open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Borut Pahor

**Borut PAHOR** (naskiĝis la  en Postojna) estas slovena politikisto, prezidanto de Slovenio de 2012 ĝis 2022. Li estas membro de la socialdemokrata politika partio Socialni demokrati. En la jaroj 2004-2008 Membro de la Eŭropa Parlamento. Ekde novembro 2008 ĝis februaro 2012 li estis la ĉefministro de Slovenio. Ekde la  li estas Prezidanto de Slovenio.

En 1987 Borut Pahor diplomiĝis pri politika scienco kun la fokuso de internaciaj rilatoj. De 1990 ĝis 1992 li estis ano de la parlamenta kunveno de la Respubliko Slovenio, de 1992 ĝis 2000 ano de la Nacia Kunveno de la Respubliko Slovenio, kaj fine ĝis 2004 prezidanto de la Nacia Kunveno de la Respubliko Slovenio. En 2004 li kiel kandidato de la partio Socialni demokrati elektiĝis membro de la Eŭropa Parlamento kaj membris en la frakcio de la Partio de Eŭropaj Socialdemokratoj.

Ekde la jaro 1997 li estis prezidanto de la partio "Unuiĝinta Listo de la Socialdemokratoj" (slovene *Združena lista socialnih demokratov* aŭ *ZLSD*) en Slovenio, En 2005 la partio transformiĝis al la nova partio Socialdemokratoj de Slovenio, kaj li restis ties prezidanto.

La 21-an de septembro 2008 lia partio kun li kiel pinta kandidato gajnis la parlamentan baloton en Slovenio. La 7-an de novembro 2008 la parlamento nomumis lin ĉefministro de Slovenio. Sian membrecon en la Eŭropa Parlamento li finis la 14-an de oktobro 2008, kaj lian parlamentanecon transprenis *Aurelio Juri*.

La antaŭritme okazigitan parlamentan baloton de la 4-a de decembro 2011 gajnis la nur du monatojn antaŭe fondita partio de la ĝisnuna urbestro de Ljubljano, Zoran Janković, kiu do transprenis de Borut Pahor la postenon de nacia ĉefministro.

La 22-an de decembro 2012 Borut Pahor fariĝis Prezidento de Slovenio.

## Eksteraj ligiloj 
* Informoj kaj foto en la retejo de la Eŭropa Parlamento
* Retejo de la Socialdemokratoj de Slovenio

Kategorio:Prezidantoj de Slovenio
Kategorio:Ĉefministroj de Slovenio
Kategorio:Slovenaj politikistoj
Kategorio:Socialdemokratoj
Kategorio:Membroj de la Eŭropa Parlamento
Margerides

**Margerides** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 250&#160;loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

## Geografio 
Margerides etendiĝas sur 11,65&#160;km², kaj havis 250&#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 21&#160;homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La areo de Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj.

## Historio 
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Margerides antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ino Danièle Coulaud, kiu do fariĝis la loka urbestro.

## Administrado 
Margerides apartenas al la kantono de Bort-les-Orgues, kies ĉefurbo estas Bort-les-Orgues. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Bort-les-Orgues

Kategorio:Komunumoj de Corrèze
Bulgara Agrikultura Popola Unio

La **Bulgara Agrikultura Popola Unio** (bulgare Български земеделски народен съюз - Народен съюз/ *Balgarski Zemedelski Naroden Sajus–Naroden Sajus*, mallonge BSNS) estas politika partio en Bulgario. Ĝi fondiĝis en 1899. Je eŭropa nivelo, ĝi membras en la Eŭropa Popola Partio. Dum la lastaj jaroj, la partio plurfoje partoprenis en naciaj balotoj kiel partio de la tiel nomata "Blua Koalicio".

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo

Kategorio:Konservativaj partioj
Kategorio:Kristandemokrataj partioj en Eŭropo
Kategorio:Kamparanaj partioj
Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1996
Koloroj (libro)

eta|La libro sen supra kovrilo
***Koloroj*** estas 107-paĝa libro kiu konsistas el naŭ rakontoj de Julio Baghy. Ĝi estas eldonita en la jaro 1960 fare de Pola Esperanto-Asocio el Varsovio.

## Enhavo 
La libro konsistas el la jenaj naŭ eroj:
* *Koloroj*: eseo pri printempo
* *Didonita pano*: novelo, subtitolita “Kristo-legendo en la jaro 1938”
* *Kamparano kaj lia kaprino*: fablo, avertanta kontraŭ trotedado
* *Fratinoj*: novelo
* *Patra amo*: fabelo
* *Servo de S.R.K.*: novelo
* *Kancero de animo*: novelo
* *La krozado al Afriko*: leterforma novelo
* *La spirito ne gravas*: novelo. La rolulo Miĥaelo Mihok, el la antaŭe eldonita novelo *Kiel Mihok instruis angle*, reaperas.

## Eksteraj ligiloj 
*  (plena teksto de la libro)
* Katalogo de CDELI
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience 
* Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
* Katalogo de Libraro Ludovika
* Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto

Kategorio:Eseoj
Kategorio:Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Kategorio:Antverpena Fikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de CDELI
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Kategorio:Katalogo de Kataluna Esperanto-Asocio
Kategorio:Katalogo de Libraro Ludovika
Kategorio:Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Saint-Bonnet-près-Bort

''''* (jen france, ) estas komunumo de suda Francio. Ĝi situas  en la departemento Corrèze en la nuna administra regiono Nova Akvitanio kaj en la historia regiono Limoĝio. Ĝi havis 182&#160;loĝantojn laŭ censo plenumita en 2007.

__TOC__
## Geografio 
Saint-Bonnet-près-Bort etendiĝas sur 17,14&#160;km², kaj havis 182&#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 11&#160;homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo. 

La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Saint-Bonnet-près-Bort situas je alteco de 743&#160;metroj.

## Historio 
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Ĝi tiam nedaŭre nomiĝis "Bonnet-près-Bort". Saint-Bonnet-près-Bort antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

## Ekonomio 
La flughaveno Ussel-Thalamy parte situas sur la teritorio de Saint-Bonnet-près-Bort. La alia parto situas en Saint-Exupéry-les-Roches.

## Administrado 
Saint-Bonnet-près-Bort apartenas al la kantono *Haute-Dordogne / Auta Dordonha''. Ĝis 2015 ĝi apartenis al la tiutempa kantono Bort-les-Orgues, kies ĉefurbo estis Bort-les-Orgues. Ambaŭ kantonoj estas parto de la arondismento Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Corrèze
* Kantono de Bort-les-Orgues

Kategorio:Komunumoj de Corrèze
Minejo Jindřich (Moravia Ostrava)

maldekstra|eta|250px|Minejo Jindřich en la jaro 1914
eta|maldekstra|250px|Minejo Jindřich en la jaro 2009
**Minejo Jindřich** (*Heinrich Schacht*), antaŭe nomata kiel **Minejo n-ro X** estis fondita fare de aŭstria ŝtato en la jaro 1848. Antaŭ ol la minejo estis fondita, okazis tie ampleksa esploro, dum kiu estis profundigita esplorŝakto n-ro X, pli poste reguligita je mineja ŝakto.

La 15-an de decembro 1856 kompanio Norda fervojo de Ferdinando aĉetis la minejon, kiu alinomis ĝin je Jindřich. Ekde la jaro 1933 la ekspluatado estis aligvidita per subterejo al tiama ***Minejo František*** (nuna Minejo Odra en Přívoz) kaj minejo Jindřich servis kiel helpŝakto.
 
La minejo ekzistis en la jaro 1848-1982, la ekspluatado de karbo okazis en la jaro 1861-1933. Ekspuatataj estis karbokoridoroj en hrušovaj tavoloj. La mineja kampo havis areon 304 ha kaj ĝi estis malfermita de du ŝaktoj ĝis profundeco 550 metroj sur la 8-a etaĝo. Ekde la jaro 1962 okazis iom post ioma likvido kaj la objektoj estis transigitaj al Transporto de OKD. La aerumiga ŝakto estis superŝutita en la jaro 1979, la minejŝakto estis superŝutita en 1982. Nuntempe el la minejo restis konservita minejkonstruaĵo kun ŝaktoskafaldo. 

La minejo situas apud strato *Nádražní* en Moravia Ostrava.

Jindřich
Kategorio:Moravia Ostrava
Veyrières

**Veyrières** estas la nomo de pluraj artikoloj.

***Veyrières** estas komunumo en la franca departemento Corrèze.
***Veyrières** estas komunumo en la franca departemento Cantal.
Jonenbach

**Jonenbach** estas rivereto en la kantonoj Argovio kaj Zuriko en Svislando. Ĝia fonto troviĝas en la komunumo Hausen ĉe Albis kaj ĝi alfluas ĉe koordinatoj  en la komunumo Jonen, kiu donis al ĝi la nomon, al Reuss. La rivereto trafluas la vilaĝojn Rifferswil, tiam ĝi formas la limon inter Aeugst ĉe Albis kaj Mettmenstetten, kaj fine trafluas Affoltern ĉe Albis kaj Zwillikon.

Supre de Jonen ĝi pasas la ravinon Jonental, en kies fundo situas la Pilgrimkapelo Jonental, kiu en la 16-a jarcento unuan fojon estis konstruita honore al Sankta Maria. Dum la 1-a Milito de Vilmergen la zurikanoj detruis la kapelon en la jaro 1656. Inter la jaroj 1734 kaj 1737 la kapelo estis rekonstruita fare de la registaro de la urbo Bremgarten.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Riveroj en Svislando
Kategorio:Kantono Argovio
Kategorio:Kantono Zuriko
Kategorio:Akvokolekta areo de Aro
Kategorio:Riveroj de la Svisa Mezlando
Börzsöny

eta|550ra|centre|Larĝa panoramo de Börzsöny

eta|dekstra|250ra|Situo de Börzsöny en Hungario
eta|180ra|

**Börzsöny** [borĵonj] estas vulkana montaro en Norda Hungario.
Norde kaj okcidente rivero Ipel, sude Danubo limas la montaron. Oriente nur malaltaj montetoj daŭriĝas. La plej alta monto estas Csóványos [ĉOvAnjoŝ] 938 m-ojn alta. Areo estas proksimume 400 km2.

En la montaro fontas pli ol 300 fontoj. Parto de Börzsöny apartenas al Nacia parko Danubo-Ipel, sed la ekskursantoj havas vidindaĵojn en la tuta montaro. Esperantistoj havas tie elvidejon nomatan pri Zamenhof kaj apude monton nomatan *Eszperantó* ekde 1979. La monto estas 336 m-ojn alta kaj situas ĉe Kismaros.

## Komunumoj 
* Bernecebaráti, Ipolydamásd, Ipolytölgyes, Kemence, Kismaros, Kóspallag, Letkés

* Márianosztra, Nagybörzsöny, Nagymaros, Nógrád, Nőtincs, Perőcsény, Rétság

* Szob, Szokolya, Tésa, Verőce, Vác, Vámosmikola, Zebegény

## Vidu ankaŭ 
* Norda Mezmontaro
eta|180ra|maldekstre|Panoramo de Börzsöny_ĉe Perőcsény

Kategorio:Montaroj en Hungario
Sremska Kamenica

eta|maldekstra|250ra|Vido al Sremska Kamenica
eta|maldekstra|250ra|Preĝejo en Sremska Kamenica
**Sremska Kamenica,** (serbe *Сремска Каменица,* hungare *Kamanc,* germane *Kamenitz,* kroate *Srijemska Kamenica*) estas urboparto de Novi Sad (en urboparto de Petrovaradin) en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka en municipo de Petrovaradin. Ĝi estas konata per tio, ke ĉi tie agadis kaj mortis serba verkisto Jovan Jovanović Zmaj. Omaĝe de li tiama urbo portis nomon *Zmajeva Kamenica*.

## Situo 
Sremska Kamenica situas laŭ dekstra bordo de Danubo sur deklivoj de monto Fruška Gora geografie apartenanta al Srem.

## Historio 
En la 4-a jarcento romianoj, ekde la 10-a jarcento hungaroj vivis tie. La unua mencio pri la loko devenis el 1223 en formo *"Camencz"*. Tiutempe la tuta regiono famis pri elstara vino. En la 15-a jarcento tiu loko estis centro de hungaraj husanoj, kion la katolika eklezio komencis draste forigi. Fine la husanoj forfuĝis. En 1408 Kamanc iĝis kampurbo. Fine de la 15-a jarcento la turkoj jam estis en la proksimeco, sekve daŭre alvenis serbaj rifuĝintoj. En 1526 la turkoj okupis la urbeton, kiun la Habsburgoj nur en la komenco de la 18-a jarcento povis akiri. Ĝis 1918 ĝi apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, poste al la baldaŭa Jugoslavio. En 2002 loĝis en Sremska Kamenica 11 205 homoj, (8806 serboj, 561 kroatoj, 358 jugoslavianoj, 256 hungaroj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* serba preĝejo

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino
* Liberecponto

Kategorio:Urboj de Serbio
Stari Ledinci

eta|dekstra|Stari Ledinci situas en la mapo en la verda municipo
eta|300ra|Municipoj de Novi Sad kaj Petrovaradin
**Stari Ledinci,** serbe **Стари Лединци,** hungare **Óledince** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka en municipo de Petrovaradin. La mezepoka hungara nomo estis *Szerlek*.

## Bazaj informoj 
* Areo: 20 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: m
* Loĝantaro: 820
* Poŝtkodo:
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

## Situo 
Stari Ledinci situas sur deklivoj de monto Fruška Gora geografie apartenanta al Srem.

## Historio 
Ekde la 10-a jarcento hungaroj vivis tie, sed en 1372 jam serboj vivis tie. En 1526 la turkoj okupis la vilaĝon, kiun la Habsburgoj nur en la komenco de la 18-a jarcento povis akiri. Ĝis 1918 ĝi apartenis al Habsburga Imperio, al Szerém, poste al la baldaŭa Jugoslavio. Dum la 2-a mondmilito la faŝistoj plene detruis la vilaĝon. Poste la loĝantoj iom fore fondis vilaĝon Ledinci, baldaŭe ankaŭ tiu loko rehomiĝis, tial oni nomumis "Stari Ledinci" (Malnova Ledinci). En 2002 loĝis en Stari Ledinci 823 homoj, (711 serboj, 19 jugoslavianoj, 16 kroatoj, 15 hungaroj).

## Vidindaĵoj 
* lago

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino

Dosiero:Stari Ledinci1.jpg|Panoramo de Stari Ledinci
Dosiero:Jezero01.jpg|Lago ĉe Stari Ledinci
Image:Crkva stari ledinci.jpg
Image:Stari ledinci mz.jpg
Image:Stari ledinci turska cesma.jpg
Image:Stari ledinci01.jpg
Image:Stari ledinci02.jpg
Image:Stari ledinci03.jpg
Image:Stari ledinci04.jpg
Image:Stari ledinci05.jpg

Kategorio:Vilaĝoj de Serbio
Traktrakulo

La **Traktrakulo**, *Cercomela tractrac*, estas specio de birdo de la genro de *Cercomela* en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas endemia de centra Suda Afriko. Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo ĉefe en plej suda Angolo, okcidenta Namibio kaj okcidenta Sudafriko.

Ties habitato estas dezerteca makiso, montecaj dunoj kaj elŝtonetecaj ebenaĵoj de Karuo. 

## Aspekto 
La Traktrakulo estas 14-15 cm longa kun pezo de 20 g. La vosto estas blanka kun malhelbruna invertita “T” pinte (aŭ alimaniere dirate **bruna kun blankaj flankoj en vostobazo**), restaĵo de la vostobildo montrata de kelkaj enantoj. La mallonga rekta beko kaj kruroj kaj piedoj estas nigraj. La okulo estas malhela. La namiba formo, kiu troviĝas en montecaj dunoj kaj marbordo, havas preskaŭ blankan plumaron kun grizaj flugiloj kaj grizaj vostomarkoj. La sudorienta formo, troviĝanta en elŝtonetecaj ebenaĵoj havas **brunajn suprajn partojn** kun nigrecaj flugilplumoj kaj vostomarkoj. Ties subaj partoj estas blankecaj. Foje videblas hela superokula strio, bruneca traokula strio foje plilarĝiĝanta malantaŭ la okulo aŭ hela okulringo. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas pli makulitaj ol plenkreskuloj.

Tiu specio estas pli malgranda ol la Karua cerkomelo kiu havas ankaŭ la blankon de la eksteraj vostoplumoj sed etende ĝis la pinto. Ĝi estas pli pala kaj griza ol la Familia kaj la Kurbaflugila cerkomeloj, ambaŭ el kiuj havas pli malhelan pugon.

La Traktrakulo havas mildan rapidan kanton "taktak" kiu nomigas la specion kaj en Esperanto kaj en la latina scienca nomo kaj laŭtan babilecan teritorian defendalvokon.

## Kutimaro 
La Traktrakulo konstruas tasforman neston el pajlo kaj folioj surgrunde, kutime sub protektonta arbusto. La ino demetas 2 al 3 ruĝajn ovojn. Tiu specio estas monogama kaj pariĝas porvive.

Ĝi videblas kutime ĉu sola ĉu pare. Ili manĝas el surgrunde insektojn inklude papiliojn, abelojn, vespojn, lokustojn kaj formikojn. Predon oni prenas kutime per mallonga flugeto.

## Konservostatuso 
Tiu komuna specio havas grandan teritorion ĉirkaŭkalkulita je etendo de 1,000,000 km². Oni supozas, ke ankaŭ la populacio estas granda kaj la specio ne alproksimiĝas al la malpliiĝaj kriterioj de la Ruĝa Listo de IUCN kaj pro tio oni taksas la specion kiel *Malplej Zorgiga*.

## Referencoj 
* Ian Sinclair, Phil Hockey kaj Warwick Tarboton, *SASOL Birds of Southern Africa* (Struik 2002) ISBN 1-86872-721-1
* Birdoj de Suda Afriko

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Lestards

**Lestards** estas franca komunumo lokita en la departemento Corrèze kaj en la regiono Limoĝio. Ĝi havis 109&#160;loĝantojn laŭ censo plenumita en 2006.

La vilaĝo situas en la natura regiona parko Millevaches.

__TOC__
## Geografio 
Lestards etendiĝas sur 18,52&#160;km², kaj havis 109&#160;loĝantojn laŭ la lasta oficiala censo, tiel ke la loka loĝdenso estas 6&#160;homoj po kvadrata kilometro. La vilaĝo situas en Corrèze, kiu estas kampara, maldense loĝata franca departemento en la nordokcidenta parto de la Centra Masivo.

La regiono ĉirkaŭ Ussel ĉefe konsistas el malaltaj montoj kaj altebenaĵoj : la plej alta punkto de Lestards situas je alteco de 894&#160;metroj.

## Historio 
La departemento Corrèze estis oficiale kreita la 4-an de marto 1790 dum la franca revolucio. Lestards antaŭe apartenis al la reĝa provinco Limoĝio.

Okaze de la municipa baloto de 2008 venkis en la komunumo S-ro Christophe Petit, kiu do fariĝis la loka urbestro.

## Administrado 
Lestards apartenas al la kantono de Bugeat, kies ĉefurbo estas Bugeat. Tiu kantono mem estas parto de la arondismento de Ussel, unu el la tri arondismentoj de la departemento Corrèze.

## Vidu ankaŭ 
*Komunumoj de Corrèze
*Kantono de Bugeat

Kategorio:Komunumoj de Corrèze
Ledinci

eta|dekstra|Ledinci situas en la mapo en la verda municipo
eta|300px|Municipoj de Novi Sad kaj Petrovaradin
eta|dekstra|300px|Preĝejo de Ledinci
eta|dekstra|300px|Strato en Ledinci
**Ledinci,** serbe **Лединци,** hungare **Ledince** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka en municipo de Petrovaradin. La vilaĝo estas pli bone komprenebla en formo **Novi Ledinci** (=Nova Ledinci).

## Bazaj informoj 
* Areo: 20 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 184 m
* Loĝantaro: 1620
* Poŝtkodo: 21207
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

## Situo 
Ledinci situas sur deklivoj de monto Fruška Gora geografie apartenanta al Srem.

## Historio 
Dum la 2-a mondmilito la faŝistoj plene detruis la tiaman vilaĝon, kiu nun estas Stari Ledinci. Poste la loĝantoj iom fore fondis novan vilaĝon Ledinci, sed baldaŭe ankaŭ Stari Ledinci rehomiĝis. En 2002 loĝis en Ledinci 1623 homoj, (1458 serboj (89 %), 33 jugoslavianoj, 15 kroatoj, 11 hungaroj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* serba preĝejo

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino

Kategorio:Vilaĝoj de Serbio
Communauté d'agglomération de Beaune Côte et Sud

La '''''' estas komunumaro en la departemento Côte-d'Or kaj en la departemento Saône-et-Loire.  En ĝi grupiĝas 53 najbaraj komunumoj, por komune organizi iujn sociajn servojn. Laŭ la stato komence de [[]] en la komunumaro vivas  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². 

## Buĝeto 
 € po jaro (2013).

## Anaj komunumoj 
La nombro inter krampoj signifas la nombro de anoj en la administrantaro.

71 signifas ke la komunumo situas en Saône-et-Loire.

## Fontoj 
* Beaune Côte et Sud, Bulletin n°4

### Internaj ligiloj 
* Kantono Chagny
* Kantono Couches
* Kantono Beaune-Nord
* Kantono Beaune-Sud
* Kantono Nolay
* Kantono Seurre

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Burgonjo
Kategorio:Beaune
Kategorio:Côte-d'Or
Kategorio:Saône-et-Loire
Beaune Côte et Sud
Pontono

eta|dekstra|250px|Pontono

**Pontono** estas flosrimedo por subteni sur akvo konstruaĵojn, veturilojn aŭ simple kiel flosponto.

Laŭ Francisko Azorín **pontono** estas *Flosponto. Ŝipo porflosponto. Simpla ligna ponto.* Li indikas etimologion el la greka *pontos* (maro, akvaĵo) kaj de tie la latina *ponto, pontonis* (riverobarko).

## Priskribo 
Pontono estas nememmova flosrimedo kaj povas esti uzata kiel flosa bazo por diversaj flosaj konstruaĵoj en mara aŭ rivera industrio, ekz. flosargano, flosrestoracio, floshotelo ktp. Pontono povas servi kiel apogilo de ponto, kajo.

En la 17-19-aj jarcentoj pontono estis konsiderata nur kiel floskonstruaĵo por formi transirejojn.

Tipa varianto de plej simpla pontono estas du kunligitaj malplenaj hermetikaj bareloj.

## Vidu ankaŭ 
* Ponto
* Akvoveturilo

## Notoj 
Kategorio:Konstruado
Kategorio:Arkitekturo
Kategorio:Konstruaĵoj
Karua cerkomelo

La **Karua cerkomelo**, *Cercomela schlegelii*, estas specio de la tre similaj birdoj de la genro de *Cercomela* en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas endemia de suda Afriko. Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo ĉefe en plej sudokcidenta Angolo, okcidenta Namibio kaj centra kaj okcidenta Sudafriko. Ties habitato estas dezerteca makiso de Karuo en la sudo, etende al pli kruta zono en la nordo.

La scienca nomo rememoras la germanan ornitologon, Hermann Schlegel

## Aspekto 
maldekstra|eta|Junulo
La Karua cerkomelo estas 16-18 cm longa kaj pezas ĉirkaŭ 32 gm. Ties supraj partoj estas **grizbrunaj**, sed ĝi havas ruĝecan makulon malantaŭ la okulo kaj la vosto estas nigra kun blankaj eksteraj plumoj. Ties subaj partoj estas blankecaj, la mallonga rekta beko, kruroj kaj piedoj estas nigraj kaj la okulo estas malhela. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas punktitaj je sablokoloro kaj havas skvamecajn subajn partojn.

Tiu specio estas pli pala ol la simila griza formo de la ino de la Montenanto, el kiu ĝi diferenciĝas ankaŭ pro griza (ne blanka) pugo kaj komplete blankaj eksteraj vostoplumoj. Ties pli granda grando kaj la blankaj vostoplumoj evitas konfuzon kun la Traktrakulo aŭ kun la Kurbaflugila cerkomelo.

La Karua cerkomelo havas alvokon "ĉak-ĉak" kaj *trrat-trrat*.

## Kutimaro 
La Karua cerkomelo konstruas tasforman neston el pajlo kaj folioj surgrunde, kutime sub protektonta arbusto. La ino demetas 2 al 4 verdecajn ovojn. Tiu specio estas **monogama** kaj pariĝas dumvive.

La Karua cerkomelo videblas kutime sola aŭ en paroj. Ili manĝas el surgrunde insektojn inklude papiliojn, abelojn, vespojn, lokustojn kaj formikojn. Predon oni prenas kutile per mallonga flugeto.

## Konservostatuso 
Tiu komuna specio havas grandan teritorion ĉirkaŭkalkulita je etendo de 1,100,000 km². Oni supozas, ke ankaŭ la populacio estas granda kaj la specio ne alproksimiĝas al la malpliiĝaj kriterioj de la Ruĝa Listo de IUCN kaj pro tio oni taksas la specion kiel *Malplej Zorgiga*.

## Referencoj 
* Ian Sinclair, Phil Hockey kaj Warwick Tarboton, *SASOL Birds of Southern Africa* (Struik 2002) ISBN 1-86872-721-1
* Birdoj de Suda Afriko 

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Bukovac

eta|dekstra|Bukovac situas en la mapo en la verda municipo
eta|300px|Municipoj de Novi Sad kaj Petrovaradin
eta|dekstra|300px|Panoramo de Bukovac
**Bukovac,** serbe **Буковац,** hungare **Bakolc** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojvodino, en distrikto **Suda** Baĉka en municipo de Petrovaradin.

## Bazaj informoj 
* Areo: 13 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 224 m
* Loĝantaro: 3580
* Poŝtkodo: 21209
* Telefonprefikso: 21
* Aŭtokodo: NS

## Situo 
Bukovac situas sur deklivoj de monto Fruška Gora geografie apartenanta al Srem.

## Historio 
Serboj fondis Bukovac-on en la 16-a jarcento dum la turka regado. Post 2 jarcentoj la vilaĝo apartenis al la Habsburga Imperio, al Szerém ĝis 1918, poste al la baldaŭa Jugoslavio. Dum la 2-a mondmilito la vilaĝo apartenis al sendependa Kroatio, ekde 2006 al Serbio. En 2002 loĝis en Bukovac 3585 homoj, (3343 serboj, 38 jugoslavianoj, 25 kroatoj, 17 hungaroj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* serba preĝejo de 1808

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino

Kategorio:Vilaĝoj de Serbio
Unterlunkhofen

** Unterlunkhofen** estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1261 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
eta|150ra|maldekstre|Flachsee inter Unterlunkhofen kaj Rottenschwil
Unterlunkhofen situas sur la okcidenta deklivo de la monto *Holzbirrliberg* ĉe la orienta bordo de la rivero Reuss. Sur la teritorio de Unterlunkhofen kaj la najbara komunumo Rottenschwil situas la artefarita lago Flachsee, kiu estiĝis per reteno de la rivero Reuss. Laŭlonge de la lago estiĝis granda naturprotekta areo, kiu estas rezervejo por multaj minacataj birdospecioj.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Unterlunkhofen limas en nordo al Oberwil-Lieli, en oriento al Arni, en sudo al Oberlunkhofen, kaj en okcidento aliflanke de la rivero Reuss al Rottenschwil kaj Hermetschwil-Staffeln, kaj en nordokcidento al Zufikon.

## Trafiko 
Unterlunkhofen situas ĉe la kantona ĉefvojo de Bremgarten al Affoltern ĉe Albis kaj estas konektita per ponto tra la rivero Reuss kun Rottenschwil. En la vilaĝo kruciĝas la poŝtaŭtolinioj de Muri al Zuriko-Wiedikon kaj Bremgarten al Affoltern ĉe Albis.

Kvin kilometrojn oriente en Aesch troviĝas ek de somero 2009 rekta alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 kaj A4, kaj tra la nova aŭtovoja tunelo tra Uetliberg de la komunumo en malpli ol 20 minutoj aŭtomobile atingeblas la centro de la urbo Zuriko.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Lunkhofen kiel *Lunchunft* datas jam el la jaro 694. En tiu tempo pastro donacis sian bienon al la nove fondita Monaĥejo St. Leodegar al Lucerno. En la jaro 758 Pipino la pli juna donacis la bienon Keln, al kiu apartenis Oberlunkhofen, Unterlunkhofen, Jonen kaj Arni-Islisberg al la Monaĥejo Murbach en Alzaco.

En mezepoko la vilaĝo apartenis al la habsburga *Distrikto Keln (germane Kelleramt)*. La Kelndistrikto en la jaro 1415 estis konkerita de la urbo Zuriko kaj transprenis de la Habsburgjoj la superan jurisdikcion, dum la malalta jurisdikcio jam ek de 1410 apartenis al la urbo Bremgarten. En 1529 Unterlunkhofen estis reformaciigita, sed post la 2-a Milito de Kappel, kiun la urbo Zuriko perdis, la vilaĝo refariĝis katolika. En la jaro 1797 unu jaron antaŭ la Helveta Revolucio kaj la disfalo de la malnova ordo, la urbo Bremgarten vendis siajn privilegiojn al la vilaĝaj komunumoj.

Kiam la francaj trupoj en la jaro 1798 liberigis Argovion de la servuto de la Svisa Ĵurkomunumo la Distrikto Keln estis malfondita kaj kreiĝis la kvar komunumoj Unterlunkhofen Oberlunkhofen, Jonen kaj Arni-Islisberg. Tiuj apartenis unue al la Kantono Baden kaj post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 ili estis integritaj al la nova Kantono Argovio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Unterlunkhofen
Riverfino

**Riverfino** estas loko, kie rivero finiĝas. Geografio distingas tri specojn de riverfino:
* Rivero enfluas en lagon aŭ maro sen klara fludirekto.
* Rivero kunfluas kun alia rivero, kaj la rezulto estas konsiderata alia rivero.
* Rivero sinkas aŭ enfiltriĝas en la grundon kaj malaperas (ponoro), poste foje reaperas (eble parte vaporiginte) kiel reelfluejo..

La unuaj du specoj estas nomataj riverbuŝoj aŭ enfluejoj.

## Kunfluejoj de riveroj 
En la okazo de kunfluo ofte la homa tradicio difinas la nomon de la rezulta rivero: ĉu de unu el la alfluantaj riveroj, ĉu tute novan:
* Rivero Inn ĉe Passau kunfluas kun Danubo. Mezume Inn havas pli da akvo ol Danubo, sed Danubo estas iom pli longa kaj proksimume konservas sian fludirekton. La rezulta rivero do nomiĝas Danubo, kaj la kunfluejo estas la riverfino de Inn.
* En Argentino ĉe urbo Neuquén kunfluas la riveroj Neuquén kaj Limay, proksimume samlongaj. Kvankam Limay havas proksimume duoble da akvo kiel Neuquén, la rezulta rivero havas la novan nomon Negro.
* Neniu el la tri riveroj, kiuj formas riveron Misuro, portas ties nomon. Sian nomon ĝi devas cedi fluante en Misisipon, malpli longa, sed pli akvohava kaj konservanta sian fludirekton.

## Engrundiĝoj de riveroj 
Ekzemploj de la tria speco de riverfino estas:
* Rivero Okavango parte vaporiĝas, parte engrundiĝas en Kalaharo, formante riverdelton.
* Rivero Zajando (Irano) enfluas en lagon Gavĥuni, kiu tamen somere ofte sekiĝas, tiel ke la rivero simple engrundiĝas kaj vaporiĝas.

Kategorio:Geomorfologio
Kategorio:Hidrologio
Kategorio:Riveraj terformoj
Okavango

**Okavango** estas rivero en suda Afriko. Ĝi havas, depende de la regiono, ankaŭ la nomojn *Kavango* kaj *Kubango*. Je 400&nbsp;km ĝi estas la landlimo inter Angolo kaj Namibio.

Kvankam la rivero atingas larĝon de pli ol unu kilometro, ĝi fine tute engrundiĝas kaj vaporiĝas en Kalaharo, formante delton. Ĝia akvo kreas specialan vivejon de bestoj kaj plantoj, kvazaŭ insulon de vivo en dezerta Kalaharo. De tempo al tempo iom da rivera akvo fluas en lagon Ngami.

Ĉar Okavango estas la plej granda fonto de akvo en la regiono, la tri landoj, kiujn ĝi trafluas, disputas pri ĝia utiligo.

Kategorio:Riveroj en Angolo
Kategorio:Riveroj en Bocvano
Kategorio:Riveroj en Namibio
Kategorio:Internaciaj riveroj en Afriko
Kategorio:Kalaharo
Kategorio:Landlimo de Angolo kaj Namibio
Kategorio:Landlimaj riveroj
Kategorio:Konfliktoj pri akvo
Turkov

**Turkov** estas inundebla arbaro troviĝanta sur limo de ostravaj urbopartoj Třebovice, Martinov kaj Poruba. En la jaro 1993 ĝi estis proklamita kiel naturmemorindaĵo.

## Priskribo 
Temas pri izolita teritorio de ekosistemo de inundebla arbaro. En la sudokcidenta kaj orienta partoj troviĝas digoj de eksaj fiŝlagoj plantitaj de kverkoj maljunaj proksimume 200 jaroj. Post inundo en la jaro 1997 la teritorio akiris karakteron de senflueja kaldronejo. La inundo fakte likvidis la devenan malsekejajn alnejojn kreskantaj sur la lokoj de la eksaj fiŝlagoj. Nuntempe la malsekejaj alnejoj regeneras. Sed malgraŭ tio eĉ ĉi tie restis kelkaj interesaj specioj, ekz. lunario (*Lunaria rediviva*), taliktro (*Thalictrum lucidum*), flava iriso (*Iris pseudacorus*), glata ulmo (*Ulmus minor*) aŭ moska adokso (*Adoxa moschatellina*).

Krom la arboj, arbedoj kaj plantoj ĉi tie kreskas ankaŭ raraj specioj de fungoj, kiel estas ekzemple hepata fistulino (hepatfungo) (*Fistulina hepatica*), helomorfa ripartito (*Ripartites helomorphus*), armena kserokomo (*Xerocomus armeniacus*), nesta filotopso (*Phyllotopsis nidulans*), ruĝflava filoporo (*Phylloporus rhodoxanthus*), nudigita askobolo (*Ascobolus denudatus*) aŭ polisperma kamaropso (*Camarops polysperma*). En julio de 2009 estis en Turkov remalfermita sciiga vojo, kiun kreis civitana asociiĝo Ekoliceo kunlaboranta kun *Fondaĵo Via Vitae Fond Apogo*. Bildojn sur tabuletojn pentris Ludvík Kunc.

Nuntempe la ekzistado de la natura memorigaĵo estas endanĝerigita pro planita alkondukila ŝoseo al aŭtostrado 47 (la t.n. Norda komunikilo). Kontraŭ la ŝanĝo de teritoria plano kaj konstruado de Norda komunikilo tra Turkov protestas ekologiistoj kaj ankaŭ ĉi tieaj loĝantoj. Gvidantaro de la urbo mem tial komencas alkliniĝi al varianto de alia vojdirekto

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Paĝoj dediĉitaj al NM Turkov
* Informoj sur ttt-paĝoj de Moraviasilezia regiono 
* Informoj sur servero Turistika.cz

Kategorio:Naturmemorindaĵoj en Ostrava
Kategorio:Třebovice (Ostrava)
Kategorio:Protektitaj areoj en Ostrava baseno
Kategorio:Arbaroj en Ostrava
Kategorio:Akvaro en distrikto Ostrava-urbo
Kategorio:Akvaro en Ostrava baseno
Listo de la ĉefministroj de Finnlando

dekstra|80px|la ŝtata blazono de Finnlando

## Jen listo de la ĉefministroj de Finnlando 

Ĉefministroj
Ĉefministroj
Finnlando
Flachsee

**Flachsee** (prononcu *flaĥse*; signifo de la nome en Esperanto: *platlago*) estas baraĵlago en kantono Argovio en Svislando. La lago havas longecon de proksimume 7 km kaj maksimuman larĝecon de 400 metroj. Ĝia areo mezuras 0,72 km². Ĉe la okcidenta bordo troviĝas marĉo kun kanaro. En la lago troviĝas kvin malgrandaj insuloj. Laŭlonge de la okcidenta bordo ekzistas protekta digo kontraŭ inundoj.

## Estiĝo kaj utiligiado 
La lago estis kreita per la novkonstruo de la rivera akvoelektrejo Zufikon apud Bremgarten en la 1970-aj jaroj. La konstruo de la baraĵlago permesis la estiĝon de granda reproduktejo de multnombraj minacataj birdospecioj. La regiono hodiaŭ estas naturprotekta areo. Ĉe la setlejo Geisshof ekzistas ŝnurpramo por transpasi la lagon. Inter Rottenschwil kaj Unterlunkhofen pitoreska ŝtalponto pasas la lagon. Observante certajn regulojn oni povas viziti la naturprotektan areon per boato.

## Eksteraj ligiloj 
* Rondvojo Flachsee (en germana lingvo) 
* Priskribo de la nautrrezervejo Flachsee (en germana lingvo)

Kategorio:Lagoj en Svislando
Kategorio:Baraĵlagoj en Svislando
Kategorio:Kantono Argovio
Kategorio:Akvokolekta areo de Aro
Familia cerkomelo

La **Familia cerkomelo**, *Cercomela familiaris*, estas specio de birdo de la genro de *Cercomela* en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo en suda Afriko sude de Saharo en rokaj kaj montaraj habitatoj kaj ĉirkaŭ homaj setlejoj.

## Aspekto 
maldekstra|eta|Familiar chat, Cercomela familiaris at Pilanesberg National Park, Northwest Province, South Africa (43306971970)|alt=Familiar chat, Cercomela familiaris at Pilanesberg National Park, Northwest Province, South Africa (43306971970).jpg
La Familia cerkomelo estas diketa mallongvosta birdo 14-15 cm longa. La supraj partoj de plenkreskulo estas malhelbrunaj, kaj la **vangoj sub la okuloj estas oranĝecaj**. La subaj partoj varias el blankecaj al palgrizbruna, kaj ankaŭ **pugo kaj eksteraj vostoplumoj (ĉebaze) estas oranĝecaj**. La flugilplumoj kaj centraj vostoplumoj estas malhelbrunaj al nigrecaj. La mallonga rekta beko kaj kruroj kaj piedoj estas nigraj. Okuloj estas nigraj kaj estas hela okulringo. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed junuloj estas malhelbrunaj supre kaj sablokoloraj sube, tre markitaj sablokolore en supraj partoj, kaj skvamecaj ĉebruste.

La Familia cerkomelo havas mildan alarmalvokon "ŝek-ŝek". La kanto estas trileca.

## Kutimaro 
La Familia cerkomelo konstruas tasforman neston de haro, lano, plumoj aŭ milda plantomaterialo sur bazo de pli malmilda vegetala materialo. Ĝi estas konstruita en truo engrunda, rokfendo aŭ konstruaĵo. Ili povas uzi nestoskatolojn aŭ jam neuzatan neston de Socia teksulo. Ili kutime nestumas el julio al aprilo, sed reproduktiĝas iam ajn kiam kondiĉoj taŭgas, ĉefe en la plej aridaj areoj.

La Familia cerkomelo estas plej ofte vidata stara sur roko, aŭ haltanta sur nudaj makuloj surgrunde. Ĝi havas kutimon rapide movi siajn flugilojn unu aŭ dufoje kiam moviĝas. Ĝi videblas en malgrandaj familiaj grupoj de ĝis 5 birdoj (kio nomigas la specion en Esperanto kaj en la scienca nomo), kaj estas senvaria maltimida kaj alproksimigebla. Ili manĝas insektojn, fruktojn, animalan grason kaj elhomajn rubaĵojn.

La nomo en Afrikansa de tiu specio "spekvreter" signifas "grasomanĝulo", kaj devenas el la fakto ke ili disvolvigis la kutimon manĝi lardon uzitan por grasigi vagonajn aksojn fare de buraj pioniroj.

## Referencoj 
* Ian Sinclair, Phil Hockey kaj Warwick Tarboton, *SASOL Birds of Southern Africa* (Struik 2002) ISBN 1-86872-721-1
* SASOL e-guide 

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Islisberg

## Pri la komunumo 
** Islisberg** estas komunumo en la distrikto Bremgarten de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 509 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Islisberg estas la plej orienta komunumo de la distrikto Bremgarten kaj situas sur la kulmino de samnoma monteto je alteco de 680 m s.m. Laŭ areo ĝi estas la plej malgranda komunumo de la distrikto.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Islisberg limas en nordo al Aesch, en oriento al Bonstetten, en sudo al Hedingen (ĉiuj en Kantono Zuriko), kaj en okcidento al Arni, kiu limo estas la sola rekta ligo de la komunuma teritorio kun Kantono Argovio.

## Trafiko 
La komunumo situas flanke de la gravaj ĉefvojoj, tamen ĝi bone atingeblas. Al la publika transportreto ĝi estas konektita per poŝtaŭto-linio de Arni al Bonstetten. Ek de somero 2009 la svisa aŭtovojo A3 respektive A4 pasas sub la komunumo tra la Islisbergtunelo, kiu havas longecon de 4,95 km. En distanco de 2 km la komunumo en Aesch havas aliron al la aŭtovoj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Islisberg datiĝas el la jaro 1185 kiel *Nidolperhc*.

En mezepoko la vilaĝo apartenis al la habsburga *Distrikto Keln (germane Kelleramt)*. La Kelndistrikto en la jaro 1415 estis konkerita de la urbo Zuriko kaj transprenis de la Habsburgoj la superan jurisdikcion, dum la malalta jurisdikcio jam ek de 1410 apartenis al la urbo Bremgarten. En 1529 Islisberg estis reformaciigita, sed post la 2-a Milito de Kappel, kiun la urbo Zuriko perdis, la vilaĝo refariĝis katolika. En la jaro 1797 unu jaron antaŭ la Helveta Revolucio kaj la disfalo de la malnova ordo, la urbo Bremgarten vendis siajn privilegiojn al la vilaĝaj komunumoj.

Kiam la francaj trupoj en la jaro 1798 liberigis Argovion de la servuto de la Svisa Ĵurkomunumo la Distrikto Keln estis malfondita kaj kreiĝis la kvar komunumoj Oberlunkhofen, Unterlunkhofen, Jonen kaj Arni-Islisberg. Tiuj apartenis unue al la Kantono Baden kaj post la fino de la Helveta Respubliko en la jaro 1803 ili estis integritaj al la nova Kantono Argovio.

La komunumo fondiĝis kiel memstara komunumo  per disiĝo de la ĝis tiam unueca komunumo *Arni-Islisberg*.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Islisberg
* Islisberg en la Historia Leksikono de Svislando
Río Negro (rivero en Argentino)

**Negro** ( = nigra rivero) estas la plej grava rivero en la argentina provinco Río Negro, kiu ricevis sian nomon de ĝi. La nomo estas traduko el la mapuĉa lingvo, en kiu la rivero nomiĝas *Curu Leuvu*.

La rivero ekestas per kunfluo de la riveroj Lemay kaj Neuquén proksime de urbo Neuquén. Je mallonga peco ĝi fluas en provinco Neuquén, poste eniras provincon Río Negro. Post 635&nbsp;km ĝi fluas, proksime de urbo Viedma, en Atlantikon. En sia lasta parto ĝi fluas sur la limo de provincoj Río Negro kaj Buenos Aires.

La riversistemo Neuquén-Negro kune havas longon de ĉ. 1.066&nbsp;km. Preskaŭ je sia tuta vojo ĝi paralelas kun distanco de 50 – 100&nbsp;km al la malpli granda rivero Colorado, kiu fluas norde (maldekstre) de ĝi.

## Vidu ankaŭ 
* Río Negro

Kategorio:Riveroj en Argentino
Georgo Plantaĝeneto (duko de Clarence)

**Georgo Plantaĝeneto** (naskiĝis la 21-an de oktobro 1449, mortis la 18-an de februaro 1478) estis frato de Eduardo la 4-a (Anglio) kaj Rikardo la 3-a (Anglio).

## Familio kaj frua vivo 
Li estis filo de Rikardo Plantaĝeneto (3-a duko de Jorko) kaj Cecily Neville, kaj naskiĝis en Dublino. En 1461, post sia surtroniĝo, lia frato Eduardo nomumis lin duko de Clarence, kiu estis titolo de tempo al tempo posedata de anoj de la angla reĝa familio.

La 11-an de julio 1469, en Calais, George edziĝis al Izabela Neville, filino de Rikardo Neville (16-a grafo de Warwick).

## Vivo 
Komence Georgo lojale subtenis la pretendon de sia frato al la angla trono. Tamen lia bopatro forlasis Eduardon kaj iris al Francio por alianciĝi al Margareta de Anĵuo (edzino de la detronigita Henriko la 6-a). Georgo kuniĝis kun sia bopatro en Francio, akompanate de sia graveda edzino. La 16-an de aprilo 1570, sur ŝipo tre proksima al Calais, ŝi naskis ilian unuan idon, Anne, kiu post nelonge mortis.

Georgo esperis ke, helpe de sia bopatro, li anstataŭus sian fraton kiel reĝo de Anglio. Tamen baldaŭ li konsciis ke tio ne okazus: la grafo de Warwick edzigis sian pli junan filinon Anne al la heredonto de Henriko la 6-a, Eduardo de Westminster (princo de Kimrio). Georgo alianciĝis al Henriko, kiu rekompencis lin per deklaro ke, se Eduardo de Westminster mortus, Georgo estus lia heredonto.

La grafo de Warwick fine ne sukcesis retronigi Henrikon, kaj li mem mortis dum batalo. Eduardo la 4-a pardonis sian fraton kaj redonis al li sian favoron. Per sia edziĝo Georgo rajtis heredi la titolon grafo de Warwick, sed ne ĉiujn bienojn de sia bopatro, ĉar lia pli juna frato Rikardo (duko de Gloucester) (la estonta Rikardo la 3-a) edziĝis al Anne Neville, filino de lia bopatro. Rikardo kaj Georgo rivalis, sed fine Rikardo superis Georgon, kiu ege malkontentis.

Izabelo Neville mortis la 22-an de decembro 1476, aŭ pro akuŝ-malsano aŭ pro ftizo.

## Morto 
Georgo komplotis kontraŭ sia frato Eduardo la 4-a, kaj estis malliberigata en la Turo de Londono. Kulpigite de ŝtatperfido, li ekzekutiĝis en la Turo la 18-an de februaro 1478. Laŭ tradicio li estis dronata en barelego de malvazio-vino. Li kaj lia edzino entombiĝis en Abatejo Tewkesbury, Gloucestershire.

## Idoj 
Georgo kaj lia edzino Izabela havis kvar gefilojn:
* Anne (n. la 16-an de aprilo 1470) kiu mortis nelonge post sia naskiĝo (aŭ eble mortnaskiĝis)
* Margaret Pole (8-a grafino de Salisbury) (1473-1541)
* Eduardo Plantaĝeneto (17-a grafo de Warwick) (1475-1499)
* Rikardo (n. la 6-an de oktobro 1476, m. la 1-an de januaro 1477)

Kategorio:Anglaj dukoj
Kategorio:Jorkoj
Adam von Trott zu Solz

**Friedrich Adam von Trott zu Solz** (naskiĝis la  en Potsdamo, mortis la  en Berlino) estis germana juristo, diplomato kaj unu el la plej gravaj rezistmovadanoj kontraŭ la naziismo. Adam von Trott apartenas al la pli intima cirklo de la viroj, kiuj preparis la atencon de la 20a de julio 1944. Li ligis la reton inter Claus von Stauffenberg kaj la Kreisauer Kreis, kies membro li estis (la Kreisauer rondo estis burĝa-civila rezistmovada grupo). Trott estis la antaŭpensanto de la ekstera politiko de la rezisto. Estis intencita, ke li ricevu la postenon de ŝtatsekretario en la Ministerio de Eksterlandaj Aferoj post sukcesa atenco. Li disponis pri rektaj kontaktoj al britaj kaj usonaj registaraj instancoj. Tiujn kontaktojn li utiligis por la rezisto. Siaj liberaleco kaj malkaŝeco al diversaj mondkonceptoj kaj ideoligoj formis elstaran gravecon por la kunlaborado de diversaj politikaj kaj sociaj grupoj en la rezisto kontraŭ Hitler.thumb |Trott zu Solz ĉe la *Volksgerichtshof*

Kategorio:Germanaj diplomatoj
Kategorio:Germanaj juristoj
Kategorio:Germanaj nobeloj
Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Rezisto kontraŭ la naziismo
Wohlen

**Wohlen** havas plurajn signifojn:

* **Wohlen AG** estas urbo kaj komunumo de la distrikto Bremgarten en Kantono Argovio en Svislando.
** **Wohlen AG (stacidomo)** estas fervoja stacio en Wohlen AG.
** **Wohlen Oberdorf (stacidomo)** estas fervoja stacio en Wohlen AG.
** **Wohlen Fulenbach (stacidomo)** estas fervoja stacio en Waltenschwil.

* **Wohlen ĉe Berno** estas komunumo de la distrikto Berno en Kantono Berno en Svislando.

* **Wohlenschwil** estas komunumo de la distrikto Baden en Kantono Argovio en Svislando.
Wohlen ĉe Berno

**Wohlen ĉe Berno** (germane **Wohlen bei Bern**) estas komunumo en Kantono Berno, Svislando. Ĝis la 31-a de decembro 2009 ĝi estis parto de la distrikto Berno. Ekde la 1-a de januaro 2010 ĝi apartenas al la nove fondita administra distrikto Berno-Mezlando. Ĝi havis 8986 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Wohlen situas ĉe la bordo de la baraĵlago Wohlensee, kiu estiĝis per reteno de la rivero Aro. Ĝi konsistas el la vilaĝoj kaj setlejoj Hinterkappelen, Wohlen, Illiswil, Murzelen, Innerberg, Uettligen, Möriswil, Säriswil, Oberdettigen, Hofen, Steinisweg, Salvisberg, Wickacker kaj Wölflisried. La regiono de Wohlensee estas birdorezervejo kaj biotopo de nacia signifo kaj troviĝas sub naturprotekto.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Wohlen ĉe Berno limas en nordoa al Meikirch, en oriento al Kirchlindach, en sudoriento al Berno, en sudo al Frauenkappelen, en sudoriento al Mühleberg, en okcidento al Radelfingen, kaj en nordokcidento al Seedorf.

## Trafiko 
Wohlen atingeblas per loka buslinio ekde la urbo Berno. La veturado per la buso de la centro de Woheln ĝis la ĉefa stacidomo de Berno daŭras 17 minutojn.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de 4&nbsp;km ĉe la limo de la urbo Berno.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Wohlen datiĝas el la jaro 1275 kiel *Wolon*. La setlejo Uettligen menciiĝis jam en 1185 kiel *Uttelingen* en buleo.

La komunuma teritorio en mezepoko apartenis al la Senjorujo Oltingen de Savojo. Kiam la lasta reganto de Oltingen estis batmurdita en la jaro 1410, Wohlen estis vendita kontraŭ 5000 guldenoj al la urbo Berno kaj tiel fariĝis berna kaj parto de la Svisa Ĵurkomunumo.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo **Wohlen**

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Wohlen

## Bildoj 

Dosiero:2012-07-18-Regiono Arbergo (Foto Dietrich Michael Weidmann) 093.JPG|Vilaĝeniro de Salvisberg
Dosiero:2012-07-18-Regiono Arbergo (Foto Dietrich Michael Weidmann) 080.JPG|Vilaĝeniro de Wickacker

Kategorio:Urboj de Svislando
Varma punkto

[eta|dekstra|300ra|Mapo de la ĉefaj varmaj punktoj sur [Tero.]]
eta|150ra|La litosfero ŝoviĝas maldekstren (blua sago) supre de varma punkto, kaj nova vulkano aperas.

**Varma punkto** (aŭ **varma makulo**) en geologio estas loko de la tera (aŭ planeda) surfaco, kie, pro ankoraŭ nun malbone konataj kaŭzoj, manifestiĝas konstanta vulkanismo.

La teraj varmaj punltoj estas rigarditaj kiel surfacaj spuroj de pli malpli fiksaj lokoj de la termantelo, relative pli varmaj ol aliaj regionoj je sama profundo. Pro tio, la ĉeestantaj materialoj estas malpli densaj kaj emas leviĝi (laŭ la principo de Arkimedo); tio, kiu estigas diapiron, tie estas supreniro de la mantela materio sub forme de plumtufo, kiu fluidiĝas pro malkunpremiĝo je profundo de 100 km, iĝante bazalta magmo.

Tiu magma leviĝo povas trabori la litosferon, naskante vulkanon. Pro la kontinenta drivo, unu varma punkto kreas vicon da vulkanoj sur la litosfero, kiu pasas super de ĝi.

La kialoj, pro kio iuj lokoj de la mantelo estas pli varmaj estas nekonataj. Iuj supozas, ke estas ie akumulaĵoj da radiaktiva materio. Aliaj elvokas alfrapojn de meteoritoj.

## Eksteraj ligiloj 
*  El *"Notre planète"* (nia planedo) 
*  Ĉu meteoritoj estigis varmaj punktoj ?

Kategorio:Vulkanologio
Kategorio:Plutonismo
Valkaldrono

**Valkaldrono** estas ampleksa regiono, kiu estas el ĉiuj flankoj ĉirkaŭigita de altaĵoj. La valkaldrono povas esti tute fermita (senelflueja) aŭ ĝi povas havi forfluon. La valkaldrono povas estiĝi pro sekvoj de montokreaj movoj de (orogenezo) aŭ pro efiko de erozio.

## Vidu ankaŭ 
* Baseno (apartigilo)
* Baseno (geomorfologio), Sedimentbaseno
* Perturblinio, Subsidenco, Valbaseno


Kategorio:Depresio (geologio)
Kategorio:Terformoj
Pehr Evind Svinhufvud

**Pehr Evind SVINHUFVUD**  (naskiĝis en 1861, mortis en 1944) estis finna politikisto kaj la unua ĉefministro de Finnlando. Li unuafoje oficis de la 27-a de novembro 1917 ĝis 27-a de majo 1918 kaj de tiam ĝis decembro 1918 estis prezidanto de Finnlando. Duafoje li estis finnlanda ĉefministro de la 6-a de julio 1930 ĝis 16-a de februaro 1931, kaj de tiam ĝis 1937 ankaŭ duafoje estis prezidanto de Finnlando.

Peter Svinhufvud naskiĝis la 15-an de decembro 1861 en Sääksmäki en suda Finnlando, kiutempe okupita de la Rusia Imperio, kaj post la lerneja tempo iĝis juristo. Li reprezentis sian ekde la jaro 1574 nobelan familion en la kavalira ĉambro de la tradicia finna parlamento, inter la jaroj 1907 kaj 1914 estis konservativisma membro de la nova unu-ĉambra parlamento kaj ĝis la jaro 192 estis ties parolisto. Estante kontraŭanto de la cara reĝimo de la Rusia Imperio, li en 1914 estis deportita al Siberio. En 1917 li revenis, iĝis prezidanto de la nova finna senato kaj vojaĝis al Sankt-Peterburgo por konvinki Leninon permesi la sendependiĝon de Finnlando, kio sukcesis. Dum la Finnlanda Enlanda Milito li estis gvidanto de la nekomunisma "Blanka Registaro" en Vaasa/Turku, estis ĉefministro kaj ĝis decembro 1918 prezidanto de Finnlando. Post la fino de la Unua Mondmilito li kiel subtenanto de la monarkio kaj de la Germana Regno ne plu konsideriĝis taŭga ŝtata prezidanto de Finnlando kaj anstataŭiĝis pere de Gustaf Mannerheim. En 1930 la Lappo-movado devigis lian duafojan nomumon kiel ĉefministro, kaj en 1931 li duafoje iĝis prezidanto de Finnlando. Daŭre estante konservativisto, li ne volis toleri la registaran partoprenon de la Finnlanda socialdemokratia partio kaj perdis la prezidantan baloton de la jaro 1937.

Pehr Evind Svinhufvud mortis la 29-an de februaro 1944 en Luumäki en Suda Karelio. Impona monumento pri li staras antaŭ la finnlanda parlamentejo en Helsinko.

## Vidu ankaŭ 
* la liston de la ĉefministroj de Finnlando.
* Prezidanto de Finnlando

Kategorio:Ĉefministroj de Finnlando
Kategorio:Prezidantoj de Finnlando
Kategorio:Finnaj politikistoj
Kategorio:Finnaj nobeloj
Brunvosta cerkomelo

La **Brunvosta cerkomelo** (***Cercomela scotocerca***) estas specio de birdo de la genro de *Cercomela* en la familio de Muŝkaptuledoj. Ĝi estas indiĝena de orienta Afriko. Ĝi estas komuna loĝanta reproduktulo ĉefe en Ĉado, Eritreo, Etiopio, Kenjo, Somalio, Sudano kaj Ugando. Ties natura habitato estas seka savano kaj subtropika aŭ tropika seka makiso.

Kiel ĉe aliaj membroj de la genro de cerkomeloj, ankaŭ tiu specio havas brunajn suprajn partojn kaj blankecajn subajn partojn, sed kiel distingilo montras brunecajn brustozonon kaj flankojn, tiele ke la gorĝo estas tre kontraste blanka inter la brustozono kaj la bruna vango separtia per blanka mustaĉostrio el la beko. Krome la vosto estas tute bruna (kio nomigas la specion) anstataŭ kun partaj blankaj aŭ oranĝecaj markoj en la bordo- aŭ vostobazo kiel ĉe aliaj specioj de la genro. La beko kaj la kruroj estas nigraj; ankaŭ la okulo estas nigra, sed krome videblas hela okulringo.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Cercomela scotocerca. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 25an de julio 2007.

Kategorio:Muŝkaptuledoj
Kategorio:Birdoj de Afriko