open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Talais

**Talais** - jen france, prononco [], same okcitane respektive gaskone - estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento Ĝirondio (france *Gironde* [] respektive okcitane kaj gaskone *Gironda*), en la administra regiono Nova Akvitanio (france *Nouvelle-Aquitaine* [], okcitane kaj gaskone *Nòva Aquitània*) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france *Aquitaine* [], okcitane kaj gaskone *Aquitània*). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Lesparre-Médoc kaj al la kantono ''''. 

Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj .

## Geografio 
Talais situas en la nordo de la duoninsulo Médoc, apud la estuaro Ĝirondo.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Ĝirondio

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Gironde
Kategorio:Médoc
Rivera rektigo

[eta|La rektigita [Majno|Ruĝa Majno en Bayreuth.]]
[eta|La rektigita *Weschnitz* ĉe [Biblis (suda Hesio).]]
[eta|En [Einhausen (Hesio)|Einhausen renaturigita (2006/2007)]]
Per **rivera rektigo** aŭ **kanaligo** oni trafosas la nature ekzistajn meandrojn de rivero ĉe iliaj koloj. La riverfluejo fariĝas per tio pli mallonga kaj pli rekta, kaj la akvo fluas pli rapide. Je lokoj, kie rivero fluas tra du branĉoj, ofte oni malfunkcias unu el tiuj. Rivera rektigo resp. kanaligo estas rimedo de la riverkonstruo.

## Celoj de rivera rektigo 
Ofte riveraj rektigoj celas uzebligi la riveron por la ŝiptrafiko. Foje ankaŭ la terakiro aŭ la daŭra fiksigo de landaj, komunumaj aŭ terpecaj limoj staras en la malfono. Se la riverfluejo estas konstrue fiksita, oni povas ankaŭ – je konvenaj akvokonstruaj rimedoj, ekzemple planitaj superakvigemaj areoj – ankaŭ atingi protekton kontraŭ altakvoj. Per landigoj sekve de riveraj rektigoj oni povis ekstermi la malarion ekzemple en Germanio dum la 1960-aj jaroj.

Kutime oni instalis je sedimentriĉaj riveroj krom la trafosado de la riveraj maŝoj respektive ĉirkaŭflataj altejoj nur relative malaltan bordofiksigon per fasĉinoj, kiuj troviĝis malsupre de la altakva linio. Je altakvo la rivero povis disvastiĝi super la superakvegan basenon, malpliigis la flurapidecon, la rulŝtonoj sedimentis altigante la landon malantaŭ la digo. Nur kiam per tio la malantaŭa lando sufiĉe altiĝis, oni konstruis altakvo-baraĵojn.

Famaj ekzemploj por rivera rektigo estas la rivero Emscher kaj partoj de la Rejno.

## Malavantaĝoj 
La plej multaj riveroj en la ebenregionoj havas naturan tendencon al formado de eine natürliche meandroj kaj pro tio al malrapida fluado, je kio flankaj neuzataj areoj garantias naturan protekton kontraŭ altakvoj. Foje la rivero trarompas siajn kontinue plilarĝiĝantajn meandrojn kaj serĉas tiam novan fluejon. Ankaŭ en kelka trarompovalo tio povas okazi, kiam la meandroj tro alproksimiĝas ambaŭflanke de tiel nomata ĉirkaŭfluata monto.

Artefarita rektigo aŭ tro rigida rivera regulado povas kaŭzi, ke laŭflue pliiĝas la danĝero superakvegoj. Pro la pli alta flurapideco okazas, ke nun pluraj alfluantoj fordonas sian (pli rapide fluantan) altakvon samtempe en la malsupran fluon. Tiamaniere estas klarigebla la klara plioftiĝo de altakvoj de la rivero Elbo dum la lastaj jaroj. Pro similaj kaŭzoj oni responcedigas ankaŭ la rektigojn en fontoproksimaj montaraj regionoj decide por la altakvoj. Kelkloke oni do klopodas malfari tiujn ĉi, kio pli facile sukcesas ol je grandareaj rektigoj en la meza kaj malsupra fluo.

El ekologia vidpunkto riveraj rektigoj validas kiel treege problemaj, ĉar ili povas difekti aŭ eĉ detrui kompletajn ekologiajn sistemojn. Multaj bestospecoj vivantaj en kaj apud riveroj, ekzemple fiŝoj, lutroj, konkoj aŭ akvobirdoj kaj multaj plantospecoj povas perdi sian vivmedion per akvokonstruo.

## Eksteraj ligiloj 
* Riveraj superakvegoj: kaŭzoj kaj konsekvencoj je la ekzemplo de la Elbo PDF 

Kategorio:Akvokonstruo
Reuß

**Reuß**  estas germana nobela familio, kiu ĝis 1918 regis plurajn malgrandajn princlandojn en la teritorio de hodiaŭa Turingio. Ebla esperantigo povus esti "Reŭso" (laŭ la skribo) aŭ "Rojso" (laŭ la prononco). Ilia entombiga kirko estis ĝis 1913 la Monta preĝejo en Schleiz.

## Dinastio 
La **dinastio Reuß** estis germana nobela familio, kiuj ĝis 1918 regis plurajn malgrandajn princlandojn en la teritorio de hodiaŭa Turingio. Laŭ tradicio, ĉiu vira dinastiano portas la nomon Henriko, germane *Heinrich*. Por distingi ilin, ĉiuj Henrikoj (ne nur la regantaj monarĥoj!) estas numeritaj, ekzemple Henriko la 27-a (Reuß juna linio), la lasta reganta princo, kaj liaj filoj Henriko la 40-a, Henriko la 43-a kaj Henriko la 45-a.

### Kelkaj konataj familianoj 
* Heinrich Reuß von Plauen (1400-1470), 32-a Alta Majstro de la Germana Ordeno
* Henriko la 2-a (Reuß-Gera), "la postmorta" (1572-1635), mecenato de ekonomio kaj edukado en Gera
* Erdmuthe Dorothea von Zinzendorf (1700-1756), denaske grafino Reuß zu Ebersdorf
* Karolino de Saksio-Vajmaro-Eisenach (1884-1905), grandduk-edzino, denaske Reuß zu Greiz

* Eleonore Reuß de Köstritz (1860-1917), ekde 1908 caredzino de Bulgario

* Anni-Frid Lyngstad, kantisto de la sveda popmuzika grupo ABBA, edzino de *Heinrich Ruzzo Prinz Reuß*, de 1992 ĝis lia morto en 1999

* Heinrich XIII. Prinz Reuß (n. 1951), aktivulo de la dekstre ekstrema *Reichsbürger*-movado

## Historiaj ŝtatoj 
**Reuß** estas la nomo de diversaj historiaj ŝtatoj en la teritorio de hodiaŭa Turingio, ĝis 1918 regataj de la samnoma dinastio.

### antaŭ 1778 resp. 1848 
* Diversaj ŝtatetoj, interalie Reuß-Gera, Reuß-Schleiz, Reuß-Ebersdorf

### Reuß älterer Linie 
* 1778-1918 *Reuß älterer Linie*, "Reuß pli aĝa linio", princlando, kun ĉefurbo Greiz

### Reuß jüngerer Linie 
* 1848-1918 *Reuß jüngerer Linie*, "Reuß pli juna linio", princlando, kun ĉefurbo Gera

### Popolŝtato Reuß 
* 1918-1919 *Volksstaat Reuß*, respubliko, estiĝis kiel unuiĝo de la du antaŭaj, poste iĝis parto de Turingio


Kategorio:Dinastioj
Kategorio:Germanaj princlandoj
Kategorio:Historio de Turingio
Morija

Fonto inspira: https://en.wikipedia.org/wiki/Moriah

[eta|La *ofero de Isaak* (de [Michelangelo Merisi da Caravaggio| Michelangelo Merisi). Laŭ la Malnova Testamento ĝi okazis sur la monto Morija (Genezo 22, 2).]]

* Morija*' (hebree: מוריה, *Mōriyyā*) estas la nomo indikanta monton la montan ĉenon kien Abraham kondukis la filon Isaak por lin oferi al Dio. Ankaŭ Noa, laŭ tradicio sed ne konfirmite en la biblia rakonto, buĉoferis sur tiu loko. Tamen la ekzakta loko estas ankoraŭ nune objekto de diskuto.

Tradicie *Morija* estis interpretita kiel specifa monto anstataŭ ol nomo de serio aŭ ĉeno da montoj. *Morija*, krome, judlingve signifus "ordonon de "JHWH", kaj la ofero de Isaak estis okazonta ordone de JHWH en loko elektita de JHWH mem. Laŭ tiu filologia interpreto la nomo ne indikus la precizan geografian lokon, sed la fakton ke tiu loko estis elektita kaj indikita de JHWH al Abraham. Vidu: **"2 Kronakoj, 3, 1. “1 Kaj Salomono komencis konstrui la domon de la Eternulo en Jerusalem, sur la monto Morija, kiu estis montrita al lia patro David, sur la loko, kiun David pretigis, sur la loko de la draŝejo de Ornan, la Jebusido.”**

Laŭ islamaj tradiciaj eroj, Abraham ne kondukis sur la monton Isaak, sed Iŝmael, lian unuenaskiton kaj prapatron de araboj. Alia ero de tiu tradicio (*ḥadīth*), male, konfirmas la biblian datenon.

Plue, Mahomedo estus translokigita direkten de la ĉieloj laŭdecide de Alaho, startante ĝuste de monto Morija. Tamen tiu tradicio ne estas konfirmita de la korana rakonto de la "miʿrāj", ĉar en la teksto oni parolas nur pri la “lasta Templo” kiu tamen la tradicio volas ke ĝi situu efektive sur la Monto de la Templo.

Ĝenerale islamanoj konfesas ke la Morija-loko de la ofero nun troviĝas sur la Kupolo de la Roko.

*Ĉu la mineoj de “Moira” pri kiu en la verkoj de John Ronald Reuel Tolkien aludas al la biblia Morija?*

## Vidu ankaŭ 
* Ofero de Isaako
* Kupolo de la Roko
* Templa Monto
* Moskeo Al-Aksa
* Dua Templo
* Templanoj
* Templo de Jerusalemo
* Templo de Salomono

## Notoj 
Kategorio:Loko de la Malnova Testamento
Kategorio:Montoj en Israelo
Guenroc

**Guenroc** (jen france, prononco , bretone ''Gwenroc'h*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Côtes-d'Armor* (jen france, ), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (, ). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Dinan kaj al la kantono **. La teritorio havas komunan limon kun .

## Toponimio 
Bretonlingve, *Gwenroc'h* havas la signifon «blanka roko».

## Geografio 
La kulmina punkto de Guenroc altas je , ĝi situas en la arba kampeto apud la loko nomata *La Rosais*.

Oriente kaj sude, la rivero Rance fariĝas lago sur la komunuma teritorio, sekve de la starigo de la baraĵo de Rophemel en 1937. Okcidente, estas alfluanto, la rivero Fremeur, kaj poste linio de tiu rivero al la loko nomata *La Fosse au Loup* (esperantlingve la lupfosaĵo) konsistanta el riveretoj kaj malnovaj padoj.

Guenroc estas ĉirkaŭata per la komunumoj de Plouasne, Guitté, Caulnes, Plumaudan, Saint-Maden. Antaŭlonge, la komunumo havis plian najbaron Médréac (ĝi estis najbara al la rivero Rance ekde la rivero Néal ĝis la rivereto Ville-Jonc en Guitté).

La komunumo posedas preĝejon, datiĝantan de 1465. Proksime de la preĝejo, en kultivaj kampoj, restaĵoj de la Romia Imperio estis malkovritaj en 1896: fornoj, fundamento de romaj domoj. Ja praa romia vojo iranta de Corseul al Vannes pasis en la "arbaro de Hago" (*bois de la Haye'') tre proksime al Caulnes. Kiam la fervoja stacio konstruiĝis, multaj romiaj restaĵoj retroviĝis. Krome, ĉirkaŭ la sama tempo malkovriĝas ankaŭ tranĉitaj ŝtonoj de la keltoj.

## Heraldiko 
La komunuma blazono, videbla en la informkesto dekstre, priskribiĝas jene: "ruĝa kun tri oraj ŝakkurieroj kaj samkolora bordero".

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Côtes-d'Armor

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Côtes-d'Armor
Distrikto Salem

La **Distrikto Salem** estas distrikto de la subŝtato Tamilnado en suda Barato. La urbo Salem estas la distrikta ĉefurbo. Aliaj ĉefaj urboj en la distrikto estas Mettur, Omalur kaj Attur. La distrikto estas bone konektita pere de fervojo kaj ŝoseoj.

La **Distrikto Salem** estas konata pro siaj mangoj, ŝtalo kaj pro la akvorezervejo Mettur, kiu estas la ĉefa fonto de irigacio kaj trinkakvo por la ŝtato Tamilnado.

## Historio 
## Geografio 
## Artoj kaj kulturo 
## Administrado 
## Eduksistemo 
## Industrio 
## Demografio 
Kategorio:Distriktoj de Barato
Ruĝa viando

**Ruĝa viando** en tradicia kuirarta terminaro estas viando kiu estas ruĝa antaŭkuire kaj ne blanka post kuirado. Ruĝa viando estas la viando de plej plenkreskaj mamuloj.

[eta|Antaŭkuirita [Bovaĵo|bovriboj.]]
[eta|Rostita [bovaĵo.]]

## Difinoj 
### Gastronomio 
En gastronomio, ruĝa viando estas pli malhelkolora viando, kontraste kun blanka viando. La preciza difino varias laŭ tempo, loko kaj kulturo, sed la viando el plenkreskaj mamuloj kiaj bovoj, ŝafoj, kaj ĉevaloj estas nevarie konsiderata ruĝa, dum tiu de kokoj kaj kunikloj estas nevarie konsiderata blanka. La viando de junaj mamuloj kiaj bovidoj, ŝafidoj kaj porkidoj estas tradicie konsiderata blanka; dum la viando de anasoj kaj anseroj estas konsiderata ruĝa. Ĉasviando estas foje metita en separata kategorio kune (franca: *viandes noires* — "nigraj viandoj").

## Sanriskoj 
Freŝdataj studoj indikis ke la manĝado de ruĝa viando estas riska por la sano, tio povas kaŭzi diversajn formojn de kancero (kiel stomakokancero, urinvezikokancero, intestokancero kaj prostatkancero), kormalsanoj, diabeto, hipertensio kaj obezeco.

## Referencoj 
Kategorio:Viando
Monumento al la venko (Bolzano/Bozen)

]]
La **Monumento al la venko** (itale: *Monumento alla vittoria*, germane: *Siegesdenkmal*) estas monumento en Bolzano-Bozen, norda Italio, starigita la persona ordono de Benito Mussolini tiama ĉefministro kaj diktatoro de la Itala reĝlando. 

La 19 metrojn larĝa **pordego** estas speco de triumfa arko dizajnita fare de arkitekto Marcello Piacentini. Ĝia konstruo estis dediĉita al la "Martiroj de 1-a Mondmilito".

La sekva latina epigrafo troviĝas sur la fasado:

**"HIC PATRIAE FINES SISTE SIGNA / HINC CETEROS EXCOLVIMVS LINGVA LEGIBVS ARTIBVS"**

*"Ĉi tie ĉe la limo de la patrujo metu la signon. De ĉi tie ni instruis al aliaj lingvon, leĝojn kaj kulturon."*

La monumento estis inaŭgurita la 12an de julio 1928 fare de reĝo Viktoro Emanuelo la 3-a.

La surskribo, rilatante al romia imperia historio, estis vidita kiel provokema fare de multaj germanlingvaj homoj vivantaj en la regiono de Sudtirolo. En la tago de la inaŭguro okazis kontraŭdemonstracio kun 10 000 homoj en Innsbruck.

Ankaŭ nuntempe la monumento estas ankoraŭ fonto de tensioj inter la etnaj grupoj de la provinco. En 2005 la registaro de la urbo de Bolzano metis afiŝojn en proksimeco de la monumento, kun la sekva surskribo en la tri oficialaj lingvoj (itala, germana kaj ladina) kaj en la angla:

*"Urbo de Bolcano - Ĉi tiu monumento estis konstruita de la faŝista registaro, por festi la venkon de Italio en la unua mondmilito. De tiu sekvis la dispartigo de Tirolo kaj la detranĉado de la loĝantoj de ĉi tiu regiono de la patria Aŭstrio. Libere kaj demokratie la urbo de Bolcano kondamnas la konfliktojn kaj diskriminaciojn de la pasinteco kaj ĉiun formon de naciismo. Ĝi devontigas sin prosperigi, en europa spirito, kulturon de paco kaj konvivado."*

Ek de 21a de julio 2014 en la kelo de la monumento troviĝas muzeo, kiu ilustras la historion de Sudtirolo en la jaroj inter 1918 kaj 1945.

## Eksteraj ligiloj
http://www.siegesdenkmal.com/ Montras la historion de la monumento (itale, germane, angle)

 

Kategorio:Bolzano-Bozen
Kategorio:Italaj monumentoj
Kategorio:Unua mondmilito
Kategorio:Faŝisma arkitekturo
Mallongigo (apartigilo)

**Mallongigo** povas rilati al:

* Mallongigo - ĝeneralaj informacioj pri mallongigoj 
* Enciklopedio de Esperanto - Mallongigoj - Listo de mallongigoj en EdE.
* Mallongigoj uzataj en babilejo
* Mallongigo de la Sanktaj Nomoj
* Usonaj poŝtaj mallongigoj
* Listo de 2-literaj kombinaĵoj

## Vikipediaj mallongigoj 
* Vikipedio:Simbola ligilo (VP:VP/VP:MLI/VP:MLL) - Listo de Vikipediaj mallongigoj uzataj por simbolaj ligiloj
* VP:IL#Intervikiaj ligiloj - mallongigoj al Vikipediaj frataj projektoj.

## Vidu ankaŭ 
* SMS-slango
* Miensimbolo
* ISO
La rakonto de Þórhallur Knappur

**La rakonto de Þórhallur Knappur** (isl. *Þórhalls þáttur knapps*, malnovnor. *Þórhalls þáttr knapps*) estas islanda sagaeto, kiu estas konservita en la libro *Flateyjarbók* de la fino de la 14-a jarcento. Ĝi okazas en Fljót en norda Islando en la 10-a jarcento, ĝuste antaŭ la alveno de kristanismo al la insulo.[eta|dekstra|250px|Siglunes, nomata en la rakonto de Þórhallur Knappur, estas en la norda parto de [Islando, kie la rakonto okazas.]]La rakonto temas pri Þórhallur, nomata Knappur, kiu estas pagana kaj malsana je lepro. Unu nokton li sonĝas pri brila kavaliro, kiu diras al li ke li estos sana se li detruas la paganan templon en Fljót kaj konstruas kirkon anstataŭ. Þórhallur faras tion, kaj "tuj kiam li estis baptita, lia korpo estiĝis plene restarigita".

La rakonto de Þórhallur Knappur estas tradukita en Esperanton de Joakim Lilljegren, kiu ankaŭ tradukis la tekston en la svedan.

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Þórhalls þáttur knapps en islanda en *Netútgáfan*.
* La rakonto de Þórhallur Knappur  en esperanta traduko en *La Tradukisto Rete*.

Kategorio:Islando
Kategorio:Sagaoj
Kategorio:Mezepoka literaturo
Nándor Lutter

**Nándor Lutter,** aŭ pli komplete *Nándor Ferdinánd Lutter*, laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lutter Nándor** estis hungara pastro, piarista monaĥo, instruisto, membro korespondanta de Hungara Scienca Akademio (1859).

Nándor Lutter http://lexikon.katolikus.hu/L/Lutter.html naskiĝis la  1820 en Bér. Li mortis la  1891 en Budapeŝto.

## Biografio 
Nándor Lutter post gimnazio li aliĝis al piaristoj en 1836. Li komencis instrui en diversaj lernejoj. En 1844 li pastriĝis en Esztergom. En 1848 li apogis la hungaran revolucion. Komence li helpis laboron de ministro József Eötvös, poste li estis pastro ĉe la armeo. Post reveno de la Habsburgoj li ne rajtis instrui, tial li estis ĉefamilia edukisto. En 1852 li denove instruis en diversaj lernejoj, baldaŭe li ricevis pli altajn postenojn en la edukado. En 1867 József Eötvös sendis lin studi la lernejojn en Zuriko. En 1882 li ricevis titolon reĝa konsilanto.

## Verkaro (elekto) 
* *Elemi számtan* (Fundamenta matematiko), (1845, 1849)
* *A magyar nyelvtan elemei. Az új rendszer szerint* (1852, 1861)
* *A felsőbb mennyiségtan elemei*, (1864)
* *Közönséges számtan. Az új tanterv szerint a középtanodák használatára* (Ordinara matematiko laŭ la nova lernoplano por mezlernejanoj), (1875, plurfeje reeldonita ĝis 1882)
* *Ötszámjegyű sorszámi és szögmértani táblák* (Kvinciferaj matematikaj kaj geometriaj tabeloj), (14-a eldono en 1908)

## Fontoj 
* biografio hungare (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero L kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla iom pli malsupre)

Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj piaristaj monaĥoj
Blanka viando

[eta|Rostita [koko|kokaĵo, plej komune manĝata blanka viando]]
**Blanka viando** referencas al helkolora viando de kortobirdo kontraste kun ruĝa viando. Ĝenerale kontraste kun tiu de bovo kaj kelkaj tipoj de ĉasviando.

## Difino 
La preciza difino varias laŭ tempo, loko kaj kulturo, sed la viando el plenkreskaj mamuloj kiaj bovoj, ŝafoj, kaj ĉevaloj estas nevarie konsiderata ruĝa, dum tiu de porkoj, kokoj kaj kunikloj estas nevarie konsiderata blanka. La viando de junaj mamuloj kiaj bovidoj, ŝafidoj kaj porkidoj estas tradicie konsiderata blanka; dum la viando de anasoj kaj anseroj estas konsiderata ruĝa. Ĉasviando estas foje metita en separata kategorio kune (franca: *viandes noires* — "nigraj viandoj").

## Porko 
Porkaĵo estas viando derivita de la porko (*Sus domesticus*), membro de la familio Suidae (porko), kiu originis de la malsovaĝigo de apro (*Sus scrofa*). Ĝi estas ofte konsumata viando en multaj landoj kaj estas uzata en multaj kuirartaj preparoj kaj specialaĵoj. Ĝi estas submetita al dietaj restriktoj en iuj religioj, precipe judismo kaj islamo, same kiel en kelkaj kristanaj eklezioj. Ĉi tiuj malpermesoj eble devenis de pasintaj sanzorgoj (vidu la artikolon "Tenio"). Ĉi tiuj riskoj nun estas dokumentitaj kaj mildigitaj en ĉiuj evoluintaj landoj per regularoj. 

## Referencoj 
Kategorio:Viando
La Ronde

**La Ronde** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
La Ronde situas en la nordoriento de Charente-Maritime, en la Puatua marĉo, ĉe la limo kun Vendée kaj Deux-Sèvres.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Aŭstralia Leĝera Kavalerio

dekstra|eta|Aŭstraliaj Leĝerkavalerianoj sur ĉevaloj Waler antaŭ eliro el Aŭstralio.
**Aŭstralia Leĝera Kavalerio** estis rajdantaj trupoj kun karakteroj kaj de kavalerio kaj de rajdanta infanterio. Ili servis en la dua brita-bura milito kaj la Unua Mondmilito. La 4a Brigado de Aŭstralia Leĝera Kavalerio faris tiam sukcesan atakon ĉe la Batalo de Berŝeba en 1917.

Ankoraŭ funkcias unuoj de Aŭstralia Leĝera Kavalerio, ĉefe ĉe Kvinslando, armitaj per aŭstralia versio de LAV-25.

Kategorio:Aŭstralio
Kategorio:Armeoj
Sidnejaj rokgravuroj

**Sidnejaj rokgravuroj** estas formo de roka arto de indiĝenaj aŭstralianoj konsistanta el zorge gravuritaj bildoj de homoj, bestoj, aŭ simboloj, sur grejso ĉirkaŭ Sidnejo, Novsudkimrio, Aŭstralio. Multaj miloj da tiaj gravuroj povas ekzisti en la Sidneja regiono, kvankam la lokoj de la plej granda parto ne estas reklamitaj por malhelpi difekton per vandalismo, kaj por reteni ties sanktecon, ĉar ili daŭre estas rigarditaj kiel sanktaj ejoj fare de aborigenoj.

Ili estas kompareblaj kun la petroglifoj de indianoj kaj kun la roka arto trovita aliloke en Aŭstralio, sed havas sian propran karakterizan stilon kiu estas tre diferenca al roka arto trovita ie ajn alie en Aŭstralio.

## Originoj 
## Kreometodo 
## Celoj 
## Bibliografio 
* Sidnejaj rokgravuroj 
* Stanbury & Clegg, 1990, 'A Field Guide to Aboriginal Rock Engravings', Oxford University Press.
* Melinda Hinkson & Alana Harris, 2001, 'Aboriginal Sydney', ISBN 0-85575-370-6
* Ray Norris & Cilla Norris, 2009, 'Emu Dreaming', ISBN 978-0-9806570-0-5

## Referencoj 
## Bildaro 

Image:Ku-ring-gai Chase - petroglyph.jpg|Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase
Image:Ku-ring-gai Chase - petroglyph2.jpg|Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase
Image:Ku-ring-gai Chase - petroglyph3.jpg|Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase
Image:Ku-ring-gai Chase - petroglyph4.jpg|Petroglifo - Nacia Parko Ku-ring-gai Chase

Kategorio:Roka arto
Kategorio:Kulturo de Aŭstralio
Kategorio:Aborigenoj
Recea (Harghita)

**Recea**  ( **Récefalva**) estas vilaĝo en distrikto Harghita en Rumanio. Administre ĝi apartenas al la komunumo Tulgheș, kies centro situas ĉirkaŭ 6 km norde.

Tra Recea pasas la distrikta vojo DJ127 inter Tulgheș kaj Ditrău. Estas planoj, ke la konstruota aŭtovojo A6 iru preter la vilaĝo.

En la censo de 2002, 134 el la 155 loĝantoj deklaris sin etnaj rumanoj, la aliaj 21 deklaris sin etnaj hungaroj.

## Notoj 
Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Harghita
Kategorio:Distrikto Harghita
József Lukács

**József Lukács** [jOĵef lukAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lukács József** estis hungara filozofo, redaktoro, profesoro, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1983).

József Lukács http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC09006/09689.htm naskiĝis la  1922 en Budapeŝto. Li mortis la  1987 en Budapeŝto.

## Biografio 
József Lukács frekventis gimnazion en Budapeŝto, baldaŭe li estis trudlaboristo en 1944. Post la 2-a mondmilito li aliĝis al rondo de junaj komunistoj, li redaktis gazeton por junaj komunistoj, poste li frekventis universitaton kaj filozofian partian lernejon. Li ricevis diversajn postenojn, precipe en redaktejoj. En 1959 li ekinstruis en ELTE, ekde 1973 li estis katedrestro. Li havis edzinon, kiu naskis filon. Li ricevis premiojn inter 1960-1982.

## Verkaro (elekto) 
* *Igent mondani az emberre* (Diri jeson al la homo), (1973) - studoj
* *A mítosz ideje* (Tempo de la mitoj), (1985)
* *Élő múlt* (Vivanta paseo), (1988) - prelegoj, studoj, eseoj

## Fontoj 
* biografio kun foto
 
Kategorio:Hungaraj filozofoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Ruĝa kanguruo

eta|dekstre|Ino de Ruĝa kanguruo
La **Ruĝa kanguruo** (*Macropus rufus*) estas la plej granda el la kanguruoj, la plej granda mamulo indiĝena de Aŭstralio, kaj la plej granda nune vivanta marsupiulo. Ĝi troviĝas tra la tuta kontinenta Aŭstralio, evitante nur la plej fruktodonajn areojn en la sudo, la orientan marbordon, kaj la nordajn pluvarbarojn.

## Aspekto 
Tiu specio estas tre granda kanguruo kun longaj, pintecaj oreloj kaj kvadrateca muzelo. Maskloj havas mallongan, ruĝec-brunan felon, nuance al pala brunecflava sube kaj ĉe membroj. Inoj estas pli malgrandaj ol maskloj kaj estas bluec-grizaj kun bruneca nuanco, palgrize sube, kvankam aridzonaj inoj estas pli koloraj kvazaŭ maskloj. Ĝi havas du antaŭajn membrojn kun malgrandaj ungoj, du muskolajn malantaŭajn membrojn, kiuj estas uzataj por saltado, kaj fortan voston kiu estas ofte uzata por krei tripiedon dum starado kun rekta sinteno.

## Ekologio 
## Kutimaro 
## Rilato al homoj 
Kategorio:Marsupialoj
Kategorio:Mamuloj de Aŭstralio
Kategorio:Kanguruoj
Kategorio:Faŭno de Aŭstralio
Imre Lukinich

**Imre Lukinich** [lukiniĥ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Lukinich Imre** estis hungara historiisto, bibliotekisto, membro ordinara de Hungara Scienca Akademio (1931), membro ekstera de Pola Scienca Akademio (1933).

Imre Lukinich http://tortenet.oszk.hu/html/magyar/05foigazgatok/lukinich.htm naskiĝis la  1880 en Varjas (nuntempa Variaş en Rumanio). Li mortis la  1950 en Budapeŝto.

## Biografio 
Imre Lukinich ricevis 2 diplomojn en Universitato Kolozsvár en 1902. Li poste ekinstruis en diversaj mezlernejoj, ekde 1919 li instruis jam en universitatoj de Kolozsvár, Budapeŝto, Pozsony kaj Pécs. En 1920 li estis rektoro. En 1922 li esploris en Vieno. En la sekva jaro li estris la Tutlandan Arkivejon, poste pli longe Tutlandan Bibliotekon Széchényi. Inter 1929-1949 li instruis historion en la universitato. Post la 2-a mondmilito li instruis en universitato en Budapeŝto, dume li estis dekano en 1943. Li pensiuliĝis en 1949. Li okupiĝis precipe pri historio de Transilvanio. Li ricevis premiojn (ankaŭ polan) ekde 1912.

## Verkaro (elekto) 
* *I. Rákóczy György és a lengyel királyság* (Georgo Rákóczi la 1-a kaj la pola reĝlando), (1907)
* *Az erdélyi fejedelmi cím kialakulása* (Estiĝo de titolo pri princo de Transilvanio), (1913)
* ''A szatmári béke története és okirattára' (1925)
* *II. Rákóczi Ferenc felségárulási perének története és oklevéltára* (1937-1943)
* *Eötvös József báró* (Barono József Eötvös), (1941)

## Fontoj 
* biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Valentin Haüy

**Valentin HAÜY** (Esperantigite: **Valenteno Hajui**) naskiĝis la 13-an de novembro 1745 en Saint-Just-en-Chaussée, mortis la 19-an de marto 1822 en Parizo) estis franca pedagogo.

Li estas la frato de René Just Haüy. Li estis unu el la unuaj kiuj interesiĝis pri socia kaj kultura vivo de blinduloj. Li fondis en Parizo la unuan lernejon por blinduloj, kiu poste iĝis Institut national des jeunes aveugles. Li kreis legadan materialon kaj serĉis dum sia tuta vivo manieron por enirigi blindulojn en la labormedio.

Kategorio:Pedagogio
*
Kategorio:Oise
Etiologio

**Etiologio** estas studo de kaŭzigo, aŭ origino. La vorto derivas el la greka *αἰτιολογία*, *aitiologia*, "havigi tialon por" (αἰτία}, *aitia*, "kaxzo"; kaj {-λογία}, *-logia*).

La vorto estas plej ofte uzita en medicinaj kaj filozofiaj teorioj, kie kutimas rilati al la studo pri kial aferoj okazas, aŭ eĉ la kialojn malantaŭ la maniero kiel aferoj agas, kaj estas uzita en filozofio, fiziko, psikologio, geografio, spaca analizo, medicino, teologio, kaj biologio en referenco al la kialoj de diversaj fenomenoj. 

**Etiologia mito** estas mito intencita por klarigi nomon aŭ krei mitan historion por loko aŭ familio.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Medicina semiologio
* Patogenezo

Kategorio:Kaŭzeco
Kategorio:Epidemiologio
Kategorio:Filozofio
Kategorio:Patologio
Pierric Bailly

.

## Vivo 
Infanaĝe Pierric Bailly vivis  en La Frasnée, en Pont-de-Poitte kaj en Lons-le-Saunier.
Post liceo en Lons-le-Saunier, li vivis en Montpellier, kie li studis en université Paul-Valéry. Poste li revenis al Jura, kie li estis laboristo, li dum kelkaj tempoj vivis en pariza regiono, en Grenoble kaj en Nîmes, antaŭ Lyon, kie li loĝas nun.

## Verkaro 
Li verkis romanojn :
* 2008 : *Polichinelle* (P.O.L) 
* 2011 : *Michael Jackson* (P.O.L) 
* 2016 : *L’Étoile du Hautacam* (P.O.L) 
* 2017 : ''L'Homme des bois* (P.O.L) 

## Premio 
En 2017, Li ricevis "le premier Prix Blù Jean-Marc Roberts" por sia 4a romano *L'Homme des bois''.

Kategorio:Francaj verkistoj
René-Just Haüy

**René Just Haüy** (naskiĝis la 28-an de februaro 1743 en Saint-Just-en-Chaussée, mortis la 3-an de junio 1822 en Parizo) estis franca mineralogo.

Li estas la frato de Valentin Haüy. Li fondis kun Jean-Baptiste Romé de L'Isle la kristalografion geometrian.
Li estis profesoro en Faculté des sciences de Paris kaj Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo.

La ducentjariĝo de lia morto estas festata en 2022 okaze de la Internacia Jaro de Mineralogio 2022  organizita en partnereco kun Unesko.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Listo de la 72 nomoj sur la Eiffel-Turo

Kategorio:Mineralogio
Kategorio:Francaj sciencistoj
Kategorio:Oise
Dieta suplemento

[eta|Dietaj suplementoj sur [breto en superbazaro]]
**Dieta suplemento** intencas havigi nutraĵojn kiuj povus ne esti alimaniere konsumitaj laŭ sufiĉaj kvantoj.

Suplementoj estas ĝenerale konsiderataj kiel inkludantaj vitaminojn, mineralojn, fibrojn, grasacidojn, aŭ aminoacidojn, inter aliaj substancoj. Usonaj aŭtoritatoj difinas dietajn suplementojn kiel manĝo, dum aliloke ili povas esti klasitaj kiel drogoj aŭ aliaj produktoj.

## En Usono 
Estas pli ol 50.000 dietaj suplementoj disponeblaj kaj estas konsumitaj de ĉirkaŭ la duono de la usona plenkreska populacio. Tiuj produktoj ne intencas eviti aŭ trakti malsanon kaj ĉe kelkaj cirkonstancoj estas danĝeraj, laŭ la usonaj ŝtataj institutoj por sano. Por tiuj kiuj malsukcesas konsumi balancigitan dieton, tiu agentejo asertas, ke kelkaj suplementoj "may have value" (povus funkcii). Efikoj el plej el tiuj produktoj ne estis determinitaj laŭ sufiĉe fidindaj testoj kaj ties komercado estas malmulte regulita; kelkaj testoj trovis ĉe iaj vitaminoj kaj kontraŭokxidantoj pliigantajn mortindicojn.

## En Eŭropa Unio 
## Notoj kaj referencoj

Kategorio:Nutrado
Cigna Bierfarejo

La **Cigna Bierfarejo**, en angla origine *Swan Brewery*, estas bierfara kompanio, kies bierfarejo situantas en Perto, Okcidenta Aŭstralio.

## Historio 
La farado de biero en Okcidenta Aŭstralio komencis per la bierfarejo Albion kiu malfermiĝis en 1837 ĉe stratoj *Spring Street* kaj *Mounts Bay Road*, centra Perto fare de James Stokes.

## Loko 
## Vidu ankaŭ 
* Emu (biero)

Kategorio:Bierfarejoj
Kategorio:Industrio en Aŭstralio
Árpád Szöllősi

**Árpád SZÖLLÖSI** [soeloeŝi] estas rumania hungara kuracisto. Li naskiĝis en Glodeni la 18-an de decembro 1924. 
## Kariero
Árpád Szöllősi diplomitiĝis en OGYI de Târgu Mureș (1956). De 1960 li estis en la sama instituto instruisto. Li doktoriĝis kaj fariĝis ĉefkuracisto. Inter 1985–93 li estis ĉefkuracisto en Epidemiafera Stacio de Distrikto Mureș.

## Libroj
*A marosvásárhelyi Orvosi és Gyógyszerészeti Egyetem 1945–1995 (Mv. 1995); Póka. Egy mezőségi falu a történelem sodrásában 1323–2000. Rendhagyó monog­ráfia (id. kun Ferenc Tolvaly, Kv. 2000).
## Ŝtonpresitaj universitataj prelegoj
*Îndreptar de lucrări practice de igienă generală (kunualŭtoro Pintea Ramona, Mv. 1966); Lucrări practice de igiena mediului (samloke, 1978), Általános közegészségtan kunualŭtoro (Mv. 1983) és Közegészségtan fogorvostan hallgatók számára (sl. 1984).
## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon
Vex

Vex havas la sekvantajn signifojn:

## Mallongigo 
* **VEX** estas ICAO-Kodo de la iama belga aviadilentrepreno Virgin Expres.
* **VEX** estas mallongigo por la eŭropa venusa sondilo Venusa Ekspreso, lanĉita la 10-an de nomvebro 2005.

## Geografia nomo 
* **Vex VS** estas komunumo de la Distrikto Hérens en Kantono Valezo en Svislando.

## Vidu ankaŭ 
* **Vexin**
Vex VS

**Vex** (malnova germanlingva nomo **Vesch**) estas komunumo kaj la ĉefloko de la distrikto Hérens en Kantono Valezo, Svislando. Ĝi havis 1615 loĝantojn je la 31-a de decembro 2011.

## Geografio 
La komunumo Vex situas en la franclingva Suba Valezo, ĉe la okcidenta flanko de la Valo de Hérence, suda flankovalo de la valo de Rodano. La orientan komunumlimon formas la rivero Borgne. La komunumo konsistas el la vilaĝoj Vex, Les Collons, Les Prasses, Thyon kaj Ypresses. 

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 12,99 km², de kiuj 38,3% estas kovritaj de arbaro, 40,1% servas por agrikulturo kaj 13,2% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Vex limas en nordo al la kantonĉefurbo Siono, en oriento al Mont-Noble, en sudoriento al Saint-Martin, en sudo al Hérémence, en sudokcidento al Nendaz, kaj en okcidento al Les Agettes.

## Trafiko 
Tra Vex pasas la kantona ĉefvojo n-ro 206, kiu kondukas de Siono al Evolène. De Vex montaraj vojoj kondukas al Thyon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A9 situas unu kilometron sude de la komunumo en Siono. Pere de la poŝtaŭtolinio de Siono al Evolène la komunumo estas konektita al la publika transportreto. Krome kondukas de Siono poŝtaŭtolinio al Thyon kaj ekzistas kabintelfero de Veysonnaz al Thyon.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Vex datiĝas el la 11-a jarcento kiel *Ves*. La unua mencio kiel *Vex* datiĝas el la jaro 1302. En Vex estis trovitaj objektoj kaj restaĵo el la meza neolitiko, la malnova bronzepoko kaj la romia epoko. Supozeble Vex estis parto de la Senjorujo Bramois, kiun reĝo Sigismundo donacis en la jaro 515 al la Abatejo Saint-Maurice. En la jaro 1100 Vex fariĝis havaĵo de la katedraka kapitolo de Siono, al kiu ĝi apartenis ĝis la Helveta Revolucio de 1798 kaj sub kies regado ĝi estis administrita de loka majoro. En la dua duono de la 20-a jarcento la ĝis tiam kamparana loko transformiĝis al skiloko per la konstruo de la skicentro Les Collons en 1950 kaj Thyon en 1970.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Vex

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Vex
András Szőke

**András SZŐKE** [soe:ke] estas rumania hungara lokhistoriisto. Li naskiĝis en Praid la 17-an de aprilo 1953.

## Kariero 
András Szőke akiris diplomon de bibliotekisto en Bukareŝto (1985). De 1979 li estis bibliotekisto, de 1984 ĉefbibliotekisto en Sovata, de 2000 direktoro de kultura centro.

## Verkoj 
* A Maros megyei magyarság történetéből 1-a volumo, kunulaŭtoro (Mv. 1996), Szováta 1578–1989, kunulaŭtoro (Szé­kely­udvarhely 1998), Szováta­fürdő, kunulŭtoro (samlike, 1996) Szováta fürdőélete, kunulaŭtoro (sl. 2003).

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj lokhistoriistoj
Annoire

**Annoire** [] estas franca komunumo en la departemento Ĵurasio, en la regiono Franĉ-Konteo.

## Geografio 
Tie estas la pli malalta punkto de Ĵurasio.

Ĝi havis 392 loĝantojn en la jaro 2010.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Jura

Kategorio:Komunumoj de Jura
Atanas Sejkov

**Atanas SEJKOV** bulgare: Атанас Стефанов Сейков (naskiĝis la 18-an de marto 1928 en Sofio, mortis la 7-an de septembro 2010 samloke) estis bulgara verkisto kaj publicisto.

En 1964 finis esperantologion en Pedagogia Instituto en Budapeŝto. Poste laboris kiel ĵurnalisto en Plovdiv, ankaŭ estis instruisto kaj tradukisto de la angla lingvo.

En 1990 fondis Asocion de Sendependaj Bulgaraj Verkistoj. Romano *Japanio en mia vivo*, eldonita en 1995, estis distingita de la usona Kongresa Biblioteko, kiu atribuis al la aŭtoro honoran doktorecon.

## Verkoj 
* 1979: *Странствания* (Vojaĝado)
* 1982: *Странствания-2* (Vojaĝado-2)
* 1986: *Надникване в Япония* (Enrigardo en Japanion)
* 1991: *Загадъчният свещеник* (Mistera sacerdoto)
* 1995: *Япония в моя живот* (Japanio en mia vivo)
* 1998: *Голямата тайна* (Granda mistero)

## Eksteraj ligiloj 
* Nekrologo de la verkisto
* Intervjuo kun la verkisto

Kategorio:Bulgaraj verkistoj
Stojko Gagamov

**Stojko Dimov Gagamov** ( *Стойко Димов Гагамов*), naskiĝinta la  en Asenovgrad en la bulgara provinco Plovdiv, estas bulgara pentristo loĝanta en Hispanio. Li kreis la cent vizaĝojn de la koncertejo de Tenerifo.

[eta|[Montserrat Caballé inter la cent vizaĝoj; maldekstre la siglo СГ]]
Gagamov ekde sia tria vivojaro vivis en Plovdiv kaj tre ŝatis sian avon, artiston, kiu estis subpremita de la komunisma reĝimo.

Gagamov kreis la "100 vizaĝojn" sen oficiala komisio kaj ne ricevis pagon por ili. Intertempe estas pli ol 150, inter ili dek-kvino da konataj lokanoj; kelkaj personoj aperas pli-ol-unufoje. La moleo ĉe la koncertejo havas areon de ĉ. 2.400 m², kaj Gagamov planas plenigi ĉiom.

## Notoj 
Kategorio:Bulgaraj pentristoj
8990 Compassion

'*8990 *Compassion''''' ("Kompato") estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice en Ĉeĥa Respubliko.

## Nomo 
Ĝi estis nomita por honori la kompaton de la homoj ĉirkaŭ la mondo por la amikoj kaj familioj de la viktimoj de katastrofoj, notinde de la terorismaj atencoj de la 11-a de septembro 2001 kontraŭ Novjorko kaj Vaŝingtono, kun espero ke ili povos superpasi sian aflikton.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita en observatorio Kleť
Kategorio:Malkovrita de Observatorio Kleť
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1980
Kandi (Benino)

**Kandi** estas komunumo en la departamento Alibori en norda Benino. Origine ĝi estis jam merkaturbo. Nune estas centro por agrikulturo. La komunumo (municipo) kovras areon de 3 421 km² kaj en 2002 havis populacion de 95 206 loĝantoj. La propra urbo havis populacion je 27 227 en 2002.

Kategorio:Geografio de Benino
Molenwaard

**Molenwaard** estas municipo en la sudokcidenta parto de la provinco Sud-Holando en Nederlando.

La municipo estas rezulto de unuiĝo de la antaŭaj municipoj Graafstroom, Liesveld kaj Nieuw-Lekkerland la 1-an de januaro 2013. Administra adreso de la municipo estas poŝtkesto en la loĝloko Bleskensgraaf, simile grandas la loĝlokoj Groot-Ammers kaj Nieuw-Lekkerland, kaj malpli multajn loĝantojn havas la lokoj Brandwijk, Goudriaan, Kinderdijk, Langerak, Molenaarsgraaf, Nieuwpoort, Ottoland, Oud-Alblas, Streefkerk, Wijngaarden.

La municipo estas la unua en Nederlando kiu aspiras esti municipo sen urbodomo. Ene de la nova serva koncepto centras komputilaj servoj kaj nur aldone iuj personaj servoj en elektitaj ĉambroj de la vilaĝocentroj. Tio signifas, ke la loĝantoj kaj reprezentantoj de entreprenoj ne plu *devas* iri al urbodomo por plenumo de administraj servoj. La celo estas ke surbaze de la "virtuala oficejo" la municipo povu komplete reguligi siajn servojn kaj procedojn.

## "Lando de muelejoj" 
La komunuma nomo konsistas el la eroj "molen" (muelejoj) kaj "waard", geografia nomo por senmonta, apudrivera, kutime eksmarĉa, do per homa laboro sekigita pejzaĝo. La nomo jam indikas ke la pejzaĝo aparte karakteriziĝas per (vent)muelejoj. Aparte konatas la 19 ventmuelejoj de Kinderdijk, kiuj estas unu el la plej konataj turismaj vizitindaĵoj de Nederlando, kaj estas enskribitaj en la listo de Mondheredaĵoj de UNESKO en 1997.

## Biblia zono 
La regiono estas parto de la tiel nomata "biblia zono de Nederlando", en kiu dominas aparte fervoraj kristanoj. Granda plimulto estas membroj de ortodoksa protestantismo kaj kalvinismo.

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de la municipo (nederlande)

[eta|maldekstra|350px|la ventmuelejoj de [Kinderdijk]]
[eta|maldekstra|350px|la ventmuelejo de [Goudriaan]]

Kategorio:Municipoj de Sud-Holando
Naledi

**Naledi Loka Municipo** estas loka municipo en Municiparo Dr Ruth Segomotsi Mompati okcidente de la Nordokcidenta Provinco, Sudafriko. La sidloko de loka municipo estas Vryburg.

## Ĉefaj lokoj
La censo (2001) dividis la municipon en la sekvantajn ĉefajn lokojn:

## Referencoj
*" Contact list : Executive Mayors " . Government Communication & Information System http://www.gcis.gov.za/gcis/gcis_list.jsp?id 14&heading Executive%20Mayors . Prenite 22 februaron 2012.
* a b " Table : Censo 2011 de municipoj, aĝoklaso, sekso kaj loĝantargrupo " . Statistikaj Sudafriko . Prenite 6 novembron 2012.

Kategorio:Geografio de Sud-Afriko
Châtillon-Coligny

**Châtillon-Coligny** estas komunumo en la Loiret sekcio en nord-centra Francio.

La rivero Loing kaj la Briare kanalo trapasas la urbon.

## Famulo 
La admiralo Gaspard de Coligny (1519-1572) naskiĝis tie.

## Partnera urbo 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Loiret

Kategorio:Komunumoj de Loiret
Kategorio:Geografio de Francio
Maasgouw

**Maasgouw** estas municipo en la nederlanda provinco Limburgo, kiu estiĝis en 2007 kiel kunigaĵo de la antaŭaj municipoj Heel, Maasbracht kaj Thorn. La nomo Maasgouw estas kunigo de Maas kaj Gouw. Maas estas la rivero kiu ligas la 3 antaŭajn municipojn. Gouw signifas regionon.

La municipo nun konsistas el la urboj Beegden, Heel en Panheel, Linne, Maasbracht/Brachterbeek, Ohé en Laak, Stevensweert, Thorn kaj Wessem.

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de la municipo (nederlande) 

[eta|maldekstra|300px|kastelo *Hasselholt* en la municipoparto [Ohé en Laak]]

Kategorio:Municipoj de Limburgo (Nederlando)
Goeree-Overflakkee

**Goeree-Overflakkee** estas insulo en la vasta delto de la rivero Rejno kaj ekde la 1-a de januaro 2013 ankaŭ administra municipo en la provinco Sud-Holando de Nederlando.

Ĝi konsistas el 14 loĝlokoj:

* Achthuizen;
* Den Bommel;
* Dirksland;
* Goedereede;
* Herkingen;
* Melissant;
* Middelharnis;
* Nieuwe-Tonge;
* Ooltgensplaat;
* Ouddorp;
* Oude-Tonge;
* Sommelsdijk;
* Stad aan 't Haringvliet;
* Stellendam.

Ĝis la 31-a de decembro 2012 tiuj loĝlokoj grupiĝis en kvar administraj municipoj, kiuj nomiĝis Goedereede, Dirksland, Middelharnis kaj Oostflakkee.

## Esperanto kaj Goeree-Overflakkee 
En Melissant naskiĝis Petrus Hendrik van Terwisga.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Municipoj de Sud-Holando
Alūksne

**Alūksne** - jen latve, historie ankaŭ  kaj  - estas urbo borde de Lago Alūksne en nordorienta Latvio proksime de la limoj kun Estonio kaj Rusio. Ĝi estas la sidloko de Alūksne-municipo. Loĝantaro 7982 (2016).

## Historio 
La regiono ĉirkaŭ Lago Alūksne estis origine aranĝita de finna-parolantaj triboj, kaj de la 8-a al la 12-a jarcentoj de Latgalianoj. La dato de setlado ĉe la nuna loko de la urbo, tiam konata kiel Olysta, Alyst, kaj Volyst, aperas en la kronikoj de Pskovo kiel 1284. La pli posta nomo "Alūksne" venas de la latgaliana vorto olūksna, kun la signifo *fonto en la arbaro*.

La latgalianaj loĝantoj de la loko estis konkeritaj fare de la germanaj krucistoj de la Livonia Ordeno en 1224. Ili konstruis kastelon nomitan Marienburg (laŭ Maria, la patrino de Jesuo) sur proksima insulo, kiu helpis protekti komercvojojn de Rigo ĝis Pskovo. La urbo kiu formiĝis proksime de la kastelo ankaŭ iĝis konata kiel Marienburg.

Marienburg estis kaptita fare de la soldatoj de Ivano la Terura en 1560 dum la Livonia Milito. Ĝi estis integrigita en la Respubliko de Ambaŭ Nacioj en 1582. La urbo iĝis parto de la Sveda Imperio en 1629.

Ernst Glück, lutera kleriko kaj la unua tradukisto de la Biblio en la latvan, fondis la unuajn latvalingvajn lernejojn en Vidzeme en 1683. Ĝi nun estas la Alūksne Muzeo. La rusa armeo gvidita fare de Ŝeremetjev kaptis la urbon dum la Granda Nordia Milito en 1702, kaŭzante grandan damaĝon al la areo kaj deportante ĉiujn loĝantojn, inkluzive de Glück kaj lia vartfilino, Marta Skavronska, kiu poste iĝis imperiestrino Katerina la 1-a. Post 1721 Alūksne iĝis parto de la Livonia Gubernio sed post multaj jardekoj ĝi estis detruita kaj iĝis negrava setlejo. Alūksne komencis evoluon en 19-a jarcento kiam ĝi iĝis grava komercejo. Pluevoluigo estis stimulita per malfermo de etŝpura fervojo linio Stukmaņi - Gulbene - Alūksne-Valka en 1903.

Dum Latvia Milito de Sendependeco Alūksne estis unu el la unuaj gravaj setlejoj en Vidzeme kiu estis liberigita fare de Latvia Armeo en majo 1919. En 1920 Alūksne ricevis urborajtojn. Ekde 2009 ĝi estas administra centro de la Alūksne-municipo.

La insulo de la urbo estas konata kiel Pils salas (Kastela Insulo) kaj Maria Insulo. Kastelo Alūksne nun estas utiligita kiel subĉiela teatro.

## Referencoj 
Kategorio:Urboj de Latvio
Urbestro de Moskvo

eta|Sergej Sobjanin, nuna urbestro de Moskvo (ekde 2010)

**Urbestro de Moskvo** estas supra oficpersono de Moskvo kaj gvidanto de la Registaro de Moskvo.

Laŭ la leĝo, urbestro de Moskvo rajtas esti civitano de Rusia Federacio be malpli ol 30-jaraĝa, ne posedanta eksterlandan ŝtatanecon.

Urbestro lokiĝas en la Urbestrejo en centro de Moskvo (Tverskaja, 13).

## Urbestroj de Moskvo 
Ekde 1991 en Moskvo estis jenaj urbestroj:

* **Gavriil Popov** (la 1-a, -);
* **Jurij Luĵkov** (la 2-a, -);
* **Vladimir Resin** (portempa, -);
* **Sergej Sobjanin** (la 3-a, -nuntempe).

Lastaj balotoj de la urbestro: la  (venkis Luĵkov), la  (venkis Luĵkov), la  (venkis Sobjanin).

## Vidu ankaŭ 
* Registaro de Moskvo
* Moskva urba dumao
* Statuto de Moskvo
* Urbestra baloto de 2013 en Moskvo

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo  (ruse, angle)
Saint-Mard (Charente-Maritime)

**Saint-Mard** [] estas franca komunumo en la departemento Charente-Maritime, en la regiono Puatuo-Ĉarentoj. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2010.

## Geografio 
Saint-Mard situas en la nordo de Charente-Maritime,  oriente de La Rochelle.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Charente-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Charente-Maritime
Glatafolia pino

La **glatafolia pino**  (*Pinus leiophylla*) .

## Vivejo kaj ekologio 
220px|eta|maldekstra|Ŝosado ĉe glatafolia pino.
Tiu nearktisa specio ofte vegetas en miksaj arbareroj kun pluraj aliaj piniospecioj kaj/aŭ juniperoj, en Arizono plejofte kun Engelman-pino (*Pinus Engelmannii*) kaj *Juniperus deppeana*, sed ankaŭ troviĝas en unuspeciaj arbareroj. Ĝia vivejo estas sentema al arbara incendio, kaj la specio posedas iujn adaptaĵojn nekutimajn ĉe pinoj por lukti kontraŭ tio; se la arbokrono estas neniigata de fajro, la trunko, protektata de ties dika ŝelo, emisios novajn ŝosojn kiuj rekreskigos novan kronon. La solaj aliaj pinoj kiuj faras tion estas rigida pino (*P. rigida*) kaj kanaria pino (*P. canariensis*). Ĉar neniu el tiuj specioj estas speciale reciproke parenca, la adaptiĝo verŝajne sendepende estiĝis ĉe ĉiu specio, ekzemplo de konverĝa evoluo.

## Kultivado kaj uzado 
La ligno de glatafolia pino estas dura, densa kaj fortika. Ĝi estas uzata por konstruado, brulligno, kaj ŝpaloj. En Sud-Afriko kaj Kvinslando, vastaj areoj estas plantitaj helpe de tiu arbospecio. Ĝi estas komerce plantita en Kenjo, Malavio, Zimbabvo, Zambio je altaj altitudoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Arizonaj montarbaroj
* Okcident-patrinmontaraj pinaroj-kverkaroj

## Eksteraj ligiloj 
*  County Distribution in Arizona, from plants.usda.gov
*  County Distribution in New Mexico, from plants.usda.gov
*  Interactive Distribution Map of *Pinus leiophylla* , from plantmaps.com

Kategorio:Pinacoj
Kategorio:Nearktisa flaŭro
Kategorio:Arboj de Nordameriko
Saint-Mard

**Saint-Mard** estas nomo de pluraj lokoj en Francio kaj Belgio.

## Francio 
* Saint-Mard, komunumo en Aisne
* Saint-Mard, komunumo en Charente-Maritime
* Saint-Mard, komunumo en Meurthe-et-Moselle
* Saint-Mard, komunumo en Seine-et-Marne
* Saint-Mard, komunumo en Somme
* Saint-Mard, iama komunumo de Somme, nun parto de Valines
* Saint-Mard-de-Réno, komunumo en Orne
* Saint-Mard-de-Vaux, komunumo en Saône-et-Loire
* Saint-Mard-lès-Rouffy, komunumo en Marne
* Saint-Mard-sur-Auve, komunumo en Marne
* Saint-Mard-sur-le-Mont, komunumo en Marne

## Belgio 
* Saint-Mard, parto de la komunumo Virton

## Vidu ankaŭ 
* Saint-Mards
Studená (distrikto Jindřichův Hradec)

**Studená** estas municipo en distrikto Jindřichův Hradec en Sudbohemia regiono en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). Studená kuŝas proksimume 22 kilometroj oriente de Jindřichův Hradec, proksimume 64&nbsp;km oriente de České Budějovice, kaj 118&nbsp;km sudoriente de Prago.

## Partoj de municipo 
Municipo Studená konsistas el dek partoj sur dek katastraj teritorioj. La teritorio de municipo konsistas el du nenajbarantaj tutaĵoj.
* **Studená** (ankaŭ nomo de k. t.)
* Domašín (k. t. *Domašín u Studené*)
* Horní Bolíkov (ankaŭ nomo de k. t.)
* Horní Pole (ankaŭ nomo de k. t.)
* Skrýchov (ankaŭ nomo de k. t.)
* Sumrakov (ankaŭ nomo de k. t.)
* Světlá (k. t. *Světlá pod Javořicí*)

Tri partoj situas sur memstara teritorio kaj ili kreas tiel eksklavon de la municipo
* Maršov (k. t. Maršov u Heřmanče*)
* Olšany (k. t. *Olšany u Dačic'')
* Velký Jeníkov (ankaŭ nomo de k. t.)

## Loĝantaro
## Personecoj 
* Vlasta Javořická (1890–1979), verkistino
* František Satrapa (1849–1920), entreprenisto
* Jaroslav Moučka (1923–2009), aktoro
* Jaroslav N. Ondra (1925–2000), teologo, pedagogo, evangelia pastro

## Pluaj fotoj 

Studená (okres Jindřichův Hradec) - křižovatka.JPG|Ĉefa ŝoseo
Studená (okres Jindřichův Hradec) - obecní úřad.JPG|Municipa ofico
Studená (okres Jindřichův Hradec) - kostel sv. Prokopa a okolí.JPG|Preĝejo de sankta Prokopio
Studená socha sv. Jana Nepomuckého.JPG|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Studená (JH), čp. 57.jpg|Akva muelejo
Studená, zámek.jpg|Kastelo


Kategorio:Municipoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Jindřichův Hradec
Kategorio:Eksaj kampurboj en Ĉeĥio
Kategorio:Municipoj en dislimejo de Bohemio kaj Moravio