open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Lysovice

**Lysovice** (antaŭe, ) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas 11&nbsp;km sude de urbo Vyškov. Vivas ĉi tie  (). Estas ĉi tie historia vilaĝa memriga zono kun domoj kun ĵudroj.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1465.

Municipo Lysovice estis ĝis la dua mondmilito konsisto de germana insuleto en distrikto Vyškov. Post la milito la germanoj el Lysovice estis forloĝigitaj kaj la municipo estis nove enloĝigita de ĉeĥaj familioj.

Ekde la 1-a de januaro 1986 ĝis la 23-a de novembro 1990 la municipo estis konsisto de urbo Vyškov.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de La plej sankta Koro de Sinjoro
* Statuo de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1732
* Baroka dia torturo el duono de la 18-a jarcento
* Domoj kun ĵudroj (Historia vilaĝa memoriga zono) domoj n-ro 15-17, 21, 23, 26, 33, 39, 40, 45, 72 kaj 76
* Ŝtona kruco ĉe la preĝejo
* Ŝtona kruco survoje al Kučerov
* Monumento de Soveta armeo senvualita la 6-an de junio 1975

## Pluaj fotoj 

Lysovice, KD.jpg|Kulturdomo en Lysovice
Lysovice, č. p. 72.jpg|Lysovice
Lysovice dům.JPG|Lysovice
Lysovice dům2.JPG|Lysovice
Pomník_obětem_války_Lysovice.jpg|Monumento de Soveta armeo

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Litenĉica montetaro
János Xantus (reĝisoro)

**János Xantus** [jAnoŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Xantus János** estis hungara reĝisoro, scenaristo, aktoro, altlerneja instruisto. Lia patro estis Gyula Xantus.

János Xantus naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
János Xantus maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste li laboris en produktejo pri filmoj. Li akiris reĝisoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1979. Lia ĉefinstruisto estis Károly Makk. Post la diplomo li partoprenis en produktoj de filmoj apud Károly Makk, ekde 1983 li faris sian unuan plen memstaran filmon. Ekde 1990 li specialiĝis pri dokumentaj filmoj. Li instruis en la altlernejo de 1992 ĝis sia morto. Li ricevis 3 premiojn inter 1980-1988.

## Liaj teatraj reĝisoraĵoj (elekto) 
* Gábor Presser: Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo (teatra versio, 1995)
* Stoppard: *Az igazi* (2001)

## Liaj kinaj reĝisoraĵoj (elekto) 
* *Felkészülés* (1975)
* *Női kezekben* (ankaŭ aktoro, 1981)
* *Eszkimó asszony fázik* (ankaŭ aktoro kaj scenaristo, 1983)
* *Hülyeség nem akadály* (ankaŭ scenaristo, 1985)
* *Rocktérítő* (ankaŭ scenaristo, 1988)
* *A Morel fiú* (ankaŭ scenaristo, 1999)
* *Se kép, se hang* (ankaŭ scenaristo kaj produktoro, 2000)
* *Tilos a Tilos* (2001)
* *Ki volt Schmidt Éva?* (ankaŭ kameraisto, 2005)
* *Etetés* (ankaŭ scenaristo, 2008)
* *Kiki a csoportban* (2010)

## Liaj filmaj roloj (elekto) 
* *A sípoló macskakő* (1971)
* *Allegro Barbaro* (1979)
* *Mephisto* (1981)
* *A játékos* (1997)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* https://port.hu/adatlap/szemely/xantus-janos/person-1668

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Hungaraj scenaristoj
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Matenruĝo

**Matenruĝo** aŭ **Mateniĝo** (en germana: *Morgenröte – Gedanken über die moralischen Vorurteile*; historia literumado: *Morgenröthe – Gedanken über die moralischen Vorurtheile*; nome Ektagiĝo/Tagelrompo: Pensoj pri la antaŭjuĝoj de moralo) estas libro de 1881 de la germana filozofo Friedrich Nietzsche. Laŭ la fakulo pri Nietzsche nome Keith Ansell-Pearson, ĝi estas la plej malbone studita el ĉiuj el la verkoj de Nietzsche.eta|dekstre|220px|Unua eldono de 1881 de *Matenruĝo*.
Nietzsche de-emfazas la rolon de hedonismo kiel motivanto kaj emfazas la rolon de la "sento de povo." Lia relativismo, kaj morala kaj kultura, kaj ankaŭ lia kritiko de kristanismo atingis pli grandan maturecon. En *Matenruĝo* Nietzsche dediĉas longan fragmenton al sia kritiko de la kristana biblia ekzegezo, inklude sian arbitran interpretadon de objektoj kaj bildoj de la Malnova Testamento kiel antaŭfiguraĵoj de la krucumado de Kristo.

La polemika, antagonisma kaj neformala stilo de tiu aforisma libro, se komparia kun postaj traktaĵoj fare de Nietzsche pri moralo, ŝajne invitas al partikulara sperto. En tiu teksto Nietzsche ne temas per klopodo konvinki liajn legantojn akcepti specifan vidpunkton, kvankam estas antaŭfiguraĵoj de multaj el la ideoj kiuj estos disvolvigitaj en liaj postaj libroj. Por ekzemplo, la materiismo eksponita en tiu libro povus esti reduktebla al naiva scienca objektivismo kiu reduktas ĉiujn fenomenojn al siaj naturaj, mekanikaj kaŭzoj, sed kiu ne estas la plej forta perspektivo de Nietzsche, kiu estas eble plej bone esprimita en *La gaja scienco*.

## Notoj 
Kategorio:Verkoj de Friedrich Nietzsche
Douchy-Montcorbon

''''* estas komunumo de Francio, kreita la 1-an de januaro 2016 el la antaŭe sendependaj komunumoj *Douchy* kaj *Montcorbon*. Ĝi situas en la departemento *Loiret*, en la regiono Centro-Valo de Luaro ( ). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Montargis* kaj al la kantono *''. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Loiret

eta|maldekstra|300px|
eta|maldekstra|300px|

Kategorio:Komunumoj de Loiret
Dětkovice (distrikto Vyškov)

**Dětkovice** estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1311.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Statuo de sankta Johano Nepomuka
* Kapeleto sur Jezírko el la jaro 1889 servanta kiel pilgrimloko (k.t. Pačlavice)
* Kapelo de sankta Floriano el la jaro 1899
* Kalvario konsekrita en la jaro 1925
* Ŝtonaj krucoj antaŭ domoj n-ro 98 kaj 104
* Monumento al falintoj en la 1-a mondmilito

## Pluaj fotoj 

Stará škola Dětkovice.JPG|Malnova lernejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Litenĉica montetaro
Nížkovice

**Nížkovice** estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1371.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Paroĥa preĝejo de sankta Kunhuta
* Statuo de sankta Johano Nepomuka

## Pluaj fotoj 

Nížkovice, náves.jpg|Vilaĝplaco
Nížkovice, Jan Nepomucký.jpg|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Nížkovice, OÚ.jpg|Municipa ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vinkultivada subregiono Velké Pavlovice
Kategorio:Setlejoj en Arbaro Ždánice
Jenő Virágh

**Jenő Virágh** [virAg], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Virágh Jenő** estis hungara aktoro, komikisto. Lia origina familia nomo estis *Blum*.

Jenő Blum naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Jenő Virágh devenis el juda familio. Post la kutimaj lernejaj jaroj li studis aktoradon en hejma aktorlernejo de Gaja Teatro. Li komencis sian komikistan karieron province en teatra trupo de Imre Halmai, poste en Miskolc. Baldaŭe li iris al la ĉefurbo, kie li havis rolojn ekzemple en teatro de  Zsigmond Feld kaj Népszínház. Ekde 1911 Li rolis, eĉ reĝisoris en elita kabaredo. En la 1930-aj jaroj li retiriĝis. Li havis edzinon inter 1912-1934, poste ili divorcis.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* Béla Zerkovitz: *A zsámbéki földesúr* (opereto) - titolrolo

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj komikistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Lhota (Pačlavice)

**Lhota** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pačlavice en distrikto Kroměříž. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km sudokcidente de Pačlavice. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 96 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Lhota situas en katastra teritorio **Lhota u Pačlavic** kun areo 3,58&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Statuo de sankta Anna
* Monumento el la 1-a mondmilito

## Pluaj fotoj 

Lhota (Pačlavice), tabule.jpg|Enveturo ĝis Lhota
Lhota (Pačlavice), náves.jpg|Lhota, vilaĝplaco

Kategorio:Pačlavice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Kroměříž
Kategorio:Setlejoj en Litenĉica montetaro
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota
Le Charme

''''* estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Loiret*, en la regiono Centro-Valo de Luaro ( ). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Montargis* kaj al la kantono **. 

## Geografio 
La loĝloko situas proksimume 80 kilometrojn sudoriente de Orléans ĉe la rivero *Aveyron*, alfluanto al la rivero *Loing. Le Charme'' estas ĉirkaŭata de la najbaraj komunumoj Saint-Maurice-sur-Aveyron en la nordo kaj nordokcidento, Charny Orée de Puisaye en la nordoriento, Champignelles en la oriento, Champcevrais en la sudo (la lastaj tri en la najbara departemento Yonne de la regiono Burgonjo-Franĉkonteo) kaj Aillant-sur-Milleron en la okcidento. 

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Loiret
* La Charme, komunumo en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo

Kategorio:Komunumoj de Loiret
Pornice

**Pornice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Pačlavice en distrikto Kroměříž. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km sudoriente de Pačlavice. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/428. En la jaro 2011 ĉi tie estis registritaj 117 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Pornice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,44&nbsp;km².

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Pornice, ulice.jpg|Pornice

Kategorio:Pačlavice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Kroměříž
Kategorio:Setlejoj en Litenĉica montetaro
La Charme

''''* estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Jura'', nomita laŭ la montaro Ĵuraso, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo (). Fine de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Lons-le-Saunier kaj al la kantono Bletterans.

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Jura
* Le Charme, komunumo en la regiono Centro-Valo de Luaro de Francio

Kategorio:Komunumoj de Jura
Kožušice

**Kožušice** estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Ĝi situas proksimume 15&nbsp;km oriente de Bučovice sur ŝoseo Slavkov – Uherské Hradiště. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1333.

## Loĝantaro 
## Personecoj 
* Dr. Alois Gregor, filologo kaj literatura historiisto

## Pluaj fotoj 

Kožušice, OÚ.jpg|Municipa ofico
Kožušice, hospoda.jpg|Gastejo
Kožušice, kříž u hlavní silnice.jpg|Kruco ĉe ŝoseo E50

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Litenĉica montetaro
Charny Orée de Puisaye

''''* estas nova komunumo de Francio, kreita la 1-an de januaro 2016 el dek kvar najbaraj antaŭe sendependaj komunumoj: Chambeugle, Charny, Chêne-Arnoult, Chevillon, Dicy, Fontenouilles, Grandchamp, Malicorne, Marchais-Beton, Perreux, Prunoy, Saint-Denis-sur-Ouanne, Saint-Martin-sur-Ouanne, Villefranche. Ĝi situas en la departemento *Yonne*, en la regiono Burgonjo-Franĉkonteo. Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Auxerre* kaj estas la centro de samnoma kantono *Charny''. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Yonne

Kategorio:Komunumoj de Yonne
Nueva Germania

**Nueva Germania** (Nova Germania, ) estas distrikto de Departemento San Pedro en Paragvajo. Ĝi estis fondita kiel germana setlejo la 23an de Aŭgusto 1887 fare de Bernhard Förster, nome germana naciisto, kiu estis edzo de Elisabeth Förster-Nietzsche, fratino de la germana filozofo Friedrich Nietzsche. La ideo de Förster estis krei modelan komunumon en Ameriko kaj pruvi la superecon de la germanaj kulturo kaj socio, partikulare for de la "poluo" fare de judoj, ĉar li estis fervora antisemida. Förster memmortigis post la dekomenca malsukceso de la setlejo.

Nueva Germania estas ĉirkaŭ 297 kilometrojn for el Asunción, ĉefurbo de Paragvajo.

La plej gravaj agrikulturaj produktoj estas jenaj: precipe matea herbo, kaj ankaŭ kotono, sojfaboj, sukerkano, tabako, faboj, sunfloro, bananoj, tritiko, manioko kaj oranĝoj.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Macintyre, Ben. *Forgotten Fatherland: The Search for Elisabeth Nietzsche*. New York : Farrar Straus Giroux, 1992.
* Kraus, Daniela. *Bernhard und Elisabeth Försters Nueva Germania in Paraguay. Eine antisemitische Utopie*. Doktoriga disertacio. Universitato de Vieno. 1999.
* Kurzwelly, Jonatan. *Being German and being Paraguayan in Nueva Germania: Arguing for “contextual epistemic permissibility” and “methodological complementarity.”* Doktoriga disertacio. Universitato St Andrews. 2017.

Kategorio:Geografio de Paragvajo
La genealogio de moralo

***La genealogio de moralo: Polemiko*** (en germana: *Zur Genealogie der Moral: Eine Streitschrift*) estas libro de 1887 de la germana filozofo Friedrich Nietzsche. Ĝi konsistas el prefaco kaj tri interrilataj traktaĵoj ('Abhandlungen' en germana) kiu etendas kaj sekvas konceptojn kiujn Nietzsche skizis en Preter bono kaj malbono (1886). La tri traktaĵoj disvolvigas epizodojn en la evoluo de moralaj konceptoj kun rigardo al frontado al "moralaj antaŭjuĝoj", specife tiuj de kristanismo kaj judismo.eta|Titolpaĝo de la unua eldono de *La genealogio de moralo*, 1887.Kelkaj fakuloj pri Nietzsche konsideras la Genealogion kiel verko de elstara brilo kaj povo same kiel lia majstroverko. Ekde ties publikigo, ĝi estis influinta multajn aŭtorojn kaj filozofojn.

La unua traktaĵo temas pri "'Bono kaj malbono'", la dua pri "'Kulpo', 'Malbona konscio', kaj rilataj aferoj", kaj la tria pri "Kion la asketaj idealoj signifas?"

## Notoj 
Kategorio:Verkoj de Friedrich Nietzsche
Kategorio:Filozofiaj verkoj
La sorto de homo

***La sorto de homo*** (: Судьба человека, translit. Sudba Ĉeloveka) estas mallonga rakonto verkita de sovetia rusa verkisto Miĥail Ŝoloĥov en 1956.

## Intrigo 
Kun la eksplodo de la Granda Patriota Milito, la kamiona ŝoforo Andreij Sokolov devas lasi la vivon por aliĝi al la armeo kaj adiaŭis sian familion. En la unuaj monatoj de la milito, li vundiĝis kaj estas kaptita de Nazioj. En malliberiĝo, kiel militkaptito, li spertas ĉiujn ŝarĝojn de la koncentriĝa tendaro. Pro sia kuraĝo li montris al la ĉefo de tendaro, ke li rifuzas trinki kun li je la venko de Nazioj. Bonegŝance li evitas sian ekzekuton kaj fine sukcesas eskapi de la Nazioj. En mallonga feritempo en sia hejmurbo, Sokolov eltrovas, ke lia amata edzino Irina kaj ambaŭ de iliaj filinoj estis mortigita dum la bombado. Li tuj revenas al la fronto, nekapabla resti en sia hejma urbo plu. La nura familiano Andreij kiun li ankoraŭ havas estas lia filo, kiu ankaŭ servas en la armeo kiel oficiro. Ĝuste je Venkotago, Andreij ricevas sciigon, ke lia filo estis mortigita je la lasta tago de la milito. Post la milito, soluleca kaj funebra, Andrei Sokolov ne revenas al sia urbo kaj laboras ie alia. Li renkontas malgrandan knabon Vanija, kiu estis lasita orfo, ĉar kaj lia patrino mortita kaj lia patro perdiĝis en batalo. Sokolov diras al la knabo, ke ek de nun kaj por ĉiam li estos lia patro. Tio ĉi donas al la knabo (kaj al li mem) esperon por nova vivo.

## Fono 
La intrigo de la rakonto estas bazita sur veraj eventoj. En la printempo de 1946, ĉasanta Ŝoloĥov renkontis homon, kiu rakontis al li ĉi tiun rakonton. Ŝoloĥov estis trafita kaj diris: "Mi skribos mallongan rakonton pri tio ĉi, mi certe faros." Dek jarojn poste, leginte kelkajn mallongajn rakontojn de Hemingway kaj Remarque, Ŝoloĥov verkis "La sorton de homo" en sep tagoj.

## En Esperanto aperis 
*La sorto de homo* / Trad.: A. AGOSTI kaj N. DANOVSKIJ. - Moskvo: Komisiono pri Internaciaj Ligoj de Sovetaj Esperantistoj, 1965.

## Referencoj 
Kategorio:Libroj aperintaj en 1957
Kategorio:Literaturo de Sovetio
Kategorio:Verkoj el la ruslingva literaturo
Letonice

:*Eble vi serĉas: Letovice.*

**Letonice** estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1235. Al Letonice apartenas ankaŭ mito pri Větrník, okazanta sur teritorio de naturrezervejo Větrníky.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* paroĥa preĝejo de sankta Nikolao
* statuo de sankta Johano Nepomuka
* nacia naturrezervejo Větrník
* kapelo de sankta Floriano

## Pluaj fotoj 

Letonice, náves.jpg|Letonice
Letonice JN.JPG|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Větrníky jaro 16.jpg|Naturrezervejo Větrníky

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Litenĉica montetaro
Luterana preĝejo (Gyönk)

La **luterana preĝejo** estas religia historia monumento en urbo Gyönk (Hungario). Ĝi estas la plej granda luterana kirko en Suda Transdanubio.

## Historio 
Post dominado de turkoj en tiu komunumo vivis hungaroj kaj germanoj. Ili havis apartajn paroĥojn kaj preĝdomojn ekde 1723. Tiutempe la protestantoj en Gyönk havis bienulan defendon. En tiu ĉi loko estis la hungara preĝdomo estis konstruita inter 1781-1784, sed la turo nur en 1833. Pli poste statikaj problemoj anonciĝis, tial pli nova, nun videbla kirko estis konstruita en 1896. En la sekva jaro estis farita la impona kuntirita predikejo-altaro, same ankaŭ la orgeno. Renovigaj laboroj okazis en 1993.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto inter arboj. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La supra parto de la turo tamen estas oklatera. La enirejo troviĝas tra la turo. La navo estas apogita per kolonoj. Interne estas 3 galerioj seninterrompe. La altara bildo prezentas Jesuon en Getsemano.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare kun foto 

## Vidu ankaŭ 
* video pri interno de la kirko

Gyonk
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Gyönk
La volo al potenco

***La volo al potenco*** (en germana: *Der Wille zur Macht*) estas libro de notoj skizitaj el literaturaj restaĵoj (aŭ *Nachlass*) de la filozofo Friedrich Nietzsche fare de lia fratino Elisabeth Förster-Nietzsche kaj lia studento kaj sekretario Peter Gast (Heinrich Köselitz). La titolo derivis el verko kiun Nietzsche mem estis konsiderinta verki. La verko estis dekomence tradukita en anglan fare de Anthony M. Ludovici en 1910, kaj ekde tiam estis transigita al diversaj aliaj tradukoj kaj publikaĵoj.[eta|dekstra|300px|Krom transbkribaj eraroj kaj atribuaj, la manuskriptoj de Nietzsche suferis modifojn faritajn de [Heinrich Köselitz|Peter Gast.]]La koncepto volo de potenco (en la germana *Wille zur Macht*), kune kun tiu de superhomo kaj tiu de eterna reveno, estas temo karakteriza de la filozofio de Nietzsche, emanta al la transvalorigo de ĉiuj valoroj. Ĝi estis teoriigita en la manuskripto “La volo al potenco” de Nietzsche, publikigita postmorte de la verkisto fare de lia fratino kiu kolektis diversajn fragmentojn.

## Vidu ankaŭ 
* Volo de potenco

## Bibliografio 
* Friedrich Nietzsche, *La volontà di potenza*, Bompiani, 2001 ISBN 88-452-4914-X
* Stefano Peverada, *Nietzsche e il naufragio della verità. Critica, nichilismo, volontà di potenza*, Mimesis, 2003 ISBN 88-8483-180-6
* M. B. Guerri, ''La teleologia a partire da Kant. L'opera giovanile di Nietzsche che anticipa «La volontà di potenza»*, Mimesis, 1999 ISBN 88-87231-51-6
* Ambrogio G. Manno, *La volontà di potenza in Nietzsche e la storia dell'Europa negli ultimi tempi*, Japadre, 1996 ISBN 88-7006-329-1
* M. Ferraris (a cura di), *Guida a Nietzsche'', Laterza, 2004 ISBN 88-420-5541-7
* Mazzino Montinari, Su Nietzsche, Roma, Editori Riuniti, 1981, pp. 129 (in particolare i capitoli "interpretazioni naziste" e "critica del testo e volontà di potenza")
* Giuliano Campioni, "Nel deserto della scienza" Una nuova edizione della Volontà di potenza di Nietzsche, in "Belfagor" a. XLVIII, II, 31 marzo 1993
* Marco Brusotti, Federico Gerratana, «‘Dappertutto e in nessun luogo'. Volontà e potenza di un'edizione nietzscheana», Giornale critico della filosofia italiana, LXXII-3 (1993), pp. 513-529.
* Mazzino Montinari, «La volonté de puissance» n’existe pas, a cura e postfacione di Paolo D'Iorio. Parizo: Éditions de l’éclat, 1996, 192 p.
* K. Schlechta, Le cas Nietzsche, Parizo, Gallimard, 1960.
* Heinz Frederick Peters, Nietzsche et sa sœur Elisabeth, Paris, Mercure de France, 1978.
* David Marc Hoffmann, Zur Geschichte des Nietzsche-Archivs. Chronik, Studien und Dokumente, Berlin-New York, De Gruyter, 1991.

## Vidu ankaŭ 
* Friedrich Nietzsche
* Eterna reveno
* Arthur Schopenhauer
* Libera volo
* Volo
* Superhomo

## Notoj 
Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Kategorio:Friedrich Nietzsche
Kategorio:Filologio
Kategorio:Verkoj de Friedrich Nietzsche
La sunsubiro de idoloj

***La sunsubiro de idoloj*** aŭ ***La dekadenco de idoloj*** (en germana: *Götzen-Dämmerung oder: Wie man mit dem Hammer philosophiert*, laŭvorte *La sunsubiro de idoloj aŭ kiel filozofi martelade*) estas germanlingva libro verkita en 1888 de la filozofo Friedrich Nietzsche (1844-1900), kaj publikigita en 1889. eta|Unua eldono de *La sunsubiro de idoloj* (1889).La libro priskribas dekomence kiel la apolona kaj dioniza ritaroj kverelas inter si konstante en la vivo da homaj estaĵoj. Ekde tie oni alproksimiĝas al la konduto kaj dezirata klarigo de la klasikaĵoj. Tamen la kritikoj tuj venas kaj la idoloj, kiuj estis prezidintaj la pensaron de multaj eŭropaj intelektuloj dum 19 jarcentoj, estas forte kritikitaj de Nietzsche.

Nietzsche kritikas religion kaj aparte kristanismon, kiu "pere de la koncepto 'morala monda ordo' daŭre infektadas la senkulpecon de la iĝado per 'puno' kaj 'kulpo'". Li mallaŭdas la tiaman germanan kulturon kiel nerafinitan, dekadencan kaj neniisman, kaj ŝlosilajn francajn, britajn kaj italajn kulturajn figurojn, kiuj reprezentas similajn tendencojn. Kontraste al tiuj markitaj reprezentantoj de kultura dekadenco, Nietzsche laŭdas figurojn kiel Cezaro, Napoleono, Goethe, Tucidido kaj la Sofistoj kiel pli sanaj kaj pli fortaj tipoj. La libro asertas, ke la transvalorigo de ĉiuj valoroj kiel fina kaj plej grava projekto d Nietzsche, kaj havigas rigardon al Antikveco en la romianoj kiel supereco super la antikvaj grekoj, kvankam nur en la kampo de la literaturo.

La libro estas dividita en dek du sekciojn:
# Prefaco.
# Maksimoj kaj sagoj.
# La problemo de Sokrato.
# Racio en filozofio.
# Kiel la "Vera Mondo" finfine iĝas fikcio.
# Moralo kiel kontraŭnaturo.
# La kvar eraregoj.
# La 'progresantoj' de la homaro.
# Kio mankas al la germanoj?
# Kvereloj de frua homo.
# Kion mi ŝuldas al la antikvuloj.
# La martelo parolas.

## Notoj 
Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Kategorio:Friedrich Nietzsche
Kategorio:Filologio
Kategorio:Verkoj de Friedrich Nietzsche
Kategorio:Kritiko al kristanismo
Kategorio:Verkoj de 1889
La Antikristo

eta|desktre|240px|*La Antikristo*, kvara en verkaro de Nietzsche.
***La Antikristo*** (en germana: *Der Antichrist*) estas libro de la filozofo Friedrich Nietzsche, origine publikigita en 1895. Kvankam ĝi estis verkita en 1888, pro ties polemika enhavo Franz Overbeck kaj Heinrich Köselitz prokrastis ties publikigon, kun *Ecce Homo*. La germanlingva titolo povas esti tradukita al *La Antikristo* aŭ al *La Antikristano*, depende de kiel la germanlingva vorto *Christ* estu tradukita.

La libro estas kritiko de la kristanismo kiel tuto, kaj de pli modernaj konceptoj kiel egalismo kaj demokratio, kiujn li vidas kiel pluiga konsekvenco de la kristanaj idealoj. La nura vera kristano estus estinta Kristo mem, kaj la religio fondita poste fare de la Patroj de la Eklezio, ironie, estus nur laboro de dekonstruado, de perfido kaj de malinterpretado de la dekomenca senco kiel enkarnigita de Jesuo. La Kristo de Nietzsche, kies realan kaj historian figuron li klopodas establi legante inter linioj en la Skribaĵoj, estus por Nietzsche kazo de degenerado fare de la instinktoj perfekte ripetebla en ĉiuj epokoj kaj lokoj kiel homa «tipo», kaj fakte li komparas ĝin kun la protagonisto de La idioto, romano de Fjodor Dostojevskij.

La analizo de la Skribaĵoj konsideras tutan serion de epizodoj kaj frazoj de la Biblio kiuj evidentigus la volon de la pastraj judaj kastoj por malproksimigi la saĝulon, per falsaĵoj kaj superstiĉoj, sed kiel plej efika rimedo konservi la povon. Religio kiel Budhismo estus kompare multe pli realisma kaj «sana» ol kristanismo, laŭgrade ke ĝi ne klopodas instrui la lukton kontraŭ la peko, sed kontraŭ io multe pli reala, lastinstancie, kia estas doloro; tamen, ĉar ties bazo estas la «nedeziro», li konsideras ankaŭ ĝin dekadenca kaj kontraŭa al la ideoj de la milita hegemonio kaj de la fortulo per sia propra forto super la malfortulo kaj de la eliminado de la malfortuloj. Je la fino de la libro, li parolas pri la Leĝoj de Manuo, teksto de la Hindua juro kaj unu de la sanktaj tekstoj de la hinduismo (kiun Nietzsche estis ĵus leginta antaŭ nelonge) kiel ekzemplo de leĝaro modela por civilizacio aristokrata strukturita en kastoj.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Danto, Arthur. 2005. Nietzsche as Philosopher: Expanded Edition, Columbia. ISBN 978-0-231-13519-1.
* SOMMER, Andreas Urs, *Friedrich Nietzsche: Der Antichrist. Ein philosophisch-historischer Kommentar*. Bazelo (Svisio), 2000, ISBN 3-7965-1098-1
* SOMMER, Andreas Urs: «Dios ha muerto» kaj «¿Dioniso contra el crucificado?», en *Estudios Nietzsche* 6, págs.&nbsp;47–64, 2006.
* Koenraad Elst: Manu as a Weapon against Egalitarianism. Nietzsche and Hindu Political Philosophy, en: Siemens, Herman W. / Roodt, Vasti (Eld.): Nietzsche, Power and Politics. Rethinking Nietzsche’s Legacy for Political Thought, Berlin / New York 2008, 543-582.

Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Kategorio:Friedrich Nietzsche
Kategorio:Filologio
Kategorio:Verkoj de Friedrich Nietzsche
Kategorio:Kritiko al kristanismo
Kategorio:Verkoj de 1895
Vizaĝoŝirmilo

eta|Vizaĝoŝirmilo
**Vizaĝoŝirmilo** estas objekto de persona protekta ekipaĵo (PPE) por protekti la tutan vizaĝon (aŭ parton de ĝi) de la portanto kontraŭ danĝeroj kiel flugaj objektoj kaj vojderompaĵoj, kemiaj ŝprucigoj (en laboratorioj aŭ en industrio), aŭ eble infektaj materialoj (en medicinaj kaj laboratoriaj medioj).

Vizaĝaŝirmilo estas celita protekti la partan aŭ tutan vizaĝon de la portanto kaj la okulojn de danĝeroj.

Ĝi ankaŭ povas protekti kontraŭ virusoj kaj bakterioj lige kun malsanoj aŭ epidemioj, kiel ekzemple Kronvirusa pandemio en 2019-2020. En ĉi-lasta kazo, ĝi povas esti alternativo por buŝnazmasko.

Kategorio:Ŝirmaj helpiloj
Kategorio:Maskoj
Krivogaštani

**Krivogaštani** (makedone Кривогаштани) estas vilaĝo situanta en la Pelagona regiono de Norda Makedonio. Ĝi estas la administra centro de la Opština Krivogaštani. En 2002 loĝis ĉi tie 1870 loĝantoj.

## Loko, priskribo 
La vilaĝo situas en la centra parto de la municipo. Ĝi situas en valo inter la rivero Kruševska en la okcidento kaj la rivero Blata en la oriento.

La areo de la vilaĝo estas ĉirkaŭ 15 km² kaj la alteco estas ĉirkaŭ 600 - 800 m.

De oriento al okcidento trapasas la vilaĝo la regiona vojo R1306, kiu ligas la urbojn Prilep kaj Kruševo.
### Loĝantaro, ekonomio 
Laŭ la censo de 2002 loĝis ĉi tie entute 1870 homoj.

Ekzistis 1860 makedonoj (99,46 %) kaj aliaj.

La loĝantoj laboras ĉefe en agrikulturo.
## Pluaj fotoj 

Dosiero:Кривогаштани во Општина Кривогаштани.svg|eta|Vilaĝo en Opština Krivogaštani.
Dosiero:Krivogastani.jpg|eta|Krivogaštani de la okcidento
Dosiero:Зграда на Општина Кривогаштани.jpg|eta|La sidejo de la Opština Krivogaštani
Dosiero:Црква „Св. Димитриј“ - Кривогаштани 6.jpg|eta|Preĝejo "Skt. Dimitrij "

## Tradukfonto 
Statistikoj: http://www.stat.gov.mk/publikacii/knigaX.pdf

Kategorio:Vilaĝoj de Nord-Makedonio
Podbřežice

**Podbřežice** (antaŭe **Pobeřice**) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas 12&nbsp;km sudokcidente de Vyškov. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1348. En la jaro 1964 estis al la munivipo alligita Komořany. Ekde la jaro 1990 Podbřežice estas denove memstara municipo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Filia novgotika preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo
* Tombejo situanta en deklivo sur loko de detruita preĝejo, kiu ĉi tie situadis eble jam en la 13-a jarcento kaj detruita ĝi estis en la jaro 1905 pro rompita statiko
* Gisfera kruco el la jaro 1834
* Tomboŝtono de pentristo Vítek el la jaro 1599
* Kvarcenta sonorilo el la jaro 1603
* Garbejo n-ro 42

## Pluaj fotoj 

Kostel sv. Petra a Pavla Podbřežice.jpg|Preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo
Obecní úřad a škola Podbřežice (Vyškov- czech republic).jpg|Municipa ofico kaj lernejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Vyškova pordego
Nacia Biblioteko de Kataro

La **Nacia Biblioteko de Kataro** (,  **QNL**) estas la nacia biblioteko de Kataro, situanta en la ĉefurbo Doho, kie ĝi ankaŭ funkcias kiel la urba kaj akademia biblioteko. Ĝi funkcias kiel ne-profitcela organizaĵo sub la tegmento de *Qatar Foundation*. 

## Historio 
Klaŭdia Lukacs, germana fakulo pri la bibliotekoscienco, estis invitita por starigi la bibliotekon. En 2018, la biblioteko inkludis ĉirkaŭ 800 000 presitajn librojn kaj ĉirkaŭ 500 000 e-librojn, gazetojn, revuojn ktp. 

Krome, la biblioteko enhavas la "Heredaĵo-Biblioteko" - kolekto de malnovaj libroj kaj dokumentoj. Tiu kolekto komencis formiĝi en 1979 kaj estis integrigita en la kolektoj de la Nacia biblioteko je sia establado. La kolekto inkluzivas 2 400 verkojn, mapojn, malnovajn sciencajn instrumentojn kaj fotojn.

Ĝi ankaŭ inkluzivas periodaĵojn de la 15-a jarcento inkluzive de latina traduko de verkoj fare de Ibn Sina. Ĉiu materialo estis ciferecigita kaj estas inkluzivita en la biblioteka katalogo. Kelkaj el la materialo estas alirebla ene de la Monda Retbiblioteko.

Kunlabore kun la Brita Biblioteko, la Katara Cifereca Biblioteko estis establita. La projekto inkluzivas dokumentojn konservitajn en la "Brita Biblioteko" rilatajn al la historio de la Persa Golfo ekde la 18-a jarcento ĝis la 1950-aj jaroj. Ĉiu materialo estas ciferecigita.

## Funkcio 
La biblioteko havas tri ĉefajn funkciojn: nacia biblioteko, universitata esplorbiblioteko kaj metropola centra publika biblioteko, ekipita por la ciferecepoko. En ĝia funkcio kiel nacia biblioteko, kiel difinite de Unesko, ĝi kolektas kaj disponigas aliron al scio, inkluzive de heredaĵenhavo kaj materialo signifa al Kataro kaj la regiono. Ekde la malfermo de la nova konstruaĵo, la biblioteko ankaŭ funkciis kiel komunuma kunvenejo.

La biblioteko organizas konferencojn kaj ekspoziciojn ankaŭ unufoje monate koncerton de la filharmonia orkestro kun libera aliro al publiko. Membreco en la biblioteko estas senpaga por iu ajn kiu posedas identigan karton de kataro.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Arablingva literaturo

## Eksteraj ligiloj 
*  (Nacia Biblioteko /)
*  (Cifereca Biblioteko /)

Kataro
Kategorio:Kulturo de Kataro
Kategorio:Edukado en Kataro
Mérinville

''''* estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Loiret*, en la regiono Centro-Valo de Luaro ( ). Fine de  en la komunumo vivis . Administre la komunumo apartenas al la arondismento *Montargis* kaj al la kantono *''. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Loiret

Kategorio:Komunumoj de Loiret
La afero Wagner

***La afero Wagner*** () estas libro de la filozofo Friedrich Nietzsche, origine publikigita en 1888. Subtitolita "Problemo d muzikisto", ĝi estis konata ankaŭ kiel *La kazo Wagner*.

## Enhavo 
La libro estas kritiko de Richard Wagner kaj la anonco de la rompo de Nietzsche disde la germana muzikisto, kiu estis ege multe implikita, laŭ la kompreno de Nietzsche en la movado *Völkisch* kaj en la antisemitismo. Lia muziko jam ne plu estas reprezentata kiel ebla "filozofia afekto," kaj Wagner estas ironie komparata al Georges Bizet. Tamen, Nietzsche prezentas Wagner kiel nur partikulara simptomo de pli mallarĝa "malsano" kiu estas suferiginta Eŭropon: tio estas, neniismo. La libro montras Nietzsche kiel kapabla muzik-kritikisto, kaj havigas la grundon por kelkaj el siaj pluaj meditoj pri la naturo de arto kaj ties rilato kun la estonta sano de la homaro.

Tiu verko estas en akra kontrasto kun la dua parto de la verko de Nietzsche *La naskiĝo de tragedio,* en kiu li laŭdis Wagner kiel plenumanto de neceso en muziko kiu iras trans la analiza kaj senpasia kompreno de muziko. Nietzsche ege laŭdis Wagner ankaŭ en sia eseo "Wagner en Bayreuth" (parto de *Fruaj meditaĵoj*), sed lia seniluziiĝo pri Wagner kaj la komponisto kaj la homo estis por la unua fojo aperinta en sia verko de 1878 nome *Homa, tro homa*. Unu el la lastaj verkoj kiujn Nietzsche verkis revenis al la kritikal temo de *La afero Wagner*. En *Nietzsche kontraŭ Wagner*, Nietzsche arigis elĉerpaĵojn de siaj verkoj por montri, ke li konsistente havis la samajn pensojn pri muziko, nur ke li estis misaplikante ili al Wagner en la plej fruaj verkoj.

## Bibliografio 
* Danto, Arthur. 2005. Nietzsche as Philosopher: Expanded Edition, Columbia. ISBN 978-0-231-13519-1.
* Andreas Urs Sommer: Kommentar zu Nietzsches Der Fall Wagner. Götzendämmerung (= Heidelberger Akademie der Wissenschaften (ed.): Historischer und kritischer Kommentar zu Friedrich Nietzsches Werken, vol. 6/1). XVII + 698 pages. Berlin / Boston: Walter de Gruyter 2012 ().
* James Kennaway: Psychiatric Philosophy in Nietzsche's „Der Fall Wagner“ and „Nietzsche Contra Wagner“, in: New German Review. A Journal of Germanic Studies 20 (2004/05), pp. 84–95.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *The Case of Wagner* en Nietzsche Source

Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Kategorio:Richard Wagner
Kategorio:Filologio
Kategorio:Verkoj de Friedrich Nietzsche
Kategorio:Muzikaj libroj
Kategorio:Verkoj de 1888
Kategorio:Muzikkritiko
École normale supérieure de Lyon

La ***École normale supérieure de Lyon*** (ENS Lyon) estas franca *grande école* situanta en la grandurbo Liono. Ĝi estas unu el la kvar prestiĝaj *écoles normales supérieures* en Francio. La lernejo konsistas el du akademiaj unuoj - arto kaj scienco - kun kampusoj en Liono, proksime de la kunfluejo de la riveroj Rodano kaj Saône.

ENSL-studentoj kutime havas specialan statuson kiel ŝtatoficistoj post multaj konkuradoj, kondiĉe ke ili daŭrigas siajn ŝtatservkarierojn.

## Famaj diplomiĝintoj 
* Matthias Fekl, franca politikisto
* Augustin Trapenard, ĵurnalisto kaj literatura recenzisto

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Supera instruado en Francio
Kategorio:Liono
Kategorio:Inĝenierartaj lernejoj en Francio
Thurn und Taxis

**Thurn und Taxis** estas la nomo de origine lombardia aristokrata familio, altiĝinta al la rango de alta nobelaro, kiu fondis la eŭropan sistemon de poŝto kaj vivtenis ĝin kelkajn jarcentojn ĝis la komenco de la 19-a jarcento.120ra|eta|
eta|180ra|La familio de *Tasso* (meloj) estas spurebla en Lombardio ekde la 12-a jarcento kaj ekde la 14-a jarcento establis kurierservon por la Respubliko de Venecio, ekde la 15-a jarcento ankaŭ por la Papoj. La fratoj *Janetto* kaj *Francesco dei Tasso* fondis en 1490 nome de la germana Reĝo de la romanoj kaj pli posta imperiestro Maksimiliano la 1-a la tuteŭropan poŝtan reton. La posteuloj funkciigis la "imperian regnan poŝton" kiel hereda familia entrepreno, unue kun ĉefsidejo en Bruselo, de 1701 en Frankfurt ĉe Majno kaj de 1748 en Regensburg.

## Fino de la poŝtmonopolo 
Post la dissolvo de la Sankta Romia Imperio en 1806, kelkaj el la posteulaj ŝtatoj transprenis la instalaĵojn de la imperia regna poŝto de la familio kontraŭ kompensopago, aliaj el la posteulaj ŝtatoj komisiis al la familio pluteni la komercon je la nomo de Thurn und Taxis-poŝto, kiu estis prizorgita de Frankfurto denove. La dinastio Thurn und Taxis perdis sian monopolon sed estis grandamplekse perdokompensita. En Bavario ekzemple la anoj ricevis la iaman monaĥejon Sankta Emmeram, kiu iĝis la nova sidejo. Post la venko en la Aŭstria-Prusia Milito en 1867, Prusio devigis la cedon de la firmao al la prusa ŝtato kontraŭ kompensopago de 3 milionoj da taleroj.

## Vidu ankaŭ 
* Paul von Thurn und Taxis
* Thurn und Taxis (poŝto)

## Eksteraj ligiloj 
* Poŝtmarkoj kun motivoj pri Thurn und Taxis.
* Historio de la dinastio, el la germanlingva Vikipedio.
* Hejmpaĝo de la dinastio.

Kategorio:Sankta Romia Imperio
Kategorio:Dinastioj
Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Poŝto
Pfizer

**Pfizer** *Inc.* [] estas internacia farmacia firmao bazita en Novjorko. Ĝi estas unu el la plej grandaj farmaciaj kompanioj en la mondo. Enspezo en 2020 estis 41,9 miliardoj da usonaj dolaroj.

## Historio 
La juna germana kemiisto *Karl Pfizer* [] kaj lia kuzo *Karl Erhart*, ambaŭ el Ludwigsburg, fuĝis en printempo de 1849 post la malsukceso de la Revolucio de 1848 el Eŭropo al Usono kaj samjare en la urboparto Broklino de Novjorko fondis la entreprenon *Charles Pfizer & Company*. La firmao estis tre sukcesa kaj en la sekvaj jaroj disetendiĝis por inkludi kromajn produktadinstalaĵojn, administrajn kaj stokinstalaĵojn en New York.

En 1951 novaj fabrikejoj estis konstruitaj ĉirkaŭ la mondo, inter aliaj en Belgio, Brazilo, Porto-Riko, Kanado, Kubo kaj Anglio. En 1952 sekvis la establado de agrikultura branĉo kaj de 1953 la konzerno pluspecialiĝis pri nutraj suplementoj. En 1971 la germana farmacia fabrikejo *Heinrich Mack* en Illertissen estis transprenita.

Inter la pli konataj substancoj de la firmao estas *Sildenafilo*, privarbata per la marka nomo "Viagra", kiel kuracilo pontraŭ impotenteco.

Dum la pandemia Kronvirusa malsano de 2019, la germana bioteknika kompanio *Biontech* komencis partnerecon kun Pfizer por produkti kaj provizi vakcinon kontraŭ *SARS-CoV-2*. En decembro 2020, la *BNT162b2*-vakcino estis la unua *KOVIM-19*-vakcino ricevinta aprobon en Usono, Eŭropa Unio kaj multaj aliaj landoj. La vakcino estas interalie fabrikita de la fabrikejoj de Pfizer.

Kategorio:Farmaciaj firmaoj
Spiritisma Centro Emanuelo (Votuporanga-SP)

La **Spiritisma Centro Emanuelo**  (portugale Centro Espírita Emmanuel) estas spiritisma asocio en Votuporango, Brazilo, la dua plej malnova aperinta en tiu urbo, fondita la  de grupo da spiritistoj, inter ili Romeu Grisi, João Batista Schiavon, D-ro Orlando Van Erven Filho, Nelson Siqueira de Oliveira, Nelson de Paula Silveira kaj José de Morais.

La centro komenciĝis en sia propra konstruaĵo ĉe la strato Mato Grosso, kaj en 1975 pli granda ĉefsidejo estis malfermita, kie ĝi restas ĝis hodiaŭ, ĉe la strato Rua Tietê.

El la komenca grupo, aliaj nukleoj aperis. En 1954 aperis la Bonfara Asocio Fratino Elvira, el kiu naskiĝis la infanvartejo "Lar Irmã Mariana", inaŭgurita en 1958. En 1972, en la kvartalo Cidade Nova estis kreita grupo por tiea sociala laboro, kaj en 1978 ĝi iĝis la Spiritisma Centro Bezerra de Menezes. Same en 1984 estiĝis grupo por sociala laboro en la kvartalo Paineiras, kaj nuntempe ĝi konsistas el la  Spiritisma Grupo Chico Xavier. 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Brazila Spiritisma Federacio
*Spiritisma Centro Bezerra de Menezes
*Spiritisma Centro Humberto de Campos
*Spiritisma Centro Vojo al Damasko
*Spiritisma Domo Paca Angulo
* Spiritisma Grupo Mario de Nazareto
* Votuporango

## Eksteraj ligiloj 
* Jutub-kanalo de Spiritisma Centro Emanuelo portugale

Kategorio:Votuporango
Kategorio:Spiritismo en Brazilo
Kategorio:Spiritismaj organizoj
Kum Nye

**Kum Nye** aŭ ***sKu-mNyé*** estas tibeta budhana ekzercado kiu konsistas el aro de spiraj ekzercoj, (mem)masaĝo kaj meditaj movadaj ekzercoj, kiuj venas de la tibeta medicina tradicio. 

## Kum Nye - oleomasaĝo 
*Kum* signifas 'subtilan korpon' kaj *Nye* signifas 'knedi, masaĝi'.

Ku Nye instruata de la Internacia Akademio por Tradicia Tibeta Medicino estas sistemo de terapia oleomasaĝo.  Ĝi baziĝas sur la medicinaj tantroj. Ĝiaj avantaĝoj laŭdire inkluzivas eliminon de toksinoj, pliigitan viglecon, doloro-redukton kaj trankviligon de nervaj malordoj inkluzive de sendormeco, deprimo kaj angoro. La Shang Shung Instituto, aligita al Chogyal Namkhai Norbu, ofertas trejnadprogramon en masaĝo Kunye.

## Etimologio 
La du esprimoj *Kum Nye* kaj *sKu-mNyé* estas malsamaj literumoj en la latina alfabeto de la sama tibeta frazo *sku mnye*, kiu laŭlitere signifas 'masaĝo de la subtila korpo'. Kelkaj formoj de *sku mnye* estas malklare similaj al jogo, tajĝiĉuano, ĉigongo aŭ terapia masaĝo. *Kum Nye, Ku Nye*, kaj *Kunye* ankaŭ kutimas transskribi la tibetajn frazojn *dku mnye* ('ventra masaĝo') kaj *bsku mnye* (oleomasaĝo) manipulas la fizikan korpon, prefere ol la subtilan energion. 

## Historio 
Kum Nye naskiĝis en la antikva tibeta antaŭbudhana bon-religia kulturo. Kiel fizika ekzercado, ĝi estis instruita kiel rimedo de supervivo en malamika medio. Inter la militistoj, Kum Nye estis adoptita en aliajn aspektojn de la Bon-tradicio. Kiam budaismo venis al Tibeto, ĝi estis adoptita tie kiel parto de la ekzercoj.

## Referencoj 
Kategorio:Budhismo
Kategorio:Jogo
Palaco Carignano

El **palaco Carignano** (en itala: *Palazzo Carignano*) estas palaco en la strato de la Akademio de la Sciencoj (*Via Accademia delle Scienze*) en Torino en la nordo de Italio. Estas unu de la «Rezidejoj de la reĝa domo de Sabojo» deklaritaj Monda heredaĵo de Unesko.​ La palaco estis desegnita de la itala arkitekto Guarino Guarini.

eta|maldekstre|250px|Palaco Carignano.
Aktuale, la palaco Carignano estas hejmo de la Nacia Muzeo de la *Risorgimento* (en itala, *Museo Nazionale del Risorgimento italiano*). Temas pri unu el la plej gravaj italaj historiaj muzeoj. Ĝi estas dediĉita, kiel indikas ties nomo, al la historia periodo de la *Risorgimento*, nome la politika Unuiĝo de Italio, kiu okazis en la 1860-aj jaroj.

La eksponitaj objektoj estas tre variaj: armiloj, uniformoj, dokumentoj, manuskriptoj kaj figuraj verkoj. La ekspono okupas ĉirkaŭ 3 000 m² distribuitajn en 26 salonoj kaj kovras periodon pli ampleksan ol la *Risorgimento* mem: la rakonto startas fakte en la 18-a jarcento kaj alvenis ĝis fino de la Dua Mondmilito. La Muzeo havas en sia supera etaĝo ampleksan bibliotekon kiu enhavas grandan nombron de unuarangaj kaj duarangaj fontoj pri la *Risorgimento* kaj ties epoko.

## Notoj 
Kategorio:Unuiĝo de Italio
Kategorio:Palacoj en Italio
Kategorio:Muzeoj en Italio
Kategorio:Barokaj palacoj
Kategorio:Torino
Kategorio:Mondaj heredaĵoj en Italio
Kategorio:Historiaj muzeoj en Italio
Kategorio:Konstruaĵoj en Torino
Qatar Rail

**Qatar Railways Company**, plej ofte konata kiel **Qatar Rail**, estas ŝtata kompanio, respondeca pri fervojo en Kataro.

## Priskribo 
Ĝi estas tute administrata fare de la Katara ŝtato. Establita en 2011, la firmao respondecas pri la dezajno, konstruado, komisiado, operacio kaj prizorgado de la tuta fervojreto kaj fervojaj sistemoj, kaj administros la fervojreton de la lando post kiam ĝi estos funkcianta. La ĉefaj projektoj kiujn ĝi disvolvas estas la Metroo de Doho kaj Tramtransporto en Lusail por pasaĝertransporto kaj Qatar Rail Long Distance por la transporto de varoj tutlande.

Laŭ la registaro de Kataro, la firmao estis kreita ene de la projekto *Katara Nacia Vizio 2030* por ke la araba lando forlasu la subevoluon:

Kvankam ĝi estas posedata de la ŝtato, la kompanio celas doni gravecon al la nacia privata sektoro.

645ra|centra

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Doho
* Ruĝa Linio (metroo de Doho)
* Verda Linio (metroo de Doho)
* Ora Linio (metroo de Doho)
* Tramtransporto en Lusail

## Eksteraj ligiloj 
* Doha metro - Lusail Tram - Qatar Rail  (/)
* Qatar Rail Retail 

## Tradukfonto 
Kategorio:Fervojaj kompanioj en Kataro
Mihály Viola

**Mihály Viola** [mihAj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Viola Mihály** estis hungara aktoro.

Mihály Viola naskiĝis la  en Ács, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Mihály Viola akiris aktoran diplomon en Akademio pri Teatro en 1946. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro Művész, poste en diversaj ĉefurbaj teatroj kaj ankaŭ en Győr. Inter 1954-1981 li estis membro de *Gaja Scenejo*, kie li havis plej ofte komikajn rolojn.

## Liaj teatraj roloj (elekto) 
* Mihály Vörösmarty: *Csongor és Tünde* - vira titolrolo
* William Shakespeare: Somermeznokta sonĝo - Oberon
* Gyula Illyés: *Fáklyaláng* - Lajos Kossuth
* George Bernard Shaw: ''Mrs Warren's Profession* - Frank

## Lia kina filma rolo 
* *A halhatatlan légiós* (1971) - biciklanta soldato

## Liaj televiziaj filmaj roloj (elekto) 
* *És Ön mit tud?* (1962)
* *A szüzek városa* (serio, 1973)
* *Cigánykerék'' (1978) - direktoro

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Das Urteil (novelo)

**La verdikto** (germane: *Das Urteil*) estas novelo verkita de Franz Kafka en 1912 kaj publikigita la sekvan jaron. La rakonto temas pri patro-filo rilato.

Kafka verkis la rakonton kiam li estis 29-jaraĝa, diplomiĝante ĉe jurstudo en Prago. Li verkis la rakonton unufoje, la 22-an de septembro 1912, asertante ke ĝi estis la plej bona laboro kiun li iam verkis. La rakonto estis dediĉita al Felicie Bauer, kiu poste estis la fianĉino de Kafka.

## Intrigo 
La rakonto malfermiĝas kun Georg Bendemann, juna komercisto sidanta en sia ĉambro skribanta leteron al amiko kiu foriris al Rusio por komenci komercon tie, sed malsukcesis. Georg rakontas al li, ke li estas baldaŭ geedziĝonta kun juna virino nomita Frieda Brandenfeld. Li ĉesas skribi kaj kontrolas sian patron; la patro komencas demandi lin pri la ekzisto de sia amiko en Rusio; Georg provas ŝanĝi la temon de la konversacio, sed malsukcesas. Lia patro akuzas lin je mensogado al li pri la komerco, dirante, ke la morto de la patrino de Georg vundis lin pli ol Georg.

Georg insistas, ke lia patro ripozu iomete en sia lito ĉar li opinias, ke li estas malsana, sed lia patro asertas, ke Georg volas mortigi lin. Preter tio, lia patro asertas, ke li konas sian amikon kaj ke li forlasis lin la tutan tempon de kiam li moviĝis al Rusio. Lia patro ignoras la traktadon de Georg de li kaj diras ke li povas prizorgi sin mem. Fine lia patro diras al li, ke li estas egoisma kaj kondamnas lin al morto per dronado. Georg eskapas de la domo kaj kuras direkte al ponto super rivero, skuas sin direkte al la akvo, kaj mortas per dronado.

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Romanoj de Franz Kafka
Ježkovice

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Vyškov. Pri parto de municipo Voděrady temas artikolo Ježkovice (Voděrady).*

**Ježkovice** () estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas 9&nbsp;km okcidente de urbo Vyškov sur sudaj deklivoj de Drahana montetaro. Vivas ĉi tie  (). Du kilometrojn nordoriente de la municipo etendiĝas akva rezervujo Opatovice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1375.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de La plej sankta Koro de Sinjoro
* Monumento de kapitulaco de la germana armeo el la 2-a mondmilito

## Pluaj fotoj 

Ježkovice - obecní úřad.jpg|Ježkovice, municipa ofico
Ježkovice - kaple u hřbitova.jpg|Ježkovice, kapelo
Ježkovice - zvonice.JPG|Ježkovice, sonorilejo
Ježkovice - došková chalupa.JPG|Ježkovice, pajla domo
Ježkovice - pomník kapitulace německé armády.jpg|Monumento de kapitulaco de la germana armeo el la 2-a mondmilito

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Drahana montetaro
Drnovice (distrikto Vyškov)

**Drnovice** (la origina literumo: *Drinovice*) estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km okcidente de Vyškov sur montarpiedo de Drahana montetaro kaj fekunda Vyškova pordego. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1104.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Kastelo Drnovice
* Paroĥa preĝejo de sankta Laŭrenco

## Naskiĝintoj
*Alexander Roda Roda, verkisto

## Sporto 
En la municipo funkcias futsala klubo TJ Sport Drnovice kaj ankaŭ futbala klubo FK Drnovice, kiu estas reprezentanto de la pereinta unualiga klubo 1. FK Drnovice. Tiu partoprenis en la unua ligo dum kvin sezonoj en la jaroj 1997 ĝis 2002 (kaj ankoraŭ unufoje en la sezono 2004/05).

## Pluaj fotoj 

Farní_kostel_svatého_Vavřince.jpg|Paroĥa preĝejo de sankta Laŭrenco
Hasičská zbrojnice (Drnovice- czech republic).JPG|Fajroestingista armilejo
Zámek Drnovice.jpg|Kastelo kaj samtempe municipa ofico en Drnovice
Fotbalový stadion FK Drnovice.jpg|Stadiono FK Drnovice
Drnovický mokřad Žumpy.jpg|Malsekejo Žumpy en Drnovice

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Drahana montetaro
Kategorio:Setlejoj en Vyškova pordego