Kinginsula emuo

La **Kinginsula emuo** aŭ **reĝinsula emuo** () estas formortinta subspecio de la Emuo. Ĝi troviĝis endemie en Reĝinsulo (Tasmanio) kie ĝi restis izolata. Tiu insulo situas en la Markolo Bass inter kontinenta Aŭstralio kaj Tasmanio. La plej proksimaj parencoj de tiu birda subspecio povas esti la same formortinta tasmania emuo, ĉar ili apartenis al ununura populacio ĝis almenaŭ antaŭ pli ol 14,000 jaroj, kiam Tasmanio kaj la Reĝinsulo estis ankoraŭ konektitaj. La malgrando de la reĝinsula emuo povus esti ekzemplo de insula naneco.

La reĝinsula emuo estis la plej malgranda el ĉiuj emuoj, kaj havis pli malhelan plumaron ol la kontinenta emuo. Ĝi estis nigra kaj bruna, kaj havis nudan (senpluman) bluan haŭton de la kolo, kvankam komune kun kontinentaj emuoj ties idoj estis striecaj. Ili estis distingaj el la Kanguruinsula emuo laŭ nombroj de detaloj de ostoj, inklude grandon. La kutimaro de la reĝinsula emuo probable ne diferencis multe el tiu de la kontinenta emuo. Tiuj birdoj grupiĝis en emuaroj por manĝi kaj dum la reprodukta sezono. Ii manĝis berojn, herbon kaj algojn. Ili kuris rapide kaj povis defendiĝis per piedfrapado. La nesto estis neprofunda, kaj konsistis el seka foliaro kaj musko. La ino demetis 7 al 9 ovojn, kiuj estis kovataj de ambaŭ gepatroj.

Eŭropanoj malkovris la reĝinsulan emuon en 1802 dum fruaj ekspedicioj al la insulo, kaj plej el kio estas konata pri la birdo dum ties vivo venas el intervjuoj kiujn la franca naturalisto François Péron faris kun fokoĉasisto tie. Péron estis alveninta en la reĝinsula emuo en 1802 kun la ekspedicio de Nicolas Baudin, kaj en 1804 kelkaj kaj vivaj kaj remburitaj kaj reĝinsulaj kaj kanguruinsulaj emuoj estis senditaj al Francio. La du vivantaj specimenoj de reĝinsula emuo estis tenitaj en kaptiteco en la Ĝardeno de la Plantoj, kaj la restoj de tiuj kaj la aliaj birdoj estas disigitaj tra diversaj muzeoj en Eŭropo nune. La bitakoroj de la ekspedicio ne specife klarigas el kiu insulo ĉiu birdo estis kaptita, aŭ eĉ se ili estas taksonomie distingaj, kaj tiele ties statuso restis neklara ĝis pli ol unu jarcento poste. Ĉasadpremo kaj incendioj fare de fruaj setlantoj en Reĝinsulo ŝajne kondukis la naturan populacion al formorto ĉirkaŭ 1805. La du kaptitaj specimenoj loĝintaj en Parizo mortiĝis en 1822 kaj supozeble ili estis la lastaj el sia taksono.

## Taksonomio 
[eta|upright|maldekstra|Muntita skeleto, Reĝa Zoologia Muzeo, [Florenco.]]
Estis delonge konfuzo rilate al la taksonomio, statuso kaj geografia origino de la malgrandaj insulaj emutaksonoj el Kinginsulo kaj el Kanguruinsulo, ĉar specimenoj de ambaŭ populacioj estis transportitaj al Francio kiel parto de la sama Franca ekspedicio al Aŭstralio komence de la 1800-aj jaroj. La loglibroj de la ekspedicio malsukcesis klarigi ĉu kaj kiam la malgrandaj emuoj estis kolektitaj, kaj tio rezultis en amaso da sciencaj nomoj sinsekve stampitaj por unu aŭ ambaŭ birdoj, multaj sur pridisputebla bazo, kaj en la ideo ke ĉiuj specimenoj originiĝis el la Kangurua Insulo. Krome, en 1914, L. Brasil asertis ke la ekspedicio ne trafis emuojn en Kinginsulo, ĉar la vetero estis tro malbona por ke ili povu lasi sian kampadejon. Francoj aludis kaj al emuoj kaj al kazuaroj kiel "casoars" samtempe, kio kondukis al plia konfuzo.

Louis Jean Pierre Vieillot unuafoje stampis la dunomon *Dromaius&nbsp;ater* en 1817. En 1906, Walter Baldwin Spencer stampis la nomon *Dromaius&nbsp;minor* baze sur kelkaj ostoj kaj ovoŝeloj el subfosilioj de la Pleistoceno troviĝintaj en Kinginsulo la saman jaron, je la kredo ke ili estas la unuaj fizikaj pruvoj de emuo el tie. Ankaŭ William Vincent Legge stampis nomon por tiuj restoj, *Dromaius&nbsp;bassi*, sed iom poste. En sia libro de 1907 nome *Extinct Birds*, Walter Rothschild plendis kontraŭ la priskribo fare de Vieillot fakte referenca al la kontinenta emuo, kaj ke la nomo *D.&nbsp;ater* estis jam antaŭokupita. Se la haŭto de la Nacia Muzeo de Natura Historio de Parizo estas el Kanguruinsulo, ĝi iĝu la tipa specimeno de lia nova specio *Dromaius&nbsp;peroni*, nomita laŭ la franca naturalisto François Péron, kiu estis la ĉefa fonto de informo pri la birdo dum ties vivo. Postaj fakuloj plendis, ke la subfosiliaj restoj trovitaj en Kinginsulo kaj en Kanguruinsulo ne estis klare diferencaj, kaj ke ili apartenas al la sama taksono. en 1990, Jouanin kaj Jean-Christophe Balouet uzis median jurmedicinon por demonstri, ke la muntita haŭto de Parizo venis el la Kinginsulo, kaj ke almenaŭ unu viva birdo estis alportita el ĉiu insulo. Ĉiu sciencaj nomoj donitaj al la Kanguruinsula emuo estis tamen bazitaj sur specimenoj el Kinginsulo aŭ estis male nevalidaj, lasante ĝin sennoma. Pli ĵusaj trovoj de subfosilia materialo kaj sekvaj studoj pri la Kinginsula emuo kaj pri la Kanguruinsula emuo, ĉefe fare de Shane A. Parker en 1984, konfirmis ties separatan geografian originon kaj distingan morfologion. Parker nomis la birdon el la Kanguruinsulo *Dromaius&nbsp;baudinianus*, laŭ la estro de la franca ekspedicio.

Estas malmultaj morfologiaj diferencoj kiuj distingas la formortintajn insulajn emuojn el la kontinenta emuo krom ties grando, sed ĉiuj tri taksonoj estis plej ofte konsiderataj distingaj specioj. Genetika studo de 2011 pere de kaj nuklea DNA kaj de mitokondria DNA, kiu estis elprenita el kvin subfosilioj de ostoj de Kinginsula emuo, montris, ke ties genetika variado falis ene de tiu de la nunaj kontinentaj emuoj. Ĝi estis tamen interpretita kiel samspecifa kun la emuoj de la aŭstralia kontinento, kaj estis reklasita kiel subspecio de *Dromaius&nbsp;novaehollandiae*, nome *D. n. ater*. Ankaŭ aliaj animaloj de Kinginsulo estas konsiderataj subspecioj de ties kontinentaj aŭ tasmaniaj partneroj pli ol distingaj specioj. La fakuloj sugestis ke pluaj studoj uzantaj diferencajn metodojn povus trovi karakterojn kiuj distingu la taksonojn.

### Evoluo 
maldekstra|eta|Rekreaĵo fare en 1911 de Keulemans baze sur la haŭtaĵo de Parizo.
Dum la fina Kvaternaro (antaŭ 0.7 milionoj da jaroj), vivis malgrandaj emuoj sur nombro de ĉemarbordaj insuloj de kontinenta Aŭstralio. Krom la Kinginsula emuo, tiuj estis taksonoj troviĝintaj ĉe la Kanguruo-Insulo (*D.&nbsp;baudinianus*) kaj Tasmanio (*D.&nbsp;n.&nbsp;diemenensis*), ĉiuj el kiuj estas nun formortintaj. La plej malgranda taksono, nome la Kinginsula emuo, estis limigita al malgranda insulo situanta en la Markolo Bass inter Tasmanio kaj Viktorio, je proksimume 100&nbsp;km el ambaŭ marbordoj. Kinginsulo estis iam parto de la terponto kiu konektis Tasmanion kaj kontinentan Aŭstralion, sed altiĝo de marnivelo sekve de la lasta glacimaksimumo eventuale izoligis la insulon. Kiel rezulto de fenotipa ŝanĝebleco la populacio de Kinginsula emuo eble suferis procezon de insula naneco. Tiu dumtempa panoramo sugestus, ke prapopulacio de kaj Kinginsula emuo kaj de Tasmania emuo estis dekomence izolita el la kontinenta taksono, post kio la populacioj de Kinginsula emuo kaj de Tasmania estis separitaj. Tio siavice indikas, ke la same formortinta Tasmania emuo estas probable tiom proksime rilata al la kontinenta emuo kiom la Kinginsula emuo, kaj ambaŭ kaj la Kinginsula emuo kaj la Tasmania emuo estus pli proksime rilataj unu al la alia. Fosiliaj emuaj taksonoj montras averaĝan grandon inter tiu de la Kinginsula emuo kaj tiu de la kontinenta emuo. Tiale, la kontinentaj emuoj povas esti konsiderataj grandaj aŭ gigantaj formoj. La genetika studo de 2011 ne trovis genojn komune asociitajn kun melanismo ĉe birdoj, sed proponis, ke la malhela koloraro povus rilati al alternaj genetikaj aŭ negenetikaj faktoroj. Ĉar la ino de la kontinentaj emuoj estas averaĝe pli granda ol la masklo, kaj povas iĝi pli brila dum la reprodukta sezono, male al normaleco ĉe aliaj birdospecioj, kelkaj el tiuj observoj povas esti bazitaj sur erara konvencia konaro. Same okazas ĉe la kranikonturo, kiu estas pli kupolforma ĉe la Kinginsula emuo, karaktero kiu estas vidata ankaŭ ĉe junaj kontinentaj emuoj.

Péron asertis, ke la nesto estis kutime situanta ĉe akvo kaj surgrunde sub la ombro de arbusto. Ĝi estis konstruita el bastonetoj kaj kovrita el sekaj folioj kaj musko; ĝi estis ovalforma kaj ne tre profunda. La ino -laŭ li- demetis 7 al 9 ovojn ĉiam ĉe la 25a kaj 26a de julio, sed oni ne konas la selektan avantaĝon de tiu reprodukta samtempigo. La ino kovis la ovojn, sed la masklo disvolviĝis kovareon, kio indikas, ke ankaŭ li kontribuis. Ankaŭ la nekovanta patro restis ĉe la nesto, kaj la idoj lasis la neston jam 2 aŭ 3 tagojn post eloviĝo. Kelkaj elementoj de tiu skeleto estas perditaj, kaj kelkaj estis anstataŭitaj de lignaj kopioj. Ties dekstra metatarso estis damaĝita dum vivo kaj estis kuracita malĝuste. Oni supozis, ke temas pri masklo, sed nun oni konas ke temas pri kompono de du individuoj. Kvara specimeno ŝajne estis tenita en la *World Museum* de Liverpulo, sed ĝi povas esti simple juna kontinenta Emuo.

## Referencoj 
Kategorio:Kazuaredoj
Kategorio:Emuoj
Kategorio:Kazuaroformaj
Kategorio:Neflugaj birdoj
Kategorio:Formortintaj birdoj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Oceanio