Johanna Catharina Höhn

**Johanna Catharina HÖHN** (naskiĝinta la  en Bad Berka-Kottendorf, ekzekutita la  en Vajmaro) estis germana servistino ekzekutita pro bebomurdo.

Höhn estis servistino en muelejo originante el simplaj cirkonstancoj. Malmulto estas konata pri ŝia frua vivo ĝis kiam ŝi en 1783 iĝis centro de unu el la plej pridiskutataj krim- kaj jurkazoj de la 18-a jarcento. Post kiam ŝi mortigis sian novnaskitan infanon tuj post sekreta naskigo en ĉambro, ŝi estis arestita kaj akuzita pri infanmurdo. 
La kazo okazis en tempo, kiam en la kunteksto de la klerismo oni forte debatis pri reformo de la puna juro. Infanmurdo estis tiam konsiderata kiel unu el la plej oftaj krimoj de malesperaj, fraŭlaj virinoj, kiuj timis socian honton kaj ekzistencialan mizeron.

Duko Karlo Aŭgusto inklinis al abolicio de la mortpuno por infanmurdistinoj kaj anstataŭigo per pli mildaj punoj. Li petis sian sekretan konsilion – la plej altan regadan organon – pri fakulaj opinioj. Dum kelkaj oficialuloj pledis por mildeco, precipe Johann Wolfgang von Goethe elpaŝis en sia voĉdono en la 4.11.1783 decideme. Li nome estis por la konservado de la mortpuno. Li argumentis, ke timigo estas necesa por subteni la publikan moralon kaj ordon.

Pro la plimulto da jes-voĉoj en la konsilio, la duko subskribis la mortkondamnon. Johanna Catharina Höhn estis ekzekutita per glavo la 28-an de novembro 1783 sur la foirejo de Vajmaro. Tio estis la lasta ekzekuto pro infanmurdo en la duklando. 

La kazo estas centra diskutpunkto en la biografio de Goethe. Kritikantoj riproĉas al li, ke li kiel ŝtatisto agis senindulge, dum li kiel poeto samtempe laboris pri la *Gretchen-tragedio*. Ekzistas tema ligo al la verko Faust I. Literaturhistoriistoj tamen intense diskutis, kiomgrade la sorto de Höhn, kune kun la kazo de Susanna Margaretha Brandt (Frankfurto, 1772), influis la figuron de Gretchen. La kazo Höhn estis rigardata kiel turnopunkto, post kiam la humanaj vidpunktoj pri punplenumiĝo iom post iom venkis, eĉ se Goethe persone ŝajne ne pentis sian decidon. En la moderna jurscienco la kazo estas ofte uzata kiel ekzemplo por la apenaŭ neunuigebla streĉo inter klerisma humanismo kaj ŝtatpolitika severeco. 
 
## Literaturo
* W. Daniel Wilson: *Das Goethe-Tabu. Protest und Menschenrechte im klassischen Weimar*. München 1999: Deutscher Taschenbuch Verlag, p. 7–8

* Günther Baum: *Für Goethes Chefankläger eine ausgemachte Sache (Leserbrief)*. Ĉe: *Frankfurter Allgemeine Zeitung* 29.4.1999, p. 11 
* René Jacques Baerlocher: *Anmerkungen zur Diskussion um Goethe, Todesstrafe und Kindesmord*. Ĉe: *Goethe-Jahrbuch* 119/2002, p. 207–217
* Wolfgang Wittkowski (2002): *Hexenjagd auf Goethe. November 1783: Hinrichtung einer Kindsmörderin und Das Göttliche*. Ĉe: *Oxford German Studies* 31 (1), p. 63–102.
* Rüdiger Scholz (2003): *Goethes Schuld an der Hinrichtung von Johanna Catharina Höhn*. Ĉe: *Goethe-Jahrbuch* 120, p. 324–331 
* Jens Bisky: *Am Pranger. Von der Humanität des Hinrichtens: Goethe und die Kindsmörderin*. Ĉe: *Süddeutsche* 8.8.2003, p. 14 
* Rüdiger Scholz (eld.): *Das kurze Leben der Johanna Catharina Höhn. Kindesmorde und Kindesmörderinnen im Weimar Carl Augusts und Goethes. Die Akten zu den Fällen Johanna Catharina Höhn, Maria Sophia Rost und Margarethe Dorothea Altwein*. Würzburg 2004: Königshausen & Neumann.  
## Notoj