open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nemčice

**Nemčice,** hungare **Nyitranémeti** [njitranEmeti] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany. Ĝis 1899 la oficiala hungara loknomo estis *Nemcsicz* [nemĉic], poste pro la hungariga politiko la vilaĝo ricevis hungarecan nomon.
eta|dekstra|330px|Nemčice troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 8&nbsp;km²
* Supermara alteco: 176 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 940
* Poŝtkodo: 955 01
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Nemčice situas laŭ rojo, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 3&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1156 en formo *"Nemcyc"*. Longe ĝi apartenis al fortikaĵoj Nagytapolcsány aŭ Zólyom. Komence de la 14-a jarcento Mateo Csák akiris ĝin. En 1787 vivis tie 372 homoj en 50 domoj, en 1828 500 homoj en 71 domoj. En 1910 loĝis en Nyitranémeti 726 homoj, (692 slovakoj, 16 hungaroj, 15 germanoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Nemčice 900 homoj, (escepte 6 ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika klasikisma preĝejo de 1780
* klasikisma kolono de 1788

## Eksteraj ligiloj 
* Nemčice sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Bruno el Schauenburg

**Bruno el Schauenburg** (naskiĝinta proksimume en 1205, probable en Ŝaŭmburgo, mortinta la  en Kroměříž) estis germana pastro, en la jaroj 1245 - 1281 li estis Episkopo de Olomouc, pli poste ankaŭ konsilanto kaj diplomato de ĉeĥa reĝo Přemysl Otakar la 2-a.

## Vivo 
Bruno el Schauenburg estis signifa gravulo de ĉeĥa historio de la 13-a jarcento. Li devenis el saksia familio de grafoj el Ŝaŭmburgo kaj iom post iom li restadis en la imperio en vicoj de ekleziaj oficoj. Li agadis kiel kanoniko en Magdeburg, provosto en Lübeck kaj fine li estis kapelano de papo Inocento la 4-a. Sed en Bohemio ili de komence rifuzis la novan kapelanon, reĝo Venceslao la 1-a agnoskis lin nur en la jaro 1247. Nur poste Bruno povis ekofici en sia oficejo. Sed tuj poste li akiris la favoron de reĝo, kiam li dum ribelo de lia filo Přemysl stariĝis al flanko de Venceslao kaj pli poste li meritis pri repaciĝo de la patro kaj la filo.

Kategorio:Episkopoj de Olomouc
Francisko el Dietrichstein

Princo **Francisko kardinalo el Dietrichstein** (22-an de aŭgusto 1570 en Madrido – 19-an de septembro 1636 en Brno) estis episkopo de Olomouc (1599–1636) kaj unu el la plej signifaj ĉeĥaj politikistoj de la 17-a jarcento. Pro sia suverena posteno en Moravio li estis nomata reganto el Kroměříž aŭ ankaŭ reĝo moravia. Li estis arkitekto de rekatolikigo de Moravio kaj ĉefa konsilanto de kvar habsburgaj regantoj - Rudolfo la 2-a, Matiaso, Ferdinando la 2-a kaj Ferdinando la 3-a. Kiel administranto de profanaj bienoj li estis karakterizita pro afabla traktado kun subuloj kaj pasia rezisto kontraŭ plialtigado de laboregaj devigoj.

## Juneco 
Li naskiĝis en Madrido kiel filo de Adamo el Dietrichstein, la plej signifa diplomato de la aŭstriaj Habsburgoj de la dua duono de la 16-a jarcento, kaj Marketa el Cardona, la filino de aragona familio parenca kun la hispanaj Habsburgoj.

En la jaro 1575 li transloĝiĝis kun la familio en Moravio, kie la imperiestro donacis al lia patro riĉan senjorujon Mikulov. Ĉar lia patro antaŭdestinis lin por pastra vojo, li komencis en la jaro 1582 studadon unue ĉe jezuitoj en Prago kaj pli poste (1588–1591) en Romo en roma kolegio (Collegio Romano). Ĉi tie li tre ekplaĉis al kardinalo Ippolito Aldobrandini (pli posta papo Klemento la 8-a), kaj tre influis lin ankaŭ sankta Filipo Neri kaj lia grupo.

Kategorio:Ĉeĥaj kardinaloj
Kategorio:Episkopoj de Olomouc
Kategorio:Ĉeĥaj politikistoj
Lipovník (distrikto Topoľčany)

**Lipovník,** hungare **Lipovnok** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330px|Lipovník troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 6km²
* Supermara alteco: 262 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 330
* Poŝtkodo: 956 01
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Lipovník situas sur deklivoj sub monto 748 m-ojn alta, laŭ traira flankovojo. Topoľčany troviĝas 15 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1283 en formo *"Lypolnuk"*. En 1787 vivis tie 391 homoj en 55 domoj, en 1828 282 homoj en 41 domoj. En 1910 loĝis en Lipovnok 360 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Lipovník 342 homoj, (337 slovakoj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika klasikisma preĝejo omaĝe al Emeriko de Hungario de 1775

## Eksteraj ligiloj 
* Lipovník sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Nemečky

**Nemečky,** hungare **Nemecske** [nemeĉke] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330px|Nemečky troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 6km²
* Supermara alteco: 266 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 300
* Poŝtkodo: 956 22
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Nemečky situas sur deklivoj, laŭ rojo (kun akvorezervujo), fine de sakovojo. Topoľčany troviĝas 13 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata jam en la neolitiko. Dum la 7-a jarcento kaj 8-a jarcento slavoj vivis tie. La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1359 laŭ tiama hungara ortografio *"Nemechke"*. En 1787 vivis tie 299 homoj en 44 domoj, en 1828 281 homoj en 40 domoj. En 1910 loĝis en Nemecske 366 homoj, (354 slovakoj, po 6 hungaroj kaj germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Nemečky 302 homoj, (ĉiuj slovakoj).

## Eksteraj ligiloj 
* Nemečky sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
La cent paŝoj

**La cent paŝoj** () estas filmo de Marco Tullio Giordana, kiu pritraktas la vivon de Peppino Impastato, kiu sin dediĉis al la lukto kontraŭ mafio, en Sicilio.

## Tramo 
Cent estas paŝoj, kiu dividas en Cinisi, la hejmo de Impastato je la hejmo de la mafia ĉefo Tano Badalamenti. Peppino Impastato klopodas eviti mafiigi, ĉar la patro, Luigi Impastato, ne volas rompi kun mafio. Peppino, kvankam sia kaj propra familia vundebleco estis danĝera, kuraĝigita de civitana sento nebremsebla, ne hezitu, kun la nevolonta kompliceco de la frato Giovanni, ataki "don Tano" kaj evidentigi publice liajn malbonfaroj.

Kategorio:Filmoj aperintaj en 2000
Kategorio:Italaj filmoj
Kategorio:Biografiaj filmoj
Kategorio:Dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj laŭ veraj faktoj
Kategorio:Filmoj pri mafio
Ventoparko

[300ra|eta|Serio da [ventelektrigiloj en Danio]]
[300ra|eta|dekstre|Ventoparko en [Roscoe (Okcidenta Teksaso)]]
**Ventoparko** (aŭ **ventocentralo**) estas tia centralo, kiu produktas elektran kurenton helpe de vento. Ĝi estas aro da ventogeneratoroj, kiuj iomete similas al ventomuelejo. La plej ĉefa avantaĝo estas, ke ĝi profitsas energifonton neelĉerpebla (vento) kontraste kun la tradiciaj energifontoj (karbo, nafto ktp) kiuj krom la problemoj pri poluo iam elĉerpus.

Ventogeneratoroj (averaĝe 120 m-ojn altaj) funkcias ĝenerale sur kampo, sed kelkaj funkcias ankaŭ sur maro. Ili funkcias ekde fine de la 20-a jarcento. La tie produktita energio estas medioamika. Oni profitas ilin tie, kie laŭeble longdaŭre ventas. Ventogeneratoro ĉiam aŭtomate sekvas direkton de la vento. Malofte sur pinto de la generatoro ankaŭ elvidejo troviĝas.

Oni markas ofte du **malavantaĝojn** en ties rilato kun la medio. Unuflanke, se estas homaj setlejoj proksime, la konstantega bruo povas ĝeni kaj kaŭzi mensajn malsanojn. Duaflanke la rapida frapo de la helicalo povas (kaj fakte ofte okazas) vundi aŭ mortigi birdojn, kio kaze de endanĝeritaj specioj (migrantaj birdoj) aŭ de grandaj specioj (reĝaj agloj) povas rezulti katastrofa.

## Vidu ankaŭ 
* Elektra centralo
* Elektra generatoro
* Ventoenergio

Kategorio:Elektro
Kategorio:Daŭripovaj teknologioj
Kategorio:Renoviĝanta energio
Okcidenta blubirdo

La **Okcidenta blubirdo** (***Sialia mexicana***) estas mezgranda birdo de la familio de Turdedoj.

## Aspekto 
Plenkreskuloj havas grizajn ventron kaj iom da centra brusto. Maskloj estas **tre brilbluaj supre kaj en gorĝo** kun **ruĝeca brusto** ĉefe al flankoj; ili havas brunan makulon en dorso. Inoj havas pli senkolorajn bluajn flugilojn kaj voston, brunecan bruston kaj grizajn kronon, gorĝon kaj dorson. Do endas paroli pri seksa duformismo. La okulo estas tre nigra kaj la beko rekta, mallonga kaj nigreca. Inter ili estas iom nigreca bridostrizono. Ankaŭ la kruroj estas grizecaj.

Tiuj birdoj atendas sur ripozejo kaj ekflugas suben por kapti insektojn, foje dumfluge. Ili manĝas precipe insektojn kaj berojn.

## Reproduktado 
### Reprodukta habitato 
eta|maldekstra|Eliranta el nestoskatolo
Ties reprodukta habitato estas duonmalferma kamparo en okcidenta Nordameriko, (de kie devenas la nomo de la specio) sed ne en areoj de dezerto. Nordaj birdoj migras al sudaj partoj de la teritorio; sudaj birdoj estas plej ofte loĝantaj birdoj.

Ili nestumas en kavaĵoj aŭ en nestoskatoloj, konkurence kun Dukolora hirundo, Dompasero kaj la Eŭropa sturno por naturaj nestolokoj. Pro la alta nivelo de konkurenco, dompaseroj ofte atakas okcidentajn blubirdojn por akiri ties nestojn. La atakoj fariĝas kaj en grupo kaj sole.

### Nestotipo kaj habitata komparo 
En duarangaj arbaroj Okcidentaj blubirdoj havas pli altan eblon sukcesi reproduktiĝi ol ĉe praarbaroj, sed ili suferas pli altan riskon de parazita infestado. La efiko de postzorga survivado estas nekonata.

Tiu nearktisa blubirdo plie sukcesas ĉe nestoskatoloj ol ĉe naturaj kavaĵoj. Ili ekovodemetas pli frue, havas pli altan sukceson, pli malaltan predadon kaj reproduktas pli da idoj en skatoloj ol en kavaĵoj sed ili ne havas pli grandajn ovodemetadojn.

La ovoj estas komune 4-6 kiuj averaĝe estas 20.8 x 16.2&nbsp;mm. Ovoj estas ovoformaj kun milda kaj brila ovokonko. Ili estas palbluaj al bluecblankaj kaj foje blankaj. Idoj retas en la nesto ĉirkaŭ 19-22 tagojn antaŭ elnestiĝo.

### Idozorgado 
Laŭ genetikaj studoj, 45 % de la nestoj de Okcidenta blubirdo enhavis idojn kiuj ne estas idoj de la maskla partnero. Krome Okcidentaj blubirdoj helpas siajn gepatrojn zorgi duan ovodemetadon post kiam la propra nesto malsukcesas. Okcidentaj blubirdoj estas helpataj ankaŭ de aliaj birdoj apartenantaj al diferencaj specioj kune. Birdoj de la specio Violverda hirundo estis vidataj manĝigantaj kaj defendantaj la nestojn de la Okcidentaj blubirdoj 

## Referencoj 
## Literaturo 
*  Malplej Zorgiga
* Interesting Western Bluebird Facts donated by BirdHouses101.com 

## Eksteraj ligiloj 
* Loko de Okcidenta blubirdo ĉe Cornell
* Okcidenta blubirdo ĉe Interreta Birdokolekto
* Informaro pri Okcidenta blubirdo  ĉe USGS Patuxent Birdidentigejo

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Nearktisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Monta blubirdo

eta|maldekstra|alt= Example alt text|Tiu specio povas esti tute blua aŭ ankaŭ kiel tie kun pli blankeca brusto.

La **Monta blubirdo** (*Sialia currucoides*) estas mezgranda birdo de la familio de Turdedoj, longa 15–20&nbsp;cm. Ili havas helajn subventrojn kaj nigrajn okulojn. Maskloj havas fajnajn bekojn. Ili estas **brilbluaj kaj iom pli helaj sube**. Inoj havas pli senkolorajn flugilojn kaj voston, grizecajn brustojn, grizajn kronojn, gorĝojn kaj dorson.

## Distribuado kaj habitato 
La Monta blubirdo estas migranta. Ties teritorio varias el Meksiko vintre ĝis tiom norden kiom ĝis Alasko, en okcidentaj Usono kaj Kanado. Nordaj birdoj migras al la sudaj partoj de la teritorio; sudaj birdoj estas plej ofte konstante loĝantaj birdoj. Kelkaj birdoj povas moviĝi al pli malaltaj altitudoj vintre.

## Manĝo 
Tiuj birdoj gvatas supergrunde kaj ekflugas suben por kapti insektojn, ankaŭ dumfluge. Ili manĝas ĉefe insektojn kaj berojn. Ili povas manĝi are vintre, ĉefe kiam ili manĝas akridojn.

## Reproduktado 
Ties reprodukta habitato estas malferma kamparo en okcidenta Nordameriko, inklude ĉefe montajn areojn, tiom norde kiom ĝis Alasko. Ili nestumas en ekzistintaj kavaĵoj aŭ en nestoskatoloj. En malproksimaj areoj, tiuj birdoj suferas malpli da konkurenco pro naturaj nestolokoj ol aliaj blubirdoj. Inoj kutime konstruas nestojn solaj.

Ĝi estas la ŝtata birdo de Idaho kaj Nevado.

## Literaturo 
*  Malplej Zorgiga
* All About Birds: Mountain Bluebird, Cornell Lab of Ornithology
http://www.birds.cornell.edu/AllAboutBirds/BirdGuide/Mountain_Bluebird.html
* Informaro kaj fotoj de Monta blubirdo Suddakotaj Birdoj kaj Birdumo

## Eksteraj ligiloj 
* Informaro pri Monta blubirdo 

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Rufbruna solulo

La **Rufbruna solulo** (***Cichlopsis leucogenys***) estas specio de birdo de la familio de Turdedoj. Ĝi troviĝas en Sudameriko nome en Brazilo, Kolombio, Ekvadoro, Gujano, Peruo, Surinamo kaj Venezuelo. Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj arbaroj de malaltaj teroj kaj subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj.

Ĝi estas **tre ruĝecbruna** (de tie devenas la nomo) en supraj partoj, kapo kaj brusto, dum la ventro estas grizeca. La kruroj kaj iriso estas nigreca. La beko havas nigrecan supran makzelon kaj brunecan suban makzelon.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Cichlopsis leucogenys. 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 25an de julio 2007.

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kantono Sioux (Iovao)

[eta|dekstra|Situo de la kantono en la subŝtato [Iovao.]]

**Kantono Sioux** (*Sioux County*, ) estas unu el la 99 kantonoj de la usona subŝtato Iovao (*Iowa*). Laŭ la popolnombrado en 2000, ĝi enhavis 31.589 loĝantojn. La areo estas 1.991&nbsp;km2. La kantona ĉefurbo estas Orange City.

## Municipoj kaj komunumoj 
Jenaj urbaj municipoj (*cities*) situas en la distrikto:
:Alton.
:Boyden.
:Chatsworth.
:Granville.
:Hawarden.
:Hospers.
:Hull.
:Ireton.
:Matlock.
:Maurice.
:Orange City.
:Rock Valley.
:Sheldon, parte en Kantono O'Brien (Iovao).
:Sioux Center.

## Eksteraj ligiloj 
Sioux County, Iowa , usona censa oficejo.

Siouxx (Iovao), Kantono
Folkabbestia

**Folkabbestia** estas itala popolmuzika grupo, kreita en Bari en 1994. Ĝi famigis pro rekordo en novembro 2003, post ludi en Milano la saman kanzonon je 30 horoj sinsekve.

## Anaro 
* Lorenzo "Lollomanna" Mannarini: kantisto kaj gitaristo
* Francesco "Checco" Fiore: basisto
* Nicola "Negus" De Liso: frapinstrumentisto
* Fabio "Fobbio" Losito: violonisto
* Pietro "Piero" Santoro: akordionisto
* Simone "Pitone" Martorana: gitaristo

### Gastoj 
* Giorgio Distante: trumpetisto

## Diskaro 
* 1996 - *Folkabbestia*
* 1998 - *Breve saggio filosofico sul senso della vita*
* 2000 - *Se la rosa non si chiamerebbe rosa, Rita sarebbe il suo nome*
* 2003 - ''Non è mai troppo tardi per avere un'infanzia felice*
* 2005 - *Pèrche. 44 date in fila per tre col resto di due*
* 2006 - *25-60-38. Breve saggio sulla canzone italiana*
* 2008 - *Il segreto della felicità''

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 
* Folkabbestia en Last.fm
* Fokabbestia en Myspace
* Folkabbestia en MusicBrainz
* Folkabbestia en All Music
* Folkabbestia en Amazon
* Folkabbestia en LyricWiki
* Folkabbestia en Foxytunes

Kategorio:Popolmuzikaj grupoj
Kategorio:Italaj muzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1994
Peter Hirche

**Peter HIRCHE** (1923-2003) estis germana verkisto kaj radiodramisto. Al li estis aljuĝita interalie la "Prix Italia" (1955) kaj la "Radiodramo-Premio de la militblinduloj" (1967).

## Radiodramoj de Peter Hirche 
* *Das Lächeln der Ewigkeit*, unue elsendita: 1953
* *Die seltsamste Liebesgeschichte der Welt*, unue elsendita: 1953
* *Lob der Verschwendung*, unue elsendita: 1954
* *Heimkehr*, unue elsendita: 1955
* *Nähe des Todes*, unue elsendita: 1958
* *Zum Empfang sind erschienen*, unue elsendita: 1960
* *Der Unvollendete*, unue elsendita: 1961
* *Lehmann*, unue elsendita: 1962
* *Der Verlorene*, unue elsendita: 1963
* *Miserere*, unue elsendita: 1965
* *Gemischte Gefühle*, unue elsendita: 1967
* *Ich will nicht der Nächste sein*, unue elsendita: 1967
* *Die Krankheit und die Arznei*, unue elsendita: 1967
* *Magie und telefoniertes Theater*, unue elsendita: 1967
* *Zero*, unue elsendita: 1972

Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj dramistoj
Bildaro

[eta|[Funkcio kun fonta aro {1,2,3}, cela aro {a,b,c,d}, argumentaro {2,3} kaj bildaro {c,d}]]
En matematiko, la **bildo** aŭ **bildaro** de funkcio (aŭ, pli ĝenerale, duvalenta rilato) estas la aro de la valoroj de ĉiuj elementoj el la argumentaro de la funkcio — alivorte, la aro de bildoj de ĉiuj elementoj de la fonta aro, sur kiuj la funkcio estas difinita.

La bildaro estas ĉiam subaro de la cela aro de la funkcio simile al tio, ke ĝia argumentaro estas subaro de ĝia fonta aro.

Pli ĝenerale, por funkcio f \colon X \to Y la **bildo** de elemento x el la argumentaro de f estas la **valoro** f(x) \in Y de la funkcio por tiu elemento.

La **bildo** de subaro A \subseteq X de la fonta aro X estas la aro de bildoj de la elementoj el A, por kiuj la funkcio estas difinita.

## Difinoj 
Konsideru funkcion f\colon X\to Y, kies fonta aro estas aro X kaj kies cela aro estas aro Y.

La **bildo** de elemento de la argumentaro) x \in X per la funkcio f \colon X \to Y estas la elemento f(x) \in Y de la cela aro, al kiu la funkcio f ĵetas elementon x.

La **bildo** de subaro A \subseteq X de la fonta aro X per la funkcio f \colon X \to Y estas la aro de ĉiuj bildoj de elementoj de ĉi tiu subaro:
:f[A] = \{y \in Y\colon \exists_{a \in A}\ f(a)=y\}.
Alivorte, la bildo de aro per funkcio estas la aro de ĉiuj eblaj valoroj, kiujn la funkcio povas havi por argumentoj el la elektita aro.

La **bildaro** (aŭ simple **bildo**) de la finkcio f\colon X\to Y estas la aro de ĉiuj bildoj, aŭ alivorte la bildo de la tuta fonta aro X:
:f[X]=\{y\in Y\colon \exists_{x\in X} f(x) = y\}.
La bildo de funkcio estas ĉiam subaro de ĝia cela aro. Funkcio, kies cela aro egalas la bildaron, nomiĝas surĵeta.

La simbola notacio por bildo de aro A estas f[A] aŭ, pli ofte, f(A). Tamen la dua formo povas misgvide sugesti, ke la subaro A estas argumento de la funkcio f.

## Ecoj 
Kalkuladoj de la bildo de aro konserviĝas ne sub ĉiuj operacioj sur aroj. Se A, B \subset X, kaj (A_i)_{i \in I} estas familio de aroj indeksita per I, tiam:
* f\left[\bigcup_{i \in I}A_i\right] = \bigcup_{i\in I} f[A_i]
* f\left[\bigcap_{i \in I} A_i\right] \subseteq \bigcap_{i\in I} f[A_i]

El la ĉi-supraj ĝeneralaj ecoj rezultas jenaj pli specifaj ecoj:

* f[A \cap B] \subseteq f[A] \cap f[B] (egaleco, se la funkcio f estas disĵeta)
* f[A \cup B] = f[A] \cup f[B]
* f[A] \setminus f[B] \subseteq f[A \setminus B]

## Referencoj 
Kategorio:Funkcioj kaj mapado
Kategorio:Aro-teorio
Oxfam

**Oxfam International** estas koalicio de neregistaraj organizaĵoj kiu luktas kontraŭ la malriĉeco.
[eta|dekstra|300px|Butiko de Oxfam en [Londono]]
## Historio 
Oxfam estis fondita en 1942 en Oxford (Anglio) por lukti kontraŭ malsatego en Grekio. Anoj de Oxfam kuniĝis por transporti per ŝipo nutraĵojn al Grekio. La origino de la akronimo Oxfam estas "Oxford Committee for Famine Relief" (*Oksforda Komitato por Savo el Malsato*). La oficialan nomon OXFAM ĝi prenis en 1965.

Poste neregistaraj organizaĵoj fondiĝis nedepende en aliaj landoj kun la nomo Oxfam. La unua estis la filio de Kanado en 1963. Sendependa branĉo estis fondita por Kebekio en 1973.

La nuntempaj dektri membroj estas tiuj de Unuiĝinta Reĝlando, Germanio, Aŭstralio, Belgio, Kanado, Hispanio, Usono, Francio, Honkongo, Irlando, Nov-Zelando, Nederlando, Kebekio, Barato, Italio, Meksiko kaj Japanio. En 1995, ĉi tiuj organizaĵoj kuniĝis je Oxfam International por atingi pli grandan efikecon.

En la jaro 2009 Oxfam proponis imposton je la internacia devizokomerco, la impostopago estu 0,005% kaj povus rezultigi 17 000 000 000 €.

## La laboro de Oxfam 
eta|Deponejo de vestaĵoj kaj ŝuoj de Oxfam
Kvankam la unua celo de Oxfam estis la lukto kontraŭ malsato kaj pri justa komerco, ĝi poste disvolvis agadojn kontraŭ la kaŭzoj de tiu malsato. Krom medikamentojn kaj nutraĵojn, Oxfam havigas ilojn por ke la loĝantaro trovu manieron esti memstara, kaj ĝi malfermas merkatojn por ke la malriĉaj regionoj de la mondo povu vendi siajn produktojn je justa prezo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oxfam International
* Brita branĉo de Oxfam

Kategorio:Organizaĵoj
Nitrianska Blatnica

**Nitrianska Blatnica,** hungare **Nyitrasárfő** [njitraŝArfO] estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330px|Nitrianska Blatnica troviĝas en la plej griza parto
eta|300px|Kapelo de Nitrianska Blatnica

## Bazaj informoj 
* Areo: 15&nbsp;km²
* Supermara alteco: 234 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 1220
* Poŝtkodo: 956 05
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Nitrianska Blatnica situas sur deklivoj, laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 19&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1185 laŭ tiama hungara ortografio *"Sarfew"*. En 1828 vivis tie 638 homoj en 92 domoj. En 1910 loĝis en Nyitrasárfő 1167 homoj, (1095 slovakoj, 40 germanoj, 21 hungaroj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Nagytapolcsány, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Nitrianska Blatnica 1149 homoj, (1141 slovakoj, 4 ĉeĥoj kaj aliaj).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma romkatolika preĝejo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco de 1820, en 1857 parte bruldetruiĝis, en 1961 la turo detruiĝis, en 1970 rekonstruiĝis
* romkatolika gotika preĝejo omaĝe al Sankta Maŭrico de 1559, turo alkonstruiĝis en 1776, en 1787 pro tertremo ruiniĝis
* burgo de Szerdahelyi [serdaheji] de 1578
* sur la proksima monto pilgrimloka kapelo omaĝe al Sankta Georgo el la 10-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Nitrianska Blatnica sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany
Kastelo Harbottle

**Kastelo Harbottle** estis ruina fortikaĵo en Northumberland, Anglio ĉe vilaĝo Harbottle, Northumberland.

Estis fortikaĵo tie dum la anglosaksa epoko, kaj eble ĝi datis ekde la antaŭromia epoko. La nuna kastelo konstruiĝis en 1160 pro peto de Henriko la 2-a (Anglio), kaj servis kiel defendo kontraŭ la skotoj. En 1174 tiuj kaptis, kaj poste plifortigis, ĝin. En 1296 granda angla armeo malsukcese sieĝis ĝin. Dum la 1310-a jardeko Roberto Bruso kaptis la kastelon. Ĝi estis restaŭrata en 1336 sed ruiniĝis nepost 1351. Plua rekonstruo okazis fine de la 14-a jarcento. Dum iom da tempo ĝi servis kiel la bazo de la Gardisto de la Markioj, grava nobelo kiu prizorgis la defendon de norda Anglio kontraŭ la skotoj.

En 1515 Margaret Tudor, vidvino de Jakobo la 5-a (Skotlando), fuĝis el Skotlando kaj iris al Kastelo Harbottle kune kun sia dua edzo Archibald Douglas (6-a grafo de Angus). Tie ŝi naskis Margaret Douglas, kiu iĝis grafino de Lennox kaj estis la patrino de Henry Stuart (Lord Darnley), unu el la edzoj de Maria Stuart.

Pluaj restaŭroj okazis meze de la 16-a jarcento. Tamen antaŭ 1715 la kastelo tute kadukiĝis kaj nun restas nur iuj ruinoj.

eta|dekstra|Drakestone
Proksime al la kastelo situas la **Drakestone**, grandega sabloŝtona roko al kiu antaŭe oni atribuis magiajn povojn.

Kategorio:Kasteloj en Britio
Kresto (monto)

eta|200px|En monto, ofte padoj laŭiras la linion de la kresto
En geomorfologio kaj en ĉiutaga lingvo, **kresto** estas la kontinua vico de altaj punktoj de monto aŭ montaro.

Kresto estas ofte akvodislimo inter du akvokolektaj areoj, natura landlimo aŭ klimata limo.

Tiel, la kresto de Uralo estas la norda parto de la limo inter Eŭropo kaj Azio.

## Vidu ankaŭ 
* Mezoceana dorso
Temax

**Temax** estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Temax. La komunumo situas en la norda, centra parto de Yucatán en la regiono 3 "Litoral Centro". La regiono "Litoral Centro" limas norde al la Meksika Golfo. Sude estas la regiono 4 "Centro". Oriente troviĝas la regiono 1 "Litoral Oriente" kaj okcidente situas la regiono 6 "Influencia Metropolitana". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31084.
maldekstra|eta|300ra|La situo de la regiono 3 en Yucatán

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6764 loĝantojn. El tiuj estis 3414 viroj kaj 3350 virinoj. La komunumo havas surfacon de 329,6&nbsp;km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 7 metroj super la marnivelo.

## Klimato 
En la komunumo jare falas averaĝe 29,5&nbsp;mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas . Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4262 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 3323 scipovis legi kaj skribi kaj 932 personoj estis analfabetoj. Do 21,87% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 6396 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 2392 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 37,4% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Temax  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()
* Temax  en ''Nuestros municipios” (niaj komunumoj; retejo de la registaro de Yucatán) ()

Kategorio:Komunumoj de Yucatán
Chéran

**Chéran** (prononcu [ŝe**rã**]) estas rivero fluanta en la francaj departementoj Savoie kaj Haute-Savoie. Ĝi estas maldekstra alfluanto de rivero Fier, do subalfluanto de Rodano.

La pli granda parto de ĝia akvokolekta areo situas en la Regiona Naturrezervejo de la Montmasivo Bauges.

Ĝi fontas en franca departemento de Savoie, en montmasivo Bauges; ĝi estas unu el la rojoj defluantaj la okcidentajn deklivojn de monto Pointe de Sambuy (iuj al 2000 m de alteco), sur la komunumoj Jarsy, Clery kaj Verrens-Arvey. Ĝi poste fluas nord-okcidenten orte al la direkto de la montaj krestoj de tiu-ĉi masivo.

Ĝi trafluas École, La Compôte, Le Châtelard, La Motte-en-Bauges, Lescheraines, Arith, Bellecombe-en-Bauges.

Ĝi poste akvumas komunumojn de Haute-Savoie: Allèves, Cusy. Gruffy, Héry-sur-Alby, Mûres, Alby-sur-Chéran, Saint-Sylvestre Marigny-Saint-Marcel, Boussy.

Ĝi faras limon inter Sales kaj Rumilly, kie ĝi sinĵetas al Fier.

La trafluo de Chéran regule varias inter 12,5 m³/s (en aprilo) kaj 3,59 m³/s en aŭgusto. Dum sekeco, ĝi magriĝas ĝis 0,56 m³/s, sed
en kazo de ŝvela akvo, ĝi preterpasas 200 m³/s: oni mezuris trafluon de 250 m³/s la 1-an de oktobro 1960 en Allèves.

Rivero Cheran estas konata enhavi buletojn da oro. Oni tion trovas ĉefe apud Alby sur Céran kaj Cussy. Legendo asertas, ke tiu oro devenus el la trezoro de la Templanoj.

## Eksteraj ligiloj 
*  Pri Chéran, el "123 Savoie" 
*  Oficiala paĝaro pri Chéran 
*  Cheran en la retpaĝo de SANDRE

Kategorio:Riveroj en Francio
Ekfluga proceduro por pasaĝeroj

[eta|dekstra|250px|Ekfluga proceduro en la flughaveno de [Bangkoko (Tajlando).]]
La **ekflugaj proceduroj por pasaĝeroj** en flughavenoj iom varias laŭ la flughavenoj. Ĝenerale validas la sekva skemo.

## Haloj por foriro kaj alveno 
Flughavenoj havas malsamajn halojn por alveno kaj foriro. En la halo por forflugo la unuopaj fluglinioj funkciigas giĉetojn por akcepti la pasaĝerojn; ofte anonctabuloj montras la numeron de la giĉeto(j) por specifa flugo. Ofte la giĉetoj malfermas ĉ. 2 horojn antaŭ la forflugo. Ĉe la giĉeto la oficisto kutime kontrolas la pasporton de la pasaĝero kaj akceptas valizojn kaj eble aliajn pakaĵojn. Plej ofte en valizo rajtas enesti aferoj, kiujn oni ne rajtas kunporti en la mansako kiel poŝtranĉiloj ks. La oficisto informas la pasaĝeron pri la sidloko, se la disdono de sidloko ne jam okazis antaŭe, ekzemple rete.

## Kontrolo de vestoj kaj mansakoj 
Bone kontrolu, ke vi ne forgesis vian mansakon nek viajn vestojn en necesejo (aŭ en alia loko).

Kategorio:Transporto
Kategorio:Flughavenoj
Saolo

eta
eta|Pseudoryx nghetinhensis distribution
La **saolo** (*sao la*) aŭ **vjetnama antilopo** *(Pseudoryx nghetinhensis)* estas sola specio de la genro *Pseudoryx* el familio bovedoj *(Bovidae)*. Ĝi estas tre rara mamulo, antaŭ malapero.

La scienca nomo *(Pseudoryx)* signifas „ŝajn-orikso”, ĉar kavkornoj de la specio tre similas al tiuj de la specioj de genro *Oryx*, precipe al bejzo *(Oryx beisa).* Dua parto de la latina nomo aludas al du vjetnamaj regionoj en kiuj vivas la besto.

## Malkovro 
Ĝi estas la lasta hufula besto, kiun la okcidentaj zoologoj ekkonis. Oni priskribis ĝin oficiale nur en 1993. Ĝia malkovro estis tiutempe sensacio, ĉar neniu kredis, ke ekzistas nemalkovritaj, grandkorpaj specioj sur la Tero, fine de la 20-a jarcento.

En majo de 1992, oni trovis paron da kavkornoj de nekonata besto, en nordokcidenta parto de Vjetnamo, en la Nacia parko Vu-Quang. Poste okazis larĝaj esploroj, ekspedicioj kaj ĝis fino de la jaro, oni trovis pluajn 20 parojn da kavkornoj, plimulton ĉe kamparanoj proksime al la nacia parko. Evidentiĝis, ke la lokanoj bone konas la beston kaj regule ĉasas ĝin. Oni diris, ke la besto vivas en grupetoj, kaŝe, evitas la kultivatajn agrojn.

Spite al la larĝaj esploroj, oni kaptis la unuan beston nur en 1996, en la najbara Laoso. Ekde tiam oni kaptis pluajn bestojn kaj fotis ilin en la arbaro. La 13 kaptitaj bestoj baldaŭ post la kaptiĝo mortis pro la streso. Oni ne povas bredi ĝin en zooparkoj.

## Aspekto 
Ĝia korpo longas 180 cm, postkola alto estas 90 cm, pezas 100 kg. La besto estas malhel-bruna, sur la vango videblas karakteriza blanka desegnaĵo, kies grando, formo varias ĉe la individuoj. Ĝia korpokonstruo similas al tiu de la afrika plumtufa antilopo, verŝajne pro la simila vivteno. Ĝia kapo similas al tiu de la granda kuduo, sed la kornoj estas malsimilaj. La kavkornoj longas ĉ. 50 cm, estas maldikaj kaj rektaj. La kornoj de la virbesto estas pli grandoj ol tiuj de la inbesto.

## Vivloko 
Ĝi vivas en Laoso kaj Vjetnamo, precipe en la malfacile alireblaj montaraj pluvarbaroj en alto de 300 ĝis 1800 metroj. Ĝia vivareo povas esti ĉ. 8000 km².

## Vivmaniero 
Pro la kaŝa vivmaniero, oni scias malmulte pri la besto. Laŭ la lokanoj, ĝi vivas sola aŭ en paro, verŝajne nutras sin per folioj, naskas en majo-junio.

Kategorio:Bovedoj
Bartovice

eta|maldekstra|200px|La municipa sigelilo (1734)
eta|maldekstra|200px|La municipa sigelilo (1820)
**Bartovice** estas eksa municipo kaj nuntempa loka parto de ostrava urba parto Radvanice kaj Bartovice en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La plej malnovan skriban mencion pri ĝi ni trovos en kunskribo de dekonaĵo de vroclava episkopujo el la jaro 1305. Ĉi tie ĝi estas indikita en aspekto Bertoltowitz. En la jaro 1411 Jeŝek Kornic vendis Bartovicon (ĉi tie enskribita kiel Bartelsdorf) al Ondro el Tworków. Per tio ĝi fariĝis parto de polaostrava senjorujo, kaj nome ĝis duono de la 17-a jarcento. En la jaro 1738 Jan Maxmilián Bohuslav Skrbenský z Hřiště vendis Bartovicon kaj Radvanicon al František Skrbenský el Hřiště. Per tio ambaŭ municipoj fariĝis partoj de šenova senjorujo ĝis la ajro 1848. Plejparte agrikulturan karakteron de la municipo komence de la 20-a jarcento iom post iom perdiĝis influe de industria produktado en ĉirkaŭaĵo. Ekde la 1-a de januaro 1960 Bartovice estis aligita al Ostrava.

Antaŭ ĉi tiea gastejo *Na jaščurce* mortis en la jaro 1895 bienista helpanto Bardoň. Tiu ĉi evento inspiris Petr Bezruč-on por verki poemon *Maryčka Magdon*. La municipo estis dum la dua mondmilito liberigita fare de Ruĝa Armeo la 2-an de majo 1945.

## Loĝantaro 
## Vidu ankaŭ 
* Radvanice

Kategorio:Bartovice
Kategorio:Partoj de Ostrava
Kategorio:Setlejoj en Ostrava baseno
Alexandre Baudry

**Alexandre BAUDRY** nomata **Aleks** (naskiĝis la 27-an de septembro 1980) estas franca esperantisto el urbo Cholet. Li esperantistiĝis fine de 2007 kaj aktivas en JEFO. Ekde la 14-a de septembro 2009 ĝis la 1-a de oktobro 2010 li estis volontulo de TEJO en la Centra Oficejo de UEA en Roterdamo. Antaŭe li studis ekonomion ĉe la universitatoj de Nantes kaj Rennes. Poste li laboris unue ĉe la nacia instituto pri agronomia esplorado INRA, sekve dum kvar jaroj ĉe la Katolika universitato de Loveno en Louvain-la-Neuve (Valonio, Belgio).

Post la eksiĝo de Derk Ederveen kiel kompilanto de Pasporta Servo en 2008, Aleks unue kiel TEJO-volontulo kaj poste kiel aktivulo de TEJO iom post iom transprenis la taskon de la ĉefa kompilanto de la libra formo de Pasporta Servo kaj prizorganto de ties nova interreta formo. Li estris ekzemple la pretigon de la papera adreslibro de la jaro 2011.

## Fontindikoj 
* Nova volontulo: Alexandre Baudry 
* Nova TEJO-volontulo komencas labori 

Kategorio:Francaj esperantistoj
Kategorio:Volontuloj de TEJO
Muglinov

**Muglinov** (, ) estas historia municipo troviĝanta sur teritorio de Ostrava en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). Nuntempe ĝi estas parto de urba parto Silezia Ostrava. Devene ĝi apartenis al Teŝina princlando. La unua mencio pri ĝi estas en kunskribo de dekonaĵoj de vroclava episkopujo el la jaro 1305. La nomo estas derivita per sufikso *-ov* al nomo *Muglin*, kiu estas germana adapto de devena nomo *Mogylno*. La vilaĝo estis unue en tenado de teŝinaj dukoj. En la jaro 1440 ĝi fariĝis parto de sileziaostrava senjorujo kaj en 1630 de kunčica senjorujo. En 1714 Muglinov estis denove aligita al senjorujo Silezia Ostrava, en kies ligo ĝi daŭris ĝis la jaro 1848. Provboroj, faritaj en la municipo en duono de la 19-a jarcento, ne estis sukcesaj. Malgraŭ tio eĉ ĉi tie estiĝadis vico de industriaj entreprenoj, ekz. brikfabrikoj kaj entrepreno por produktado de argila varo. Grandan signifon havis ankaŭ minado de bazalto. La industriigon akompanis karakteriza demografia evoluo de Muglinov kaj vigla konstrua vivo. Krom privataj konstruaĵoj ĉi tie estis konstruita ankaŭ minista kolonio por okupitoj de Minejo Ida. En la jaro 1849 Muglinov estis kunigita kun Heřmanice kaj Hrušov, ekde la jaro 1866 nur kun Heřmanice, en la jaro 1890 ĝi denove fariĝis memstara municipo. Parto de Ostrava Muglinov estas ekde la jaro 1941. La municipo estis dum la Dua Mondmilito liberigita fare de Ruĝa Armeo nokte el la 30-a de aprilo je la 1-a de majo 1945.

## Vidu ankaŭ 
* Antošovice
* Heřmanice
* Hrušov
* Koblov
* Kunčice
* Kunčičky
* Silezia Ostrava

Kategorio:Partoj de Ostrava
Kategorio:Silezia Ostrava
Kategorio:Setlejoj en Ostrava baseno
Plasenzuela

**Plasenzuela** (Malgranda Plasencia) estas municipo kaj loĝloko de Hispanio. Ĝi apartenas al la aŭtonoma komunumo aŭ regiono Ekstremaduro, al ties pli norda provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj al la komarko *Tierra de Trujillo*. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *tololos*. 

## Situo 
Plasenzuela estas situa en la centra parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Tierra de Trujillo, je altitudo de 427 m, en granda ebenaĵo el granito; je 36&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 84&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 36,67&nbsp;km².

## Ekonomio
Enspezofontoj estas precipe agrikulturo kaj brutobredado.

## Historio 
Estas abundaj arkeologiaj restaĵoj de la Neolitiko, Ĥalkolitiko, Bronzepoko kaj Ferepoko, krom kelkaj minejoj de la epoko de romianoj. Post la islama epoko, la vilaĝo ekapartenis al Trujillo ĝis kiam en la 16a jarcento Juan de Vargas y Camargo aĉetis la teritorion por la Senjorujo de Oliva, kion konfirmas la pilorio de la placo. En la 17a jarcento ekapartenis al la familio de Tapia kaj en la 18a jarcento formis parton de la heredaĵo de la Graflando de Canilleros.

## Monumentoj 
* La preĝejo de *la Asunción*, konstruita el la 15a al la 17a jarcento. 
* La kruco de *Humilladero* kun bazo kvadrangula de kvar ŝtupoj, fusto de ĉirkaŭ kvar m de alto, jonika kapitelo kaj la kruco kun Kristo krucumita unuflanke kaj la Virgulino aliflanke; ĝi situas ĉe la ĉirkaŭa ŝoseo.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Municipoj de Cáceres
Portaje

**Portaje** estas municipo de Hispanio, en la provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj la regiono Ekstremaduro. La municipan nomon respegulas la blazono, kiu bildigas olivarban branĉon. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *portajeros*. 

## Situo 
Portaje estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 376 m; je 65&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 125&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 100,55&nbsp;km².

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Geografio 
La klimato estas mediteranea kaj la averaĝa temperaturo estas 16,5&nbsp;°C. Tra la municipa teritorio pasas la Rivero de *la Fresnedosa* sur kiu oni konstruis la Akvorezervujon de Portaje kun areo de 320 ha kie vintrumas birdoj kiaj la blanka kaj nigra cikonioj, la imperia aglo, mevoj, fiŝaglo, fajfanaso, kaj estas fiŝoj kiel *blak-bass*, la tenko, la karpo ktp.

## Demografio 
## Monumento 
* Preĝejo de Sankta Mikaelo, kun pentraĵoj atribuitaj al Juan de Ribera.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Portezuelo

**Portezuelo** (Malgranda montopasejo) estas municipo de Hispanio, en la provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj la regiono Ekstremaduro. La municipan nomon respegulas la blazono, kiu bildigas olivarban branĉon. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La loĝantoj nomiĝas *portezoleños*. 

## Situo 
Portezuelo estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 358 m; je 46&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 106&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 126&nbsp;km². Ĝi estas survoje de Cáceres al Torrejoncillo kaj Coria post trapaso de la rivero Taĵo kaj de la fino de la Akvorezervujo de Alcántara. Proksime estas ruinoj de kastelo, kiu iam dominis la montopasejeton kio aperas en la nomo.

## Historio
Ĝi apartenis al la Ordeno de Alcántara, kies kruco aperas en la blazono de la vilaĝo.

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Pozuelo de Zarzón

**Pozuelo de Zarzón** (Malgranda puto de la granda rubuso) estas municipo de Hispanio, en la provinco Kacereso *(Cáceres)* kaj la regiono Ekstremaduro. La municipan nomon respegulas la blazono, kiu bildigas olivarban branĉon. Laŭ la stato de  en la municipo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La puto de la nomo aperas en la blazono de la vilaĝo. La loĝantoj nomiĝas *pozolinos*. 

## Situo 
Pozuelo de Zarzón estas situa en la nordokcidenta parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Alagón, je altitudo de 466 m; je 90 km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 150 km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 47 km².

Pozuelo de Zarzón limas kun:
* Villanueva de la Sierra kaj Santa Cruz de Paniagua norde.
* Guijo de Galisteo kaj Montehermoso sude.
* Guijo de Coria sudokcidente.
* Villa del Campo okcidente.
* Aceituna oriente.

## Ekonomio 
Agrikulturo kaj brutobredado.

## Historio 
Ŝajne jam estis keltoj en la ĉirkaŭaĵoj, kie oni trovis funebrajn restaĵojn.

De la romia epoko oni trovis en Pozuelo restojn kaj funebrajn kaj aliajn arkeologiajn, ĉar apud la nuna Pozuelo pasis romia ŝoseo.

Post la Reconquista, Alfonso la 9-a de Leono donis la vilaĝon de Pozuelo al la senjorujo de San Juan de Mascoras, en la aktuala Santibáñez el Alto. Tamen la vilaĝo pasis rapide al aparteno al la Senjorujo de Galisteo, de kio dependis ĝis ties forigo en 1837.

## Demografio 
## Monumentoj 
eta|dekstra|250px|Ermitejo de Sankta Jozefo
* **Preĝejo de San Pedro** estas baroka de la 16a jarcento rektangula kun kvar eroj, bolvo kaj poligona absido. Estis retablo, sed bruliĝis en la 1920-aj jaroj.
* '*Ermitejo de la Kristo *del Humilladero***, situa ĉe la ŝoseo de Coria, de stilo baroka.
* **Ermitejo de Sankta Jozefo**, situa sur la monto de Sankta Jozefo, estas la plej antikva ermitejo, ankaŭ baroka.
* **Ermitejo de Sankta María**, dediĉita al la patronino.
* **Kalvario*', estas aro de sep krucoj situaj ĉe la ŝoseo de Coria.

* Muzeo etnografia de la familio Guardado-Corchero, kun granda kvanto de iloj uzitaj en agrikulturo kaj brutobredado.

* Monumento al olivisto ĉe la enirejo al la vilaĝo, ĉe la ŝoseoj EX-370 kaj EX-204.

## Notoj 
Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Kategorio:Provinco de Kacereso
Rebollar (Ekstremaduro)

**Rebollar** estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

*Rebollar* signifas en la hispana "Kverkejo".

## Loĝantoj
La loĝantoj nomiĝas *rebolleros*. La censita populacio en 2008 estis de 227 loĝantoj.

## Situo 
Rebollar estas situa en la norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Jerte, je altitudo de 622 m; je 115&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 175&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La areo de ties teritorio estas de 12&nbsp;km².

## Ekonomio
Agrikulturo (ĉerizarboj, kaŝtanarboj) kaj brutobredado (kaproj).

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Timucuy

**Timucuy** estas unu el la 106 komunumoj de la meksika subŝtato Yucatán, kiu estas unu el la tri meksikaj subŝtatoj sur la duoninsulo Jukatano. La ĉefurbo de la komunumo estas la samnoma Timucuy. La komunumo estas parto de la regiono 6 "Influencia Metropolitana". Tiu regiono de Yucatán estas la regiono kun plej multaj loĝantoj. Ĝi limas norde al la Meksika Golfo, okcidente al la regiono 7 "Litoral Oriente kaj oriente al la regionoj 3,4 kaj 5. Sude ĝi limas al la regiono 8 "Sur Poniente". La kodnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 31090.
maldekstra|eta|300ra|La situo de la regiono 6 en Yucatán

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 6351 loĝantojn. El tiuj estis 3290 viroj kaj 3061 virinoj. La komunumo havas surfacon de 65,2&nbsp;km². La meza alteco (de la ĉefurbo) estas 14 metroj super la marnivelo.

## Klimato 
En la komunumo jare falas averaĝe 70,5&nbsp;mm/m2 de precipitaĵo. La averaĝa jara temperaturo estas . Ĝenerale la klimato estas varma kaj duonhumeda. La pluva sezono ĝenerale komencas fine de majo kaj ĝi daŭras ĝis oktobro. Plej malvarmaj monatoj estas januaro kaj decembro kaj plej varmaj monatoj estas julio kaj aŭgusto.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 3830 personoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 2690 scipovis legi kaj skribi kaj 1135 personoj estis analfabetoj. Do 29,63% de la personoj pli aĝaj ol 15 en la komunumo estis analfabetoj.

En la jaro 2000 en la komunumo vivis 5883 personoj, pli aĝaj ol 5 jaroj. El tiuj 5027 personoj sciis paroli indiĝenan lingvon. Tio signifas ke 85,4% de la loĝantaro en la koncerna jaro sciis paroli indiĝenan lingvon. La ĉefa indiĝena lingvo en Yucatán estas la jukatana majaa lingvo, ankaŭ nomita Majatano.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Timucuy  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()
* Timucuy  en ''Nuestros municipios” (niaj komunumoj; retejo de la registaro de Yucatán) ()

Kategorio:Komunumoj de Yucatán
Entomodestes

alternative=Entomodestes leucotis 66722235.jpg|eta|313x313ra|*Entomodestes leucotis*
***Entomodestes *** aŭ Entomodestoj estas eta genro de birdoj de la familio Turdedoj, kiuj formas parton de la grupo nomata de soluloj kune kun la grupo de Miadestoj. Ĝi enhavas nur du speciojn kiuj estas la jenaj:
* Blankorela solulo, *Entomodestes leucotis *
* Nigra solulo, *Entomodestes coracinus*

Ties natura habitato estas subtropikaj aŭ tropikaj humidaj montarbaroj en Sudameriko..

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Entomodestes leucotis . 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 25an de julio 2007.
* BirdLife International 2004. Entomodestes coracinus . 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Elŝutita la 25an de julio 2007.

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Solulo (birdo)

**Soluloj** estas mezgrandaj ĉefe insektomanĝantaj birdoj de la genroj *Myadestes*, *Cichlopsis* kaj *Entomodestes * de la familio de Turdedoj.

Tiuj estas specioj de Ameriko kaj Havajo; ĉefe en tiu lasta parto de la teritorio, kelkaj specioj propraj de precizaj insuloj jam formortiĝis.

Genroj:
* *Myadestes*
* *Cichlopsis*
* *Entomodestes*

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Myadestes

***Myadestes*** aŭ Miadestoj estas genro de soluloj, tio estas mezgrandaj ĉefe insektomanĝantaj birdoj de la familio de Turdedoj.

Ili troviĝas en Ameriko kaj en Havajo, kie la specioj de kelkaj insuloj jam formortis.

## Specioj en taksonomia ordo 
* *Myadestes townsendi* Audubon, 1838 - Taŭnsenda solulo (Nordameriko)
* *Myadestes occidentalis* Stejneger, 1882 - Brundorsa solulo (Meksiko, norda Centrameriko)
* *Myadestes elisabeth* Lembeye, 1850 - Kuba solulo
* *Myadestes genibarbis*  - Rufgorĝa solulo (Karibio)
* *Myadestes melanops*  - Nigrorela solulo (Kostariko, okcidenta Panamo)
* *Myadestes coloratus* Nelson, 1912 - Kolorsolulo (Panamo, Kolombio)
* *Myadestes unicolor* Sclater, 1857 - Unukolora solulo (Meksiko, Centrameriko)
* *Myadestes ralloides* D'Orbigny, 1840 - Anda solulo
* *Myadestes myadestinus*  - Kamao (Kauai) (formortinta, 1990aj jaroj)
* *Myadestes lanaiensis* Wilson, 1891 - Olomao
* *Myadestes obscurus* J. F. Gmelin, 1789 - Omao (Havajo)
* *Myadestes palmeri* Rothschild, 1893 - Puaiohi (Kauaio)
* *Myadestes woahensis* Bloxam, 1899 - Oahua miadesto (Oahuo) (formortinta, 1850aj jaroj)

Kategorio:Turdedoj
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Orešany

**Orešany,** hungare **Tótdiós** [tOtdiOŝ] estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Nitra, en Distrikto Topoľčany.
eta|dekstra|330px|Orešany troviĝas en la plej griza parto

## Bazaj informoj 
* Areo: 7km²
* Supermara alteco: 238 m
* koordinatoj: 
* Loĝantaro: 270
* Poŝtkodo: 956 06
* Aŭtokodo: TO
* Telefonprefikso: 38

## Situo 
Orešany situas laŭ flankovojoj. Topoľčany troviĝas 26, Piešťany 12 km-ojn.

## Historio 
La unua skriba mencio pri la vilaĝo devenis el 1330 en formo *"Gyos"*. En 1598 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1787 vivis tie 248 homoj en 48 domoj, en 1828 280 homoj en 40 domoj. En 1910 loĝis en Tótdiós 336 homoj, (312 slovakoj, 16 germanoj, 8 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Nyitra (reĝa departemento), al distrikto de Galgóc, poste al Ĉeĥoslovakio, inter 1938-1944 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Orešany 318 homoj, (315 slovakoj, 2 ĉeĥoj, unusola hungaro).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Apoteozo de Sankta Kruco el la 13-a jarcento, en 1936 pligrandiĝis

## Eksteraj ligiloj 
* Orešany sur mapo de Slovakio

Kategorio:Municipoj en distrikto Topoľčany