open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Vojaĝagentejo

thumb|Vojaĝagentejo en Rusio.
**Vojaĝagentejo** estas entrepreno asocia al turismo, kies funkcio estas la perado en la organizado kaj realigo de projektoj, planoj kaj veturadoj, prilaborado kaj vendado de turismaj produktoj inter klientoj kaj difinitaj havigantoj de vojaĝoj, kiel por ekzemplo transportistoj (flugkompanioj, krozoŝipoj), gastigantaj servoj (hoteloj), cele al havigo de turismaj kaj havaĵoj kaj servoj je dispono de tiuj kiuj deziras kaj povas uzi ilin. 

La brita kompanio Cox & Kings, kreita en 1859, estas la plej antikva konata vojaĝagentejo de la mondo kaj Thomas Cook unu de liaj plej elstaraj pioniroj, pro sia planado ekde 1841 de religiaj ekskursoj por grupoj. Ajnaokaze, la vojaĝagentejoj disvolviĝis ĉefe ekde la 1920-aj jaroj, pere de la disvolvigo de la komerca aviado. 

La plimulto de la vojaĝagentejoj ne nur vendas aviadil- aŭ trajnbiletoj; plej ofte iliaj servoj varias kaj multaj el ili vendas ankaŭ servojn de krozoŝipo kaj servojn rilataj kun hoteloj. La plimulto de la vojaĝagentejoj ankaŭ faciligas luadon de aŭtoj por siaj klientoj aŭ koncentriĝas en la organizado de vojaĝoj por grupoj al diversaj celoj. 

Kun la disvolvigo de Interreto kaj de la kutimoj demarŝi por difinitaj servoj pere de retejoj fare de la propraj uzantoj kaj klientoj, granda parto de la servoj havigitaj de vojaĝagentejoj estas farita rekte fare de tiuj uzantoj kaj klientoj.

## Vidu ankaŭ
* Vojaĝo

Kategorio:Turismo
Guillaume Mauquest de La Motte

**Guillaume Mauquest de La Motte** estis franca kirurgo, obstretikisto, fakulo pri infanonasko, kiu iĝis moda en 17-a jarcenta Francio kiel alternativo al la tradicio de virinoj kiel akuŝservistoj. Li estas medicinisto en Parizo kaj estas ĉefe dediĉita al kirurgio, kiun li studis dum kvin jaroj ĉe Hôtel-Dieu. Post akiri la medicinan titolon, li revenis al sia denaska regiono, kie li oficis dum pli ol kvindek jaroj, praktikon de kirurgio kaj obstetriko. Ĉi tiuj estas la rezultoj de lia longa sperto, kiuj konsistigas gravan parton de la veroj kiujn li lasis.
[eta|maldekstre|260ra|"Kompleta traktaĵo pri kirurgio", verko de Guillaume Mauquest de La Motte, eldonita en [1732.]]
En la frua 18-a jarcento, akuŝado estis en la centro de polemiko de kuracisto Philippe Hecquet (1661-1737), kiu skribis sur la maldececo de viraj akuŝistoj. Guillaume Mauquest de La Motte, kiu respondis per defendo de la akuŝistoj, argumentis ke la kapabloj kaj kompetenteco kiujn akuŝistoj havas estas necesaj por savi kaj patrinon kaj infanon. Ĉi tiu akuŝista debato temis pli pri ĉu kuracistoj aŭ kirurgoj estas la plej bonaj medicinaj provizantoj, prefere ol pravigi aŭ defii la rolon de akuŝistinoj. Ŝanĝo estis survoje. Nur sep jarojn poste, la unua lernejo por kirurgoj malfermiĝis en Parizo en 1725, kaj ekde tiam la trejnado de kirurgoj komencis simili la trejnadon de kuracistoj.

Guillaume Mauquest de la Motte ankaŭ estas la verkinto de unu el la plej bonaj traktaĵoj pri akuŝo ("Traité complet des accouchements", 1721), kiu ankaŭ estis tre populara kaj havis multoblajn eldonojn. Mauquest de La Motte studis ĉe la Hôtel-Dieu. Post akirado de sia diplomo, li revenis al sia naskiĝregiono de Francio kaj establis praktikon en Valognes en 1701. Li iĝis konata kaj serĉata, ĉar li akiris reputacion inter virinoj por liverado de beboj sekure. Li prizorgis tri aŭ kvar akuŝojn ĉiutage, kaj li praktikis kirurgion kaj obstetrikon dum pli ol kvindek jaroj. La libroj kiujn li publikigis helpis solidigi lian reputacion, ĉar lia skribo estis bazita sur lia ampleksa sperto.

## Verkaro 
* Dissertations sur la generation, 1718
* Dissertations sur la génération et la superfétation, Parizo, 1718
* Traité complet des accouchemens naturels, ("Kompleta traktaĵo pri natura akuŝo"), 1721
* Traité complet de chirurgie, 1732
* A General Treatise on Midwifery, 1746

## Vidu ankaŭ 
* Philippe Hecquet (11.02.1661-11.03.1737) franca kuracisto
* Ludoviko la 14-a (1638-1715)

## Referencoj 
Kategorio:Francaj kuracistoj
Que les gros salaires lèvent le doigt!

***Que les gros salaires lèvent le doigt!*** (La altsalajruloj levu la fingron!) estas franca drama komedia filmo reĝisorita de Denys Granier-Deferre, publikigita en 1982.

## Intrigo
André Jœuf (Jean Poiret) estas la ĉefr de entrepreno de asekuroj. Li invitas por semajnfino ĉiujn siajn dungitojn en sia kampardomo. Sed malantaŭ tio kio ŝajnas premio, tiu cinikisma dungisto ĉefe deziras determini kiujn el siaj ĉefuloj (la «altsalajruloj») li devos maldungi por konservi sian entreprenon. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Jean Poiret : André Jœuf
* Michel Piccoli : José Viss
* Daniel Auteuil : Jean-Baptiste Lumet (Lume)
* François Perrot : Calot
* Pierre Pernet : Fabre
* Tchéky Karyo : Sébaz
* Nadia Barentin : Madame Suzette Ciré
* Christian Colin : Desmarais
* François Lalande : Vézir
* Florence Pernel : Odile, la filino de Jœuf
* Jeanne Lallemand : Nathalie, la filino de Jœuf
* Michel Pilorgé : Gatti
* Max Mégy : Ponte
* Christian Charmetant : Patrick Blampain

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1982
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Ekonomiaj filmoj
L'Indic

'''''L'Indic''''' (La informanto) estas franca drama krimfilmo reĝisorita de Serge Leroy, publikigita en 1982.

## Intrigo
Sylvia entombigas sian onklinon. Proksime, viro ĉeestas en alia entombigo kaj rigardas ŝin. Poste, li invitas ŝin je manĝo kaj rakontas al ŝi, ke lo laboras por negocoj. Fakte temas pri Dominique Leonelli, unu de la viculoj de Ange Malaggione, konata trompulo kiu estas estro de la klano de la Korsikanoj. La policinspektisto Bertrand, kiu esploras ilin, informas prie Sylvia kaj klopodas por konvinki ŝin iĝi lia "informisto"... 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Daniel Auteuil : la policinspektisto Bertrand
* Thierry Lhermitte : Dominique Leonelli
* Pascale Rocard : Sylvia
* Michel Beaune : la komisaro Legoff
* Christian Bouillette : Michelesi
* Marie-Catherine Conti : Graziella
* Danielle Durou : Hélène
* Bernard-Pierre Donnadieu : Ange Malaggione
* Serge Bourrier : la piloto

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1982
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Krimaj filmoj
P'tit con

'''''P'tit con'''* estas franca drama komedia filmo reĝisorita de Gérard Lauzier, publikigita en 1983. Gérard Lauzier faris la adaptaĵon de sia propra bildliteraturaĵo nome *Souvenirs d'un jeune homme'' (Memoroj de junuloj), publikigita unu jaron antaŭe. 

## Intrigo
Adoleskulo Michel vivas komforte ĉe siaj gepatroj kaj serĉas tialojn por iĝi plenkreskulo. Sed la socio estas korupta, la estonteco ege dubinda, la ebloj por revolucio elĉerpitaj, ŝajnas al li ke neniu amas lin. Ankaŭ ne Salima, la juna alĝeria trovita dum nokto de pariza vagado. Nur lia kara kolego sesdekokulo René proponas loĝejon al li. 

## Geaktoraro kaj roluloj
* Bernard Brieux : Michel Choupon
* Guy Marchand : Bob Choupon
* Caroline Cellier : Annie Choupon
* Eric Carlos : Alain Choupon
* Souad Amidou : Salima
* Josiane Balasko : Rolande
* Gérard Darrieu : la legiulo
* Philippe Khorsand : Éric
* Claudine Delvaux : Maryse
* Leila Fréchet : Claudine
* Pierre Fayet : René
* Daniel Auteuil : Jeannot
* Jacques Maury : amiko de la patro de Michel
* Patricia Millardet : la brunulino kun la amiko de la patro de Michel
* Robert Dalban : la pordisto

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1983
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj
Kategorio:Filmoj pri sociaj temoj
Kategorio:Amaferaj filmoj
Sergio Gobbi

**Sergio GOBBI** (oficiale Sergio Ehrlich, Milano, 13a de majo 1938) estas itala kina reĝisoro, scenaristo kaj produktoro.

Li integriĝis kiel 20-jarulo en la pariza vivo fine de la 1950-aj jaroj. Ekkariere li lernis ĉe famuloj kiel Jean Renoir kaj Roberto Rossellini. Poste li akompanis aliajn gravulojn kiel Roman Polanski, Giuseppe Tornatore, André Cayatte, Marco Ferreri kaj Georges Lautner. 

Ekde 2010 li ekproduktoris kun Dominika Respubliko.

## Filmoj
* 1961 : L'Espace d'un matin
* 1964 : Le Bluffeur
* 1966 : Pas de panique
* 1968 : L'Étrangère
* 1969 : Maldonne (verkita de Boileau-Narcejac, Jeanne Cressanges kaj Maurice Chapelan)
* 1969 : Le Temps des loups
* 1969 : Une fille nommée Amour
* 1971 : Un beau monstre
* 1972 : Les Galets d'Étretat (verkita de Vahé Katcha kaj André Tabet)
* 1972 : Les Intrus
* 1973 : Les Voraces
* 1974 : La Rivale
* 1976 : Blondy
* 1978 : Venise (kurto de 14')
* 1978 : L'Enfant de nuit
* 1979 : Ciao, les mecs
* 1980 : Brigade criminelle
* 1984 : L'Arbalète
* 1986 : La Nuit du risque
* 1994 : L'Affaire
* 1998 : Rewind

Kategorio:Italaj reĝisoroj
Les fauves

***Les fauves*** estas franca drama filmo reĝisorita de Jean-Louis Daniel, publikigita en 1984. 

## Intrigo
Siatempe fama riskaktoro, Christopher Bergham kaŭzis akcidenton en kiu lia edzino Bella, kiu estis lia partnero ankaŭ en ĉi tiu danĝera ago, mortis. Tri jarojn poste, dum li daŭre estas plagita per tiu memoro, sub la nomo Berg li estas dungita kiel nokta patrolisto en privatpolicfirmao. Leandro, la frato de Bella, kiu fakte nerekte estis la kaŭzo de la akcidento, eniras la firmaon "La Veillance", kies estro La Rocca ne tre zorgas pri la pasinteco de siaj dungitoj kondiĉe ke ili kapablas alfronti la perfortajn eventojn de noktaj misioj. Leandro, komprenante ke rilatoj ene de la grupo de policanoj estas streĉaj kaj ofte degeneritaj, ekspluatas perfortan okazaĵon inter Berg kaj unu el siaj kolegoj: unu nokton, Berg vundas Garcian kiu estis en la procezo de seksperfortado de Mimi, dungito de La Veillance. Leandro uzas la ŝancon mortigi Garcian kaj meti la kulpigon por la murdo sur Berg. Kvankam La Rocca provas instigi ilin por trankviliĝi, li konfidas la aferon al la polico; ĉiuj noktaj patrolantoj interkonsentas postkuri Berg por aranĝi sian opozicion al li. Berg, lerta ŝoforo, fuĝas kun sia samteamano Nino kaj Mimi. Post pluraj epizodoj, la grupo trovis rifuĝon ĉe la fino de la nokto en la Sporta Palaco de Bercy, kie ĉe interpafado inter la persekutantoj, Berg finfine trovis sin devigita alfronti Leandron unu kontraŭ unu.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Philippe Léotard : Léandro Santini
* Daniel Auteuil : Christopher "Berg" Bergham
* Gabrielle Lazure : Bela
* Macha Méril : Sylvia
* Valérie Mairesse : Juliette
* Véronique Delbourg : Mimi
* Florent Pagny : Nino
* Farid Chopel : Keller
* Louise Portal : Dany
* Jean-Louis Foulquier : Rocca
* Saïd Amadis : Najip
* David Gabison
* Albert Dray : Winnie
* Sylvie Joly : Suzanne
* Jean-François Balmer : Jeff Garcia

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1984
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri sociaj temoj
Kategorio:Krimaj filmoj
Kastelo Lauenstein

**Kastelo Lauenstein** troviĝas en Lauenstein, kvartalo de Ludwigsstadt, Germanujo. La mezepoka altaĵburgo kuŝas ege pitoreska sur alteco de 550 metroj supre de la vilaĝo. Temas pri la plej norda burgo de Bavarujo. 
## Historio
Starigintoj estis en la 12-a jarcento la grafoj de Vajmaro-Orlamünde. Mencio unua de 1337 parolas pri certa grafo Frederiko de Orlamünde, senjoro de Lauenstein. Rekonstruo post detruo en la 14-a jarcento necesis. En 1506 la senjoroj de Thüna akiris la tuton, kiuj baldaŭ pliampleksigis la burgon. En 1622 margrafo Kristiano (Brandenburgio-Bayreuth) posedantis, en 1803 la ŝtato Bavarujo. En 1896 la privatulo Erhard Meßmer ne nur aĉetis la burgon sed ankaŭ zorgis pri restaŭrado rimarkinde bona. De 1962 reposedantis la tuton la Liberŝtato Bavarujo.

En 1551-54 estiĝis en la norda parto de la ĉefa burgo fortimpresa alo *Thüna-Bau* kun bela ŝtupara turo. Tiam estis refarita la jam ekzistinta alo *Orlamündebau*. Tiutempe oni ankaŭ refaris la malnovan portalon. Pli malfrue konstruiĝis ŝtona ponto (ueste) kaj oficejo (nun feriloĝeja sekcio).   
## Arkitekturo
La komplekso konsistas el antaŭburgo kaj ĉefburgo. Belas la interno: krucripvolbo teretaĝe kun angula kameno, preĝa ĉambro kun pentraĵoj plej supre, ĉasada salono kun apudaj loĝĉambroj por gastoj de Meßmer, blua volbo el 1600 en la Orlamünde-alo. Ekstere ne forgesendas lindaj arkadoj. 

Partoj de la burgo funkcias kiel muzeo kun armiloj, kirasoj, mebloj, ŝlosiloj, lampoj, muzikinstrumentoj. Ĉiun duan jaron junie okazas mezepoka festo *Lauensteiner Burgfest*. 

## Kongresoj
*Dum la Unua mondmilito la burgo dufoje (majo kaj septembro 1917) organizis kritikajn diskutrondojn nome *Lauensteiner Tagungen*. Iniciatinto de la kunveno de politike malsame orientitaj uloj estis la eldonisto Eugen Diederichs. Libere estis surtabligitaj ideoj pri la estonteco de Germanjujo ekz. fare de la sociologoj Max Weber, Werner Sombart, Ferdinand Tönnies, Alfred Vierkandt, la historiisto Friedrich Meinecke, la dramisto Ernst Toller, la verkistino kaj feministino Berta Lask, la ekonomisto Edgar Jaffé kaj la pli malfrua ŝtatprezidento Theodor Heuss.
*En junio 1936 gastas burge la Germana Filatelista Tago.

## Literaturo
*Elmar D. Schmid, Horst H. Stierhof: *Burg Lauenstein: amtlicher Führer*. Kvina eldono, Bayerische Verwaltung der staatlichen Schlösser, Gärten und Seen, München 1996
*Hans-Jörg Henning: *Führer durch die Burg Lauenstein im Frankenwald*, unua eldono, Carl Link Verlag, Kronach 1972
*Siegfried Scheidig: Lauenstein: Eine Wanderung durch die Vergangenheit. Verlag Helmut Wagner, Lauenstein 1977
## Eksteraj ligiloj
*informoj de Bavaruja administrado de shtataj kasteloj, ĝardenoj kaj lagoj" 
* informoj de Domo de bavara historio (Ratisbone)
## Notoj
Philippe Léotard

**Philippe LÉOTARD** (28a de aŭgusto 1940, Nice - 25a de aŭgusto 2001, Parizo), estis franca aktoro, poeto kaj kantisto.

Kiel knabo, li estis atakita de la malsano de Bouillaud kiu retenas lin lite ĉe sia avino en Ajaccio. Tiukadre li ege legas el la familia biblioteko, inter aliaj poetoj kaj ĉefe Baudelaire, Lautréamont, Rimbaud, Blaise Cendrars kaj aliaj; li legas ankaŭ romanistoj de la 19-a jarcento kiel Victor Hugo, Flaubert kaj aliaj. Finfine li resaniĝis.

Li studis en la Sorbono kaj ĉe ATEP (*Association théâtrale des étudiants de Paris*) li renkontiĝas kun Ariane Mnouchkine kun kiu li fondis la *Théâtre du Soleil* en 1964. Poste li ludis kun la *Théâtre national populaire* *Les Anges meurtriers* en 1970. Ekde 1970 li kombinis teatran agadon kun partopreno en filmoj; kaj ekde 1990 li ekkarieris kantiste.

## Filmoj
* *Domicile conjugal*, 1970
* *Les deux anglaises et le Continent*, 1972
* *Une belle fille comme moi*, 1972
* *La balance*, 1982
* *Les fauves*, 1984
* *Adieu blaireau*, 1985
* *Le Paltoquet*, 1986

## Verkoj 
* Philippe Léotard, ''Portrait de l'artiste au nez rouge*, Balland-Égée, 1988 .
* Philippe Léotard, *Pas un jour sans une ligne*, *Les Belles Lettres*, 1992 .
* Philippe Léotard, *Clinique de la raison close*, *Les Belles Lettres'', 1997 .

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Francaj aktoroj
L'Arbalète

'''''L'Arbalète'''* estas franca agadfilmo reĝisorita de Sergio Gobbi, publikigita en 1984. 

## Intrigo
La rakonto temas pri konfliktoj kaj bataloj inter etnoj sur la stratoj de Parizo. En la pasinteco, Vincent estis parto de tiuj etnoj kaj estas iama etkrimulo. Nun polica inspektisto en la victaĉmento, li estas taskigita de Divizia Komisaro Rigault per infiltrado de tiuj grupoj kaj iĝi brutulo kiel li estis en la pasinteco. Helpite fare de la Arbalesto (*L'Arbalète''), prostituitino kaj drogulo, Vincent kontraŭbatalas Falco-n, rasisman policiston kaj subtenanton de perfortaj taktikoj.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Daniel Auteuil : Inspecteur Vincent
* Marisa Berenson : L'Arbalète
* Marcel Bozzuffi : Falco
* Daniel Ubaud : La ĉefo de "Viets"
* Michel Beaune : Rigault
* Guy Di Rigo : Silva
* Mohamed Ben Smail : La ĉefo de Araboj
* Alex Descas : La ĉefo de "Blackies"
* Joseph Momo : revendistor
* Didier Sauvegrain : La ĉefo de "Justiciers"

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1984
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri sociaj temoj
Kategorio:Krimaj filmoj
Kategorio:Francaj agfilmoj
Funikularo de Larreineta

La **Funikularo de Larreineta** (, ) estas funikularo en la municipo Valle de Trápaga-Trapagaran en Eŭskio, Hispanio. Ĝi ligas la urbocentron kun la najbareco de Larreineta.

## Bildgalerio 
centra|450ra|eta|Mapo de Euskotren

Trapagaran - La Escontrillako beheko geltokia.jpg|Malsupra stacio*Ezkontrilla*
Trapagaran - Zugaztietarako errepideko zubia.jpg|Funikularo super la vojponto
Trapagaran - Larreinatako goiko geltokia.jpg|Supra stacio*Larreineta*

## Vidu ankaŭ 
* Funikularo
* Valle de Trápaga-Trapagaran
* Euskotren
* Listo de funikularoj

## Eksteraj ligiloj 
*  (///)

Larreineta
Larreineta
Larreineta
L'amour en douce

'''''L'amour en douce'''* (Amo dolĉa) estas franca amafera komedia filmo reĝisorita de Édouard Molinaro farita en 1984 kaj publikigita en 1985. 

## Intrigo
Juna advokato de Aix-en-Provence, Marc forlasas sian edzinon, Jeanne, por pasigi siajn vesperojn drinkante kaj kartludante kun siaj amikoj. Komprenante, la juna virino permesas tion okazi, ĝis la tago, kiam ŝi trovas sian edzon en la brakoj de alia virino. Naŭze, ŝi forĵetas lin el la geedzeca hejmo, kaj akiras amanton. Marc tiam devas ekloĝi en la hotelon. Suferante penton, li vane provas religi kun Jeanne. Deprimo komencas kapti lin kiam lia estro, la estro de la drinkejo, Ravignac, petas al li iri en la flughavenon kaj ricevi lian amatinon, Samantha, ĉarman *callgirl*...

## Geaktoraro kaj roluloj
* Daniel Auteuil : Marc Delmas
* Jean-Pierre Marielle : Antoine Garnier, la kunulo de Jeanne
* Emmanuelle Béart : Samantha Lepage, la *call-girl''
* Sophie Barjac : Jeanne Delmas
* Daniel Ceccaldi : Maître Ravignac
* Mathieu Carrière : Carl
* Roger Dumas : Georges
* Claude Villers : Mario
* Jean-Michel Dupuis : Jacques
* Michel Robin : Gabriel
* Blanchette Brunoy : Mémé Odette
* Renée Faure : Tante Thérèse
* Marie-Anne Chazel : Josyane
* Évelyne Dandry : Brigitte

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1985
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri sociaj temoj
Hermanotheus en la Lando de Godah

***Hermanotheus en la Lando de Godah*** (portugallingve *Hermanoteu na Terra de Godah*) estas teatraĵo farita de la Komedia Grupo *Os Melhores do Mundo* (La plej bonaj de la mondo), origine kreita en 1995 kaj prezentata ĝis hodiaŭ en diversaj urboj de Brazilo.

La teatraĵo rakontas la historion de Hermanoteu, tipa urbano, obeema kaj bona paŝtisto de la tempo de la Malnova Testamento de la Biblio. En la intrigo, Hermanoteu estas hebreo el Penteskopejo, kiu ricevas mision de Jehovo por liberigi la Teron de Godah. Dum sia vojaĝo, multaj nekutimaj aferoj okazas, interligante multajn elementojn kaj rolulojn de malsamaj tempoj kaj lokoj de la Historio.

Dum la disvolviĝo de la okazaĵoj, estas pluraj momentoj de improvizo, tiel forirante de lineara scenaro, kio rezultas en multe pli da surprizo por la publiko kaj faras ĉiun spektaklon ĉiam malsama ol alia. Kurioze, la teatra grupo ĉiam celas uzi temojn rilatajn al la loko, kie ili prezentas la teatraĵon. 

La prezentado daŭras proksimume 85 minutojn kaj havas eldonitan DVD. La grupo filmis la spektaklon, kaj oni planis eldoni ĝin en decembro 2019. 

En 2015, la teatraĵo gajnis la premion por "Plej bona komedia spektaklo" ĉe la "Prêmio Smiles do Humor Brasileiro", dum la Risadaria Festivalo de 2015.

## Referencoj
Kategorio:Teatraĵoj
Kategorio:Distrado en Brazilo
-539

En la jaro **539 antaŭ Kristo** okazis, interalie:

## Eventoj
* 539 a.K.: Armeo de Ciro la Granda konkeras Babilonon, enkorpigante Nov-Babilonan Imperion de la antaŭa reganto Nabonido kaj igante la Aĥemenidan Imperion la plej granda en tiama mondo

## Mortoj
* 539 a.K.: Morto de Belŝacar, la probable lasta reĝo de Babilono
-538

En la jaro **538 antaŭ Kristo** okazis, interalie:

## Eventoj
* 538 a.K.: La Babilona ekzilo aŭ babilona kaptiteco de la judoj finiĝas kiam Ciro la Granda, reĝo de la persa Aĥemenida Imperio, permesas al judoj en Babilono reveni al Jerusalemo.

## Referencoj
-535

En la jaro **535 antaŭ Kristo** okazis, interalie:

## Eventoj
* 535 a.K.: Grekaj kolonianoj el Fenicio interbatiĝas surmare kun kartaganoj kaj etruskoj en batalo de Alalia (Korsiko).

## Naskiĝoj
* ĉ. 535 a.K.: Naskiĝo de Heraklito de Efezo, greka filozofo
-534

En la jaro **534 antaŭ Kristo** okazis, interalie:

## Eventoj
* Tarkvinio,  fariĝas sepa reĝo de Romo, post murdo de la sesa reĝo .
* Konkursoj por tragedio estas starigitaj ĉe la urba festivalo Διονύσια ("Dionisia") honore al la dio Dionizo en Ateno.
El arca (2007 filmo)

***El arca*** (La arkeo) estas argentina desegnofilmo el 2007, kiu estis reĝisorita fare de Juan Pablo Buscarini. La filmo montras la historion de la arkeo de Noa kun antropomorfaj bestoj; ĝi fokusiĝas ĉefe al la vidpunkto de la bestoj.  La rakonto sekvas la bibliajn eventojn, sed kaj homoj kaj bestoj estas prezentitaj kiel estaĵoj, kiuj povas komuniki inter si, kaj kiam Noa metas la bestojn en sian arkeon, ekaperas problemoj kun la karnomanĝuloj, kiuj volas manĝi aŭ kvereli inter si.

Komence, la buĝeto por la produktado de la filmo estis unu miliono da usonaj dolaroj, sed Buscarini konvinkis Patagonik Film Group, ke per tiu buĝeto ili ne povos konkuri kun eksterlandaj filmoj. Tial la buĝeto konsiderinde kreskis, kaj la filmo fariĝis unu el la plej multekostaj animaciaj filmoj en la historio de Argentino.  La filmo estis publikigita la 5-an de julio 2007 en Argentino kaj la 20-an de decembro 2007 en Hispanio.

## La roluloj  
* Noa: Homo de kredo kaj kunprotagonisto de la filmo. La elektito de Dio pro sia neelĉerpebla boneco en morale ruinigita mondo. Tia estas lia fido al la ĉiela mandato, ke li senlace konstruos la plej imponan ŝipon kiun iu ajn povas imagi, iĝante la antaŭulo de la tuta mara industrio.
* Xiro: leono kiu estas la ĉefprotagonisto de la filmo, antaŭ enirado en la arkeo, Xiro, la kronprinco, nur havis tri zorgojn: liaj amatinoj, liaj muskoloj kaj lia hararo.
* Kairel: Ŝi estas sekrete nove enamiĝinte kun Xiro, ŝi helpos lin iĝi la reĝo kapabla kunigi bestojn kaj homojn, por trovi la vojon al la Nova Mondo kune.
* Jafet, Ŝem kaj Ĥam: Noa havas tri filojn, la inteligentan Jafet, la noblan Ŝem kaj la energian Ĥam. El la sumo de la tri fratoj elirus perfekta solinfano.
* Mirjam, Sara kaj Edith: la bofilinoj de Noaĥo, kiel atendite, interkonsentas malbone unu kun la alia.
* Bombay: la persona masaĝistino kaj spirita konsilisto de Xiro, estos la ricevanto de liaj unuaj koncedoj surŝipe.
* Farfán kaj Ester: Ili vivas profitante la bonkorecon de kompatinda Noa. Kiam la mondo estas tute inundita, ili elektos alivesti sin per bestaj feloj por surgrimpi, iĝante nova kaj ekzotika specio, la "Saltafontes".
* La Fiuloj: Ili estas gviditaj fare de la bengala tigro Dagnino. Ĉiu fiulo ĉiam havas teamon de batalantoj ĉirkaŭ li. En ĉi tiu kazo, ili estas Coco, la krokodilo, Cachito, la pumo, Patricio, la vulturo, Ludo, la lupo, kaj Panty, la nigra pantero, kiuj havas neniun intencon gvidi vegetaran vivon surŝipe.
* Álvaro: porko kiu estas amiko de Xiro.

## Referencoj
Kategorio:Argentinaj filmoj
Kategorio:Animaciaj filmoj
Kategorio:Biblio en populara kulturo
-531

En la jaro **531 antaŭ Kristo** okazis, interalie:

## Eventoj
## Mortoj
* ĉ. 531 a.K.: Morto de Laozio, fondinto de Taoismo (tradicia dato)
Papás por conveniencia

***Papás por conveniencia*** (Patroj por komforto) estas meksika telenovelo produktita fare de Rosy Ocampo por Televisa. Ĝi ĉefroligas José Ron kaj Ariadne Díaz. Ĝi premieris tra la kanalo Las Estrellas la 21-an de oktobro 2024.

## Rolantoj 
* José Ron - Constantino "Tino" Guevara
* Ariadne Díaz - Aidé Mosqueda
* Ferdinando Valencia - Guzmán Muriel
* África Zavala - Federica
* Daniela Luján - Clara Luz Monroy
* Martín Ricca - Rudolf
* María Chacón - Alicia "Lichita" Chagoyan
* Miguel Martínez - Chano Chamorro
* Horacio Pancheri - Dámaso Rivera
* Lambda García - Facundo Topete
* Sherlyn González - Silvana Cruz Muriel
* Imanol Landeta - Felipe
* Leticia Perdigón - Bertha
* Ernesto Laguardia - Jason
* Cecilia Gabriela - Pura
* Adriana Fonseca - Paulina

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Meksikaj telenoveloj
Palace

***Palace*** (Palaco) estas franca amafera komedia filmo reĝisorita de Édouard Molinaro farita en 1984 kaj publikigita en 1985. 

## Intrigo
1944. Lucien Molard, batalanta en la Liberaj Francaj Trupoj, kune kun la aliancitaj armeoj, estas kaptita fare de la germanoj kaj, en la malliberejo kien li estas sendita, li trovas sian fraton. Li, kiu fariĝis pianisto en palaco, ĝuas preskaŭ komfortan vivon kaj la ĉarmojn de la derektorino Hanna. Lucien, ŝokita, provas konvinki sian fraton eskapi de tiu malliberejo sed ĉi-lasta estas celkonscia resti...

## Geaktoraro kaj roluloj
* Daniel Auteuil : Lucien Molard
* Claude Brasseur : Robert Molard
* Gudrun Landgrebe : Hannah Bauer
* Jean-Pierre Castaldi : La kuiristo
* Jean-Michel Dupuis : La servisto

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1985
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri sociaj temoj
Kategorio:Filmoj pri la Dua Mondmilito
Dunávice

**Dunávice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Netvořice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2 km oriente de Netvořice.  En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Dunávice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,09&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1255.

Dum la dua mondmilito la vilaĝo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1943 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Dunávice, dům v zatáčce.jpg|Dunávice
Dunávice, vila.jpg|Dunávice
Dunávice, silnice.jpg|Dunávice

Kategorio:Netvořice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Richard Serra

**Richard Serra** (n. la 26-an de novembro 1938 en San-Francisko, Kalifornio; m. la 26-an de marto 2024 en Orient, kantono Suffolk en la orienta parto de Longinsulo, la plej suda parto de la subŝtato Nov-Jorkio en Usono) estis usona skulptisto.

Serra estis konata pro siaj grandskalaj skulptaĵoj kreitaj por ejospecifa pejzaĝo, urbaj kaj arkitekturaj medioj. Meze de la 1960-aj jaroj, Richard Serra kaj aliaj usonaj artistoj eksperimentis kun industriaj materialoj kiel ekzemple plumbo kaj kaŭĉuko. La materialoj estis prilaboritaj per simplaj intervenoj kaj metitaj rilate al la spaco. Tra la jaroj, Serra vastigis sian spacan aliron per laborado kun veterimuna ŝtalo. Lia verko ankaŭ inkludas grandan nombron da pentraĵoj kaj presaĵoj.

Kategorio:Usonaj skulptistoj
Břežany (Lešany)

**Břežany** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lešany en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1 km sudoriente de Lešany. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Břežany situas en katastra teritorio **Břežany u Lešan** kun areo 4,93&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1414.

Dum la dua mondmilito la vilaĝo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 15-an de septembro 1942 forloĝiĝi escepte de domaro Vensov, kiu estis forloĝigita je unu monato pli poste.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Lešany, Břežnay, common 2.jpg| Novaj konstruaĵoj en la vilaĝplaco
 Lešany, Břežnay, East.jpg| Ŝoseo direkte al Týnec nad Sázavou
 Lešany, Břežnay, Common 3.jpg| Domo n-ro 2 ĉe vilaĝplaco
 Lešany, Břežnay, old farm.jpg|Malnova bieneto

Kategorio:Lešany (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Franciskana monakejo (Eisenach)

**Monaĥejo de la franciskanoj Sankta Paŭlo** (germane: *Franziskanerkloster St. Paul*) en Eisenach (Germanujo) ekzistis inter 1225 kaj 1525. Ĝi situis sur grundo kiun kovras nun la supra Foireja lernejo je monteto *Pfarrberg* ĝis la suda urbomuro kun kampanilo inklude de hotela komplekso oriente de la lernejo. 

## Historio 
Ĉirkaŭ en 1224 donacis landgrafino Elizabeto klostron de franciskanoj en Eisenach: verŝajne nur pro ŝia ordono ricevis la frokuloj ankoraŭ ne surkonstruitan ĉedeklivan areon tuj supre de la landgrafa bieno *Steinhof*. Komence estis nur kelkaj lignaj domeroj tie apud la ŝtona kirko. Jam unu jaron pli malfrue venis la unuaj franciskanoj en Erfurto kunportante kelkajn relikvojn. Malfruromanikaj barelvolboj kaj kelkaj tomboŝtonoj estas la malmultaj spuroj de tiu klostro. Patrono klostra estis sankta Paŭlo de Tarso pro kio oni kromnomis ĝin *Paŭla monaĥejo*.

La tombejon postan ankaŭ utiligas la najbara paroĥa kirko Sankta Georgo. Restis la franciskanoj en Eisenach nur ĝis 1525; kiam okazis reformaciaj kontraŭpastraj atakoj *(Pfaffensturm)* marodoj kaj ŝtelrompoj tuŝis rekte la franciskanan klostron. Ĉar la sakralejo georga eĉ pli damaĝis, la unuaj novstilaj diservoj estis farotaj en la eksa monaĥeja kirko. Post kiam en 1561 la novkonstruo de la preĝejo georga finiĝis, la franciskanaj ejoj pli kaj pli malgravis. En 1599, laŭ ordono de duko Johano Ernesto (Saksio-Eisenach) kaj pro kaduko la eksa monaĥeja kirko estis malkonstruita. Brikojn oni uzis por la etendigo de la Urba kastelo; la nepreĝejaj ordenaj ejoj kaj la granda grundo jam antaŭe estis sekularigitaj.

Kun la alidestinado de la grundaro estiĝis en la ege dekliva areo princa plezurĝardeno de Kastelo Charlottenburg, kovrante eĉ parton de la eksa tombejo. En 1732 oni samloke komencis konstruon de garnizona kirko, kiu neniam finiĝis.

## Arkitekturo 
Kiam oni konstruis la lernejon *Charlottenschule* fine de la 19-a jarcento (nomo nuna estas *Goetheschule* oni trovis restaĵojn klostrajn kio ebligis partan imago-rekonstruon de la franciskana preĝejo. temis pri romanika kirko kun longeco de 57,6 meteroj kaj trinava kripto. Konstruaj paraleloj troviĝas en aliaj turingiaj franciskanaj monaĥejoj: ekz. en Saalfeld, Arnstadt kaj Mühlhausen. Ĉar, krom je Saalfeld, ili estis ununavaj preĝejoj kun longeco de inter 50 kaj 60 metroj. La horizontala projekciaĵo por Eisenach montras longen sterniĝantan kirkon kun larĝeco de 15,3 metroj kaj orienta ĥorejo - de ekzakte sama larĝeco kiel la navo (kaj kiel en Arnstadt kaj Saalfeld). La malsupra parto samgrandis, laŭ la modelo de la baziliko en Asizo.

## Literaturo 
* Voss Lehfeld: *Stadt Eisenach – Abgebrochene Kirchen, Klöster und andere geistliche Gebäude – Kloster Johannisthal und Egidienklause* (=Bau- und Kunstdenkmäler. Amtsgerichtsbezirke Gerstungen und Eisenach), 1915, p. 303-304

*Helmut Scherf: *Verschwundene Klöster, Kirchen und Kapellen in und um Eisenach* (=Stadtjournal mit Informationen aus dem Wartburgkreis, augusto 1994), Druck- und Verlagshaus Frisch, Eisenach 1994, p. 30–40
## Notoj 
Kategorio:Eisenach
Eisenach 
Eisenach
Kategorio:Aperis en 1224 
Eisenach
Nová Ves (Lešany)

**Nová Ves** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Lešany en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 1 km norde de Lešany. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Nová Ves situas en katastra teritorio **Lešany nad Sázavou** kun areo 9,57&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1849.

Dum la dua mondmilito la vilaĝo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 15-an de septembro 1942 forloĝiĝi. Nová ves situas en elserĉata refreŝigeja regiono – Posázaví kaj la rivero Sázava mem trafluas proksime de la vilaĝo. Alirebla estas vejro proksime de Kamenný Přívoz, samkiel Kamenný Přívoz mem. Inter pluaj proksimaj municipoj apartenas Netvořice kaj Hostěradice. En Nová Ves mem apartenas al intersaĵoj eksa gastejo U Brabců, kiu funkciis eĉ en la tempo, kiam la loka loĝantaro estis devigita forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Lešany, Nová Ves, old pub.jpg| Forlasita gastejo
 Lešany, Nová Ves 2.jpg| Domo n-ro. 7

Kategorio:Lešany (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Lifto de Monte de San Pedro

La **Lifto de Monte de San Pedro** (, ) estas sfera dentrada lifto situanta en la urbo Korunjo. Ĝi estis malfermita en aprilo 2007 kaj ligas la promenejon de la urbo kun parko Monte de San Pedro. La lifto estis dezajnita kaj konstruita fare de la firmao de Narón Ártabro Samdeu.

Ĝi estas metala sfera strukturo de futurisma dezajno, konstruita per neoksideblaj ŝtalaj profiloj kaj kurbaj polikarbonataj platoj. La vojaĝo, kiun ĝi realigas, estas 100 metrojn longa, grimpante 63 metrojn altan rokan muron, kio ebligas vidi la tutan golfeton de Orzán. La vojaĝo daŭras 3 minutojn kaj 20 sekundojn.

La vojaĝo havas prezon de 3 eŭroj, kvankam estas reduktitaj tarifoj por diversaj grupoj kiel infanoj aŭ pli ol 65-jaruloj.

Ĝi ne havas konekton kun urbaj buslinioj, kvankam linioj 3, 3A, 12 kaj 14 havas haltejon en la proksimeco de la parko Monte de San Pedro.

## Vidu ankaŭ 
* Dentrado
* Lifto
* Korunjo
* Listo de funikularoj

## Eksteraj ligiloj 
* Turismo de A Coruña (//)

Kategorio:Korunjo
Monte de San Pedro
Lajos Kesztyűs

**Lajos Kesztyűs** [lajoŝ kestjUŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kesztyűs Lajos,** estis hungara altlerneja instruisto,  agronomo, ekonomikisto. Lia nobela antaŭnomo estis *sarkadi* [ŝarkadi], lia familia nomvarianto estis *Kesztyüs*. Lia konata filo estis Lóránd Kesztyűs.

 naskiĝis  en Sarkad, li mortis  en Debrecen.

## Biografio 
 akiris diplomon en Ekonomia Akademio (Debrecen) en 1912. Post la diplomo li estis asistanto jaron, inter 1913-1924 lektoro, fine docento en Ekonomia Akademio (Keszthely). Ekde 1927 li revenis al akademio de Debrecen por instrui, dum En 1931 li akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato de Budapeŝto. Iom poste li estis profesoro kaj katedrestro, sed pro malsano li estis trudemerito en 1949. Li ekzamenis profitojn de la bienoj. Lia edzino naskis 2 filojn.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A keszthelyi m. kir. gazdasági akadémia Merino Precoce juhászatának ismertetése.* (1923)
* *A nyírségi szeszgyári gazdaságok üzemrendszere.* (1930)
* *A tiszántúli kis- és nagybirtok közteherviselése.* (1937)
* *A mezőgazdasági üzemtan induktív módszere.* (1943)
* *Üzemi tanácsadás és termelésirányítás.* (1948)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Katolika Universitato de Liono

La **Katolika Universitato de Liono** (akronime **UCLy**), ankaŭ konata kiel la **Liona Katolika Instituto** (), estas franca privata universitato bazita en Liono kaj Annecy, en sudorienta Francio.

Nuntempe, ĉirkaŭ 8,600 studentoj studas en la Universitato, el kiuj 1,300 estas eksterlandanoj.

Ĝi estas dividita en kvin fakultatojn: juro, ekonomiko kaj sociosciencoj, filozofio kaj homscienco, teologio, literaturo kaj lingvoj, kaj natursciencoj. Ekzistas ankaŭ ses specialecaj universitatoj ( *Écoles Supérieures* ) kaj kvin rilataj universitatoj de teknikaj disciplinoj, aparte inĝenierlernejoj ( *Écoles Professionnelles* ).

## Historio 
La universitato estis fondita pro iniciato de katolikaj laikoj en 1875 kaj inaŭgurita en 1877.  Tio estis nur ebligita per la leĝo pri libereco de alteduko de la 12-an de julio 1875, kiel rezulto de kiu la kvar aliaj katolikaj altlernejoj en Francio estis kreitaj.

La tradicia kampuso proksime de Place Bellecour estis kompletigita en 2005 per alia kampuso en Place Carnot .

### Tempolinio 
1877 - fondo de la fakultatoj de literaturo kaj scienco.

1878 - fondo de la Supera Lernejo de Teologio (transformita en fakultaton en 1886).

1919 - malfermo de la Lernejo de Kemio (en 1992 iĝis la Instituto de Industria Kemio kaj Fiziko (ICPI)).

1932 - fondo de la Fakultato de Filozofio

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  

Kategorio:Supera instruado en Liono
Katolika Universitato de la Okcidento

La **Katolika Universitato de la Okcidento** (, akronime **UCO**), ankaŭ konata familiare kiel ***la Catho***, estas pontifika universitato en Angers, Francio. Ĝi estis fondita en 1875. UCO havas proksimume 12,000 studentojn kaj instruistaron de 400. La ĉefkampuso estas en Angers. La universitato havas filiojn en Arradon, Guingamp, Lavalo kaj en Papeeto en Franca Polinezio .

## La universitato en nombroj 
* Edukaj ŝancoj
** Gradprogramoj por: literaturo, lingvoj inkluzive de la franca kiel fremda lingvo, arto, muziko, psikologio, sociaj sciencoj, administrado, komunikado, edukaj sciencoj, matematiko, komputila teknologio, statistiko kaj komputikistoj, biologio, mediaj sciencoj kaj teologio kaj religia studoj.
** Ekzamenoj por doktoraj , majstraj kaj bakalaŭroj (kun alta sukcesprocento).
* La universitato havas la jenajn instalaĵojn:
** Aŭdvida centro, plurmediaj ĉambroj kun Interreta aliro
** 17 fakoj por vasta gamo de profesia trejnado
** Studentaj loĝejoj kaj loĝejoj por loĝado en apartamentoj aŭ kun familioj
** 2 universitataj manĝejoj
** Universitata biblioteko
* kunlaborantaro kaj studentoj
** 10.500 Studentoj
** 1,000 instruistoj en larĝa gamo de disciplinoj
** 180 plentempaj instruistoj
* Specialaj trajtoj
** 12 fremdaj lingvoj estas instruitaj
** La UCO ankaŭ havas 10 multmediajn lingvolaboratoriojn
** La UCO havas pli ol 130 ligojn kun aliaj universitatoj tutmonde

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  
* Internacia UCOa Retejo

Kategorio:Instruado en Luarlandoj
Katolika Universitato de Valencio Sankta Vincento Martiro

**Katolika Universitato Valencia Sankta Vincento Martiro** (; valencie *Universitat Catòlica de València San Vicente Mártir* ; mallongigo UCV) estas privata, pontifika universitato, situanta en Valencio, Hispanio. Ĝi havas kampusoj en Valencio, Godella, Burjassot, Torrent, Alzira kaj Ŝativo.

## Historio 
La universitato estis fondita de ĉefepiskopo Agustín García-Gasco Vicente la 8-an de decembro 2003 kun ŝtata agnosko. Ĝi estas nomita laŭ la martiro Vincent de Valencio. La antaŭulo de la universitato estis la Edetania Universitato de Edukado (* 1969) kaj la Edetania Fondaĵo (* 1974) kaj ankaŭ kontrakta interkonsento inter la Ĉefepiskopo de Valencio Miguel Roca Cabanellas kaj la Universitato de Valencio de 1979. La nuna Grandkanceliero estas Antonio Cardinal Cañizares Llovera, Ĉefepiskopo de Valencio. 

La universitato ofertas 26 bakalaŭraj gradoj kaj 58 magistraj, kun 24 esploraj institutoj kaj 28 lokaj volontulaj programoj kaj du eksterlande .

## Organizo 
* Fakultato de Edukado kaj Sporto
* Fakultato de Psikologio kaj Sansciencoj
* Fakultato de Sociologio kaj Homaro
* Fakultato de Eksperimentaj Sciencoj
* Fakultato de Ekonomiko
* Medicina fakultato
* Fakultato de Sociaj Sciencoj kaj Juro

same kiel

* Lernejo de Flegado

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
László Késmárky

**László Késmárky** [lAslO kEŝmArki], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Késmárky László,** estis hungara vinfaristo. Lia origina familia nomo estis *Kullmann*.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en komerca mezlernejo en sia naskiĝurbo en 1911, poste li laboris 2 jarojn en banko, inter 1913–1919 en financa instituto, pli poste ĝis 1926 en kooperativo pri vinoj. En tiu lasta loko li estis ankaŭ memlernanto pri vinproduktado, tial li havis postenon inter 1926–1946, poste li estis konsilisto. Lia kariero ne rompiĝis post la ŝtatiĝo, eĉ li estis postenulo jam en ŝtata entrepreno ĝis la pensiuliĝo en 1956. Foje li prelegis en hortikultura akademio. Li edziĝis dufoje pro vidviĝo, lia unua edzino naskis 2 filojn. Li ricevis solan premion en 1942.

## Elektitaj taskoj, laboroj 
* respondeculo pri konstruado de novaj vinkeloj
* gvidanto de kamionoj por vinliverado
* pionira laboro en seninfektigoj de vinoj kaj mostoj per ozonoj

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj vinfaristoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Zahrádka (Maršovice)

**Zahrádka** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de kampurbo Maršovice en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 3 km nordoriente de Maršovice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Apud la orienta rando de la domaro trafluas rojo Janovický potok, kiu estas maldekstraflanka alfluanto de rivero Sázava.

Zahrádka situas en katastra teritorio **Zahrádka u Benešova** kun areo 8,22&nbsp;km².  En la katastra teritorio Zahrádka u Benešova situas ankaŭ Bezejovice, Dlouhá Lhota, Libeč, Zaječí kaj Zálesí 2.díl.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1382.

Dum la dua mondmilito la vilaĝo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 31-an de decembro 1943 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Zahrádka 02.JPG|Zahrádka
Zahrádka 03.JPG|Zahrádka

Kategorio:Maršovice (distrikto Benešov)
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Katolika Universitato Sankta Antonio

La **Katolika Universitato Sankta Antonio** (, ankaŭ konata kiel la **Katolika Universitato de Murcio** , akronime **UCAM**) estas pontifika universitato trovita en Murcio en sudorienta Hispanio. Ĝi estas posedita de la San Antonio universitata fondaĵo kiu, kiel la universitato, estas nomita honore al ties majstro, Antonio de Padovo .

Ĝi estis fondita en 1996 de José Luis Perez-Mendoza por la katolikaj laikoj, kun la beno de Monsinjoro Javier Azarga-Labiano, Episkopo de Cartagena. UCAM trejnas specialistojn en diversaj fakoj de scienco kaj ankaŭ faras kursojn por . La ĉarto de la universitato estas trapenetrita kun la spirito de la "nova evangelizado" kaj estas bazita sur la socia doktrino de la Romkatolika Eklezio kaj katolika moralo.

## Organizo 
En la universitato, edukado estas farita ĉe la fakultatoj de medicino, sociologio, ekonomiko kaj juro, kaj mekanika inĝenierado.

Nuntempe, UCAM aljuĝas bakalaŭrojn en 18 specialaĵoj kaj pli altajn gradojn en 36 specialaĵoj (27 magistraj programoj kaj 15 PhD-programoj). La universitato konservas ligojn kun 150 altlernejoj tra la mondo. Provizi laborpostenojn por ĝiaj diplomiĝintoj estas parto de la eduka programo ĉe UCAM.

## Referencoj 
Kategorio:Edukado en Hispanio
Kategorio:Pontifikaj Universitatoj
Katolika Universitato de Parizo

La **Katolika Instituto de Parizo** (, akronime **ICP**), konata kiel la **Katolika Universitato de Parizo** (;  neformale referencita kiel **la Catho**), estas privata universitato situanta en Parizo, Francio.

Ĝi estis fondita en 1875 kaj konsistas el ses fakultatoj: teologio, literaturo, filozofio, sociosciencoj, pedagogio kaj kanona juro. La ĉefkonstruaĵo situas en la 6-a arondismento de Parizo sur la strato d'Assas, 21.

La fakultatoj estas plue dividitaj en 16 sekciojn, kaj universitatoj ankaŭ inkludas ses altlernejojn kaj seminarion, séminaire des Carmes.

En 2017, estis  studentoj ĉeestantaj ICP. Je la sama jaro ICP inaŭguris ties renovigitan universitatejon .

## Konataj instruistoj 
* Deziru André
* Alfred-Henri-Marie Baudrillart
* Édouard Branly
* Eŭgeno Cavaignac
* Michel de Certeau
* Jozefo Dore
* Jean Greisch
* Alfred Loisy
* Yves de Montcheuil
* Pierre Teilhard de Chardin

## Konataj diplomiĝintoj 
* Moritz Csáky
* Franz Colimon
* Alfons Deissler
* Rolf Kühn
* Joachim Kouraleyo Tarounga
* François Xavier Le Van Hong
* Jozefo Nguyen Chi Linh
* Jean-Marie Luster
* Johann Werner Mödlhammer
* Gonzaga de Reynold
* Christoph Schönborn
* Stanisław Szymecki
* Georgo Riaŝi
* Michel de Certeau
* André Vingt-Trois
* Heribert Wahl

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Universitatoj kaj altlernejoj de Parizo
Kategorio:Instruado en Parizo
Kategorio:Katolikismo en Francio
Saif al-Adel

**Saif al-Adel** aŭ *Mohamed Salah al-Din al-Halim Zaidan*​ (Provinco Minufija, 11-a de aprilo 1960) estas egipta fakulo pri eksplodaĵoj kaj teroristo, kiu estris la ĝihadisman grupon Alkaido.

Li estis iam oficiro de la Egipta Armeo, poste militis en Afganio kaj estris en Alkaido post la morto de Mohammed Atef en 2001. Oni supozas, ke li vivas en Irano kun kelkaj aliaj veteranaj membroj de la grupo.

Kategorio:Egiptaj militistoj
Márta Kiefer

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kiefer Márta,** estis hungara ekonomikisto.

 naskiĝis  en Budafok, ŝi mortis en aŭgusto de 2008 en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en ekonomia mezlernejo en Budapeŝto en 1965, poste ŝi akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 1969, post 3 jaroj ŝi doktoriĝis. En uzino ŝi estis ekonomo tuj depost la diplomo, ekde 1973 ŝi laboris en akademia esplorcentro seninterrompe. Post la diplomo li instruis en la universitato. Intertempe ŝi kandidatiĝis en 1989 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝi ricevis unufoje premion en 1977.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A kelet- és nyugat-európai vállalatok közötti nemzetközi kooperációs kapcsolatok kérdései.* (disertaĵo, 1972)
* *A bútoripari struktúrafejlesztés főbb tényezői.* (1978)
* *Értékesítési csatornák és vállalati kapcsolatok a feldolgozó iparban.* (disertaĵo kaj monografio, 1987)
* *Vietnam – új, „biciklis” kistigris?* (kunaŭtoro, 1995)
* *Az export és az innováció közötti kapcsolat néhány kérdése- a kis- és a középvállalkozásoknál.* (kunaŭtoro, 2004).

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Minartice

**Minartice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Vojkov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas 2 km nordoriente de Vojkov. Kondukas tra ĉi tie fervojlinio Olbramovice–Sedlčany. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Minartice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,20&nbsp;km². En la katastra teritorio Minartice situas ankaŭ Sledovice.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1386.

Dum la dua mondmilito la vilaĝo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1944 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Naturrilatoj
En la katastran teritorin trafas pli malgranda parto de naturmemorindaĵo Minartice, kiu ensumigas malpli grandan fiŝlagon nomata *Jezero*.

## Pluaj fotoj 

Minartice 2020 (1).jpg|Minartice
Minartice FWS 2015 - 05.JPG|Minartice
Minartice FWS 2015 - 11.JPG|Minartice
PP Minartice 1-02-2018-minartice.jpg|Fiŝlago *Jezero* vintre
Minartice 2020 (1).jpg|Vido al la vilaĝo de fervojlinio Olbramovice–Sedlčany

Kategorio:Vojkov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Rafael Sabatini

**Rafael SABATINI** (la persona nomo poste estis angligita *Raphael*, n. la 29-an de aprilo 1875, m. la 13-an de februaro 1950) estis brita verkisto de romantikaj kaj aventuraj kaj suspensaj romanoj. Li havis grandan sukceson kun romanoj kaj rakontoj, precipe antaŭ la Dua Mondmilito, kaj plejparte rakontita kontraŭ historia fono.

Li estas plej bone konata pro siaj furorlibroj, interalie *The Sea Hawk* (1915), *Scaramouche* (1921), *Captain Blood* (a.k.a. *Captain Blood: His Odyssey*) (1922), *Bellarion the Fortunate* (1926) kaj *The Fortunes of Captain Blood* (1936 ) - precipe pri la fikcia pirato, Kapitano Sango. Pluraj de siaj romanoj estis adaptitaj en filmojn, ambaŭ muta kaj sona - interalie romano de 1936 iĝis nigrablanka sonfilmo en 1950 je la titolo *Fortunes of Captain Blood*. Kun siaj ekscitaj romanoj, Sabatini iĝis furoranta verkisto, precipe en anglalingvaj landoj. Li certe ne bezonis eviti komparojn kun Alexandre Dumas aŭ Stanley Weyman. 

En tute, Sabatini produktis 34 romanojn, ok mallongaj rakontaj kolektoj, ses ne-fikciaj verkaĵoj, multenombraj nekolektitaj mallongaj rakontoj kaj pluraj teatraĵoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* RafaelSabatini.com
* 
* Rafael Sabatini Paperoj, Centro laŭnome Harry Ransom.

Kategorio:Britaj historiaj romanistoj
Kategorio:Mortintoj en 1950
Kategorio:Naskiĝintoj en 1875
Kategorio:Anglalingvaj verkistoj