open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Louis Dewez

**Louis Dieudonné Joseph DEWEZ** (n. la 4-an de januaro 1760 en Namuro - m. la 26-an de oktobro 1834 en Bruselo) estis belga ŝtatoficisto kaj historiisto.

Louis Dewez apartenis al luksemburga familio el Forrières, establita ekde du generacioj en la burĝa komercista socio de Namuro. Dum dek jaroj li okupis la katedron pri retoriko ĉe la kolegio de la oratorianoj en Nivelles. Li entuziasmiĝis pri la historio de Belgio kaj de ties malnovaj provincoj. Li dediĉis al ĝi diversajn publikaĵojn. Li publikigis ankaŭ plurajn verkojn por la lerneja publiko. La eldonisto Meline cetere publikigis la kursojn pri nacia historio, kiujn Dewez donis en la Muzeo de Sciencoj kaj Leteroj de Bruselo de 1827 ĝis 1832.

## Referencoj 
Kategorio:Belgaj historiistoj
Joanne Woodward

''''* estas eksa usona aktorino. Ŝi naskiĝis la 27-an de februaro 1930 en Thomasville, Georgio. 

Ŝi ricevis Oskar-premion al la plej bona aktorino en 1957 pro la filmo *The Three Faces of Eve*. Ŝi estis edzino de Paul Newman ĝis lia morto en 2008, kaj ili formis unu de la parojn eble plej stabilaj de Holivudo. La unua stelo de la Trotuaro de famo en Holivudo, inaŭgurita la 9-an de februaro 1960, iris al ŝi.

## Kariero
Woodward studis en la Luiziana Universitato, kie ŝi jam partoprenis en teatra agado. Paralele, Woodward venkis en kelkaj premioj de belulinoj. Baldaŭ ŝi translokiĝis al Novjorko por studi en *Actors Studio* kaj en *Neighborhood Playhouse School of the Theatre* kun Sanford Meisner. Ŝi ekaperis en teatraĵoj en Greenville High en la *Greenville's Little Theatre*, ludante Laura Wingfield en *The Glass Menagerie*. Ŝi revenos al Greenville en la 1960-aj jaroj kiel protagonisto en "Camelot" de la *Little Theater* kaj en 1976 por ludi la rolon de Amanda Wingfield en alia pli ĵusa produktorado de *The Glass Menagerie* en la *Little Theatre*.

En 1952, Woodward debutis en televido per duarangaj roloj. En tiuj 1950-aj jaroj ŝi konis tiun kiu estos ŝia estonta edzo Paul Newman, kiu tiam ankoraŭ estis edziĝinta kun sia unua edzino Jacqueline Witte. La unua apero de Woodward en kino okazis en 1955 en vakera filmo *Count Three and Pray* de George Sherman kun Van Heflin kiel kolego kaj en kiu ŝi ludis la rolon de orfino de forta karaktero. En januaro 1956, la aktorno subskribis kontrakton kun 20th Century Fox.​ En *A Kiss Before Dying* ŝi protagonistis heredantinon persekutita de universitatano (Robert Wagner) kiu ege deziras konkeri ŝin.

Post la sukcesa *The Three Faces of Eve* ŝi ludis jam gravajn rolojn kiel ĉe *No Down Payment* (1957), reĝisorita de Martin Ritt, kiu denove elektis ŝin por alia adaptaĵo de Faulkner, nome *The Sound and the Fury* (1959), kun Yul Brynner. Ankaŭ Sidney Lumet elektis ŝin por akompani Marlon Brando kaj Anna Magnani en *The Fugitive Kind* (1960), kiu estis biletvenda malsukceso: Pli populara estis ŝia tria filmo kun Newman, nome *From the Terrace* (1960). La paro denove kunaktoris por Ritt en *Paris Blues'' (1961).

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Usonaj aktoroj
Benavídez (stacidomo)

**Benavídez** estas fervoja stacio situanta en la urbo Benavídez, distrikto Tigre en Granda Bonaero, Argentino.

## Vidu ankaŭ 
* Benavídez

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Benavídez
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Handgod Abraham

**Handgod ABRAHAM** (naskiĝinta la 23an de novembro 1986 al Petit-Goâve) estas haitia poeto, kultura aktivisto kaj entreprenisto. Li ankaŭ estas prezidanto kaj fondmembro de la Libro-Maratono, prezidanto de la Uzantgrupo de la Vikimedia Komunumo en Haitio. kaj Kunestro de la Eldonoj Pulùcia.

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Franclingvaj poetoj
Kategorio:Haitianoj
The Substance

***The Substance*** (esperante ***La Substanco***) estas franc-uson-brita drama korphorora filmo, verkita kaj reĝisorita de Coralie Fargeat, aperinta en 2024.

La filmo estis prezentita en la Festivalo de Cannes 2024 kaj gajnis la Premion pri Scenaro.

## Intrigo
Elisabeth Sparkle, eksaktorino kaj stelulino de aerobiko, estas maldungita en sia 50-a naskiĝtago fare de sia estro pro sia aĝo. Deprimita, ŝi ricevas neatenditan proponon de mistera laboratorio kiu proponas miraklan substancon: se ŝi injektas ĝin, ŝi iĝos "la plej bona versio" de ŝi-mem, "pli juna, pli bela, pli perfekta", danke al ĉela modifo de sia DNA.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Demi Moore : Elisabeth Sparkle
* Margaret Qualley : Sue
* Dennis Quaid : Harvey

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2024
Kategorio:Francaj hororaj filmoj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Usonaj hororaj filmoj
Kategorio:Usonaj dramaj filmoj
Kategorio:Britaj hororaj filmoj
Kategorio:Britaj dramaj filmoj
Kategorio:Korphororaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
La Edziĝo de Kanao

***La Edziĝo de Kanao***, ( ***Nozze di Cana***, 1562–1563), fare de Paolo Veronese, estas pentraĵo kiu bildigas la biblian rakonton de la Geedziĝo en Kanao, kie Jesuo mirakle transformas akvon en ruĝan vinon (Johano 2:1–11). Plenumita laŭ la manierisma stilo (1520–1600) de la malfrua Renesanco, la grandformata (6,77 m × 9,94 m) oleo-pentraĵo realigas la stilan idealon de kompozicia harmonio, kiel praktikis la artistoj Leonardo, Rafaelo kaj Mikelanĝelo..

La arto de frua Renesanco (1490–1527) emfazas homajn figurojn kun idealaj proporcioj, ekvilibra komponaĵo kaj beleco, dum manierismo pligrandigas la renesancajn idealojn – de figuro, lumo kaj koloro – per nesimetriaj kaj arte elegantaj aranĝoj, atingitaj per ebenigado de la bilda spaco kaj distordado de la homa figuro kiel ideala koncepto de la temo, pli ol kiel realisma reprezentado.

De la 16-a ĝis la 18-a jarcento, la pentraĵo restadis en la manĝejo de la monaĥejo San Giorgio. En 1797, soldatoj de la Franca Revolucia Armeo de Napoleono rabis la pentraĵon kiel militakiron dum la italaj kampanjoj de la Francaj Revoluciaj Militoj (1792–1802). Pro sia vasta surfaco (67,29 m2), *La Edziĝo de Kanao* estas la plej ampleksa pentraĵo en la kolekto de la Luvro-muzeo.

## Referencoj 
Kategorio:Pentraĵoj de la 16-a jarcento
Kategorio:Italaj pentraĵoj
András Diószegi

**András Diószegi** [andrAŝ diOsegi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Diószegi András,** estis hungara redaktoro, kritikisto, literaturhistoriisto. Lia frato estis István Diószegi (historiisto).

 naskiĝis  en Békéscsaba, li mortis  en Zalaegerszeg (laŭ alia informo en Budapeŝto).
 
## Biografio 
 maturiĝis en Oradea en 1947, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato de Szeged en 1951. Post la diplomo li instruis lernojaron en gimnazio de Tatabánya, inter 1952–1971 li estis redaktoro en pluraj revuoj, krome ekde 1957 ĝis sia morto li laboris en literatura instituto. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1969 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1953, en la sekva jaro filino naskiĝis. Li ricevis premiojn inter 1955-1972.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Ady és a népforradalom.* (1952)
* *Tragikum és humor Karinthy művészetében.* (1958)
* *Illés Béla alkotásai és vallomásai tükrében.* (monografieto, 1967)
* *A századvég modern prózai törekvései.* (monografio kaj disertaĵo, 1968)
* *Jász Dezső, az újságíró.* (1971)
* *„Akik felejthetetlenül feljegyzik Magyarország mostani történetét…”* (1984)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Lóránt Czigány

'*** [cigAnj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Czigány Lóránt,*' estis hungara bibliotekisto, literaturhistoriisto, kritikisto, altlerneja instruisto. Lia edzino estis Magda Salacz, liaj pseŭdonimoj estis: *Girnóczy Antal; C-T; Cz. L.; Pandák Éva; Varjú Csaba*.

 naskiĝis  en Sátoraljaújhely, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1954, poste li studis en Scienca Universitato de Szeged ĝis la hungara revolucio de 1956, poste li disidis al Londono. Li plulernis en Universitato de Oksfordo kaj Universitato de Londono, en la lasta li akiris bakalaŭron en 1960, post 5 jaroj sciencan gradon Ph.D.. Tiutempe li helpis hungarlingvajn dissendojn de Radio Libera Eŭropo kaj BBC, krome li kontribuis en The Times. Inter 1962–1969 li estis bibliotekisto en hungara branĉo de Brita Muzeo, inter 1969–1973 li instruis la hungaran lingvon en Universitato de Kalifornio en Berkelio, inter 1973-1978 li havis statuson en Usona Konsilio de Erudiciaj Societoj. Reveninta al Londono li vivtenis sin el siaj kontribuoj, krome li havis statuson en Universitato de Londono. Depost fino de la socialismo en Hungario li estis hungara diplomato en Londono (1990–1994), eĉ pli frue ekde 1986 li instruis en hungaraj universitatoj. Li doktoriĝis en 1998 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1957, post jaro filino naskiĝis. Li ricevis hungarajn premiojn inter 1981-2003.

## Elektitaj kontribuoj 
* *The Reception of Hungarian Literature in Great Britain from John Browring’s Poetry of the Magyars to the Novels of Jókai.* (disertaĵo, 1965)
* *A magyar irodalom fogadtatása a viktoriánus Angliában 1830–1914.* (monografieto, tradukita kaj tralaborita el la disertaĵo, 1976)
* *The Oxford History of Hungarian Literature. From the Earliest Times to the Present.* (monografio, 1984; 2-a plibonigita eldono: 1986)
* *Gyökértelen, mint a zászló nyele. Írások a nyugati magyar irodalomról.* (1994)
* *A nyugati magyar irodalom mibenléte.* (disertaĵo, 1997)
* *Irodalom kényszerzubbonyban.* (elektitaj studoj, 2006)
* *Homo politicus. Szabó Zoltán halálára.* (2014)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Britaj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj rifuĝintoj en 1956
Kategorio:Budapeŝtanoj
Festeno en la Domo de Levi

***Festeno en la Domo de Levi*** ( *Convito in casa di Levi*) aŭ ***Kristo en la Domo de Levi*** estas oleo-pentraĵo fare de la itala pentristo Paolo Veronese en 1573 kaj unu el la plej grandaj toloj de la 16-a jarcento, je 555 x 1309 cm. Ĝi nun troviĝas en la Gallerie dell'Accademia en Venecio. Veronese pentris ĝin por muro en la dominikana monaĥejo de la Baziliko Sanktaj Johano kaj Paŭlo en la sama urbo.

Ĉi tiu pentraĵo estis intencita bildigi la Lastan Vespermanĝon, por anstataŭigi pli fruan verkon fare de Ticiano pri ĉi tiu temo, kiu estis detruita de fajro en 1571. Tamen, la pentraĵo kondukis al enketo de la Tribunalo de la venecia inkvizicio. Veronese devis respondi al akuzoj pri malsanktaj kaj nedecaj agoj, kaj al la serioza krimo de herezo.

## Referencoj 
Kategorio:Pentraĵoj de la 16-a jarcento
Kategorio:Italaj pentraĵoj
Muzeo de Holokaŭsto de Ilinojso kaj Eduka Centro

La **Muzeo de Holokaŭsto de Ilinojso kaj Eduka Centro** () estas la ĉefranga holokaŭsta monumento kaj eduka centro (instruejo) en la Mezokcidenta Usono. 

La muzeo estas dediĉita al la memoro de la viktimoj de la holokaŭsto kaj la batalo kontraŭ malamo, antaŭjuĝo kaj indiferenteco . Ĝi plenumas sian mision per ekspozicioj, same kiel edukaj programoj kaj agadoj, kiuj helpas batali por homaj rajtoj kaj kondamni genocidon . 

La muzeo situas en Skokie, antaŭurbo de Ĉikago kiu havas grandan judan komunumon. En tiu ĉi antaŭurbo, novnazia grupo provis fari marŝon en 1977 kaj 1978 . La muzeo enhavas plurcent ekspoziciaĵojn pri la holokaŭsto kaj proksimume  filmatestaĵojn de pluvivantoj de la holokaŭsto kaj aliaj genocidoj. La komenca kosto estis 45 milionoj USD. La muzea areo etendiĝas sur  kvadrataj metroj. 

## Priskribo 
maldekstre|eta|La Muzeo de Holokaŭsto de Ilinojso kaj Eduka Centro (Foto de 2009).
Organizaĵo nomita *Holocaust Memorial Foundation of Illinois*, kiu kontrolas la fundamenton, establis la unuan malgrandan muzeon en 1981, en respondo al la intenco de la novnazia grupo organizi marŝado tra Skokie, kie multaj holokaŭstotransvivantoj vivis. 

La 19-an de April, 2009, la nova, multe pli granda muzeo estis ceremonie malfermita en la ĉeesto de iama usona prezidanto Bill Clinton kaj kun honora gasto Elie Wiesel. Barack Obama, usona prezidento, kaj Ŝimon Peres, israela prezidanto, partoprenis en la solenaĵoj per videomesaĝoj .

Post la pafado, kiu okazis la 10-an de junio 2009 en la Usona Holokaŭsta Memora Muzeo en Vaŝingtono, sekurecaj postuloj estis plifortigitaj ankaŭ ĉe la muzeo en Skokie .

En la instalaĵo laboras volontuloj de la organizaĵoj *Aktion Sühnezeichen Peace Services* (Aktion Sühnezeichen Friedensdienste) kaj la Aŭstria Memorservo (ekde 2009).

## Konstruaĵo 
maldekstre|eta|Halo de Memoro.
La konstruaĵo estis dezajnita fare de arkitekto Stanley Tigerman. Yitzchak Mais, iama direktoro de la Jad Vaŝem, kunlaboris kun li pri la dezajno de la internoj kaj la konstanta ekspozicio. La konstanta holokaŭsta ekspozicio okupas la teretaĝon, sed ekzistas ankaŭ aŭditorio, la ĉefa enirejo kun akceptejo kaj informejo, vestejo, suvenirbutiko kaj biblioteko. En la supra etaĝo estas Memorsalono, artgalerio, la supra parto de la aŭditorio kaj oficejoj, kaj en la kelo estas prelegĉambroj, ekspozicio por infanoj, ekspozicio dediĉita al la historio de la muzeo kaj konferencsalono.

La fronto de la konstruaĵo estas dividita en du partojn. La nigra parto enhavas la enirpordon kaj la blanka parto enhavas la elirpordon. Du spacaj strukturoj similaj al penetritaj torĉoj estis metitaj antaŭ la konstruaĵo. La muzeo estas alirita per mallarĝa strateto kun malgranda parkejo sur sia nordorienta flanko. La konstruaĵo estas apartigita de Interstate 94 per arb-liniita deklivo.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Instituto Spertus de Judaj Studoj: Juda eduka kaj kultura centro en Ĉikago

## Eksteraj ligiloj 
* Muzeo de Holokaŭsto de Ilinojso kaj Eduka Centro

Kategorio:Muzea edukado
Kategorio:Muzeoj en Usono
Kategorio:Muzeoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Judaj muzeoj
Kategorio:Ĉikago
Florida Holokaŭsta Muzeo

La **Florida Holokaŭsta Muzeo** () kreskis el malgranda muzeo en la Juda Komunuma Centro en Madeira Beach kaj troviĝas en St. Petersburg, Florido ekde 1998. Hodiaŭ, la Florida Holokaŭsta Muzeo estas la kvina plej granda holokaŭsta muzeo en Usono kaj la plej grava en la sudoriento de la lando .

La fondinto de la muzeo, Walter Lobenberg, holokaŭstotransvivanto de Frankfurto ĉe Majno, aĉetis originan vagonon de Pollando . Tiu artefakto nun estas la centro de la ekspozicio *Proof* (Pruvo) ke tiu vagono estis fakte uzita dum la holokaŭsto por transporti civilulojn al koncentrejoj estis disponigita kiam knabina ringo de la 1930-aj jaroj estis trovita inter la lignotabuloj de la vagono.

## Konsisto 
alternative=Boxcar|maldekstre|eta|Vagono ekspoziciita ĉe Florido Holocaust Muzeo
La Florida Holokaŭsto-Muzeo konsistas el tri etaĝoj:

La teretaĝo estas la konstanta ekspozicio traktanta la historion de la holokaŭsto. Ĝi estas strukturita kronologie kaj baze kovras la tutan periodon de la Vajmara Respubliko ĝis la Nurenbergo-procesoj. La parto de la ekspozicio komence traktas la historion de antisemitismo kaj fine de la ekspozicio estas traktata la hodiaŭa rasismo.

La unua kaj dua etaĝoj aranĝas multajn provizorajn ekspoziciojn. La plimulto de tiuj verkoj konsistas el artekspozicioj kiuj traktas holokaŭston aŭ holokaŭst-rilatajn temojn. Foje ekzistas ankaŭ historiaj ekspozicioj tie, kiel la ekspozicio “Homaro preter pikdrato”, kiu traktas la vivojn de la germanaj militkaptitoj kiuj vivis en Florido. Ĉi tiu ekspozicio estis plejparte kunmetita de Gerold Meininger de la Aŭstra Memorservo.

Alia grava kolono de la muzeo estas la eduka programo. Florido estas unu el la malmultaj usonaj ŝtatoj, kiuj ankris la holokaŭston en sia instruplano. La Florida Holokaŭsta Muzeo ludas tre gravan rolon en tio. Edukaj materialoj estas senpage pruntedonitaj al lernejoj tra la lando (krom Alasko kaj Havajo), kaj multaj lernejaj grupoj estas bonvenigitaj al la muzeo. Instruistoj ankaŭ ricevas regulajn trejnajn vesperojn. Somera instituto kompletigas ĉi tiun oferton .

La Florida Holokaŭsto-Muzeo ankaŭ estas rimarkinda pro sia proksima kontakto kun holokaŭstotransvivantoj kaj veteranoj de la Dua Mondmilito. Ĉiufoje kiam lerneja grupo vizitas, holokaŭsto survivanto parolas al la studentoj. Dum holokaŭsto survivantoj maljuniĝas, pli kaj pli da homoj fidas je duageneraciaj holokaŭsto postvivantoj.

Volontuloj de la Aŭstria Memorservo estas funkcias en la muzeo ekde 1999 .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Muzeoj en Usono
Kategorio:Muzeoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Florido
Memorigaĵo de la Ŝoaho

La **Memorigaĵo de la Ŝoaho** (, akronime **CDJC**) estas la centra memorejo por la holokaŭsto en Parizo, Francio . La fokuso estas sur la persekuto de judoj en okupata Francio kaj en la areo de la Reĝimo de Vichy 1940-1944 . La memorigaĵo ankaŭ estas muzeo kiu ebligas ekscii pri la historio de judoj en Francio kaj Eŭropo kaj la franca rezisto al la tielnomita "Fina Solvo de Juda Demando". La muzeo malfermiĝis en januaro 2005 en La Marais, en la 4-a arondismento de Parizo, tre proksime al la urbodomo .

## Gravaj komponaĵoj 
maldekstre|eta|Mur des Noms (2014)
La gravaj komponaĵoj de la monumento estas:

* La Tribunalo (*Le parvis*)
* La memormuro (*Le fronton*)
* la muro de nomoj (*mur des noms*)
* la ĉambro de indekskartoj (*fichier juif*)
* la muro kun la nomoj de la Justuloj Inter la Nacioj el Francio
* la kripto
* la biblioteko (kun diversaj esploropcioj)

## Surskribo sur la memormuro 
: 

(de: Justin Godart (1871-1956), eksministro, honora prezidanto de la *Comité du Martyr Juif Inconnu*)

Traduko: "Montru vian respekton al la nekonata juda martiro, vian respekton al ĉiuj martiroj, akompanu ilin en viaj pensoj sur ilia longa vojo de sufero, li kondukos vin al la plej alta pinto de justeco kaj vero."

## Galerio 

Dosiero:The_Wall_of_the_Righteous.jpg|La muro de justuloj
Dosiero:The_wall_of_Names.jpg|La muro de nomoj
Dosiero:Crypte_au_Memorial_de_la_Shoah_(Paris).jpg|La kripto kun la eterna flamo
Dosiero:Part_of_a_barrack_in_the_Shoah_Memorial_(Paris).jpg|Parto kazerno #6 de koncentrejo Beaune-la-Rolande 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* stacidomo Pithiviers

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Konstruaĵoj en la 4-a arondismento de Parizo
Kategorio:Muzeoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Historiaj muzeoj en Francio
Kategorio:Muzeoj en Parizo
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Malvarma guto

[eta|Malvarma guto situanta super la [itala duoninsulo.]]
**Malvarma guto**, ankaŭ nomita en la hispana **DANA** — akronimo por *depresión aislada en niveles altos* (esperante: izolita depresio ĉe altaj niveloj), estas meteologia fenomeno en formo de aermaso, kiu tute apartigas sin de tre malvarma fluo kaj malsupreniras sur alian fluon de varma aero, produktante grandajn atmosferajn perturbojn akompanatajn de tre intensa precipitaĵo. Ĝi estas aparta karakterizaĵo de mediteranea klimato. Malvarmaj gutoj povas resti preskaŭ senmovaj dum tagoj aŭ, foje, ili povas moviĝi okcidenten en la kontraŭa direkto al la superreganta fluo en la aero (t.e., retiriĝante).

Tia fenomeno ekzemple ofte suferigas regionojn de plej orienta kaj sudorienta Hispanio, kie la akvoj de Mediteraneo pli kaj pli varmiĝantaj havigas vaporigitan akvon kiu pliigas la falontan pluvokvanton. Vidu ekzemple artikolon Malvarma guto de 2024 en Hispanio.

Kategorio:Malvarmo
Kategorio:Meteoj
Kategorio:Precipitaĵoj
Kategorio:Veteraj eventoj
The Draughtsman's Contract

'''''The Draughtsman's Contract'''* (La kontrakto de la desegnisto) estas brita historia komedi-drama filmo de 1982 verkita kaj reĝisorita de Peter Greenaway – kiel lia unua konvencia longa filmo (post la longa mok-dokumenta filmo *The Falls''). Origine produktorita por Channel 4, la filmo estas formo de murdomistero, kun agado okazanta en rura Wiltshire, Anglio, en 1694 (dum la kunregado de Vilhelmo la 3-a kaj Maria la 2-a. La historian etoson tre taŭge montras la muziko de Michael Nyman, kiu prunteprenas amplekse el Henry Purcell, kaj la etenda kaj prilaborita kostumdesegnado (kiu, por pliigi la efikon, iom troigas tiujn de la epoko). La filmado okazis surloke en domego kaj ĝardenoj de Groombridge Place, proksime al Tunbridge Wells, Kent, Anglio. La filmo ricevis la Grandan Premion de la Belga Asocio de Kinkritikistoj. 

## Intrigo
Temas pri la historio de Mr. Neville dum la somero 1694. Kiel tre bonkvalita desegnisto krom grandambicia, li iam vizitas la hejmon, kaj ties grandajn propraĵojn de Mr. Herbert de Compton Anstey en Wiltshire, cele al atingo de dungo por la realigo de dek du desegnoj. Post dekomencaj nefidoj kaj malpretecoj, pro sia tro kuraĝa laŭdmaniero, kion superas nur lia nekredebla artotalento, Mr. Neville ricevas finfine dungon, ne de Mr. Herbert, sed de lia edzino. Oni subskribas la kontrakton kaj preskaŭ samtempe, Mr. Neville konvinkas Mrs. Herbert pluiri antaŭen kaj tiel ĝui ankaŭ plej intiman gastigemon, kio rezultos en enhejma intrigo en kiu li vidiĝos enkotigita, kaj eĉ suspektinda pri serio de okazaĵoj kiu kondukos lin al fino. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Anthony Higgins kiel R. Neville
* Janet Suzman kiel Virginia Herbert
* Dave Hill kiel Mr Herbert
* Anne-Louise Lambert kiel Sarah Talmann
* Hugh Fraser kiel Mr Talmann
* Neil Cunningham kiel Thomas Noyes
* David Meyer kiel frato Poulenc 
* Tony Meyer kiel frato Poulenc 
* Nicholas Amer kiel Parkes
* Suzan Crowley kiel Mrs Pierpont
* Lynda La Plante kiel Mrs Clement
* Michael Feast kiel the Statue
* David Gant kiel Seymour
* Alastair Cumming kiel Philip
* Steve Ubels kiel Hoyten

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1982
Kategorio:Historiaj filmoj
Kategorio:Britaj filmoj
Kategorio:Misteraj filmoj
Kategorio:Adulto en fikcio
Kategorio:Filmoj pri adultoj
Holokaŭsta Memora Centro (Miĉigano)

La **Holokaŭsta Memora Centro** (**HMC**; , akronime **ZFHMC**) estas la plej granda muzeo pri la Holokaŭsto en Miĉigano. Ĝi situas en Farmington Hills, apud Detrojto , kaj estis fondita en 1984 fare de la Organizaĵo Ŝaarit Haplajta sub la gvidado de rabeno Charles Rosenzveig . Ĝi estas historie la unua holokaŭsta muzeo en Usono .

La muzeo estas konsiderita modelo por la Usona Holokaŭsta Memora Muzeo en Vaŝingtono, la Holokaŭsta Muzeo de Los-Anĝeleso, Kalifornio, kaj la Muzeo de Juda Heredo en Novjorko. Pli ol 2.5 milionoj vizitis la HMC ekde ĝia komenco. 1,6 milionoj el ili estas lernejanoj aŭ studentoj. Nur en la jaro 2000,  grupoj de Miĉigano, la Mezokcidento kaj Kanado vizitis la muzeon . La muzeo ne nur montras la hororojn de la persekuto kaj ekstermado de judoj en Eŭropo fare de Nacisocialismo sed ankaŭ la kulminaĵojn de la historio kaj kulturo de la popolo de eŭropaj judoj daŭranta dum  jaroj .

La biblioteko kaj arkivo de la Centro estas inter la plej gravaj en Usono, kun pli ol  libroj kaj dokumentoj en diversaj lingvoj (angla, germana, hebrea, jida...),  filmetoj, multaj dokumentoj kaj mikrofilmoj .

Volontuloj de la Aŭstria Memorservo povas servi en la muzeo.

## Ekspozicioj 
La centro enhavas plurajn gravajn ekspoziciojn:

# **La Eterna Flamo kaj la Memormuro** : flamo brulas memore al la viktimoj, ĉirkaŭita de memormuro indikanta la nomojn de la koncentrejoj kaj ekstermejoj.
# **La vagono** : vagono el la periodo de la Dua Mondmilito, kiu estis uzata por transporti judojn al ekstermkoncentrejoj.
# **European Jewish Heritage Museum** : ekspozicio prezentanta judan vivon en Eŭropo antaŭ la holokaŭsto.
# **Priskribo de Naziismo** : Ekspozicio priskribanta la ascendon de la nazireĝimo kaj la antisemitajn leĝojn kaj politikojn kiuj estis adoptitaj.
# **La tendarsistemo** : ekspozicio klariganta la evoluon de la koncentrejoj kaj ekstermkoncentrejoj kaj ilian rolon en la holokaŭsto.
# **Portretoj de Honoro** : ekspozicio dediĉita al holokaŭstotransvivantoj de Miĉigano.
# **The Anne Frank Tree Exhibition** : subĉiela ekspozicio kie arbido estis plantita de la kaŝtanarbo kiu staris ekster la kaŝejo de Anne Frank.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Muzeoj en Usono
Kategorio:Muzeoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Miĉigano
Lääneranna

**Lääneranna**, tutfomale **Lääneranna vald**, estas nova malurba komunumo en Estonio kreita en 2017, kiu baze estas posteulo de la antaŭaj komunumoj Lihula vald kaj Hanila vald en la pli norda distrikto Läänemaa kaj la komunumoj Varbla vald kaj Koonga vald en la pli suda distrikto Pärnumaa. La tuta nova komunumo nun apartenas al la distrikto Pärnumaa kaj situas en la pleja okcidento de la kontinenta parto de Estonio (pli okcidente ankoraŭ situas iuj insuloj en la balta maro). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi havas sian administran centron en la urbo Lihula, historie ankaŭ germane *Leal*, kvankam la lokaj germanaj baltoj preskaŭ ĉiuj devis forloĝiĝi sekve de la sekreta aldona protokolo de la pakto Ribbentrop-Molotov inter Nazia Germanio kaj Sovetunio aŭguste 1939.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|maldekstra|300ra|
eta|maldekstra|300ra|

Kategorio:Komunumoj de Estonio
Mendoza (stacidomo)

**Mendoza** estas fervoja stacio situanta en la samnoma urbo, Provinco Mendoza, Argentina Respubliko.

## Bildgalerio 

Estacion Mendoza (Metrotranvia) 2022-11 (07).jpg|Nomŝildo
(Parador Mendoza) Siemens–Duewag (1).jpg|Kajoj kaj trakoj
(Parador Mendoza) Siemens–Duewag U2 ingresando a estacion (5).JPG|Trajno

## Vidu ankaŭ 
* Mendozo (urbo)
* Sociedad de Transporte Mendoza
* Metrotranvía de Mendoza

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Mendoza (urbo)
Kategorio:Stacioj de Metrotranvía de Mendoza
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Kalvinana preĝejo (Soponya)

La **kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento (ekde 1999) en grandvilaĝo Soponya (Hungario).

## Historio 
En Soponya estis konstruita kalvinana preĝdomo (turkonstruado estis malpermesita) en 1720. La turo konstruiĝis kun permeso en 1793. Pro la bataloj en 1945 la turo plene, la navo iomete neniiĝis. En la sekva jaro nur la navo estis renovigita, krome oni establis sonorilostablon. Turo konstruiĝis en 2020, pli frue inter 1993-1997 la plena kirko renoviĝis. 

## Konstruaĵo 
La konstruaĵo situas sola. La fasado estas simetria, meze malsupre funkcias la rektangula enirejo. Pli supre malgranda ronda fenestro videblas, la plej supre la turo altiĝas. La turpinto estas alta piramido. Dekstre sakristio aliĝas al la navo.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj

Soponya
Teodozio el Bitinio

**Teodozio el Bitinio** aŭ **Teodozio el Tripoli** estis greka kuracisto, matematikisto kaj astronomo. Strabono, en sia "Geographyka", diras ke li naskiĝis en Bitinio, Turkio sed vivis kaj laboris ĉefe en Tripolo, Libio. Lia ĉefa verko "Sphaericorum" estis unuafoje tradukita en la araban de Kusta ben Luka (819-912) kaj kompletigita de Thābit ibn Qurra (836-910). Estas multaj komentarioj pri ĉi tiu kaj aliaj verkoj de Teodozio, kompilitaj de orientaj sciencistoj de la 13-a kaj 15-a jarcentoj, inter kiuj oni povas nomi tiajn eminentajn matematikistojn, astronomoj kiel Nasir ad-Din at-Tusi (1201-1274) kaj Muhyi al-Din al-Maghribi (1220-1283) kaj aliaj. Vitruvio atribuas al li inventadon de universala sunhorloĝo (t.e., kiu indikas la tempon sendepende de la uzloko).

La "Sphaericorum" estis tradukita (kiel aliaj verkoj de Teodozio) en la araban fine de la 9-a jarcento kaj el la araba en la latinan en la 12-a jarcento (Platono Tiburtino (1100-1145), Gherardo da Cremona (1114-1187)). Presitaj eldonoj unue aperis en 1518 en Venecio (latine, tradukita el la araba), en 1529 en Vieno (fare de Johannes Vögelin (1500-1549)), en 1558 en Parizo (J. Pena), en 1572 en Strasburgo (Konrad Dasypodius (1530-1601)) kaj poste, inter aliaj, en eldonoj de Christopher Clavius (Romo, 1586), J. Auria (Romo, 1587), Marin Mersenne (1644), Isaac Barrow (1675).

* "De habitationibus" (Pri loĝejoj) kaj "De diebus et noctibus" ("Pri tagoj kaj noktoj"), estas ambaŭ verkoj pri matematika geografio. La unua verko priskribas, interalie, kiuj partoj de la ĉielo estas videblaj en malsamaj geografiaj lokoj kaj la dua libro priskribas la longon de tagoj kaj noktoj dum jaro.

## Verkaro
* περὶ οἰκήσεων ("Pri loĝejoj") aŭ "De habitationibus"
* περὶ ἡμερῶν καὶ νυκτῶν ("Pri noktoj kaj tagoj") aŭ ("De diebus et noctibus")

## Vidu ankaŭ
* Eŭdokso el Knido (408 a. K. - 355 a. K.)
* Aŭtoliko de Pitano (360 a. K. - 290 a. K.) greka astronomo, matematikisto kaj geografo.
* Hiparko el Bitinio (190 a. K. - 120 a. K.)
* Strabono (63 a. K. - 23 a. K.)
* Papo de Aleksandrio (289-349)
* Kusta ben Luka (819-912)
* Platono Tiburtino (1100-1145) hispana matematikisto kaj astronomo
* Gherardo da Cremona (1114-1187)
* Franciscus Maurolycus (1494-1575)
* Johannes Vögelin (1500-1549) svisa profesoro pri matematiko kaj astronomo
* Christopher Clavius (1528-1612)
* Conrad Dasypodius (1530-1601) svisa matematikisto kaj astronomo
* Marin Mersenne (1588-1648)
* Isaac Barrow (1630-1677)
* Paul Ver Eecke (1867-1959) belga historiisto pri matematiko

## Referencoj 
160 a. K.
87  a. K.
Kategorio:Naskiĝintoj en la 2-a jarcento a.K.
Kategorio:Mortintoj en la 1-a jarcento a.K.

Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Greklingvaj verkistoj
Kategorio:Grekaj kuracistoj
Kategorio:Grekaj matematikistoj
Kategorio:Grekaj astronomoj
Comodoro Rivadavia (stacidomo)

**Comodoro Rivadavia** estas iama fervoja stacio de la Fervojo Comodoro Rivadavia kiu ligis ĉi tiun urbon kun Colonia Sarmiento, ambaŭ en la provinco Ĉubutio (Argentino).​ Ĝiaj loko, grandeco kaj infrastrukturo igis ĝin la centra stacidomo de la fervojo de Comodoro Rivadavia ĝis Sarmiento ĝis ĝia neniigo.

## Bildgalerio 

Estacioncomodoro.JPG|Stacio
Vista de Comodoro Rivadavia (2010 07) - panoramio.jpg|Elaera vido
Vapor comodoro.jpg|Vaportrajno 

## Vidu ankaŭ 
* Comodoro Rivadavia

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Comodoro Rivadavia
Kategorio:Fervojaj stacioj en Argentino
Memora Centro de la Holokaŭsto (Budapeŝto)

La **Memora Centro de la Holokaŭsto** () aŭ **Holokaŭsta Memora Muzeo** () ankaŭ nomita laŭ la usona nomo  estas muzeo kaj memorejo konstruita apud la sinagogo de strato Páva, Budapeŝto, kiu prilaboras kaj elmontras la okazaĵojn de la juda holokaŭsto en Hungario. Ĝi malfermiĝis en 2004 .

En Budapeŝto, tiu loko estas la kvara loko kie la ekstermado de la judoj (precipe en Hungario dum la Dua Mondmilito) estas dokumentita kaj esplorita. Post la germana okupo de Hungario en la fonto kaj somerkomenco de 1944, la plimulto de hungaraj judoj ekster Budapeŝto estis deportita per trajno al la ekstermejo Aŭŝvico fare de la nazioj sub Adolf Eichmann kaj mortigitaj tie. Ŝtataj institucioj en la provincaj administracioj kaj la ĝendarmaro kaj la membroj de la Partio de Sago Kruco agis kiel kunlaborismantoj grandskale en la getigo, deportado kaj persekutado de hungaraj judoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  
*  
Kategorio:Muzeoj en Budapeŝto
Kategorio:Muzeoj pri Holokaŭsto
Kategorio:Judismo en Hungario
Kategorio:Judaj organizaĵoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Galerio de la Akademio de Venecio

La **Galerio de la Akademio de Venecio** ( '''''Gallerie dell'Accademia'''*) estas muzeo pri antaŭ-19-a-jarcenta arto en Venecio, norda Italio. Ĝi situas en la Scuola della Carità sur la suda bordo de la Granda Kanalo, ene de la kvartalo Dorsoduro. Origine ĝi estis la galerio de la *Accademia di Belle Arti di Venezia*, la belarta akademio de Venecio, de kiu ĝi fariĝis sendependa en 1879. La du institucioj restis en la sama konstruaĵo ĝis 2004, kiam la artlernejo translokiĝis al la eksa « hospitalo de la nekurebluloj » ( *ospedale degli Incurabili'').

La Gallerie dell'Accademia enhavas majstroverkojn de venecia pentrado ĝis la 19-a jarcento, ĝenerale aranĝitajn kronologie kvankam iuj temaj ekspozicioj estas evidentaj. La kolekto interalie inkluzivas la desegnaĵon de la *Vitruvia homo* fare de Leonardo da Vinci, kiu estas ekspoziciata nur malofte, ĉar la verko, estante sur papero, estas fragila kaj sentema al lumo.

## Eksteraj ligiloj 
*Oficiala retejo

Kategorio:Muzeoj en Italio
Kategorio:Venecio
Fondaĵo Ŝoaho

La **Fondaĵo Ŝoaho** (), plennomita  estas neprofitcela organizaĵo en Usono fondita en 1994 fare de usona reĝisoro Steven Spielberg kiu registrigis (vidbendigis) atestojn de holokaŭstotransvivantoj tutmonde kaj grandskale por la avantaĝo de estontaj generacioj por disponigi ĝin kiel instrua kaj trejna materialo. La ideo venis de la deziroj de holokaŭsto pluvivantoj dum la filmado de la filmo de Spielberg ''Schindler's List* .

En 2006, la Fondaĵo Shoah estis transdonita al la samnoma instituto por Vida Historio kaj Eduko ĉe la Universitato de Suda Kalifornio (USC) en Los-Anĝeleso, kiu nun igas la kolektitan kaj arkivitan materialon havebla en ĝia *Visual History Archive'' (Arkivo por Vida Historio) por esplorado kaj instruaj celoj '**. Ekde tiam la Fondaĵo estis nomita la **USC Shoah Foundation '*.

Dum la filmado de la filmo *Schindler's List de* Spielberg en Krakovo, multaj holokaŭstotransvivantoj esprimis la deziron rakonti sian vivhistorion antaŭ videokamerao kaj tiel konservi ĝin por posteularo. Ĝia celo estis registri kiel eble plej multajn intervjuojn kun pluvivantoj de la holokaŭsto kaj viktimoj de la nazia ekstermpolitiko en video. La atestantoj inkludas rase persekutatajn homojn kiel ekzemple judoj, romaoj kaj sintioj, same kiel saĝe persekutatajn homojn kaj membrojn de aliaj persekutitaj grupoj. Konversacioj ankaŭ estis registritaj kun soldatoj kiuj partoprenis en la liberigo de la tendaraj kaptitoj kaj kun rezistantoj. 

Entute preskaŭ  homoj el 56 landoj estis intervjuitaj en 32 lingvoj. La intervjuoj nun estas finitaj kaj inkluzivas atestojn en formo de konversacioj daŭrantaj entute ĉirkaŭ  horojn.

La intervjuoj ankaŭ inkludas kelkajn de pluvivantoj de la ruanda genocido en 1994  kaj la 1937-datita Nanking-masakro.  La 24-an de aprilo 2015, je la 100-a datreveno de la unua genocido de la 20-a jarcento, la Armena genocido, 332 atestoj ligitaj al tiu genocido estis aldonitaj al la arkivo .

En decembro 2023, la fundamento lanĉis kolektigon de atestoj de la Atako de Hamaso kontraŭ Israelo *''.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Fondaĵo Ŝoaho starigas Vidan Historian Arkivon
* Fondaĵo Ŝoaho ĉe Google Kultura instituto
* IWitness Eduka Retejo
* La Atesta Arkivo

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1994
Kategorio:Memoro de la Holokaŭsto
Kategorio:Los-Anĝeleso
A Zed & Two Noughts

***A Zed & Two Noughts*** (Zo kaj du nuloj, tio estas *Zoo*, tio estas bestoĝardeno) estas filmo de 1985 verkita kaj reĝisorita de Peter Greenaway. Tiu filmo estis la unua kunlaboraĵo de Greenaway kun la fotografiisto Sacha Vierny, kiu plue filmis la verkojn de Greenaway en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj, ĝis la morto de Vierny. 

La filmo temas pri du zoologoj kiuj, perdinte siajn edzinojn en trafikakcidento, disvolvas obsedon por animala malkomponiĝado. 

## Intrigo
Dekomence okazas akcidento inter aŭto kaj blanka cigno ĉe la pordo de zoo. Estas du viktimoj, la edzinoj de du ĝemeloj zoologaj, nome Oswald kaj Oliver, kaj unu survivintino, nome la ŝoforino Alba Bewick. Sed la historio komplikiĝas, ĉar la realo de la filmo estas okultrompo kaj la fikcio estas pli preciza ol pentraĵo de Johannes Vermeer — kio gravas en la historio. 

Venus de Milo (Frances Barber), estas prostitutino kaj rakontistino kiu laboras en la zoo, kaj klopodas rilati kun la ĝemeloj, evidente por ke ili rekuperiĝu el sia perdo. Dume, Oswald kaj Oliver laŭgrade obsesdiĝas je bildoj de kresko kaj dekadenco, rigardante filmetojn pri la origino de vivo kaj kreante tempopasajn filmetojn pri dekomponiĝantaj vivoformoj. Ili komencas per verda pomo, kiun oni mordas kaj kiu putriĝas antaŭ la kamerao. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Andrea Ferreol kiel Alba Bewick
* Brian Deacon kiel Oswald Deuce
* Eric Deacon kiel Oliver Deuce
* Frances Barber kiel Venus de Milo
* Joss Ackland kiel Van Hoyten
* Jim Davidson kiel Joshua Plate
* Agnes Brulet kiel Beta Bewick
* Guusje Van Tilborgh kiel Caterina Bolnes
* Gerard Thoolen kiel Van Meegeren
* Ken Campbell kiel Stephen Pipe
* Wolf Kahler kiel Felipe Arc-en-Ciel
* Geoffrey Palmer kiel Fallast

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1985
Kategorio:Nederlandaj filmoj
Kategorio:Britaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Kategorio:Komedio-dramaj filmoj
Kategorio:Avangardismo
Kategorio:Ĝemeloj en fikcio
Kategorio:Filmoj pri familioj
Ago-Repaciga Servo por Paco

La **Ago-Repaciga Servo por Paco** (, akronime **ASF**;  ankaŭ konata precipe en anglalingvaj landoj kiel  , akronime **ARSP**) estas germana organizaĵo de la pacmovado. 

La organizaĵo estis iniciatita fare de Lothar Kreyssig en 1958 flanke de la Sinodo de la Evangelia Eklezio en Germanio kaj antaŭenigis ĝian fondon . La organizaĵo estas precipe konata pro sia internacia volontula programo kaj la organizo de laborkampoj en Eŭropo .

ASF organizas volontulajn servojn kaj renkontajn programojn (pacservoj) en Eŭropo, Israelo kaj Usono. Trakti la krimojn de Nacisocialismo kaj iliajn sekvojn estas la motivo kaj devo de la organizo por konkreta agado en la nuntempo ekde 1958 . Volontuloj akompanas holokaŭstotransvivantojn kaj iamajn trudlaboristojn, subtenas homojn kun handikapoj kaj socie malfavorataj kaj estas implikitaj en monumentoj kaj organizoj kontraŭ antisemitismo, rasismo kaj dekstra ekstremismo .  

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Aga Repacigo Servo por Paco (ARSP)  Oficiala germana retejo. Reprenita la 10a de marto 2010
* Aga Komitato Servo por Paco  Oficiala retejo. Reprenita.
* Aga Repaciga Servo por Paco (retejo por usona oficejo kaj aktivecoj) reprenita la 28a de januaro 2023.

Kategorio:Luteranaj organizaĵoj
Kategorio:Memoro de la Holokaŭsto
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1958
Gladiator II

***Gladiator II*** (esperante ***Gladiatoro II***) estas brita-usona filmo de Ridley Scott. Ĝi aperis en 2024.

Ĝi estas la sekvo de Gladiator de la sama filmreĝisoro, kiu aperis en 2000.

## Intrigo
Pli ol du jardekojn post la eventoj kun Maximus Decimus Meridius, lia filo, Lucius Verus, vivas kun sia edzino en Numidio. Kiam la romia armeo atakas ilin, ĝi mortigas lian edzinon, kaj Lucius estas sklavigita. Li iĝas gladiatoro por Makrino kaj volas venĝi.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Paul Mescal : Lucius Verus
* Pedro Pascal : Marcus Acacius
* Connie Nielsen : Lucilla
* Denzel Washington : Makrino
* Joseph Quinn : Imperiestro Geta
* Fred Hechinger : Imperiestro Caracalla
* Derek Jacobi : Senatoro Gracchus

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2024
Kategorio:Usonaj filmoj
Kategorio:Britaj filmoj
Kategorio:Anglalingvaj filmoj
Albrecht Wolters

**Albrecht Constantin Julius WOLTERS** (naskiĝinta la  en Emmerich, mortinta la  en  Halle) estis germana teologo protestanta-unuiĝinta. Edzigis lin Luise Henriette Theodora Kämppfer (1823-1911).
## Vivo kaj agado
, sur la Bonna Malnova Tombejo]]
Estante filo de tribunalsekretario li estis paroĥestro en Wesel (1857) kaj Bonn, superintendanto en (1868) doktoriĝante ĉe la Bonna universitato. Post studoj en Bonno kaj Berlino li estis dum tri jaroj privata instruisto. Li fariĝis paroĥestra helpanto en Krefeld kaj instruisto en Bonno. Fine li estis profesoro ĉe la universitato de Halle. Filoj liaj estis la medicinisto Maximilian Wolters kaj la arkeologo Paul Wolters.

Krom sia profesio li okupiĝis science kun la historio de Reformacio en Rejnlando kaj la ekleziaj ordonoj de Okcidenta Germanujo (»Die Prinzipien der rheinisch-westfälischen Kirchenordnung«, 1862; »Der Heidelberger Katechismus in seiner ursprünglichen Gestalt«, 1864; »Reformationsgeschichte der Stadt Wesel bis zur Befestigung ihres reformierten Bekenntnisses«, 1867; »Konrad von Heresbach und der clevische Hof seiner Zeit «, 1868). En 1868 li fariĝis honora doktoro ĉe la Bonna universitato. 

Bonne li fondis Groŝan Societon por konstrui kirkon en Bonno; konsekro de la preĝejo Kruco okazis en decembro 1871 ĉe Imperiestra Placo. En 1841 fondis li i.a. kun Albrecht Schöler, Willibald Beyschlag, Friedrich Wilhelm Raiffeisen la societon *Bonner Wingolf*. Krome estis li membro de Maikäferbund, rondo de sprituloj kies membroj laŭtlegu poeziaĵojn siajn unu al la alia. Wolters membris en la plej supera kortumo pri malsekularaj aferoj. Kune kun Willibald Beyschlag fondis li la gazeton "Deutsch-evangelische Blätter", organo de la Meza Frakcio ene de la Eklezio de la Malnovprusa Unio (1876).

## Skribaĵoj 
* "Über die Prinzipien der rheinisch-westphälischen Kirchen-Ordnung im Verhältniß zu neueren Organisations-Versuchen anderer evangelischer Landeskirchen." Ĉe: Albrecht Wolters, Heinrich Achenbach: *Über die Prinzipien der rheinisch-westphälischen Kirchenordnung und über die rechtliche Bedeutung des Art. 15 der preußischen Verfassungs-Urkunde*, Marcus, Bonn 1862, p. 1–52
* *Der Heidelberger Katechismus. In seiner ursprünglichen Gestalt.* Eldoniĝis en 1563. Marcus, Bonn 1864.
* *Konrad von Heresbach und der Clevische Hof zu seiner Zeit, nach neuen Quellen geschildert. Ein Beitrag zur Geschichte des Reformationszeitalters und seines Humanismus.* Lucas, Elberfeld 1867.

## Notoj 
## Literaturo 
Tschackert Paul: "Wolters, Albrecht" - ĉe: *Allgemeine Deutsche Biographie*, volumo 44 (1898), p. 550–551 
## Eksteraj ligiloj 
* katalogo de profesoroj el Halle
*ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Germanaj teologoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1822
Kategorio:Mortintoj en 1878
Kategorio:Germanaj historiistoj
Agado-Grupo por Solidareca Mondo

La **Agado-Grupo por Solidareca Mondo** (**AGSM**, , akronime **ASW**) estas senprofita disvolva asocio bazita en Berlino . Li subtenas projektojn en Azio, Afriko kaj Latinameriko .

Ĝi estis fondita en 1957 en Berlino, kiu ankoraŭ ne estis tute dividita. Ĉi tio igas ĝin unu el la plej malnovaj organizaĵoj pri evolupolitiko en Germanio . 

Male al multaj aliaj organizaĵoj, la organizaĵo ne sendis " disvolvajn laboristojn " aŭ "fakulojn". La organizaĵo estis pioniro en certigi ke ĉiuj financitaj projektoj estis iniciatitaj fare de lokaj homoj kaj efektivigitaj sendepende. La financa celo de AGSM estas plifortigi malfavoratajn grupojn finance kaj ideale por ke ili povu sendepende formi socian ŝanĝon longtempe .

La ĉefaj temoj estas la protekto de homaj rajtoj, la povigo de virinoj kaj la protekto de la medio en la landoj de la tutmonda sudo . 

## Referencoj 
Kategorio:Politikaj organizaĵoj en Germanio
Kategorio:Organizaĵoj en Germanio
Kategorio:Internacia disvolviĝo
Erik Lehnert

**Erik LEHNERT** (naskiĝinta la  en Orienta Berlino) estas germana publicisto kaj frakcia afergvidanto de AfD en la parlamento de Brandenburgio. Eldonas li la periodaĵon "Sezession". De 2008 ĝis la mem-neniiĝo en printempo 2024 li afergvidantis ĉe la novdekstrisma Instituto pri Ŝtatpolitiko (IfS).

## Vivo 
Lia patrino Marina Lehnert (inĝenier-ekonomikisto) nuptis en 1995 la GDR-disidenton kaj filozofon Rudolf Bahro. Studis li filozofion, historion kaj prahistorion en Berlino kaj magistriĝis en 2001; poste estis li stipendiulo de DFG en Bamberg. En 2006 li doktoriĝis ĉe Volker Gerhardt kaj Gerd Irrlitz en Berlino post defendo de la tezo *Karl Jaspers und die Philosophische Anthropologie*.

Post doktoriĝo li ekigis kunlaboron kun la eldonisto Götz Kubitschek; en ties eldonejo *Antaios* li fariĝis lektoro kaj redaktisto de la gazeto *Sezession*. De 2009 li estis scienca gvidanto de la pluklerigsocieto IfS. Ekde 2009 apartenis li al la estrarano de la ŝirma organizo. De 2024 estas Lehnert eldonisto de la periodaĵo "Sezession". 

Lehnert laboris por la AfD-deputito Harald Weyel kiu estraranis ĉe la Erasmus-fondaĵo (DES). En aŭtuno 2019 Lehnert iĝis sekretario de ĉi fondaĵo (ĝis majo 2020). En aŭgusto 2021 ZDF raportis pri la deĵoro de Lehnert en la AfD-frakcio de la brandenburgia parlamento. De 2024 Lehnert samloke estas estranta afergvidanto de la menciita frakcio.

## Skribaĵoj (elekto) 
### aŭtorece 
* *Finalität als Naturdetermination. Zur Naturteleologie bei Teilhard de Chardin*. Ibidem-Verlag, Stuttgart 2002, ISBN 3-89821-173-8.
* *Gerhard Nebel. Wächter des Normativen* (=Perspektiven, 5). Edition Antaios, Schnellroda 2004, ISBN 3-935063-05-9
* *Die Existenz als Grenze des Wissens. Grundzüge einer Kritik der Philosophischen Anthropologie bei Karl Jaspers* (=Judentum – Christentum – Islam, 4). Ergon-Verlag, Würzburg 2006, ISBN 978-3-89913-534-3
* *Wozu Politik? Vom Interesse am Gang der Welt* (=Kaplaken, 19). Edition Antaios, Schnellroda 2010, ISBN 978-3-935063-88-3
* mit Wiggo Mann: *Das andere Deutschland. Neun Typen.* Verlag Antaios, Schnellroda 2017, ISBN 978-3-944422-97-8

### eldonistece 
* *„Lasset uns Gutes thun und nicht müde werden“. 200 Jahre Luisenstift Berlin*. Lukas-Verlag, Berlin 2007, ISBN 978-3-86732-008-5.
* kun Karlheinz Weißmann: *Staatspolitisches Handbuch*. 5 Bände, Edition Antaios, Schnellroda 2009–2017.
* kun Götz Kubitschek: *Joachim Fernau. Leben und Werk in Texten und Bildern.* Edition Antaios, Schnellroda 2009, ISBN 978-3-935063-34-0
* kun Günter Maschke: *Carl Schmitt/ Hans-Dietrich Sander. Werkstatt-Discorsi Briefwechsel 1967–1981.* Edition Antaios, Schnellroda 2009, ISBN 978-3-935063-28-9.
* Armin Mohler: *Lieber Chef … Briefe an Ernst Jünger 1947–1961.* Verlag Antaios, Schnellroda 2016, ISBN 978-3-935063-29-6.
* kun Michael Kirchberg: *Eine Spur hinterlassen. Götz Kubitschek zum 50. Geburtstag.* Dreipass Verlag, Leipzig 2020.

## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB
## Notoj 
Kategorio:Publikigistoj
Kategorio:Lektoroj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Nova Dekstro (Eŭropo)
Kategorio:Germanaj historiistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1975
Tiromancino

**Tiromancino** - prononco  - estas itala muzikgrupo el Romo, historie gvidata de la kantisto Federico Zampaglione. Ĝia muziko baziĝas sur la miksaĵo de kantoformo kaj, kompare kun kutima itala pop-muziko, la serĉo de netradiciaj sonoj, kiuj tuŝas alternativan rokon, elektronikan muzikon kaj folkmuzikon. Ekde la publikigo de ilia unua albumo, *Tiromancyno*, la grupo estis nomitaj, fakte, per tiu nomo.

La grupo estis fondita en 1989 de la kantisto Federico Zampaglione, kiu reprezentas la animon de grupo kiu neniam havis fiksan grupanaron. Inter alie, la grupo en 2000 kunkonkuris en la muzika Festivalo de Sanremo.

## Oficiala retejo 
*  ()

Kategorio:Muzikaj grupoj
Beastie Boys

**Beastie Boys** - prononco  - estis usona hiphopa respektive repa muzikgrupo de Novjorko, formita en 1981. La grupo estis kunmetita de *Adam "Ad-Rock" Horovitz* (kanto, elektra gitaro), *Adam "MCA" Yauch* (kanto, basgitaro), kaj *Michael "Mike D" Diamond* (kanto, frapinstrumentaro, programado). *Beastie Boys* estis formita el membroj de eksperimenta ĝisoste punkroka grupo The Young Aborigines ("la junaj aborigenoj"), kiu estis formita en 1979, kun *Diamond* per frapinstrumentaro, *Jeremy Shatan* per basgitaro, *John Berry* per elektra gitaro, kaj la drumistino *Kate Schellenbach* poste kuniĝante per frapinstrumentaro. Kiam Shatan forlasis Novjorkon meze de 1981, Yauch anstataŭigis lin sur basgitaro kaj la rezulta grupo estis nomita *Beastie Boys. Berry* foriris baldaŭ poste kaj estis anstataŭigita per *Horovitz*.

Post atingado de loka sukceso kun la komedia hiphopa unuopaĵo *"Cooky Puss"* de 1983, la muzikgrupo faris plenan transiron al repo, kaj *Schellenbach* foriris. Ili turneis kun la popmuzika kantistino Madonna en 1985 kaj jaron poste publikigis sian debutan albumon, *Licensed to Ill* (1986, aludo al la parolturno "licence to kill", "licenco pri murdo", kiun ekzemple oni atribuis al la romanoj de la fikcia angla spiono *James Bond* kaj kiu en 1989 iĝos titolo de propra kineja filmo pri la spiono), la unua repa albumo kiu atingis tute supran rangon en la usona muzika ranglisto *Billboard 200*. Ilia dua albumo, ''Paul's Boutique* (1989), kunmetita preskaŭ tute de provaĵoj, estis komerca fiasko kiu poste ricevis aplaŭdon de muzikaj kritikistoj. *Check Your Head* (1992) kaj *Ill Communication* (1994) trovis ĉefan sukceson, sekvitan fare de *Hello Nasty* (1998), *To the 5 Boroughs* (2004), *The Mix-Up* (2007) kaj *Hot Sauce Committee Part Two* (2011).

La grupo vendis 20 milionojn da muzikdiskoj en Usono kaj havis sep platen-vendantajn albumojn de 1986 ĝis 2004. Ĝi estas la plej vendata repgrupo ekde kiam la usona muzika ranglisto *Billboard* komencis registri vendojn en 1991. En 2012, ĝi iĝis la tria repgrupo kiu estis enprenita en la Fam-Salono de Rokenrolo en Klevlando, Ohio, Usono. En la sama jaro, *Yauch'' mortis pro kancero kaj la grupo malfondiĝis. La ceteraj membroj publikigis plurajn retrospektivajn verkojn, inkluzive de libroj, dokumentaraj filmoj, kaj karier-kovrantaj muzikdiskaj kompilaĵoj.

## Oficiala retejo 
*oficiala retejo, arkivigita en aŭgusto 2023 ()

Kategorio:Muzikaj grupoj