open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Benedek (persona nomo)

La nomo **Benedek** estas malofta hungara persona nomo, sed ankaŭ familia nomo. Ĝi devenis de la latina vorto *benedictus*, kiu signifas benita. La nomo havas variantojn ankaŭ en aliaj lingvoj.

## Nomtagoj 
* **21-a de marto**, 14-a de aprilo, 16-a de aprilo, 1-a de majo, 11-a de julio

## Famaj Benedekoj 
* Benedek Árkosi, instruisto
* Benedek Árkosi Gelei, instruisto
* Benedek Baja, grafikisto
* Benedek Bálint, ksilografo
* Benedek Banner, arkeologo
* Benedek Barátosi-Balogh, lingvisto
* Benedek Csaplár, pastro
* Benedek Göndöcs, arkitekto
* Benedek Jancsó, historiisto
* Benedek Jávor, politikisto
* Benedek Kiss, poeto
* Benedek Kováts, verkisto
* Benedek Nagy (filo), ekonomikisto
* Benedek Nagy (patro), instruisto
* Benedek Sajghó, abato
* Benedek Sebestyén, skulptisto
* Benedek Virág, poeto
* Benedek Varga, muzeestro
* Henrik Benedek Takács, prioro

## Nomformoj en aliaj lingvoj 
* albane: Bekim
* angle: Ben, Benedict, Bennett, Benny
* arabe: مبارك
* armene: Բարաք  
* bulgare: Бенедикт (Benedikt) 
* ĉine: 本笃, 本篤
* ĉeĥe: Benedikt, Beneš, Dyk
* dane: Benedikt, Bendt, Bent 
* Esperanto: Benedikto
* finne: Pentti
* france: Bénédict, Benoist, Benoît; Bénédicte, Benoîte (ina) 
* germane: Benedikt
* greke: Βενέδικτος (Venediktos)  
* itale: Benedetto, Benetto, Benito, Benedetta (ina) 
* japane: ベネディクト (Benedikuto)
* kroate: Benedikt, Benko 
* latine: Benedictus, Benedicta (ina) 
* pole: Benedykt 
* portugale: Bento, Benedito, Benedita (ina)
* rumane: Benedict 
* ruse: Бенедикт (Benedikt)
* serbe: Бенедикт (Benedikt) 
* slovake: Benedikt, Beňadik
* hispane: Benedicto, Benito
* svede: Benedikt, Bengt, Benkt
*turke: Mübarek

## Papoj 
* Benedikto la 1-a
* Benedikto la 2-a
* Benedikto la 3-a
* Benedikto la 4-a
* Benedikto la 5-a
* Benedikto la 6-a
* Benedikto la 7-a
* Benedikto la 8-a
* Benedikto la 9-a
* Benedikto la 10-a
* Benedikto la 11-a
* Benedikto la 12-a
* Benedikto la 13-a
* Benedikto la 14-a
* Benedikto la 15-a
* Benedikto la 16-a

## Familiaj nomoj 
* Vidu: Benedek (familia nomo)

## Fontoj 
* kompilaĵo el artikoloj en Vikipedio

Kategorio:Viraj personaj nomoj
Ĝovani Mandzini (informadikisto)

**Ĝovani Mandzini** () estas itala universitata profesoro, esploristo, kaj informadikisto. Li estas ĉefe konata kiel unu el la aŭtoroj de la FM-indekso (kune kun Paolo Feraĝina). Laŭ Scopus, li havas H-indekson 28.

## Biografio 
Mandzini akiris la gradon de magistro pri matematiko ĉe la universitato *Scuola Normale Superiore* de Pizo (Toskanio, Italio) en 1988. Poste, li doktoriĝis en 1995 en la sama universitato.

Dum la jaroj de sia profesio, li partoprenis multajn konferencojn, inkluzive de ALENEX kaj SPIRE.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* FM-indekso
* Paolo Feraĝina

## Eksteraj ligiloj 
*  ĉe la fakejo pri informadiko, Universitato de Pizo. ()
* Ĝovani Mandzini ĉe Scopus

Kategorio:Italaj informadikistoj
Alcalá del Obispo

**Alcalá del Obispo** [alkaLA deloBISpo] (en aragona ''Alcalá d'o Bispe*, kaj *Alcalá de lo bispe​*) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudoriento de la komarko *Hoya de Huesca* (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). La municipo enhavas ankaŭ la loĝlokojn Fañanás, Ola kaj Pueyo de Fañanás. 

## Geografio 
Ĝia municipa teritorio estas en la sudoriento de la komarko *Hoya de Huesca*. Ĝi estas sudoriente de la provinca kaj komarka ĉefurbo sur la valo de la rivero Guatizalema. La municipa teritorio limas norde kun Siétamo, nordoriente kun Angüés, oriente kun Blecua y Torres, sude kun Argavieso, sudokcidente kun Albero Alto, okcidente kun Monflorite-Lascasas, kaj nordokcidente kun Loporzano.

En la municipa teritorio de Alcalá del Obispo estas la flughaveno Huesca-Pirineos, kiu servas al la provinca ĉefurbo. Ĝi estis inaŭgurita en 2007. 

La loĝloko Alcalá del Obispo mem (517 msm) estas je 12 km sudoriente de Huesca sude de Siétamo laŭ la ŝoseo A-1219, kaj norde de Argavieso laŭ la ŝoseo A-1218; kaj oriente estas Fañanás kaj Pueyo de Fañanás. 

## Historio 
eta|maldekstre|220px|Preĝejo de Sankta Mikaelo.
La loko estis loĝata de islamanoj, poste moriskoj. Ili lasis irigacian reton kaj loknomojn, kiel *Alcalá* mem, kun signifo "kastelo". Ekzisto de iama kastelo estas konfirmita per la iama nomo de la monteto sur kiu kuŝas la loĝloko nome "el Castillo" (la kastelo). Siavice tiu kastelo atestas pri la mezepoka gravo de la loko. Krome la cetero en la loknomo *del Obispo* (de la episkopo) sugestas la dependon de la episkopeco de la najbara urbo Ŭesko.

La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito. 

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Alcalá del Obispo akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 432 loĝantoj en 1900 ĝis 213 en 1970 (oni perdis la duonon; poste oni rekuperiĝis ĝis nunaj 374 loĝantoj (2022) pro la aligo de apudaj loĝlokoj kaj pro proksimeco al la ĉefurbo.

## Aktualo 
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (vitejoj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, fortika muelejo kaj ekstere naturaj lokoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Ŭesko

## Referencoj 
## Bibliografio
* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón''. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. “Personajes y Escritores de Huesca y Provincia”. Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Municipoj de la provinco Ŭesko
Eiken (stacidomo)

**Eiken** estas fervoja stacidomo en Eiken, Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* Eiken
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Svislando
Kategorio:Laufenburg (distrikto)
Preĝejo Sankta Triunuo (Sajóbábony)

La **preĝejo Sankta Triunuo** estas sakrala konstruaĵo en urbo Sajóbábony (Hungario).

## Historio 
Dum dominado de turkoj la loĝantoj plejparte kalvinaniĝis, poste la katolikoj vivis minoritate. Estas duba mencio pri katolika kirko en la 18-a jarcento. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1927. En 2014 ĝi iomete sinkis, poste ĝi estis riparita, en 2019 renovigita kaj pluvŝirmilo estis muntita super la enirejon. Ĉiuj laboroj plene finiĝis en 2021.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola sur monteto en korto, sed proksime situas ankaŭ la Kalvinana preĝejo (Sajóbábony). Ŝtupoj kuras al la enirejo. La fasado estas malsimetria, ĉar la sola kvadrata turo malrelifas dekstre ĉe flanko de la navo. La absido estas duonronda.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
* hungare

Sajobabony
Sajobabony
Karl Aberle

**Karl ABERLE** (naskiĝinta la  en Salcburgo, mortinta la  en Vieno) estis aŭstra medicinisto kaj kunfondinto de Carolino-Augusteum-muzeo kiel ankaŭ de la Societo pri Salcburgia Regionhistorio; ĉi-laste li responsis pri la mineralogiaj kaj botanikaj kolektoj.

## Vivo 
Karl Aberle studis medicinon ĉe la Universitato de Vieno ĉe Josef Hyrtl, Josef von Škoda, Ferdinand von Hebra, Carl von Rokitansky k. a. En 1841 li doktoriĝis antaŭ praktiki Salcburge. Ekde 1852 li estis profesoro pri anatomio ĉe la Medicina-ĥirurgia instruigejo. Ekde 1872 li estis persona kuracisto de la germania imperiestrino Karolina Augusta.

## Verkoj 
* *Über Franz Keils geognostisch-colorirte topographische Reliefkarte des größten Theils der salzburgischen Alpen*. Ĉe: *Mittheilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde*. Volumo 7, p. 299–352, Salzburg 1867
* *Die Gefäßpflanzen des k. k. botanischen Gartens. I. Allgemeiner Theil: Enthaltend eine vergleichende Zusammenstellung der gebräuchlicheren Pflanzensysteme und eine statistische Uebersicht der Artenzahl und Verbreitung der Ordnungen (Familien) der lebenden und fossilen Gefäßpflanzen. II. Specieler Theil. 1. Heft: Die gefäßkryptogamen und Monokotyledonen*. Friedrich Beck, Wien 1877, 2 volumoj
* *Theophrastus Paracelsus und dessen Überreste*. Ĉe: *Mittheilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde*. Volumo 18, p. 188–247, Salzburg 1878
* *Grab-Denkmal, Schädel und Abbildungen des Theophrastus Paracelsus*. Ĉe: *Mittheilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde*. Volumo 27, p. 1–74, Salzburg 1887
* *Grabdenkmal, Schädel und Abbildungen des Theophrastus Paracelsus*. Ĉe: *Mittheilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde*. Volumo 28, p. 269–356, Salzburg 1888
* *Grabdenkmal, Schädel und Abbildungen des Theophrastus Paracelsus : Beiträge zur genaueren Kenntnis derselben nebst biographischen Anmerkungen und Literaturangaben*. Ĉe: *Mittheilungen der Gesellschaft für Salzburger Landeskunde*, Volumo 31, p. 1–224, Salzburg 1891

## Aliaj projektoj 
* Vikifontaro ()

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj kuracistoj
Kategorio:Aŭstraj profesoroj
Kategorio:Naskiĝintoj en Salcburgo
Kategorio:Mortintoj en Vieno
Wolf Erlbruch

**Wolf ERLBRUCH** (la 30-an de junio ‏ 1948 - la 11-an de decembro 2022) estis postmoderna verkisto kaj ilustristo de infanlibroj.

Erlbruch naskiĝis en Wuppertal, Germanio kaj studis grafikan dezajnon. Li laboris kiel reklamisto kaj revuoilustristo, ĝis li komencis ilustri infanlibrojn. En 1990 li estis nomumita kiel profesoro pri ilustraĵo ĉe la Universitato de Duseldorfo, kaj en 1997 kiel profesoro ĉe la Universitato de Wuppertal.

Kiel ilustristo, Erlbruch kombinis diversajn kreivajn teknikojn kaj lia stilo, kiu tendencas al superrealismo, estas rolmodelo. Kiel verkisto, malgraŭ sia juna legantaro, Erlbruch foje traktis temojn kiel morto kaj la signifo de vivo.

Lia laboro kiel ilustristo estis karakterizita per sofistika kombinaĵo de glumozaikoj kaj ilustraĵoj kiuj parolas al kaj plenkreskuloj kaj infanoj.

La dekduo da verkoj kiujn li publikigis gajnis al li multajn gravajn premiojn, inkluzive de la Germana Premio por Infana Literaturo (Deutscher Jugendliteraturpreis) kaj la Premio Andersen - la plej prestiĝa premio de la mondo por porinfana kaj junulara literaturo.

Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn lingvojn, dramigitaj kaj multaj el ili fariĝis modernaj klasikaĵoj. En aprilo 2017, Erlbruch gajnis la Premion Astrid Lindgren por porinfana literaturo, en la kvanto de 5 milionoj da svedaj kronoj (555 000 USD). En la rezonado de la juĝistoj por la premio, estas deklarite ke "Erlbruch vastigas la limojn de porinfana literaturo kaj priskribas malfacilajn aĵojn en vivo, kiel ekzemple traktado la morton de amato, kun varmeco kaj sen sentimentaleco."

## Verkaro 
La verkaĵoj de Erlbruch inkluzivas:

### Verkisto 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Ilustristo 
* Aggrey, James (1985). *Der Adler der nicht fliegen wollte*, translated by Alfons Michael Dauer. Jugenddienst-Verlag, Wuppertal, .
* 
* 
* 
* 
*  Translated into Dutch.
* 
*  Translated into German, French, Korean, Portuguese, Polish, Spanish, Italian
*  Translated into Spanish
*  Translated into German, French, Korean, Spanish
* 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Germanaj ilustristoj
Kategorio:Germanaj porinfanaj verkistoj
Kategorio:ALMA-premiitoj
28724 Stott

'*28724 *Stott'''* estas tre malgranda sed eksterordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Lowell Observatory Near-Earth-Object Search* (LONEOS) elde la Stacio Anderson Mesa de la Observatorio Lowell, sudoriente de Flagstaff (Arizono, Usono).

Ĝia nomo honoras la usonan kosmonaŭtinon, akvanaŭtinon, inĝenierinon kaj artistinon Nicole Stott. Ŝi vivis en la kosmo dum 103 tagoj (Ekspedicio 20-a kaj Ekspedicio 21-a de IKS) kaj pasis 18 tagojn en la submara loĝejo *Aquarius''. En 2018, ŝi kun-fondis la Fondaĵon Kosmo por Arto.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LONEOS
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000
Fenilfosfata acido

**Fenilfosfata acido** aŭ **monofenila fosfato** estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la fosfata acido kaj fenolo en ĉeesto de sulfata acido. Ĝi estas blanka, helflava aŭ helruĝa, higroskopa solidaĵo, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo kaj aliaj alkoholoj. Fenilfosfata acido posedas 6 karbonatomojn, 7 hidrogenatomojn kaj 4 oksigenatomojnfosforatomon. Fenilfosfata acido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de fenilfosfataj derivaĵoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado de la **fenilfosfata acido** per traktado de **fenolo** kaj **fosfata acido**:

### Sintezo 2 
* Preparado de la **fenilfosfata acido** per traktado de **fenila acetato** kaj **fosfata acido**:

### Sintezo 3 
* Preparado de la **fenilfosfata acido** per traktado de **fenila karbonato** kaj **fosfata acido**:

### Sintezo 4 
* Preparado de la **amonia fosfato** per traktado de **amonia karbonato** kaj **fenila fosfato**:

## Vidu ankaŭ 
* Fosfatoj

## Referencoj 
Kategorio:Fenilaj esteroj
Kategorio:Fosfataj esteroj
Kategorio:Acidoj
Adolf Haslinger

**Adolf HASLINGER** (naskiĝinta la  en Saalfelden, mortinta la  en Salcburgo) estis aŭstra anglistikisto kaj germanisto. Inter 1995 kaj 2003 li rektoris ĉe la Salcburga universitato.

## Vivo 
Adolf Haslinger finstudis en 1961 pri anglistiko kaj germanistiko ĉe la Universitato de Innsbruck per defendo de disertaĵo pri la dialektoj de  Pinzgau. Kiam en la 1964-a jaro (re)fondiĝis li tie ekdeĵoris asistante. Post habilitiĝo en 1969 pri *Epische Formen im höfischen Barockroman* (epikaj formoj en la kortega barokromano) li nomumiĝis en 1973 eksterorda kaj en 1976 orda profesoro pri aŭstria literaturo.

Adolf Haslinger estris la de li mem en 1977 fonditan Salcburgan Literaturarkivon kaj estraranis en diversaj literaturaj societoj kaj kluboj. Krome li kunfondis *Internationale Thomas-Bernhard-Gesellschaft*, engaĝiĝemulan rondon memorigontan la verkojn kaj talenton de Thomas Bernhard.

## Agado 
Adolf Haslinger ĉefe interesiĝis (krom pri baroka literaturo kaj la eldonado de tekstoj de Adalbert Stifter kaj George Saiko) pri la aŭstria aktuala literaturo: tion atestas liaj eseoj kaj laboraĵoj pri H. C. Artmann, Konrad Bayer, Thomas Bernhard, Heimito von Doderer, Franz Innerhofer kaj Andreas Okopenko. Apenaŭ ekprofesorinte li fondis en 1977 la Salcburgan Literaturarkivon kiu sukcesis akiri altvalorajn manuskriptojn kaj arkivaĵojn de Thomas Bernhard, Peter Handke aŭ eĉ Stefan Zweig. Estante prezidanto de la salcburga filio de Rotario li iniciatis la munton de memortabulo pri Bernhard ĉe la muro de la Salcburga Landa Teatrejo pro ties multaj premieroj surlokaj. Kun la nobelpremiito Peter Handke li amikiĝis.

Alia fokuso estis pri la historio kaj kulturo salcburgaj, pro kio li kune kun Peter Mittermayr eldonis la kulturleksikonon *Salzburger Kulturlexikon*. Jam komence la 1970-aj jaroj li furoris kaŝe per laboraĵoj pri James Joyce kaj ties kontaktoj kun Salcburgo, Feldkirch kaj Innsbruck. Malgraŭ la fakto ke Joyce nur feriumis kelkajn tagojn Salcburge ja valoris esplori la impresojn de Salcburgo je Joyce kaj liajn agadojn ĉi-tie.

## Honoroj 
* 1994: Großes Silbernes Ehrenzeichen für Verdienste um die Republik Österreich

## Eksteraj ligiloj 
* 
* "Ein neues Kapitel in der Geschichte der Uni Salzburg hat begonnen"
* Adolf Haslinger und Andreas Weigel: Porträt von James Joyce im „Salzburg Museum“. Ĉe: Salzburger Nachrichten, 11.10.2007.
* Salzburger Nachrichten: "Früherer Rektor der Uni Salzburg Haslinger gestorben."
* Herwig Gottwald, Hildemar Holl kaj Manfred Mittermayer: Nekrologp
* Adolf Haslinger ĉe Salzburg-Wiki

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj profesoroj

Kategorio:Homoj rilataj al Saalfelden
Franz Innerhofer

**Franz INNERHOFER** (naskiĝinta la  en Krimml, mortinta la  en Graz) estis aŭstra verkisto kaj forĝisto.

## Vivo 
Innerhofer, ekstergeedzeca infano, estis ĝis junuleco dum 11 jaroj helpservisto ĉe la farmo patra je Uttendorf, antaŭ trejniĝi kiel forĝisto. Ekde 1966 Innerhofer frekventis gimnazion por laborantoj, poste li studis kelkajn semestrojn germanistikon kaj anglistikon ĉe la Salcburga universitato. Ekde 1973 li estis liberprofesia verkisto vivante en Orvieto de 1975 kaj en Arni. Ekde 1980 li estis librovendisto en Graz.

Lia unua membiografia romano *Schöne Tage* (1974), kie legeblas pri lia malfacilegaj infanaj jaroj, furorigis lin tuj. Filmigo estis en 1982 fare de Fritz Lehner.

Kiam la literatura realismo komencis eksmodiĝi je la komenco de la 1980-aj jaroj la stilo de Innerhofer pli malŝatiĝis. En 1993 li provis resukceson; lia verko *Um die Wette leben* malbone kritikiĝis fare de Martin Lüdke, Sigrid Löffler kaj aliaj. Laŭ ili el rakontisto sobra de duraj realoj iĝis nesekura imitanto de stilo de Thomas Bernhard kun mistikismaj tendencoj. Lia lasta teksto *Das rechte Murufer* pri ĉiesulinoj de Graz ne publikiĝis. Ĝi estas apatia mire nerepaciĝema kaj rezignema.

En nekrologoj li taksiĝis malfacila kaj tragika persono.

## Honoroj 
* 1973 Österreichisches Staatsstipendium für Literatur
* 1974 Sandoz-Preis für Literatur
* 1975 Rauriser Literaturpreis
* 1975 Literaturpreis der Stadt Bremen
* 1993 Literaturpreis des Landes Steiermark
* 1993 Literaturpreis der Salzburger Wirtschaft

## Verkoj 
* *Schöne Tage*, 1974
* *Schattseite*, 1975
* *Die großen Wörter*, 1977
* *Innenansichten eines beginnenden Arbeitstages*, 1976
* *Orvieto*, radidramo (memportreto de Innerhofer), 1979
* *Der Emporkömmling*, 1982
* *Out of Arnfels*, 1983
* *Orvieto*, dramo kun Marisa Mell, premiero en 1990
* *Scheibtruhe*, dramo, 1992
* *Um die Wette leben*, 1993
* *Der Flickschuster*, postmorte 2004

## Literaturo 
* Renate Göllner: *„... er hatte einfach Angst, irgendwann in der Welt zu nichts ja sagen zu können.“ Franz Innerhofer (1944-2002)*; ĉe: *Zwischenwelt. Zeitschrift für Kultur des Exils und des Widerstands*, Jg. 19, Nr. 2; Wien: Oktober 2002; p. 8–10.
* Frank Tichy: *„Da waren Leute, die ich erfinden wollte“*. Gespräch. Ĉe: Literatur und Kritik. 2002. H. 361/362. p. 21–35.
* Frank Tichy: *Franz Innerhofer. Auf der Suche nach dem Menschen*. Salzburg: Residenz Verlag 2004. ISBN 978-3701713318.
* Wendelin Schmidt-Dengler: *Bruchlinien. Vorlesungen zur österreichischen Literatur 1945 bis 1990*. Tria eldono. St. Pölten, Salzburg: Residenz Verlag 2010. p. 288–294.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Wiener Zeitung: Veranstaltung zu Franz Innerhofer, 2002

## Notoj 
Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Pinzgau
Kategorio:Sinmortigintoj
Kategorio:Dramistoj
Kategorio:Forĝistoj
Ibieca

**Ibieca** [iBJEka] estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la oriento de la komarko *Hoya de Huesca* (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). 

## Geografio 
Ĝia municipa teritorio estas en la oriento de la komarko *Hoya de Huesca*. Ĝi estas oriente de la provinca kaj komarka ĉefurbo inter la riveroj Guatizalema kaj Alcanadre. La municipa teritorio limas kun Angüés sude, kun Loporzano norde, kun Casbas de Huesca norde kaj oriente, kun Siétamo okcidente kaj sude. 

La loĝloko Ibieca mem (640 msm) estas je 23 km oriente de Huesca inter Aguas norde kaj Liesa sude.

## Historio 
La loknomo *Ibieca* probable devenas de la aragona termino "ibón" (glaĉera lago) eble siavice devena de la eŭska "ibai". Iamaj literumoj estis *Iebeca*, *Iebluco*, *Iuieca*, *Iuiequa*, *Yvecha* kaj *Ybiequa*. 

La loko estis loĝata de islamanoj, poste moriskoj. La plej frua mencio estas de inter januaro kaj febrŭro 1104, en interkonsento inter la episkopo de Huesca kaj la abato de Montearagón.​

La loko estis konkerita en la 11-a jarcento fare de Sancho Ramírez. Poste, Ibieca dependis de la senjorlando de Foces, al kiu sukcedis la Orden Hospitala de Sankta Johano de Jerusalemo; don Ximeno de Foces, ordonis en 1249 konstrui ermitejon de *San Miguel de Foces*, je ĉirkaŭ du kilometroj de la urba kerno. De Ibieca devenis Doña Godina, filino de Atho de Foces, por estri la senjorlandon de La Almunia de Doña Godina. 

La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito. 

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Ibieca akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis el 400 loĝantoj en 1900 ĝis 236 loĝantoj en 1970 ĝis nunaj 110 loĝantoj (2022).

## Aktualo 
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (vitejoj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj vidindaĵoj estas la preĝejo, ermitejo, blazondomoj kaj ekstere naturaj lokoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Ŭesko

## Referencoj 
## Bibliografio
* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. “Personajes y Escritores de Huesca y Provincia”. Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Municipoj de la provinco Ŭesko
Petr Pavel

**Petr PAVEL** (naskiĝis la  en Planá) estas ĉeĥia politikisto, estinta generalo kaj ekde la  la kvara prezidanto de Ĉeĥio.

[eta|maldekstre|Usona generalo [Joseph Dunford donacas al Pavel la Legion of Merit en 2018]]

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Ĉeĥaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de Ĉeĥio
Kategorio:Nuntempaj ŝtatestroj
Kategorio:Oficiroj de la Honora Legio
Kategorio:Ĉeĥaj armeaj generaloj
Kategorio:Ĉeĥaj diplomatoj
35621 Lorius

'*35621 *Lorius''''' estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la slovakaj astronomoj Adrián Galád kaj Alexander Pravda elde la Observatorio de Modra en Slovakio.

Ĝi estis nomita en honoro de la franca glaciologo Claude Lorius. Per siaj esploroj, basitaj sur siaj , ĉefe en Antarkton, li rekonstruis la klimatajn ŝanĝojn de la estintaj miljaroj. Li avertis pri la minacon de la tutmonda varmiĝo, kiu devenas de la homaj aktivoj dum jardekoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Adrián Galád
Kategorio:Malkovrita de Alexander Pravda
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1998
Natura Parko Sierra kaj Cañones de Guara

[eta|dekstre|250px|*Peña Falconera*, en la nordo de [Somontano de Barbastro|Somontano.]]
La **Natura Parko Sierra kaj Cañones de Guara** (, ) estas natura parko de la provinco Huesca (Aragono, Hispanio), en la komarkoj Alto Gállego, Hoya de Huesca, Sobrarbe kaj Somontano de Barbastro. Ĝi enhavas la municipojn Abiego, Adahuesca, Aínsa-Sobrarbe, Alquézar, Arguis, Bárcabo, Bierge, Boltaña, Caldearenas, Casbas de Huesca, Colungo, Huesca, Loporzano, Nueno kaj Sabiñánigo.

Ĝi ampleksas al  kaj periferian zonon de protektado kiu enhavas pliajn , kaj tial ĝi estas la natura spaco plej granda de la regiono. Ties altitudo gamas inter  ĉe la rivero Alcanadre ĝis  de la montopinto Guara.

Pro sia geologio, la parko estas loko taŭga por la praktiko de ravindescendado kaj grimpado. Menciendas pro spektakleco la ravinoj de la rivero Balcés, pli ol  longa kun disniveloj super , kaj la abismo de *Grallera Alta de Guara*, kun  de vertikala falo.

La natura parko estis deklarita la 27-a de decembro 1990 per la leĝo 14/1990 de la registaro de Aragono laŭ la nomo 'Parque de la Sierra y Cañones de Guara. Ĝi estas deklarita ankaŭ Loko de Komunuma Gravo (*Lugar de Importancia Comunitaria*, LIC) kaj Protektita birda areo (*Zona de Especial Protección para las Aves*, ZEPA).

## Notoj 
Kategorio:Naturaj parkoj en Hispanio
Kategorio:Geografio de Aragono
Tifariti

**Tifariti** estas loĝloko en la Araba Demokratia Sahara Respubliko, la nuntempe orienta parto de la teritorio Okcidenta Saharo. Ekde la jaro 2011 temas pri la fakta ĉefurbo de la respubliko, kiun baze vivtenas la sahara partio Fronto Polisario. En 2010 en la loĝloko vivis proksimume 3 000 loĝantoj sur areo de 6,78 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de 440 loĝantoj/km².

## Partneraj komunumoj 
Inter la partneraj komunumoj de Tifariti estas 
*  Agliana, Toskanio, Italio
*  Aruŝo en Tanzanio, kie okazis la UK 2024
*  Balmaseda, Eŭskio, Hispanio
*  Carmona, Andaluzio, Hispanio 
*  Loro Ciuffenna, Toskanio, Italio
*  Los Palacios y Villafranca, Hispanio
*  Montale, Toskanio, Italio
*  Muaskar, Alĝerio
*  Pontassieve, Toskanio, Italio
*  Sevilo, Hispanio
*  Signa, Toskanio, Italio

Kategorio:Araba Demokratia Sahara Respubliko
Franciscus Hermanus Bach

**Franciscus Hermanus BACH**, oficiale Bachg, (Groningo, la 28-an de majo 1865 - Groningo, la 22-an de januaro 1956) estis nederlanda pentristo.

Bach naskiĝis en la grandurbo Groningo kiel la filo de la forĝisto *Johann Caspar Bachg*, kiu venis al Nederlando el Haselünne en Germanio. La familia nomo estas oficiale skribita kiel Bachg, sed laŭdire Bach mem eksciis tion en pli posta aĝo. Li kutime subskribis sian laboron kiel 'F.H. Bach' aŭ 'F.H.B.'.

Kiel pejzaĝisto kaj portretisto, Bach povas esti kalkulata inter la impresionistoj de la Haga Lernejo. Li pentris interalie deknaŭ portretojn de profesoroj por la senata ĉambro en la Akademia Konstruaĵo de la Groninga Universitato.

Krom pentraĵoj sur kanvaso, li faris multajn krucvojojn kaj murpentraĵojn en katolikaj preĝejoj en la nordo, oriento kaj sudo de Nederlando, kiel ekzemple Sankta Martena kirko (Foxham), Paterskirko (Groningo) kaj la Juvenaatskapelo en Mastriĥto. Bach ankaŭ pentris kelkajn kahelbildojn, kiuj videblas en la halo de la ĉefstacio en Groningo ekde 1896.

Bach mortis en la aĝo de naŭdek kaj estis entombigita ĉe la R.K. Tombejo (Groningo). Li fasonis sian propran tomboŝtonon. Johan Dijkstra skribis pri tio: "Mirinda kiel li estis, li faris sian tomboŝtonon dum sia vivo: Sur tiu ŝtono li konstruis sian spiritan testamenton: la formulon, kiun li trovis por nova formo por la katolika eklezio.

eta|Tomboŝtono de Franciscus Hermanus Bach|200px

## Bildoj 

Groningen - Hoofdstation - tegeltableau Arbeid.jpg
Groningen - stationshal - tegeltableau Tijd.jpg
Tegeltableau Station Groningen Franciscus Hermanus Bach.jpg

Kategorio:Nederlandaj pentristoj
Quicena

**Quicena** [kiZEna] (en aragona *Quizena* aŭ *Quicena*) estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la centro de la komarko *Hoya de Huesca* (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono).

## Geografio 
Ĝia malgranda municipa teritorio estas en la centro de la komarko *Hoya de Huesca*. Ĝi estas iomete oriente kaj tute apude de la provinca kaj komarka ĉefurbo: fakte kaj Quicena kaj Tierz estas du malgrandaj municipoj ambaŭflanke de la nacia ŝoseo N-240 survoje al la enirejo al Ŭesko, nome Quicena norde kaj Tierz sude.

La loĝloko Quicena mem (476 msm) estas je 5 km oriente de Huesca proksime al la nacia ŝoseo N-240 kiu kondukas al la provinca ĉefurbo.

## Historio 
eta|maldekstre|220ra|Preĝejo de Quicena.

La loko estis loĝata de islamanoj, poste moriskoj.

La loko estis konkerita en la 11-a jarcento.

En 1086 la reĝoj Sancho Ramírez kaj Petro la 1-a donis al Montearagón la lokon de Quicena. La Monaĥejo de Montearagón donis al Quicena serion de privilegioj en 1266 kolektitaj en la *Carta Puebla* (loĝĉarto), konservita en la Historia Nacia Arkivo.

La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito.

## Aktualo 
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealo, vitejoj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo.

Ĉefaj vidindaĵoj estas la Kastelo de Montearagón, romia akvedukto, ponto super la rivero Flumen, preĝejo, ermitejo, kaj ekstere naturaj lokoj.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Ŭesko

## Bildoj 

Castillo de Montearagón.jpg|Kastelo de Montearagón.
Acueducto quicena 1.JPG|Romia akvedukto.
San Pedro Martir 02.JPG|Ruinoj de ermitejo.
Salto de Roldán desde Montearagón.jpg|Panoramo de la ravino nomita *Salto de Roldán*.

## Referencoj 
## Bibliografio 
* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. “Personajes y Escritores de Huesca y Provincia”. Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Municipoj de la provinco Ŭesko
Loporzano

**Loporzano** [loporZAno] estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la nordoriento de la komarko *Hoya de Huesca* (kies ĉefurbo estas la provinca ĉefurbo mem nome Ŭesko) apartenanta al la okcidenta parto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). 

Parto de la municipa teritorio estas okupita de la Natura Parko Sierra kaj Cañones de Guara. 

## Geografio 
Ĝia ampleksa municipa teritorio estas en la nordoriento de la komarko *Hoya de Huesca* kaj enhavas la loĝlokojn Aguas, La Almunia del Romeral, Ayera, Bandaliés, Barluenga, Castilsabás, Coscullano, Chibluco, Loscertales, Los Molinos, San Julián de Banzo, Santa Eulalia la Mayor, Sasa del Abadiado, Sipán kaj Vadiello. Ĝi estas oriente de la provinca kaj komarka ĉefurbo okcidente de la rivero Alcanadre. La municipa teritorio limas norde kun Nueno, oriente kun Casbas de Huesca, sude kun Ibieca, Siétamo, Alcalá del Obispo kaj Monflorite, kaj okcidente kun Huesca, Tierz kaj Quicena. 

La loĝloko Loporzano mem (581 msm) estas je 8 km oriente de Huesca proksime al la nacia ŝoseo N-240 kiu kondukas al la provinca ĉefurbo.

## Historio 
eta|maldekstre|220px|Preĝejo de Castilsabás.

La loko estis loĝata de islamanoj, poste moriskoj. 

La loko estis konkerita en la 11-a jarcento. 

La 18an de aŭgusto 1391, la reĝo Johano la 1-a de Aragono vendis Loporzano al la Monaĥejo de Montearagón. 

La Enlanda Milito estis sangelverŝa en la areo pro la atakoj de la respublikaj fortoj kontraŭ la provinca ĉefurbo Huesca, kiu estis kontrolita de la insurekciuloj ekde la komenco de la milito. 

Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe ĉiuj loĝlokoj de Loporzano akrigita pro la detruo de la milito: oni malaltiĝis entute el 3 139 loĝantoj en 1900 ĝis 574 loĝantoj (2022); do oni perdis kvar kvinonon spite la proksimecon al la ĉefurbo.

## Aktualo 
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealo, vitejoj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj vidindaĵoj estas bronza fontano, preĝejoj, ermitejoj, blazondomoj, neĝujoj, mezepoka nekropolo de Sasa del Abadiado, kaj ekstere naturaj lokoj, kiel la Akvorezervejo de Vadiello.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Ŭesko

## Bildoj

Aguas.png|Aguas.
Casbas atrio y puerta gótica.jpg|Gotika pordo kaj portiko en la monaĥinejo de Casbas.
Chibluco iglesia.jpg|Preĝejo de Chibluco.
Santa Eulalia la Mayor (Loporzano).JPG|Santa Eulalia la Mayor.
Sierra de Guarra 06.png|Akvorezervejo de Vadiello.

## Referencoj 
## Bibliografio
* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. “Personajes y Escritores de Huesca y Provincia”. Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Municipoj de la provinco Ŭesko
44715 Paolovezzosi

'*44715 *Paolovezzosi'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  de la italaj geastronomoj Maura Tombelli kaj Andrea Boattini elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en San Marcello Pistoiese (Italio).

Ĝia nomo honoras la italan  *Paolo Vezzosi*, ĉe la *Gruppo Astrofili Montelupo''. Dum popularigaj eventoj, li provizis bonegajn kukojn.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Maura Tombelli
Kategorio:Malkovrita de Andrea Boattini
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Propargila klorido

**Propargila klorido** aŭ **2-propinila klorido** estas organika kombinaĵo rezultanta el interagado de la propileno kaj kloro. Ĝi estas senkolora, verda aŭ ruĝa likvaĵo kun malpeza odoro, malmulte solvebla en akvo, sed solvebla en etanolo, kloroformo kaj nepolaraj organikaj solvantoj. Propargila klorido posedas 3 karbonatomojn, 3 hidrogenatomojn kaj 1 kloratomon . Propargila klorido uzatas en kemiaj sintezoj kaj en la preparado de propargilaj derivaĵoj.

## Sintezoj 
### Sintezo 1 
* Preparado per traktado de **propino** kaj kloro:

### Sintezo 2 
* Preparado per traktado de *propargilamino* kaj kloro:

### Sintezo 3 
* Preparado per interagado de propargila karbonato kaj klorida acido:

### Sintezo 4 
* Preparado per interagado de *propargila alkoholo* kaj fosfora triklorido:

## Vidu ankaŭ 
* Oksalatoj

## Referencoj 
Kategorio:Organikaj kloridoj
Bailo

**Bailo** [BAJlo] estas loĝloko kaj municipo de Hispanio, en la sudo de la komarko *Jacetania* (kies ĉefurbo estas Ĥako) apartenanta al la nordokcidenta pinto de la Provinco Huesko (regiono Aragono). 

## Geografio 
eta|maldekstre|220px|Preĝejo de Alastuey.
Ĝia municipa teritorio estas en la sudo de la komarko *Jacetania*. Ĝi estas sude de Canal de Berdún kaj de Puente la Reina de Jaca. La municipa teritorio estas inter la riveroj Aragón kaj Asabón; meze estas la montoj Cerro de las Colladas (1181 m) kaj Castiel Mayor (1111 m), trapasata per la montopasejo Santa Bárbara (858 m). Parto de la municipa teritorio estas okupita de la Protektita Pejzaĝo de San Juan de la Peña kaj Monte Oroel. La municipo enhavas la loĝlokojn Bailo mem, Alastuey, Arbués, Arrés, Larués kaj la senhomejon Paternoy.

La loĝloko Bailo mem (714 msm) estas je 70 km nordokcidente de Huesca ĉe la ŝoseo A-132 kiu kondukas norde al Puente la Reina de Jaca.

## Historio 
Multaj loĝlokoj de la areo perdis loĝantaron laŭlonge de la 20-a jarcento pro rura elmigrado, kaj same ĉe Bailo: oni malaltiĝis el 866 loĝantoj en 1887 ĝis nunaj 273 loĝantoj (2022). 

## Aktualo 
La loka ekonomio evoluis el la tradiciaj agrikulturo (cerealo, vitejoj, olivarboj kaj fruktarboj) kaj brutobredado (ŝafoj, porkoj, kortobirdoj) al irigaciaj kultivoj, plus natura, kultura kaj rura turismo. 

Ĉefaj vidindaĵoj estas preĝejo, ermitejo, kaj ekstere naturaj lokoj.

## Bildoj 

Arbués. Panorámica desde el norte.jpg|Arbués. 
Arbués. Iglesia.jpg|Preĝejo de Arbués. 
Arbués. Portada.jpg|Romanika pordego de la preĝejo de Arbués. 
Arbués. Capitel románico,.jpg|Romanika kapitelo de la pordego de la preĝejo de Arbués. 
Arbués. Ayalas.jpg|Blazondomo de Ayalas en Arbués. 
Arres.jpg|Arrés.
Plaza Larués.jpg|Larués.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de la provinco Ŭesko

## Referencoj 
## Bibliografio
* *Aragón constante histórica*. Publicaciones de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja. 1979.
* Ubieto Arteta, Antonio (1981-1989). *Historia de Aragón*. 6 vol. Zaragoza: Anubar.
* Ubieto Arteta, Antonio, "Historia de Aragón". Los pueblos y los despoblados 1 (Eld. Anubar. Zaragoza, 1984)
* CONTE OLIVEROS, Jesús. “Personajes y Escritores de Huesca y Provincia”. Eld. Librería General (Zaragoza 1981)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Municipoj de la provinco Ŭesko
Frick (stacidomo)

**Frick** estas fervoja stacidomo en Frick, Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* Frick AG
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Svislando
Kategorio:Laufenburg (distrikto)
Károly Ecser

**Károly Ecser** [kAroj eĉer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ecser Károly** estis hungara halterlevisto, olimpiano, olimpika ĉampiono, trejnisto.

 naskiĝis la  en Cegléd, li mortis la  en Ceglédbercel.
 
## Biografio 
 akiris trejnistan licencon en en 1967. Depost fino de sia aktiva sporta kariero li estis trejnisto komence en Leninváros, poste en Cegléd. Lia plej signifa disĉiplo estis György Kőszegi.

### Sporta kariero 
 inter 1954-1965 estis halterlevisto en diversaj ĉefurbaj sportkluboj, poste en Tatabánya. Li estis hungara ĉampiono ĉiujare inter 1962-1966 en sia kategorio, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1961-1966. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1964 sen medalo, krome en eŭropa ĉampionumo li estis la unua en la sekva jaro. 

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* dateno kun foto legebla en la 4-a paĝo 
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj halterlevistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Davos Wiesen (stacidomo)

**Davos Wiesen** (antaŭe nomita *Wiesen*) estas fervoja stacidomo en Davos, Svislando.

## Mapo 
centra|450px

## Vidu ankaŭ 
* Davos
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Fervojaj stacioj en Svislando
Kategorio:Stacioj de Retia fervojo
Kategorio:Prättigau/Davos (distrikto)
Attila Feri

**Attila Feri,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Feri Attila** estas rumana-hungara halterlevisto, trifoja olimpiano, dufoja mondĉampiono, trejnisto.

 naskiĝis la  en Târgu Mureș (Rumanio).

## Biografio 
 apartenis al la hungara minoritato en Rumanio. Depost 1992 li translokiĝis al Nyíregyháza kaj li akiris hungaran ŝtatanecon. Li ricevis hungaran ŝtatan premion en 1996.

### Sporta kariero 
 komence estis halterlevisto en sia naskiĝurbo, poste en Nyíregyháza. Li estis hungara ĉampiono okfoje inter 1993-2001. Li estis olimpiano en Rumanio en la Somera Olimpiko 1992, Hungario en la Somera Olimpiko 1996 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 2004 kun bronza medalo en 1996, krome en mondĉampionumoj li estis la unua en 1994 kaj 1995. Depost 2004 li estis trejnisto kaj postenulo en la halterlevista vivo.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto 
* anglalingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj halterlevistoj
Kategorio:Rumanaj halterlevistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj sportistoj
Kategorio:Hungaraj mondĉampionoj
Petr Fiala

**Petr FIALA** (naskiĝis la  en Brno) estas ĉeha politikologo, historiisto kaj politikisto. Ekde la  ĝis la 15-a de decembro 2025 li oficis kiel la ĉefministro de Ĉeĥio.

Fiala estis profesoro pri politika scienco kaj de 2004 ĝis 2011 rektoro de la Masaryk-Universitato en Brno. De 2012 ĝis 2013 li estis ministro pri klerigo de Ĉeĥio. Ekde januaro 2014 li estas partiestro de la liberala-konservativa partio Občanská demokratická strana  (ODS, "Civila Demokratia Partio").

Kategorio:Ĉefministroj de Ĉeĥio
Kategorio:Ĉeĥaj politikistoj

Kategorio:Nuntempaj naciaj ĉefministroj
Imre Földi

**Imre Földi** [foldi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Földi Imre** estis hungara halterlevisto, kvinfoja olimpiano, olimpika kaj monda ĉampiono, trejnisto. Lia filino estis Csilla Földi.

 naskiĝis la  en Kecskemét, li mortis la  en Tatabánya.

## Biografio 
 akiris trejnistan diplomon en instituto de Gimnastika Altlernejo de Budapeŝto. Li edziĝis en 1961, poste filino naskiĝis. Li ricevis premiojn inter 1960-2016.

### Sporta kariero 
 inter 1955-1978 estis halterlevisto en sportklubo de Tatabánya. Li estis hungara ĉampiono 13-foje inter 1959-1975, dum li apartenis al la hungara nacia teamo inter 1959-1977. Li estis olimpiano en Hungario en la Somera Olimpiko 1960, Hungario en la Somera Olimpiko 1964, Hungario en la Somera Olimpiko 1968, Hungario en la Somera Olimpiko 1972 kaj Hungario en la Somera Olimpiko 1976 kun ora medalo en 1972, krome en mondĉampionumoj li estis kvinfoje la unua inter 1965-1972. Li kreis 20-foje mondrekordojn kaj 50-foje hungarajn rekordojn. Li finis sian aktivan sportan karieron en 1977, poste li estis trejnisto en Tatabánya ĝis 1988.
eta|

## Memorigiloj 
* sporthalo en Tatabánya portas la nomon "Földi Imre" (vidu la foton!)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto kaj videoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj halterlevistoj
Kategorio:Hungaraj olimpianoj
Kategorio:Hungaraj olimpikaj ĉampionoj
Kategorio:Hungaraj trejnistoj
Kategorio:Hungaraj mondĉampionoj
St-Cergue Les Cheseaux (stacidomo)

**St-Cergue Les Cheseaux** estas fervoja stacidomo en Saint-Cergue, Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* Saint-Cergue
* St-Cergue (stacidomo)
* Listo de fervojaj stacioj en Svislando

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Fervojaj stacioj en Svislando
Kategorio:Nyon (distrikto)
Csilla Földi

'*** [ĉila foldi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Földi Csilla*' estas hungara halterlevisto, eŭropa ĉampiono. Ŝia patro estis Imre Földi, ŝia geedziĝa nomo estis (laŭ hungarlingve kutima nomordo) *Buda Attiláné*.

 naskiĝis la  en Tata (Hungario).
 
## Biografio 
Pri la sensporta kariero de  mankas informoj.

### Sporta kariero 
 komence estis halterlevisto en sportklubo de Tatabánya, poste en la proksima Oroszlány, fine en Budapeŝto. Ŝi estis hungara ĉampiono plurfoje en la ina branĉo, krome ŝi estis ĉampiono de Eŭropo 16-foje inter 1989-1995. Ŝiaj konkursaj pezoj estis 44, 46 kaj 50 kg.

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio kun foto
* medaloj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj halterlevistoj
45595 Inman

'*45595 *Inman'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Catalina Sky Survey* elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la angla aktoro Frederick John Inman (1934–2003), bone konata pro lia rolo de *Mr Humphries* en la brita komedio *Are You Being Served?'' (1972–1985), kiu poste ludis en la aŭstralia versio de la sama sitkomo. En 1976, li estis nomita Persono de la Jaro de BBC kaj Plej Drola Homo de la Televido far'de la legantoj de *TV Times*.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Catalina Sky Survey
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000
24619 Danielarsham

'*24619 *Danielarsham''''' estas mezgranda, malhela asteroido de la ĉefa asteroida zono, ne malproksima de la orbita resonanco 3:7 kun Marso.

Ĝi estis malkovrita la  de la ĉeĥa astronomo Antonín Mrkos elde la Observatorio Kleť, proksime de České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.

Ĝia nomo honoras la plurfakan usonan artiston Daniel Arsham, kiu kombinas arton, arkitekturon kaj spektaklon en sia verko. Li kreis arton, kiu imagas estontan mondon el kiu ni povas re-ekzameni nian nuntempon, kaj li ekspoziciis tra la mondo. Liaj skulptaĵoj inkludas " Bronza Eroziita Melpomeno '" kaj " Bronza Eroziita Kosmonaŭto ".

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Antonín Mrkos
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1979
Juan David Morgan

**Juan David MORGAN** (n. la 6-an de aprilo 1942 en Chiriqui) estas panama verkisto, poeto, kolumnisto, filantropo, advokato, entreprenisto, fondinto kaj prezidanto de kompanioj. Aperis tradukoj en la angla kaj japana de liaj literaturaj verkoj (historia romano, nigra romano, noveloj, teatro kaj eseo) por kiuj li ricevis internaciajn kaj naciajn distingojn. Li apartenis en la estraro de iuj NRO-j kiel ekzemple la Fondumo *Ciudad del Saber* (Urbo de la Scio). 

Li estis membro de la eldona konsilio kaj kolumnisto de la semajna gazeto *El Heraldo* (1995-2000) kaj kolumnisto de la ĵurnalo *La Prensa* (2000-2004), al kies eldona konsilio li apartenis inter 2003 kaj 2004. En la jaro 2011 li aliĝis kiel akademiano al la *Academia Panameña de la Lengua* (Panama Akademio de la Lingvo).  Li ankaŭ estas membro ekde 2015 de la amikaro de la programo *Américas* de la Centro Carter (*The Carter Center*), organizaĵo fondita de la eksprezidento Jimmy Carter kiu arigas ĉefojn de la privata sektoro kiuj aprezas la antaŭenigon de la paco kaj demokratio.

## Verkaro 
Iuj verkoj de de Morgan estas literaturo en lernejoj rekomendita de la Edukministerio de Panamo. Kvankam li verkis ankaŭ poezion, ĝi neniam aperis libroforme, sed estis eldonitaj en literaturaj revuoj de Panamo kaj la cetero de Ameriko.  

### Rakontoj 
“*La rebelión de los poetas*” (La ribelo de la poetoj) (Universal Books, Panamo, 2001) estas kolekto de satiraj kaj ironiaj rakontoj en kiuj la roluloj luktas kontraŭ politikaj interesoj por denunci kun nigra humuro la malmultan gravecon, kiun la plej multaj latin-amerikaj landoj donas al la kulturo. Iuj de liaj rakontoj aperis en antologioj kaj kompilaĵoj.

### Eseoj 
“*El Pensamiento social de Bolívar*” (1968).

“*Panamá, sus cuentos y su historia*” (2004).

“*La novela histórica: ¿autenticidad o verosimilitud*” (2014).

### Romanoj 
* “*Fugitivos del paisaje*”, (1992)
* “*Cicatrices inútiles*”, (1994)
* “*Entre el cielo y la tierra”, Monseñor Jované y su siglo",* (1996).
* “*Con ardientes fulgores de gloria*”, (1999).
* “*Arde Panamá!*”, (2003).
* “*El caballo de oro*”, (2005), angla traduko "The golden horse"
* “*El silencio de Gaudí*”, (2007).
* “*El Ocaso de los Inocentes*”, (2011).
* “*Entre el Honor y la Espada. La inédita historia del legendario Henry Morgan*”, (2013).

## Referencoj 
Kategorio:Panamaj verkistoj
Kategorio:Panamaj advokatoj
48295 Liamgroah

'*48295 *Liamgroah'''* estas tre malgranda, meze hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo NEAT elde la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono).

## Nomo 
Ĝia nomo celebras la 18-an naskotagon kaj la diplomon en duagrada lernejo de *Liam Groah'' (naskiĝinta en 2005), nepo de la Ĉefa Esploristo de NEAT : Raymond Bambery.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de NEAT
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
50727 Aliceverett

'*50727 *Aliceverett'''* estas  malgranda, ne tre hela asteroido de la ĉefa asteroida zono, malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Catalina Sky Survey* elde la Stacio Catalina de la Observatorio Steward proksime de Tucson (Arizono, Usono).

Ĝi estas en orbita resonanco 11:5 kun Jupitero.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la skota astronomino kaj inĝenierino Alice Everett (1865–1949), kiu komence laboris kiel kalkulistino por la projekto *Carte du Ciel* ĉe la Observatorio de Greenwich en 1890. Ŝi pasis kvin jarojn en Potsdam, daŭrigante labori por la *Carte du Ciel'', poste pasis unu jaron ĉe la Kolegio Vassar. Pli malfrue ŝi fariĝis inĝenierino kaj estis pionirino en la televida inĝenierarto.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Catalina Sky Survey
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2000