Post-vereca politiko

**Post-vereca-politiko** (), ankaŭ nomita **Post-fakta politiko** () estas politika kulturo en kiu signifa parto de la publika diskurso baziĝas sur allogo al emocio kaj personaj opinioj, anstataŭ la vero kaj faktoj formos publikan opinion, sen konkrete referenci al la detaloj de publika politiko. La esprimo "post-vereca-politiko" estis elektita de Oxford Dictionaries kiel la vorto de la jaro por 2016. La ĉefa diferenco inter diskutoj en post-vereca-politiko kaj tradiciaj politikaj diskutoj estas en temigi personajn opiniojn kaj doni nur sekundaran gravecon al faktoj.

La kreado de la esprimo ricevas al bloganto David Roberts, kiu uzis ĝin en rubriko kiun li skribis por la usona revuo "Grist" en 2010. La esprimo estis vaste uzata de politikaj komentistoj kovrantaj la retiriĝon de Britio el la Eŭropa Unio kaj la venkon de Donald Trump en la elektoj en Usono .

En artikolo en The Economist, kazoj de la uzo de post-vereca politiko estis identigitaj en vasta gamo de politikaj kulturoj, inkluzive de en Aŭstrio, Rusio, Ĉinio, Usono, Aŭstralio, Britio, Barato, Japanio kaj Turkio.

## Origino 
Laŭ la Oksforda vortaro, la unua uzo de la termino "post-vereca" estis farita en 1992 en artikolo de la usona-serba dramisto Steve Cheech en la semajnĵurnalo "La Nacio". Cheech skribis ke sekvante la hontigan veron kiu estis rivelita en la Watergate- afero, venis pli milda gazetara raportado de la Afero Iran-Contras kaj la Golfa Milito, kiuj montris ke "ni, kiel liberaj homoj, decidis sen devigo ke ni volas vivi en postvereca mondo."  En 2004 la usona verkisto Ralph Keyes uzis la frazon "post-vereca epoko" en libro de la sama nomo . Jam en la sama jaro, la ĵurnalisto Eric Alterman skribis pri "post-vereca politika atmosfero" kaj elpensis la esprimon "post-vereca-prezidanteco", dum analizis la misgvidajn deklarojn de la Bush-registaro post la atakoj de la 11-a de septembro. En la libro "Post-demokratio" publikigita en 2004, la aŭtoro, Colin Crouch, uzas la esprimon " postdemokratio " por rilati al modelo de politiko, en kiu "estas realaj elektoj kiuj povas anstataŭigi reĝimojn", sed "la publikon". debato en la temo de la elektoj estas precize reĝisorita kaj administrita spektaklo fare de rivalaj teamoj de profesiaj ekspertoj en la arto de persvado, kaj traktas mallarĝan kampon de temoj elektitaj fare de tiuj teamoj." Crouch atribuas al la "reklama industrimodelo" de politika debato la krizon de fido kaj akuzoj de malhonesteco, kiuj kelkajn jarojn poste iĝis identigitaj kun post-vereca politiko . 

La esprimo "post-vereca-politiko" estis elpensita fare de bloganto David Roberts en poŝto kiun li publikigis en Grist revuo la 1-an de aprilo 2010, kie ili difinis: "politikan kulturon en kiu politika diskuto (publika opinio kaj rakontoj en la amaskomunikilaro) estas preskaŭ tute malkonektita de politika ago (parlamenta leĝaro)" . La uzo de ĉi tiu termino plivastiĝis dum la usonaj prezidant-baloto de 2016 kaj en la referendumo pri la membreco de Britio al Eŭropa Unio en 2016 . La Oksforda Vortaro elektis la terminon "postvereco" kiel la vorton de la jaro por 2016 kaj deklaris ke ĉi-jare estis 2 000% pliiĝo en la uzo de la termino . 

Jennifer Hochschild, profesoro pri registaro en Universitato Harvard, priskribis la kreskon de postvereca-politiko kiel revenon al la praktikoj de usona kaj brita politiko kaj amaskomunikilaro en la 18-a kaj 19-a jarcentoj. Laŭ ŝi, dum tiu ĉi periodo ampleksaj propagandkampanjoj estis faritaj en tiuj landoj nomitaj la "folio-milito", en kiuj kalumniaj kaj malamaj flugfolioj estis presitaj malmultekoste kaj distribuitaj al larĝaj spektantaroj. La reagoj kiujn ili ricevis de la publiko kondukis al revolucioj inkluzive de la Angla enlanda milito kaj la Usona Milito de Sendependeco . Nur komence de la 20-a jarcento la amaskomunikiloj fariĝis ekvilibraj kaj moderaj, kaj la loko de retoriko malpliiĝis . 

## Karakterizaĵoj 
[eta|250x250ra|Ekzemplo de postvereca-politiko: afiŝo dum la [Britelira referendumo de 2016|referendumo pri la membreco de Britio al Eŭropa Unio false asertante, ke Britio pagas membrokotizon al Eŭropa Unio]]
Markostampo de la postvereca-politiko estas, ke la disputantoj ripetas siajn mesaĝojn denove kaj denove, eĉ se ili estis kontraŭpruvitaj kaj trovitaj malĝustaj fare de sendependaj fakuloj . Ekzemple, dum la publika debato, kiu antaŭis la referendumon pri la membreco de Britio en la Eŭropa Unio, la favoraj al disiĝo de la Eŭropa Unio ripetis la aserton, ke la membreco en la Unio kostas al Britio 350 milionojn da pundoj ĉiusemajne. mono, kiun oni povas transdoni al la sanbuĝeto de la Reĝlando, kvankam poste ili ŝanĝis sian version kaj asertis, ke tio estas la sumo, kiun Britio transdonas rekte al la Unio. Tiu cifero, kiu ignoras la repagon, kiun Britio ricevis de la Union kaj aliaj faktoroj, estis priskribita kiel "eble misgvida" fare de la Brita Statistika Aŭtoritato, registara organizaĵo establita laŭleĝe. La figuro estis priskribita kiel "nelogika" fare de la Instituto por Ekonomiaj Studoj en Londono kaj eĉ estis trovita esti malĝusta en faktokontrolo farita fare de BBC News kaj Channel 4 News . Malgraŭ tiuj publikaĵoj, la gvidantoj de tiuj, kiuj favoras retiriĝi el la Unio, daŭre uzis tiun ĉi figuron en siaj paroladoj ĝis la tago de la referendumo. Tuj post kiam la referendumo okazis, ili provis redukti la gravecon de la figuro kaj asertis ke ĝi estis nur ekzemplo . La membro de la Konservativa Partio en Britio kaj la gvidanto de la movado por retiriĝi de la Unio, Sarah Wollaston, retiriĝis de la movado en la mezo de la debato antaŭ la referendumo, asertante ke ĝi estis post-vereca politiko . 

Michael Deacon, la komika parlamenta korespondanto de la The Daily Telegraph resumis la ĉefan mesaĝon de la postvereca-politiko: "Faktoj estas negativaj. Faktoj estas pesimismaj. Faktoj estas malpatriotaj." Li aldonis, ke la postvereca-politiko povas pretendi kontraŭi partian polusiĝon kaj negativan kampanjon . En tia kadro, balotkampanjestroj povas antaŭenigi utopian "pozitivan" balotkampanjon, kies provoj refuti liajn asertojn povas esti malaprobitaj kiel provoj misfamigi kaj semi panikon en publiko, kaj la kontraŭuloj povas esti priskribitaj kiel serĉado pliigi polusiĝon en tia kadro de la publiko . Kiu provas esprimi kritikon fakte kontrolante la asertojn, tiu estas akuzata pri aparteno al la potenca malamiko mem, kaj lia celo estas fakte influi la voĉojn de la balotantoj .

En la prezidant-elektokampanjo de Mitt Romney en 2012, estis postulite ke Barack Obama tranĉis usonajn defendajn elspezojn kaj ke li iris sur "pardonpetokampanjon" al Eŭropo kaj Japanio. La homoj de Romney daŭre diris tiujn aĵojn eĉ post kiam la asertoj estis malkonfirmitaj. The New York Times traktis tion en opiniopeco titolita "The Post-Truth Campaign (La post-vereca-Kampanjo)" . 

## Por plia legado 
* Alloa, Emmanuel.  "Who's Afraid of the Post-Factual?" *Los Angeles Review of Books, The Philosophical Salon* (July 2017)
* Economist. "Post-truth politics: Art of the lie: Politicians have always lied. Does it matter if they leave the truth behind entirely?" (leader) *The Economist,* Sept 20, 2016
* Gewin, Virginia. Communication: Post-truth predicaments, *Nature* 541, pp.&nbsp;425–427, (19 January 2017), 
* Harsin, Jayson. "Post-Truth and Critical Communication". *Oxford Research Encyclopedia of Communication*.  20 December 2018. Oxford University Press.  doi:
* Hyvönen, Ari-Elmeri. "Defining Post-Truth: Structures, Agents, and Styles. E-International Relations (October 2018).
* McIntyre, Lee.  "Post Truth" *MIT Press* (February 2018)
* Parmar, Inderjeet. "US Presidential Election 2012: Post-Truth Politics". *Political Insight* 3#2 (2012): 4–7.
* Pomerantsev, Peter. *Nothing Is True and Everything Is Possible: The Surreal Heart of the New Russia* (2014) 
* Rabin Havt, Ari, and Media Matters for America. *Lies, Incorporated: The World of Post-Truth Politics* (2016) online
* Soldatov, Andrei and Irina Boroganhe. ''Red Web: The Struggle Between Russia's Digital Dictators and the New Online Revolutionaries* (2015).
* Tallis, Benjamin. "Living in Post-truth". *New Perspectives. Interdisciplinary Journal of Central & East European Politics and International Relations* 24#1 (2016): 7–18.
* 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Biaso de konfirmo
* Populismo
* demagogio
* Misologio, malamo al scio aŭ malamo al logiko
* Falsaj novaĵoj
* *On Bullshit''

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Politiko en 2010-2019
Kategorio:Vero
Kategorio:Postmodernismo
Kategorio:Politika kulturo
Kategorio:Politika komunikado
Kategorio:Paralogismoj