open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Parnizo

Monto **Parnizo** aŭ *Parnitha* (, en la Katharevousa  Parnis/Parnes; foje Parnetha) estas dense arbara montaro norde de Ateno, nome la plej alta en la duoninsulo Atiko, kun alto de , kaj pinto konata kiel Karavola (Καραβόλα). Multo de la monto estas deklarita nacia parko, kaj estas protektita habitato por birdaro, unuafoje kreita en 1961. La montopinto estas situa je 18 km norde de Aĥarno kaj ĉirkaŭ 30 km norde de Ateno, dum la monto kovras proksimume  el tero. Aliaj pintoj estas Mavrovouni (Μαυροβούνι), Ornio (), Area (), Avgo aŭ Avgho (), kaj Xerovouni (Ξεροβούνι, signife seka monto - }).

Kategorio:Montaroj en Grekio
Kategorio:Naciaj parkoj en Grekio
Karl Joseph von Hefele

**Karl Joseph von HEFELE** (naskiĝinta la  en Aalen-Unterkochen, mortinta la  en Rottenburg am Neckar) estis germana historiisto kaj episkopo.

## Vivo 
En 1834 li iĝis ripetisto ĉe la teologia konvikto kaj en 1840 orda profesoro ĉe la teologia fakultato en Tübingen. En 1869 li nomumitis episkopo de Rottenburg. Inter 1842–43 Hefele estis ankaŭ membro de la virtemberga parlamento.

Inter liaj verkoj menciindas la eldono de la apostolaj patroj (»Patrum apostolicorum opera«. Tübingen 1839) kaj de »Chrysostomus-Postille« (traduko de 74 predikoj, 1845); »Geschichte der Einführung des Christentums im südwestlichen Deutschland« (Tübingen 1837); »Der Kardinal Ximenes und die kirchlichen Zustände Spaniens im 15. Jahrhundert« (Tübingen 1844); »Beiträge zur Kirchengeschichte, Archäologie und Liturgik« (Tübingen 1864–65, 2 vol.); antaŭ ĉio la prikoncilia historioverko »Konziliengeschichte« (Freiburg 1855–1869, 7 vol.; parta kontinuigo de la du unuaj eldonoj fare de Joseph Hergenröther).

Estante kontraŭulo de la neeraripovo papa li verkis du verkojn pri la Honorius-problemo (»Honorius und das sechste allgemeine Konzil«, Tübingen 1870, kaj »Causa Honorii papae«, Napolo 1870). En 1871 li tamen submetis sin al la nova dogmo kaj prezentis ene de episkopa cirkulero interpretadon ortodoksan. Tamen li ne perfortis profesorojn aŭ pastrojn unuope deklari sin. Eble li tiamaniere malhelpis eĉ skismon en Virtembergo.

## Fonto 
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 50, kio legeblas tie ĉi interrete.

Kategorio:Germanaj teologoj
Kategorio:Germanaj romkatolikaj episkopoj
Kategorio:Germanaj historiistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Historio de Romkatolika Eklezio
Suda Ronaldsay

** Suda Ronaldsay** (**South Ronaldsay**) apartenas al la insuloj de la Orkadoj kaj havas longecon (norda-suda) de 12 km kaj maksimuman larĝecon de 8,5 km. Ĝia areo estas 49,8 km². Ĝia nomo venas de *la suda insulo de Rognvald*. La plej alta altaĵo estas sur la preskaŭ senarba insulo la 119 m alta monteto Ward.

Ĉefa loko de la insulo kun 850 loĝantoj estas la pram- kaj fiŝista haveno St. Margaret’s Hope ĉe la norda marbordo. Ĉi tie mortis laŭ onidiroj en la jaro 1290 p.K. la samnoma 7-jara norvega princino (‘’konata kiel knabino de Norvegujo"), kiu volis fariĝi reĝino de Skotlando.
maldekstra|eta|Burwick kajo

Ekzistas pramkonektoj de St. Margaret’s Hope al la skota haveno Gill's Bay (Ro-Ro-pramo) kaj de Burwick-kajo en la sudo al John o’ Groats. Al la ĉefa Orkada insulo, Mainland kaj tie loko Kirkwall kaj flughaveno iras ŝoseo trans la najbara insulo Burray kaj la Churchill Barriers. Ekzistas buslinio al Kirkwall.

En la nordokcidento de Suda Ronaldsay situas la malgranda fiŝista loko Herston Village. La loko havas preĝejon „St. Peter's Kirk“ en kiu oni povas vidi piktajn simbolŝtonojn. Sude de tie estas la impresaj klifoj kaj rokformacioj de Harrabrough. Nur kelkaj metroj norde situas la *broch* Howe of Hoxa. Plia prahistoria monumento estas la broch de Windwick.
eta|maldekstra|privata muzeo de Ronnie Simison por Liddle kaj la tombo de la agloj

Plia vidindaĵo en la sudo de la insulo estas la Malnova Preĝejo de Sankta Maria apud Burwick.

## Eksteraj ligiloj 
* de la insulo Suda Ronaldsay

Kategorio:Norda Maro)
Kategorio:Orkadoj
Ortodoksa katedralo Ĉieliro de Maria (Budapeŝto)

**Ortodoksa katedralo Ĉieliro de Maria** (hungare Istenszülő elhunyta Nagyboldogasszony ortodox székesegyház) estas eklezia konstruaĵo en Budapeŝto (Hungario).

## Historio 
En la 18-a jarcento jam multe da grekaj komercistoj vivis en Pest (urbo). Ili vizitis mesojn en Serba preĝejo Sankta Georgo (Budapeŝto), ekde 1784 jam en ĉiu dua dimanĉo estis greklingva meso. Baldaŭ kapacito de la preĝejo ne sufiĉis. pli, ol 600 da grekoj aĉetis lokon ĉe bordo de Danubo en 1790. La preĝejo estis preta en 1801. Miklós Ybl iomete trakonstruis la fasadon, samtempe li konstruis pintojn al ambaŭ turoj en 1873. Paŝo post paŝo la ortodoksuloj parte estis ankaŭ hungaroj, en 1931 la eklezio prenis la nomon "hungara", tamen la mesa lingvo restis la grka ĝis 1949. Dum sieĝo de Budapeŝto en 1945 la katedralo parte ruiniĝis, inter 1946-1949 la konstruaĵo iomete renoviĝis, en 1953 la fasado plibeliĝis. Post la 2-a mondmilito estreco de Konstantinopolo ĉesis, poste sekvis estreco de Moskvo. Pri tio okazis fina jura verdikto en 2005. En la 1970-aj jaroj kaj 1990-aj jaroj la katedralo estis renovigita escepte la turojn. Nuntempe lingvoj de la mesoj estas greka, hungara kaj eklezia slava.

## Konstruaĵo 
La impona konstruaĵo situas laŭ la trotuaro inter aliaj domoj. La fasado estas simetria, escepte la mankantan turoparton. Meze funkcias la enirejo. Interne la vido estas simila, ol en aliaj ortodoksaj preĝejoj. Aparte menciindas la belega ikonostazo.

En la 2010-aj jaroj Vladimir Putin promesis rekonstruon de la mankhava turo.

## Elektitaj pastroj 
* Feriz Berki

## Fontoj 
* oficiala paĝo hungare
* panorama movbildo

Aspects of Budapest (5999366725).jpg|La turoj en 2011
09571-Budapest-1908-Petöfi-Platz mit Corso-Brück & Sohn Kunstverlag.jpg|Vido al la preĝejo en 1908
BpOrtodoxFotoThalerTamas1.jpg|La ikonostazo
BpOrtodoxFotoThalerTamas2.jpg|Parto de la ikonostazo
BpOrtodoxFotoThalerTamas3.jpg|Parto de la ikonostazo
Успенский собор (Будапешт).jpg|Meso en la katedralo

Kategorio:Katedraloj en Hungario
Budapeŝto
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Budapeŝto
Buda
Kategorio:Religiaj konstruaĵoj finitaj en 1800-1809
Kategorio:Aperis en 1801
Ĉieliro de Maria (Budapeŝto)
Jarlbieno

**Jarlbieno** estas la plej konata prahistoria arĥeologia loko sur la nordo de Skotlando situanta Ŝetlandaj Insuloj. Ĝi situas proksime al la suda pinto de Ĉefinsulo (Ŝetlandoj) proksime al la setlejoj Sumburgh kaj Grutness.
eta|maldekstra|prahistoria loko Jarlbieno

La dense siuantaj konstruaĵoj el la bronzepoko, similas al tiuj de Skara Brae sur Mainland. La trovejo ekzistas el duone detruita *broch* el la ferepoko, komplekso de raddomoj, subteretaĝoj kaj konstruaĵoj el la tempo de la piktoj, vikingoj kaj mezepoka kampara domo. La prahistoriaj trovaĵoj estis malkovrataj fine de la 19a jarcento.

## Vidu ankaŭ 
* historio de Skotlando
* subteretaĝoj en Skotlando

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.shetlopedia.com/ 
* http://y2u.co.uk/&002_Images/
* http://nms.scran.ac.uk/database/results.php?QUICKSEARCH=1&search_term=jarlshof 

Kategorio:Ŝetlandoj
Kategorio:Prahistoriaj konstruaĵoj
Kategorio:Bronzepoko
Kategorio:Ferepoko
Kategorio:Piktoj
Kategorio:Mainland (Ŝetlandoj)
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Skotlando
Kategorio:Muzeoj en Skotlando
Cecilia Hidalgo Tapia

**Cecilia Hidalgo Tapia**, plennome **María Cecilia Hidalgo Tapia** (1941) estas ĉilia bioĥemiistino. Diplomiĝinta pri bioĥemio ŝi estas la unua doktorino pri scienco de la Universitato de Ĉilio. En 2006 ŝi ricevis la "Premio Nacional de Ciencias Naturales de Chile" (Premio Nacia de Naturaj Sciencoj de Ĉilio), estante la unua virino kiu gajnis la premion.

## Biografio 
Ŝi kompletigis siajn universitatajn studojn en la Universitato de Ĉilio, diplomiĝante pri bioĥemio en 1965. Kvar jarojn poste ŝi akiris sian doktorecon pri scienco en la sama universitato. Ŝi poste vojaĝis al Usono por postdoktoriĝa diplomo ĉe la "National Institutes of Health" (Nacia Saninstituto, Usono). Inter 1992 kaj 1993 ŝi profitis el la stipendio "Guggenheim". Ŝi estas direktorino de la Centro FONDAP por Molekulaj Studoj de la Ĉelo, apartenanta al la Medicina Fakultato de la Universitato de Ĉilio. Ŝi ankaŭ estas vicprezidantino de la Asesora Konsilio de "Fundación Ciencia Joven" (Fondaĵo Scienco Juna).

En 2004 la Universitato de Ĉilio aljuĝis al ŝi la Medalon de Merito Amanda Labarca, desegnita por "altigi la personecon kaj verkon de universitataj virinoj kiuj elstaris kun elstara reliefo en la kampo de sia profesio, en la medio de kulturo aŭ en la servo al la lando". En 2006 ŝi ricevis la "Premio Nacional de Ciencias Naturales de Chile" (Premio Nacia de Naturaj Sciencoj de Ĉilio), estante la unua virino kiu gajnis la premion. Unu el ŝiaj areoj de studo estas la reguligo de enĉela kalcio.

## Esploro 
### Studo pri enĉela Kalcio 
La fokuso de la esplorgrupo gvidata de la bioĥemiistino Maria Cecilia Hidalgo estas studi kiel pliigoj en kalcio estas generitaj ene de ĉeloj kaj tra kiuj meĥanismoj tiuj pliigoj produktas specifajn ĉelajn respondojn, tiom en normalaj kiom en patologiaj kondiĉoj.

Kaj estas ankaŭ la efikoj de redoksaj reakcioj en la aktiveco de la kanaloj de eldono de enĉela kalcio kiel rianodin-riceviloj de skeleta kaj kora muskoloj, aŭ neŭronoj de la kortekso.

Ŝia grupo ĵus malkovris ke la generado de kalciaj saloj estas favorata en neŭronaj kaj muskolaj ĉeloj kiuj havas enĉelan medion riĉan je endogenaj oksidigaj komponaĵoj (produktitaj de la ĉeloj mem).

Ĉi tiuj rezultoj indikas ke ĉi tio estas grava meĥanismo de normala reguligo, kaj plue sugestas, ke se la produktado de enĉelaj oksidigaj kunmetaĵoj fariĝas troa, kiel okazas en Alzheimer-malsano aŭ en Parkinsona malsano, ĝi povus nenormale pliigi la koncentriĝon de enĉela kalcio kun mortigaj konsekvencoj por la ĉeloj. Kaj tio estas ĝuste la aktuala temo de la esplorteamo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* María Cecilia Hidalgo Tapia, Universitato de Ĉilio
* Mentes Brillantes: María Cecilia Hidalgo Tapia 
* Intervjuo de Sociedad de Biología de Chile kun María Cecilia Hidalgo Tapia

## Tradukfonto 
Kategorio:Biokemiistoj
Kategorio:Ĉiliaj sciencistoj
Giorgos Kaminis

**Georgios KAMINIS** (, la 15an de Julio 1954) estas uson-naskita greka profesoro de konstitucia juro, kaj urbestro de Ateno el la 1a de Januaro 2011. Li estis la Grekia Ombudsmano el Aprilo 2003 ĝis Septembro 2010. Li estis nomumita por urbestro de la partio Demokratia Maldekstro, kio poste estos apogita de la partioj PASOK, Ekologiistaj Verduloj kaj Portokali.

## Publikaĵoj 
* Kaminis, Georges (1993). La transition constitutionnelle en Grèce et en Espagne. Librairie générale de droit et de jurisprudence. ISBN 978-2-275-00532-4.
* Kaminis, Yorgos (1998). Illegally Obtained Evidence and Constitutional Guarantees of Human Rights: The Exclusion of Evidence in Criminal and Civil Proceedings. A. N. Sakkoulas. ISBN 960-232-805-3.

Kategorio:Naskiĝintoj en Novjorko
Kategorio:Ombudsmanoj
Kategorio:Urbestroj de Ateno
Kategorio:Grekaj politikistoj
Kategorio:Ateno
Regionaj distriktoj de Grekio

300ra|eta|Administracia divido de Grekio laŭ la reformo "Kallikratis": ĉiu koloro markas regionon, regionaj unuoj estas markitaj nigre, kaj municipoj blanke.
La **74 regionaj distriktoj** aŭ **regionaj unuoj** (en greka: περιφερειακές ενότητες, perifereiakés enóti̱tes, sing. περιφερειακή ενότητα, perifereiakí̱ enóti̱ta) estas administraciaj unuoj de Grekio. Ili estas subdividaĵoj de la 13 regionoj de la lando, siavice subdividitaj en municipoj. Ili estis enkondukitaj kiel parto de la administracia reformo "Kallikratis" fare la 1an de Januaro 2011 kaj estas kompareblaj laŭgrande kaj, en la kontinenta teritorio, samtermina kun la antaŭ-"Kallikratis" prefekturoj de Grekio.

## Regionaj unuoj de Grekio (kelkaj) 
* Centra Ateno
* Evroso
* Insuloj
* Norda Ateno
* Okcidenta Ateno
* Pireo
* Suda Ateno

## Referencoj
Pireo (regiona unuo)

**Pireo** () estas unu el la regionaj unuoj de Grekio. Ĝi estas parto de la regiono Atiko. Tiu regiona unuo kovras la okcident-centran parton de la urba aglomeraĵo de Ateno.

## Administracio 
Kiel parto de la registara reformo de 2011 nomita Kallikratis, la regiona unuo Pireo estis kreita el parto de la iama Pierio, provinco, "prefektujo", kiu greke nomiĝis Νομός, do "nomos". Ĝi estis subdividita en 5 municipoj. Tiuj estas (nombro en la mapo):

* Keracini-Drapecona (4)
* Koridallos (5)
* Nikaia-Agios Ioannis Rentis (7)
* Perama (8)
* Pireo (1)

## Referencoj 
Kategorio:Regionaj distriktoj de Grekio
Skara Brae

eta|elfosaĵoj en Skara Brae
eta|Skara Brae
**Skara Brae** estas neolitika setlejo sur la Orkadoj. Ĝi situas tuj ĉe la okcidenta marbordo de la ĉefa insulo Mainland en Skotlando. Ĝi estas datita en la tempo inter 3.100 kaj 2.500 a. K. Oni trovis tie ekzemplerojn de la noĉita ceramiko. La uzado de Skara Brae finiĝis dum la kulturo de sonorilformaj pokaloj. Por la tre bona stato de la konservado Skara Brae estas ankaŭ nomata la „Pompejo de Skotlando“.

## Literaturo 
* Vere Gordon Childe, *Skara Brae: A Pictish Village in Orkney*. London, Kegan Paul 1931.
* Vere Gordon Childe: *Ancient dwellings at Skara Brae*. H.M.S.O., Edinburgh 1950.
* David Clarke: *Excavations at Skara Brae, a summary report.* In: Colin Burgess, Roger Miket (Hrsg.): *Settlement and economy in the Third and Second Millennia B.C.* Papers delivered at a conference organised by the Department of Adult Education, University of Newcastle upon Tyne, January 1976. British archaeological reports, Oxford 1976, ISBN 0-904531-52-X, (*British archaeological reports* 33), S. 233–250.
* David Clarke, Patrick Maguire: ''Skara Brae. Northern Europe's best preserved prehistoric village.* Historic Buildings and Monuments Scotland, Edinburgh 1989, ISBN 0-7480-0190-5, (*Historic Scotland*).
* David Clarke, Patrick Maguire: *Skara Brae. Northern Europe's best preserved prehistoric village.* Historic Scotland, Edinburgh 2000. ISBN 1-900168-97-9, (*Historic Scotland*).

### Ŝtongloboj 
* Dorothy N. Marshall: *Further notes on carved stone balls.* In: *Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland* 113, 1983, , S. 628–630.
* Dorothy N. Marshall: *Carved stone balls.* In: *Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland* 108, 1976-77, , S. 40–72.
* Ludovic McL. Mann: *The Carved Stone Balls of Scotland. A New Theory as to their Use.* In: *Proceedings of the Society of Antiquaries of Scotland'' 48, 1913-14, , S. 407–420.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* http://nms.scran.ac.uk/database/results.php?QUICKSEARCH=1&search_term=skara+brae 

Kategorio:Megalitoj
Kategorio:Mondaj kulturheredaĵoj en Skotlando
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Skotlando
Kategorio:Neolitiko
Kategorio:Prahistorio
Kategorio:Orkadoj
Kategorio:Noĉita ceramiko
Kategorio:Historiaj muzeoj en Skotlando
Sándor Peti

**Sándor PETI** [ŝAndor], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Peti Sándor** estis hungara aktoro, altlerneja instruisto. Lia dua edzino estis Magda Ligeti.

Sándor Peti http://www.imdb.com/name/nm0677508/ naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Peti devenis el juda familio. Li komence estis fervojisto, poste li lernis en aktora lernejo de Kálmán Rózsahegyi. Li komencis sian aktoran karieron en 1921 en kabaredo, poste en diversaj teatroj. Inter 1934 kaj 1940 li estis membro de Gaja Teatro, poste li ne havis rolojn pro la kontraŭjudaj leĝoj. Inter 1946-1956 li apartenis al Nacia Teatro (Budapeŝto), inter 1957-1964 al Teatro Thália (Budapeŝto), poste li pensiuliĝis. Inter 1951–1953 li ankaŭ instruis en la Teatra kaj Filma Altlernejo. Li ricevis premion en 1958.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare: *Epifanio: aŭ kiel vi volas* - Böffen Tóbiás
* Jaroslav Hašek: La travivaĵoj de la brava soldato Ŝvejk dum la mondmilito (teatra versio) - titolrolo
* Nikolaj Gogol: La revizoro - Dobĉinskij
* István Örkény: *Tóték* – poŝtisto
* George Bernard Shaw: *Pygmalion* - Doolittle

## Elektitaj kinaj filmaj roloj 
* *A kék bálvány* (1931)
* *Beszterce ostroma* (1948)
* Karuselo (filmo) (1955)
* Dolarpaĉjo (1956)
* Nuda diplomato (1963) - Vangold
* *Hétköznapi történet* (televizia serio, 1966)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio 

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tombo de Bank

**Tombo de Bank** (aŭ **tombo de Otter**) estas ĉ. 5000 jaraĝa, en la jaro 2010 dum planigado de monteto hazarde malkovrata kaj poste elfosita, nedetruita megalita instalaĵo sur la orkada insulo Suda Ronaldsay en Skotlando. En pluraj tavoloj de la kairno troviĝas homaj ostoj. La instalaĵo situas ĉe la suda marbordo de la insulo, proksime al Liddle Burnt Mound kaj la kairno de Isbister (tombo de la agloj). Tiu ĉi instalaĵo similas al la Maeshowe-tipo (kiel la malpli kompleksa kairno Unstan) ĝi ekestis ĉ. 2500 a. K..

La instalaĵo konsistas el sabloŝtonaj blokoj kaj –platoj. La ortangula kamero havas mezuron de 4,0 × 0,75 m en okcidenta-orienta direkto. La instalaĵo estis kovrita de platoj.

## Vidu ankaŭ 
* Brita megalitiko

## Literaturo 
* RCAHMS: *Exploring Scotland’s Heritage, Orkney and Shetland*. Anna Ritchie, Edinburgh 1985 ff., ISBN 0-11-492458-9.

## Eksteraj ligiloj 
* http://news.nationalgeographic.com/news/2011/06/110629-ancient-tomb-otters-scotland-stone-age-science/
* http://www.orkneyjar.com/archaeology/2012/04/20/sixth-chamber-in-banks-chambered-tomb/
* [http://www.orkneyjar.com/archaeology/2011/05/04/opening-a-window-on-life-and-death-at-the-%E2%80%98tomb-of-the-otters%E2%80%99/ ]

Kategorio:Megalitoj
Kategorio:Tombokontruaĵoj en Skotlando
Kategorio:Suda Ronaldsay
Kategorio:Orkadoj
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Skotlando
Popola Armeo

La **Popola Armeo** estas nomo de :

**Nunaj organizaĵoj**:
* Korea Popola Armeo (Nord-Koreio)

**Iamaj / Dissolvitaj organizaĵoj**:
* Jugoslava Popola Armeo (La militfortoj de Socialisma Federacia Respubliko Jugoslavio)
* Nacia Popolarmeo (La militfortoj de Germana Demokrata Respubliko)
* Popola Armeo de la Respubliko (La militfortoj de Hispana Respubliko dum la Hispana enlanda milito)

Kategorio:Armitaj fortoj
Tuamotua lingvo

**Tuamotua**, **Pa‘umotu** aŭ **Paumotu** (Paumotu: *Re‘o Pa‘umotu* aŭ *Reko Pa‘umotu*) estas Polinezia lingvo parolata de 4 000 homoj en la Tuamotua arkipelago, kun krome 2 000 geparolantoj en Tahitio.

## Referencoj
Kategorio:Polinezia lingvaro
Kategorio:Lingvoj de Franca Polinezio
Point Pedro

eta|center|750px|Larĝa foto pri marbordo de Point Pedro

**Point Pedro,** laŭ sinhala lingvo *පේදුරු තුඩුව*, laŭ tamila lingvo *பருத்தித்துறை* estas urbego de Norda Provinco (Srilanko). La loknomo devenis de nederlanda maristo "Pedro", kiu deklaris la lokon la plej norda punkto (punkto Pedro). La tamila loknomo estas "Paruthithurai" kun signifo *kotona haveno*, ja en la antikva epokko oni eksportadis kotonojn al Hindio.
eta|Mapo pri Srilanko, kie Point Pedro estas la plej norde laŭ la marbordo
eta|maldekstre|Fiŝistoj de Point Pedro

## Bazaj informoj 
* Areo: 11,7&nbsp;km²
* Supermara alteco: 1 m
* Loĝantaro: 99,024 (en 2007) (takso en la sekva jardeko: pli ol cent mil)
* Horzono: UTC + 5:30
* Telefonkodo:
* Poŝtkodoj:
* 

## Geografio 
Point Pedro estas la plej norda komunumo de la lando laŭ la marbordo. Ĝafna troviĝas 31, Kandi (Srilanko) kaj Batticaloa po 284, Negombo 293, Kalmunai 319, Kolombo (urbo) 324, Sri Jayawardenapura Kotte 326, Moratuva 341 kilometrojn.

## Historio 
En la antikvaj tempoj la loko estis grava centro de mara komercado. La maraj komercistoj en la tamila estis "Samban" la loknomo tiutempe estis nomata pri ili. La alvenintaj portugaloj konstruis katolikajn preĝejojn. La sekvaj koloniistoj estis la nederlandanoj, kiujn sekvis la britoj. Ela la brita erao restis gravaj lernejoj, kolegioj. Civila milito erupciis en 1983, ankaŭ tie estis bataloj. En 2004 la cunamo trafis la urbegon.

## Ekonomio 
Ĉirkaŭaĵo de Point Pedro estas konvena grundo por kultivi kotonojn. La marbordo estas konvena por strandoj. La haveno nun estas malgranda.
eta|Lumturo de Point Pedro

## Trafiko 
El Point Pedro kuras 3 vojoj, po unu laŭ la marbordo, la tria al interno de la insulo.

## Klimato 
La klimato de Point Pedro estas tropika sen seka sezono. Jare pluvas po 1303 mm, en ĉiuj monatoj ofte pluvas, tamen pli ofte inter oktobro-decembro.

## Vidindaĵoj 
* hindua templo kaj aliaj preĝejoj
* lumturo

## Fontoj 
* WikiTrans
* mapo, distancoj

Kategorio:Urboj de Srilanko
Atena Prefekturo

La **Atena Prefekturo** () estis unu el la prefekturoj de Grekio. Ĝi estis parto de la Atika regiono kaj de la Aten-Pirea super-prefekturo. La ĉefurbo de la prefekturo estis la urbo Ateno. Post la Lefkada Prefekturo ĝi estis la dua plej malgranda en Grekio, sed ĝi estis la plej loĝata kaj plej densa. Ĝi kovris la centran parton de la aglomeraĵo de Ateno. Ties limoj kuŝis en la municipoj aŭ komunumoj de Ĥaidari okcidente, Ekali norde, Penteli oriente, kaj Glifada sude. Ĝi limis kun la Prefekturo Orienta Atiko nordoriente, oriente, kaj sudoriente, Okcidenta Atiko nordokcidente, kaj la Pirea Prefekturo kaj la Sarona Golfo okcidente.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo greke

Kategorio:Geografio de Grekio
Kategorio:Atiko
Kategorio:Ateno
Centra Ateno (regiona unuo)

**Centra Ateno** () estas unu el la Regionaj unuoj de Grekio. Ĝi estas parto de la regiono regiono Atika. Tiu regiona unuo kovras la centran parton de la aglomeraĵo de Ateno.

## Administracio 
Kiel parto de la registara reformo de 2011 nome Kallikratis, la regiona unuo Centra Ateno estis kreita el parto de la iama Atena Prefekturo. Ĝi estis subdividita en 8 municipoj. Tiuj estas la jenaj (numero kiel en la mapo):

* Ateno (*Athina*, 1)
* Dafni-Imittos (13)
* Filadelfeia-Ĥalkidona (32)
* Galaci (11)
* Iliupoli (16)
* Kaisariani (19)
* Vironas (10)
* Zografu (15)

## Referencoj 
Kategorio:Regionaj distriktoj de Grekio
Kategorio:Atiko
Insuloj (regiona unuo)

eta|Insuloj.
**Insuloj** () estas unu el la Regionaj unuoj de Grekio. Ĝi estas parto de la regiono Atiko. La regiona unuoj kovras la teritoriojn de la Saronaj Insuloj, malgrandan parton de la duoninsulo Peloponezo kaj kelkajn insulojn ĉe la orienta marbordo de Peloponezo.

## Administracio 
Kiel parto de la registara reformo de 2011 nome Kallikratis, la regiona unuo Centra Ateno estis kreita el parto de la iama Pirea Prefekturo. Ĝi estis subdividita en 8 municipoj. Tiuj estas la jenaj (numero kiel en la mapo):

* Egino (*Aigina*, 3)
* Agistri (*Agkistri*, 2)
* Citera (*Kythira*, 6)
* Hidra (*Ydra*, 13)
* Poros (9)
* Salamis (*Salamina*, 10)
* Speceso (11)
* Troizinia-Metana (12)

## Referencoj 
Kategorio:Regionaj distriktoj de Grekio
Plaka

eta|Tipa strato.
**Pláka** (en greka: Πλάκα) estas la malnova historia kvartalo de Ateno, situa ĉe la norda kaj orienta deklivoj de la Akropolo, kaj enhavanta labirintajn stratojn kaj novklasikan arkitekturon. Plaka estas konstruita pinte de la loĝejaj areoj de la antikva urbo Ateno. Ĝi estas konata kiel "Kvartalo de la Dioj" pro sia proksimeco al la Akropolo kaj siaj multaj arkeologiaj lokoj.

## Referencoj 
Kategorio:Geografio de Ateno
Zapejo

775ra|centre|eta|La Zapejo vidita el la sudo.

**Zapejo** aŭ *Zappeion* () estas konstruaĵo en la Naciaj Ĝardenoj de Ateno en la kerno de Ateno, Grekio. Ĝi estas ĝenerale uzata por kunsidoj kaj ceremonioj, kaj oficialaj kaj privataj.

## Konstruado 
En 1869, la Greka Parlamento limigis 80 000 m² de publika tereno inter la Palacaj Ĝardenoj kaj la antikva Templo de Olimpia Zeŭso, kaj ankaŭ aprobis leĝon la 30an de Novembro 1869, "por la konstruaĵoj de la Olimpiaj Ludoj", ĉar la Zapejo estis la unua konstruaĵo starigita specife por la revivigo de la Olimpiaj Ludoj en la moderna mondo. Ankaŭ la antikva Panatena stadiono estis renovigita kiel parto de la vorkoj por la Olimpiaj Ludoj. Post ioma prokrasto, la 20an de Januaro 1874, oni metis la angulŝtonon de la konstruaĵo; tiu nova konstruaĵo estis desegnita de la dana arkitekto Teofilo Hansen.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo Zappeion Megaron 
* Zappeion 
* Zappeion Remodeliga Projekto, 2000
* Fotaro de Zapejo

Kategorio:Konstruaĵoj en Ateno
Lajos Sugár

**Lajos Sugár** [lajoŝ ŝugAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Sugár Lajos** estis hungara aktoro.

Lajos Sugár http://www.imdb.com/name/nm0837571/ naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Lajos Sugár aliĝis al migranta trupo gimnazion en 1910, dum la 1-a mondmilito li jam estis membro de stabila (ne migranta) trupo en provinco. Ekde 1923 li apartenis al Teatro Renaissance, post jaroj ekzemple al Teatro Belvárosi kaj Teatro Magyar. Li debutis en filmo en 1929. Ekde 1951 ĝismorte li estis membro de Nacia Teatro (Budapeŝto). Li havis edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.

## Elektitaj teatraj roloj 
* Imre Madách: La tragedio de l' homo - Lucifer (unu el la ĉefroloj)
* Ferenc Herczeg: Bizánc - imperiestro Constantin
* Andor Gábor: Dolarpaĉjo (teatra versio) - vendisto Roth 

## Elektitaj filmaj roloj 
* *Csak egy kislány van a világon* (1929) – lakeo
* *Az aranyember* (1936) – policano
* *Külvárosi őrszoba* (1942) – detektivo
* *Úri muri* (1949) - unu el la gastoj
* *Erkel* (1952) - aristokrato
* *Két vallomás* (1957) 
* *A Kőszívű ember fiai* (1965)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Frigyes Tanay

**Frigyes Tanay** [fridjeŝ tanai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Tanay Frigyes** estis hungara aktoro.

Frigyes Tanay http://www.imdb.com/name/nm2363719/ naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Frigyes Tanay estis komence presisto. En 1896 li finis privatan aktoran lernejon de Szidi Rákosi, poste li debutis aktoro en Szabadka. Inter 1897 kaj 1902 li apartenis al Teatro Csokonai (Debrecen), poste ĝismorte al Gaja Teatro. Dum la 1-a mondmilito li estis memserva soldato, li hejmenvenis jam malsana. Li instruis ankaŭ en la menciita aktorlernejo. En 1924 li plene retiriĝis. Li havis edzinon.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare: Hamleto – Laertes
* Anton Ĉeĥov: Tri fratinoj - Kuligin
* Sándor Bródy: *Tanítónő* - instruisto
* Ferenc Herczeg: *Kék róka* - barono Trill

## Elektitaj kinaj filmaj roloj 
* *Víg özvegy* (1912)
* *Újjászületés* (1920)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Adelina Adler

**Adelina Adler,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Adler Adelina** (Aquila-Adler Adelina) estis hungara operkantisto, (koloratursoprano). Ŝia familia nomo estis ekde 1921 *Aquila-Adler*.

Adelina Adler http://www.nevpont.hu/view/526 naskiĝis la  en Budapeŝto (laŭ aliaj fontoj la naskiĝjaro estis 1888 aŭ 1892), ŝi mortis la  en Vieno (Aŭstrio), sed estis entombigita en Budapeŝto.
  
## Biografio 
Adelina Adler studis en Tutlanda Muzikarta Altlernejo ekde 1906, sed post 3 jaroj ŝi forlasis la lernejon pro konsiloj. Tamen ŝi plulernis, sed jam eksterlande en Munkeno. Hejmenveninta ŝi debutis en Popoloperejo en 1912. Post jaroj ŝi kantadis ankaŭ en Budapeŝta Ŝtata Operejo. En 1921 ŝi translokiĝis al Ĝenevo, sed ŝi kantadis ankaŭ en Moskvo, Berlino kaj Novjorko. Post 3 jaroj ŝia gorĝo malsaniĝis, poste ŝi malofte kantadis (lastfoje en 1926 en Budapeŝto). Ekde 1925 ŝi studis pedagogion en Munkeno, poste ŝi instruis private estontajn operkantistojn. Ŝi vivis plu ĉefe en Vieno. 

## Ŝia repertuaro (elekto) 
* Gioacchino Rossini: *La barbiro de Sevilo* – Rosina (debuta rolo)
* Ferenc Erkel: *Bánk bán (opero)* – Melinda
* Charles Gounod: *Faust* –  Margareta
* Giacomo Puccini: *La bohème* – Mimi
* Giuseppe Verdi: *Rigoletto* – Gilda

## Ŝia libro 
* "Amikor a lélek felszabadul" - romano (1940)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto 
* germanlingva biografieto

Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Jenő Pataky

**Jenő Pataky** [pataki], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Pataky Jenő** estis hungara aktoro, framasono http://deakpaholy.hu/nevsorok-altalanos/P .

Jenő Pataky http://www.imdb.com/name/nm0665237/ naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Jenő Pataky frekventis komercistan lernejon, poste li akiris diplomon en Teatra Akademio en 1936. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Budapeŝto). En 1948 li estis deklarita "malamiko de la popolo", li sensukcese disidis, tial li estis kondamnnita je malliberejo. Inter 1951 kaj 1956 li apartenis al Teatro Petőfi, dum la Hungara revolucio de 1956 li disidis kaj ĝis 1968 li ricevis muzikalajn rolojn en Parizo. Inter 1969-1978 li estis postenulo de entrepreno, poste li hejmenvenis. Inter 1979-1983 li estis membro de Teatro Madách, inter 1983-1991 denove de Nacia Teatro. Li ricevis premiojn en 1985 kaj 1994.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Reĝo Lear - Edgar
** *Epifanio: aŭ kiel vi volas* - Sebastian
** La dresado de la megero - Petruchio
* Moliére: Tartufo - Valére
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - titolrolo
* Jules Verne: *Michel Strogoff* (muzikala versio; titolrolo 1480-foje en Parizo)

## Elektitaj kinaj filmaj roloj 
* *Szomorú csütörtök, vidám vasárnap* (1936)
* *Gyurkovics fiúk* (1941)
* *Adáshiba* (1979)
* *A másik ember* (1988)
* *Le trésor des Templiers* (1992)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* http://port.hu/adatlap/szemely/pataky-jeno/person-5826

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Francaj aktoroj
Kategorio:Hungaraj framasonoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Monaĥejo Pegau

eta|Cenotafo de la fondinto de la monaĥejo, margrafo Wiprecht, kiu troviĝis en la monaĥeja kirko
La **Monakejo Santa Jakobo** () en Pegau estis benediktana kaj estas nun pereinta. Temis pri unu el la plej malnovaj monakejoj de Saksio. Ĝi famiĝis per *Annales Pegaviensis* el la 1155-a jaro, mezepoka historiskribaĵaro.

## Historio 
La margrafo de Meißen kaj de Luzacio Wiprecht von Groitzsch fondis ĝin en la jaro 1091-a. Li volis havi dinastian monakejon kiu servu ankaŭ maŭzolee. En 1096 estis konsekro. Post la morto de la unua abato Bero († 1100) iĝis Windolf († 1.5.1156 en Schkölen) la posteulo (1101–1150). Windolf estis estinta antaŭe konventestro ĉe Sanktaj Marateno, Aŭreo kaj Justino en Heiligenstadt kaj lernejestro en Corvey. Windolf ekflorigis la monakejon ekonomie kaj misie: de tie ĉi faritis la misiado de la eostaj kolonioj en la direkto de la rivero Mulde. La unuaj setlantoj venis laŭ perado de Wiprecht la 2-a el Frankonio. Tiu suvereno iĝis post vundiĝo brula en 1124 mem monako. En la jaro 1155 verkitis samloke la jam menciitaj Analoj de Pegau fare de anonima monako.

Unuan sortobaton suferis la monakejo en la jaro 1156-a per fajrego, kiu detruis ĉion krom la dormejegon. Sed jam en 1160 konsekritis la rekonstruita kirko fare de episkopo Johano la 1-a de Merseburg. En la jaro 1172 renovigitis de imperiestro Frederiko la 1-a la rajtoj je monfarado kaj bazarokazigo, kio sekurigis daŭre la gravecon ekonomian de la monakejo

La abato Siegfried von Reckin (1184-1224) atingis la regajnon de la privilegio de nedependo de la episkoplando Merseburg, do la rektan submetiĝon al Romo. Tiun ĉi privilegion havis jam la fondintoj. Sed en 1198, post la morto de imperiestro Henriko la 4-a, la monakejo submetitis al la Margraflando Meißen.

Margrafo Teodoriko la 4-a (Luzacio) detruis la monakejon post la batalo de Lucka (1307). Margrafo Frederiko la 2-a (Meißen) decidis en 1327 ke la dekanujo Borna etendiĝis kaj surloke kaj estu administrita de la monakejo. En la jaro 1502 ekplirajtis la urbo Pegau mem: ĝi ekz. akiris la superan tribunalecon fare de la monakejo. En 1522 la monakejo perdis la posedon de Borna. Borna en la kuro de Reformacio iĝis protestanta. 17 jarojn poste la sama sorto trafis ankaŭ Pegau kaj la monakejo sekulariĝis. En 1545 la princo-elektisto de Saksio Morico vendis la tuton al la urbo.

Kongreso farita en 1548, kiun partoprenis ankaŭ Filipo Melanktono kaj la naumburga episkopo Julius von Pflug, peru konsenton inter katolikoj kaj protestantoj. Sed vane; en 1556 la monakejo malkonstruitis kaj la cenotafo de Wiprecht von Groitzsch translokitis en la Kirkon Sankta Laŭrenco de Pegau.

## Fonto 
## Eksteraj ligiloj 
* ANNALES PEGAVIENSES La famaj Analoj de Pegau 

## Literaturo 
* Hans Patze: *Die Pegauer Annalen, die Königserhebung Wratislaws v. Böhmen und die Anfänge der Stadt Pegau.* JGMODtl 12, 1963
* Thomas Vogtherr, Thomas Ludwig: *Die Äbtereihe des Benediktinerklosters St. Jakob in Pegau*. in: Neues Archiv für Sächsische Geschichte Bd. 69/1998, p. 1–23 (surrete)

Pegau
Kategorio:Saksio
Pegau
Rumana ortodoksa katedralo Nikolao de Mira (Gyula)

**Rumana ortodoksa (grekokatolika) katedralo-baziliko Nikolao de Mira** estas eklezia historia monumento en Gyula (Hungario).

## Historio 
La grekokatolika-ortodoksa rumana grupo estis fondita en 1651. La unua rumana ortodoksa preĝejo estis konstruita el ligno en 1721, post 6 jaroj oni konstruis pli grandan preĝejon jam el brikoj. En 1762 ĝi estis pligrandigita. En 1801 pro incendio la konstruaĵo bruldetruiĝis. La nun videbla preĝejo estis konstruita inter 1802-1812, sed la turo nur en 1854. Interna pentrado okazis en 1928, samtempe kelkaj novaj freskoj estis pentritaj. La turo bruldetruiĝis en 1943, sed poste oni rekonstruis ĝin. En 1953 la turopinto denove bruliĝis, en 1996 la turopinto estis kovrita per kuprolamenoj. En 1997 la katedralo estis nomumita ankaŭ malgranda baziliko.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola, sed antaŭ la enirejo 3 metrojn alta kruco altiĝas ekde 1869. La fasado estas simetria, meze la enirejo funkcias, pli supre meze la turo altiĝas. La absido estas duonronda. Interne la vido estas simila, ol en la aliaj ortodoksaj preĝejoj. Aparte menciindas la belega ikonostazo farita el ligno kaj pentrita inter 1824-1827. Ĝi konsistas el 34 ikonoj. Laŭ la malsupra linio estas videblaj Sankta Maria, Kristo, sankta Johano kaj Nikolao de Mira, laŭ la meza linio diversaj okazintaĵoj el la Biblio, laŭ la supra linio la 12 apostoloj.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* http://gyula.utisugo.hu/latnivalok/miklosvarosi-roman-ortodox-templom-gyula-45060.html 
* hungare kun 2 fotoj
* hungare kun fotoj

Kategorio:Katedraloj en Hungario
Gyula
Gyula
Kategorio:Bazilikoj en Hungario
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Gyula
Nikolao de Mira (Gyula)
Sándor Mucsi

**Sándor Mucsi** [ŝAndor muĉi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Mucsi Sándor** estis hungara opetetokantisto, operkantisto, (tenoro), aktoro.
eta|Sándor Mucsi sur scenejo
Sándor Mucsi http://www.imdb.com/name/nm0610903/ naskiĝis la  en Szeged, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Mucsi lernis en Hódmezővásárhely. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al la loka teatra trupo. En la teatra jaro 1948 li estis aktoro en Teatro Jókai (Békéscsaba), poste en Teatro de Kecskemét. Intertempe li akiris diplomon en Teatra Altlernejo en 1954. Inter 1956 kaj 1961 li apartenis al diversaj teatroj, fine inter 1972-2003 al Operetoteatro (Budapeŝto). Li sekvis la Operetoteatron ankaŭ en eksterlandaj turneoj. Resume li pasis 61 jarojn sur la scenejo. En 2004 li debutis kiel reĝisoro.

## Elektitaj teatraj roloj 
* Barillet-Grédy: *Floro de la kakto* - Julien (dentokuracisto)
* Ede Szigligeti: *Liliomfi* - kelnero
* Imre Kálmán: *Csárdáskirálynő* - Edvin
* Pongrác Kacsóh: *János vitéz* - titolrolo
* Hervé: ''Mam'zelle Nitouche* - majoro
* Giacomo Puccini:
** Turandot - ministro Pang
** La bohème - Benoit
** Madama Butterfly - Goro
* Wolfgang Amadeus Mozart: Die Zauberflöte - Monostatos
* Beck: *Hegedüs a háztetőn'' - Mordcha (drinkejisto)
* Frederick Loewe: My Fair Lady - Jimie

## Kinfilma rolo 
* La atestanto - figuranto

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* http://port.hu/adatlap/szemely/mucsi-sandor/person-150041

Kategorio:Hungaraj operetkantistoj
Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Hungaraj muzikalkantistoj
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Trifingra potentilo

**Trifingra potentilo** (), ankaŭ nomata **tormentilo**, estas flavaflora herbo el la genro potentiloj el la familio rozacoj.

Oni ne konfuzu tiun planton kun similnoma parenca specio, rekta potentilo (*Potentilla recta*).

## Disvastiĝo 
Trifingra potentilo hejmas en la borealaj kaj modere malvarmaj zonoj de Eŭropo kaj okcidenta Azio; en suda Eŭropo ĝi troviĝas nur en montaraj regionoj. Ankaŭ en Ameriko troveblas ekzempleroj, sed ili supozeble estis enkondukitaj.

Ĝi kreskas sur humida kaj acideta grundo, kiel marĉoj, erikejoj kaj magraj herbejoj. La planto estas indikilo por magreco. Ĝi troveblas ĝis meza alteco en montaroj. En Alpoj ĝi kreskas ekzemple ĝis alteco de 2000 m.

## Priskribo 
### Aspekto 
Trifingra potentilo estas staŭda herbo, kreskanta ĝis alteco de 10 ĝis 30&nbsp;cm, kelkfoje ĝis 50&nbsp;cm. Ĝi posedas fortan rizomon kun diametro de 1–3&nbsp;cm, kiu inklinas al ligniĝo kaj montras sangoruĝan tranĉofacon. La tigoj disbranĉiĝas; la eksteraj tigoj kuŝas kaj grimpas super la grundon, la interne kreskantaj tigoj estas pli rektaj. Ili portas foliojn kaj estas iomete harhavaj.

La folioj troviĝas en grupoj de po kvin (3 ĉefaj folioj kaj 2 kromaj) ĉirkaŭ la tigoj. Ili havas inverse lancetan formon kun denta rando.

### Floro kaj reproduktado 
La floroj grandas proks. 1&nbsp;cm en diametro, la sepaloj estas proksimume samlongaj kiel la petaloj. La floroj konsistas el kutime 4 (kelkfoje ankaŭ 5 aŭ 6) flavaj, radiaj petaloj kun inverse kora formo. Per la nombro de petaloj oni povas distingi la trifingran potentilon de aliaj specioj el la potentiloj, ĉar la aliaj havas ĉiuj 5 petalojn.
La florado daŭras inter majo kaj septembro. Kromosomoj estas 2n=28.

## Uzo 
### Uzo kiel kuracplanto 
Trifingra potentilo estas uzata jam de longa tempo kiel kuracplanto. Ĝi enhavas kiel efikantojn tanaĵojn, flavonoidojn, saponinojn kaj volatilajn oleojn kaj la glikozidon tormentilino.

La efiko estas precipe adstringa. Pro tio la planto uzata kontraŭ diareo,  kaj inflamo de la intesto.

Tamen dum mezepoko oni uzis la planton ankaŭ por haltigi sangoverŝon (en la germana la popola nomo estas Blutwurz „sangoradiko“). Intertempe laboratoriaj esploroj pruvis, ke la suko de la planto efikas malhelpe al la reproduktado de bakterioj kaj virusoj kaj estas ankaŭ kontraŭinflama, pro tio la aplikado sur vundoj povas esti helpa. Same gargarado per dekoktaĵo de potentilo plibonigas inflamojn de la faringo aŭ de la buŝa mukozo. La sangohaltiga efiko tamen ne ekzistas laŭ tiuj modernaj esploroj.

### Uzo kiel farbo 
Trifingra potentilo enhavas kelkajn efikantojn, kiuj povas farbi, kaj ĝi estis uzata en antaŭaj tempojkiel farbo por lano aŭ ŝtofo. Precipe katekinoj kaj elaga acido povas per aldono de aliaj substancoj kiel aluno aŭ kuprosulfato farbi ŝtofojn flavbrune respektive ruĝbrune.

## Referencoj 
Kategorio:Rozacoj
Ernst Ziller

eta|maldekstre|Domego Statatos.
**Ernst Moritz Theodor ZILLER** (en greka: Ερνέστος Τσίλλερ, Ernestos Tsiller; 22a de Junio 1837, Serkowitz (nune parto de Radebeul-Oberlößnitz) – 4a de Novembro 1923, Ateno) estis arkitekto el Saksio kiu poste iĝis greko, kaj fine de la 19a kaj komence de la 20a jarcentoj estis grava desegnisto de reĝaj kaj municipaj konstruaĵoj en Ateno, Patras kaj aliaj grekaj urboj.

## Kelkaj verkoj 
* Numismatika Muzeo de Ateno
* Nacia Teatro de Grekio

Kategorio:Germanaj arkitektoj
Kategorio:Ateno
Kategorio:Grekaj arkitektoj
Kategorio:Germanaj elmigrintoj
Numismatika Muzeo de Ateno

eta|dekstre|200px|Fasada detalo.
La **Numismatika Muzeo de Ateno** () estas unu el la plej gravaj muzeoj de Ateno kaj de Grekio kaj ĝi estas hejmo de unu el la plej grandaj kolektoj de moneroj, kaj antikvaj kaj modernaj, en la mondo. La muzeo mem estas hejmigita en la domego de la arkeologo Heinrich Schliemann, formale konata kiel *Iliou Melathron* (en greka: Ιλίου Μέλαθρον, "Palaco de Ilion").

La muzeo estis fondita en 1838, ĉirkaŭ la sama epoko kiam la Nacia Arkeologia Muzeo sed ĝi nur post multaj jaroj kaj kelkaj dekretoj iĝis sendependa organizaĵo. Dekomence la kolekto estis parto de la Nacia Biblioteko de Grekio kaj estis hejmigita ĉe la ĉefa konstruaĵo de la Universitato de Ateno kaj poste ĉe la konstruaĵo de la Akademio de Ateno kie la kolekto estis unuafoje ekspoziciata.

La *Iliou Melathron* ricevis financon por esti hejmo de la kolekto en 1984 kaj post grava plinovigo ĝi finfine malfermiĝis en 1998.

## Vidu ankaŭ 
* Numismatiko

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Numismatika Muzeo de Ateno
* Greka Ministerio de Kulturo kaj Turismo 
* www.athensinfoguide.com 

Kategorio:Muzeoj en Ateno
Kategorio:Numismatiko
Kategorio:Aperis en 1838
Amonia bifosfato

**Duamonia fosfato** aŭ **dubaza amonia fosfato** estas kemia kombinaĵo rezultanta de reakcio inter la amonia hidroksido kaj la fosfata acido. Duamonia fosfato uzatas kiel sterko kaj flamomalakcelanto. Ĝi ankaŭ uzatas kiel fermento en la produktado de biero kaj vino, kaj kiel aldonaĵo en kelkaj cigaredomarkoj por plibonigo de la nikotino; en la sukerpurigado, por eviti fosforekon de la alumetoj; kiel fandiganto por kupro, zinko kaj stano en lutaĵoj; kaj por precipitokontrolado de koloidaj tinkturoj alkalo-solveblaj kaj acido-nesolveblaj sur la kotono.

Kiam aplikita sursojle, ĝi mallongedaŭre plialtigas la pH-on de la afekciita regiono, sed kun la tempopaso la sojlo fariĝas pli acida, pro la absorbiĝo de la nitrogeno far la nitrobakterioj. La averaĝa pH de ĝiaj solvaĵoj kuŝas inter 7.5 kaj 8. Ĝi estas neakordigebla kun alkalaj substancoj pro tio ke ĝia amonia jono inklinas al amoniako-konvertiĝo en medioj kun alta pH.

## Literaturo 
* Manual of Fertilizer Processing, Nielsson
* Kent and Riegel's Handbook of Industrial Chemistry and Biotechnology, James A. Kent
* HazMat Data: For First Response, Transportation, Storage, and Security, Richard P. Pohanish
* Applied Chemistry, G. Singh
* Sittig's Handbook of Pesticides and Agricultural Chemicals, Stanley A. Greene
* Industrial Inorganic Chemistry, Karl Heinz Büchel, Hans-Heinrich Moretto, Dietmar Werner

## Referencoj
Kategorio:Amoniaj kombinaĵoj
Johannes Lange

**Johannes LANGE** (naskiĝinta la  en Jena) estas germana verkisto.
## Vivo
Lange vivas ekde la naskiĝo en Kahla. Post la abiturienta ekzameno li komencis en 2005 studon de germanistiko poreksterlanda germanistiko kaj komuniksciencoj. Li finstudis en 2011.

Ekde 2008 li estas membro de la literatura societo *Literarische Gesellschaft Thüringen*, kies estrarano li estas ekde 2009. Lia unua romano *Ein Heide geht pilgern* publikiĝis en 2008. La saman jaron Lange ricevis la unuan premion ĉe la Eobanus-Hessus-skribkonkurso. En 2009 li venkis ĉe "Junges Literaturforum Hessen-Thüringen".

Ekde 2009 li kune kun Romina Voigt kaj Moritz Gause organizas la spektaklon "Lautschrift", monata okazaĵo por junaj verkistoj en Jena. Krome Lange gvidas posttagmezan laborrondon pri kreiva verkado ĉe la Ŝtata gimnazio Leuchtenburg en Kahla.

En 2009 li ekverkis por la triparta komikso-projekto de Daniel Caleb Thompson kun la titolo "Gossip - Die Vertreibung des Bauhaus", kies unua volumo aperis en 2009. Lange ofte skribas pri la ĉiutaga vivo kaj postulas de la legantaro trovi la belajn flankojn de la vivo.

## Verkoj
*"Ein Heide geht pilgern" (Roman). Mörtel-Verlag, 2008. ISBN 978-3-939917-08-3
*"Gossip - Die Vertreibung des Bauhaus. Teil 1: Weimar" (Comic). e-werk weimar e.V., 2009.
*"World of Uni" (Prosatext) In: Nagelprobe 26. allitera, 2009. ISBN 978-3-86906-040-8
*"Flight Club" (vertonter Prosatext) In: hEFt hören. Kulturrausch e. V., 2009.
*"Wettrüsten mit Eierflip" (Erzählungen). Wartburg-Verlag, 2010. ISBN 978-3-86160-331-3

## Premioj 
*2008 - Eobanus-Hessus-Schreibwettbewerb por "Flight Club" (plej bona ethistorio)
*2009 - Junges Literaturforum Hessen-Thüringen por "World of Uni"
## Fonto
## Eksteraj ligiloj 
*http://www.alter-friedhof-buttstaedt.de/veranstaltungen/musikalische-lesung 

Kategorio:Germanaj verkistoj
Nacia Ĝardeno (Ateno)

La **Nacia Ĝardeno** () (iam Reĝa Ĝardeno) estas publika parko de 15.5 hektaroj en la centro de la Grekia ĉefurbo, Ateno.

[maldekstra|eta|220px|La **Nacia Ĝardeno** en centra Ateno, komisiita de Amalia de Oldenburgo, nome unua reĝino de moderna Grekio, kiel edzino de [Otto la 1-a (Grekio)|Otto la 1-a.]]
Ĝi situas rekte malantaŭ la konstruaĵo de la Greka Parlamento (nome la Malnova Palaco) kaj pluas suden al la areo kie estas la Zapejo, el la Panatena Stadiono aŭ Kalimarmaro Olimpia Stadiono de la Olimpiko de 1896. La Ĝardeno enhavas ankaŭ kelkajn antikvajn ruinojn, timpanojn kaj korintiajn kapitelojn de kolonoj, mozaikojn, kaj aliajn restaĵojn. Ĉe la sudorienta flanko estas la bustoj de Ioannis Kapodistrias, nome unua guberniestro de Grekio, kaj de la grekofilo Jean-Gabriel Eynard. Ĉe la suda flanko estas la bustoj de famaj grekaj poetoj Dionisios Solomos, aŭtoro de la Greka Nacia Himno, kaj de Aristotelis Valaoritis.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Atena Urbogvidilo.

Kategorio:Ateno
Kategorio:Ĝardenoj en Grekio
Okcidenta Ateno (regiona unuo)

**Okcidenta Ateno** () estas unu el la Regionaj unuoj de Grekio. Ĝi estas parto de la regiono Atiko. Tiu regiona unuo kovras la okcident-centran parton de la aglomeraĵo de Ateno.

## Administracio 
Kiel parto de la registara reformo de 2011 nome Kallikratis, la regiona unuo Okcidenta Ateno estis kreita el parto de la iama Atena Prefekturo. Ĝi estis subdividita en 7 municipoj. Tiuj estas la jenaj (numero kiel en la mapo):

* Agia Varvara (2)
* Agioi Anargiroi-Kamatero (5)
* Egaleo (6)
* Ĥaidari (34)
* Ilio (18)
* Peristeri (30)
* Petrupoli (31)

## Referencoj 
Kategorio:Regionaj distriktoj de Grekio
Kategorio:Atiko
Nacia Teatro de Grekio

eta|dekstra|250px|La Centra Teatro ĉe strato Agiou Konstantinou.
eta|dekstra|180px|Detalo de ornamo ĉe la strato Agiou Konstantinou.
La **Nacia Teatro de Grekio** havas sidejon en Ateno, Grekio. Ĝi estis desegnita de la arkitekto Ernst Ziller. Ĝi estis konstruita inter 1895 kaj 1901.

Tiu teatro estis fondita en 1880 kiel *Reĝa Teatro*, pere de financo el la reĝo Georgo la 1-a kaj el Efstratios Rallis por havigi al la teatro permanentan hejmon en Ateno. La Nacia Teatro havas Centran Scenejon (por klasika repertorio), Novan Scenejon kaj la Scenejon Peiramatiki (eksperimenta). El 1991 estas ankaŭ la Scenejo Kotopuli kaj el 1995 la Scenejo Paksinu. Estas ankaŭ Porinfana Teatro en Sikiarideio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Vasilis Fotopoulos, *100 years National Theatre*, Latsis Group 2001

Kategorio:1901
Kategorio:Teatroj en Grekio
Kategorio:Turismo en Grekio
Kategorio:Konstruaĵoj en Ateno
Kategorio:Kulturo de Ateno
Leonidas Drosis

**Leonidas DROSIS** (en greka: Λεωνίδας Δρόσης; m. en 1882) estis greka novklasikisma skulptisto de la 19a jarcento.

Naskiĝinta en Nafplio, li poste studis en Ateno kaj Munkeno danke al stipendio havigita de Simon Sinas.

La ĉefa verko de Drosis estas la etenda nov-klasika arkitektura ornamaĵo de la Akademio de Ateno, por la Dan-Aŭstria arkitekto Teofilo Hansen. Ankaŭ la Akademio estis financita ege de Sinas. Drosis skulptis la ĉefan mult-figuran pedimentan skulptaĵon, pri la temeo de la nasko de Atena, baze sur desegno fare de la pentristo Carl Rahl.

eta|200px|maldekstre|Kolono de Atena ĉe la Akademio de Ateno.

Kategorio:Grekaj skulptistoj
Makatea

**Makatea** estas plialtiĝinta koralinsulo en la suda parto de la Pacifika Oceano. Ĝi estas parto de la atolo Rangiroa kaj situas en la nordokcidenta parto de la Tuamotuoj, atolgrupo kiu apartenas al Franca Polinezio.

## Priskribo 
Makatea estas 7,5 km longa kaj de nordo al sudo maksimume 7 km larĝa. La insulo altas 80 m super marnivelo. Laŭ censo el 2003 vivis 94 homoj sur la insulo. La ĉefloko estas Moumu je la orienta bordo. Plue ankaŭ estas la forlasita loko Vaitepaua je la orienta bordo kaj la preskaŭ forlasita havenloko Temao je la nordokcidenta bordo. Ambaŭ lokoj datas el la tempo kiam oni elfosi fosfaton sur la insulo. Tio estis inter 1917 kaj 1964. Nuntempe la loĝantoj vivas antaŭ ĉio de agrikulturo kaj fiŝkaptado. Eksportproduktoj estas kopro kaj kokoskrabo (Birgus latro).

## Historio 
La nederlanda esploristo Jacob Roggeveen donis al la insulo en 1722 la nomon *Aurora*. La polinezianoj pliposte nomis ĝin *Tea Dad* (*blanka roko*).

## Eksteraj ligiloj 
*  makatea.pf 
*  Atol-listo
*  Classification of the French Polynesian atolls by Salvat (1985)

eta|maldekstra|300px|Mapo
eta|meza|300px|Temao

Kategorio:Insuloj en Franca Polinezio