open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Villeneuve-lès-Avignon

**Villeneuve-lès-Avignon** (jen france, ) estas franca komunumo en la regiono Okcitanio ( [ɔksitaˈni],  [utsiˈtanjɔ],  [uksiˈtanjə]), historie en Langvedoko-Rusiljono. Ĝi apartenas al la departemento Gard kaj la arondismento de Nîmes, kaj estas sidejo de samnoma kantono de Villeneuve-lès-Avignon. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Nîmes (Nimo) kaj al la kantono ''*. 

La teritorio havas komunan limon kun .

Inter esperantistoj la urbo aparte konatiĝis en somero 1957, kiam la Internacia Junulara Kongreso de TEJO okazis tie.

## Partneraj urboj 
* 20ra Rheinbach (Germanio) ekde 1960
* kadra|20ra Peñíscola (regiono Valencilando en Hispanio) ekde 1972
* kadra|20ra San Miniato (regiono Toskano en Italio) ekde 1992
* 20ra Gíthio (Γύθειο, komunumo Anatoliki Mani, Lakonio, Peloponezo en Grekio) ekde 1997

## Historio 
eta|maldekstra|160ra|turo *Philippe le Bel* (Filipo la bela)
En la 5-a jarcento piede de la monto *Andaon* fondiĝis abatejo konsekrita al la kristana sanktulo Andreo, ĉirkaŭ kiu iom post iom ekestis loĝloko.

Fondodato de la urbo konsideratas la jaro 1292, kiam la franca reĝo Filipo la 4-a, nomata "Filipo la bela", fiksis kontrakton kun la abatejo, kiu antaŭvidis la starigon de fortikaĵo kaj turo vidalvide de Avinjono, por protekti la abatejon situanta ĉe la tiutempa limo de la regno. La loĝloko ĉe la abatejo kaj la nova fortikaĵo komence *Villeneuve de Saint-André près Avignon* ("novurbo de Sankta Andreo ĉe Avinjono") havis multajn privilegiojn.

Dum la papoj vivis en Avinjono, ili kaj kardinaloj starigis imponajn palacojn en la urboj, kiuj ankoraŭ nun dominas la urban impreson. Ankaŭ post la reveno de la papoj al Romo, la urbanoj pro la privilegioj kaj la daŭra ĉeesto de riĉaj monaĥejoj tenis prosperan bonstaton.

Dum la Franca Revolucio de 1789 la urbo Villeneuve iĝis centro de kantono. En la 19-a jarcento la loko iĝis preferata vivejo por riĉaj civitanoj de Avinjono, kiuj de ĉi tie havis belan panoraman rigardon al sia urbo. Grandkvante nuntempe ankoraŭ estas same: daŭre multaj riĉaj civitanoj laborantaj en Avinjono vivas en la urbo.

## Vidindaĵoj 
* Monaĥejo *Notre-Dame-du-val-de-Bénédiction*
* Fortikaĵo *Saint-André*
* Turo *Philippe Le Bel''

## Esperanto 
En 1957 la Internacia Junulara Kongreso okazis en Villeneuve-lès-Avignon sed kun partopreno de nur 30 personoj; tiam okazis la unua oratora konkurso, en kiu venkis juna Carlo Minnaja.

## Vidu ankaŭ 
* Villeneuve-lès-Avignon (stacidomo)
* Komunumoj de Gard

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala urba retejo


Kategorio:Urboj de Francio
Kategorio:Komunumoj de Gard
Vladimír Sládeček

**Vladimír "Vlado" SLÁDEČEK** (naskiĝis la 17-an de marto 1930 - mortis la 4-an de junio 2010) estis ĉeĥa esperantisto kaj astrologo.

Li laboris kiel hejtisto de ŝipo sur Elbo, el Hamburgo li portis hejmen librojn pri astrologio, aliajn li ricevadis de siaj esperantistaj geamikoj el la tuta mondo. Li enĉeĥigis plurajn spiritismajn librojn el Esperanto, multajn librojn li verkis rekte en la ĉeĥa.

Kiel esperantisto li estis membro de la esperantista klubo en Ostrava-Poruba. En esperantistaj renkontiĝoj li ŝatis gitarludi kaj kanti.

Pro siaj astrologiaj kaj spiritismaj interesoj li fariĝis objekto de spionado flanke de la komunisma ŝtata polico, malgraŭ protestoj el eksterlando (laŭdire eĉ la ĉeĥoslovakan prezidenton Gustáv Husák ne volis en Svedio du esperantistoj akcepti pli frue ol li klarigos al ili kial la registaro enprizonigis Vladon Sládeček).

## Verkoj 
* Tranzity v astrologii (Tranzitoj en astrologio)
* Obecné správní právo (Ĝenerala administra rajto)
* Základní kniha hermetismu (Baza libro pri hermetismo)
* Aspekty planet (Aspektoj de planedoj)
* Jak probudit magické dovednosti (Kiamaniere veki la magiajn lertojn)
* Astrologie lásky a manželství - Láska v horoskopu (Astrologio de amo kaj geedzeco - Amo en horoskopo)
* Povaha a životní osud v astrologii (Karaktero kaj viv-fatalo en astrologio)
* Roční horoskop - Horoskopy solární, lunární, návrat Merkura, Venuše, Marta (Jara horoskopo)

## Tradukoj el Esperanto en la ĉeĥan 
* Aleš Berdnik - Pohár Amrity
* Zilda Gama - Ve stínu a světle
* Komandor Edgar Armond - Poslední východ slunce - Vyhoštění z planety Capella

## Fontoj 
* Rememoroj de lia astrologia lernanto kaj amiko 
* Verkoj de Sládeček 

Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Kategorio:Ĉeĥaj astrologoj
Bopatrina nodo

**Bopatrina nodo** aŭ **ŝtelista nodo** — ŝnura nodo por kunigado (kunligado) de ŝnuroj kaj haŭseroj. Ĝi estas ege malfidinda.
eta|La bopatrina nodo

eta|La bopatrina nodo
eta|La bopatrina nodo

## Similaj nodoj 

Image:Square_knot.svg|Rekta nodo
Image:Thief knot.svg|Bopatrina nodo (malfidinda)
Image:Granny_knot.svg|Avina nodo (malfidinda)

## Vidu ankaŭ 
* Simpla nodo
* Rekta nodo
* Plata nodo
* Avina nodo
* Refnodo
* Ŝunodo
* Ŝkotnodo

## Eksteraj ligiloj 
* Skoltaj nodoj (45) 
* Nodoj por kunligado de du haŭseroj *(ruse)*

Kategorio:Nodoj
Mircești (Iași)

eta|Situo en distrikto Iași
**Mircești** [mirĉeŝtj] estas komunumo en la distrikto Iași, en Rumanio. Ĝi entenas du vilaĝojn, Mircești kaj Iugani.  homoj loĝis tie en 2002.

Tie naskiĝis la fama rumana poeto Vasile Alecsandri.

La komunumo Mircești situas sud-okcidente en la distrikto, sur teraso inter la riveroj Siret kaj Moldovo. Ĝi distancas 76 km de Iași, 27 km de Pașcani kaj 16 km de Roman.

Mircești havas fervojan stacion ĉe la linio inter Roman kaj Pașcani.

## Referencoj 
Kategorio:Komunumoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Iași
Ion Creangă

Unu el la ĉefaj verkistoj en la rumana literaturo de la 19-a jarcento, li estas plej konata pro sia volumo *Infanaĝaj rememoroj*, siaj romanetoj kaj noveloj, kaj siaj multaj anekdotoj. 

## Biografio 
Laŭ tio kion li skribis, Ion Creangă naskiĝis la  en Humuleşti, vilaĝo de la nuna komunumo Târgu Neamț en distrikto Neamț. Aliaj personoj pensas ke la aŭtoro naskiĝis la 10-an de junio. Neniuj dokumentoj konfirmas lian naskiĝtagon. Liaj gepatroj estis Ștefan kaj Smaranda.

Ion Creangă pasigis la infanaĝon en sia denaska vilaĝo. En 1847, li faris elementajn kursojn de la kantoro Basilo, en konstruaĵo aranĝinta de vilaĝanoj. Poste, li studis en Broșteni kaj Târgu Neamț, por fine iri al la kateĥista lernejo de Fălticeni. Li devis sekvi studadojn pri la pastreco, sed la lernejo kiu devus instrui tion malaktiviĝis. Tial li translokiĝis en urbon kaj lernis pastrecon en la seminario de Socola. 

De 1855 ĝis 1859, Ion Creangă estis seminariano; li revenis hejmen, post kiam li akiris diplomon de profesia atesto. Li edziĝis kun Ileana Grigoriu kaj de tiam oficis en la preĝejo de 40 martiroj en Iaşi kaj aliaj paroĥoj.

Sufiĉe aĝinta kaj edziĝinta de tri jaroj, Creangă konsideris forlasi la pastran postenon. Li sekvis la kursojn de la normala lernejo de Vasile Lupu de Iaşi kaj iĝis instruisto en unu el la lernejoj de Iaşi, sen rezigni sian laboron de diakono.

## Creangă en Esperanto 
El la verkoj de Ion Creangă aperis tre malmulte en Esperanto:
* *Oĉjo Johano Rado*, tradukinto ne indikita. En *Rumana bonhumoro en elektitaj rakontoj*, Arnhem, 1932. Republikigita en *UŜE-eĥo*, n-ro 11, sept. 1933.
* *La trompita urso fare de vulpo*. Trad. Arpad Ŝimon. En *La leporo* n-ro 9, 30 apr. 1958.
Vasile Alecsandri

**Vasile ALECSANDRI** vaˈsile aleksanˈdri; naskiĝis la 21-an de julio 1821 en Bacău, mortis la 22-an de aŭgusto 1890 en Mirceşti) estis rumana poeto, dramisto, akademiano kaj politikisto.

## Biografio 
Li naskiĝis en la moldavia urbo Bacău en familio de bienhavantoj. Liaj gepatroj estis Vasile kaj Elena Cozoni, kaj lia patrino estis la filino de grekarumana negocisto. Liaj gepatroj havis sep gefilojn, el kiuj tri supervivis: unu filino, Catinca, kaj du filoj, Iancu - estonta armea kolonelo - kaj Vasile.

## Aperis en Esperanto 
**25 majo 1856*. Trad. Gabriel Robin. Rumana Esperantisto n-ro 5 jan-feb-mar. 1909, p. 122.
**Dojno*. Trad. Kálmán Kalocsay. Eterna Bukedo p. 239; Tutmonda Sonoro, vol. 2, p. 477-478.
**„Hora“ de la Unuiĝo*. Trad. G. Robin. Rumana Esperantisto n-ro 5, jan-feb-mar. 1909, p. 122; Napoca Universitară n-ro 4 1983, p. 11.
**Vintro*. Trad. K. Kalocsay. Eterna Bukedo p. 240; Tutmonda Sonoro, vol. 2, p. 478; Paradox n-ro 1 (3), mar. 1991, p. 7.
**Paskofestoj*. Trad. D. Nicorescu. Nova Horizonto n-ro 1 okt. 1934, p. 2.
**Rodika*. Trad. Antoni Grabowski. El Parnaso de Popoloj p. 208; Esperanto n-ro 5 maj. 1926, p. 1.
**La serĝento*. Trad. Radka Ruĵanova. Bulgara Esperantisto n-ro 3, 1979, p. 7.

Kategorio:Rumanaj verkistoj
Sarangbang

eta|dekstra|Sarangbang, la studoĉambro.
***Sarangbang*** (사랑방) estas parto de tradicia hejmo (*hanok*) en Koreio . Ĝi estas uzata por aktiveco de viroj. *Sarangbang* estas popola tradicio de konfuceismo dum Joseon-Dinastio . En hejmo de modesta socia klaso, *sarangbang*-on apartigas de la ĉambroj de virinoj (*anbang*) spaco nomata *daecheong*.

## Vidu ankaŭ
*Anbang
*Hanok

## Referenco
Kategorio:Korea arkitekturo
Svisa bulko

eta|dekstra|ĉokolada *Swiss roll*
**Svisa bulko** (en angla lingvo: *Swiss roll*, *jelly roll*) estas spongeca panspeco. La kuko estas farita el pasto, faruno kaj sukero bakitaj. Ĝi havas kremon aŭ krembuteron kaj estas rulumita.

Kategorio:Panoj
Kategorio:Svisa kuirarto
Kategorio:Germana kuirarto
Kategorio:Aŭstra kuirarto
Kategorio:Hungara kuirarto
Niĵna Apŝa

eta|dekstra|180px|Transkarpata provinco en Ukrainio
eta|dekstra|180px|Distrikto de Tjaĉiv en Transkarpatio
**Niĵna Apŝa** (,  [alŝOapŝa],  [niĵnjaja apŝa], ) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv. Inter 1946-2004 la ukraina nomo estis **Діброва** [dibrova]. Niĵna, niĵnaja kaj alsó signifas: suba.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: 30 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 251 m
* Loĝantaro: 7200
* Poŝtkodo: 90 571
* Telefonprefikso:

## Situo 
Niĵna Apŝa situas inter montoj ĉe kunfluejo de 2 rojoj. Tjaĉiv troviĝas je 20 km-oj.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1387 laŭ tiama hungara ortografio *"Alsówapsa"*. En 1910 vivis en Alsóapsa 5602 loĝantoj (4651 rumanoj, 746 germanoj, 173 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Máramaros, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Niĵna Apŝa. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
* grekokatolika ligna preĝejo el la 18-a jarcento, en 1788 renoviĝis

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Jedousov

Municipo **Jedousov** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ebenaĵo de rivero Elbo, 6&nbsp;km sudoriente de la urbo Přelouč ĉe neĉefa ŝoseo el Přelouč kaj Štěpánov al Choltice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1545 pri vendo de Jedousov de Zikmund el Ronovec al Čeněk Střela el Rokyce. Al la komunumo apartenas domaro Loděnice. En la jaro 1415 estis nomata senjoro el Loděnice. De la jaro 1545 Jedousov estas parto de la posedaĵo Štěpánov kaj de la jaro 1654 ĝi estas parto de senjorejo Štěpánov.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Jedousov**
* Loděnice

## Vidindaĵoj 
Malgraŭ Štěpánov estas malgranda vilaĝo, de la jaro 1890 havas sian kapelon de Virgulino Maria, sian propran tombejon kaj la komunumo posedas fiŝlagon.

## Bibliografio 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la vilaĝo 
* Paĝoj de mikroregiono Submontaro de Železné hory 


Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Municipoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Setlejoj en Svitava montetaro
Jeníkovice (distrikto Pardubice)

Municipo **Jeníkovice** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en montetara regiono sub Fera montaro, 3&nbsp;km oriente de urbeto Choltice, ĉe ŝoseo inter Choltice kaj Jezbořice. Ĝi estas sur rando de oblonga monteta plataĵo, kies deklivo sufiĉe krute malleviĝas al Jeníkovický potok kaj apuda loka fervojlinio el Přelouč al Heřmanův Městec. Vivas ĉi tie  ().

En la blazono videblas melo.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1227, kiam ĝi apartenis al Kojata el Hrabišice. En la 15-a jarcento Jeníkovice estis posedaĵo de senjoroj el Něnkovice kaj de la duono de 17-a jarcento ĝi estis parto de senjorejo Pardubice.

## Loĝantaro 
## Literaturo 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.

## Eksteraj ligiloj 
* Paĝoj de mikroregiono Submontaro de Železné hory 

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Municipoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Setlejoj en Svitava montetaro
Jezbořice

Municipo **Jezbořice** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en ondoforma regiono sub Fera montaro, 4 km norde de la urbo Heřmanův Městec, ĉe la neĉefa ŝoseo inter Dubany kaj Heřmanův Městec.

## Historio 
La vilaĝo estis en la jaro 1131 nomata en listo de havaĵo de episkopejo de Olomouc, kies estis ankaŭ proksima fortikaĵeto kaj preĝejo. En la jaro 1491 aĉetis la vilaĝon Vilém el Pernštejn.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
### Preĝejo 
Origine gotika preĝejo de Sankta Venceslao estas en la jaro 1399 rememorata kiel paroĥa preĝejo. El tiu tempo estas riĉaj ŝtonĉizitaj ornamaĵoj de sedilo, de sankta ŝranko kaj portalo. La preĝejo estis rearanĝita malfrugotike kaj baroke en la jaro 1791.
Ĝi estas ununava kun trilatere fermita presbiterejo kaj sakristio en la akso. Ekstere ĝi estas apogata dur fortegaj pilieroj, ĉe suda flanko estas gotika pintarka portalo, ĉe suda flanko de sakristio estas portalo malfrugotika.
Interne en presbiterejo sur dekstra flanko estas duparta sedilo kronita per pintarko kun enmetitaj dufolia kaj kvarfolia giraĵoj. Sur maldekstra flanko de presbiterejo estas ŝtona oblonga sankta ŝranko kronita per finialoj, fermita per origina fera pordeto.
La ĉefaltaro kun valoraj figuraj lignoskulptaĵoj el la duono de 18-a jarcento, stana baptujo datita de 1600, en sakristio pentrita plata epitafo kun Krucumado al Ozana, filino de Jetřich el Lipany el la jaro 1598, bildo de Pieto, bildo de bapto en Jordano el fino de la 17-a jarcento, bildo de Sankta Johano Nepomuka kaj 10 blazonaj kaj figuraj tomboŝtonoj el la fino de 16-a kaj de la komenco de 17-a jarcentoj.

### Sonorilejo 
Kampanilo el la 14-a jarcento situas en okcidenta angulo de la tombejo, kiu ĉirkaŭas la preĝejon. Sur oklatera plano ĝi havas kvarlateran prisman surkonstruon kovritan per piramida tegmento. Renovigita ĝi estis en la jaro 1753.

250px|eta|maldekstra|Sonorilejo en Jezbořice
250px|eta|maldekstra|Apogpilieroj de la preĝejo en Jezbořice

## Popolkonstruaĵoj 
Historia parto de la vilaĝo kreas oblongan vilaĝplacon ĉirkaŭatan per bienetoj kaj domoj kun ŝildoj orientitaj al la placo. Nova konstruado okazas aparte, apud Klešický rivereto. Domo n-ro 22 el 19-a jarcento estas teretaĝa kun fasado ornamita per stukaĵo.

## Bibliografio 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la vilaĝo 
* Mapo
* Paĝaro de biciklovojo  

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Municipoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Setlejoj en Svitava montetaro
Tambova provinco

**Tambova provinco** () estas provinco en meza parto de eŭropa parto de Rusio. La provinco etendiĝas sur ebenaĵo, la plej alta punkto estas 219m, (averaĝe 150m). Laŭ la stato de  en la provinco vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

* Sidejo: Tambov
* Aŭtokodo: 68
* Etnoj:
** rusoj 1137 (en mil)
** ukrainoj 11
** armenoj 4
** ciganoj 3
** tataroj 3
** belorusoj 2.4
** azeroj 2.3
** germanoj 1
** kaj aliaj

## Historio 
La provinco en 1937 formiĝis. La plej frue diversaj finno-ugroj, baldaŭe slavoj vivadis tie. En 1779 gubernio Tambov formiĝis. En 1939 parto de la provinco fondis novan provincon.

Ekde 2006 en la provinco funkcias 352 municipoj (7 urbegaj municipoj, 23 distriktaj municipoj, 13 urbaj municipoj, 309 vilaĝaj municipoj).

La plej gravaj urboj (en mil) estas: Tambov 287 (industria centro); Miĉurinsk 93 (aŭtobusoj); Rasskazovo 45.5 (ŝuoj); Morŝansk 43 (industrio); Kotovsk 33 (farboj); Uvarovo 28; Kirsanov 18.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
Charles Janssens (aktoro)

Inter 1934 kaj 1970 li rolis en 40 filmoj, belgaj kaj internaciaj, li ludis la ĉefrolon 22 fojojn.

Li estis filo de Peter Janssen (1868 - 1924), fama aktoro en la 1910-aj jaroj kiu estis direktoro de la tiama *Hippodroomtheater* (Teatro de la Ĉevalvetkurejo) en Antverpeno.
En tiu teatro, 10-jaraĝa, li ludis rolojn de infanoj.

18-jaraĝa, li estis profesia aktoro, sed du jaroj poste li pliŝatis eniri en la *Koninklijke Nederlandse Schouwburg* (Nederlanda Reĝa Teatro) kie li restis 17 jarojn.

En 1934 li ricevis malĉefan rolon en la filmo "N'n engel van ne man" de Jan Vanderheyden. Kelkaj jaroj poste li ludis ĉefrolon en la filmo "Janssens tegen Peeters" ("*Janssens kontraŭ Peeters*") (1939 - 1940).

Siaj lastaj filmoj estis "De komst van Joachim Stiller" ("*La veno de Joachim Stiller*"), "De verbrande brug", ("*La brulita muelejo*") kaj "Mira en Malpertuis" (*"Mira kaj Malpertuis"*)

## Eksteraj ligiloj
*  Charles Janssens, aktoro
Janssens

**Janssens** estas unu el plej oftaj familiaj nomoj en Belgio kaj Nederlando ; estas tiu de, inter aliaj :

* Abraham Janssens (ĉ 1567 - 1632), flandra pentristo,
* Charles Janssens (1906 -1986) belga aktoro,
* Cornelis Janssens van Ceulen (1593- 1661), nederlanda pentristo,
* François Janssens (1943- 1995), belga sindikatisto,
* Frans Alfons Janssens, (1865 - 1924), belga biologo kiu, unue, priskribis la kromosoman interkruciĝon,
* Frans Janssens (esperantisto), belga esperantisto dum la unua parto de 20-a jarcento. 
* Jan Willem Janssens (1762 - 1838), nederlanda militisto kaj guberniestro de la Kaba Kolonio kaj la Nederlanda Hindio,
* Jean Janssens (futbalisto) (1944 - ), belga futbalisto,
* Jean-Baptiste Janssens (1889 - 1964), generaloj de la Societo de Jesuo,
* Johann Hermann Janssens (1783 - 1853), belga teologiisto,
* Mark Janssens (1968 - ), kanada glacihokeisto,
* Patrick Janssens (1956 - ), belga politikisto,
* Ricardo Janssens, volapukisto,
* Victor Honorius Janssens (ĉ 1658 - 1736), flandra pentristo,
* ...
Abraham Janssens

Li longe restadis en Italio, kie li lernis la stilon de la tieaj artistoj, kaj aktive partoprenis
je la falo de la Skolo de Bruĝo, kiu superregis dum la 16-a jarcento

Li estis disĉiplo de Jan Snellinck, fariĝis mastro en 1602 kaj plejaĝulo el la
mastro-pentristoj en 1607. Inter liaj disĉiploj estis Gerard Seghers kaj Theodoor Rombouts

Li estas rigardita kiel plej granda historia pentristo antaŭ la alveno de
Peter Paul Rubens.

Iuj el liaj verkoj estas en la Muzeo de Antverpeno, preskaŭ ĉiuj preĝejoj de Belgio havas unu el
lian pentraĵon. Liaj ĉefverkoj estas en la Preĝejo de la Karmelanoj en Antverpeno.

Dosiero:Scaldis and Antwerpia by Abraham Janssens.jpg|Scaldis kaj Antwerpia
Dosiero:Janssens, Abraham - Lascivia.jpg|Lascivia
Dosiero:Jupiter Rebuked by Venus c 1612-13 Abraham Janssens.jpg|Jupitero riproĉita far de Venuso
Dosiero:L'adoration des mages.jpg|La adoro de la tri Reĝoj

## Eksteraj ligiloj
* Abraham Janssens, el Artcyclopedia
*  Pentradoj (el Web Gallery)

Kategorio:Flandraj pentristoj
Chvaletice

:*Tiu ĉi artikolo temas pri urbo en regiono de Přelouč. Pri parto de urbo Protivín temas artikolo Chvaletice (Protivín).*

Urbo **Chvaletice** () situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice sur piedo de Chvaletica montetaro, kiu estas parto de Fera montaro. Ĝi situas ĉe maldekstra bordo de Elbo, apud fervoja linio inter Pardubice kaj Kolín, 12&nbsp;km okcidente de urbo Přelouč. Vivas ĉi tie  ().

En Chvaletice troviĝas karba elektrocentralo, kies parto estas la plej alta fumturo en Ĉeĥa respubliko, 305 m alta. Origine en tiun ĉi elektrejon oni transportis karbon el nordbohemia karboekspluata distrikto per akvolinio Elbo en la havenon, per kiu provizore la akvovojo nun finas. Nuntempe la karbo estas transportata per fervojo kaj la haveno servas por konstruo kaj riparo de riverŝipoj.

## Historio 
Trovoj de ŝtonaj iloj en ĉirkaŭo de Chvaletice atestas pri setlejo de la unuaj terkulturistaj civilizoj en tempoj de kvin ĝis tri mil jaroj antaŭ nia erao. Ĉiuj prisetlejoj estis nur mallongtempaj. Pli daŭran prisetlejon oni povas identigi nur en la meza kaj pli malfrua tempo de la bronzepoko 1200 ĝis 600 jaroj antaŭ nia erao. Pli intensa prisetlado ekestas nur kun veno de slavaj gentoj en la 5-a jarcento p.r. kaj de la 10-a jarcento ĝi jam estas daŭra.

La unua skriba mencio pri Chvaletice estas el la jaro 1393, kiam ĉi tiea korto apartenis al Hereš el Chvaletice. Telčice oni unuafoje rememoras en la jaro 1143, kiam ĝi fariĝis havaĵo de monaĥejo en Sedlec. En la jaro 1190 en Telčice estis fortikaĵeto, kies posedanto estis Hugo el Telčice. En la 16-a jarcento Telčice fariĝis parto de senjorejo Zdechovice.
Nuntempa urbo ekestis en 1950-aj jaroj el originaj vilaĝoj Telčice kaj Chvaletice. Parto de estinta vilaĝo Chvaletice devis cedi al ekspluatado de pirito kaj estis malkonstruita. Novaj loĝejoj estis konstruataj en Telčice, kie ekestis nova centro de la urbo Chvaletice kaj malnova vilaĝo Chvaletice akceptis novan nomon Hornická čtvrť *(Minista kvartalo)*. Urban statuton Chvaletice ricevis en la jaro 1981.

## Loĝantaro 
## Partoj de urbo 
* Hornická Čtvrť
* Chvaletice

## Memorindaĵoj 
### Preĝejo 
Evangelia preĝejo en estinta vilaĝo Chvaletice devenas el la jaro 1882

### Fortikaĵeto 
Ruinoj de la mezepoka fortikaĵeto estis forigitaj en la jaro 2008 pro konstruo de ŝoseo.

### Termoelektrejo 
Moderna dominanto de la urbo estas karba elektrofarejo konstruita en la jaroj 1977 - 1978, desulfado funkcias de la jaro 1997. Instalita kapacito estas 4 x 200 MW.

## Literaturo 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.


Kategorio:Municipoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Urboj en distrikto Pardubice
Kategorio:Urboj en Bohemio
Kategorio:Setlejoj en Fera montaro
Kategorio:Setlejoj sur Elbo
Frans Alfons Janssens

Li estis filo de la politikisto Theodoor Janssens.

Li estis profesoro pri biologio en la Katolika universitato de Loveno kaj, poste okupis katedron pri mikroskopia ĉelbiologio, kiel posteulo de Jean-Baptiste Carnoy.

Li malkovris la fenomenon de interkruciĝo de la kromosomoj, kiun li nomis "*kiasmatipio*". Plulaboris pri tiu malkovro ĉefe britaj kaj usonaj scientistoj, kiel la Nobel-premiito Thomas Hunt Morgan.

Li estis ankaŭ prezidento de la "Societé Belge de Biologie" (*Belga societo pri biologio*) kaj kanoniko en la Katedralo de Sankta Bavo en Gento.

En 1953 la Katolika universitato de Loveno malfermis la "F.A.Janssens Laboratorium voor Genetica" (*Laboratorio F.A.Janssens pri genetiko*), agnoskante la trafecon de la sciencaj laboroj de Frans Alfons Janssens. La nuna nomo de tiu laboratorio estas "Centrum voor Microbiële en Plantengenetica" (*centro pri mikroba kaj planta genetiko*).

## Eksteraj ligiloj 
*  Mallonga biografio de Frans Alfons Janssens 

Kategorio:Belgaj sciencistoj
J
Diepkloof Rock Shelter

La **Diepkloof Rock Shelter** estas roka kaverno en Okcidenta Kablando, Sudafriko en kiu oni trovis unu el la plej fruaj signoj de la homa uzo, simbolojn en formo de skemoj gravuritaj sur strutaj ovoŝeloj. Tiuj datas je ĉirkaŭ 60,000 jaroj antaŭe. La simbolaj skemoj konsistas el linioj krucitaj laŭ ortoj aŭ oblikvaj anguloj. Oni ripetis la simbolojn.

## La trovejo 
La kaverno estas proksimume 17 km de la marbordo de la Atlantiko, en duondezerta areo, proksime de Elands Bay, ĉ. 150 km norde de Cape Town. Ĝi troveblas en kvarca sabloŝtono, en tablomonto situante en orienta direkto 100 m super la rivero Verlorenvlei. Ĝi enhavas unu el la "plej kompletaj kaj kontinuaj trovitaĵoj" de la malfrua meza ŝtonepoko en suda Afriko. Ili datas je 130,000 ĝis 45,000 a.K. La kaverno estas proksimume 25 m larĝa kaj 15 m profunda. Esplorado estas bazita sur trovaĵoj malkovritaj en tranĉeo elfosita ene de ĝi, kio estas 16 m larĝa kaj 3,6 m profunda. La trovitaĵoj konsistas el brulitaj kaj nebrulitaj organikaj restaĵoj kaj cindro.

La unuan fosadon efektivigis en 1973 fare de John Parkington kaj Cedric Poggenpoel.

## La trovitaĵoj 
Oni trovis 270 fragmentojn de strutaj ovoŝeloj, kun engravitaj simboloj. Ili plej ofte grandas maks. 20–30 mm, kelkaj 80 × 40 mm. Oni ĉirkaŭkalkulas, ke la fragmentoj apartenas al 25 ovoŝeloj. La engravuritaj ovoŝelaj fragmentoj estas ligitaj al la periodo *Howiesons Poort*. Oni supozas, ke la strutovoj estis uzitaj por rezervado de akvo.

Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Sud-Afriko
Kategorio:Kavernoj en Sud-Afriko
Kategorio:Paleolitiko
Kategorio:Homa konduto
Kasalice

Municipo **Kasalice** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Pardubice, en milde ondiĝinta regiono inter ebenaĵoj de rivero Elbo kaj rivero Cidlina ĉe la ŝoseo n-ro 323, 8&nbsp;km nordokcidente de la urbo Lázně Bohdaneč. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
Estinta fortikaĵeto kaj vilaĝo origine apartenis al senjoroj de Cimburk. El la vilaĝo devenis Diviš Mrzák el Kasalice, patro de fama husana militanto.
Parto de la komunumo Kasalice estas ankaŭ najbara vilaĝeto **Kasaličky**. Pri tiu raporto el la jaro 1377 prezentas, ke ĝin aĉetis monaĥejo de Opatovice. La 21-an de decembro 1941 apud Kasaličky estis paraŝutigita militgrupo Silver B de ĉeĥoslovakia eksterlanda armeo en Britio kun tasko atenci kaj forigi nazian regnan protektoron R. Heidrich.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Kasalice**
* Kasaličky

## Bibliografio 
* Marek Podhorský: *Pardubický kraj*. Eldonis freytag & berndt, eldonejo en Prago en j. 2004.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficialaj paĝoj de la vilaĝo 
* Mapo


Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Municipoj en distrikto Pardubice
Kategorio:Setlejoj en Orientelba tabulo
Kaizer Chiefs

***Kaizer Chiefs*** estas futbalklubo en Soweto (Johanesburgo), Sudafriko. La teamo ludas en *Premier Soccer League,* la plej alta nivelo de futbalo en Sudafriko. La koloroj de la klubo estas flava, nigra, kaj blanka.

## Eksteraj ligiloj 
* La retejo de *Kaizer Chiefs* *(angle)*

Kategorio:Sudafrikaj futbalteamoj
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1970
Orlando Pirates

**Orlando Pirates** estas futbalklubo en Soweto (Johanesburgo), Sudafriko. La teamo ludas en la Premier Soccer League, la plejbona nivelo de futbalo en Sudafriko. La koloroj de la klubo estas negra kaj blanka.

## Eksteraj ligiloj 
* Orlando Pirates TTT-ejo (angla)

Kategorio:Sudafrikaj futbalteamoj
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1937
Seattle Sounders

**Seattle Sounders** estas usona profesia futbalklubo en Seatlo, Vaŝingtonio. La unua vira teamo ludas en la Granda Ligo Futbala en la Okcidenta Konferenco.

Ĝiaj ĉefaj rivaloj estas la Portland Timbers kaj la Vancouver Whitecaps FC kiu ludas kontraŭ unu la alia por la *Kaskadia Pokalo*.

La teamo faras siajn publikajn matĉojn en la stadiono *CenturyLink Field*, kiu ekde novembro 2020 havas novan nomon *Lumen Field*.

## Ludistoj 
* Clint Dempsey

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|maldekstra|290ra|

Kategorio:Usonaj futbalteamoj
Kategorio:Seatlo
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 2007
Svisa fondaĵo por la fotografio

**Fondaĵo suisa por la fotografio** estis muzeo pri fotografio kaj fota arto. 

## Adreso 
La fondaĵo estas en Vinterturo: Fondaĵo suisa por la fotografio *Fotostiftung Schweiz* Gruezenstrato 45
CH-8400 Vinterturo Suisujo.

## Gvidadoj 
Merkrede kaj dimanĉe la muzeo faras gvidadojn. 

## Aktuala ekspozicio 
La fondaĵo montras la verkojn de la fotisto de Marlboro-vakero (Marlboro-homo)  *Hannes Schmid – Never Look Back*  de 12-a junio ĝis  19-a  septembro  2010.

## Bildoj-datumbazo 
La muzeo havas bildojn-datumbazon en reto. (Vidu paĝon de fondaĵo).

## Biblioteko 
La fondaĵo havas ankaŭ  bibliotekon kun 12000 libroj kaj 30 revuoj kun reta-katalogo.  (Vidu ligilon)

## Eksteraj ligiloj 
* paĝo de la fondaĵo en germane, france, itale, angle
* reta katalogo de  fotobiblioteko 
* bildoj

Kategorio:Kulturo de Svislando
Kategorio:Fotado
Kategorio:Fondaĵoj
Philadelphia Union

**Philadelphia Union** estas usona profesia futbalklubo en Filadelfio, Pensilvanio. La unua vira teamo ludas en la Granda Ligo Futbala en la Orienta Konferenco.

La teamo faras siajn publikajn matĉojn en la stadiono *Subaru Park* en Chester, Pensilvanio.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|maldekstra|290ra|

Kategorio:Usonaj futbalteamoj
Kategorio:Filadelfio (Pensilvanio)
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 2008
Dulovo (distrikto Taĉiv)

**Dulovo** (, ) estas vilaĝo en Ukrainio, en Transkarpata provinco, en distrikto de Tjaĉiv.

## Bazaj informoj 
* 
* Areo: &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 291 m
* Loĝantaro: 2424 (en 2023)
* Poŝtkodo: 90 513
* Telefonprefikso: 03134

## Situo 
Dulovo situas laŭ rojo.

## Historio 
La unua mencio okazis en 1428 laŭ tiama hungara ortografio *"Dwlfalua"*. En 1910 vivis en Dulfalva 1278 loĝantoj (1206 rutenoj, 68 germanoj, 4 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Máramaros, al distrikto de Técső, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1939 la plej orienta regiono de disfalanta Ĉeĥoslovakio deklaris malgrandan sendependan respublikon Karpata Ukrainio. Iom poste Hungario okupis la respublikon kaj tuj aranĝis aŭtonomion, kies apartaĵo estis Dulovo. Ekde 1945 ĝi apartenis al Sovetunio, fine ekde 1991 al Ukrainio.

## Vidindaĵoj 
* grekokatolika preĝejo

Kategorio:Vilaĝoj de Transkarpatio
Svetlana Beriosova

**Svetlana BERIOSOVA** (n. 24-a septembro 1932 en Kaŭno, Litovio — m. 10-a novembro 1998) estas fama dancistino. Patro estis la dancisto kaj koreografo Nicolas Beriosoff. La familio iris al Anglio kaj en 1940 al Novjorko, Usono, kie ŝia la patrino mortis kiam Svetlana estis 10-jaraĝa. En 1947 ŝi havis sian debuton kiel profesia baletistino en Otavo, Kanado, kaj ekde 1952 estis profesia baletistino en Londono, Britio, kie ŝi fariĝis "*prima ballerina*" en 1955.

La repertuaro enhavas la dancajn rolojn: Trumpeta koncerto, La princo de la pagodoj (*The Prince of the Pagodas*), Antigone, Persefono (*Perséphone*), Ondine, *Baiser de la fée*, Cignolago, La dormanta belulino (*Dornröschen*, *The sleeping beauty*), Giselle, Coppelia, Sylvia kaj Cindrulino (*Cinderella*). Svetlana Berisova dancis ĝis 1975 en teatro.

## Eksteraj ligiloj 
* tombo N.4192 en tombejo Enzenbuehl en Zuriko (fonetike: Zuriĥo),Svisujo, bildo de Svetlana Berisova, bildo de tombo
* tombejo Enzenbuehl en Zuriko/Zuriĥo, Svisujo
* La princo de la pagodoj, de Benjamin Britten, unua prezento: 1-a januaro 1957, reĝa baleto, Londono, princino bela roso estis Svetlana Berisova 

Kategorio:Britaj dancistoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Litovio
Maywood (Ilinojso)

eta|center|500px|Maywood en 1870
**Maywood** estas urbeto en subŝtato Ilinojso en Usono. 

## Bazaj informoj
* Areo: 33&nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 191 m
* Loĝantaro: 26&nbsp;987
* Poŝtkodoj: 60 153
* Aŭtokodo:   
* Telefonprefikso: 708
* Horzono: UTC-6 (somere UTC-5) 

## Situo
Maywood etendiĝas en montetaro de Ĉikago 16 km-ojn. En la urbeto 16 historiaj monumentoj estas videblaj.

## Historio 
En 1869 Maywood fondiĝis, en la sekva jaro jam stratoj estis konstruitaj. Dum la 2-a mondmilito la viroj batalis en Filipinoj, kie multaj mortis.
  
## Trafiko
Aŭtobusoj kaj fervojoj tuŝas la urbeton.
 
Kategorio:Urboj de Ilinojso
La Juda Ŝtato

eta|*La Juda Ŝtato*
***La Juda Ŝtato*** (germane *Der Judenstaat*) estas libro de la juda aŭstria ĵurnalisto Theodor Herzl, la unua prezidanto de la cionisma movado. Ĝi estas konsiderata kiel startpunkto de la cionismo kaj argumentas, ke la problemo de la kontraŭjudismo estos solvita, kiam la diasporaj judoj disaj tra la mondo kunrevenos kaj kreos sendependan ŝtaton en la lando de izraelo.

Theodor Herzl, literatura eldonisto de la ĵurnalo *Neue Freie Presse*, skribis la verkon *Juda Ŝtato* en 1896. Post la Unua Cionista Kongreso, realigita en Bazelo la 29-an de aŭgusto 1897, estis kreita la Monda Cionisma Organizaĵo, kies unua prezidanto iĝis Herzl.

Ĉi tiu libro kaŭzis trafon sen precedenco en la juda mondo fine de la 19-a jarcento. Ĝis tiam, la judoj parolis pri la kontraŭjudismo en fermitaj rondoj, kaj la plimulto eĉ ŝajnigis ignori ĝin, por ne altiri la atenton de malfavoraj malamikoj. Herzl denuncis la kontraŭjudismon, kiel neniu antaŭe faris. Antaŭ li, nur la juda ruso Leono Pinsker traktis la problemon similmaniere en la libro *Mememancipiĝo*. Herzl mem akceptis, ke se li mem estus leginta ĝin, eble li ne estus verkinta la *Judan Ŝtaton*, kiu nur iom post la publikigo aperis ankaŭ en angla, rusa, jida, hebrea, franca kaj hispana tradukoj. En sia eldoneja komento, la angla ĵurnalo *The Jewish Chronicle* publikigis: «Iu Moseo ĵus naskiĝis. Li nomiĝas Theodor Herzl.»

Esperanto-traduko de Bernhard Selzer aperis en 1934 ĉe la eldonejo Literatura Mondo en Budapeŝto, kun antaŭparolo de Emil Pfeffer.
## Recenzo
## Vidu ankaŭ 
* La Malnova Nova Lando
* Promesita Lando
* Ĥibat Cion
* Ciono

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*

Kategorio:Libroj aperintaj en 1896
Kategorio:Politikaj libroj
Kategorio:Cionismo
Kategorio:Antverpena Nefikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Eugène Michel Antoniadi

Li karieris en Francio kaj ricevis la francan ŝtatanecon en 1928.

Li estis ankaŭ nomata **Eugenios ANTONIADIS** aŭ **Eugène Michael ANTONIADI** aŭ eĉ, erare, **Eugène Marie ANTONIADI**.

Li interesiĝis pri astronomio en 1888 kaj faris unuajn desegnojn de la cielo per lorno de 47 mm, kaj per alia de 108 mm. Li sendis siajn unuajn laborojn al Camille Flammarion, kiu publikigis ilin en sia revuo "L'Astronomie".

En 1881 li aniĝis al la Société astronomique de France (*Astronoma Societo de Francio*) kaj instaliĝis en Francion en 1893. Flammarion akceptis lin en la observatorio de Juvisy-sur-Orge, kies adjunkta direktoro li iĝis en 1895.

Diligenta observanto de Marso li portempe aliĝis, kiel Flammarion, al la hipotezeo de la marsaj kanaloj; sed, observinte Marson dum la opozicio de 1909 per la lorno de 83 cm de la observatorio de Meudon, li konkludis, ke la kanaloj estas optika iluzio.

Li observis ankaŭ Merkuron kaj Venuson. Li provis desegni mapon de Merkuro, sed liaj mapoj estis falsaj, ĉar li bazis ilin sur la malprava hipotezo de la ligita rotacio de Merkuro.

Li observis radiajn strukturojn en la ringoj de Saturno. Li montras ke la malplenoj en la ringoj ne estas tute malplenaj, sed estas "loko de malplidenso en partikloj".

En 1902, malamikiĝinte kun Camille Flammarion, li foriris en Brition kaj Turkion, kie li interesiĝis pri arkeologio. Li akiris de la sultano Abd-ul-Hamid la 2-a permeson foti la enon de la moskeo Hagia Sofia (ankaŭ konata kiel baziliko Sankta Sofio) de Konstantinopolo. Li publikigis de 1907 al 1909 sian laboron sub formo de tri volumoj entenante pli de 1000 fotaĵoj, desegnoj kaj planoj.

Li revenis en Francion en 1909. Kvankam reamikiĝinte kun Flammarion, li laboris en la observatorio de Meudon, kie li povis uzi ekvatorialan lornon de 83 cm, per kiu li konstatis la neekziston de la marsaj kanaloj.

Li estas konata por esti kreinta la skalon de Antoniadi kiu mezuras sur skalo de 1 al 5 la kvaliton de observo, vidpunkte de la atmosfera turbulenteco. 1 estas plej trankvila atmosfero, 5 estas tre turbulenta areo kiu malhelpas ĉiujn observojn.

Krom astronomo, Antoniadi estis bonega ŝakludisto.

## Honoroj 
* En 1927 li iĝis kavaliro de la Honora Legio, por servo al Francio dum la dua mondmilito: Estante poligloto, li kunlaboris kun la sekreta servo.
* En 1932 li ricevis la premion Lacaille de la Franca Akademio de Sciencoj.
* Oni donis lian nomon al du alfrapaj krateroj, unu sur Luno, la alia sur Marso.

## Eksteraj ligiloj 
*  Resuma biografio
*  Detala biografio de Eugene Antoniadi (eltiraĵo de Ĉio pri la mezurunuoj

Kategorio:Francaj astronomoj
Sitobion avenae

***Sitobion avenae*** estas specio de insektoj el la familio *Aphididae*.

## Priskribo 
[eta|maldekstra|*Sitobion avenae* sur spiko (kun [mielroso de ergota fungo]]
La plenkreskulo longas de de 2 ĝis 2,8&nbsp;mm. Ĝia koloro povas esti tre diversa : verda, oranĝkolora aŭ bruna. Ĝiaj kornetoj estas longaj kaj nigraj.

Kategorio:Insektoj
Jean-Dominique Gautier

**Jean-Dominique GAUTIER**, esperante **Johan-Dominiko Gaŭtiero**, estas franca reĝisoro de dokumentaj filmoj, naskiĝinta en Bordozo en 1953.

Aktiva jam de trideko da jaroj, Dominiko Gaŭtiero specialiĝis en realigo de filmoj pri socia historio, kaj aparte pri la socia historio de la sud-okcidenta franca regiono Bearno kaj pri la batalantoj de la Hispana Enlanda Milito. Li kunlaboras jam de longa tempo kun la franca historiisto Jean Ortiz.

Lia filmo *Guerrillero* de 1996 ricevis la premion Jean Rouch en la Festivalo de la filmo pri Esplorado organizita de CNRS (Nacia Ceentro pri Scienca Esplorado) de Nancy, kaj la premion François Schachter en Parizo, en 1997. En la frua 2010aj jaroj, li verkis la filmon *Esperanto,* dokumenta filmo pri la Esperanto-Movado, por la eldonkooperativo de SAT.

## Filmografio 
## Fontoj 
Plejparto el la informoj de tiu ĉi artikolo fontas el la franclingva versio de Vikipedio.

## Eksteraj ligiloj 
* Esperanto  – dokumenta filmo pri Esperanto-movado ()
* Nekompleta filmografio  ĉe Unifrance ()
* Katalogo  de la filmoj de Gautier ()
* Artikolo en ''L'Humanité* en kiu la scenigisto elvokas siajn unuajn verkojn kaj siajn motivadojn ()
* Libera tribuno aperinta en *L'Humanité'' sub la subskribo de Gautier ()

Kategorio:Francaj reĝisoroj
Eŭbiozo

La **Brazila Societo de Eŭbiozo** estas societo fondita de Henrique José de Souza (1883-1963), apogita de lia edzino Helena Jefferson de Souza (1906-2000), en São Lourenço, je la jaro 1921. Ĝia konado estas sintezo de Filozofio, Religio kaj Scienco.

Publike, Eŭbiozo estas konata kiel esotera societo, ĝiaj anoj estas konataj kiel **eŭbiotoj**.

## Eŭbiozo 
Eŭbiozo estas neologismo kreita kaj disvastigita de la **Brazila Societo de Eŭbiozo**, antaŭ konata kiel **Teozofa Brazila Societo**; ĝi signifas vivmanieron. Ĝi temas pri la kolektiva evoluado.

## Sidejoj 
Ekzistas temploj konstruitaj en tri brazilaj urboj nome São Lourenço, Itaparica kaj Nova Xavantina; SBE **Brazila Societo de Eŭbiozo** ankaŭ estas reprezentita pere de siaj departementoj en diversaj urboj de Brazilo kaj eksterlande.

## Eksteraj Ligiloj 
* Brazila Societo de Eŭbiozo
* "Kio estas Dhâranâ?", artigo de Profesoro Henrique José de Souza (portugallingve)
* "Kio estas Eubioso? ", artigo de J. C. Arnizaut Simões (portugallingve)

Kategorio:Ismoj
Kategorio:Spiriteco
Kategorio:Esoterismo
Kategorio:Religiaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj en Brazilo
Germana Instituto pri Medicina Dokumentado kaj Informado

La "Germana Instituto pri Medicina Dokumentado kaj Informado" - germane **Deutsches Institut für Medizinische Dokumentation und Information** (**DIMDI**) - estas centra oficejo de la registaro de Germanio pere de ties ministerio pri sano. La instituto fondiĝis en 1969 kaj havas sian sidejon en Kolonjo. Inter la ĉefaj taskoj de la instituto estas rapide kaj simple disponigi al la fake interesita publiko (aparte en la germana lingvo, sed ne nepre nur) aktualajn informojn el la vasta gamo de medicinaj temoj.

La instituto estas eldonanto de la germanlingvaj versioj de pluraj internaciaj medicinaj klasifikoj, kiel la Klasifiko Internacia de Malsanoj, la *Internacia Klasifiko de korpa Funkciado, Malkapablo kaj Sano*, kaj la Internacia Klasifiko pri Proceduroj en Medicino respektive ties germanlingva adapto „Operacia kaj Procedura Ŝlosilo“, germane mallongigata OPS. Krome ĝi eldonas medicinajn tezaŭrojn kaj terminarojn, kiuj interalie gravas por la elektronika interŝanĝo de medicinaj informoj inter fakaj instancoj.

Aldone al tio, la instituto havas specialajn informajn sistemojn pri kuraciloj, medicinproduktaĵoj kaj juĝiloj de santeknologiaĵoj. En la retejo de la instituto disponeblas vastaj primedicinaj informoj, ekzemple ekde aprilo 2009 listo de retejaj apotekoj, kiuj ebligas al konsumantoj kontroli ĉu retejo vendanta kuracilojn vere estas registrita reteja apoteko. Sume en la instituta retejo akireblas vasta gamo da datumaroj pri medicino, farmakologio, toksikologio kaj psikologio – sume proksimume 70 datumaroj kun iom pli ol 100 milionoj da informaj unuoj.

Preskaŭ ĉiuj datumaroj estas publikaj, kaj proksimume duono el ili alireblas senkoste. Iuj datumaroj pro germanaj leĝoj estas limigitaj al nur fakuloj, precipe kuracistoj kaj apotekistoj, kaj tial nur uzeblas post registriĝo kaj per specifaj kodoj.

La Monda Organizaĵo pri Sano konfirmis la instituton en 2003 kaj 2008 kiel germanlingva "kunlabora centro por la familio de internaciaj klasifikoj" (angle "Collaboration Centre for the Family of International Classifications", germane "Kooperationszentrum für das System Internationaler Klassifikationen").

## Eksteraj ligiloj 
*  
* datumara serĉilo de la instituta retejo 

Kategorio:Organizaĵoj pri medicino
Kategorio:Sanscienco
Kategorio:Registaro de Germanio
Kategorio:Sanservo en Germanio
Izraela Lando

eta|200px|dekstra|
[eta|200px|La antikva *Izraela Lando*. Rozkolore, la teritorioj rekte administritaj de la [Reĝlando Israelo.]]
La **Izraela Lando** (hebree: ארץ ישראל en esperanta transskribo "Erec Jisrael" aŭ "Erec Israel", en la angla "Erets Yisrael") estas historia termino uzata en la juda kaj kristana tradicioj kiel referenco al la antikvaj reĝlandoj Izraela reĝlando kaj Judujo (930 ĝis 586 antaŭ nia erao) respektive post la babilona ekzilo Judeo (de 539 antaŭ nia erao ĝis la jaro 135), tio estas, la teritorio de la antikvaj izraelidoj. *La Izraela Lando* ankaŭ ricevas la nomon *Promesita Lando* fare de la judoj. La kristanoj ofte uzas la terminon *Sankta Lando*.

La *Izraela Lando* estis konata kiel Palestino ekde la jaro 132/135, post la Bar-Koĥba-ribelo (kelkfoje inkluzivante partojn de Jordanio, Sirio kaj Egiptio) ekde la romia epoko, kaj baze tiu nomo plu uziĝis en la otomana Imperio kaj plu uzatas ĝis la nuntempo. Hodiaŭ la cionismaj movadoj daŭre uzas la koncepton Izraela Lando ligante ĝin al la nuna Israela ŝtato.

Kategorio:Historio de Israelo
Kategorio:Judismo
Kategorio:Palestino
Miami Fusion

**Miami Fusion** estis futbalklubo en Miamo, Usono. La teamo ludis en Granda Ligo Futbala, la plejbona nivelo de futbalo en Usono kaj Kanado, el 1998 ĝis 2001. La koloroj de la klubo estis blua kaj blanka.

Kategorio:Usonaj futbalteamoj
Kategorio:Florido
Kategorio:Futbalteamoj fonditaj en 1997
Kategorio:Malaperis en 2002
Promesita Lando

[eta|270ra|Mapo montranta interpreton de la landlimoj de la "promesita lando" bazita sur la promeso de Dio al [Abrahamo.]]
La **Promesita Lando** (hebree הארץ המובטחת, *ha-Aretz ha-Muvtachat*) estas alia el la nomoj uzataj por la Izraela Lando, la regiono kiu, laŭ la Biblio, estis promesita de Javeo al la posteuloj de Abrahamo, tra lia filo Isaak, kaj por la izraelidoj, posteuloj de Jakob, nepo de Abrahamo.

## Vidu ankaŭ 
* Sankta Lando
* Izraela Lando
* Cionismo
* Kanaano

Kategorio:Cionismo
Kategorio:Israelo
Kategorio:Bibliaj esprimoj
Cartigny

**Cartigny **estas komunumo en Kantono Ĝenevo, Svislando.

Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Geografio 
Cartigny situas en la centro de la regiono Ĝeneva Ĉampanio ĉe la suda bordo de la rivero Rodano. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Cartigny kaj La Petite Grave.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Cartigny limas en nordokcidento al Russin, en nordoriento al Aire-la-Ville, en oriento al Bernex, en sudo al Laconnex, en sudokcidento al Avusy, kaj en okcidento al Avully.

## Trafiko 
Cartigny situas flanke de la gravaj trafikvojoj. La kantona ĉefvojo de Ĝenevo al Chancy pasas sude de la komunumo. Al la publika transportreto la komunumo estas konektita per la buso n-ro K de la transportreto de Ĝenevo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 situas 5&nbsp;km oriente en Onex.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Cartigny datiĝas el la jaro 1220 kiel *Cartiniacum* kaj *Quartinie*.

Dum mezepoko Cartigny apartenis al la Grafoj de Ĝenevo. Tiuj koncedis siajn privilegiojn kiel monpando iom post iom al la paroĥaro *Saint-Victor*. La paroĥaro posedis sude de la rivero Rodano en *Les Roches* burgon, kiu menciiĝis jam en la jaro 1351 kiel *Le Châtelard*. La burgo estis konkerita en la jaro 1528 de la trupoj de la savoja duko Karolo la 3-a. Post la liberigo de Ĝenevo en la jaro 1536 fare de trupoj de Berno, la aŭtoritatoj de Cartigny rekonis esti subjektoj de Ĝenevo. Per la konstitucio de 1794 Cartigny fariĝis distrikto de la distriktaro Ĝenevo-Sudo. Per la franca leĝo de la 17-a de februaro 1800 Cartigny fariĝis komunumo. En la jaro 1816 Cartigny kun Kantono Ĝenevo estis integrita al Svislando.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Cartigny
* Cartigny en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Urboj de Svislando
La Aleksiado

***La Aleksiado*** (greke Αλεξιάδα *Aleksiada*) estas verkaĵo verkita ĉ. 1148 de la bizanca historiistino Ana Komneno (1083-1153), filino de la imperiestro Aleksio la 1-a Komneno.

En la verkaĵo, ŝi rakontas la politikan kaj militistan historion de la Bizanca Imperio dum regado de sia patro (1081-1118), kio igas ĝin unu el la ĉefaj fontoj pri la tiuepoka Bizancio.

Oni scias ke Ana Komneno estis tre klera virino; tion atestas en ŝia verkaĵo *La Aleksiado* referenco al la "Iliado" de la poeto Homero.

## Priskribo 
La Aleksiado, verkita en la bizanca greka, priskribas la vivon de  Aleksio la 1-a antaŭ ol li iĝis imperiestro kaj la epokon de lia regado, rilate al lia politika kaj armea historio. Komneno ankaŭ priskribas en la teksto la bizancan militon kun la normandoj, kaj la Unuan krucmiliton, en kiu Aleksio partoprenis. Ĝi priskribas multajn aspektojn de vivo dum la periodo, same kiel batalojn kaj armilojn uzitajn.

La perspektivo kiun la libro disponigas pri la Unua Krucmilito estas unika, ĉar ĝi reprezentas kion la bizancanoj en la Oriento pensis pri la agoj de siaj latinaj rivaloj en la Okcidento, dum tiu politike grava periodo. La libro ankaŭ disponigas internan rigardon ĉe la bizanca kortego, detaliĝanta kiel ekzemple la kutimo de la edzinoj de la imperiestroj naski en ĉambro en la palaco kahelita kun purpura porfiro.

La libro estas strukturita laŭ la stilo de Tucidido kaj Polibio, kiujn Anna Komneno legis kaj deziris imiti. La kronologio de la okazaĵoj en la libro estas ĝenerale bonorda, kvankam ĝi malfortiĝas rilate al la periodo kiam la verkinto estis izolita en monaĥejo.

La Aleksiado ankaŭ estas unu el la plej fruaj eŭropaj fontoj por mencii la ŝakludon, kiun Aleksio kutimis ludi kun siaj parencoj. Anna Komneno atribuas la originon de la antikva ludo al la asiroj.

## Eksteraj rilatoj 
* La Aleksiado en la angla – trad. de Elizabeth A. Dawes 

Kategorio:Literaturo de Bizancio
Kategorio:Verkoj de la 12-a jarcento
Kanadaj Prerioj

La **Kanadaj Prerioj** estas regiono de Kanado, specife en Okcidenta Kanado, kiu povus korespondi kun kelkaj diferencaj difinoj, ĉu naturaj ĉu politikaj. Notinde la **Preriaj provincoj** aŭ pli simple **la Prerioj** enhavus la provincojn de Alberto, Saskaĉevano kaj Manitobo, ĉar ili estas grandparte kovrataj de prerioj. Pli limigite la termino povus ankaŭ aludi al la areoj de tiuj provincoj kiuj fakte estas kovrataj de prerioj. Prerioj kovras ankaŭ partojn de nordorienta Brita Kolumbio, kvankam tiu provinco ne estas tipe inkludata en tiu regiono laŭ politika vidpunkto.

## Vidu ankaŭ 
* Prerio
* Nordamerikaj Grandaj Ebenaĵoj
* Centra Birdovojo
* Polvosekego
* Preriindianoj

Kategorio:Regionoj de Kanado
Kategorio:Geografio de Alberto
Kategorio:Geografio de Saskaĉevano
Kategorio:Geografio de Manitobo
Full Circle Magazine

**Full Circle Magazine** (Esperante: *Plena Cirklo Revuo*) estas senkostdisdona revuo. Ĝi lanĉiĝis en aprilo 2007.

## Historio 
La unua eldono de *Full Circle Magazine*, eldono 0, debutis en aprilo 2007 kaj prezentis rakonton pri historio de Ubuntu, artikoloj pri komputilefektoj kaj pri novaj linuksaj ludoj.

Kategorio:Komputilaj gazetoj
Kategorio:Linukso