Hermenegildo

**Hermenegildo** aŭ gotike:**𐌹𐍂𐌼𐌿𐌽𐌰𐌲𐌹𐌻𐌳𐍃** estis filo de reĝo Leovigildo de la Visigota Regno en la Iberia Duoninsulo kaj suda Francio. Li kverelis kun sia patro en 579, poste ribelis la sekvan jaron. Dum sia ribelo, li konvertiĝis de Arianismo al Katolikismo.

Hermenegildo estis venkita en 584 kaj ekzilita. Lia morto poste estis celebrata kiel martireco pro la influo de la Dialogoj de Papo Gregorio la 1-a, en kiuj li portretis Hermenegildon kiel "katolikan martiron ribelantan kontraŭ la tiraneco de la ariana patro."

## Edzeco kun Ingunda
Hermenegildo estis la plej aĝa filo de Leuvigildo kaj lia unua edzino. Li estis frato de Rekaredo la 1-a kaj estis edukita en la Ariana religio. Leovigildo nomumis siajn filojn kiel kunregantoj.

En 579, li edziĝis kun Ingunda (567-585), la filino de la franka reĝo Sigeberto la 1-a de Aŭstrazio, kaj ŝi estis katolikino. Ŝia patrino estis la visigota princino Brunehilda de Aŭstrazio (534-613). La dekdujara Ingunda estis premita de Gosuinta (520-588), la duonpatrino de Hermenegildo, por rezigni siajn kredojn, sed ŝi restis firma en sia kredo.

Leovigildo sendis Hermenegildon suden por regi lianome. Tie, li venis sub la influon de Leandro de Sevilo (534-596), la pli aĝa frato de Izidoro de Sevilo. Hermenegildo konvertiĝis al katolikismo. Lia familio postulis, ke li revenu al Arianismo, sed li rifuzis.

Ĉirkaŭ tiuepoke, li gvidis ribelon kontraŭ sia patro Leovigildo. Tiutempaj raportoj atribuas tion al politiko, prefere ol ĉefe al religiaj diferencoj. Li petis la helpon de la Bizanca Imperio, sed ĝi estis okupita pri la propra defendado kontraŭ la teritoriaj invadoj de la Sasanida Imperio. Dum kelka tempo, Hermenegildo havis la subtenon de la Sueboj, kiuj estis venkitaj de Leovigildo en 579, sed li devigis ilin kapitulaci denove en 583.

Hermenegildo fuĝis al Sevilo kaj kiam la urbo estis sieĝita en 584, li iris al Kordovo. Post kiam Leovigildo pagis 30 milionojn da oraj pecoj, la bizancanoj retiriĝis kaj kunprenis Ingundan kaj ŝian filon.

Hermenegildo serĉis rifuĝon en preĝejo. Leovigildo ne volis perforti la sanktejon. Li sendis Rekaredon internen por paroli kun Hermenegildo kaj proponi pacon. La propono estis akceptita, kaj paco estis tenita dum iom da tempo.

## Malliberigo kaj morto
Gosvinta, tamen, kaŭzis alian malkomprenon ene de la familio. Hermenegildo estis malliberigita en Taragono aŭ Toledo. Dum lia kaptiteco en la turo de Sevilo, la ariana episkopo estis sendita al Hermenegildo dum la Pasko, sed li rifuzis akcepti la Eŭkaristion. Reĝo Leovigildo ordonis lian senkapigon. Li estis ekzekutita la 13-an de aprilo 585.

Hermenegildo havis unu filon kun sia edzino, kies nomo estis Atanagildo laŭ lia patrinlinia praavo reĝo Atanagildo. Patrino kaj filo provis serĉi rifuĝon en Konstantinopolo post la ekzekuto de Hermenegildo, sed ĝi estis rifuzita dum ili jam estis en Sicilio. Ŝi tiam revenis al la Franka Regno, kie ŝia filo restis sub gardado ŝia kaj de ŝia patrino.

## Reputacio kaj heredaĵo
La reputacio de Hermenegildo kiel katolika martiro ne ĉeestas en tiutempaj hispanaj raportoj, kiel ekzemple la "Chronicon continuans Victorem Tunnunensem" de Johano de Biklaro (540-621) kaj la "Historia de regibus Gothorum, Vandalorum et Suevorum" de Izidoro de Sevilo, kiuj mencias nur lian ribelon kaj ne lian konvertiĝon.

La franca kronikisto Gregorio de Turo, en sia verko "Decem Libri Historiarum", rakontas la konvertiĝon de Hermenegildo kaj kreditas ĝin kiel la kaŭzon de lia ribelo, tamen, li juĝas Hermenegildon severe kiel perfidulon. Pri Hermenegildo, Gregorio skribis: "Kompatinda princo, li ne komprenis, ke la juĝo de Dio pendas super iu ajn, kiu faras tiajn planojn kontraŭ sia propra patro, eĉ se tiu patro estas herezulo." Estas la itala papo Gregorio la 1-a, kiu unue identigas Hermenegildon kiel martiron.

Skribante en siaj "Dialogoj", papo Gregorio deklaras, ke Hermenegildo estis mortigita post rifuzado de komunio de ariana episkopo. Papo Gregorio atribuis la morton de Hermenegildo kiel inspiron de la konvertiĝo de sia frato Rekaredo, kaj tiel la konvertiĝo de la visigota regno, dirante, ke Rekaredo "neniam povus esti realiginta ĉion ĉi, se reĝo Hermigildo ne estus mortinta por la atesto de la vera religio, ĉar, kiel estas skribite: Se la tritika greno, falanta en la teron, ne mortas, ĝi restas sola, sed se ĝi mortas, ĝi portos multe da frukto." Estas ĉefe sur la takso de Papo Gregorio, ke la posta heredaĵo de Hermenegildo baziĝas.

Kiel katolika martiro, Hermenegildo famiĝis en Hispanio dum la periodo post la Rekonkero, dum kies epoko estis renoviĝinta intereso pri la visigota "ora epoko". En 1585, laŭ instigo de Filipo la 2-a de Hispanio, Papo Siksto la 5-a rajtigis la kulton de Hermenegildo en Hispanio. La rekono poste estis etendita al la tuta eklezio fare de Papo Urbano la 8-a. Sankta Hermenegildo fariĝis fama per arta reprezentado kiel poezio, pentrarto kaj teatraĵoj.

Unu ekzemplo de tio estas La martiro de la sakramento, Sankta Hermenegildo, eŭkaristia teatraĵo verkita en la 1680-aj jaroj de la meksika monaĥino Juana Inés de la Cruz.

Alia ekzemplo estas la tragedio Ermenegildo martire de la itala kardinalo Francesco Sforza Pallavicino el 1644, kiu estas konsiderata majstraĵo de la deksepa-jarcenta jezuita hagiografia dramo. La pentraĵo La Triumfo de Sankta Hermenegildo de Francisco de Herrera la Juna el 1654, origine por la Preĝejo de la Senŝuaj Karmelanoj, en Madrido, nun estas en la kolekto de la Muzeo del Prado.

En arto kaj en la katolika ikonografio, Sankta Hermenegildo estas prezentata kun hakilo same kiel krono, glavo kaj kruco. La eniro de Hermenegildo en la Roma martirologio, tradukita en la anglan, oni legas: "En Sevilo, Hispanio, Sankta Hermenegildo, Martiro. Li estis filo de Leovigildo, la ariana reĝo de la visigotoj.

Li estis malliberigita kiam li konfesis la katolikan kredon. Kiam li rifuzis preni komunion de la ariana episkopo dum la paska diservo, lia perfida patro ordonis, ke li estu mortigita per hakilo. Tiel li forlasis ĉi tiun teran sferon kaj eniris la Ĉielon kiel reĝo kaj martiro." La festotago de Hermenegildo estas la 13-a de aprilo.

Li estas la patrono de la "Reĝa Frataro de Veteranoj de la Armeo kaj la Civila Gvardio" en Hispanio. Ankaŭ la Reĝa kaj Milita Ordeno de Sankta Hermenegildo, establita de Ferdinando la 7-a de Hispanio en 1814, estas nomita en lia honoro.

## Idaro
Laŭ la 9-a-jarcenta Kroniko de Alfonso la 3-a, Ervigio estis filo de Ardabasto, kiu vojaĝis de la Bizanca Imperio al Hispanio dum la tempo de Ĉindasvinto, kaj edziĝis kun la nevino de Ĉindasvinto, Goda. Ardabasto (aŭ Artavasdo) estis probable armena aŭ persa kristana ekzilito en Konstantinopolo aŭ en Bizanca Afriko. En Hispanio li fariĝis grafo.

La 17-a-jarcenta hispana genealogo Luis Bartolomé de Salazar y Castro (1658-1734) menciis la patron de Ardabasto kiel Atanagildon, filon de Sankta Hermenegildo kaj Ingunda, kaj lian patrinon kiel Flavian Julianan, filinon de Petro Aŭgusto (545-602) kaj nevinon de la imperiestro Maŭrico. Ĉi tiun imperian ligon disputas Kristiano Settipani, kiu diras, ke la sola fonto por la geedziĝo de Atanagildo kun Flavia Julia estas José Pellicer, kiun li asertas esti falsinto.

## Referencoj 
Kategorio:Mortintoj la 13-an de aprilo
Kategorio:Naskiĝintoj en 564
Kategorio:Mortintoj en 585
Kategorio:Naskiĝintoj en la 6-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 6-a jarcento
Medina del Kampo
Kategorio:Mortintoj en Taragono
Kategorio:Visigotoj
Kategorio:Imperiestroj de la Visigota Imperio
Kategorio:Historio de Romo