstruo de la eksteraj kaj la internaj partoj. Nuntempe ĝi apartenas al fanfaronaĵoj de urboparto Vítkovice.

## Eksteraj ligiloj 
* Preĝejo de sankta Paŭlo havas 120 jarojn  – artikolo en Moravskoslezský deník

Paŭlo
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Paŭlo
Paŭlo
Kategorio:Kulturaj memorindaĵoj en distrikto Ostrava-urbo
Kategorio:Vítkovice
Kategorio:Novgotikaj konstruaĵoj en Ĉeĥio
Old Sarum

dekstra|eta|Ksilografaĵo de mezepoka Old Sarum
dekstra|eta|Restaĵoj de la antaŭa reĝa palaco, Old Sarum
**Old Sarum** estas la loko de la plej frua grava loĝejo en la ĉirkaŭaĵoj de la nuna urbo Salisbury, Wiltshire. Ĝi situas du mejlojn norde de Salisbury.

## Frua historio 
Old Sarum estis loĝata ekde la neolitiko. Dum la brita ferepoko konstruiĝis terfortikaĵo sur la monteto kiu dominis la krucon de du komercvojoj. Dum la romia epoko Old Sarum - tiam nomata *Sorviodunum* - estis armea bazo.

## Anglosaksa epoko 
En 552 Cynric, anglosaksa reĝo de Wessex, kaptis Old Sarum, kiu iĝis inter la plej gravaj urboj de anglosaksa Anglio. Nelonge post kiam Wessex iĝis kristana, fondiĝis abatejoj kaj preĝejoj. Dum la frua 9-a jarcento Egbert (Wessex) ofte loĝis tie kaj en 960 Edgaro (Anglio) kunvenigis konsilion tie por plani kiel kontraŭi la vikingojn.

## Post la normanda konkero de Anglio 
En 1069 la normandoj konstruis ŝtonan fortikaĵon. En 1086 Vilhelmo la Konkerinto kunvenigis la gravulojn de Anglio ĉe Old Sarum por ricevi ilian omaĝon. Postaj naciaj konsilioj okazis tie en 1096 kaj 1116.

Dum la malfrua 11-a kaj frua 12-a jarcentoj konstruiĝis katedralo: tamen nur kvin tagojn post la konsekro de la katedralo, tempesto detruis la turan tegmenton.

Henriko la 2-a (Anglio) portempe malliberigis sian edzinon Eleonora de Akvitanio en Old Sarum.

## Relokiĝo 
Old Sarum iĝis tro malgranda kaj pro la geografiaj cirkonstancoj ne eblis pligrandigi ĝin. Ne post 1217 la plejparto de la loganxtoj translokiĝis al la nuna Salisbury. En 1219 la episkopo formale petis permeson relokigi la katedralon kaj en 1220 komenciĝis la konstruado de nova katedralo en Salisbury. Post nelonge Old Sarum estis preskaŭ tute neloĝata. Tamen de la 14-a jarcento al 1832 ĝi rajtis elekti du parlamentanojn: en 1831 estis nur dek unu elektantoj.

## *English Heritage* 
La sito estis posedata de English Heritage (nome Angla Heredo) kaj facile vizitebla.

Kategorio:Urboj de Wiltshire
Kategorio:Vizitindaĵoj en Wiltshire
Kategorio:Kasteloj en Wiltshire
Aigues-Mortes

**Aigues-Mortes** prononcu: [Eg**mort**] (en la okcitana lingvo *Aigas Mòrtas* = morta (stagnanta) akvo) estas franca komunumo en la departemento
Gard, en la regiono Okcitanio ( [ɔksitaˈni],  [utsiˈtanjɔ],  [uksiˈtanjə]). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nîmes (Nimo) kaj al la kantono ''''. 

Ĝi situas ĉirkaŭ 26 km (birdfluge) oriente de Montpellier kaj ĉ. 13 km (birdfluge) sude de Lunel. La teritorio havas komunan limon kun . Pli konkrete, la precipaj najbaraj komunumoj estas okcidente: La Grande-Motte kaj Marsillargues; norde kaj oriente: Saint-Laurent-d'Aigouze; kaj sude: Le Grau-du-Roi. Oriente, ĝi havas mallarĝan limon kun la najbara departemento Bouches-du-Rhône (franca elparolo: [], "Riverbuŝoj de Rodano", okcitane *Bocas de Ròse*) - la komunumo Saintes-Maries-de-la-Mer.

## Geografio 
La komunuma teritorio situas en la malsekejo tiel nomata "*Malgranda Kamargo*" aŭ "*Camargue Gardoise*" (Kamargo de departemento Gard), okcidenta parto de la delto de Rodano (okcidente de la *Eta Rodano*). La rivero *Vidourle* trafluas la komunumon.

Aigues-Morte estas ligata al maro Mediteraneo per la kanalo de Le Grau-du-Roi, kaj la *Canal du Rhône à Sète* (Kanalo el Rodano al Sète) trairas la komunumon.

eta|200px|maldekstra|Statuo de Ludoviko la 9-a en Aigues-Mortes

## Historio 
La loko estis loĝata de la antikva tempo. Grekoj el insulo Rodiso fondis kolonion *Rhodanusia* apud la elfluejo de Rodano, en la 5-a jarcento a.K., multenombraj restaĵoj tion pruvas: potoj, lampoj, amforoj, moneroj, tegoloj...

En la 5-a jarcento p.K., monaĥoj Benediktanoj instalis abatejon en la marĉojn, sur la loko de malnova gaŭl-romia vilao. Skribaĵoj de la 8-a jarcento mencias tiun lokon sub nomo: *Aquae Mortuae*.

En 1240 reĝo Ludoviko la 9-a interŝanĝas la bienon de la Benediktanoj kontraŭ terenoj apud Sommières, (ĉ. 24 km norde), ĉar li bezonis havenon el kiu iros la Sepa krucmilito.

La haveno de Aigues-Mortes iĝis grava komerca centro pri eksporto de tinkturaj drapoj el Montpellier, kaj importo de spicoj kaj varoj el oriento. Ĝi estas unu el la ĉefaj komercaj partneroj de respubliko de Ĝenovo.

De la 14-a jarcento la haveno velkas. La dragado de la rodanaj aluvioj kuntrenas multekostaj laboroj, kaj ĝi estas konkurencata de Marsejlo, kiu ĵus aliĝis al la Franca reĝlando (1482).

## Resursoj 
Hodiaŭ, Aigues-Mortes ĉefe vivtenas per kultivo de vito, asparago kaj persiko, bredado de virbovoj kaj ĉevaloj, rikolto de salo kaj turismo.

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Gard
* Aigues-Mortes (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Turismaj informoj ()
* Muregoj de Aigues-Mortes ()
* Monumentoj de Aigues-Mortes (jen france kaj hispane, ambaŭ arkivigitaj en marto 2022)
* La malgranda Kamargo ()


Kategorio:Komunumoj de Gard
Vladislav Krapivin

**Vladislav Petroviĉ KRAPIVIN** (; la  — la ) estis ruslingva verkisto, aŭtoro de libroj pri kaj por infanoj kaj adoleskuloj.

## Biografio
Vladislav Krapivin naskiĝis la  en Tjumeno. Li finis la ĵurnalistan fakultaton de la Urala Ŝtata Universitato en Sverdlovsko. Dum studado en la universitato li eklaboris en ĵurnalo "Veĉernij Sverdlovsk" ("Vespera Sverdlovsko"), iom da jaroj li laboris en la magazino "Uraljskij Sledopit".

En 1961 li organizis infanan pioniran taĉmenton "Karavella" ("Karavelo") kaj gvidis ĝin dum pli ol 30 jaroj. Faroj de la taĉmento estas navigo, ĵurnalistiko, skermado.

Unua libro de Krapivin "Rejs „Oriona“" ("Vojaĝo de „Oriono“") estis eldonita en 1962 en Sverdlovska eldonejo. En 1965 li iĝis ano de Sovetia Verkista Unio.

En 1982 laŭ novelo "Kolibelnaja dla brata" ("Lulkanto por la frato") oni faris samnoman filmon, kiu estis premiita kelkfoje en 1982-1984.

De 2007 Vladislav Krapivin loĝis en sia gepatra urbo Tjumeno. Li estis profesoro en la Tjumena Ŝtata Universitato kaj instruis pri literatura majstreco.

Ĝis nun aperis pli ol 200 eldonaĵojn de libroj de Krapivin en multaj lingvoj.

Li estas honora loĝanto de Jekaterinburgo.

## En Esperanto aperis 
* *Ho, anseroj, ha-ha-ha.*' Fragmentoj tradukitaj de Vladimir Izosimov. En *La Ondo de Esperanto* 1995, n-ro 21, kaj 1996, n-ro 31.

## Eksteraj ligiloj
* Oficiala retejo 

Kategorio:Naskiĝintoj en Rusio
Kategorio:Sovetiaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Rusiaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:Rusiaj verkistoj
Kategorio:Sovetiaj fantastaj verkistoj‎
Kategorio:Rusiaj fantastaj verkistoj‎
Kategorio:Sovetiaj pedagogoj
Kategorio:Rusiaj pedagogoj
Ägine

**Ägine** (aŭ  *Ägene*, aŭ *Agine*, aŭ *Egine*) estas svisa rivereto, en kantono Valezo; maldekstra  alfluanto de Rodano.
Ĝi fontas el lago *Distel*, en komunumo Ulrichen, kaj sin ĵetas en Rodanon en sama komunumo.

Antaŭ 1965 alfluis en ĝin torento el Gries-Glaĉero. Nune ties akvoj estas kaptataj de la baraĵa Gries-Lago.

Kategorio:Riveroj en Svislando
Kategorio:Alfluantoj de Rodano
Szabás

**Szabás** [sabAŝ] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono **Suda** Transdanubio, en departemento Somogy, en subregiono de Nagyatád. La loknomo signifas: fasonado.

## Bazaj informoj 
* Areo: 18&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 610
* Poŝtkodo: 7544
* Telefonprefikso: 82

## Situo 
Szabás situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Nagyatád troviĝas 12, Kadarkút 18, Kaposvár 35, Marcali 40 km-ojn.

Vilaĝservoj estas infanĝardeno, kulturdomo, poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Nomo de Dipatrino (Virga Maria)
* kalvinana preĝejo
* kastelo de Tallián, nun hospitalo
* nobeldomo de Tallián, nun vilaĝdomo (administrejo)
* kastelo de Aladár Fekete, nun kulturdomo
* lago

## Famuloj 
En Szabás naskiĝis ministro Béla Tallián.

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* w.iranymagyarorszag.hu
* w.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Szenyér

**Szenyér** [senjEr] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Marcali.

## Bazaj informoj
* Areo: 20&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 320
* Poŝtkodo: 8717
* Telefonprefikso: 85

## Situo
Szenyér situas sur mildaj deklivoj, laŭ ĉefvojo Balatonszentgyörgy-Barcs. Marcali troviĝas 17, Zalakaros 26, Kaposvár 42&nbsp;km-ojn.

## Historio
La loko estis reĝa bieno en la 14-a jarcento. La komunumo menciiĝis, kiel kampurbo en 1482, pli frue en 1464 ankaŭ fortikaĵo menciiĝis. En 1566 la hungaroj detruis la fortikaĵon por ne servu al la turkoj. Vilaĝservoj estas aŭtonomio de ciganoj, migra poŝto, vendejo.

## Vidindaĵoj
* romkatolika romanika sentura Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Szenyér) el la 13-a jarcento, en 1754 barokigita
* fiŝkaptista lago

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* http://maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.vendegvaro.hu
Törökkoppány

**Törökkoppány** [torokopAnj] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Tab. Török signifas: turko kaj aldoniĝis al la loknomo dum la turka erao.
eta|maldekstre|Turka monumento en Törökkoppány

## Bazaj informoj 
* Areo: 26&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 490
* Poŝtkodo: 7285
* Telefonprefikso: 84

## Situo 
Törökkoppány situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Igal troviĝas 14, Tab 18, Tamási 22 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1138 laŭ tiama hungara ortografio *"Cuppan"*. En 1542 la turkoj ne povis okupi la fortikaĵon, nur post 10 jaroj. Tiam la komunumo iĝis administracia centro de la regiono. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, biblioteko, kuracejo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika, iam paroĥa Preĝejo Katarina de Aleksandrio (Törökkoppány) kun mezepoka sanktejo, la navo kaj la turo jam estas baroko
* kapelo omaĝe al Sankta Triunuo de 1890

## Famuloj 
En Törökkoppány naskiĝis historiisto Sándor Szakály.

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.torokkoppany.hu
Universitata Lernejo pri Entrepreno-Studado en Donostio

eta|dekstra|250ra|Entreprena lernejo en Donostio.

**Universitata Lernejo pri Entrepreno-Studado en Donostio** (oficiale
 kaj ) estas lernejo en Donostio por oficiala lernado de entreprena administrado en la Universitato de Eŭskio. La lernejo estis fondata en la jaro 1915.

## Eksteraj ligiloj 
* Retloko de la lernejo,    

Kategorio:Universitatoj en Eŭskio
Kategorio:Donostio
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1915
Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1910-1919
Markovci

eta|dekstra|290px|Markovci situas en Municipo Šalovci en Slovenio
**Markovci**, hungare **Marokrét** estas vilaĝo en Slovenio, en provinco **Prekmurje**, en statistika regiono **Pomurska**, en Občina Šalovci. La historia hungara loknomo estis **Markóc**.

## Bazaj informoj 
* Alto super marnivelo: 310 m
* Poŝtkodo: 9204
* Koordinatoj: 

## Situo 
La vilaĝo situas fine de mallonga sakovojo, sub monto 344 m-ojn alta.

## Historio 
Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Szentgotthárd, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, ekde 1929 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.

## Fontoj 
* slovena Vikipedio

Kategorio:Vilaĝoj de Slovenio
Zselickisfalud

**Zselickisfalud** [ĵelickiŝfalud] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Somogy, en Distrikto Kaposvár. Kisfalu signifas: malgranda-vilaĝo.
eta|maldekstre|180ra|Blazono de Zselickisfalud
eta|Kalvinana kirko de Zselickisfalud

## Bazaj informoj 
* Areo: 26&nbsp;km²
* Koordinatoj: 
* Loĝantaro: 270
* Poŝtkodo: 7477
* Telefonprefikso: 82

## Situo 
Zselickisfalud situas sur mildaj deklivoj, meze de sakovojo. Kadarkút kaj Kaposvár troviĝas po 13 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis pri la vilaĝo el 1339 laŭ tiama hungara ortografio *"Kis Folud"*. La nuna kompleta loknomo uziĝas ekde 1909. En 1952 kolĥozo pri "Nova Vivo" formiĝis. Vilaĝservoj estas turista domo, hotelo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana baroka preĝejo de 1821, en 1884 trakonstruiĝis
* romkatolika preĝejo omaĝe al (Granda) Dipatrino

## Fontoj 
* https://hu.wikipedia.org/wiki/Zselickisfalud
* http/maps.google.com
* www.iranymagyarorszag.hu
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Somogy
Adrijanci

**Adrijanci**, hungare **Andorháza** estas vilaĝo en Slovenio  en provinco Prekmurje, en statistika regiono Pomurske, en municipo Gornji Petrovci. La hungara loknomo estis **Adrijánc** ĝis 1890, poste pro la hungariga politiko la hungareca nomo Andorháza iĝis oficiala.

## Bazaj informoj
* Alto super marnivelo: 257 m
* Koordinatoj: 
* Poŝtkodo: 9203
* Loĝantaro: 160

## Situo 
Adrijanci situas sur deklivoj laŭ flanka vojoj, rojo preterfluas. Plejparto de la domoj estas disŝutitaj.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el 1366. Ĝis Traktato de Trianon Andorháza apartenis al Hungara reĝlando, al Vas (reĝa departemento), al distrikto de Muraszombat, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio. En 1941 la germana armeo okupis la regionon kaj post 10 tagoj transdonis al Hungario. Ĝis 1945 tio estis parto de Hungario, ekde 1991 de Slovenio.

## Fontoj 
* germana, nederlanda, slovena Vikipedioj

Statistikoj:   http://www.citypopulation.de/php/slovenia-pomurska.php

Kategorio:Vilaĝoj de Slovenio