open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ernst Federn

eta|Ernst Federn 2006
**Ernst FEDERN** (n. la 26-an de aŭgusto 1914 en Vieno; m. 24-an de junio 2007 same en Vieno) estis pioniro de la psikoanaliza analizo de la pretervivo kiel viktimo en naziaj koncentrejoj, de la psikoanaliza pedagogio kaj de la psikoterapio kaj socia akompano de krimuloj en malliberejoj.

Ernst Federn estis filo de la konata viena psikoanalizisto Paul Federn. Li mem forte engaĝiĝis socie, estis trockiista komunisto kaj dum la jaro 1938 estis malliberigita en la nazia koncentrejo *Buchenwald* en Turingio, kie li restis, suferis sed pretervivis ĝis la liberigo de la koncentrejanoj fare de usona armeo dum aprilo 1945. En la koncentrejo li kiel aliaj trockiistoj komence suferis, krom de la naziaj gardistoj, de aliaj komunistaj malliberigitoj, kiuj estis senhezitaj subtenantoj de Josif Stalin kaj konsideris la anojn de Lev Trockij kiel siaj plej ardaj malamikoj. Poste li kiel psikoanalizisto ekrespektiĝis ankaŭ de tiuj malliberulaj malamikoj. Dum pluraj monatoj de la jaro 1939 la psikoanalizisto Bruno Bettelheim estis kune malliberigita en Buchenwald kaj la du terapiistoj interamikiĝis. Kune ili kiel preterviviga strategio evoluigis la bazon de "psikologio de teroro". Post la liberigo dum aprilo 1945, Ernst Federn decidis ne reveni al Aŭstrio, kiu grandparte estis okupita de la Ruĝa Armeo de Sovetunio. Anstataŭe li elmigris unue al Bruselo, kie li daŭrigis sian politikan engaĝiĝon, kaj poste al Usono. Liaj publikaĵoj pri la "psikologio de teroro" kaj pri la protokoloj de ĉiumerkredaj konferencoj de grupo ĉirkaŭ Sigmund Freud, kiu ekde 1902 estis kunveninta en Vieno, en la usona socio de la 1950-aj jaroj karakterizita per kontraŭkomunismo kaj simpla prezento de la Malvarma Milito komence vekis nur malmultan intereson. Nur iom post iom, kaj aparte en Eŭropo, plikonatiĝis ilia graveco. Dum 1972 Ernst Federn je invito de Bruno Kreisky revenis al Aŭstrio kaj de tiam kiel psikoterepiisto aparte engaĝiĝis pri la reformo de malliberigo de krimuloj.

## Eksteraj ligiloj 
* paĝo pri Ernst Federn en retejo de muzeo pri psikologio 
* 

Kategorio:Psikoanalizistoj
Kategorio:Viktimoj de la naziismo
Kategorio:Aŭstroj
Komuna entrepreno

**Komuna entrepreno** (ofte mallongigita KE) estas ento formita inter du aŭ pli da partioj por entrepreni ekonomian agadon kune. Ĝia origino estas la angla '** (mallonge **').

En komuna entrepreno, la partioj konsentas estigi novan enton per ambaŭ kontribuoj egalece, kaj ili poste partoprenas en la enspezoj, elspezoj, kaj regado de la entrepreno. La entrepreno povas esti por unu specifa projekto sole, aŭ por daŭra komerca interrilato, kiel la Sony Ericsson komuna entrepreno. 

Komuna entrepreno kontrastas kun strategia alianco, kio postulas neniun egalecan intereson de la partoprenantoj, kaj estas multe malpli rigida aranĝo. Komuna entrepreno ĝenerale temas pri la celo de la ento kaj ne speco de ento. Sekve, komuna entrepreno povas esti kompanio, limigita respondeco firmao, partneraĵo aŭ alia laŭleĝa strukturo, depende de nombro de konsideroj kiel imposto kaj delikta respondeco.

Kategorio:Firmaoj
Aleksandro la 5-a (kontraŭpapo)

**Aleksandro la 5-a**, denaske **Pietro di Candia OFM Conv.**, (naskiĝis ĉirkaŭ 1339, mortis la 3-an de majo 1410) estis kontraŭpapo dum la granda okcidenta skismo (1378-1417). Lia reĝado komencis la 26-an de junio 1409 kaj daŭris ĝis lia morto en 1410. Li estas oficiale rigardita de la Romkatolika Eklezio kiel kontraŭpapo.

Li estis elektita de la koncilio de Pizo en 1409, sed mortis dum la sekva jaro.

Kategorio:Kontraŭpapoj
Kategorio:Minoritanoj
Multnaciaj Evoluigaj Bankoj

**Multnaciaj Evoluigaj Bankoj** kies akronimo estas MEB, difinas multnaciajn bankojn, kiuj ĉefe aŭ komence kreiĝis por helpi al la evoluigado de la neevoluintaj landoj. Eble la plej konata tia banko estas la Monda Banko.


Kategorio:Internacia disvolviĝo
Kategorio:Internaciaj financaj organizaĵoj
Kategorio:Internaciaj ekonomiaj organizaĵoj
Maťovské Vojkovce

**Maťovské Vojkovce,** hungare **Mátyócvajkóc** estas nova unuigita malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
eta|Maťovské Vojkovce situas en la plej griza distrikto

## Bazaj informoj 
* Areo: 12&nbsp;km²
* Supermara alteco: 112 m
* Loĝantaro: 590
* Poŝtkodo: 079 01
* Aŭtokodo: MI
* Telefonprefikso: 59

## Situo 
Maťovské Vojkovce situas sur ebenaĵo, laŭ la ukraina landlimo kun trapasejo, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Uĵhorodo-Veľké Kapušany. La lasta troviĝas 5&nbsp;km-ojn.

## Historio 
Dum la historio 2 vilaĝoj formiĝis tie: Mátyóc (slovake Maťovce) (la unua mencio devenis el 1279 en formo *Porchal*) kaj Vajkóc (slovake Vajkovce) (la unua mencio devenis el 1338 en formo *"Weychkocsh"*). En 1910 loĝis en Mátyóc 523, en Vajkóc 259 da homoj, (en ambaŭ plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ili apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝoj rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1964 Maťovce kaj Vajkovce unuiĝis. En 2001 loĝis en Maťovské Vojkovce 587 da homoj, (503 hungaroj, 67 slovakoj, 17 ciganoj).
eta|Stacidomo de Maťovské Vojkovce

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1882 en vilaĝparto Vojkovce
* katolika preĝejo omaĝe al Stefano la 1-a (Hungario)
* novklasikisma greko-katolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Dipatrino de 1911 en vilaĝparto Maťovce

## Famuloj 
En la iama Mátyóc naskiĝis:
* inĝeniero Kajetán Banovits, fondinto de Trafika Muzeo en Budapeŝto (1841)
* abelisto, apotekisto György Árvay (1908).

## Eksteraj ligiloj 
* Maťovské Vojkovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce
Queanbeyan (rivero)

eta|250ra|Googong Retendigo

La **Queanbeyan River** estas rivero en la oriento de Aŭstralio. Li trafluas la urbon Queanbeyan en la federacia ŝtato New South Wales. Ĝi fluas en la riveron Molonglo ĉe Canberra.

## Pontoj 
En la urbo Queanbeyan ekzistas diversaj pontoj super la rivero. Ankaŭ ekzistas trajnponto kaj ponto por piedirantoj. La ĉefa ponto nomiĝas *Queens Bridge*.

## Retendigo 
Ekzistas akvobaraĵo, kiu konstruiĝis en 1979 kun la nomo Googong Akvobaraĵo por havigi trinkakvon de la urbo Quenbeyan kaj Canbarra.

## Referencoj 
Lintermans, M. (2000) *The Status of Fish in the Australian Capital Territory : A Review of Current Knowledge and Management Requirements. Technical Report No. 15.* Environment ACT, Canberra.

Kategorio:Riveroj en Aŭstralio
Gerd Biermann

**Gerd BIERMANN** (naskiĝis la 19-an de septembro 1914 en Berlino; mortis la 27-an de decembro 2006 en Brixen (itale *Bressanone*, en Sudtirolo) estis germana kuracisto, fakulo pri pediatrio kaj psikiatrio de infanoj kaj adoleskuloj, kaj elstara psikoterapiisto. Biermann konsideriĝas pioniro de la psikoanaliza psikoterapio de infanoj kaj de pluraj reformoj favore al infanoj – en infanaj klinikoj samkiel en aliaj institucioj. Li estis kunfonianto kaj unua gvidanto de la "instituo pri psikohigieno" en la urbeto Brühl inter Kolonjo kaj Bonno en okcidenta Germanio. Krome li iniciatis kaj plurjare gvidis "kuracistan akademion por psikoterapio de infanoj kaj adoleskuloj", kiu havas sian sidejon en Munkeno kaj ofertas germanlingvajn seminariojn en suda Germanio, Italio kaj Grekio pri infana psikoterapio por kuracistoj de la fakoj pediatrio kaj psikiatrio de infanoj kaj adoleskuloj. La kuracisto estis kolego interalie de la psikoanalizistino Anna Freud, filino de Sigmund Freud en ties infana kliniko en Londono. Li verkis impresan nombron da germanlingvaj libroj pri infana psikoterapio, kaj ĝis sia morto estis verva luktanto por sociaj reformoj.

Lia ĉefa fokuso estis infana psikoterapio, precipe psikosomatiko. Gerd Biermann starigis psikosomatikajn fakojn en infanaj hospitaloj en Hajdelbergo kaj Hamburgo. Li estis la redaktoro de germanlingva Manlibro por Infana Psikoterapio (en 5 volumoj), pri kiu li verkis plurajn partojn, kaj kiu ankoraŭ estas norma instruilo de analiza infana psikoterapio. Pluraj monografioj, ekzemple pri infana misuzo, infanoj de Ĉernobilo kaj pri la psikologia desegna testo "La sorĉita familio" estis eldonitaj de la pioniro.

Inter liaj studentoj estis la eksa esperantista aktivulo kaj nuna kuracisto kaj psikoterapiisto Thomas Pusch. Krom tiu studento, Biermann havis plurajn pliajn esperantistajn kuracistajn konatulojn en Bulgario, la eksa Sovetunio kaj en Mezeŭropo, sed mem malgraŭ simpatiiĝo ne lernis la lingvon, realisme konsiderante ke ne ekzistas sufiĉe da esperantlingvaj profesiuloj pri infana psikoterapio por sukcese publikigi fakan literaturon en tiu lingvo.

## Eksteraj ligiloj 
* retejo de la germanlingva "kuracista akademio por psikoterapio de infanoj kaj adoleskuloj" de Gerd Biermann
* *"Gerd Biermann †: Pionier la Kinderpsychotherapie"* – (germane: "mortis Gerd Biermann – pioniro de la infana psikoterapio"), *Deutsches Ärzteblatt* (oficiala revuo de la germana kuracistaro) 7-a semajno 2007, paĝo A-438 / B-387 / C-375 
* 

Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Germanaj psikoterapiistoj
Kategorio:Germanaj pediatroj
Kategorio:Infana kaj junula psikiatrio
Johano la 1-a (Burgonjo)

**Johano la 1-a de Burgonjo**, kromnomita **Johano la Sentima** (france *Jean Ier de Bourgogne* aŭ *Jean sans Peur*) estis duko de Burgonjo, grafo de Flandro, Artezo kaj Charolais, landsinjoro de Mâcon, Chalon kaj aliaj lokoj. Li naskiĝis la 28-an de majo 1371 en Diĵono kaj mortis la 10-an de septembro 1419 en Montereau-Fault-Yonne.

Li iĝis kavaliro en 1396 en Vidin dum Krucmilito.

La prospera burgonja teritorio tiam preskaŭ kongruis kun tiu de malnova Lotaringio. Johano, reformista estro, tamen ne sukcesis aserti sin kontraŭ la angloj. Li finfine perdis Parizon kaj mortis okaze de renkonto kun sia rivalo, la franca heredanto Karlo la 7-a. La 10a de septembro 1419, Johano de Burgonjo, nomita «Johano Sentima», estis murdita dum intervjuo kun la daŭfeno, nome la estonta Karlo la 7-a, sur la ponto de Montereau.

Lia filo kaj posteulo estis Filipo la 3-a, nomata "Filipo la Bona".

## Vidu ankaŭ 
* Armanjakoj

Kategorio:Dinastio de Valois
Kategorio:Burgonjaj dukoj
Kategorio:Burgonjo
Lenkorana distrikto

**Lenkorana distrikto** situas en suda Azerbajĝano, kaj havas surfacon de 1 539 km². Oriente ĝi limas al Kaspia maro, okcidento al Taliŝ-Montaro. Granda parto de la distrikto apartenas al malaltebenaĵo de Lenkoran.

La distrikto havas 190 000 loĝantojn en la ĉefurbo Lenkoran kaj en 82 aliaj komunumoj. La taliŝoj konstituas pli ol 60 % de la loĝantaro. 

Tra la distrikto komunikas la fervoja linio de Bakuo al Astara.

Kategorio:Distriktoj de Azerbajĝano
Veškovce

400ra|eta|dekstra|Veškovce en la mapo
eta|dekstra|300ra|Preĝejo de Veškovce
**Veškovce** () estas urboparto de Veľké Kapušany en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.

## Bazaj informoj 
* Poŝtkodo: 076
* Aŭtokodo: MI
* Telefonprefikso: 59

## Situo 
Veškovce situas sur ebenaĵo, inter riveroj Ung kaj Latorica, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Uĵhorodo-Veľké Kapušany. La lasta preskaŭ kontaktiĝas kaj ties centro troviĝas 2 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1348. En 1910 loĝis en Veskóc 456 da homoj, (plejparte hungaroj). En 1914 Veškovce estis unuigita kun Veľké Kapušany, ĝis tiam apartenanta al departamento Ung de Hungara reĝlando.

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo de 1835, en 1927 renovigita

Kategorio:Veľké Kapušany
Dentopasto

eta|250px|Dentopastoj de diversaj fabrikantoj
**Dentopasto** aŭ **dentoŝmiraĵo** estas puriga pasto, kiun oni ŝmiras sur la dentojn por brosado. Dentopasto plialtigas la efikon de mekanika dentopurigado.

Dentopasto konsistas el mola pasto aŭ ĝelo. Ĉefaj ingrediencoj estas purigiloj, ŝaŭmigiloj, malsekigiloj, aromoj, konserviloj, farbiloj kaj aldonaĵoj. Dentopastoj enhavas ankaŭ apartajn efikigilojn kontraŭ kario (ekz. fluoridoj).

## Historio 
Jam antikvaj egiptoj uzis specon de dentopasto farita el muelita pumiko kaj vina vinagro. Romianoj uzis tiucele urinon.
Dum longa tempo oni uzis dentopulvoron el kreto. Antaŭulo de la dentopasto, la dentosapo estis kreita de la saksa apotekisto Adolf Heinrich August Bergmann en la jaro 1852.

La moderna dentopasto estis kreita en 1907 de la dresdena apotekisto Ottmar Heinsius von Mayenburg, kiu tamen ankoraŭ ne enhavis ŝaŭmigilojn. Sub la nomo *Chlorodont* tiu dentopasto famiĝis tra la mondo. Ĝiaj efikigiloj estis pumika pulvoro, kalcia karbonato, sapo, glicerino kaj kalia klorato. La nomo devenis de la greka *chloros* (helverda, kaj simbolo freŝa) kaj de *odon* (dento) .

## Referencoj 
## Bibliografio 
* Rolf Mahlke: *Die Zahnpasta des Herrn von Mayenburg.* (la dentopasto de la sinjoro de Mayenburg) en: *Die ZahnarztWoche* (DZW) 51–52/2007 S. 18 ff.

## Vidu ankaŭ 
* Dentobroso
* Dentopikilo
* Dentisto
* Kario
* Dentofadeno
* Elpremtubo

## Eksteraj ligiloj 
* Leksiko pri dentosano, bildoj kaj filmoj pri la temo (germane) 
* Scioj pri dentoj (germane) 

Kategorio:Buŝa higieno
Kategorio:Dento
Kategorio:Purigiloj
Aĝaroj

eta|Adjarian men's clothing
eta|Georgian dialects
**Aĝaroj** estas sunaitaj islamanoj, kartvela popolo en Kartvelio, apud sudorienta bordo de la Nigra Maro, en la aŭtonoma respubliko Aĝario, apud la turka limo. Ili nombras ĉ. 150.000 (2000). La aĝaroj dividiĝas de la kristanaj kartveloj ĉefe laŭ la religio, ilia lingvo estas dialekto de la kartvela lingvo kun turka influo.

La aĝaroj ekde la 10a jc. apartenis al la kartvela ŝtato, en la postaj jarcentoj regis ilin selĝukoj (11–12-a jc.), mongoloj (13–14-a jc.), poste en la 15-a jc. la turkoj. La aĝaroj multfoje ribelis kontraŭ la osmana regado, sed fine de la 16–17-a jc. alprenis la islaman religion. Aĝarion akiris Rusio en 1878 kaj en 1922 formiĝis la Aĝara Aŭtonoma Soveta Socialista Respubliko ene de la Sovetunio, kun ĉefurbo de Batumi. Post 1991, Aĝario iĝis aŭtonoma respubliko.

## Fonto 
James B. Minahan, *A Historical Dictionary of European National Groups,* Greenwood Press, 2000, 14.

Kategorio:Kaŭkazaj etnoj
Kategorio:Kartvelio
Kategorio:Etnoj en Azio
Kategorio:Aĝario
Beša (distrikto Michalovce)

**Beša** (hungare *Bés*) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
  
## Situo 
Beša situas sur ebenaĵo, ĉe kunfluejo de Laborec kaj Latorica, fine de sakovojo. Veľké Kapušany troviĝas 11 km.
  
## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis el la 13-a jarcento. En 1910 loĝis en Bés 678 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bés apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Veľké Kapušany, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Bés rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Beša 378 da homoj, (350 hungaroj, 26 slovakoj).
 
## Vidindaĵo 
* klasikisma kalvinana preĝejo de 1793, en 1903 renovigita

Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce
Oborín

eta|dekstra|330px|Oborín situas en la plej griza distrikto

**Oborín,** hungare **Abara** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. Ankoraŭ unu setlejo apartenas al la municipo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 44 km²
* Supermara alteco: 104 m
* Loĝantaro: 710
* Poŝtkodo: 076 75
* Aŭtokodo: MI
* Telefonprefikso: 59

## Situo 
Oborín situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Laborec, laŭ flankovojoj. Michalovce troviĝas 30, Trebišov 26 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko, bronzepoko kaj ferepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1221. Iam fortikaĵo konstruiĝis kiu malkonstruiĝis en 1471. La komunumo ricevis la rangon kampurbo kun rajto pri bazarado en la 15-a jarcento. En 1910 loĝis en Abara 721 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Abara apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Abara rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Oborín plejparte hungaroj.

## Vidindaĵoj 
* fundamente gotika, nun baroka kalvinana preĝejo de 1796
* restaĵo de la fortikaĵo

## Eksteraj ligiloj 
* Oborín en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce
Wil van Ganswijk

**Wil van GANSWIJK-VLASBLOM** estas nederlanda esperantistino kaj Esperanto-instruistino. En 1998 ŝi ekigis la unuan interretan kurson de Esperanto por nederlandlingvanoj. La interreta kurso estis inspirita de ŝia filo Jaap van Ganswijk, interreta kaj poste vikipedia pioniro. La kursenhavo estis verkita antaŭ longe de la Esperanto-klubo en Arnhem. Dum dek jaroj 480 kursanoj partoprenis la kurson. 90 el ili atingis la finon de la kurso. Ekzistas yahoo-grupo por kursanoj kaj ekskursanoj. Wil van Ganswijk loĝas en Groningen. Ŝi regule vizitas la universalajn kongresojn. NGGE (Nederlanda Grupo de Geinstruistoj pri Esperanto) kaj ILEI faris ŝin honora membro.

## Eksteraj ligiloj 
* La kurso originala
* La kurso renovigita de Koos Scharroo
* La yahoo-grupo de la kurso 
* Hejmpaĝo de Wil van Ganswijk

Kategorio:Nederlandaj esperantistoj
Stefan Welsch

[eta|Stefan Welsch novembre 2008 dum koncerto de la [Klezmero|klezmer-muzika ensemblo Colalaila]]
La violonĉelisto **Stefan WELSCH** (* 1969 en Husum) studis ĉe profesoro en la "altlernejo pri muziko kaj prezenta arto" Stutgarto kaj ĉe profesoro Gert von Bülow en la "altlernejo pri muziko kaj teatro" Rostock koncertadon per la instrumento violonĉelo, kaj kun premiiĝo finis sian ekzamenon.

Inter la jaroj 1997 kaj 2000 Stefan Welsch estis docento de la altlernejo pri muziko kaj teatro Rostock und asistanto de profesoro Gert von Bülow. Ekde 1999 li estas docento en la "akademio pri son-arto" Darmstadt, kaj ekde 2002 aldone docento de la junulara simfonia orkestro de Hesio. Dum 2005 aldoniĝis posteno kiel docenco en la landa muzika gimnazio Rejnlando-Palatinato en la urbo Montabaur.

Stefan Welsch koncertas en plej diversaj muzikistaj ensembloj. Inter tiuj grupoj estas interalie la Chagall-kvaropo, klasik-muzika kordinstrumenta kvaropo, kiu ekde la jaro 1994 koncertas en Germanio, Francio, Hispanio kaj Danio. Ekde la jaro 2004 li ankaŭ estas ano de la klezmer- kaj ĵaz-muzika ensemblo Colalaila de la israela klarnetistino Irith Gabriely, kun kiu li regule donas koncertojn.

## Eksteraj ligiloj 
* biografieto pri li en la retejo de la landa muzika gimnazio Rejnlando-Palatinato (germane)

Kategorio:Violonĉelistoj
Kategorio:Germanaj muzikistoj
Kategorio:Klezmero
Mitro

[eta|dekstra|200px|Sankta [Zeno de Verono kun mitro.]]
La **mitro**, el la greka μίτρα, estas religia ĉapelo kaj parto de la tradicia, ceremonia vestaro de episkopoj kaj certaj pastroj de la latina eklezio. Ĝi ankaŭ estas populara simbolo de la papo.

Ĝin cetere surhavas kelkaj anglikanaj ekleziuloj aŭ membroj de pluraj ortodoksaj Eklezioj.

Ankaŭ Sankta Nikolao surhavas mitron.

Kategorio:Kapvestoj
Kategorio:Tradiciaj vestoj
*
Petrus Abraham Samuel van Limburg Brouwer

**Petrus Abraham Samuel van LIMBURG BROUWER** (naskiĝis la  en Lieĝo, mortis la  en Hago) estis nederlanda verkisto kaj aŭtoro de la "orienta romano" *Akbar*.

Limburg Brouwer laboris kiel advokato en Amsterdamo, ĝis kiam li fariĝis oficisto en la Imperia Arkivo en Hago en la jaro 1856. En tiu ofico li priskribis la *Boergoensche Charters van 1428 tot 1482* (Hago 1869). De 1863 ĝis 1867 li estis deputito en la Dua Ĉambro de la *Staten-Generaal*, la duĉambra parlamento de Nederlando. Li publikigis multajn studojn, precipe pri hinda literaturo. Lia ĉefverko estas la orienta romano *Akbar* (Hago 1872, 5-a eld. 1895). Esperanto-traduko de Julia C. Isbrücker, J. R. G. Isbrücker kaj Jan Ziermans aperis en 1923 kaj lingve ŝanĝite en 1936.

## Literaturo 
* Meyers Großes Konversations-Lexikon, vol. 12. Leipzig 1908, p.&nbsp;556

Kategorio:Nederlandaj verkistoj
Filamento

**Filamento** (el la latina *filum* =fibro, fadeno) estas:

* La suba, ordinare fadenforma parto de stameno.
* Tre maldika metala drato en elektra lampo aŭ elektrontubo, kiu varmigate de elektro produktas lumon en la ampolo, tubo.
* Anatomia elemento tre maldike fadenforma.
* Galaksia filamento

Kategorio:Plantomorfologio
Wilen

**Wilen** devenas de la radiko Wil (en malnova germana lingvo *setlejo*) kaj estas nomo de diversaj lokoj en germanlingvaj regionoj:

* **Wilen TG** estas politika komunumo en distrikto Münchwilen en Kantono Turgovio en Svislando.

* **Wilen (Ramsen)** estas vilaĝo de la komunumo Ramsen en Kantono Ŝafhaŭzo en Svislando.

* **Wilen ĉe Neunforn** estas vilaĝo de la komunumo Neunforn en la distrikto Frauenfeld en Kantono Turgovio en Svislando.

* **Wilen (Herdern)** estas vilaĝo de la komunumo Herdern en la distrikto Steckborn en Kantono Turgovio en Svislando.

* **Wilen (Kaltbrunn)** estas vilaĝo de la komunumo Kaltbrunn en la elektodistrikto See-Gaster en Kantono Sankt-Galo en Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* **Wiler**
Ruĝvosta galbulo

La **Ruĝvosta galbulo** au **Ruĝvosta jakamarao** (***Galbula ruficauda***) estas preskaŭpaserina birdo de la familio de Galbuledoj aŭ jakamaraoj, kiu reproduktiĝas en tropika Nova Mondo en suda Meksiko, Centrameriko kaj Sudameriko tiom sude kiom ĝis suda Brazilo, norda Argentino kaj Ekvadoro.

## Priskribo 
eta|maldekstra|Ino
La jakamaraoj estas eleganta **brilkoloraj birdoj kun longaj bekoj kaj vostoj**. La Ruĝvosta galbulo estas tipe 25 cm longa kun 5 cm longa nigra beko. La subspecio *G. r. brevirostris* havas, kiel la latina nomo sugestas, pli mallongan bekon. Tiu ĉi birdo estas **metalverda kun flaveca irizoj** supre kaj la **subaj partoj estas ĉefe oranĝecaj**, inkludante la subvoston (kio nomigas la specion), sed estas verda brusta zono. Seksoj diferenciĝas pro tio ke la masklo havas tre kontrastan blankan gorĝon, kaj la ino sablokoloran gorĝon; ŝi havas ankaŭ pli palajn subajn partojn. La raso *G. r. pallens* havas kuprokoloran dorson en ambaŭ seksoj.

## Kutimoj 
Tiu ĉi neotropisa specio estas loĝanta reproduktulo en ampleksa rango de sekaj aŭ humidaj arbaroj aŭ arbustejoj. La ino demetas 2 al 4 ruĝecpunktitajn blankajn ovojn en tunelo en riverbordo aŭ termitejo.

Tiu insektomanĝanto ĉasas el ripozejo-gvatejo, kie sidas havante la bekon supren; de tie saltas al la insektopredo, kiun kaptas dumfluge. La birdo distingas inter manĝeblaj kaj nemanĝeblaj papilioj laŭ la korpoformo (Chai 1996).

La voĉo de la Ruĝvosta galbulo estas akra *pii-op*, kaj la kanto altatona *piio-pi-piio-pi-pi-pi*, fine per trilado.

## Subspecioj 
* *Galbula ruficauda brevirostris* Cory 1913
* *Galbula ruficauda heterogyna* Todd 1932
* *Galbula ruficauda melanogenia* Sclater, PL 1852
* *Galbula ruficauda pallens* Bangs 1898
* *Galbula ruficauda ruficauda* Cuvier 1816
* *Galbula ruficauda rufoviridis* Cabanis 1851

## Referencoj 
*  Malpli zorgiga
* Chai, Peng (1996): Butterfly visual characteristics and ontogeny of responses to butterflies by a specialized tropical bird. *Biological Journal of the Linnean Society* **59**(1): 37–67.
* Richard, A Guide to the Birds of Trinidad and Tobago, 2a eldono, 1991, Comstock Publishing, isbn = 0-8014-9792-2.
* Hilty, Steven L , Birds of Venezuela, Christopher Helm, 2003, Londono, isbn = 0-7136-6418-5 .

## Eksteraj ligiloj 
* Filmoj de la Ruĝvosta galbulo ĉe Interreta Birdokolekto
* Fotaro de la Ruĝvosta galbulo  VIREO
* Poŝtmarkoj  (de Brita Honduro-(Belizo), Gujano kaj Nikaragvo)
* Foto-Alta Rez; Article www.tsgcs.co.uk

Kategorio:Pegoformaj
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Tantima

**Tantima** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Tantima. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 154. 

## Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 13248  loĝantojn. El tiuj estis 6707 viroj kaj 6541 virinoj. La komunumo havas surfacon de 267.3 kvadratkilometroj.  La komunumo situas je 21 gradoj kaj 20 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 52 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 200 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 14048 personoj. En la jaro 2000 temis pri 13455, do temis pri kresko / malkresko je -0.86 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11933 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 965 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al  % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30154a.htm 

Kategorio: Komunumoj de Meksiko
Kategorio: Komunumoj de Veracruz
Sensupropana sandviĉo

dekstra|eta
**Sensupropana sandviĉo** estas unu aŭ pli manĝaĵo sur panpeco. Estas multe da tipoj de sensupropanaj sandviĉoj. Ĝi estas tagmanĝa manĝaĵo en Skandinavio, sed povas manĝiĝi je matenmanĝo kaj vespermanĝo. En Hispanio estas kutima tia manĝaĵo kun ŝmiraĵo, ekzemple en suda Hispanio de pastoporkaĵo, en la tuta lando nur ajlo kaj olivoleo. Geinfanoj kutimas fari specifan manĝon inter tagmanĝo kaj vespermanĝo, post la reveno el lernejo; tiam kutimas pano kun supre nur ĉokolado aŭ ĉokolada ŝmiraĵo.

## Vidu Ankaŭ 
* Sandviĉo

Kategorio:Sandviĉoj
Galbuloj

***Galbula*** aŭ **Galbuloj** estas genro de birdoj de la familio de Galbuledoj aŭ jakamaraoj. Nome tiuj birdoj, laŭ PIV, estas insektomanĝantaj birdoj de Sudameriko (kaj Centrameriko) "el la ordo de pegoformaj, grimpantaj sur arboj, sed loĝantaj en kavaĵoj en la tero, okulfrape koloraj kaj metale brilaj, kun longa rekta beko kaj mallongaj, rondaj flugiloj".

* La genro *Galbula*'* enhavas la jenajn speciojn:
** Flavbeka galbulo, *Galbula albirostris*
** Bluvanga galbulo, *Galbula cyanicollis*
** Ruĝvosta galbulo, *Galbula ruficauda*
** Verdvosta galbulo, *Galbula galbula*
** Kuprobrusta galbulo, *Galbula pastazae*
** Blufrunta galbulo, *Galbula cyanescens*
** Tombogalbulo, *Galbula tombacea*
** Purpurgalbulo, *Galbula chalcothorax*
** Bronza galbulo, *Galbula leucogastra*
** Digalbulo, *Galbula dea''

Kategorio:Pegoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Sandviĉo kun ternuksbutero kaj ĵeleo

eta|dekstra|Sandviĉo kun ternuksbutero kaj ĵeleo kaj taso de lakto.
**Sandviĉo kun ternuksbutero kaj ĵeleo** estas sandviĉo kun ternuksbutero kaj ĵeleo. Ĝi ne havas pereeblan ingrediencon, do ĝi estas tre bona en tagmanĝa sako. Ĝin inventis usona soldato en la Dua mondmilito.

## Vidu ankaŭ 
* Sandviĉo

Kategorio:Sandviĉoj
Kategorio:Manĝoj
Ian Khama

eta|dekstra|Ian Khama
**Seretse Ian Khama**, (naskita en februaro 1953 inter la jaroj 2008 kaj 2018 estis la ŝtata prezidanto de Bocvano. Li estis vicprezidanto ekde la 13-a de julio 1998. Post la retiriĝo de la antaŭ prezidanto Festus Mogae je la 1-a de aprilo 2008 Ian Khama fariĝis prezidanto.

Ian Khama estas la unue naskita filo de Seretse Khama, la patro de la sendependeco de Bocvano kaj unua politika gvidanto de la lando post la sendependeco kaj lia edzino Ruth Williams Khama. Tiel Ian Khama ankaŭ estas la ĉefo de la tribo de la bamangvatoj.

En aprilo 2022, Ian Khama estis alvokita de la justeco de sia lando. La eksa ŝtatestro estas akuzita, interalie, pri kontraŭleĝa posedo de pafilo. La kazo devenas de 2016.

## Kariero 
Ĝis la 16-a de decembro 1997 Ian Khama estis ĉefo de la bocvana armeo. Li retiriĝis kaj fariĝis je la 1-a de aprilo 1998 vicprezidanto. Khama en tiu momento ne estis membro de la nacia asembleo (la bocvana parlamento) kaj pro tio ne tuj povis enoficiĝi. Komence de julio 1998 li fariĝis parlamentano, ĉar li gajnis ĉe balotoj en la balota distrikto Nord-Serowe. Khama ricevis 2986 voĉoj kaj la kontraŭkandidato nur ricevis 86 voĉojn .

Post la venko de la reganta Botswana Democratic Party (BDP) ĉe la parlamentaj balotoj en Bocvano 1999 Khama restis vicprezidanto. Mogae jam dum iom da tempo parolis pri sia retiriĝo  li donis sian postenon je la 1-a de aprilo 2008 al Khama. Ĉe la enoficiĝo Khama promesis kontinuecon rilate al la registara politiko de Bocvano kaj samtempe emfazis sian ŝaton al la demokratio. La sekvaj balotoj en 2009 konfirmis lian prezidantecon, kaj ankaŭ la 26-an de oktobro 2014 li plian fojon reelektiĝis.

## Referencoj 
Kategorio:Bocvanaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de Bocvano
Kategorio:Nuntempaj ŝtatestroj
Čičarovce

**Čičarovce,** hungare **Csicser** (ĉiĉer) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
eta|dekstra|330ra|Čičarovce situas en la plej griza distrikto

## Bazaj informoj 
* Areo: 27 km²
* Supermara alteco: 106 m
* Loĝantaro: 860
* Poŝtkodo: 076 71
* Aŭtokodo: MI
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Čičarovce situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra bordo de Latorica, fine de sakovojo el Veľké Kapušany, kiu troviĝas 4 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1263. Ĝis 1458 la vilaĝo havis rajton pri doganprenado. Ĉirkaŭ tiutempe la husanoj kune kun familio Csicseri faris ruina la vilaĝon. En 1910 loĝis en Csicser 1203 da homoj, (1193 hungaroj, 4 germanoj, 3 slovakoj, 2 rutenoj). Ĝis Traktato de Trianon Csicser apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio kiel Čičarovce, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Csicser rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Čičarovce 827 da homoj, (774 hungaroj, 52 slovakoj, 1 ĉeĥo).

## Vidindaĵoj 
* romanika (ekde la 17-a jarcento kalvinana preĝejo), en 1784 rekonstruita, en 1819, 1863 kaj en 1935 renovigita
* katolika preĝejo de 1800
* novklasikisma greko-katolika preĝejo de 1903
* kapelo omaĝe al Dipatrino el la 18-a jarcento

## Famuloj 
En la iama Csicser naskiĝis László Orosz (jezuito).

## Eksteraj ligiloj 
* Čičarovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce
Festus Mogae

**Festus Gontebanye MOGAE** (naskiĝis la 21-an de aŭgusto 1939 en Serowe) estis prezidanto de Bocvano inter la jaroj 1998 kaj 2008. Li estas membro de la Bocvana Demokrata Partio (BDP).

[eta|maldekstra|Festus Mogae kun [Colin Powell]]

## Vivo 
Mogae studis ekonomion en la Universitato de Sussex kaj poste ĉe la Universitato de Oksfordo. Post la fino de siaj studoj li laboris por la ŝtato. Poste li laboris por la Internacia Valuta Fonduso. Inter 1980 kaj 1982 li havis postenon ĉe la banko de Bocvano. 1989 li fariĝis ministro pri financoj kaj planando de la evoluo. Ekde 1992 li estas vicprezidanto de Bocvano. Je la 1a de aprilo 1998 li fariĝis posteulo de Quett Masire kaj fariĝis prezidanto. Oni reelektis lin en 2004. Ekzakte post 10 jaroj kiel prezidanto de Bocvano li retiriĝis je la 1a de aprilo 2008. Lia posteulo fariĝis la eksa vicprezidanto Ian Khama.

Kiam li jam ne plu estis prezidanto, en 2008 Mogae ricevis la Mo-Ibrahim-premion pro sukcesa laboro de la registaro kaj por la batalo kontraŭ aidoso. Li estas membro de la Klubo de Madrido.

Kategorio:Bocvanaj politikistoj
Kategorio:Prezidantoj de Bocvano
Zemplínske Kopčany

**Zemplínske Kopčany** (hungare *Hegyi* (hedji)) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.
  
## Situo 
Zemplínske Kopčany situas sur ebenaĵo, laŭ dekstra malproksima bordo de Laborec, laŭ traira flankovojo. Michalovce troviĝas 20&nbsp;km.
  
## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj kuprepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1351. En 1910 loĝis en Hegyi 379 da homoj, (314 hungaroj, 62 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Hegyi apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Michalovce, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Hegyi rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Zemplínske Kopčany 218 da homoj, (138 slovakoj, 79 hungaroj).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma katolika preĝejo omaĝe al Ĉieliro de Dipatrino de 1795
* klasikisma kalvinana preĝejo el la 18-a jarcento, en 1906 renovigita

Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce
Ramsen SH

**Ramsen** estas komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, Svislando. Ĝi havis 1300 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Ramsen situas nordoriente de Hemishofen kaj apartenas al la iama regnoteritorio de Stein ĉe Rejno. Al Ramsen apartenas la setlejoj Bibermühle, Hofenacker, Moskvo (germane *Moskau*), Peterburgo (germane *Petersburg*), Wiesholz kaj Wilen. La loknomoj Moskvo kaj Peterburgo devenas de rusaj trupoj, kiuj dum la napoleonaj militoj kampadis en Ramsen.

## Najbaraj komunumoj 
Ramsen limas en nordo al Gottmadingen (Germanio-Baden-Virtembergo) kaj Rielasingen-Worblingen (Germanio-Baden-Virtembergo), en sudokcidento al Hemishofen, en sudo al Diessenhofen (Kantono Turgovio) kaj Wagenhausen (Kantono Turgovio), en okcidento al Gailingen am Hochrhein (Germanio-Baden-Virtembergo) kaj Buch.

## Trafiko 
Ramsen estas ligita per poŝtaŭtolinio kun la stacidomo de Stein ĉe Rejno. Ekzistas ankaŭ buslinio al Ŝafhaŭzo tra germana teritorio.

Tra Ramsen pasas la muzea fervojlinio de Etzwilen al Singen, sur kiu la linia trafiko estis ĉesigita en 1969 kaj sur kiu hodiaŭ funkciigas la Asocio por la savo de la Fervojlinio de Etzwilen al Singen [germane: Verein zur Erhaltung der Bahnlinie Etzwilen-Singen (VES)] somere vaportrajveturadojn.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Ramsen datiĝas el la jaro 846. En mezepoko Ramsen apartenis al la habsburga Grafejo Nellenburg. En 1539 la malalta jurisdikcio falis al Stein ĉe Rejno, kiu troviĝis sub la suvereneco de la urbo Zuriko. Zuriko akiris en la jaro 1770 ankaŭ la sangan jurisdikcion de Ramsen. Post la fino de la Helveta Respubliko Ramsen en la jaro 1803 kune kun Stein ĉe Rejno fariĝis parto de la Kantono Ŝafhaŭzo.

## Vidu ankaŭ 
* Ramsen
* Ramsen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Ramsen
* Retejo de la historia fervojlinio de Etzwilen al Singen
Gézo

**Gézo**, **Guezo** aŭ **Ghezo** estis la naŭa reĝo de la reĝlando Dahomio, parto de la hodiaŭa Benino. Li regis inter 1818 kaj 1858. Lia origina nomo antaŭ la reĝiĝo estis *Gakpe*.

Guezo fariĝis reĝo, ĉar li puĉis kontraŭ la frato Adandozan. Li ŝatis militi kaj poste vendis la militkaptitojn kiel sklavojn. Tiel li sukcesis plibonigi la ŝtatajn financojn. Ĝenerale la popolo ŝatis lin, ĉar li malaltigis la impostojn pro la vendo de la sklavoj.

Guézo mortis neatendite en milito kontraŭ la joruboj.

Pranepo en rekta linio de Guezo nomiĝas Hubert Guézo. Li loĝas en Francio. Kunlabore kun Mireille Grosjean li verkas librojn pri la benina kaj afrika kulturo ĉe eldonejo Daadacolor. "C'est l'Afrique que j'aime". "Mots des têtes d'Afrique et d'ailleurs" kun paĝo pri Zamenhof.

Kategorio:Historio de Benino
Margareta la 1-a

**Margareta la 1-a**, (, , , ; naskiĝis 1353, mortis la ), estis regantino de Danio, Norvegio kaj Svedio, kaj fondis la Union de Kalmar inter skandinaviaj regnoj (1397–1527). Ŝi funkciis kiel la reganta reĝino de Danio, kvankam en tiu tempo estis ne kutime ke virino regus.

Margareta la 1-a havas centran rolon en la historio de ĉiuj skandinaviaj nacioj. Ŝi estas konsiderata unu el la plej gravaj potenculoj de la Mezepoko, kaj plue unu el la grandaj virinoj de la monda historio.

Ŝia vivocelo estis la unuigo de ĉiuj nordeŭropaj ŝtatoj sub unu regadon. Eĉ se ŝi ĉefe ne estis formale reganto de ĉiuj skandinaviaj landoj (kronitaj reĝoj estis unue ŝia neplenaĝa filo Olafo la 3-a (1370-1387) kaj, post ties frua morto, ŝia same neplenaĝa pranevo Eriko de Pomerio (1382-1459, el la pomeria dinastio Grifoj), kiu post ŝia morto heredis regnegon), ŝi ja havis la efektivan regpovon: post la morto de ŝia patro Valdemaro la 4-a (1320-1375) en 1375 pri Danio, post la morto de ŝia edzo Håkon la 6-a en 1380 pri Norvegio (kun nordatlantikaj posedaĵoj), kaj post sukcesa militiro pri Svedio.

## Vivo 
Margareta naskiĝis 1353 en Kastelo Søborg. Ŝi estis la plej juna filino de la dana reĝo Valdemaro Atterdag kaj lia edzino Helvig, filino de duko Eriko la 2-a de Ŝlesvigo.

*(...kompletigenda...)*

Margareta mortis la  en Flensburg.

## Bildoj 

Dosiero:Margaret of Denmark, Norway & Sweden (1389) effigy 2010 (2).jpg|Portreto de Margareta sur ŝia tombo
Dosiero:Roskilde Margrethe1 grave.jpg|La tombo de Margareta en Roskilde
Dosiero:Margaret the Great of Scandinavia statue at Roskilde 2009 (2) crop 1.jpg|Nuntempa statuo de Margareta
Dosiero:Dronning Margareta PI XIX 2.jpg|Sigelo de Margareta, uzo attestita de la jaroj 1381–1409
Dosiero:Dronning Margareta PI XIX 1.jpg|Sigelo de Margareta, uzo attestita de 1390–1393
Dosiero:Kalmarunionen.png|La ŝtatoj regataj de Margareta la 1-a. Bonvole rimarku ke Gronlando tiam nur havis tre etan nordiulan popolon.

## Literaturo 
* Robert Bohn: *Dänische Geschichte.* Beck, München 2001, ISBN 3-406-44762-7
* Vivian Etting: *Queen Margrethe I (1353–1412) and the Founding of the Nordic Union*, Brill, Leiden 2004, ISBN 90-04-13652-5 (englische Ausgabe) http://www.brill.nl/m_catalogue_sub6_id17204.htm 
* Eldbjørn Haug: *Margrete. Den siste Dronning i Sverreætten.* Oslo 2000. ISBN 82-02-17642-5
* Helleberg, Maria: *Die Winterkönigin*. ISBN 3-7466-1818-5

## Eksteraj ligiloj 
* genealogie-mittelalter.de (germana)

Kategorio:Danaj reĝoj
Kategorio:Norvegaj reĝoj
Kategorio:Svedaj reĝoj
Kategorio:Norvegaj reĝedzinoj
Kategorio:Svedaj reĝedzinoj kaj reĝinedzoj
Kategorio:Virinoj
Scheveningen

[eta|770ra|maldekstra|Scheveningen sur la [Panoramo Mesdag (1881)]]
[eta|maldekstre|Mapo de [Hago, sur kiu Scheveningen estas verde markita]]
[eta|maldekstra|*La strando ĉe Scheveningen* de [Adriaen van de Velde, pentrita en 1658.]]
[eta|maldekstra|La marpromenejo ([piero) en Scheveningen]]
**Scheveningen** [] estas urboparto de Hago, je distanco de ses kilometroj de la urbocentro ĉe la strando. De malgranda fiŝista vilaĝo ĝi evoluis al la plej granda mara banloko de Nederlando.

Ĝi estas atingebla de la urbocentro per pluraj tramoj, kiuj veturas ĝis la dunoj ĉe la strando.
## Famaj lokanoj 
* Theo Jansen

## Esperanto en Scheveningen 
Post la elmigro de Teo Jung el Germanio en 1936, Scheveningen fariĝis sidejo de la eldonejo "Heroldo de Esperanto".

[eta|meza|220ra|*[Kurhaus*]]

Kategorio:Vilaĝoj de Nederlando
Kategorio:Loĝlokoj en Suda Holando
Kategorio:Hago
Kategorio:Banlokoj
Drahňov

**Drahňov,** hungare **Deregnyő** (deregnjO) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.

## Bazaj informoj 
* Areo: 18&nbsp;km²
* Supermara alteco: 110 m
* Loĝantaro: 1180
* Poŝtkodo: 076 74
* Aŭtokodo: MI
* Telefonprefikso:

## Situo 
Drahňov situas sur ebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Michalovce-Veľké Kapušany. La lasta troviĝas 11, Michalovce 20&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1315. En la 19-a jarcento Deregnyő havis la rangon kampurbo. En 1910 loĝis en Deregnyő 844 da homoj, (797 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Deregnyő apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén (reĝa departemento), al distrikto de Nagymihályi, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Deregnyő rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Drahňov 1076 da homoj, (627 hungaroj, 353 slovakoj, 86 ciganoj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo
* kastelo de Lónyai (lOnjai) de 1812

## Famuloj 
En la vilaĝo naskiĝis:
* hungara agronomo Sándor Kászonyi
* hungara arthistoriisto Elek Petrovics
* hungara elektroinĝeniero Lajos Pásztorniczky
* hungara instruisto József Paszlavszky
* hungara politikisto Gábor Lónyay (parlamentano)

## Eksteraj ligiloj 
* Drahňov en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce
Tusculum

**Tusculum** estis antikva urbo de la regiono Latio () en la itala duoninsulo, lokita ses kilometrojn nordoriente de la hodiaŭa urbo Frascati. La plej alta loko de la urbo troviĝas 670 metrojn super la marnivelo. El la urbo videblis tre bona panoramo de Kampanio. Romo etendiĝis je distanco de 25 kilometroj nordokcidente.

eta|maldekstra|250ra|ruinoj de la amfiteatro de Tusculum.
Laŭ tradicio, la urbo estis fondita de Telegono, filo de Uliso kaj Circo. Kiam la reĝo Lucius Tarquinius Superbus estis forpelita el Romo, li estis subtenita de la tiama estro de Tusculum, Octavius Mamilius, kiu forte kontribuis al la kreado de la latina ligo (alianco de la tridek ĉefaj urboj de Latium kontraŭ Romo). Mamilius estris la latinan armeon okaze de la batalo ĉe la lago Regillus en 497 a.K., sed mortis. Romo poste kaj senkontesteble superfortiĝis en la tuta Latium, kaj Tusculum fariĝis alianca urbo. Interalie la urbo estis la naskiĝloko de la romia politikisto Katono la pli maljuna.

## Grafoj de Tusculum 
Fine de la unua jarmilo, la **grafoj de Tusculum** (aŭ: **Tuskolo**) estis potenca nobela familio, al kiu apartenis pluraj papoj.

Kategorio:Romiaj urboj
Kategorio:Arkeologiaj lokoj en Italio
*
Astara (Azerbajĝano)

**Astara** estas urbo en Azerbajĝano ĉe limo al Irano. Sur ali flanko de la limo kuŝas la irana urbo Astara. Astara estas ĉefurbo de la azerbajĝana distrikto Astara. 

La urbo havas 15.000 loĝantojn kaj estas grava trafika punkto al la sudo. La aŭtoboso de Bakuo al Teherano havas stacion en la urbo. En Astara funkcias loka historia muzeo en la strato Ŝ. Alijev.

Kategorio:Urboj de Azerbajĝano
Astara (Irano)

**Astara** estas la plej norda urbo de la irana provinco Gilano kaj situas ĉe limo al Azerbajĝano.

Astara estas havenurbo kaj kuŝas ĉe la limrivero *Astara*. La urbo havas ĉ. 40.000 loĝantojn.

## Historio 
Plej frue la urbo menciiĝis fine de la 10-a jarcento.

En kadro de la Traktato de Gulistan en 1813, Astara iĝis dividata laŭ rivero Astara. La sudajn teritoriojn ricevis Irano, la nordajn Rusio. Post la oficiala divido, ambaŭ urboj evoluis la komerca centro inter Rusio kaj nordokcidenta Irano.

Post kiam oni fondis la Sovetunion en 1922, oni fermis la enurbajn limojn kaj la irana parto perdis gravecon ĝis 1940.

En 1976 Astara havis nur 14.150 loĝantojn.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Urboj de Irano
Vojany

eta|dekstra|330ra|Vojany situas en la plej griza distrikto

**Vojany,** hungare **Vaján** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce.

## Bazaj informoj 
* Areo: 11&nbsp;km²
* Supermara alteco: 102 m
* Loĝantaro: 820
* Poŝtkodo: 076 72
* Aŭtokodo: MI
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Vojany situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Laborec, ĉefvojo Veľké Kapušany-Košice, laŭ fervojo Michalovce-Veľké Kapušany. La lasta troviĝas 6&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo datas de 1323. En 1798 incendio okazis. En 1910 loĝis en Vaján 603 homoj, (582 hungaroj, 10 slovakoj, po 1 germano kaj ruteno). Ĝis Traktato de Trianon Vaján apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Vaján rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Vojany 797 homoj, (560 hungaroj, 172 slovakoj, 36 ciganoj kaj aliaj). En Vojany funkcias eklezia hungara bazlernejo, apud la vilaĝa termoelektrejo - la plej granda en Slovakio.

## Vidindaĵoj 
* preĝejo de 1839, en 2003 renovigita 
* klasikisma kalvinana preĝejo de 1846
* klasikisma nobeldomo el la 19-a jarcento

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce
Projekto

**Projekto**, kiel difinita en la fako de projekt-administrado, konsistas el provizora klopodo plenumita por estigi unikan produkton, servon aŭ rezulton. Pli ĝenerale, la angla vortaro Oxford sugestas tion, ke komercaj kaj sciencaj projektoj okupiĝas pri "kunlabora entrepreno, ofte kun esploro aŭ desegnado, kio estas zorgeme planita por atingi iun specifan celon". PRINCE2 difinas projekton "kiel administradan medion, kio estas kreita por la celo de liverado de unu aŭ pli da komercaj produktoj laŭ specifa komerca okazo" 

Kunigante kelkajn rilatajn projektojn povas esti kreita programo. Alternative ili povas esti mastrumataj kiel grupo de rilataj projektoj sen aparta tegmentigo.

Por mastrumado de projektoj povas esti uzataj projektaj mastrumiloj, ekz. OpenProject, Trello, Asana kaj aliaj.

Ene de , kiel en Usono, projekto estas (hejm)tasko donita al studento, kio ĝenerale bezonas pli multan penon ol normalaj hejmtaskoj donitaj. Projektoj povas varii ekde simplaj skribaj projektoj ĝis ellaboritaj kaj bone strukturitaj, kiel scienc-foiraj projektoj.

Laŭ Francisko Azorín **projekto** estas *Detala dokumentaro priskribinta konstruotaĵon.* Li indikas etimologion el la latina *projectus*, el *projectare* (ekĵeti). Kaj li aldonas la terminojn *projekcii*, por fari projekton; *projekciisto* kaj *antaŭprojekto*.

La projektestro aŭ projektdirektoro respondecas pri la funkcia planado kaj administrado de la projekto. 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Projekt-administrado
* Superrigardo de projekta administrado
* Project Management Institute
* Projektestro
* Komparo de projektaj mastrumiloj
* Programo

Kategorio:Projekt-administrado
Kategorio:Konstruado
Kategorio:Arkitekturo
Astara

**Astara** povas esti

* Astara (Irano), loko en Irano
* Astara (Azerbajĝano), urbo en Azerbajĝano
* Astara (distrikto), distrikto en Azerbajĝano
* Astara (rivero), rivero en Irano
Kapušianske Kľačany

eta|dekstra|330px|Kapušianske Kľačany situas en la plej griza distrikto

**Kapušianske Kľačany,** hungare **Nyarádkelecsény** (njarAdkeleĉEnj) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Michalovce. La hungaroj uzas ankaŭ la nomon *Kaposkelecsény*.

* Areo: 20&nbsp;km²
* Supermara alteco: 102 m
* Loĝantaro: 820
* Poŝtkodo: 079 01
* Aŭtokodo: MI
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Kapušianske Kľačany situas sur ebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Veľké Kapušany troviĝas 3&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la loko devenis de 1315. Baldaŭe 3 vilaĝoj formiĝis:

### Kľačany 
En 1910 loĝis en Magyarkelecsény 339 da homoj, (plejparte hungaroj). Vidindaĵo estas katolika preĝejo de 1970.

### Močiar 
En 1910 loĝis en Magyarmocsár 325 da homoj, (plejparte hungaroj). La slovakoj uzis ankaŭ la formon Močarany.

### Ňarad 
En 1910 loĝis en Ungnyarád 212 da homoj, (plejparte hungaroj). Vidindaĵo estas klasikisma kalvinana preĝejo de 1834, novgotika turo alkonstruiĝis en 1930

Ĝis Traktato de Trianon la 3 vilaĝoj apartenis al Hungara reĝlando, al Ung, al distrikto de Nagykapos, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 ili rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1943 la 3 vilaĝoj unuiĝis. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Kapušianske Kľačany 808 da homoj, (595 hungaroj, 154 ciganoj, 57 slovakoj).

## Eksteraj ligiloj 
* Kapušianske Kľačany en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Michalovce