open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Monda Ŝaka Ĉampionumo 1889

La **Monda Ŝaka Ĉampionumo 1889** estis la dua oficiala Monda Ŝaka Ĉampionumo ĝi estis matĉo inter Wilhelm Steinitz kaj Miĥail Ĉigorin. Ĝi okazis en Havano, Kubo. Steinitz sukcese defendis sian mondan titolon. Li estis la unua, kiu atingis 10½ poentojn, kaj li gajnis la matĉon per 10½-6½.

## Rezultoj 
La matĉo estis planita por maksimume 20 ludoj, la gajninto estus la unua, kiu atingu 10½ poentojn. Kaze ke la fina rezulto estu 10-10 la antaŭa ĉampiono restus kun la titolo.
:

1889
Kategorio:Ŝako en Kubo
Kategorio:Ŝako en 1889
Kategorio:Havano
Ronny Abraham

**Ronny ABRAHAM** (Aleksandrio, 5a de septembro 1951) estas franca akademiano kaj praktikanto de la kampo de la publika internacia juro kiu estis elektita kiel prezidanto por la Internacia Kortumo por okupi la malplenan postenon kreitan de la rezigno de la juĝisto kaj eksprezidanto Gilbert Guillaume. Li servis la ceteron de la oficmandato de Guillaume, kiu finis la 5an de februaro 2009, kaj estis reelektita por periodo kiu pluis ĝis 2018. Li akiris akademian titolon de studoj pri Publika Juro en Panthéon-Sorbonne, estis lernanto de la Nacia Lernejo pri Administrado kaj sekvis elstaran karieron kiu karakteriziĝis pro multnombraj akademiaj publikaĵoj kaj juristaj postenoj.

## Notoj 
Kategorio:Francaj juristoj
Kategorio:Internacia juro
Levon Aronian

**Levon Grigori ARONIAN** (; naskiĝis ) estas armena ŝaka grandmajstro. Sur la FIDE rangigo de marto 2014 li aperis en la dua pozicio en la mondo kaj havis Elo-nombron de 2830, kio estis la kvara plej alta Elo en la historio.

Aronian gajnis la *FIDE World Cup* en 2005 kaj 2017. Li gvidis la armenajn teamojn, kiuj gajnis la orajn medalojn en la ŝakolimpikoj de 2006, 2008, 2012 kaj la *World Team Chess Championship* de 2011. Li ankaŭ gajnis la *FIDE Grand Prix* 2008-2010 kio kvalifikis lin por la kandidata turniro de la Monda Ŝaka Ĉampionumo 2012. Li ankaŭ estas monda ŝampiono en Ŝako960 (2006 kaj 2007), rapida ŝako en 2009 kaj blitz en 2010.

En 2016 CNN nomis Aronian la "David Beckham de ŝako".

## Ŝakolimpikoj 
Aronian ludis por la armena teamo en la ŝakolimpikoj de Erevano 1996, Calvià 2004, Turino 2006, Dresdeno 2008, Ĥanti-Mansijsko 2010 kaj Istanbulo 2012. Li gajnis la bronzan medalon en 2004 kaj la oran teaman medalon en 2006, 2008 kaj 2012. En 2010 li gajnis la arĝentan individuan medalon en la unua tabulo kaj oran medalon en 2012.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* 
* 
* 

Kategorio:Armenaj ŝakistoj
Kategorio:Grandmajstroj
Kategorio:Partoprenantoj en la Ŝak-Olimpikoj
Kategorio:Mondaj Junioraj Ŝakaj Ĉampionoj
Lázaro Bruzón

**Lázaro BRUZÓN BATISTA ** naskiĝis  en Holguín estas kuba ŝaka grandmajstro. Li estas iama monda junior ĉampiono, dufoja amerika kontinenta ĉampiono, dufoja Iberoamerika ĉampiono kaj kvinfoja kuba ĉampiono. La 1a de majo 2012 li aperis en la FIDE rangolisto en la pozicio #31 per Elo-nombro de 2717.

Bruzón ludis por la nacia teamo de Kubo ĉe la ŝakolimpikoj de Istanbulo 2000, Bled 2002, Calvia 2004, Turino 2006, Dresdeno 2008, Ĥanti-Mansijsko 2010, Istanbulo 2012 kaj Tromso 2014.

En 2004 li gajnis unuafoje la Kuban Ŝakan Ĉampionumon kaj ripetis la venkon en 2005, 2007, 2009 kaj 2010.

Li gajnis la Torre Memorial ŝakturniron en Meksiko sinsekve en 2013, 2014 kaj 2015.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Kubaj ŝakistoj
Kategorio:Usonaj ŝakistoj
Kategorio:Grandmajstroj
Kategorio:Partoprenantoj en la Ŝak-Olimpikoj
Kategorio:Mondaj Junioraj Ŝakaj Ĉampionoj
Rusa Ŝaka Ĉampionumo

La **Rusa Ŝaka Ĉampionumo** estas individua ŝakturniro, kiu okazas ĉiu jare en Rusio por trovi la plej bonan ŝakiston el Rusio.

## Imperia Rusio 
En 1874 Emanuel Schiffers venkis Andrey Chardin en matĉo okazigita en Sankt-Peterburgo kun kvin venkoj kaj kvar malvenkoj. Schiffers estis konsiderita la unua rusa ĉampiono ĝis kiam lia lernanto Mikhail Chigorin venkis lin en matĉo okazigita en Sankt-Peterburgo en 1879. Chigorin venkis per sep venkoj, kvar malvenkoj kaj du patoj.

## Sovetunia ĉampiono 
Post la formado de Sovetunio la Sovetunia Ŝaka Ĉampionumo estis establita kiel la nacia ĉampionumo.

## Rusia federacio 
Post la malapero de Sovetunio la rusa ĉampionumo estis reestabligita kiel nacia ĉampionumo.

## Virinaj ĉampionoj 
## Referencoj 
Kategorio:Naciaj Ŝakaj Ĉampionumoj
Kategorio:Ŝako en Rusio
Kategorio:Ŝako en Sovetunio
Ferenc Óvári

**Ferenc Óvári,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Óvári Ferenc** estis hungara advokato, parlamenta deputito, senatano. Lia origina familia nomo estis *Obele* ĝis 1872, lia baldaŭa nomvarianto estis *Óváry*.

Ferenc Obele naskiĝis la  en Veszprém (urbo), li mortis la  en Veszprém (urbo).
eta|Ferenc Óvári
eta|Ferenc Óvári

## Biografio 
Ferenc Óvári frekventis katolikajn gimnazio en sia naskiĝurbo kaj Székesfehérvár, poste li akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Budapeŝto en 1882. Post 2 jaroj li advokatiĝis kaj malfermis atelieron en sia naskiĝurbo. Iom poste li ankaŭ politikadis, eĉ inter 1892–1906 kaj inter 1910–1918 li estis parlamentano. Ekde 1893 li multe strebis pri evoluo de Balatono. Li ofte studvojaĝis en eksterlando. Depost la Kalistefa revolucio li politikadis nur loke, li multe okupiĝis pri fajrobrigado, tamen en 1927 li iĝis senatano.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Veszprém megye tűzrendészete 1893-1911* (1911)

## Memorigiloj 
* strato en urbo Veszprém
* busto (vidu la foton!)
* elvidejo en Balatonalmádi

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun fotoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio 

## Referencoj 
eta|maldekstre|Ferenc Óvári

Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Csaba Őry

**Csaba Őry** [ĉaba Ori], laŭ hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Őry Csaba György** [djordj] estas hungara sociologo, politikisto, parlamenta deputito, diplomato.

Csaba Őry naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Csaba Őry maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1970, poste li lernis la metion muntisto pri aŭtoj. Iom poste li akiris juran-sociologian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1978. Post siaj studoj li estis sociologo komence individue, poste en pluraj koncernaj laborejoj. Inter 1984 kaj 1991, ankaŭ inter 1994-1998 li ankaŭ instruis en la menciita universitato. Ekde 1988 li ĉefe laboris en establo kaj gvidado de opozicia (komprenu nesocialista) sindikato. En 1996 li membriĝis en Fidesz, inter 1998-2004 li estis parlamentano, sed tiutempe li estis ankaŭ subministro. Inter 2004 kaj 2014 li estis deputito de la Eŭropa Parlamento, poste li estis ĉefambasadoro en Kamboĝo. Li ricevis premion en 2006. Li edziĝis en 1977, lia edzino naskis 2 filinojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az érdekvédelmi szerveződések helyzete Magyarországon* (1997) 

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* anglalingva biografio
* anglalingva biografio 

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj sociologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj politikistoj
Kategorio:Membroj de la Eŭropa Parlamento elektitaj en Hungario
Kategorio:Hungaraj ambasadoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj sindikatistoj
Pál Őz

**Pál Őz** [Oz], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Őz Pál** estis hungara advokato, jakobeno, martiro.

Pál Őz naskiĝis ĉirkaŭ 1766 en Pápa (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio), li mortis la  en Buda (Hungara reĝlando, Aŭstra Imperio).

## Biografio 
Pál Őz akiris juran diplomon en Reĝa Universitato de Pest, en 1789 li estis ĉefamilia edukisto, en 1790 li vizitis la hungaran parlamenton en Pozono, en la sekva jaro kalvinanan koncilion. En 1792 li estis advokato, poste li kandidatiĝis al akademio de Sárospatak. Li aliĝis al la hungara jakobena movado, li legis origine la koncernan francan literaturon. En 1794 li estis arestita, poste kondamnita je morto.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A magyar jakobinusok iratai 1-3* (1952-1957)
* *Diarium Diaetale* (manuskripto pri la parlamento el 1790)
* *Mandatum* (manuskripto, 1792)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al majusklo Ö, poste serĉu la nomon)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj advokatoj
Kategorio:Hungaroj kondamnitaj al mortpuno
Kategorio:Hungaraj jakobenoj
Sergo Ordĵonikidze

**Sergo Konstantinoviĉ Ordĵonikidze**,  naskiĝis kiel **Grigol Konstantines dze Orĵonikidze**  (n. la 24-an de oktobro 1886 en Goreŝa - m. la 18-an de februaro 1937 en Moskvo), estis kartvela bolŝeviko kaj soveta politikisto.

Sergo naskiĝis kaj edukiĝis en Kartvelio, poste aliĝis al la bolŝevikoj jam en juna aĝo, kaj rapide estis promociita por iĝi grava figuro. Arestita kaj malliberigita plurajn fojojn de la rusa polico, li estis en siberia ekzilo kiam komenciĝis la Februara Revolucio en 1917. Reveninte el la ekzilo, Ordĵonikidze partoprenis en la Oktobra Revolucio, kiu alportis la bolŝevikojn al la potenco. Dum la posta enlanda milito li ludis aktivan rolon kiel la ĉefa bolŝeviko en Kaŭkazio, kontrolante la invadojn de Azerbajĝano, Armenio kaj Kartvelio. Li subtenis ilian kuniĝon en la Transkaŭkazan Socialistan Federacian Sovetan Respublikon (TSFSR), kiu helpis formi Sovetunion en 1922, kaj funkciis kiel ĝia Unua Sekretario ĝis 1926.

Antaŭenigita por gvidi la Laboristan kaj Kamparanan Inspektoraron (Rabkrin), Ordĵonikidze transloĝiĝis al Moskvo kaj aliĝis al la interna rondo de pintaj bolŝevikoj. Kun la tasko kontroli sovetian ekonomian produktadon, Ordĵonikidze gvidis amasan revizion de Rabkrin kaj ties rilataj korpoj, rimarkante neefikecojn ene de la Supera Soveto de la Nacia Ekonomio (Vesenkha). En 1930 li estis transdonita por gvidi Vesenkha, kiu estis reformita kiel la Popola Komisariato de Peza Industrio (NKTP) en 1932. Dum tie, Ordĵonikidze kontrolis la efektivigon de la kvinjaraj planoj por ekonomia disvolviĝo kaj helpis krei la Staĥanovite-movadon de modelaj sovetiaj laboristoj. Samtempe li estis nomumita al la politburoo, la gvida politika instanco en Sovetunio.

Ordĵonikidze hezitis partopreni en la kampanjoj kontraŭ tiel nomataj detruantoj kaj sabotantoj, kiuj komenciĝis en la fruaj 1930-aj jaroj, kiuj kaŭzis frikcion inter Josif Stalin kaj li mem. Rimarkinte la bezonon sperti homojn en siaj kampoj, Ordĵonikidze rifuzis purigi pli maljunajn laboristojn aŭ disigi sin de individuoj opiniitaj kontraŭbolŝevikaj. Laŭ iuj teorioj, lia rilato kun Stalin malboniĝis, kaj sojle de kunveno de 1937, kie li atendis kondamni laboristojn, Ordĵonikidze pafis sin hejme, kvankam tio estis kontestata. Li estis postmorte honorita kiel ĉefa bolŝeviko, kaj pluraj urboj kaj urboj tra Sovetunio ricevis la nomon de li.

## Referencoj 
Kategorio:Kartvelaj bolŝevikoj
Kategorio:Kartvelaj politikistoj
Kategorio:Entombigitoj en la Nekropolo ĉe la Kremla Muro
András Osztovits

**András Osztovits** [andrAŝ ostoviĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Osztovits András** estas hungara juĝisto, altlerneja instruisto.

András Osztovits naskiĝis la  en Szeged.

## Biografio 
András Osztovits akiris juran diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 2000, post kelkaj jaroj li akiris sciencan gradon Ph.D.. Inter 2000-2004 li laboris en administracio de Budaörs, sed interrompe li esploris en Heidelberg helpe de stipendio. Inter 2000-2009 li ankaŭ instruis en Universitato Loránd Eötvös, inter 2005-2008 li ankaŭ estis juĝisto en Budapeŝto, ekde 2009 jam en la ĉefjuĝejo. Ekde 2010 li estis katedrestro kaj docento en Kalvinana Universitato Gáspár Károli. La habilitiĝo okazis en Universitato István Széchenyi en 2012 (kie li ankaŭ instruis ekde 2007) kaj li profesoriĝis en 2019. Li ricevis premiojn inter 2000-2011. Li edziĝis en 2000, lia edzino naskis 9 gefilojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Elméleti és gyakorlati kérdések az előzetes döntéshozatali eljárás kapcsán* (disertaĵo, 2005)
* *Az előzetes döntéshozatali eljárás legfontosabb elméleti és gyakorlati kérdései* (libro, 2005)
* *Freedom of Establishment for Companies in the European Union* (kunaŭtoro, libro, 2009) 
* *Az Európai Unió és az Európai Unió működéséről szóló szerződések magyarázata* (2011)

## Fontoj 
* hungarlingva intervjuo kun biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj juĝistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Armistico de Erzincan

La **Armistico de Erzincan** (ankaŭ literumita *Erzindĵan* aŭ *Erzinjan* ) estis interkonsento por ĉesigi malamikecojn dum la Unua mondmilito subskribita fare de la Otomana Imperio kaj Transkaŭkaza Komisariato en Erzincan la 18-an de decembro 1917. La armistico alportis provizoran pacon al la kaŭkazaj kaj persaj frontoj ĝis la 12-a de februaro, kiam la batalado rekomenciĝis.

La statuso de la Transkaŭkaza Komisariato tiam estis neklara: la otomanoj rigardis ĝin kiel sendependan enton, laŭleĝan posteulon de la Rusa Imperio, dum la Komisariato ankoraŭ konsideris sin parto de la Rusa Respubliko. La Otomana Imperio jam estis favora al la armistico de Brest-Litovsk inter Rusio kaj la Centraj Potencoj (la 15-an de decembro) kiu kovris la kaŭkazajn kaj persajn frontojn. Post ricevo de batalhalta propono de Vehib Paŝao, komandanto de la otomana tria armeo, la komisariato rajtigis la komandanton de la rusa kaŭkaza fronto, Generalo Prĵevalskij, negoci armisticon kun sia otomana kontraŭulo. La rezulto estis la armistico de Erzincan, post kiu la rusaj trupoj komencis retiriĝi, lasante la Transkaŭkazian Komisariaton tute nedefendita..

Aldono al la armistico estis subskribita la saman tagon, limante la linion de okupado inter la du flankoj.  La 12-an de februaro, otomanaj trupoj komencis avanci trans la linion spite al la armistico, malaprobis la aŭtoritaton de la Transkaŭkazia Komisariato subskribi ĝin kaj akuzis la armenojn je masakraj islamanoj malantaŭ la otomana linio la 15an - 16an de januaro. La 24an de februaro la armistico de Brest-Litovsk estis rompita de Germanio kaj senefika. Ambaŭ armisticoj estis anstataŭitaj de la Traktato de Brest-Litovsk kun Rusio, subskribita la 3-an de marto 1918, kaj la Traktato de Batumo kun la anstataŭaj ŝtatoj de la Transkaŭkaza Komisariato, subskribita la 4-an de junio.

## Referencoj 
Kategorio:Internaciaj traktatoj de la Unua Mondmilito
Speciala Transkaŭkaza Komitato

eta|Map-1903-caucasus
La **Specialaj Transkaŭkaza Komitato** (ruse: Особый Закавказский Комитет *Osobij Zakavkazskij Komitet* (OZaKom, **Ozakom** aŭ **OZAKOM** )) estis establita la 9-an de marto 1917, kun membroj de la Ŝtata Dumao V.A. Ĥarlamov kiel Prezidento, por anstataŭigi la Imperian Vicreĝon Granda Duko Nikolaj Nikolajeviĉ kaj kun speciala instrukcio starigi civilajn administraciojn en lokoj okupitaj dum la milito sur la kaŭkaza fronto fare de la rusa Provizora registaro en Transkaŭkazio kiel la plej alta organo de civila administra korpo. Komisaroj estis nomumitaj por la Tereka provinco kaj la Kubana provinco, kaj ĉi tiuj same kiel la Komitato devis daŭrigi rilatojn kun centraj registaraj institucioj per komisaro por kaŭkazaj aferoj en Petrogrado ligita al la Provizora Registaro.

Sovetianoj ankaŭ ekestis tra la areo kaj, kun la tempo, organizis influan Regionan Centron ĉe Tbiliso, uzante la lojalecon de la rusaj armenoj. Hakob Zavriev estis esenca por ke Ozakom eldonu dekreton pri la administrado de la okupataj teritorioj. Ĉi tiu regiono estis oficiale identigita kiel *"la lando de turka Armenio "* kaj transdonita al civila regado sub Zavriev, kiu kontrolis distriktojn Trebizon, Erzurum, Bitlis kaj Van. Ĉiu el la distriktoj sub Administracio por Okcidenta Armenio havis sian propran armenan guberniestron, kun armenaj civilaj oficialuloj. La pozicio de la kaŭkazaj islamanoj estis malsama kvankam membreco dronis de etne reprezentantoj de Dumaaj deputitoj.

En novembro 1917, la unua registaro de la sendependa Transkaŭkazio estis kreita en Tbiliso ĉar la " Transcaŭkaza Komisariato (Sejm)" anstataŭigis "Transkaŭkazan Komitaton" post la bolŝevika alpreno de potenco en Sankt-Peterburgo. Ĝin estris kartvela menŝeviko Nikolaj Ĉĥejdze. La 5an de decembro 1917, ĉi tiu nova "Transkaŭkaza Komitato" donis la subtenon al Armistico de Erzincan, kiu estis subskribita kun la otomana komando de la Tria Armeo. Ĉi tio estis sekvita per tio, kio estas nomata Trabzon-pacaj kunvenoj. La 10-an de februaro 1918, la Sejm kolektiĝis kaj prenis la decidon establi sendependecon. La 24-an de februaro 1918, Transkaŭkaza Demokratia Federacia Respubliko gvidita de la kartvela socialdemokrato Evgenij Gegeĉkori, komisaro ne estis kontraŭbolŝevika en siaj politikaj celoj kaj serĉis la apartigon de Transkaŭkazio de Bolŝevika Rusio.

La komitato ignoris la socialdemokratan hegemonion en la regiono kaj provokis la sovetianojn postuli ĝian abolicion.

## Referencoj 
Kategorio:Historio de Armenio
Kategorio:Historio de Kartvelio
Kategorio:Historio de Azerbajĝano
Barthélemy Thimonnier

**Barthélemy Thimonnier** (19a de aŭgusto 1793 en L'Arbresle, Rodano - 5a de julio 1857 en Amplepuis) ​​estis franca inventisto, al kiu estas atribuita la invento de la unua kudromaŝino, kiu reproduktis kudradon permane.

## Biografio 
Li naskiĝis en 1793 dum la franca revolucio en la departemento Rhône. En 1795, lia familio translokiĝis al Amplepuis. Thimonnier estis la plej aĝa el sep infanoj. Li alvenis Lionon por studi en katolika duagrada lernejo. Li iom studis en Lyon-Part-Dieu, antaŭ ol iri labori kiel tajloro en Panissières. Barthelemy Thimonnier geedziĝis kun brodistino en januaro 1822. En 1823, li ekloĝis en antaŭurbo Saint-Étienne kaj laboris kiel tajloro tie.

### Invento de la kudromaŝino 
maldekstra|170pX|eta|Portreto de Barthélemy Thimonnier.
Manuzante ĉiutage kudrilon, li pli kaj pli obstine pensis pri la ebleco fari tion mekanike. En 1829, li inventis la kudromaŝinon kaj en 1830 li subskribis kontrakton kun Auguste Ferrand, mininĝeniero, kiu faris la necesajn desegnaĵojn kaj prezentis patentpeton. La patento por lia maŝino estis eldonita la 17an de julio 1830 en la nomoj de ambaŭ viroj, subtenata de la franca registaro. La saman jaron, li malfermis (kun partneroj) la unuan maŝin-bazitan vestaĵfabrikan kompanion en la mondo. Ĝi laŭsupoze kreis armeuniformojn. Tamen la fabriko estis forbruligita, laŭdire de tajloraj laboristoj timantaj perdi laborpostenon post la eldono de la patento. (Vidu ankaŭ: Luddistoj)

Modelo de la maŝino estas ekspoziciita ĉe la Londona Scienca Muzeo. La maŝino estis el ligno kaj uzis pikhokan nadlon, kiu trapasas malsupren tra la tuko por kapti la fadenon kaj tiri ĝin supren por formi buklon por esti ŝlosita per la sekva buklo.

La plej frua kudromaŝino estis fakte patentita de Thomas Saint en 1790. Do la maŝino de Thimonnier ne estis la unua. La kontribuo de Saint ne fariĝis publika ĝis 1874 kiam William Newton Wilson, mem kudromaŝina fabrikanto, trovis la desegnaĵojn en la Londona Patenta Oficejo kaj konstruis maŝinon, kiu funkciis sekvante iujn alĝustigojn al la maŝino. Do, en 1790 Thomas Saint elpensis maŝinon kun elstara brako, furaĝan mekanismon (taŭgan por la mallongaj ledaj longoj, por kiuj li celis ĝin), vertikalan kudrilan stangon kaj ŝvelilon. La Londona Scienca Muzeo havas la modelon, kiun Wilson konstruis el la desegnoj de Saint.

### Pli posta vivo 
Thimonnier poste revenis al Amplepuis kaj subtenis sin kiel tajloro denove, serĉante plibonigojn al sia maŝino. Li akiris novajn patentojn en 1841, 1845 kaj 1847 por novaj modeloj de kudromaŝino. Tamen, malgraŭ esti gajninta premiojn ĉe Mondaj Foiroj, kaj laŭdata de la gazetaro, uzado de la maŝino ne disvastiĝis. La financa situacio de Thimonnier restis malfacila, kaj li mortis en malriĉeco en la aĝo de 63 jaroj. Tamen li restas por ĉiam la patro de la historio de la kudromaŝino.

Li mortis la 5-an de julio 1857.

La kompanio de kudromaŝinoj Thimonnier, kreita post lia morto, ekzistis ĝis la 20a jarcento.

Kategorio:Francaj inventistoj
Ĝulfo

eta
**Ĝulfo** (azerbajĝane: *Culfa* , *Ҹулфа* , جولفا), antaŭe **Jugha** (armene: Ջուղա , foje transliterumita kiel *Djugha*), estas la administra ĉefurbo de la administra regiono Ĝulfo de la Naĥiĉevana Aŭtonoma Respubliko en Azerbajĝano.

Ĝulfo estas apartigita de la rivero Aras de ĝia samnoma, la urbo Jolfa ĉe la irana flanko de la limo. La du urboj estas ligitaj per vojponto kaj fervoja ponto. En 2011 ĝi havis 12 500 loĝantojn. Ĝulfo posedis la plej grandan mezepokan armenan tombejon kun pluraj miloj da ĥaĉkaroj, poste detruitaj de la azerbajĝana registaro kun la celo forviŝi la armenan kulturan heredaĵon en la regiono.

## Referencoj 
Kategorio:Naĥiĉevano
Movado al Socialismo

La **Movado al Socialismo–Politika Instrumento por la Suvereneco de la Popoloj** (Hispane: **Movimiento al Socialismo–Instrumento Político por la Soberanía de los Pueblos**) aŭ simple **MAS-IPSP/MAS** estas bolivia socialisma kaj indiĝenisma politika partio fondita en 1998 kaj gvidata de Evo Morales.

## Elektoj 
### Parlamentaj elektoj 
### Prezidanta elekto 
## Referendumoj 
## Referencoj 
Kategorio:Socialismaj partioj
Kategorio:Socialismo en Bolivio
Kategorio:Politikaj partioj de Bolivio
Kategorio:Politikaj partioj fonditaj en 1998
Traktato de Poti

La **Traktato de Poti** estis provizora interkonsento inter la Germana Imperio kaj la Kartvela Demokratia Respubliko en kiu ĉi-lasta akceptis germanan protekton kaj agnoskon. La interkonsento estis subskribita, la 28-an de majo 1918, de generalo Otto von Lossow reprezente de Germanio kaj de ĉefministro Noe Ramiŝvili kaj ministro pri eksterlandaj aferoj Akaki Ĉĥenkeli por Kartvelio ĉe la kartvela nigramara havenurbo Poti.

## Traktato 
La 28-an de majo la traktato estis subskribita. Tio estis nur du tagojn post la proklamo de la sendependeco de Kartvelio la 26-an de majo 1918, kaj kvar tagojn post kiam la vana german-mediaciita packonferenco inter la otomana kaj transkaŭkaza registaroj estis fermita en Batumo la 24-an de majo 1918. Instigita de la germana misio gvidata de Friedrich Freiherr Kress von Kressenstein kaj Friedrich Werner von der Schulenburg, Kartvelio retiriĝis de la Transkaŭkaza federacio kaj deklaris sin aparta respubliko. En senespera serĉado de aliancano kaj alfrontanta renoviĝintan turkan ofensivon, la kartvelaj ministroj tuj rapidis al Poti, kie germana delegacio estrata de grafo von Lossow atendis sur *Minna Horn.*. Provizora traktato estis subskribita en Poti la 28-an de majo. Kartvelio ricevis rekonon kaj protekton de Imperia Germanio. La konvencio provizis interalie por ke Germanio havu senpagan kaj senrestriktan uzon de la kartvelaj fervojoj kaj ĉiujn ŝipojn haveblajn en kartvelaj havenoj, por la okupado de strategiaj punktoj de germanaj ekspediciaj trupoj, la libera cirkulado de germana valuto en Kartvelio, la starigo de komuna Germana-kartvela minkorporacio, kaj la interŝanĝo de diplomatiaj kaj konsulaj reprezentantoj. En sekreta aldona letero, von Lossow promesis helpi sekurigi la internacian rekonon de Kartvelio kaj protekti ĝian teritorian integrecon.

## Sekvo 
La german-kartvela kunlaboro, kvankam malegala kaj mallongdaŭra, montriĝis tre utila por la juna kartvela respubliko kaj kontribuis al ĝia supervivo en la turbulenta jaro 1918. La 11-an de majo, nova packonferenco malfermiĝis en Batumo. Ĉe tiu konferenco la otomanoj etendis siajn postulojn inkluzivi Tbilison same kiel Aleksandropolon kaj Eĉmiadzinon tra kiuj ili volis konstrui fervojon por ligi Kars kaj Ĝulfo kun Bakuo. La armenaj kaj kartvelaj membroj de la delegacio de la respubliko ekhaltis. Komencante la 21-an de majo, la otomana armeo antaŭeniris denove. La konflikto kondukis al la Batalo de Sardarapat (21-29 majo), la Batalo de Karakilisa (1918) (24-28 majo), kaj la Batalo de Aparan (21–24 majo). La 4-an de junio la Armena Demokratia Respubliko estis devigita subskribi la Traktaton de Batumo.

La germana misio foriris al Constanţa, kunprenante kartvelan delegacion kunmetitan de Ĉkenkeli, Zurab Avaliŝvili kaj Niko Nikoladze, al kiuj la Kartvelia Registaro konfidis intertrakti finan traktaton en Berlino. Tamen, Kartvelio decide rifuzis alianciĝi kun la Centraj Potencoj en la milito kaj daŭris longaj intertraktadoj, nur por esti abortigitaj de la milita malvenko de Germanio en novembro 1918.

## Referencoj 
Poti
Kategorio:Historio de Kartvelio
Kategorio:Politiko en 1918
Zoolander

**Zoolander** estas kina komedio reĝisorita de Ben Stiller, en kiu ĉefaktoras krom Stiller, Owen Wilson kaj Will Ferrell.. La filmo baziĝas sur kelkaj mallongaj filmoj reĝisoritaj de Russell Bates kaj verkitaj de Drake Sather kaj Stiller por la televidaĵoj "'VH1 Fashion Awards" en 1996 kaj 1997.

Ĝi estis satiro pri la moda industrio. La filmo ricevis nemulte pozitivajn recenzojn de kritikistoj sed estis biletvendeja sukceso. Sekvo *Zoolander 2*, aperis 2016.

## Referencoj 
Kategorio:Usonaj komediaj filmoj
114096 Haroldbier

'*114096 *Haroldbier'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono en orbita resonanco 4:7 kun Marso.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la usona astronomo John V. McClusky elde la Observatorio *Kingsnake* en Seguin (Teksaso, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Harold D. Bier'', emerita profesoro pri kemio ĉe la Luterana Universitato de Teksaso, kiu helpis fondi la departementon kaj ludis gravan en eduko pri fizika kaj analiza kemio dum pli ol 30 jaroj. Pli ol 120 el liaj studentoj ricevis antaŭenirajn diplomojn pri kemio, medicino kaj scienco.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de John V. McClusky
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
Batalo de Aparan

eta|Monumento al la Batalo de Aparan.
La **Batalo de Aparan** (armene: Բաշ Աբարանի ճակատամարտ *Paŝ Aparani ĝakatamart*, turke : *Baş-Abaran Muharebesi* ) estis batalo kadre de la militkampanjo en Kaŭkazio de la Unua mondmilito, kiu okazis en la ĉirkaŭaĵo de Aparan, en 1918. La armenaj venkoj en la bataloj de Aparan, Sardarapat kaj Karakilisa haltigis la otomanan invadon de Orienta Armenio kaj estis esencaj por permesi la formadon de la mallongdaŭra Armena Demokratia Respubliko.

La otomanaj trupoj atakis la 21-an de majo, irante direkte al Erevano. Ili estis kontraŭbatalitaj fare de armenaj trupoj sub la ordonrajto pri Drastamat Kanajan. Unu el la tri atakoj de la otomanaj fortoj, konsistanta el la 3-a regimento de la 11-a kaŭkaza divizio, malsuprenirante ĝis Hamamlu . Ili renkontis armenan trupon de ĉirkaŭ 1000 pafistoj sub la komando de Movses Silikjan ĉe la interkrutejo de Aparan, je ĉirkaŭ tri-hora marŝo de Erevano. Post tri tagoj de furioza batalado la armenoj lanĉis kontraŭatakon kontraŭ la otomanoj la 25-an de majo. La otomanaj trupoj tiam retiriĝis norden reen al Hamamlu la 29-an de majo.

## Referencoj 
Kategorio:Historio de Armenio
Kalvinana preĝejo (Szalaszend)

La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en vilaĝo Szalaszend (Hungario).

## Historio 
La katolika preĝejo en la iama Alsószend jam troviĝas en eklezia listo el 1332. La nun videbla gotika kirko estis konstruita en la 15-a jarcento. Ekde nekonata jaro jam la kalvinanoj uzis ĝin. Inter 1630-1635 la navo estis trakonstruita kaj plilongigita (tiam ankoraŭ ne estis turo). La kvadrata turo estis konstruita en 1804 jam laŭ baroko.

## Konstruaĵo 
La kirko situas sola en korto, kie multe da arboj kreskiĝas. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo plene reliefas. La turo havas 3 sonorilojn. La navo finiĝas en okangula absido. Pilieroj apogas la absidon. Interne la muroj estas blankaj laŭ la kutimoj.  

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj 
* hungare kun foto

Szalaszend
Qazax

**Qazax**  estas urbo kaj ĉefurbo de la rajono Qazax de Azerbajĝano. Ĝi havas 20 900 loĝantojn. En la pratempo Qazakh Distrikto estis parto de la provinco Utiko, parto de la Reĝlando Armenio ĝis 387 p.K. Grek-romiaj historiistoj de la dua jarcento a.K. ĝis la 4-a jarcento p.K. diras ke Utiko estis provinco de Armenio, kie la rivero Kura apartigas Armenion kaj kaŭkazan Albanion.

En la 18-a jarcento, Qazax estis la ĉefurbo de la Qazax-sultanlando. Dum la Rusa Imperio, la urbo estis la administra centro de la distrikto Qazax de la Elizavetpola Gubernio. Ĝi situas 10 km de la stacio Ağstafa de la Transkaŭkaza Fervojo. Ĉe la rando de la Armena genocido dum la jaroj 1905-1906, multaj armenaj hejmoj estis bruligitaj kaj prirabitaj same kiel la armena lernejo kaj preĝejo. Multaj armenaj loĝantoj rezulte fuĝis al Tbiliso kaj aliaj armenaj loĝataj areoj.

En 1930, Qazax iĝis la administra centro de la Qazax-Rajono de sovetia Azerbajĝano kiam la regiono estis aljuĝita al sovetia Azerbajĝano fare de la fruaj bolŝevikoj. Qazax estis transdonita al Azerbajĝana SSR sen multe da bruo aŭ rezisto dum estas malfacile supertaksi sian strategian gravecon por la nuntempaj regionaj komunikado kaj energiaj projektoj Azerbajĝano-Kartvelio-Turkio.

En julio 2020, Qazax fariĝis fokuso por la kolizioj kun Armenio. 

## Referencoj 
Kategorio:Urboj de Azerbajĝano
Kantileno

eta|dekstra|Manuskripto de la *Kantileno de Sankta Eŭlalio*
**Kantileno** (, , ) estas mezepoka eŭropa poezia ĝenro.

## Priskribo 
En mezepoka Eŭropo, kantileno estis ĝenro de kortega poemo, origine ĝermana, kies stilo estis lirika, eposa, aŭ milita, kiu estis kantata dum kortegaj okazaĵoj (ne simple laŭtlegata).

Post la mezepoko, la termino *kantileno* daŭre uzadiĝis kiel ĝenerala termino de lirika melodio.

## Ekzemploj 
Jen ekzemploj de famaj mezepokaj kantilenoj:
* Kantileno de Sankta Faron (7-a jarcento)
* Kantileno de Hildebrand (9-a jarcento, pri la batalo inter la patro kaj filo Hildebrand
* Kantileno de Sankta Eŭlalio (ĉ. 880), pri la vivo kaj martiriĝo de la sanktulino Eŭlalio de Merido. Tiu ĉi estas notinda kiel la plej frua konata verko de latinida lingvo nelatina.
* Kantileno de Saucourt, pri la venko (881) de Ludoviko la Tria de Francio kontraŭ normandoj
* *La Kantileno* (, ĉ. 1470?), la plej frua konata verko de la malta lingvo

## Etimologio 
La termino *kantileno* devenas de la latina verbo *cantāre* “kanti”. En la nuntempa itala lingvo, '''' estas la ordinara vorto por lulkanto.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Poeziaj ĝenroj
Kategorio:Muzikaj ĝenroj
Kazım Karabekir

**Musa Kâzım Karabekir** (ankaŭ literumita ***Kiazim Karabekir*** n. la 23-an de julio 1882 - m. la 26-an de januaro 1948) estis turka generalo kaj politikisto. Li estis la komandanto de la Orienta Armeo de la Otomana Imperio ĉe la fino de Unua mondmilito kaj funkciis kiel Parolanto de la Granda Nacia Asembleo de Turkio antaŭ sia morto.

## Referencoj 
Kategorio:Turkaj politikistoj
Sudokcidenta Kaŭkaza Respubliko

La **Provizora Nacia Registaro de Sudokcidenta Kaŭkazo** ( moderna turka lingvo : *Güneybatı Kafkas Geçici Milli Hükûmeti* ; otomana turka: *Cenub-ı Garbi Kafkas Hükûmet-i Muvakkate-i Milliyesi*  azerbajĝane: *Cənub -Qərbi Qafqaz Cümhuriyyəti*  ) aŭ **Karsa Respubliko** estis mallongdaŭra laŭnome sendependa provizora registaro kun sidejo en Kars , nordorienta Turkio . Naskita post la Armistico de Mudros kiu metis finon al la Unua Mondmilito en la Proksima Oriento , ĝi ekzistis ekde la 1-a de decembro 1918 ĝis la 19-a de aprilo 1919, kiam ĝi estis aboliciita fare de brita alta komisaro kaj admiralo Somerset Arthur Gough-Calthorpeen. Iuj historiistoj konsideras ĝin kiel marioneta ŝtato de la Otomana Imperio.

La registaro, estrita de Fahrettin Pirioğlu , konsideris ĝian teritorion esti la ĉefe islamaj loĝataj regionoj de Kars kaj Batumo, partoj de Erevana provinco kaj la distriktoj Aĥalciĥo kaj Ahalkalako de la provinco Tbiliso. En praktikaj terminoj, tamen, la registaro limiĝis al la provinco Kars kaj ekzistis kune kun la brita guberniestreco kreita dum la interveno de la Interkonsento en Transkaŭkazio.

## Referencoj 
Kategorio:Historio de Turkio
Kategorio:Administraj unuoj fonditaj en 1918
Kategorio:Administraj unuoj malfonditaj en 1919
Somerset Arthur Gough-Calthorpeen

eta
Admiralo de la floto **Sir Somerset Arthur Gough-Calthorpe** (n. la 23-an de decembro 1865 - m. la 27-an de julio 1937), foje konata kiel **Sir Somerset Calthorpe** , estis brita oficiro de la Reĝa Mararmeo kaj membro de la Gough-Calthorpe-familio. Post servado kiel suboficiro dum la abla-aŝanta militoj, li iĝis marataŝeo observanta la agojn de la Imperia Rusa Mararmeo dum la Rusa-japana milito kaj tiam daŭris por komandi kirasan krozŝipon kaj batalŝipon dum la fruaj jaroj de la 20-a jarcento.

Dum la unua mondmilito Gough-Calthorpe komence funkciis kiel komandanto de la dua Krozŝipa Eskadro de la Granda Floto, poste fariĝis Dua Mara Sinjoro kaj post tio fariĝis admiralo komandanta la Marbordan Gardistaron kaj Rezervojn. En la fermaj jaroj de la milito li funkciis kiel Ĉefkomandanto de la Mediteranea Floto, en kiu li subskribis la Armisticon de Mudros nome de ĉiuj aliancanoj, per kiu la Otomana Imperio akceptis malvenkon kaj ĉesis malamikecojn. La Okupado de Konstantinopolo komenciĝis kun la Aliancita floto eniranta Konstantinopolon en novembro 1918 kaj ĝi estis la flagŝipo de Gough-Calthorpe, HMS  *Superba*, tio gvidis la vojon .

## Referencoj 
Kategorio:Britaj militistoj
Ĝuĥtak Vank

300ra| thumb
**Ĝuĥtak Vank** (armene Ջուխտակ վանք ) estas monaĥejo de la 11a kaj 12a jarcentoj situanta en maldensejo ene de la Diliĝana Nacia Parko, ĉirkaŭ 3.2 km nordokcidento de la urbo Diliĝano en la Tavuŝa provinco de Armenio. Ĝi sidas proksime al la preĝejo Matosavank same kiel tombejo, kiu ĉirkaŭas la preĝejon.

## Arkitekturo 
La pli granda preĝejo de Surb Grigor havas malgrandan krucoforman centran planon, kun unu portalo kaj havis ununuran kupolon kaj tamburon, kiuj falis antaŭ longe. Eksteraj muroj ankoraŭ restas sendamaĝaj, tamen metalaj plifortikigoj nuntempe ĉirkaŭas la strukturon por eviti tutan kolapson de ĝiaj muroj (probable metitaj dum 1973-1977 kiam kelkaj rekonstruaj klopodoj okazis). La preĝejo Surb Grigor probable konstruiĝis en la 11a aŭ 12a jarcentoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Armeniapedia: Monaĥejo Ĝuĥtak
* Armenian Travel Bureau: Monaĥejo Ĝuĥtak

Kategorio:Kristanaj monaĥejoj en Armenio
Lago Parz

300px| thumb|Lago Parz.
**Lago Parz** (armene: Պարզ Լիճ) estas malgranda lago situanta en la Diliĝana Nacia Parko oriente de Diliĝano en Armenio. La lago formiĝis per naturaj klimataj ŝanĝoj. "Parz" en la armena signifas *klara*.

En 2017 la Transkaŭkaza Migrovojo estis kreita por ligi la lagon Parz kun la urbo Diliĝano kaj en la kontraŭa direkto kun la vilaĝo Goŝ kaj lago Ĝoŝ. La vojo estis kreita per la konstruado de novaj vojoj por kunligi ekzistantajn vojojn aŭ tervojojn.

En 2018 la neregistara organizo *Trails For Change* konstruis novan vojon, kiu ĉirkaŭas la lagon. Restoracio kun trinkejo, remŝipa ŝnurejo kaj zipaj linioj troviĝas ĉirkaŭ la lago.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Lago Sevan
* Diliĝana Nacia Parko

## Bildaro 

File:Lake Parz.jpg
File:Parz Lake in Dilijan.jpg
File:Parz lich Парз лич.jpg

Kategorio:Lagoj en Armenio
Monda Kolegio Diliĝano

300px|eta|Parto el la konstruaĵoj de la monda kolegio.
**UWC Dilijan College** (aŭ Monda Kolegio Diliĝano) estas la 14-a membro de la movado *Unuiĝintaj Mondaj Kolegioj*, unu el dek ok altlernejoj tra la mondo, kaj la unua internacia loĝlernejo en Armenio. La kolegio enmatrikulis siajn unuajn 96 IB1-studentojn (11-jaraj lernantoj) en septembro 2014. Nuntempe la lernejo ofertas IB-Diplomajn jarojn 1 kaj 2 (klasoj 11-12). La lernejo nun gastigas 227 studentojn kaj planas plivastiĝi ĝin.

Parto de la lernejo estas en la regiono de Diliĝana Nacia Parko.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo en facebook
* UWC Movement retpaĝaro
* https://uwcdilijan.org/news/college-news/uwc-dilijan-appoints-new-head 

Kategorio:Lernejoj en Armenio
Pambak (rivero)

300px|eta|Rivero Pambak.
**Pambak** (armene: **Փամբակ**), estas rivero en la regiono de la provinco Lori en norda Armenio kaj alfluanto de la rivero Debed. Ĝi originas de la montoj Pambak kaj fluas okcidenten al oriento tra sensaciaj gorĝoj ĉirkaŭ Bazum-montoj. Ĝi finfine kuniĝas kun la rivero Debed proksime de Dzoragjugh, kiu finfine elfluas al la rivero Kura..

## Referencoj 
Kategorio:Riveroj en Armenio
Diliĝana Nacia Parko

thumb |300px|Diliĝana Nacia parko, vidaĵo.
**Diliĝana Nacia Parko** estas unu el la kvar naciaj parkoj de Armenio. Okupante areon de 240 km², ĝi situas en la nordorienta provinco Tavuŝo de Armenio. Ĝi estas konata pro siaj arbaraj pejzaĝoj, riĉa biodiverseco, kuracaj mineralakvaj fontoj, naturaj kaj kulturaj monumentoj, kaj vasta reto de migrovojoj.

## Historio 
La Diliĝana Nacia Parko estis fondita en 2002 surbaze de la ŝtata naturrezervejo, kiu siavice estis establita en 1958 surbaze de la antaŭaj arbaraj entreprenoj Diliĝano kaj Kujbiŝev. La teritorio de la nove establita nacia parko restis senŝanĝa.

La ŝanĝo de la statuso de la Diliĝana Ŝtata Rezervejo al Diliĝana Nacia Parko estis kondiĉigita de pluraj objektivaj kialoj, kiel ekzemple neeviteblo de komerca agado en la areo, ĉeesto de multaj loĝlokoj, inkluzive de Diliĝano kun ĝiaj mineralakvaj feriejoj, Erevano-Iĝevano fervoja linio pasanta tra ĝia tuta teritorio kaj aliaj. Nuntempe la ĝenerala plano de la nacia parko estas prilaborata, inkluzive la klarigon de la limoj kaj mapado de ekonomiaj, distraj kaj bufraj zonoj de la nacia parko.

Inter 2017 kaj 2018, signifa renovigo de la turisma oferto de la parko estis entreprenita, inkluzive la rehabilitadon de la ekzistanta migrovoja reto pri ekoturismo, kune kun aldono de 80 kilometra sekcio de la Transkaŭkaza Migrovojo. Apartaj vidindaĵoj estas la monaĥejoj Ĝuĥtak Vank kaj Matosavank.

## Geografio 
La nacia parko etendiĝas super la deklivoj de la montaroj Pambak, Areguni, Miapor, Iĝevan (Kaeni) kaj Halab en la alteco de 1070–2300 m super la marnivelo. La montaj herbejoj super ĉi tiuj altecoj ne apartenas al la nacia parko. La rivero Aghstev kaj ĝiaj ĉefaj alfluantoj, la riveroj Hovaĝur, Ŝtoghanaĝur, Bldan, Hagharcin kaj Getik trairas la nacian parkon. Ekzistas ankaŭ kelkaj lagoj kiel lago Parz, lago Ĝoŝ kaj Crkaliĉ same kiel aliaj negravaj lagoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Monda Kolegio Diliĝano

Kategorio:Naciaj parkoj en Armenio
Eduka Fondaĵo Ajb

La **Eduka Fondaĵo Ajb** (angle *Ayb Educational Foundation*) estis fondita en 2006 en Armenio. La celo de la fondaĵo estas formi kulturon de plejboneco en lernado kaj subteni la disvolviĝon de armena edukado. 

La ideo malantaŭ la eduka movado Ajb estas transformi homan vivon kaj la estontecon de Armenio per edukado. Kiel organizo efektiviganta evoluigajn projektojn kaj esencajn ŝanĝojn en la kampo de edukado, Ajb efektivigas projektojn tra Armenio, Arcaĥo kaj la Armena diasporo por certigi la plej bonan aŭtentikan edukadon por armenaj infanoj. La projektoj de Ajb fariĝis unika testejo por la plej bonaj edukaj iniciatoj, surbaze de kiuj disvolviĝas edukaj strategioj, esplorado kaj teknologioj. Ĉirkaŭ 125 000 partoprenantoj kaj 1100 edukaj institucioj el la tuta Armenio kaj Arcaĥo ĉiujare partoprenas en la projektoj de Ajb. La Eduka Fondaĵo Ajb iniciatis grandskalajn edukajn projektojn, kiel ekzemple Ajb Lernejo, stipendioj por studentoj akceptitaj en ĝi.

## Referencoj 
Kategorio:Armenaj fondaĵoj
Maleč (Strašín)

**Maleč** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Strašín en distrikto Klatovy. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km oriente de Strašín. Kondukas tra ĉi tie ŝoseo II/171. Estas ĉi tie registritaj 35 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre loĝis .

**Maleč** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,75&nbsp;km².

## Historio 
Unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapeleto de sankta Anna, en vilaĝplaco
* Tilio en Maleč, memoriga arbo
* Růždí, solejo kun forlasitaj muelejoj kaj rokformacio nomata *Kovadlina*

## Pluaj fotoj 

Maleč near Strašín (4).JPG|Maleč
Maleč near Strašín (2).JPG|Maleč


Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Strašín
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Strašín

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Klatovy. Pri parto de urbo Říčany temas artikolo Strašín (Říčany).*

**Strašín** () estas municipo en Ĉeĥio. Ĝi situas en regiono Plzeň, distrikto Klatovy. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1254.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de Naskiĝo de Virgulio Maria
* Dia torturo
* Fontano en vilaĝplaco
* Paroĥo
* Domo n-ro 29

## Partoj de municipo 
* **Strašín**
* Maleč
* Nahořánky
* Věštín
* Zuklín

*Bazaj setlejunuoj*
* Lazny
* Obnoží
* Podzuklín

## Personecoj 
* Karel Raška (1909–1987), epidemiologo

## Pluaj fotoj 

Strašín, hospoda.JPG|Strašín, gastejo
Strašín (5).JPG|Strašín
Strašín, čp 29.JPG|Strašín, domo n-ro 29
Strašín, obecní úřad.JPG|Strašín, municipa ofico


Kategorio:Municipoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Praĥenio
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Ĥustupo

eta
**Ĥustupo** () estas monto situante en la suda provinco de Armenio, Sjuniko, sude de la urbo Kapan. La alteco de la monto estas 3.206 metroj. La origino de rivero Vaĉagan situas ĉe la norda rando de monto Ĥustupo.

La armena popola heroo; armea gvidanto Garegin Nĵdeh estas entombigita sur la deklivoj de la monto Ĥustupo kiel li mem petis..

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Armenio
Kategorio:Sjuniko
Diocezo de Tavuŝo

[250px| thumb|[Preĝejo Sankta Dipatrino (Voskepar)|Preĝejo Sankta Dipatrino de Voskepar, unu el la plej malnovaj preĝejoj de Armenio, sub jurisdikcio de la Tavuŝa diocezo.]]
**Diocezo de Tavushŝo** (armene: Տավուշի թեմ *Tavuŝi tem*), estas unu el la plej novaj diocezoj de la Armena Apostola Eklezio kovrante la provincon Tavuŝo de Armenio. La dioceza ĉefsidejo situas en la urbo Iĝevano. La sidejo de la episkopo estas la Katedralo Sankta Nerses de Iĝevano, kiu estis konsekrita en 1998.

La diocezo estis establita en 2010, kiam ĝi estis apartigita de la Diocezo de Gugark. La prelata konstruaĵo situas sur la Erevana Strato en la urbo Iĝevano, sur la maldekstra bordo de la rivero Aghstev.

## Strukturo 
La primaso de la diocezo estas episkopo Bagrat Galstanjan, kiu funkcias ekde junio 2015. La diocezo havas 3 pastrojn, kiuj servas la areon, servante la 31 agantajn didomojn ene de la provinco Tavuŝo.

La diocezo havas la jenajn fakojn:
* Administracio
* Kristana eduka centro
* Amaskomunikiloj
* Junulara centro
* Socia
* Ekonomio

## Referencoj 
Tavuŝo
Siunia dinastio

La **Siunia** ankaŭ konata kiel la **Siak** aŭ **Sjunika** estis familio de antikvaj armenaj nobeluloj  kiuj estis la unua dinastio se temas pri regado kiel naĥararoj en la provinco Sjuniko en Armenio ekde la 1-a jarcento. La naĥararoj estis posteuloj de Sisak. 

La unua konata reganto estis Valinak Siak (ĉ.330) kaj lia posteulo estis lia frato Andok aŭ Andovk (Antiokio, ĉ.340). En 379 Babik (Bagken) la filo de Andok estis restarigita kiel naĥararo fare de la familio Mamikonjan. Babik havis fratinon nomatan Parantzem, kiu edziĝis al la arsakida princo Gnel, nevo de la armena reĝo Arŝako la 2-a kaj poste edziĝis al Arsako la 2-a kiel ŝia dua edzo. La regado de Babik daŭris malpli ol dek jarojn kaj ĉirkaŭ 386 aŭ 387, Dara estis senpovigita de la Sasanida Imperio.

Valinak (ĉ.400-409) estis sekvita de Vasak (409-452). Vasak havis du filojn: Babik (Bagben), Bakur kaj filino kiu geedziĝis kun la posteulo de Vasak, Varazvahan (452-472). La filo de Varazvahan, Gelehon, regis de 470-477, kiuj mortis en 483. Babik (Bagben), kiu estis la frato de Varazvahan, fariĝis la nova naĥararo en 477. Hadz, la frato de Gelehon, mortis la 25-an de septembro 482. La provinco Sjuniko poste estis regita de Vahan. (ĉ.570), Pilipo (Filipo, ĉ.580), Stefano (Stepanos, ĉ.590-597), Sahak (Isaak, ĉ.597) kaj Grigor (Gregorio, ĝis 640).

Surskriboj trovitaj en la regiono ĉirkaŭ Lago Sevan atribuitaj al reĝo Artaksio la 1-a konfirmas, ke en la dua jarcento a.K. la Distrikto Sjuniko konsistigis parton de la Antikva Armenio. 

Branĉo de la nobela familio regis en la Arcaĥa reĝlando ekde la 11-a jarcento.

## Referencoj 
Kategorio:Historio de Armenio
Růždí

**Růždí** estas solejo en Ĉeĥio, kiu troviĝas norde en katastro de vilaĝo Maleč en&nbsp;municipo Strašín. La domo troviĝas en valo de rojo Růžďský potok sub monto Kůstrý en&nbsp;supermara alteco proksimume 720&nbsp;m&nbsp;s.&nbsp;m. Kiel metafora laŭloka nomo la nomo *Růždí* estas uzata por la tuta arbarkovrita valo de rojo Růžďský potok, kiu situas sur limo de Regiono Plzeň kaj Sudbohemia regiono – sur dislimejo de vilaĝoj Maleč, Lhota pod Kůstrým kaj Zálesí.

Růždí situas en katastra teritorio **Maleč** kun areo 3,75&nbsp;km2. 

## Priskribo 
En la loko troviĝis du akvomuelejoj – senĉese ekzistanta muelejo *Voldřichův mlýn* kaj jam pereinta muelejo *Matouškův mlýn*. Krom ili tie situis ankoraŭ segejo. En la lokon ne kondukas ŝoseo, sole arbara vojo. Proksime (senĉese en Růždí en pli vasta senco) troviĝas ŝtona formacio *Kovadlina*, oni indikas ties konekson kun Obří hrad ĉe Popelná. En Růždí troviĝas ankaŭ fontejo.

Norde de Růždí troviĝas domaro Parýzek apartenanta al&nbsp;municipo Soběšice.

## Rilataj artikoloj 
* Maleč
* Zálesí
* Lhota pod Kůstrým
* Růžďský potok
* Kůstrý

## Pluaj fotoj 

Růždí, Kovadlina, 2017 (01).jpg|Rokformacio *Kovadlina*
Růždí, Růžďský potok.jpg|Rojo Růžďský potok
Růždí s potokem.jpg|Vido al domo de *Kovadlina*
Růždí, dolní chalupa.jpg|Suba domo (duondetruita)
Růždí, studánka.jpg|Fontejo
Růždí, dřípatky 02.jpg|Soldanelo (*Soldanella montana*) en&nbsp;Růždí
Růždí, les pod Benedou a Zálesím.jpg|Arbaro direkte al *Beneda* kaj Zálesí

## Vidu ankaŭ
* Požaha

Kategorio:Solejoj en distrikto Klatovy
Kategorio:Maleč (Strašín)
Kategorio:Drážov
Kategorio:Nová Ves (distrikto Strakonice)
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Akvaj muelejoj en distrikto Strakonice
Opština Prilep

**Opština Prilep** () estas unu el 80 komunumoj de Nord-Makedonio. Laŭ la censo de septembro 2021 en la komunumo loĝis entute 69 025 homoj sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administra centro de la komunumo estas la urbo **Prilep**.

## Loko, priskribo 
eta|Opština Prilep|maldekstra
Prilep-komunumo situas en la orienta parto de la regiono Pelagon. Kun areo de 1194,44 km2, ĝi estas unu el la plej grandaj en la ŝtato.

La komunumo konsistas el la urbo Prilep kaj 58 aliaj vilaĝoj:

Štavica, Čumovo, Belovodica, Berovci, Carevikj, Dabnica, Dren, Galičani, Golemo Radobil, Golemo Konjari, Kadino Selo, Krstec, Leništa, Mažučište, Mal Radobil, Malo Konjari, Malo Ruvci, Nikodin, Novo Lagovo, Oreovec, Pletvar, Prilepec, Prisad, Rakle, Selce, Smolani, Staro Lagovo, Toplica, Trojanci, Varoš, Volkovo, Živovo, Čanište, Bešeište, Dunje, Gugjakovo, Kalen, Kokre, Kruševica, Manastir, Peštani, Polčište, Veprčani, Vitolište, Vrpsko, Šeleverci, Čepigovo, Alinci, Bonče, Erekovci, Kanatlarci, Klepač, Lopatica, Marul, Podmol, Topolčani, Trojkrsti, Veselčani, Zagorani.

Najbaraj komunumoj estas:

Opština Čaška en la nordoriento, Opština  Kavadarci en la oriento, Opština Novaci en la sudo, Opština Mogila en la sudokcidento, Opština Krivogaštani en la okcidento kaj Opština Dolneni en la nordokcidento.

Sudoriente en la montoj estas mallonga sekcio de la ŝtata limo kun Grekio.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Tradukfonto 
Kategorio:Komunumoj de Nord-Makedonio
(114141) 2002 VX60

**(114141) 2002 VX60** estas malgranda, malhela, troja asteroido de Jupitero malkovrita la  en la kadro de la astronomia kampanjo *Near Earth Asteroid Tracking* elde la stacio de Maui de la reto GEODSS sur la monto Haleakalā (Havajo, Usono).

Ĝi orbitas, kun granda orbita klineco, en la ĉirkaŭaĵo de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero; do estas ano de la tiel nomata «Troja Tendaro».

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de NEAT
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 2002
Armena Nacia Konsilio

La **Armena Nacia Konsilio** (armene: Հայոց Ազգային Խորհուրդ) estis konstanta plenuma organo formita de la Armena Nacia Kongreso en Tbiliso (tiam en la Rusa Imperio) en oktobro 1917. La Konsilio respondecis pri kreo de la Armena Demokratia Respubliko en majo 1918, la unua sendependa armena ŝtato post la mezepoko.

La Konsilio konsistis el 15 membroj, sub la prezido de Avetis Aharonjan. Kvankam la Armena Nacia Kongreso estis regita de la Daŝnaka Partio, por kompromisi kun aliaj politikaj grupoj, la Daŝnakoj nur prenis ses el la disponeblaj seĝoj en la konsilio.

## Fontoj
*Richard G. Hovanissian *The Republic of Armenia: The First Year 1918-19* (University of California, 1971)
*Rouben Paul Adalian *Historical Dictionary of Armenia* (Scarecrow Press, 2010)
*Michael A. Reynolds *Shattering Empires: The Clash and Collapse of the Ottoman and Russian Empires 1908-1918* (Cambridge University Press, 2011)

Kategorio:Historio de Armenio