open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Greng

**Greng** estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 170 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Greng situas ĉe la suda bordo de la Lago de Morato, 3 kilometrojn okcidentsudokcidente de la urbo Morato. La komunumo konsistas el la tri setlejoj Obergreng, Untergreng kaj Blessoney. En la centro de Untergreng troviĝas la Kastelo de Greng.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,97 km², de kiuj 10,3% estas kovritaj de arbaro, 76,3% servas por agrikulturo kaj 14,4% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Greng limas en nordo al la Lago de Morato, en okcidento al Morato, en sudo al Courgevaux kaj en okcidento al Faoug (VD).

## Trafiko 
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1 de Zuriko al Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 6 kilometrojn oriente de la komunumo apud Morato. Tra Greng pasas la fervojlinio de Morato al Payerne, sed ne ekzistas stacidomo sur la komunuma teritorio. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita pere de loka buslinio al Morato.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Greng datiĝas el la jaro 1349 kiel *Groyn*. Dum mezepoko Greng apartenis al la Senjorujo Morato. Dum la Burgonjaj Militoj en la jaro 1475 Greng kune kun Morato estis konkerita de Friburgo kaj Berno fariĝis komuna havaĵo de la du urboj. Okaze de la Helveta Revolucio de 1798 Greng fariĝis parto de Kantono Friburgo kaj estis surbaze de la konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Greng
Kalvibiso

**Kalvibiso** aŭ **Suda kalvibiso** (*Geronticus calvus*) estas granda birdo de la familio de Treskiornitedoj kaj grupo de ibisoj, troviĝanta en malfermaj herbejoj aŭ duondezertoj en montoj de suda Afriko (nome en Sudafriko kaj ties bantustanoj).

## Aspekto 
eta|maldekstre|250px|Suda kalvibiso
Tiu granda (80&nbsp;cm longa kaj 1,3&nbsp;kg peza), brila, bluecnigra ibiso havas senplumajn ruĝajn vizaĝon kaj kapon, kaj longan, subenkurban ruĝan bekon. La kronareo estas ĉefe ruĝa dum la vizaĝo estas ĉefe blanka. La plumaro estas ĝenerale nigreca el malproksime, sed de proksime videblas pli nigraj kolo kaj brusto, pli brilaj bluverdecaj nuancoj en flugiloj kun rimarkindaj bronzkoloraj brunecaj flugilkovriloj. Ankaŭ bekoj, irisoj kaj kruroj estas ruĝaj.

## Ekologio 
Ili reproduktiĝas kolonie sur kaj inter rokoj kaj sur klifoj; la ino demetas 2-3 ovojn kiuj estos kovataj dum 21 tagoj antaŭ eloviĝo. Ili manĝas insektojn, malgrandajn reptiliojn, rodulojn kaj malgrandajn birdojn. Estas nur 7.000 ĝis 10.000 individuoj.

La ibisoj estas gregemaj longkruraj vadbirdoj kun longaj subenkurbaj bekoj; ili formas unu subfamilion de Treskiornitedoj, dum la alia subfamilio estas la plataleoj. La du specioj de la genro *Geronticus* diferencas el aliaj ibisoj je tio ke ili havas ne nur senplumajn vizaĝojn sed ankaŭ kapojn, reproduktiĝas sur klifoj pli ol en arboj, kaj preferas aridajn habitatojn al la humidejoj uzataj de ties parencoj.

## Referencoj 
*  Kriterioj kial tiu specio estas vundebla.
* 
* 
* 

## Bildaro 

Image:Southern_Bald_Ibis_(Geronticus_calvus)_Flying,_Lesotho,_Sep_2008.jpg|Sudaj kalvibisoj dumfluge en Lesoto
Image:Baldibisnest.JPG|Kalvibiso ĉeneste kun junulo
Image:Geronticus calvus.ogg|Filmeto de Geronticus calvus ĉe Disney's Animal Kingdom
File:Geronticus.calvus.2.jpg
File:Geronticus calvus -Lesotho-8.jpg

## Eksteraj ligiloj 
* BirdLife Species Factsheet. 
* (Southern) Bald Ibis - Speciteksto en The Atlas of Southern African Birds.

Kategorio:Ibisoj
Kategorio:Treskiornitedoj
Kategorio:Pelikanoformaj
Kategorio:Birdoj de Afriko
László Földes

**László Földes**

* László Földes (aktoro)
* László Földes (arkitekto)
* László Földes (etnografo)
* László Földes (literaturkritikisto)
* László Földes (muzikisto)
Lurtigen

**Lurtigen** (en la franca lingvo **Lourtens**) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 185 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Lurtigen situas sudoriente de la urbo Morato kaj norde de la Ŝtata Arbaro Galm en la valo de la rivereto Biberen ĉe la suda marĝeno de la Granda Marĉo. La komunumo, kiu estas komplete ĉirkaŭigita de arbaro konsistas el la vilaĝo Lurtigen, la setlejo Neumatt kaj kelkaj izolitaj bienoj.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,32&nbsp;km², de kiuj 33,6% estas kovritaj de arbaro, 59,5% servas por agrikulturo kaj 6,0% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Lurtigen limas en nordokcidento kaj nordo al Morato, en nordnordoriento al Büchslen, en nordoriento al Gempenach, en oriento al Ulmiz, en sudo al la Ŝtata Arbaro Galm, kaj en sudokcidento al Salvenach.

## Trafiko 
Lurtigen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo kondukas flanka vojo de Gempenach al Salvenach. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas proksimume 4 kilometrojn norde apud Morato. Per la buslinio de Morato al Gümmenen la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Lurtigen datiĝas el la jaro 1397 kiel *Lurtens*. Dum mezepoko Lurtigen apartenis al la Senjorujo Morato. Dum la Burgonjaj Militoj en la jaro 1475 Lurtigen kune kun Morato estis konkerita de Friburgo kaj Berno fariĝis komuna havaĵo de la du urboj. Okaze de la Helveta Revolucio de 1798 Lurtigen fariĝis parto de Kantono Friburgo kaj estis surbaze de la konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Lurtigen
Jan Kobylański

**Jan Kobylański** (naskiĝis la 21-an de julio 1923 en Równe, Pollando -- 27-a de marto 2019) – estis pola entreprenisto loĝinta en Urugvajo, diplomato, fondinto kaj prezidanto de la Unuiĝo de Polaj Diasporaj Asocioj kaj Organizaĵoj de Latin-Ameriko (USOPAŁ), la plej granda diaspora organizaĵo. Aŭtoro de libroj pri filatelo kaj pri arbitracia agado de Vatikano. Proprietulo, prezidanto kaj direktoro de dekkelkaj komercaj firmaoj kun internacia atingo (i.a. presado de poŝtmarkoj aŭ moner-farado). Plurjara konsulo de Paragvajo en Santa Cruz de Tenerife (Kanariaj Insuloj) kaj estinta honora konsulo de Pollando en Urugvajo.

## Distingoj
Li estis distingita de prezidento de Pollando en ekzilo Ryszard Kaczorowski per Kavalira Kruco de la Ordeno *Polonia Restituta*, kaj en 1993 per Komandora Kruco de la ordeno de prezidento Lech Wałęsa. En 1997, pro eminentaj meritoj por diaspora agado prezidento Aleksander Kwaśniewski distingis lin per Komandora Kruco kun Stelo de la *Ordeno Polonia Restituta*.

## Bibliografio
* Jerzy Robert Nowak, *Potępiany za patriotyzm. Sylwetka Jana Kobylańskiego* (Kondamnata pro patriotismo. Silueto de Jan Kobylański), Warszawa 2009

Kategorio:Polaj entreprenistoj
Kategorio:Polaj diplomatoj
Kategorio:Postvivintoj en naziaj koncentrejoj
Kategorio:Urugvajanoj
László Marton (reĝisoro)

**László Marton** [lAslO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Marton László** estis hungara reĝisoro, teatrestro kaj altlerneja instruisto.
László Marton http://mek.niif.hu/02100/02139/html/sz15/209.html naskiĝis la 6-an de januaro 1943 en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
László Marton studis en piarista gimnazio, poste en Teatra Altlernejo en klaso por reĝisoroj inter 1964-1968. Li komencis sian reĝisoran karieron en Gaja Teatro. Baldaŭe li estis ĉefreĝisoro kaj teatrestro. Li ankaŭ gastreĝisoradis eksterlande, ekzemple Detmold, Helsinko, Louisville, Chicago. Li havas postenon en la aktora universitato, sed li instruis ankaŭ en diversaj eksterlandaj universitatoj, kiel Cambridge, Oxford, Yale, Universitato de Tenesio, Vancouver, Toronto. Li ricevis premion Kossuth en 2003, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn (eĉ eksterlandajn) premiojn. En jarfino de 2017 li travivis grandan skandalon, oni rememoris pri iamaj seksaj molestadoj, tial li plene retiriĝis. Li havis edzinon, kiu naskis trifoje.

## Elektitaj disĉiploj 
* Edit Balázsovits
* Viktor Bodó
* Péter Bozsó
* Sándor Csányi
* Balázs Csémy
* Gábor Csőre
* Krisztián Dányi
* Balázs Fila

* Gabi Fon
* Judit Földesi
* Miklós H. Vecsei
* Sarolta Jancsó
* Barnabás Janka
* László Józan
* Attila Magyar
* Bálint Majorfalvi
* Tünde Majsai-Nyilas
* Borbála Németh
* Andrea Petrik
* Csaba Pindroch
* Miklós Rázga
* András Rusznák
* Erika Szabó
* Gabi Szabó
* Barnabás Szabó Sipos
* Zsófia Szamosi
* Zoltán Szerémi
* Sándor Szűcs
* Ildikó Tornyi
* Juli Zeck
* Emőke Zsigmond

## Liaj reĝisoraĵoj (elekto) 
* Endre Fejes–Gábor Presser: Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo
* Ŝekspiro: Somermeznokta sonĝo; Rikardo la 2-a; Rikardo la 3-a

## Fontoj 
* hungare 
* hungare kun foto

Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Ardea (genro)

[eta|[Orienta egretardeo, *Ardea modesta*]]
eta|Purple and Grey Herons (Ardea purpurea & cinerea)
eta|Ardea cinerea - Karlsruhe Zoo 01
***Ardea*** estas genro de ardeoj. Linnaeus nomigis tiun genron kiel *Grandaj ardeoj*, alude al la ĝenerale grando de tiuj birdoj, tipe 80–100 cm aŭ plie longaj.

Tiuj grandaj ardeoj asociiĝas kun humidejoj kie ili predas fiŝojn, ranojn, kaj aliajn akvajn speciojn.

Plej membroj de tiu preskaŭ tutmonda grupo reproduktiĝas kolonie en arboj, kie ili konstruas grandajn nestojn el bastonetoj. Nordaj specioj kiaj la Blucindra, la Griza kaj la Purpura ardeoj povas migri suden vintre, kvankam la unuaj du nur el areoj kie akvo frostas.

Tiuj estas povegaj birdoj kun grandaj harpunecaj bekoj, longaj koloj kaj longaj kruroj, kiuj ĉasas per atendo senmova aŭ gvatado de predo en neprofundaj akvoj antaŭ kapti ĝin per subita harpunlanĉo. Ili havas malrapidan lantan flugmanieron, havante kolon kuntirita nome karaktero de ardeoj kaj botaŭroj; tio distingas ilin el cikonioj, gruoj, kaj plataleoj, kiuj dumfluge etendas siajn kolojn.

## Taksonomio 
Kelkaj membroj de *Ardea* estas klare tre proksime rilataj, kiaj la Griza, la Blucindra, kaj la Kokoia ardeoj, kiuj formas superspecion. Tamen, la Blanka ardeo, precize, estis lokita en aliaj genroj de kelkaj fakuloj kiel *Egretta alba* aŭ *Casmerodius alba*. Tamen tiu specio tre proksime similas al la grandaj ardeoj de *Ardea* en ĉio escepte en koloro, dum ĝi montras pli malmultajn similaĵojn kun la pli malgrandaj blankaj egretoj.

### Specioj 
* Genro ***Ardea*** — tipaj ardeoj (11-17 specioj)
** Blucindra ardeo, *Ardea herodias*
** Griza ardeo, *Ardea cinerea*
** Goliata ardeo aŭ Giganta ardeo, *Ardea goliath*
** Kokoia ardeo, *Ardea cocoi *
** Pacifika ardeo, *Ardea pacifica *
** Nigrakapa ardeo, *Ardea melanocephala *
** Madagaskara ardeo, *Ardea humbloti *
** Blankventra ardeo, *Ardea insignis *
** Sumatra ardeo, *Ardea sumatrana *
** Purpura ardeo, *Ardea purpurea *
** Blanka ardeo aŭ Blanka egretardeo, *Ardea alba*
*** Orienta egretardeo, *Ardea alba modesta*, konsiderata subspecio de *Ardea alba*
** Makula ardeo, *Ardea picata*

Nombraj specioj de *Ardea* estas konataj nur el subfosiliaj aŭ fosiliaj ostoj. Ties lokigo en *Ardea* kontraŭ *Egretta* povas esti provizora:
* Bennua ardeo, *Ardea bennuides* (prahistoria)
* *Ardea* sp. (Meza Mioceno de Observation Quarry, Usono) (fosilio)
* *Ardea* sp. (Fina Mioceno de Love Bone Bed, Usono) (fosilio)
* *Ardea polkensis* (Komenca Plioceno de Bone Valley, Usono) (fosilio)
* *Ardea* sp. (Komenca Pleistoceno de Macasphalt Shell Pit, Usono) (fosilio)
* *Ardea formosa* (fosilio)
* *Ardea howardae* (fosilio)
* *Ardea similis* (fosilio)

La restoj priskribitaj kiel *Ardea perplexa* estas nune kutime konsiderataj kiel de ibiso de la genro *Geronticus* aŭ tre proksime rilata.

## Notoj 
Kategorio:Ardeedoj
Kategorio:Genroj de birdoj
Kategorio:Ardeoj
Proardea

***Proardea*** estis jam formortinta genro de ardeoj, enhavanta ununuran specion, nome ***Proardea amissa*** ("perdita pra-ardeo"). Ĝi estis ĉirkaŭ 70&nbsp;cm alta kaj estis tre simila al moderna ardeo en formo. Tiu specio estas konata el tre fragmentaj fosilioj el la areo de Quercy, Francio; date la restoj el Pech Desse, loko de fina Oligoceno, sed la origina fosilio, sola dekstra tarsometatarso (MNHN QU-15720), povus esti veninta el kuŝejoj tiom frue kiom ĝis fina Eoceno.

## Referencoj
*  (1933): [Genus *Proardea*] *In: Handbuch der Palaeornithologie*: 311. Gebrüder Bornträger, Berlin.
*  (1892): Sur les oiseaux fossiles des dépots éocènes de phosphate de chaŭ du Sud de la France. *In*: Sclater, P.L. (ed.), *Comptes Rendus du Second Congrès Ornithologique International*: 60-80. Budapest.
*  (2002): *Cenozoic Birds of the World, Part 1: Europe*. Ninox Press, Prague.  PDF plena teksto

Kategorio:Ibisoj
Kategorio:Treskiornitedoj
Kategorio:Pelikanoformaj
Simpleziomorfo

En kladistiko, **simpleziomorfo** aŭ **simpleziomorfa karaktero** estas pratrajto kunhavata de du aŭ pliaj taksonoj. **Pleziomorfo** aludas al la pratrajto mem, kutime per aludo al alia, pli devena trajto. Simpleziomorfa trajto estas ankaŭ kunhavata kun aliaj taksonoj kiuj havas pli fruan lastan komunan praulon kun la taksonoj konsiderendaj.

Kategorio:Filogenetiko
5605 Kushida

'*5605 *Kushida'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la japana astronomo Satoru Otomo elde sia privata observatorio en Kijosato, vilaĝo apud Hokuto en la Gubernio Jamanaŝi (Japanio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la japana sismologo kaj astronomo Yoshio Kushida (japane: 串田嘉男, *Kushida Yoshio''). Malkovrinto de multenombraj objektoj ekde 1989, li ankaŭ estas konfirmanto de novaj objektoj en kunlaboro kun Syuichi Nakano. Li fondis la Observatorion de la Suda Jacugatake por la profito de multenombraj amatoraj astronomoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Satoru Otomo
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Sansan

**Sansan** estas komunumo kaj vilaĝo de la departemento Gers en sudokcidenta Francio. Ĝi havis populacion de 93 loĝantoj en 2008.

Sansan estas konata pro siaj fosiliejoj de la Mioceno kie la geologo Edouard Lartet elterigis makzelon de la primato *Pliopithecus antiquus* en 1837 kaj kie li identigis pli ol 90 fosiliajn speciojn de mamuloj kaj reptilioj.

File:Sansan - Entrée.jpeg
File:Sansan - église 1.jpeg

Kategorio:Geografio de Francio
Preĝejo Ĉieliro de Maria (Tihany)

**Benediktana preĝejo de Ĉieliro de Maria** kaj Sankta Aignan estas romkatolika preĝejo kaj abatejo en Hungario, en Tihany, sur montopinto. La konstruaĵo estas Monumento historia kaj ĝi apartenas al la plej konataj religiaj konstruaĵoj kaj same al la plej vizitataj lokoj.

## Historio 
Andreo la 1-a fondis la abatejon en 1055. La fondinta reĝo estis tie entombigita en 1060. La fonda latina dokumento restis, en kiu ankaŭ hungaraj vortoj estas legeblaj. La tataroj ne invadis tiun lokon en 1242, tamen poste ankaŭ defenda fortikaĵo konstruiĝis. Pro la turkoj la abatejo estis forlasita en 1534 spite tion, ke la turkoj neniam povis okupi ĝin. La konstruaĵo servis nur la defendadon. La soldatoj redonis ĝin en 1674, poste incendio okazis en 1683. En 1702 ĉiuj defendaj muroj, kiel superfluaĵo estis detruitaj. En 1719 oni komencis rekonstrui pli novan preĝejon kaj monaĥejon, iom poste en 1763 denove incendio okazis.

## Konstruaĵo 
La 2 konstruaĵoj situas preskaŭ sur la montopinto. La monaĥejo formas U-majusklon, kin fermas la preĝejo, tiel interne estiĝis korto. La preĝejo havas 2 simetriajn turojn. Sub la unusola navo restis la origina subpreĝejo kun tombo de Andreo la 1-a. La abatejo estas kvadrata. Ekstere sur la fronto estas 2 skulptaĵoj pri Dipatrino kaj Sankta Aignan de 1754. La plej gravaj flankaj altaroj estas: Mariazell de 1762 kaj Koro de Jesuo el la 1760-aj jaroj. Károly Lotz, Bertalan Székely kaj aliaj pentris la bildojn en 1889. La nuna ĉefaltaro estas videbla ekde 1757, kie la bildo prezentas Sanktan Aignan. La orgeno estas aŭdebla ekde 1765.

Nuntempe parto de la monaĥejo estas muzeo. Károly Lotz kaj Lajos Deák-Ébner pentris la freskojn.

Kermesoj okazas en la 15-an de aŭgusto kaj en la 17-an de novembro.

## Entombigitoj 
* Ciprián Gáspár Halbik

## Fontoj 
* hungare
* hungare
eta|260ra|maldekstre|Preĝejo kun abatejo en Tihany

Kategorio:Benediktanaj preĝejoj
Tihany
Tihany
Tihany
Castanet-le-Haut

**Castanet-le-Haut** estas malgranda franca komunumo lokita en la departemento Hérault kaj en la regiono Langvedoko-Rusiljono. Ĝi havas proksimume 191 loĝantojn.
maldekstra|100ra|Blazono
eta|maldekstra|350ra

Kategorio:Komunumoj de Hérault
Franz von Schober

**Franz Adolf Friedrich Schober**, ekde 1801 **von Schober** (naskiĝis la 17-an de majo 1796 sur Kastelo Torup ĉe Malmö en Svedujo; mortis la 13-an de septembro 1882 en Dresdeno) estis aŭstra poeto, libretisto kaj litografiisto same kiel aktoro en Breslau kaj diplomato en Vajmaro.
eta|*An die Musik* – poemo de Schober en memskribaĵo de Schubert

Ankoraŭ en Supra Aŭstrujo li interamikiĝis kun la gefratoj von Spaun, en Vieno ankaŭ kun Johann Mayrhofer, Johann Chrysostomus Senn, Leopold Kupelwieser, Franz von Bruchmann, Franz Schubert, Moritz von Schwind, Eduard von Bauernfeld kaj Ernst von Feuchtersleben same kiel je ties restadoj en Vieno interalie kun Ottilie von Goethe kaj ŝiaj gefiloj, ekzemple kun Walther von Goethe.
## Muzikigitaj poemoj 
Schober verkis multajn poemojn, parte muzikigitajn de Schubert – inter ili *An die Musik* same kiel *Jägers Liebeslied* – samkiel en 1821 la libreton por la opero *Alfonso und Estrella* de Schubert. Ankaŭ Liszt kaj aliaj komponistoj muzikigis tekstojn de li.
## Publikaĵoj 
* Poemoj (1842) http://books.google.de/books?id=TSM7AAAAcAAJ&printsec=frontcover&dq=schober+gedichte#v=onepage&q=&f=false
* Poemoj (1865) http://books.google.de/books?id=3goPAAAAIAAJ&printsec=frontcover&dq=schober+gedichte#v=onepage&q=&f=false
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Literaturliste en la reta katalogo  de la Staatsbibliothek (Berlin)
* muzikigitaj poemoj  ĉe recmusic.org
## Referencoj 
Kategorio:Aŭstraj aktoroj
Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Kategorio:Aŭstriaj nobeloj
Kategorio:Franz Schubert
Kategorio:Aŭstraj libretistoj
Kategorio:Viroj
Kategorio:Litografiistoj
Kategorio:Vienanoj
Leopold Kupelwieser

**Leopold Kupelwieser** (naskiĝis la 17-an de oktobro 1796 je Markt Piesting en la distrikto Wiener Neustadt-Land; mortis la 17-an de novembro 1862 en Vieno) estis aŭstra pentristo.eta|Profesoro **Leopold Kupelwieser** (1851)

## Vivo 
Li estis membro de la amika rondo ĉirkaŭ Franz Schubert, la "Ŝubertianoj", kiuj somere ofte restadis en Kastelo Atzenbrugg. De kelkaj el ĉi tiu amikaro li verkis portretojn, inter ili de Franz Schubert, Franz Seraph Joseph Vinzenz von Bruchmann, Moritz von Schwind kaj Franz von Schober. La 17-an de septembro 1826 li geedziĝis kun Maria Johanna Evangelista Augustina Stephania Theodora Lutz, naskiĝinta la 26-an de decembro 1803, kun kiu li havis multajn gefilojn, el kiuj ok plenkreskiĝis. En 1831 Kupelwieser estis kunrektoro kaj ekde 1836 profesoro pri historia pentrado ĉe la viena akademio kaj okupiĝis pli kaj pli pri religiaj temoj kaj pri freskopentrado. Tie ankaŭ Adam Brenner apartenis al liaj lernantoj.

## Atingo 
Leopold Kupelwieser eĉ hodiaŭ estas konata pro siaj bildoj, kiujn li verkis pri Franz Schubert kaj ties amika rondo. Liaj ĉefverkoj estas religiaj altarbildoj kaj freskoj, kiujn li kreis por preĝejoj en Vieno kaj en la tuta teritorio de Aŭstrujo-Hungarujo. Ekde la kvardekaj jaroj de la 19-a jarcento la monumentpentrado enprenis pli kaj pli gravan pozicion en lia verkado. Kupelwieser estis ano de la nazaretana skolo kaj estas kune kun Joseph von Führich ĉefreprezentanto de la religiema romantisma pentrado en Vieno.

## Elektitaj disĉiploj 
* Ferenc Szoldatits

## Literaturo 
* Constantin von Wurzbach: *Kupelwieser, Leopold*. En: *Biographisches Lexikon des Kaiserthums Oesterreich*, volumo 13 (1865), pj. 392–396)
* Rupert Feuchtmüller: *Leopold Kupelwieser und die Kunst der österreichischen Spätromantik*, 1970
* Rita Steblin: * Die Unsinnsgesellschaft Franz Schubert, Leopold Kupelwieser und ihr Freundeskreis*, Vieno 1998

Kategorio:Aŭstraj pentristoj
Kategorio:Romantikaj pentristoj
5591 Koyo

'*5591 *Koyo'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la japana astronomo Takeŝi Urata elde la Observatorio Nihondaira, en Ŝimizu (kvartalo de Ŝizuoka).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la japana dentisto kaj amatora astronomo Koyo Kawanishi (japane: 川西浩陽, *Kawanishi Kōyō''), loĝanto de Ako (Gubernio Hjogo). Talenta pri mekaniko kaj elektroniko, li ekipis sian privatan observatorion per ŝargkuplitaj lumkaptiloj. Li observas kun sia edzino Kumi kaj ilia filino Saki.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Takeŝi Urata
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1990
Leopold von Sonnleithner

**Leopold Andreas Ignaz Sonnleithner**, ekde 1828 **Leopold Edler von Sonnleithner** (naskiĝis la 15-an de novembro 1797 en Vieno; mortis la 3-an de marto 1873 samurbe) estis aŭstra juristo kaj grava persono en la viena muzika vivo.

Sonnleithner, kiu la 4-an de majo 1819 doktoriĝis pri jurscienco en Vieno, estis advokato kaj direktoro de la aŭstra ŝparbanko.

Kiel privatulo li estis same kiel lia patro aktiva membro de la Societo de Muzikamikoj en Vieno kaj fervora muzikkolektanto. Li estis persona amiko kaj mecenato de la vienaj komponistoj Ludwig van Beethoven kaj Franz Schubert same kiel de sia kuzo, dramverkisto Franz Grillparzer (1791–1872). Schubert (D921) kaj Grillparzer (teksto) dediĉis sian ihr serenadon „*Zögernd leise*“ al lia edzino Louise.
## Bibliografio 
* ''Über Mozart's Opern aus seiner früheren Jugend*. En: *Cäcilia''. kajero 94/1845 kaj kajero 98/1846, Eldonejo Schott, Majenco 1845/1846
## Eksteraj ligiloj 
* Literaturlisto en la reta katalogo  de Staatsbibliothek (Berlin)

Kategorio:Aŭstraj advokatoj
Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Kategorio:Viroj
Johann Baptist Jenger

eta|Jenger, Anselm Hüttenbrenner kaj Franz Schubert, litografio de Teltscher
**Johann Baptist Jenger** (* 23-an de marto 1793 en Kirchhofen ĉe Freiburg; mortis la 30-an de marto 1856 en Vieno) estis aŭstra oficisto kaj muzikisto el la rondo de Franz Schubert.

## Vivo 
Jenger laboris ekde 1818 ĝis 1825 kiel helpoficisto en la i.r. sekretariejo en Graz kaj aktivis en la estraro de la stiria muzikasocio. Ankaŭ kiel pianisto kaj orgenisto Jenger elpaŝis.

Ekde sia translokado al alia laborposteno en Vieno li estris la sekretariejon de la tiea muzikasocio. Li estis pianakompananto de Carl von Schönstein kaj ofte ankaŭ muzikis kun Schubert aŭ dum ties ĉeesto. Sur Jenger, kiu postlasis el septembro kaj oktobro de 1828 lastajn privatajn leterojn de Schubert falis la organizado de muzika vespero kun la prezentado de la lastaj tri pianosonatoj kaj lidoj (la 27-an de septembro 1828 ĉe d-ro Ignaz Menz). Proksimume 1830 Jenger verkis biografian skizon pri Anselm Hüttenbrenner.

Intime amika Jenger estis kun la fratoj Hüttenbrenner kaj familio Marie, Karl kaj Faust Pachler en Graz samkiel Sophie Müller, aktorino ĉe Burgtheater kaj desegnisto kaj litografiisto Joseph Teltscher.

## Literaturo 
* Heinrich Kreißle von Hellborn: *Franz Schubert*. Wien 1865. (Unua presaĵo de la leteroj kaj alio pri Schubert al Marie kaj Karl Pachler)
* Otto Erich Deutsch: *Aus Beethovens letzten Tagen. (Briefe Johann Baptist Jengers an Marie Leopoldine Pachler-Koschak)*. En: *Österreichische Rundschau*, Wien, vol. 10, kajero 3, 1-an de februaro 1907, pj. 189–203.
* Otto Erich Deutsch: *Schuberts Aufenthalt in Graz 1827*. En: Die Musik 6 (1907), pj. 22–106.
* Karl Becker: *Johann Baptist Jenger (1793–1856) Ein Breisgauer Freund Franz Schuberts. Ein Beitrag zum 150. Todestag Schuberts* (Publikaĵo de Alemannischen Inst. Freiburg, n-ro 45); Bühl/Baden 1978.
* Georg Locher: *Der Salon Marie Pachlers. Ein Beitrag zur Österreichischen Elitenforschung*, Doktortezo Graz 1990.

## Eksteraj ligiloj 
* Portreto-dagerotipio 

## Referencoj 
Kategorio:Aŭstraj muzikistoj
5606 Muramatsu

'*5606 *Muramatsu'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la japana astronomo Satoru Otomo elde sia privata observatorio en Kijosato, vilaĝo apud Hokuto en la Gubernio Jamanaŝi (Japanio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la japana astronomo Osamu Muramatsu (japane 村松 修, *Muramatsu Osamu''), laboranto en la planetario de Ŝibuja kaj malkovrinto de multenombraj objektoj ekde 1986.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Satoru Otomo
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Fazenda Vilanova

**Fazenda Vilanova** estas municipo en la brazila subŝtato Suda Rio-Grando, kiu havis 3.697 loĝantojn en 2010 . 

## Vidu ankaŭ  
* Municipoj de Suda Rio-Grando

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Suda Rio-Grando
5609 Stroncone

'*5609 *Stroncone''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la itala astronomo Antonio Vagnozzi elde la Observatorio Santa Lucia Stroncone en Italio.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la itala urbo Stroncone en Umbrio, kie troviĝas la observatorio elde kie ĝi estis malkovrita.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Antonio Vagnozzi
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Langebaanweg

**Langebaanweg** estas urbo ĉe la sudokcidenta marbordo de Sudafriko, en Okcidenta Kablando.

Ĝi estas la loko de bazo por Aerarmeo nome AFB Langebaanweg l.

Langebaanweg estis grava minada centro, kies ĉefaj mineraloj estis fosforitoj, kaj ĉefe kalcia fosfato. Tiu minado malkovris fosiliojn date el la fina Mioceno kaj komenca Plioceno, de proksimume antaŭ 5 milionoj da jaroj. Fosiliaj specioj trovitaj tie estis senvertebruloj kaj ankaŭ tipo de rinocero, same kiel musbirdo kaj merĝopetrelo. Fosilia Parko West Coast (Okcidenta Marbordo) montras fosiliojn trovitajn en iama fosfatomino.

## Notoj
Kategorio:Urboj de Sud-Afriko
Karpo (apartigilo)

**Karpo** povas aludi al:
* osto nomata karpo  aŭ karpeo 
* fiŝo nomata karpo de la genro Ciprinoj aŭ *Cyprinus*
* Karpo estas malgranda natura satelito de la planedo Jupitero
* Hannu Karpo.
Slivnica

**Slivnica**, aŭ **Slivnico**[referenco?] pli esperante (en bulgara Сливница), estas urbo en okcidenta Bulgario, 22 km el Sofio, ĉe la ĉefa ŝoseo kiu konektas la ĉefurbo kun la Bulgaria-Serbia landlimo. Slivnica estas parto de la provinco Sofio kaj estas proksima al la urboj Kostinbrod pli sudoriente kaj Dragoman pli nordokcidente. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

maldekstra|eta|290ra|
Nome de historiistoj la "batalo de kapitanoj kontraŭ generaloj," alude al la juna Bulgaria armeo, kies plej alta rango estis kapitano, la batalo de Slivnica estis decida faktoro en la venko de la bulgara armeo super la serboj inter la 17-a kaj la 19-a de novembro 1885. Ĝi solidigis la bulgaran unuigon inter la Bulgara Regno kaj orienta Rumelio.

## Partneraj urboj 
Inter la partneraj urboj de  estas
*  Krasnogorsk () en la Moskva provinco de Rusio

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Bulgario
Kategorio:Provinco Sofio
Karpometakarpo

La **Karpometakarpo** estas kunigo de la ostoj karpo kaj metakarpo, nome sola fuziita osto inter la pojno kaj la fingro-artikoj. Ĝi estas malgrandeca osto ĉe plej birdoj, ĝenerale ebeneca kun granda truo meze. Ĉe neflugaj birdoj, tamen, ties formo povas esti iome diferenca, aŭ ĝi povus eĉ tute foresti.

Ĝi formas la pinton de la skeleto ĉe flugiloj ĉe birdoj.

Kategorio:Birda anatomio
Kategorio:Skeleta sistemo
Nacia Parko Jok Don

La **Nacia Parko Jok Don** () estas nacia parko situanta en la komunumo Krông Na, distrikto Buôn Đôn, Provinco Dak Lak, Tây Nguyên de Vjetnamio, 40&nbsp;km okcidente de la urbo Buôn Ma Thuột. La parko estis kreita en 1991 por protekti  de biologia areo *khộp* de arbaroj de malaltaj teroj. La totala areo estas  (sen inkludi ĉirkaŭan zonon de ). Ĝi estas ĉe la limo kun Kamboĝo nome kun la Protektata Arbar Mondulkiri okcidente kaj estas parto eble de la plej granda protektata komplekso en sudorienta Azio

## Notoj 
Jok Don
Kategorio:Protektitaj areoj kreitaj en 1986
Giganta ibiso

La **Giganta ibiso** (*Thaumatibis gigantea*) nome ununura specio en la monotipa genro *Thaumatibis* (foje lokigita en la genro *Pseudibis*), estas vadbirdo de la familio de ibisoj nome Treskiornitedoj. Ĝi estas limigita al nordorienta Kamboĝo, kun nur kelkaj birdoj survivante en plej suda Laoso kaj ĵusa vidaĵo el Nacia Parko Jok Don, Vjetnamo. Ĝi ankaŭ estas nacia birdo de Kamboĝo.

## Habitato kaj ekologio 
Ili loĝas en marĉoj, flakoj, larĝaj riveroj kaj dumsezonaj inunditaj herbejoj en deciduaj, arbaroj de malaltaj teroj. Ili manĝas senvertebrulojn, krustulojn, malgrandajn amfibiojn kaj reptiliojn. Neniom oni konas pri ties reprodukta kutimaro, sed ĝi probable nestumas en arboj. Tiu birdo estas konsiderata draste endanĝerita pro ĉasado, ĝenado kaj senarbarigo de malaltaj teroj. La nuna populacio estas ĉirkaŭkalkulata je nur 100 paroj.

## Aspekto 
Tiu ĉi estas certe la plej granda el la ibisoj de la tuta mondo. Plenkreskulo estas registrite 102–106&nbsp;cm longa kaj ĉirkaŭkalkulate 4.2&nbsp;kg peza. Plenkreskulo havas malhelan plumaron (pli malhela kun malhelverdecaj nuancoj en dorso, malhelgriza en subaj partoj kaj iom pli helgriza kun larĝaj plumoj en flugiloj) kun nuda (senpluma), grizecaj kapo kaj supra kolo. La beko estas longa, subenkurba (kiel ĉe aliaj ibisoj) kaj grizeca al flavecbruna; la kruroj estas ruĝoranĝecaj kaj la irisoj tre malhelruĝaj kaj rimarkindaj en la grizeca senkolora kapo. Estas nigrecaj fajnaj strioj el kapopinto al nuko.

La alvoko estas laŭta sonorileca “alerk”.

## Referencoj 
*  Kriterioj kial tiu specio estas draste endanĝerita.

## Eksteraj ligiloj 
*BirdLife Species Factsheet. 
*ARKive pics and videos 

Kategorio:Ibisoj
Kategorio:Treskiornitedoj
Kategorio:Pelikanoformaj
Kategorio:Birdoj de Azio
Preĝejo Sankta Anna (Biatorbágy)

**Preĝejo de Sankta Anna** estas romkatolika Monumento historia en Hungario, en urbo Biatorbágy (en iama vilaĝo Bia).

## Historio 
La unua kirko konstruiĝis en 1351 en *Bia*, kiu nun estas nur ruino. La nun videbla preĝejo havanta lignan turon konstruiĝis en 1800. La ŝtona turo pretiĝis en 1823. En 1892 la preĝejo renoviĝis. La orgeno estas aŭdebla ekde 1910 kaj en la sama jaro la konstruaĵo estis pligrandigita.

## Konstruaĵo 
La simpla preĝejo havas unu navon kaj super la enirejo kvadratan malaltan turon. La ĉefaltaro prezentas Dipatrinon kaj Sanktan Annan. En la fono panoramo de Bia estas videbla. La bapta puto pretiĝis el marmoro el 1903. La ligna konfesejo estis farita en 1950.

Kermeso okazas en la 26-an de julio.

## Fontoj 
* (hungare) 
* (hungare)
* (hungare)
* (hungare)

Biatorbágy
Biatorbágy
Isiro

'*** estas grandurbo kaj ĉefurbo de provinco Supra Uelo, universitata urbo  (ekde 1998) kaj diocezo en Demokratia Respubliko Kongo (eksa Zairio).

## Bazaj informoj 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 770 m
* Loĝantaro: 182.900 en 2012
* Horzono: UTC + 2

## Geografio 
 situas sur montetaro en la nordorienta landparto. Butembo troviĝas 345, Kisangani 367, Bukavu 603, Kinŝaso 1579, Lubumbashi 1606 km.

## Historio 
eta|320px|Diagramo pri liverado, kie  estas en la nordorienta parto
Belgoj fondis -on, kiun ili nomis **Paulis*' pri kolonelo kaj diplomato *Albert Paulis*. Post la sendependiĝo batalo okazis inter belgaj paraŝutistoj kaj lokaj milicoj.

## Ekonomio 
En ĉirkaŭaĵo de  oni kultivas precipe kafon. La loko estas en limo inter pluvarbaro kaj savano.

## Trafiko 
 havas flughavenon. Vojoj kuras el la urbo al Kisangani, Bumba kaj Suda Sudano. Estas fervoja kontakto al Mungbere kaj Kongo (rivero), sed la fervojo ne funkcias nuntempe. Dum pluvosezono la vojoj ne estas uzeblaj.

## Klimato 
En  la averaĝa temperaturo varias inter 21 kaj . Jare pluvas ĉ. 1500&nbsp;mm. La pluvo kulminas en oktobro kaj malkulminas en januaro.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* https://archive.is/20121205101443/http://world-gazetteer.com/wg.php?x=&men=gcis&lng=en&des=wg&geo=-1&srt=pabn&col=abcdefghinoq&msz=1500&geo=-46
* mapo, distancoj 

Kategorio:Urboj de la Demokratia Respubliko Kongo
Alesja Popova

**Alesja Popova** estas hungara baletisto.

Alesja Popova naskiĝis la  1974 en Kievo.

## Biografio 
Ŝia patro estis ukraino, ŝia patrino estis hungaro. Alesja Popova vivas en Hungario ekde 1984. Ŝi lernis baleton en Győr de Iván Markó, poste inter 1989-1993 en ĉeflernejo de Budapeŝto. Ŝi aliĝis al baleta trupo de Budapeŝta Ŝtata Operejo en 1993. Baldaŭe ŝi gastroladis ekzemple en Ĉinio, Kanado, Ĉilio, Skandinavio, Bulgario, Turkio, Rusio, Italio, Francio. En konkurso en Lausanne ŝi atingis la unuan lokon en 1990. Ŝi ricevis premion Kossuth en 2004, ĝis tiam precipe pli frue ankaŭ aliajn premiojn.

## Ŝiaj roloj (elekto) 
* Lavrovskij-Adam: Giselle, - titolrolo
* Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij: Cignolago - Odette-Odilia
* László Seregi-Aram Ĥaĉaturjan: Spartacus - Claudia
* Béla Bartók-László Seregi: *A fából faragott királyfi* (Reĝido skulptita el ligno) - reĝidino
* Petipa–Ivanov–Ĉajkovskij: La Nuksrompilo - princino Maria
* László Seregi–Sergej Prokofjev: Romeo kaj Julieta - titolrolo

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Hungaraj baletistoj
Gergely Bogányi

**Gergely Bogányi** [gergej bogAnji], hungare **Bogányi Gergely** estis hungara pianisto. Lia frato estas Bence Bogányi. Gergely Bogányi naskiĝis la  1974 en Vác.

## Biografio 
Gergely Bogányi komencis pianludi antaŭ la lernojaroj. Li frekventis Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto. Baldaŭe li plulernis en Helsinko kaj Usono. Poste li koncertadas en la tuta mondo, kie li prezentas verkojn de Wolfgang Amadeus Mozart, Frédéric Chopin kaj Ferenc Liszt. Li ricevis premion Kossuth en 2004, pli frue kaj poste ankaŭ aliajn premiojn.

## Lia repertuaro (elekto) 
* Krom la supre menciitaj verkoj de Ludwig van Beethoven, Franz Schubert, Robert Schumann, Johannes Brahms, Béla Bartók, Joseph Haydn, Felix Mendelssohn Bartholdy, Emil Petrovics

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Hungaraj pianistoj
Imre Csenki

**Imre Csenki** [ĉenki], hungare **Csenki Imre,** Esperante **Emeriko Csenki** estis hungara komponisto, dirigento kaj instruisto. Lia nepo estis Alex Szilasi.

Imre Csenki naskiĝis la  1912 en Püspökladány - mortis la  1998 en Budapeŝto.

## Biografio 
Imre Csenki studis en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en Budapeŝto inter 1935-1937, kie li lernis de Zoltán Kodály, Jenő Ádám, Viktor Vaszy, Zoltán Vásárhelyi kaj Lajos Bárdos. Li instruis kantadon en gimnazio de Mezőtúr inter 1937-1940, poste li instruis en Debrecen. Li fondis, poste estris koruson, sed li estris ankaŭ koruson de Hungara Radio. Kun koruso li gastroladis en multe da urboj. Li esploris muzikon de hungaraj ciganoj. Li ricevis premion Kossuth en 1952, poste ankaŭ aliajn premiojn.

## Liaj komponaĵoj (elekto) 
* operoj: *A bajusz* (La lipharo) en 1959; *Cigányok* (Ciganoj) en 1973
* 20 muzikaĵoj por korusoj
* diversaj aliaj komponaĵoj

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio

Kategorio:Hungaraj klasikaj komponistoj
Kategorio:Hungaraj dirigentoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj korusestroj
Kastelo Atzenbrugg

eta|200px|Kastelo Atzenbrugg
**Kastelo Atzenbrugg**, iama kampara kastelo en Atzenbrugg en la distrikto Tulln de Malsupra Aŭstrujo, estas aŭstra muzeo pri vivo kaj verkaro de komponisto Franz Schubert. La kastelo estas ekde 1977 posedo de la komunumo Atzenbrugg.
eta|La Kastelo Atzenbrugg kun busto de Franz Schubert

## Historio 
Jam por la frua 12-a jarcento estas dokumentita „reglando“, terposedaĵo, sur la teritorio de la nuna komunumo Atzenbrugg. La nomo de la loko devenas de a posedanto *Azzo*. Ankaŭ keltaj kaj karolidaj loĝantoj estas dokumentitaj. La konstruhistorio de la nuna kastelo komencas en la mezepoko, kiam ĉi tiun burgon ĉirkaŭis ringokanalo. Dum la sieĝo de Vieno fare de la osmanidoj (1683–1686) ekestis egaj difektoj, kiujn oni riparis en 1691 kaj 1746.
eta|La Schubert-dometo, kie Franz Schubert loĝis en somero

## Evoluo al Schubert-Muzeo 
En la frua 19-a jarcento jurkonsilisto Joseph Derffel (naskiĝinta proksimume 1766, mortinta post 1843) estis bienadministristo de la reganto. Per sia nevo Franz von Schober komponisto Franz Schubert kaj multaj el liaj amikoj (inter ili Familie von Spaun, Leopold Kupelwieser, Moritz von Schwind, Eduard von Bauernfeld) plurfoje dum kelkaj tagoj iris vizite al Atzenbrugg kaj sin distris interalie per muzikado kaj pilkoludoj. Plurajn jarojn tie okazis Ŝubertiadoj.

Proksimume fine de la 20-a jarcento la aktivecoj de kelkaj ŝubertanoj – inter ili Rosa Schwab (1921–2009) – kondukis al koncertcikloj de internacie renomaj interpretantoj de Schubert-verkoj, ekzemple de Robert Holl, kiuj disponigis la enspezojn por la renovigo de la kastelo kaj por la instalado de Schubert-Muzeo. La harbuklo de Schubert, ekspoziciata kiel „pruntaĵo el la privata posedaĵo de Ernst Hilmar“, vere devenas el la postlasaĵo de la Schubert-esploristo Ignaz Weinmann, kiu apartenas al la urba kaj federaciera biblioteko je Vieno. Kiam Hilmar estis direktisto de la muzikkolekto de ĉi tiu biblioteko, partoj de ĉi tiu postlasaĵo trovis sian vojon en la vienan brokantokomercon, kaj ankaŭ la ŝuberta buklo malaperis el la konsisto de la viena biblioteko. Kiel ekoneblas je la klare videblaj insektovoj, ĉi tiu buklo definitive devenas de la elterigo de Schubert en la jaro 1863.
eta|La kapelo en la kastelo Atzenbrugg, Malsupra Aŭstrio

## Literaturo 
* Ernst Hilmar, Walburga Litschauer, Dietlinde Rakowitz: *Schubert-Gedenkstätte Schloß Atzenbrugg. Franz Schubert und sein Freundeskreis. Museumsführer.* Schneider, Tutzing 2002. (publikaĵoj de IFSI. Eldonisto Ernst Hilmar. Volumo 8.)

## Eksteraj ligiloj 
* Informoj de la komunumo pri la Schubert-Muzeo 
* Informoj pri familioj Schober kaj Derffel
* NekrologoRosa Schwab
* Ŝubertaj relikvoj kaj dokumentoj en Atzenbrugg 

Atzenbrugg
Kategorio:Franz Schubert
Atzenbrugg
Atzenbrugg
Ŝturanoj

dekstra|eta|Ŝturana monumento en Trenčín
dekstra|eta|Placo de Ľudovít Štúr kaj ŝturana monumento en Bratislavo
**Ŝturanoj** estis ĉefa fluo de slovaka nacia renaskiĝo en duono de la 19-a jarcento nomita laŭ la plej signifa personeco - Ľudovít Štúr.

Ĝi formiĝis en la 30-aj jaroj el studentoj de evangelia liceo en Bratislavo, kiuj asociiĝis en socio ĉeĥoslovaka. En spirito de modernaj eŭropaj politikaj ideoj la ŝturanoj rifuzis sistemon de Sankta alianco, feŭdismo, absolutismo, privilegioj de nobelaro, hungarigo, ili postulis suverenecon de nacio, principojn de konstitucio kaj reprezentateco. Ili kontaktiĝis kun same radikale orientitaj studentaj rondetoj en slovakaj urboj. Ili dediĉis grandan atentemon al popola kulturo kaj al la vivo de neprivilegiitaj tavoloj, al kiuj ili turniĝis per sia literatura kreado kaj praktika agado.

**Ŝturanoj:** Ľudovít Štúr, Ján Kalinčiak, Samo Chalupka, Andrej Sládkovič, Janko Kráľ, Ján Botto, Janko Matúška, Michal Miloslav Hodža, Jozef Miloslav Hurban, Samo Tomášik, Viliam Pauliny-Tóth.

## Vidu ankaŭ 
* Ľudovít Štúr
* Michal Miloslav Hodža
* Jozef Miloslav Hurban
* Juna Eŭropo
* Slovaka nacia renaskiĝo
* Romantismo

Kategorio:Historio de Slovakio
Meyriez

**Meyriez** (en la germana lingvo **Merlach**) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 600 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Meyriez, kiu kun surfaco de nur 0,34 km², estas laŭ areo la plej malgranda friburga komunumo, situas ĉe la sudorienta bordo de la Lago de Morato. La teritorio estas grandparte kovrita de setla areo, kiu komplete kunkreskis kun la setlejoj de la urbo Morato.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 0,34 km², de kiuj 0% estas kovritaj de arbaro, 2,9% servas por agrikulturo kaj 88,2% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Meyriez limas en nordo al la Lago de Morato, kaj en oriento, sudo kaj okcidento al la komunumo kaj urbo Morato.

## Trafiko 
Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 1, por la transira trafiko tamen ekzistas ĉirkaŭira vojo, kiu protektas la vilaĝan kernon de la trafikbruo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 4 kilometrojn oriente de la komunumo. La trajnlino de Morato al Payerne pasas tra la komunumo, sen stacidomo sur la komunuma teritorio. La stacidomo de Morato tamen situas nur 500 metrojn de la vilaĝa centro. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la buslinio de Morato al Gümmenen.

## Lingvoj 
Kvankam oficiala lingvo en Meyriez estas pro historiaj kialoj la franca lingvo, efektive nur ankoraŭ 13,5% de la loĝantaro parolis okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 la francan lingvon, dum la granda plimulto de 81,2% parolas la germanan, kaj 1,5% la italan.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Meyriez datiĝas el la jaro 1055 kiel *Meriei*. Dum mezepoko Meyriez apartenis al la Senjorujo Morato. Dum la Burgonjaj Militoj en la jaro 1475 Meyriez kune kun Morato estis konkerita de Friburgo kaj Berno fariĝis komuna havaĵo de la du urboj. En la jaro 1536 Meyriez ricevis de la urbo Morato la rajton fariĝi aparta komunumo. Okaze de la Helveta Revolucio de 1798 Meyriez fariĝis parto de Kantono Friburgo kaj estis surbaze de la konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Meyriez
William Ruxton Davison

**William Ruxton Davison** (mortis en 1893) estis brita ornitologo kaj kolektisto.

Davison estis zorgisto de la Muzeo Raffles en Singapuro el 1887 al 1893. Antaŭ tio Davison laboris kiel kolektisto por Allan Octavian Hume. Li veturis je la konto de Hume en Tanintario (Birmo) en la 1870-aj jaroj kaj kolektis tie 8,600 specimenojn. La rezulto de tio estis publikita en kuna artikolo de Davison kaj Hume, *A Revised List of the Birds of Tenasserim* (1878). Li estis konsiderata unu el la plej bonkvalitaj kamponaturalistoj de sia epoko.
eta|100ra|maldekstra|*Iomys horsfieldii davisoni*
Davison estas rememorata en la nomo de la Blankanuka ibiso, *Pseudibis davisoni*, kaj en subspecio de la Java flugosciuro.

## Referencoj 
## Literaturo 
* *Mearns*', Barbara kaj Richard (1998). *The Bird Collectors.* Academic Press (London) : xvii + 472 p.

Kategorio:Britaj ornitologoj
Naturrezervejo Poĉaram

eta|dekstre|250px|Vido de la lago Poĉaram kun ardeoj, egretardeoj, kaj cikonioj
**Naturrezervejo Poĉaram** estas situanta je 15 km el Medak kaj el 115 km el Hajderabado, Andhra-Pradeŝo, Barato. Tiu rifuĝejo estas atingita de privata transporto el Medak. La arbaro Poĉaram estis favorita ĉasejo de Nizam kaj deklarita kiel Naturrezervejo en komenco de la 20a jarcento.

Ĝi estas nomata laŭ la lago Poĉaram formata per akvobaraĵo de Allair en 1916 - 1922, ĝi etendas ĉe ĉirkaŭ . Ĉirkaŭata de verda arbaro, ĝi estas riĉa en flaŭro kaj faŭno kaj allogas multajn flugilvizitantojn, kiaj la Hinda ansero, Rusta tadorno kaj la Azia tenajlulo.
|
Estas centro por ekoturismo kie vizitantoj povas vidi kvin speciojn de antilopoj kaj de cervoj. Someraj temperaturoj estas ĝis 46 C kaj vintre ĝi falas al 6 C. La Naturrezervejo estas hejmo de animaloj kiaj leopardoj, sovaĝaj katoj, sovaĝaj hundoj, lupoj, ŝakaloj, longlipaj ursoj, akvocervoj, nilgaoj, ĉinkaroj, ĉitaloj kaj kvarkornaj antilopoj.

Kategorio:Naturo en Barato
Kategorio:Geografio de Barato
Emile Oustalet

**Jean-Frédéric Émile Oustalet** (24a Aŭgusto 1844 – 23a Oktobro 1905 Saint-Cast) estis franca zoologo.
eta|Rekonstruante la dodon en la studio de Profesoro Oustalet, 1903
Oustalet naskiĝis ĉe Montbéliard, en la departemento Doubs. Li studis ĉe la *École des Hautes-Études* kaj lia unua scienca laboro estis pri la spiraj organoj de la larvoj de libeloj. Li estis dungita ĉe la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo, kie li sukcedis al Jules Verreaux kiel helpa naturalisto en 1873. En 1900 li sukcedis al Alphonse Milne-Edwards kiel Profesoro de Mamulogio.

Li kunverkis *Les Oiseaux de la Chine* (1877) kun Armand David, kaj verkis ankaŭ *Les Oiseaux du Cambodge* (1899).

Oustalet estis prezidanto de la tria Internacia Ornitologia Kongreso okazinta en Parizo en 1900.

## Selektai verkoj 
* 1874 : *Recherches sur les insectes fossiles des terrains tertiaires de la France*, (priserĉado de fosilinsektoj de la Terciaro el Francio).
* 1877 : kun Armand David, *Les Oiseaux de la Chine*, (La birdoj de Ĉinio, du volumoj).
* 1878 : kun Alphonse Milne-Edwards, *Études sur les Mammifères et les Oiseaux des Îles Comores*, (Studoj pri mamuloj kaj birdoj de Komoroj).
* 1880-1881 : *Monographie des oiseaux de la famille des mégapodiidés*, (Monografo pri birdoj de la familio Megapodedoj, du partoj).
* 1889 : *Oiseaux dans le compte rendu de la mission scientifique du Cap Horn. 1882-1883*, (Birdoj ĉe la informo de la scienca misio de Horna Kabo. 1882-1883).
* 1893 : *La Protection des oiseaux*, (La protekto de birdoj) — represita en 1895 & re-eldonita en 1900.
* 1895 : *Les Mammifères et les Oiseaŭs des îles Mariannes*, (Mammuloj kaj birdoj de la Marianoj, du partoj).
* 1899 : ''Oiseaŭs du Cambodge, du Laos, de l'Annam et du Tonkin'', (Birdoj de Kamboĝo, Laoso, Annam kaj Tonkino).

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1844
Kategorio:Mortintoj en 1905
Kategorio:Montbéliard
Kategorio:Francaj ornitologoj
Kategorio:Francaj zoologoj
Muntelier

**Muntelier** (malnova franclingva nomo **Montelier**) estas komunumo en la Lagodistrikto en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 928 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Muntelier situas ĉe la orienta bordo de la Lago de Morato nordoriente de la urbo Morato. La komunumo konsistas el la vilaĝo Muntelier kaj la setlejo Löwenberg.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 1,13 km², de kiuj 33,6% estas kovritaj de arbaro, 25,5% servas por agrikulturo kaj 36,3% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Muntelier limas en nordo kaj oriento al Galmiz, en sudo al Morato, kaj en okcidento al la Lago de Morato.

## Trafiko 
En Muntelier kruciĝas la kantonaj ĉefvojoj n-ro 1, 22 kaj 182. Sude de la komunumo situas la alveturejo Morato-Nordo al la svisa aŭtovojo A1. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Kerzers al Morato.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Muntelier datiĝas el la jaro 1270 kiel *Es Montelliers*. Dum la ĵurasa akvejkorekto estis trovitaj restaĵoj de surfostaj konstruaĵoj el la neolitiko, la bronzepoko kaj la kulturo de Horgen. Estis trovitaj teksaĵoj, ornamaĵoj kaj laboriloj. Dum mezepoko Muntelier apartenis al la Senjorujo Morato. Dum la Burgonjaj Militoj en la jaro 1475 Meyriez kune kun Morato estis konkerita de Friburgo kaj Berno fariĝis komuna havaĵo de la du urboj. Okaze de la Helveta Revolucio de 1798 Muntelier fariĝis parto de Kantono Friburgo kaj estis surbaze de la konstitucio de 1848 atribuita al la Lagodistrikto.

## Lingvoj 
La oficiala lingvo de Muntelier estas la germana, kiun parolis okaze de la popolnombrado de la jaro 2000 86,75 de la loĝantaro, dum 7,9% parolis la francan.

## Notoj kaj referencoj 
## vidu ankaŭ 
* Muntelier-Löwenberg (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Muntelier