open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Mária Holló

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Holló Mária,** estis hungara kemiisto, ekonomikisto. Ŝia origina familia nomo estis *Hollaender*, ŝiaj geedziĝaj nomoj estis *Gyenes Péterné* [djeneŝ], poste *Jánossy Ferencné*. Ŝia dua edzo estis Ferenc Jánossy.

 naskiĝis  en Miskolc, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en sia naskiĝurbo, poste en 1942 ŝi akiris lingvoinstruistan licencon en 1942. Dum la nazia erao (1944) ŝi estis deportita. Ŝi akiris ekonomian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1947, post 3 jaroj kemian diplomon. Post la dua diplomo ŝi laboris en pluraj institutoj aŭ laboratorioj, dum ŝi kandidatiĝis en 1962 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝi edziniĝis dufoje, ŝi naskis dum la unua geedziĝo en 1951.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Szenek oxidálhatóságának vizsgálata, különös tekintettel az anódszenekre.* (kunaŭtoro, 1951)
* *Fémek ragasztása.* (1954)
* *A New Interpretation of the Substructure of Electropolished Aluminium Surfaces.* (1959)
* *Alumínium–magnézium ötvözetek szemcseközi korróziója.* (disertaĵo, 1960)
* *Korróziós vizsgálatok.* (redakto, 1964)
* *Technika és társadalom. A technikai fejlődés és a munkaerő szakmastruktúrája.* (1974)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj kemiistoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Funikularo de Vallvidrera

La **Funikularo de Vallvidrera** () estas funikularo en Barcelono, kiu ligas la supran parton de la kvartalo Sarrià kun Vallvidrera. La malsupra stacio estas konektita al la linio Barcelona-Vallès de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC) (stacio Peu del Funicular).

Ĝi estis malfermita en 1906 por ligi la linion Barcelona-Vallès kun la urbo Vallvidrera (tiam ĉiuj tri ankoraŭ ne estis parto de la sama urba kontinuaĵo). En 1979 ĝi iĝis parto de FGC, kiu estas la nuna funkciigisto. En 1998, ampleksa restrukturado de la linio estis aranĝita.

## Vidu ankaŭ 
* Funikularo
* Barcelono
* Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
* Linio Barcelona-Vallès  
* Listo de funikularoj

## Eksteraj ligiloj 
* FGC - horaro
* trenscat.cat ()

Kategorio:Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Kategorio:Transporto en Barcelono
Vallvidrera
Vallvidrera
Okrouhlice (Benešov)

:*Estas ankaŭ Okrouhlice.*

**Okrouhlice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Benešov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas oriente de Benešov. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Okrouhlice situas en katastra teritorio **Benešov u Prahy** kun areo 40,24&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1352.

En la jaroj 1869–1921 la vilaĝo estis konsisto de municipo Jezero.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Laŭrenco

## Pluaj fotoj 

Okrouhlice (Benešov), hospoda na návsi.JPG|Gastejo en Okrouhlice
Okrouhlice (Benešov), pasoucí se krávy nad vsí.JPG|Okrouhlice
Okrouhlice (Benešov), pohled na ves od Červeného Dvora.JPG|Vido al la vilaĝo de Červený Dvůr

Kategorio:Benešov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Blaženice

**Blaženice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Rabyně en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km sudoriente de Rabyně. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Blaženice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,3&nbsp;km². En la katastra teritorio Blaženice situas ankaŭ Měřín.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1391.

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 15-an de septembro 1942 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Blaženice, dům u silnice.jpg|Blaženice
Blaženice, rozcestí.jpg|Disvojiĝo
Blaženice, hlavní silnice.jpg|Ĉefa ŝoseo

Kategorio:Rabyně
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Hospitalo Colônia de Barbacena

La **Hospitalo Colônia** estis psikiatria hospitalo fondita je 1903 kaj fermita je 1980, post disvastigo de informoj de la movo kontraŭ-azila brazila. La institucio lokiĝis en la urbo Barbacena, en Minas-Ĝerajso, en Brazilo. Pli ol 60 000 personoj mortis tie, sekve de medicinaj eraroj kaj de torturoj, kaj tio okazis ĝis ĝia fermo. La itala psikiatro Franco Basaglia komparis la lokon kun naziaj koncentrejoj. Je 2013, la brazila ĵurnalistino Daniela Arbex publikigis laboron de enketo titolita "Holocausto Brasileiro" ("*La brazila holokaŭsto*"), kiu rakontas la historion de la postvivantoj kaj de la viktimoj.

## Ĝustokaze 
La Hospitalo Colônia ("Colônia" signifas je "Kolonio") estis fondita je 1903. Ĝia unua direktoro estis D-ro Joaquim Antônio Dutra. Colônia havis kapaciton por 200 pacientoj. Lokita en la urbo Barbacena, je 150 km de la ŝtata ĉefurbo, Bel-Horizonto, kaj inter la montoj de Mantiqueira, la hospitalo estis la nacia referenco  de la psikiatria medicino je la 20a jarcento. Tiuj kiuj bezonis de medicinaj zorgoj estis senditaj en trajno al Barbacena ekde la tuta Brazilo. Tiuj transportoj estis tiel oftaj ke ili prenis la regionan esprimon "*trem de doido*" ("trajno de frenezulo"). 

Je 1960, Colônia havis pli ol 5 000 pacientojn. La plimulto de ili estis nur parte vestitaj, kelkaj tute nudaj, kaj ili estis devigitaj labori, inkluzive de la infanoj, de la maljunuloj kaj de la handikapitoj. Almenaŭ 16 homoj mortis ĉiutage pro malsanoj, malsufiĉa nutrado, varmeŝoko (pro la ekspozicioj al malvarmeco kaj al skotaj duŝoj), elektroŝoko, aŭ murdoj. La dungitoj profitis de la restaĵoj de la mortintaj pacientoj, ofte pasintaj en kontrabando en universitatoj de la lando. Ĉiufoje, kiam la vendado ne eblis, la korpoj estis simple dissolvitaj en acido aŭ enterigitaj en proksimaj terenoj. Pli ol 70% el la pacientoj neniam ricevis diagnozon de psika malsano; ili estis lokigitaj sub ĉiama atento pro politikaj aŭ sociaj kialoj. La plimulto estis alkoholismaj, epilepsiaj homoj, prostituitinoj, samseksemuloj, nedeziritaj infanoj, senhejmuloj, virinoj de kiuj la virgeco estis malaperinta antaŭ la geedziĝo, malamikoj de la loka elito aŭ simple konsideritaj kiel "maladekvataj" laŭ la sociaj normoj de la 20-a jarcento, kiel la timemaj homoj kaj la virinoj havante sencon de la ĉefeco. Estas same konate ke granda parto de la loĝantaro de Colônia estis de afrika deveno.

Je 1980, kun la helpo de la amaskomunikiloj, la nacia movado kontraŭ-frenezulejoj sukcesis fermi la lokon kaj translokiĝi la raregajn postvivantojn al adekvata flegado. Ili ĉiuj ricevis monkompenson de la ŝtato. Je 1996, ĝi estis transformita en "*Museu da Loucura*" (portugala brazila: "*Muzeo de la frenezo*"). 

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Barbacena
*  Hospital Colônia, sur Wikipédia en portugais.
*  Museu da Loucura, sur Wikipédia en portugais.

Kategorio:Paĝoj kun nereviziitaj tradukoj
Kategorio:Historio de psikiatrio
Kategorio:Historio de Brazilo
Kategorio:Psikiatrio
Kategorio:Kuracado de psikaj malsanoj
Kategorio:Kuracado
Funikularo de Artxanda

La **Funikularo de Artxanda** (, ) estas funikularo situanta en la municipo Bilbao. Ĝi ligas la promenejon Campo Volantín en la kvartalo Gazteleku kaj la monton Artxanda, per la malsupra stacio en la placo Funikularo kaj la supra apud la belvidejo Artxanda.

La Funikularo de Artxanda, sub la jurisdikcio de la Urba Konsilio de Bilbao, estas administrata de la firmao Artxandako Funikularra, S.A.. Ĉi tiu firmao, krom administrado kaj prizorgado de la funikularo, ankaŭ konstruas, administras kaj prizorgas la publikajn liftojn de Bilbao.

## Vidu ankaŭ 
* Funikularo
* Bilbao
* Euskotren
* Metroo de Bilbao
* Tramtransporto en Bilbao
* Listo de funikularoj

## Eksteraj ligiloj 
*  (///)
* UrbanRail.Net

Artxanda
Artxanda
Artxanda
Dénes Hunkár

'*** [dEneŝ hunkAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Hunkár Dénes,*' estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *hajdinczi*.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en piarista gimnazio en sia naskiĝurbo en 1940, poste li akiris diplomon en Reĝa Teknikuniversitato palatino József en 1945, en la sekva jaro li doktoriĝis el ekonomio. Post la diplomo li okupiĝis pri liverado helpe de varaŭtoj, en 1949 li akiris licencon pri aŭtomuntado, sed en 1950 li estis kondamnita pri falsaj akuzoj. Li liberiĝis en 1956, rehabilitiĝis en 1958, poste li laboris en instituto, pli poste en ŝtata entrepreno, kies tasko estis la tutlanda varliverado. Inter 1968–1990 li instruis en la universitato, krome inter 1971–1976 li estis gvidanto de filio en Bombajo, ankaŭ gastoprofesoro en Bombajo. Intertempe li kandidatiĝis en 1965 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li estis ĉefambasadoro en Vieno tuj depost fino de la socialismo inter 1990-1994. Li edziĝis en 1947, lia edzino naskis 3 gefilojn inter 1947-1957. Li ricevis premiojn inter 1948-1998.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az előjelentés rendszerének bevezetése a Teherautófuvarozási Nemzeti Vállalatnál.* (1950)
* *A magyar autó és motorsport története 1930–1944-ig.* (1958)
* *Speciális felépítményű tehergépjárművek hatékony alkalmazási feltételeinek megállapítása.* (disertaĵo, 1964)
* *Szállítási és rakodási munkák szervezése az építőiparban.* (1967)
* *India közlekedése – közgazdasági szemszögből.* (1972)
* *Curriculum vitae.* (1995)

## Fontoj 
* biografio hungare
* intervjuo
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Preĝejo Sankta Ladislao (Pétfürdő)

La **paroĥa preĝejo Sankta Ladislao**, nomata laŭ Ladislao la 1-a, reĝo de Hungario, estas religia konstruaĵo en grandvilaĝo Pétfürdő (Hungario).

## Historio 
En vtiu loko jam ekzistis kirko Johano Baptisto en la 13-a jarcento. Dum dominado de turkoj ĝi supozeble neniiĝis. La didomo videbla nun konstruiĝis en 1940 kaj 1941. La paroĥo estis fondita en 1943. 

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en mezo de la komunumo iomete sur pli alta loko. Ĝia formo memorigas en kirkoj de Transilvanio. La fasado estas simetria, meze la turo iomete reliefas, la turpinto estas piramida. Tamen maldekstre estas tre malgranda ronda fenestro rompanta la perfektan simetrion. Tre larĝaj ŝtupoj kuras al la turo, kie la enirejo funkcias, sed antaŭ la enirejo estas porĉo, kiun 2 kolonoj tenas. Antaŭ la porĉo estas ankaŭ krucifikso. La navo estas apogita per pilieroj. Interne estas videbla la mirinda pentrita kasona plafono.

Kermeso okazas la 27-an de junio.

## Referencoj 
## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj 
* leksikono
eta|maldekstre|Preĝejo de Pétfürdő

Petfurdő
Petfurdő
Petroikoj

**Petroikoj** (*Petroica*) estas genro de Aŭstralaziaj birdoj el familio Petroikedoj.

La genron enkondukis angla naturalisto William John Swainson en 1829, kaj li deklaris la tipa specio  (*Petroica multicolor*).
La genra nomo estas kunmetaĵo de  vortoj *petro-* ("roko") kaj *oikos* ("hejmo").

Kiel aliaj petroikedoj, petroikoj estas aspekte, kondute kaj ekologie similaj al Eŭropaj rubekoloj, kaj do la vorto "rubekolo" estas iam uzata por ili, malgraŭ ke al veraj rubekoloj ili ne estas tro parencaj. Ĉar multaj specioj de petroikoj havas iun nuancon de ruĝa koloro en sia plumaro, en Aŭstralio oni iam nomas ilin "ruĝaj rubekoloj", kontraste al membroj de genro *Eopsaltria*, kiujn ili nomas "flavaj rubekoloj".

## Specioj
Laŭ la nuna sistematiko, la genro enhavas 14 speciojn:

## Referencoj 
## Literaturo 
* **Del Hoyo**, J.; Elliot, A. & Christie D. (editors). (2006). Handbook of the Birds of the World. Volume 12: Picathartes to Tits and Chickadees. Lynx Edicions. 
*

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Petroicedoj
Kategorio:Bestoj el la Aŭstralazia ekozono
Turingia Pordego

**Turingia Pordego** (germane: *Thüringer Pforte*) nomiĝas breĉa valo de rivero Unstrut proksime de Sachsenburg en Germanujo.  

Ĉi tie la rivero transiĝas montaro Hainleite kaj *Kahle Schmücke* (distrikto Kyffhäuser) kiuj norden fermas la Turingian Basenon. 

Jam delonge uzatas trafike la topografiaĵoj perrivere kreitaj. La federacia ŝoseoj B85 kaj B86 kaj fervojlinio inter Sangerhausen kaj Erfurto kondukas tra Turingia Pordego. Dum mezepoko ĉi regiono estis gardata disde la (nunaj) ruinoj *Obere Sachsenburg* kaj *Hakenburg*. Temis pri gravega strataro en la sudan Harcon.

## Eksteraj ligiloj 
*agrikultura entrepreno samnoma
*marŝadaj celoj tieaj

 
Kategorio:Valoj en Germanio
Kategorio:Distrikto Kyffhäuser
Kategorio:Geografio de Turingio
Oligarĥo

eta|Ok el la plej influaj rusaj oligarkoj: Roman Abramoviĉ, Oleg Deripaska, Alisher Usmanov, Vladimir Potanin, Mikhail Prokhorov, Gennady Timĉenko, Vagit Alekperov, Petr Aven, kaj Arkady Rotenberg (en marto 2022).
**Komerca oligarko** (Oligarĥo) estas tipe komerca magnato , kiu kontrolas sufiĉe da rimedoj por influi nacian politikon . Komercestro povas esti konsiderita oligarko se la sekvaj kondiĉoj estas plenumitaj:

# uzas monopolismajn taktikojn por regi industrion;
# havas sufiĉan  por antaŭenigi siajn proprajn interesojn;
# kontrolas plurajn entreprenojn, kiuj intense kunordigas siajn agadojn. 

Pli ĝenerale, oligarko (el la antikva greka: ὀλίγος (oligos) = “malmultaj” kaj ἄρχειν (arĥein) = “regi”) estas “ano de oligarkio ; homo, kiu estas parto de grupeto, kiu havas potencon en ŝtato.” 

Tiu termino estas ofte uzita en la okcidenta gazetaro por distingi rusajn komercajn oligarkojn de okcidentaj komercoligarkoj. Laŭ studo de ĵurnalisto Alan McLeod farita de la New York Times, CNN kaj Fox News, 98% de mencioj de landoj asociitaj kun oligarkoj estis rilataj al Rusio (la granda plimulto) aŭ landoj de la iama Sovetunio. Usonaj komercistoj tre malofte estis menciitaj kiel oligarkoj en la 150 artikoloj inkluditaj en la studo . 

Pli ĝenerale, Oligarĥo (el oligarkio, "regado de kelkaj") rilatas, unuflanke, al subtenantoj de la oligarkio kaj, aliflanke, al tiuj, kiuj ekzercas regadon kun kelkaj aliaj, grandaj entreprenistoj, kiuj ankaŭ akiris politikan potencon super lando aŭ landoj koruptataj per aŭtokrateca regado kaj la ombra ekonomio . Demokratiaj kaj konstituciaj transformprocezoj estas malhelpitaj .  

## Vidu ankaŭ 
* rusaj oligarkoj
* ukrainaj oligarkoj

* Oligarkio
* ĉaebol
* Zaibatsu

## Referencoj 
Kategorio:Post-sovetaj ŝtatoj
Kategorio:Oligarkio
Kategorio:Sociaj grupoj
Ernő Huszár

**Ernő Huszár** [husAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Huszár Ernő,** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Kecskemét, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris ekonomian diplomon en Ekonomia Universitato Károly Marx en 1960, post 4 jaroj li doktoriĝis. Inter 1962–1967 li estis asistanto, inter 1967–1973 lektoro, inter 1973–1986 docento, inter 1986–1997 profesoro, inter 1974–1976 ankaŭ katedrestro kaj ekde 1986 fakultatestro  en la universitato. Intertempe li studvojaĝis al Anglio en 1969 helpe de stipendio, li kandidatiĝis en 1973 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Inter 1986-1989 en la ministerio li estis ankaŭ respondeculo pri funkciado de la universitato, krome jam ekde 1963 li estis spertulo de la japana ambasadorejo. Li okupiĝis pri la komerca ekonomio, ĉefe en rilato de Hungario al nesocialismaj landoj. Li edziĝis en 1961, lia edzino naskis filon.

## Elektitaj kontribuoj 
* *India gazdasága és külkereskedelme.* (disertaĵo, 1964)
* *A fejlődő országok nemzetközi kereskedelme és kereskedelempolitikája.* (studenta lernolibro, 1966; 6-a eldono: 1972)
* *A vám ár- és diszkriminációs hatása, szerepe a tőkés kereskedelempolitikában.* (disertaĵo, 1973)
* *Protekcionizmus és nemzetközi kereskedelem. Vámok, szubvenciók, mennyiségi korlátozások, devizális eszközök, preferenciák.* (monografio, 1978)
* *Kereskedelempolitika.* (studenta lernolibro, 1987)
* *Nemzetközi kereskedelempolitika.* Monográfia és egy. tankönyv. (studenta lernolibro kaj monografio, 1994; 2-a eldono: 1997)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Melilla Muzeo

**Melilla Muzeo** estas muzeo en la hispana urbo Melilla troviĝanta en la malnova *Almacén de las Peñuelas*, en la iama Fortikigita Ĉirkaŭbarejo de Melilla la Vieja.

## Historio 
Komence de la 20a jarcento, Rafael Fernández de Castro komencis kolekti la pecojn kaj materialon rezultantan de la elfosadoj de Cerro de San Lorenzo en la Casa Salama, sidejo de la Junta de Arbitrios, kvankam ĝi ne estis oficiale konsiderita muzeo, kiel estis neniu katalogado aŭ publika ekspozicio.

Jarojn poste, la Urba Muzeo aperigita en la keletaĝo de la muzikhalo de Parko Hernández, malfermiĝis al la publiko kaj estis translokigita, ĉar ties loko ne estis taŭga, en la 1950-aj jaroj al *Baluarte de la Concepción Alta*, en historia muzeo kun du fakoj, nome Arkeologio kaj Dokumentaro, tiel kiel militistaj kolektoj kaj heraldikaj emblemoj.

Ĝi restis tie ĝis 1987, kiam ĝi translokiĝis al la Turo Vela kaj de tie, al *Almacenes de las Peñuelas*, kie ĝi restis ekde 2011; krome en la 11a de septembro, 2018, malfermiĝis fako dediĉita al ciganoj.

## Fakoj 
**Etnografia Muzeo de Sefarda, Berbera kaj Ciganaj Kulturoj**
Dosiero:Sefardí,_Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla_7.jpg
Dosiero:Sefardí,Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla_7.jpg
Dosiero:Bereber,_Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla_7.jpg
Dosiero:Bereber,_Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla.jpg
Dosiero:Haima_en_el_Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla.jpg
Dosiero:Joyas_bereberes_en_el_Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla_14.jpg
Dosiero:Joyas_bereberes_en_el_Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla.jpg
Dosiero:Joyas_bereberes_en_el_Museo_Etnográfico_de_las_Culturas_Sefardí_y_Bereber,_Melilla_7.jpg
Dosiero:Museo_de_Melilla.jpg
 Ĝi troviĝas sur la teretaĝo, reliefiganta la montron de la *Aŭ Zaruah Sinagogo* kaj la kolekton de berberaj juveloj.

**Arkeologia kaj Historia Muzeo**
Dosiero:Tienda_en_el_Museo_de_Arqueología_e_Historia,_Melilla.jpg
Dosiero:Tesorillo_púnico_en_el_Museo_de_Arqueología_e_Historia,_Melilla_14.jpg
 Ĝi troviĝas sur la supra etaĝo, kun ceramiko de *El Zafrín*, kartagaj moneroj, la montro de maŭra entombigo, islama trezoro, giganta maketo de Melilla la Vieja, kopio de tiu de León Gil de Palacios, bustoj de Alfonso la 13-a kaj la Respubliko, tiel kiel amaso de planoj.

## Referencoj 
Kategorio:Arkeologiaj muzeoj en Hispanio
Kategorio:Artmuzeoj en Hispanio
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Melilo
Funikularo de Gelida

La **Funikularo de Gelida** (, ) estas funikularo, kiu ligas, praktike en rekta linio, la fervojan stacidomon , kun la urba centro de koncerna urbo, situanta en la kataluna regiono Alt Penedès, provinco Barcelono. Ĝi venkas deklivecon de 110 metroj en alteco, en proksimume 884 metroj en longo, do la meza deklivo de la itinero estas proksimume 12%.

Ĝi estas nuntempe funkciigata fare de Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya (FGC), kaj funkcias nur semajnfine inter proksimume 10 a.m. kaj 5 p.m. La ceteron de la tempo kaj tagoj, ĝi estas anstataŭigata per busservo, ankaŭ funkciigata fare de FGC.

La vojaĝo daŭras 8 minutojn, ĉiu veturilo havas kapaciton de 50 pasaĝeroj kaj povas transporti 700 homojn hore.

## Vidu ankaŭ 
* Funikularo
* Gelida
* Gelida (stacidomo)
* Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
* Listo de funikularoj

## Eksteraj ligiloj 
*  (//)

Kategorio:Gelida
Gelida
Kategorio:Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
Gelida
Loutí

**Loutí** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Rabyně en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas proksimume 2,5 km sudoriente de Rabyně. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . Proksime de Loutí ankaŭ troviĝas malgranda kabana kolonio Stromeč.

Loutí situas en katastra teritorio **Rabyně** kun areo 9,59&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1381.

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 15-an de septembro 1942 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Ĉirkaŭaĵo
* Akva rezervujo Slapy

## Pluaj fotoj 

Loutí, domy II.jpg|Domoj
Loutí, hospoda.jpg|Gastejo
Loutí, rozcestí.jpg|Disvojiĝo

Kategorio:Rabyně
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
József Jankó

**József Jankó** [jOĵef], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plena nomo **Jankó Ferenc József,** estis hungara agronomo, ekonomikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Orosháza, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1928, poste li akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1932, en la sekva jaro li doktoriĝis. Post la diplomo li estis postenulo en bienoj, inter 1934–1941 li estis asistanto kaj gvidanto de la universitata bieno de Reĝa Teknika kaj Ekonomia Universitato palatino József, dum en 1933 li doktoriĝis el ekonomio. Poste li instruis aŭ havis postenojn en pluraj lokoj, fine inter 1953–1962 li estis docento, inter 1962–1973 profesoro, ekde 1953 ankaŭ katedrestro de Ekonomia Akademio (Magyaróvár), dum li kandidatiĝis en 1961 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia ĉeflaboro estis ekonomio de la bienoj. Lia edzino naskis 3 gefilojn. Li ricevis premiojn en 1960 kaj 1973.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Részesbérletek Békés vármegyében és azok üzemi jelentősége.* (disertaĵo, 1933)
* *A rizstermesztés költségei.* (1949)
* *A füves vetésforgós gazdálkodási rendszer hazai alkalmazásának néhány fontos kérdéséről*. (1952)
* *Az állattenyésztés szervezése.* (1957)
* *A tehenészet takarmányköltségét alakító néhány tényező vizsgálata.* (disertaĵo, 1960)
* *A takarmányozási költség csökkentésének lehetőségei és eszközei a tehenészetben.* (monografio, 1962)
* *A közgazdasági oktatás és a gyakorlati képzés múltja és jelenlegi helyzete Főiskolánkon.* (1968)

## Memorigiloj 
* memortabulo en 2022 en Mosonmagyaróvár

## Fontoj 
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj agronomoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Iván Kádár

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kádár Iván,** estis hungara komputikisto, ekonomikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1939, poste li laboris en fabriko, ankaŭ li studis 2 jarojn en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Dum la nazia erao (1944) li kaŝiĝis, tamen li partoprenis en la rezista movado. En 1945 li tuj aliĝis al la komunistoj, samtempe li akiris juran diplomon kaj li estis partilaboristo 3 jarojn. Inter 1948–1951 li instruis en Ekonomia Universitato de Budapeŝto, inter 1951–1953 li estis docento, inter 1953–1957 profesoro, dum en 1956 li estis aktiva en Rondo Petőfi, eĉ li kandidatiĝis en antaŭ la Hungara Scienca Akademio en 1955. Post fiasko de la hungara revolucio de 1956 li estis forigita el la universitato pro Rondo Petőfi.

Ekde 1957 li interesiĝis pri la komenciĝanta komputila laboro, tial li laboris en diversaj komputilaj entreprenoj en altaj postenoj ĝis 1990. Depost fino de la socialismo li tuj estis parlamenta deputito, sed en 1991 li abdikis pro malsano. Tamen poste ĝismorte li estis aktiva en la juda movado, krome li estis rehabilitita pro la universitata forigo. Li edziĝis en 1953, lia edzino naskis 4-foje. Li ricevis premion en 1976.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A kapitalizmus és az árutermelés törvényeinek korlátozása és felhasználása népi demokráciánkban.* (1954)
* *A jelenkori kapitalizmus gazdasági alaptörvényének érvényesülése a Horthy-fasiszta Magyarországon.* (disertaĵo, 1955)
* *A válságmentes kapitalizmusról szóló álelméletek és a marxi–lenini válságelmélet.*  (prelego, 1956)
* *Matematikai módszerek alkalmazása az építőipari tervezésben.* (monografio, kunaŭtoro, 1963, slovake: 1968)
* *Vállalati és népgazdasági pénzfolyamatok információs és számítástechnikai problémái.* Monográfia. Kovács Péterrel. (monografio, kunaŭtoro, 1977)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* parlamenta paĝo kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj komputikistoj
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Hungaraj komunistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Wilhelm Middendorff

**Johann Wilhelm MIDDENDORF** (naskiĝinta la  en Dortmund-Brechten, mortinta la  en Rudolstadt-Keilhau) estis germana pedagogo. 

## Vivo
]]Estante filo de farmisto li frekventis la gimnazion en sia naskiĝurbo. Poste li studis teologion ĉe la universitato de Jena kaj en Berlino: tie li emis aŭskulti prelegojn de Fichte, Neander kaj Schleiermacher. Friedrich Ludwig Jahn mem lernigis al li gimnastikadon kaj amikecon li havis kun Justinus Kerner kaj Gustav Schwab. Samlandano prezentis lin antaŭ la militkonsilisto Hoffmeister, patro de la unua edzino de Friedrich Fröbel. En printempo de 1813, Middendorf aliĝis al la libera korpuso de Lützow: tie li konatiĝis kun la postaj instru-kolegoj Friedrich Fröbel kaj Heinrich Langethal. Middendorf iĝis efika realigisto de reformpedagogiaj ideoj.  

En Keilhau li komencis en 1817 eldoninte en 1824 la libron *Die Feier des Christfestes in Keilhau*. Edziĝis li du jarojn poste al Albertine Fröbel, nevino de Friedrich Fröbel. Ŝi naskis sep infanojn. En 1831 transprenis kun Heinrich Langethal kaj Johannes Arnold Barop la estradon de la instituto je Keilhau. 

En 1835 li iris kun la bofratino Elise Fröbel al Willisau por apogi Fröbel en ties svisaj pedagogiaj misioj; reveno al Keilhau estis en 1839 kaj jaorn poste li fondis kun Fröbel la unuan infanĝardenon en Germanujo. En 1848 li verkis la skribaĵon *Die Kindergärten. Bedürfnis der Zeit, Grundlage einigender Volkserziehung*. Ĝi prezentiĝis antaŭ la 	Nacia Asembleo. Post la morto de Fröbel (1852) li dum kelka tempo sole gvidis la lernejon en Keilhau helpite de la dua edzino de Fröbel, Luise Fröbel.

## Literaturo 
* A. Diesterweg: *Pädagogisches Jahrbuch für 1855*, p. 20–29
* Dieter Höltershinken: *Von Spielen, Liedern und Gebeten für den Kindergarten. Wilhelm Middendorff – ein vergessener Pädagoge*. Bochum/Freiburg i.Br.: Projekt-Verlag 2010 ISBN 978-3-89733-208-9

## Eksteraj ligiloj 
* notoj pri Middendorf en biografio pri Fröbel 
*Mühlbauer, Karl R.: "Middendorff, Wilhelm" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 17 (1994), p. 465  

* informoj ĉe NIfBE

Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Rudolstadt 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1793
Kategorio:Mortintoj en 1853
Konrado Raspe

**Konrado RASPE** (naskiĝinta ĉ. 1206, mortinta la  en Romo) estis filo de Hermano la 1-a el la familio de la Ludovikidoj. Estis li landgrafo turingia kaj inter 1239 kaj 1240 estro de la Ordeno de germanaj kavaliroj.

## Vivo
Influis lian edukon tree la patrino Sofio de Wittelsbach kaj la dominikano Konrado el Marburg. Post la morto de la pli maljuna frato Ludoviko (1227) transprenis komence Henriko Raspe la 4-a la administradon por ĉiuj heredaĵoj de la nematuriĝinta filo de Ludoviko, Hermano la 2-a (Turingio). Nur de 1231 Konrado Raspe ekadministris en Hesujo: de 1232 li estis palatino. Laŭ ordono de Konrado detruiĝis Fritzlar, post kverelo inter la landgrafoj kun la arkiepiskopo majenca. Kontraŭ la konrada volo eĉ la preĝejo elportis damaĝojn. Pro tio pli malfrue libervole pentegis Konrado.

Ankaŭ liaj religiaj impulsoj ekde la junulaj jaroj kialis por la abdiko kiel sekulara princo kaj la eniro je la Germana kavalirordeno en la novembro 1234. Sekvis la ekzemplon i.a. la postaj ordenestroj Dietrich von Grüningen kaj Hartmann von Heldrungen. Apogadis ĉi ordenon jam la konrada patro Hermano kaj la frato Ludoviko. Por la sekvaj decidoj havis influon la vizito ĉe papo Gregorio la 9-a en Rieti en la 1234-a jaro. Konsekvencojn estigis ankaŭ la klopodoj konradaj pri beatigo de Elizabeto de Hungario, vidvino de landgrafo Ludoviko la 4-a (Turingio). Ĝi efektiviĝis jam en majo 1235 post dua pap-aŭdienco koncedita en januaro 1235. Pro instigo de Konrado la de Elizabeto fondita Franciskana Hospitalo en Marburg venis en la manojn de la germana kavalira ordeno. Tie estis starigita Elizabeta Kirko kun tombo de ŝi. Konrado ankaŭ fondis komandorejon en Marburg kiun li eĉ pliriĉiĝis per aliaj donitaĵoj. 

Konrado mem enordene ne havis ian oficon. Pro siaj meritegoj porordenaj kaj la brila renomo kiel regna princo bone kompreneblas, ke post la morto de Hermann von Salza (1239) oni volis investi lin tiupostenen: eble Salza mem proponis Konradon kiel dignan posteulon, kiu estis akompaninta Konradon al Vieno en 1238. La tago de lia elekto estis iam inter la 19.5. kaj la 2.4.1240. Konrado kontinuigis la politikon de Hermann von Salza kaj intencis peradi inter la en 1239 denove estiĝinta konflikto inter papo Gregorio la 9-a kaj imperiestro Frederiko la 2-a. Tuja forpaso dum estado en Romo neniigis ĉiujn tiajn planojn.

## Fonto
Forstreuter, Kurt: "Konrad von Thüringen" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 12 (1980), p.

## Eksteraj ligiloj
*ligiloj ĉe DDB
*biografio ampleksa - ĉe: *Kulturstiftung der deutschen Vertriebenen*
Niŝitokio

**Niŝitokio,** () estas unuigita urbego en Japanio, en ĉefa insulo Honŝu, en regiono Kanto, en Gubernio Tokio.
eta|maldekstre|

## Demografio 
En 2021 Niŝitokio havis populacion de . En la 1960-aj jaroj Niŝitokio atingis la internacian kvalifikon urbego (pli granda, ol cent mil).

## Geografio 
Niŝitokio situas sur geografia teraso kun abunda akvoprovizado, ĉar multe da riveretoj fluas tra la urbego. Tokorozaŭa troviĝas 10, gubernia sidejo, ankaŭ ĉefurbo Tokio 13, Kaŭaguĉi 19, Kavagoe 21 kilometrojn aere laŭ https://www.thedistancenow.com/kumagaya_japan/fukaya_japan.
eta|

## Historio 
Tiu areo dum la Epoko de Edo la tuta provinco Kai estis teritorio sub la rego de la ŝoguna reĝimo Tokugaŭa. Dum la katastra reformo de la komenca periodo Mejĝi la areo iĝis parto de distrikto en Sajtama. La vilaĝoj de Hoja kaj Tanaŝi estis kreitaj en 1889 kun la establado de moderna municipsistemo. Niŝitokio estis establita en 2001 per la fuzio de iama urboj de Hoja kaj Tanaŝi.

## Ekonomio 
La horloĝproduktanto Citizen havas ĉefsidejon en Niŝitokio, krome ankaŭ aliaj firmaoj situas ĉi tie.
 
## Eduko 
En Niŝitokio universitato kaj aliaj 2 kampusoj funkcias.
 
## Trafiko 
eta|maldekstre|
Niŝitokio havas fervojan kontakton sed ne estas servita per naciaj rapidvojoj aŭ aŭtovojoj.
 
## Klimato 
Niŝitokio situas en humida subtropika klimato (Cfa) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. La meza jara temperaturo estas . La jarpluvo averaĝas ĉirkaŭ 1300 milimetrojn.
 
## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj
* parkoj
 
## Fontoj 
* WikiTrans
 
Kategorio:Urboj de Japanio
Kategorio:Urboj en Tokio
Rakonto pri plenkreskiĝo

**Rakonto pri plenkreskiĝo** estas ĝenro de literaturo, en analogia senco ankaŭ de teatro, filmo kaj sondramo, kiu temigas la kreskon de protagonisto de infanaĝo ĝis plenaĝeco, aŭ "kreskiĝo".  Rakontoj de plenkreskiĝo tendencas emfazi dialogon aŭ internan monologon super agado kaj ofte enkadriĝas en la pasinteco.  La temuloj de tiaj rakontoj pri individua progresado estas tipe adoleskantoj. La intrigpunktoj de rakontoj pri plenkreskiĝo estas kutime emociaj ŝanĝoj ene de la karaktero(j) koncerna(j).

Kategorio:Literaturaj ĝenroj
Kategorio:Filmĝenroj
Legoma portulako

**Legoma portulako** (*Portulaca oleracea*), estas sukulenta herbo de la familio Portulakacoj (*Portulacaceae*). Ĝi estas vaste distribuita tutmonde kaj konata pro siaj sukulentaj folioj kaj stabloj, kiuj ofte estas konsumataj kiel salato, spico aŭ kuirita kiel legomo.

## Priskribo 
Legoma portulako estas unujara, etendanta planto, kiu kreskas proksimume ĝis 40 cm en alteco. Ĝiaj folioj estas verdaj aŭ flavaj, ofte brilaj, kaj havas sukan teksturon. La floroj estas malgrandaj kaj flavaj, kiuj floras somere. Ĝi produktas kapsulajn fruktojn enhavantajn multajn nigrajn semojn, kiuj facile disvastiĝas en diversaj medioj, kio kontribuas al ĝia invada naturo en multaj regionoj de la mondo.

## Origino kaj distribuo 
Portulako estas indiĝena al tropikaj kaj subtropikaj regionoj, sed nuntempe troveblas en multaj partoj de la mondo, inkluzive de Eŭropo, Azio, Afriko, kaj Nordameriko. En kelkaj regionoj ĝi estas konsiderata kiel malutila herbo pro sia rezisto al diversaj klimatoj kaj ĝia kapablo kreski en malfacilaj kondiĉoj.

## Kultivado kaj uzado 
Portulako estas ofte kultivata por siaj manĝeblaj folioj kaj stabloj, kiuj havas acidan kaj iomete salaĵan guston. Ĝi estas uzata en salatoj, sukoj kaj supoj, kaj estas aprezata pro siaj nutraj ecoj, kiel alta enhavo de omega-3 grasacidoj, vitamino C, kaj vitamino A. La plantaj partoj estas ĝenerale kolektataj matene kiam la koncentriĝo de nutraĵoj estas pli alta.

## Nutra valoro 
La folioj de legoma portulako estas riĉaj en nutraĵoj, speciale en omega-3 grasacidoj, kiuj estas raraj en plantaj manĝaĵoj. Ili enhavas ankaŭ diversajn vitaminojn kaj mineralojn, kiuj kontribuas al ĝia populareco en diversaj kuirartoj tra la mondo. Krome, la planto enhavas antioksidantojn kaj aliajn komponaĵojn, kiuj eble helpas en preventado de malsanoj.

## Kultura signifo kaj medikamenta uzo 
En multaj kulturoj, legoma portulako havas longan historion de uzo kiel kuracplanto. En Ĉina tradicia medicino, ĝi estas uzata por trakti inflamon, haŭtajn malsanojn, kaj diversajn digestajn problemojn. Same, en Mediteraneo kaj Hindio, ĝi estas tradicie konsumata kiel parto de dieto kaj por ĝiaj kuracaj trajtoj.

## Galerio 

Dosiero:Portulaca_oleracea02.jpg|Kreskaĵo kun verdaj folioj kiuj rampas sur seka grundo.
Dosiero:Starr 080604-6028 Portulaca oleracea.jpg|Planto kun ruĝetaj tigoj kaj malgrandaj flavaj floroj, rampante sur gruzeca grundo.
Dosiero:Portulaca oleracea MHNT.jpg|Flava floro de la planto kun verdaj dikecaj folioj.
Dosiero:Portulaca oleracea (tonrulkens).jpg|Floro kun flavaj petaloj kaj malgrandaj verdaj folioj.
Dosiero:6H-diGangi-Purslane-Seed-Pods.jpg|Semujo kun nigraj semoj en verda kapsulo.

## Vidu ankaŭ 
* Sukulenta planto

## Referencoj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Portulako
Kategorio:Ornamaj plantoj
Kategorio:Legomoj
Hansjörg Biener

**Hansjörg BIENER** (naskiĝinta en 1961 en Wiesbaden) estas germana protestantisma teologo/predikisto kaj amaskomunikil-ĵurnalisto. Li profesoras i.a. pri fakdidaktiko ĉe la Universitato de Erlangen-Nurenbergo.

Pasigis li la junulajn jarojn ĉefe en Monastero kaj Neu-Ulm. Post studo de teologio, filozofio kaj sociologio li doktoriĝis en 1991 poste defende de tezo pri kristana radifoni-agado. Laboris li en komunumoj de Nurenbergo kaj Amberg. Krome estis li konsilisto de regiona episkopo kaj kunordiganto de komisiono por pac-edukado. En 2004 li habilitiĝis post defendo de laboraĵo pri multperspektiva didaktiko. Aktivas li ĉe la universitato de Erlangen-Nurenbergo

Liaj esploraj kaj publicistaj fokusoj estas pri amaskomunikiloj, interkultura kaj interreligia dialogoj, eklezihistorio kaj religia pedagogio (en kunlaborado kun aliaj instruad-trejnoj).

## Verkoj (elekto) 
* *Die Kreuzzüge in Lehrplan und Schulbuch: eine fachwissenschaftliche, fachdidaktische und politische Analyse bayerischer Geschichtslehrpläne und -bücher des 20. und 21. Jahrhunderts*,  Klinkhardt, Bad Heilbrunn, 2011, ISBN 978-3-7815-1824-7
* *Herausforderungen zu einer multiperspektivischen Schulbucharbeit. Eine exemplarische Analyse am Beispiel der Berücksichtigung des Islam in Religions-, Ethik- und Geschichtsbüchern* (=Pädagogische Beiträge zur Kulturbegegnung, 25), EB-Verlag, 2007, ISBN 9783936912432
* *Die Kreuzzüge in deutschen Religions- und Geschichtsbüchern: Analysen zur Verbesserung ihrer Darstellung* (=Pädagogische Beiträge zur Kulturbegegnung, 31), EB-Verlag,  2014, ISBN 978-3-86893-111-2
* *Herausforderungen zu einer multiperspektivischen Didaktik. Eine Problemdarstellung anhand einer Lehrplananalyse zur Berücksichtigung des Islam im Religions-, Ethik- und Geschichtsunterricht.* 2006 EB-Verlag. ISBN 978-3-936912-29-6

## Notoj 
Kategorio:Germanaj teologoj
Kategorio:Germanaj profesoroj
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Komunikadaj esploristoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1961
Erika Godó

**Erika GODÓ**, aŭ en kutima hungara vortordo *Godó Erika* (n. la 12-an de junio 1972 en Miskolc, Hungario), kiu mem en siaj publikaĵoj ankaŭ uzas la plumnomon ***Belulino***, estas hungara esperantistino, poeto, verkisto, literatura tradukisto kaj kantotekstverkisto. Ŝia novelo "La kaŝita ŝtuparo" en 2023 estis publikigita en La Ondo de Esperanto, kaj ŝiaj rakontetoj "La trezorĉasistoj" kaj "La brakumo" en 2023 respektive somero 2024 publikiĝis en la magazino Monato. Ŝiaj poemoj ofte aperas en la retaj beletraj revuoj Penseo kaj Beletra Edeno. Ekde junio 2025, ŝi kune kun la kanada ĉindevena esperantisto John Huang fondis la retan literaturaĵ-revuon *Literatura Vivo*.

Ŝi estas konata ankaŭ kiel Esperanto-kantverkisto, kun kantoj, kiuj ofte temas pri la beleco de naturo kaj vivo, kaj la lingvo Esperanto mem. Ŝi kreas muzikvideojn por siaj kantoj, kiuj estas disponeblaj en Jutubo. 

Erika Godó diplomiĝis ĉe la fakultato de filozofiaj sciencoj ĉe la universitato de Miskolc, specialiĝante pri sociologio. Ŝi eklernis Esperanton en la jaro 2018 kaj krom Esperanton kaj la denaskan hungaran, ŝi parolas la anglan, italan kaj hispanan.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* pola retradio, elsendo de la 20-a de aŭgusto 2024, enretigita de Barbara Pietrzak ()
* persona paĝo en la retejo *Facebook* ()

Kategorio:Hungaraj esperantistoj
Kategorio:Esperantistaj sociologoj
Kategorio:Esperanto-verkistoj
L'agression

'''''L'agression''''' (La agreso) estas franc-itala filmo reĝisorita de Gérard Pirès, publikigita en 1975. 

## Intrigo
Paro kaj ilia filino veturas direkte al la Grande Motte kie ili pasigos sian feritempon. Sur la aŭtovojo, ili estas atakitaj fare de tri motorciklantoj kiuj kaŭzas akcidenton. Dum la rezultinta batalo, la viro estas batita senkonscia, kaj kiam li vekiĝas li malkovras ke liaj edzino kaj filino estas mortaj. Fronte al la malkapablo de la ĝendarmaro kaj la justico rapide trovi la kulpulon, la viro decidas trovi la tri motorciklantojn kaj venĝi la seksperforton kaj morton de siaj edzino kaj filino.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Jean-Louis Trintignant : Paul Varlin
* Catherine Deneuve : Sarah, la bofratino de Paul
* Claude Brasseur : André Ducatel, la servisto de Motel Sud
* Philippe Brigaud : Escudero, la kapitano de ĝendarmaro
* Franco Fabrizi : Jean-Charles Sauguet, la aŭtejisto
* Michèle Grellier : Hélène Varlin, la edzino de Paul
* Delphine Boffy : Patty Varlin, la filino de Paul
* Milena Vukotic : La juĝisto
* Jacques Rispal : Raoul Dumouriez, la ĵurnalisto
* Jacques Canselier : La fotisto
* Robert Charlebois : Justin, motorciklanto
* Jacques Chailleux : Motorciklanto
* Tony Gatlif : Motorciklanto
* Étienne Chicot : Motorciklanto
* Daniel Duval : Motorciklanto
* Leonora Fani : Josy
* Michel Delahaye : Pafilisto
* Valérie Mairesse : Natacha, klientino de Motel Sud
* Daniel Auteuil : La fianĉo de Natacha

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1975
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Italaj dramaj filmoj
Kategorio:Detektivaj filmoj
La nuit de Saint-Germain-des-Prés

***La nuit de Saint-Germain-des-Prés*** (La nokto de Saint-Germain-des-Prés) estas franca filmo reĝisorita de Bob Swaim, publikigita en 1977, adaptita de romano de Léo Malet.  

## Intrigo
En 1951, en Saint-Germain-des-Prés, la privata detektivo Nestor Burma estis komisiita fare de asekurentrepreno por trovi ŝtelitajn juvelojn. La interkonsento ŝajnis facila kaj Burma ricevis rendevuon kun konata nigra trumpetisto en la najbareco, kiu povus provizi al li informojn. Sed la muzikisto ne venas kaj oni trovas lin murdita. La esploro fariĝas pli komplika kaj Nestor devas trovi alibion ​​por ne esti suspektita pri la krimo.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Michel Galabru : Nestor Burma
* Mort Shuman : Germain
* Daniel Auteuil : Rémy
* Annick Alane : Hélène
* Alain Mottet : la ĵurnalisto
* Gabriel Jabbour : la policano
* Jean Rougerie : la kapitano
* Fanny Cottençon : bandanino

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1977
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Detektivaj filmoj
Monsieur Papa

***Monsieur Papa*** (Sinjoro Paĉjo) estas franca filmo reĝisorita de Philippe Monnier, publikigita en 1977.

Ĝi estas adaptaĵo de romano de Patrick Cauvin.

## Intrigo
Patro kreskigas sian dekjaran filon sole. La du interkonsentas tre bone ĝis la alveno de nova kunulino en la vivo de la patro.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Claude Brasseur : Franck Lanier
* Nathalie Baye : Janine
* Nicolas Reboul : Laurent
* Daniel Auteuil : Dédé
* Brigitte Catillon : Martine
* Gérard Hérold : Bill
* Eva Darlan : Sylviane
* Lucienne Le Marchand : Mme Ferral
* Catherine Lachens : Mlle Carpentier
* Frédéric Blic : Gilles
* Moustache : la patro de Gilles
* Michel Creton : la profesoro de sporto
* André Valardy : Julien
* Fred Personne : policano
* Josiane Balasko : la virino en la telefonbudo

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1977
Kategorio:Francaj dramaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri familioj
Bête, mais discipliné

***Bête, mais discipliné*** (Stulta, sed disciplinita) estas franca filmo reĝisorita de Claude Zidi, publikigita en 1979.

## Intrigo
Jacques faras sian militservon. Suferante la doloron de siaj kamaradoj, sinĝena, timema, kaj mallerta, li estas devigita akcepti esti la ŝoforo de speciala ambulanco en kiu sidas sekreta agento, Stévenin, kaj falsa paciento sed vera saĝulo, inventinto de mistera gaso, kiun la francaj aŭtoritatoj volas diskrete cirkuli tra la lando. Jacques estas tre ĉagrenita ĉar li aranĝis renkonton kun sia amiko Sylvie kun kiu li planas fianĉiĝi. De neantaŭviditaj okazaĵoj ĝis multoblaj miskomprenoj, Jacques turnas la situacion en sia favoro kaj iras por trovi Sylvie en la hotelo kie ŝi atendas lin.

## Geaktoraro kaj roluloj
* Jacques Villeret : Jacques Cardot
* Michel Aumont : Stévenin
* Michel Robbe : Patrice Cochy
* Kelvine Dumour : Sylvie Colin
* Céleste Bollack : Claudine
* Catherine Lachens : Ingrid Cochy
* Dimitri Rafalsky : profesoro Pavlov
* Jean Martin : la direktoro de la hotelo
* Daniel Auteuil : Alain, soldato
* Gérard Lanvin : soldato

## Eksteraj ligiloj
* en imdb

Kategorio:Filmoj aperintaj en 1979
Kategorio:Francaj komediaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri sociaj temoj
György Kalmár (ĵurnalisto)

**György Kalmár** [djordj], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kalmár György,** estis hungara ĵurnalisto, redaktoro.

György Kalmár naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  (laŭ wikidata la 17-an) en Budapeŝto.
 
## Biografio 
György Kalmár maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1945, poste li studis en Scienca Universitato Péter Pázmány, sed li ne ricevis diplomon. En 1947 li estis presisto, inter 1948–1956 li laboris en la Hungara Radio, inter 1957–1976 li estis redaktoro en ĵurnalo de la socialistoj. Tiutempe li estis sendita ankaŭ al eksterlando. Inter 1976–1992 li estis redaktoro de la Hungara Televizio, poste li estis sendependa kunlaboristo. Jam ekde 1974 li faris ekonomiajn laborojn en la Hungara Scienca Akademio, kie li kandidatiĝis en 1976. Lia unua edzino naskis 3 gefilojn inter 1952-1970, la dua solan filon. Li ricevis premiojn inter 1964-1999.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Jó napot Moszkva! Útiélmények.* (1958)
* *Az „afrikai szocializmus” és a szocializmus Afrikában.* (1964)
* *Indira Gandhi.* (monografieto, 1972; tralaborita: 1985, ankaŭ bulgare, pole:1989)
* *India alternatívái.* (1975)
* *Mahátmá Gandhi. Álom, politika, valóság.* (monografio, 1982)
* *Lázadó nemzetek, vérző kisebbségek.* (studoj, 1990)
* *Jöjjön velünk Indiába!* (kunaŭtoro, 2000)

## Fontoj 
* biografio hungare
* akademia paĝo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Trolebusa transporto en Kantono

La **Trolebusa transporto en Kantono** () estas publika trolebusa sistemo en Kantono, provinco Gŭangdongo, Ĉinio. Ĝi estis enservigita en 1960. Ĝi veturas tra Yuexiu Distrikto, Liwan Distrikto, Haizhu Distrikto, Baiyun Distrikto kaj Tianhe Distrikto en la urba sistemo Suda Ĉinio kaj eĉ en provinco Gŭangdongo.

La trolebusoj de Kantono estas funkciigataj de la trambranĉo de Guangzhou Bus Group kaj estas unu el la longdaŭraj transportiloj en Kantono.

## Vidu ankaŭ 
* Trolebuso
* Kantono (Ĉinio)
* Metroo de Kantono
* Trolebusa transporto en la mondo

Kategorio:Kantono (Ĉinio)
Kantono
Hostěradice (Kamenný Přívoz)

:*Estas ankaŭ Hostěradice.*

**Hostěradice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kamenný Přívoz en distrikto Prago-okcidento. Ĝi troviĝas 1 km okcidente de Kamenný Přívoz sur maldekstra bordo de rivero Sázava. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/106. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Al Hostěradice apartenas kelke de pli malgrandaj domaroj kaj solejoj: Šejtovka sude de la vilaĝo apud ŝoseo al Krňany, Smrčí kaj Rakousy okcidente de la vilaĝo en valo de sennoma maldekstra alfluanto de Sázava kaj ankaŭ Žampach sur la maldekstra bordo de Sázava, kies du pli konataj dekstrabordaj partoj apartenas al Jílové kaj Kamenný Přívoz.

**Hostěradice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,83&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1310.

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 15-an de septembro 1942 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Kamenný Přívoz, Hostěradice, memorial.jpg|Monumento al viktimoj de la 1-a mondmilito
Kamenný Přívoz, Hostěradice, common.jpg|Vilaĝplaco
Kamenný Přívoz, Hostěradice, chapel.jpg|Kapelo en vilaĝplaco
Žampach, Sázava.jpg|Rivero Sázava ĉe Žampach
Raisova vyhlídka.jpg|Belvidejo de Rais

Kategorio:Kamenný Přívoz
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Kamenný Újezdec

**Kamenný Újezdec** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Kamenný Přívoz en distrikto Prago-okcidento. Ĝi troviĝas 1 km sudoriente de Kamenný Přívoz sur dekstra bordo de rivero Sázava. Tra la vilaĝo kondukas ŝoseo II/106. Estas ĉi tie registritaj 486 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Kamenný Újezdec situas en katastra teritorio **Kamenný Přívoz** kun areo 3,44&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1410.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

 Kamenný Přívoz, Kamenný Újezdec, road No 106.jpg| Ĉefa strato, ŝoseo II/106
 Kamenný Přívoz, Kamenný Újezdec, side street.jpg| Flanka strato 
 Kamenný Přívoz, Kamenný Újezdec, new housing.jpg| Novaj domoj

Kategorio:Kamenný Přívoz
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Sázava
Funikularo de Sant Joan

La **Funikularo de Sant Joan** (, ) estas funikularo ĉe Montserrat, proksime de Barcelono en Katalunio, Hispanio. La linio ligas la monaĥejon, kaj la supran finstacion de la dentorela trajno de Montserrat, kun sanktaj ejoj, promenaj migrovojoj kaj belvidejoj pli supre sur la monto. Kun maksimuma dekliveco de 65&nbsp;%, ĝi estas la plej kruta funikularo en Hispanio.

centra|400ra|eta|Skemo

## Vidu ankaŭ 
* Funikularo
* Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
* Dentorela trajno de Montserrat
* Funikularo de Santa Cova
* Monaĥejo de Moncerato
* Monistrol de Montserrat
* Montserrat (monto)
* Telfero de Montserrat
* Listo de funikularoj

## Eksteraj ligiloj 
* turistren.cat - Funicular de Sant Joan (//)
* trenscat.cat - Funicular de Sant Joan

Sant Joan
Kategorio:Monistrol de Montserrat
Sant Joan
Sant Joan
Funikularo de Santa Cova

La **Funikularo de Santa Cova** (, ) estas funikularo ĉe Montserrat, proksime de Barcelono en Katalunio, Hispanio. La linio malsupreniras de la monaĥejo, kaj supra finstacio de la Dentorela trajno de Montserrat, sur kontinua kurbo al pli malalta stacio kiu donas aliron, per pado, al Santa Cova, sanktejo pli malalta en la monto.

centra|400ra|eta|Skemo

## Vidu ankaŭ 
* Funikularo
* Ferrocarrils de la Generalitat de Catalunya
* Dentorela trajno de Montserrat
* Funikularo de Sant Joan
* Monaĥejo de Moncerato
* Monistrol de Montserrat
* Montserrat (monto)
* Telfero de Montserrat
* Listo de funikularoj

## Eksteraj ligiloj 
* turistren.cat - Funicular de Santa Cova (//)
* trenscat.cat - Funicular de la Santa Cova

Santa Cova
Kategorio:Monistrol de Montserrat
Santa Cova
Santa Cova