Alfeo

Laŭ la helena mitologio, **Alfeo** aŭ Alfeioso (el la greka *Ἀλφειός*, «blanketa») estis unu el la oceanidoj, la filoj de Okeano kaj Tetiso, kiu personigis ĉiun riveron en Grekio. Ĉi tiu fontas en Arkadio kaj trafluas Elison, en Peloponezo, ĝis sia alfluo en la Ionian maron. Alfluantoj liaj estis ankaŭ personigitaj en la mitologio, kiaj Ladono, Erimanto, Kladeo aŭ Kitero.[eta|dekstra|280px|**Alfeo** kloplodante forkapti la [nimfoj|nimfon Aretuzo, laŭ gravuraĵo de Bernard Picart por bildigi scenon de *Metamorfozoj*, de Ovidio.]]Laŭ Paŭzanio, Alfeo estis pasia ĉasisto kiu enamiĝis sensukcese al la nimfo Aretuzo, akompanantino de Artemiso kiu iam sin promesis resti virga. Pro tio, ŝi rifuzis la am-proponojn de la riverdio, kaj post longa kaj laciga kurado ŝi ĵetis sin en la maron kaj forfuĝis al insulo Ortigio, proksime al Sirakuzo, kaj tie ŝi aliformiĝis en fonto por finfine ekskapi de li. Alfeo aliformiĝis tiam en la samnoma rivero kiu laŭtradicie trafluas Peloponezon kaj daŭrigas sian kursadon subtere ĝis Sicilio, kie li poezie unuiĝas al la fonto Aretuzo. Ankaŭ Nono priskribas tiun historion, sed laŭ li Alfeo ne subteriĝis, sed fluis ĝis Ortigio sen miksi sian akvon kun tiu de la Adriatika maro, ĉar la sia iĝis varma pro amo. Ĉi tiu rakonto aperas diversmaniere en la verko de Ovidio kaj aliaj romiaj mitologiistoj. Laŭ li, Aretuzo estis baniĝinta en la rivero Alfeo, en Arkadio, kiam la respektiva riverdio surprizigis kaj persekutadis ŝin. Aretuzo petis helpon al la diino Artemiso, kiu intervenis kaj aliformigis ŝin en fonto, kiu spruĉas en Peloponezo kaj fluas subtere ĝis Sicilio. Tie, ĝi aperas denove per la eponima fonto.

[eta|maldekstra|220px|*[Artemiso protektas Aretuzon*, pentraĵo de Gabriel Blanchard (ĉ. 1672).]]
Tamen, laŭ alternativaj versioj, estis ĝuste la diino Artemiso la am-celo de Alfeo. Ili ĉasadis kune ĝis kiam li enamiĝis al la diino kaj ne akceptis ŝian rifuzon. Persekutata de li, Artemiso forfuĝis al Letrini, en Eliso, kaj tie ŝi renkontis sian nimfan akompanantaron. Ĉiu el la knabinoj (la diino inkluzive) kovris sian vizaĝon per koto, do Alfeo ne kapablis rekoni Artemison kaj humiligite rifuzis plu insisti, antaŭ la ridego de la nimfaro. Laŭ plia tradicio, la diino fuĝis al Ortigio, kie troviĝis templo al ŝi dediĉita laŭ la nomo *Alfea Artemiso*. Aludo al la enamiĝo de Alfeo troviĝas ĉe altaro en Olimpio, dediĉita al ambaŭ gedioj, kune.

[eta|[Heraklo devojigas la riveron **Alfeo** por plenumi sian kvinan laboron. Romia mozaiko en Liria (Hispanio).]]
Verŝajne, en tiuj rakontoj unuiĝis malsamaj tradicioj, kiuj baziĝis sur la populara kredo pri ke ekzistis subtera komunikado inter la rivero Alfeo kaj la fonto Aretuzo. Oni rakontis ke taso ĵetita en la unua rivero reaperus poste en la fonto de Ortigio.

Alfeo edziĝis poste al Telegono, filino de Fariso, kun kiu li estis patro de la reĝo Ortiloĥo, pere de kiu li iĝis la avo de Dioklo, patro siavice de Kretono kaj Ortiloĥo, elstaraj soldatoj kiujn Eneo mortigis dum la Troja milito. Ĉu kun la sama virino, ĉu kun alia partnerino de nekonata nomo, li ankaŭ estis patro de Fegeo, reĝo de Psofiso, kaj de Melanteo, amantino de Posejdono. La nimfoj Danaiso kaj Mirtoeso eble estas ankaŭ filinoj liaj.

Tamen, Plutarĥo aldonas version nerilatan al tiuj antaŭe priskribitaj. Laŭ li, Alfeo estis filo de Helioso kiu mortigis sian fraton Kerkafo dum konkuro. Torturata fare de la erinioj, li preskaŭ freneze ĵetis sin kaj droniĝis en la rivero Niktimo, kiu pro tio ŝanĝis sian nomon al Alfeo.

La opero-baleto «Aréthuse» aŭ «La Vengeance de l'Amour» (*La venĝo de l´amo*), de André Campra kaj Antoine Danchet, estas inspirita en la rakonto de Alfeo kaj Aretuzo.

## Kultado 
[eta|Monero el [Gela, en Sicilio (ĉ. 420-415 a.K.), sur kiu aperas kornohava riverdio. En tiu regiono **Alfeo** ricevis elstaran kultadon, kaj estis prezentita sammaniere..]]
La oceanida Alfeo ricevis kultadon en diversaj lokoj en Grekio. En Sparto (Lakedemono), troviĝis sanktejo al li dediĉita. Ankaŭ en Olimpio, kie oni kune alvokis Kronidan Zeŭson kaj lin, per la alvoko «senlaca fluo». En tiu Elisa urbo, kie la kultado al Alfeo elstaris, oni pensis ke lia nomo devenis el lia kapablo resanigi leprulojn, same kiel faris la rivero Anigro. En Olimpio, la aŭguristoj alportis ĉiujare cindron el la oferoj al Zeŭso, kaj miksis ĝin kun akvo el Alfeo por fari paston, per kiu oni farbadis la zeŭsan altaron. Onidire, nur per la akvo de tiu rivero oni povas krei tiun miksaĵon, ĉar laŭ ili Alfeo estas la rivero plej ŝatata al la reĝa dio. La rivera dio havis diversajn altarojn en tiu urbo, ofte kune kun aliaj diaĵoj al li rilantaj kiaj Artemiso aŭ Pelopso.

Ankaŭ en la malproksima Heraia, en Sicilio, honoris lin. Tie troviĝis skulptaĵoj de Alfeo kun homa korpo, sed kun kornohava aŭ bova kapo, tipa kutimo en la arta reprezentado de la oceanidoj.

Estis rita kutimo en antikva Grekio dediĉi la unue tonditan hartufon al loka riverdio, do la elisa heroo Leŭkipo dediĉis la sian al Alfeo dum sia plenaĝiĝa ceremonio.

## Eksteraj ligiloj 
*  Alfeo ĉe Theoi.com

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Alfeidoj
Kategorio:Artemiso
Kategorio:Ĉasistoj en la helena mitologio
Kategorio:Elisa mitologio
Kategorio:Idaro de Helioso
Kategorio:La dek du laboroj de Heraklo
Kategorio:Metamorfozoj en la helena mitologio
Kategorio:Oceanidoj
Kategorio:Sinmortigintoj