Guillaume de Saint-Thierry

**Guillaume de Saint-Thierry** (, antaŭ 1075-1148), beatulo de la romkatolika eklezio, estis teologiisto el Francio, benedikta monaĥo kaj abato kaj poste cisterciana monaĥo, ĉefe konata pro siaj mistika teologio kaj sia amikeco kun Bernardo de Clairvaux kaj malamikeco kun Petro Abelardo.

## Biografio 
### Infanaĝo kaj formado (1075-1121) 
Estas malfacile scii kiam Guillaume naskiĝis, sed oni scias, ke estis proksime de Lieĝo, hodiaŭ en Belgio sed tiam en la Romia Imperio, kaj en nobela familio. Pluraj datoj estis proponitaj, sed ŝajne la datoj post 1075 estas nun malakceptataj de la esploristoj. Li unue iris lernejen en tiu urbo, antaŭ ol iri kun sia frato Simon en Reims en Francio post 1091. Ambaŭ sekvis la kursojn de la loka majstro, nomita Godefroid kaj iris, je nekonata dato, en la benediktan monaĥejon Saint-Nicaise, ankaŭ en Reims. Li tiam eble renkontis Abelardon, kaj amikiĝis kun li.

[eta|maldekstra|200px|[Bernardo de Clairvaux, inicialo el la 13-a&nbsp;jarcento.]]

En 1118, kun sia abato, Guillaume iras en Clairvaux; tie li renkontis Bernardon de Clairvaux kaj amikiĝis kun li. Li de tiam deziris iĝi cisterciano, sed por tio li bezonis la bonvolon de siaj benediktaj superuloj. Malfeliĉe por li, antaŭ tio li estis elektita abato de Saint-Thierry, proksime de Reims, kaj do ne povis forlasi sian ordenon.

### Abato de Saint-Thierry (1121-1135) 
Por plenumi sian taskon de abato, plie de la ĉiutaga administracio de sia monaĥejo kaj sia volo reformi la ordenon, li komencis verki: inter 1121 kaj 1124, li verkis *Pri la Kontemplado de Dio* kaj *Pri la Naturo kaj la digno de la amo*, kie oni jam povas legi la unuan formon de lia mistikismo. Respondante al la teologio kiun li taksas malbona pri la eŭkaristio de Rupert de Deutz, li verkis leteron al li kaj, en 1127, *La Sakramenton de la altaro*.

Ĉirkaŭ 1125, Guillaume malsaniĝis. Lia amiko, Bernardo de Clairvaux, invitis lin en la flegejon de Clairvaux, kie li resaniĝis.  Ambaŭ amikoj multe diskutis dum tiu tempo pri temoj kiel la spirita naturo de la animo, la virtoj kaj malvirtoj, kaj la morala klarigo de la Alta Kanto de Salomono.  Reirinte en Saint-Thierry, Guillaume surpaperigis tiujn diskutojn. La libron *Konciza komento de la alta kanto* li verkis tiam, kaj iomete poste li ankoraŭ verkis libron kie li kunigis komenterojn pri la Alta Kanto fare de Ambrozio de Milano kaj Gregorio la Granda (*Eltiraĵoj de komentoj de la alta kanto*).

Paralele de tiuj teologiaj verkoj, li daŭre laboris por la reformado de la benedikta ordeno, almenaŭ en sia regiono.  La abatoj de la regiono petis al li verki la tekston *Respondo de la benediktaj abatoj al la papa legato* por respondi al la kardinalo Matthieu de Albano, eksa kanoniko de Reims kaj membro de la ordeno de Klunizo, dum la kapitulo de Soissons de 1132, li forlasis ⸺ eble kontraŭ la volo de Bernardo.

Sed li ne simple kontraŭis kaj denuncis aliesajn verkojn; li ankaŭ pozitive verkis. Li rapide lasis Bernardon vortobatali, kaj li denove verkis pozitive: en 1142, li verkis libron kiu kunigas teologiajn famajn frazojn; estas la *Sentencoj pri la fido*, libro malfeliĉe perdita, kies celo esti kvietigi la monaĥojn de sia monaĥejo kiuj estis maltrankvilitaj de la "novaj" teologiistoj kiel Abelardo. Li poste verkis ankoraŭ du traktaĵojn pri la fido, la *La Spegulon de la fido* kaj *La Enigmon de la fido* inter 1142 kaj 1444.

Laca, li ripoziĝis en 1444 en nova kartuziana ⸺ do duonermita ⸺ monaĥejo, la Monto de Dio. Reirinte en Signy, por danki siajn novajn kartuzianajn amikojn, li verkis inter 1444 kaj 1145 faman *Oran Leteron*, kies "vera" nomo estas *Letero al la fratoj de la Dia Monto*, kiu longtempe estis erare atribuita al Bernardo. En la libro, Guillaume listigas siajn aliajn verkojn. En tiu listo mankas iu libro, la *Vivo de sankta Bernardo*, kaj pro bona kialo: li verkis ĝin poste, post peto de sia fratoj kiuj sciis ke li bone konis Bernardon, sed mortis antaŭ ol fini ĝin (li verkis la parton kiu iras de la naskiĝo de la estonta sanktulo ĝis 1130, emfazante le mirkalojn de la abato).

### Morto (1148) kaj beatigo (1215) 
Post mallonga malsano, la 8-an de septembro 1148, je almenaŭ 73-jaraĝo, Guillaume forpasis en sia monaĥejo de Signy kaj estis enterigita en la monaĥejo.

La 12-an de januaro 1215, kiam Gilles la dua de Signy estis abato, la "relikvoj" de la mistikulo estis "translaciigitaj" en la eklezio mem; tiam, tio estis maniero beatigi iun

## Notoj kaj referencoj 
### Notoj 
### Referencoj 
## Fontoj 
* Baudelet 2011: Yves-Anselme BAUDELET, "Introduction", en: GUILLAUME DE SAINT-THIERRY, ''Exposé sur l'Épître aux Romains. Tome I (Livres I-III)*, editorita de Paul VERDEYEN, tradukita de Yves-Anselme BAUDELET, Parizo, Cerf (Sources chrétiennes 544), 2011.
* Déchanet 1967: Jean-Marie DÉCHANET, "Guillaume de Saint-Thierry", en: *Dictionnaire de spiritualité: Ascétique et mystique. Doctrine et histoire. Tomo 6: Gabriel⸺Guzman*, Parizo, Beauchesne, 1967, kol. 1241-1263.
* Déchanet 1978: Jean-Marie DÉCHANET, *Guillaume de Saint-Thierry. Aux Sources d'une pensée*, Parizo, Beauchesne (Théologie historique 49), 1978 (legu rete).
* Verdeyen 1989: Paul VERDEYEN, "Introduction générale", en: *Gvillelmi a Sancto Theodorico Opera omnia. Pars I: Expositio super Epistolam ad Romanos'', editorita de Paul VERDEYEN, Turnhout, Brepols (Corpus Christianorum. Continuatio Mediaeualis 86), 1989.

Kategorio:Filozofoj de la 12-a jarcento
Kategorio:Francaj romkatolikaj teologoj
Kategorio:Katolikaj filozofoj
Kategorio:Mezepokaj teologoj
Kategorio:Francaj verkistoj de la 12-a jarcento
Kategorio:Francaj filozofoj
Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Romkatolikaj mistikuloj
Kategorio:Benediktanaj abatoj
Kategorio:Belgaj cistercianoj
Kategorio:Beatigitoj