Samira Makhmalbaf

**Samira MAĤMALBAF** (, [ sæmiːˈrɔː mæxmælˈbɔːf ]; naskiĝis la 15-a de februaro 1980 en Teherano, Irano) estas irana filmreĝisoro kaj scenaristo. Ŝi estas la filino de la irana aŭtora filmisto Mohsen Maĥmalbaf, kaj estas konsiderata reprezentanto de la irana Nova Ondo.

Ŝi gajnis kelkajn filmpremiojn, inkluzive de du Ĵuriaj Premioj de la Festivalo de Cannes, kaj estis nomumita al aliaj kinaj premioj.

## Kariero 
Kiel adoleskanto, ŝi kaptis la ŝancon studi filmon ĉe privata irana lernejo, dum kiu tempo ŝi faris du mallongajn filmojn, *Dezerto* kaj *Artlernejoj*. Je 17 jaroj, ŝi laboris kiel vicreĝisoro por sia patro, Mohsen Maĥmalbaf, pri lia filmo *La Silento*, publikigita en 1998. Preskaŭ en la sama jaro, ŝi reĝisoris sian unuan plenlongan filmon, *La Pomo*. Ĝi estis invitita al pli ol cent filmfestivaloj tutmonde kaj trovis distribuon en pli ol 30 landoj, rezultante en kinejoj. Ĝi estis montrita en la sekcio *Un Certain Regard* ĉe la Festivalo de Cannes en 1998.

En 2000, ŝi estis la plej juna filmisto iam ajn konkuranta en Cannes per sia filmo *Schwarze Tafeln* (ankaŭ konata kiel " *Die schwarze Tafel* "), kiu ricevis premion de la ĵurio. Intertempe, ŝi partoprenis en kunlabora projekto, la filmo " *11′09″01 - La 11-a de septembro"* (11 reĝisoroj, 11 filmoj, 11 minutoj, 9 sekundoj + 1 kadro!), kune kun internacie famaj filmistoj kiel Claude Lelouch, Youssef Chahine, Idrissa Ouédraogo, Ken Loach, Alejandro González Iñárritu, Amos Gitai, Mira Nair, Sean Penn kaj Shōhei Imamura.

En 2003, ŝi gajnis la Specialan Ĵurian Premion tie pro sia filmo ''"Five O'Clock in the Afternoon* " (Je la kvina posttagmezo). Ĉi tiu plenlonga filmo, tiel poezia kiel realisma, rakontas la historion de familio en post-talibana Afganio kaj estis filmita tute kun neprofesiaj aktoroj. La pli juna fratino de Samira, Hana, tiam faris dokumentarion pri la malfacilaĵoj eĉ konvinki tiujn neprofesiajn aktorojn partopreni.

Samira Makhmalbaf ankaŭ verkis la scenaron por kaj *Blackboards* kaj *Five O'Clock in the Afternoon.*

Por ŝia lasta filmo, *Two-leg Horse* (Du-krura Ĉevalo), Samira, kiel por la plej multaj el ŝiaj scenaroj en la lastaj jaroj, ricevis rifuzon filmi en Irano. La filmo estis do filmita en Afganio en 2007, sed la scenejo estis celita de bombatako - antaŭ la fotiloj. Senlaca, Samira translokigis la filmadon al alia loko kaj finis la filmon. Kaj denove, Hana Makhmalbaf dokumentis la laboron de sia fratino en *Samira* *and Non-Professional Actors*.

Ekde 1998, Samira servis kiel ĵuriano ĉe multaj prestiĝaj filmfestivaloj tra la mondo, plejparte kiel la plej juna membro, inkluzive de Cannes, Venecio, Berlino kaj Lokarno. En 2004, Samira Makhmalbaf estis elektita de *The Guardian* kiel unu el la 40 plej bonaj reĝisoroj en la mondo.

## Aktivismo kaj stilo 
Makhmalbaf estas dediĉita aktivulino por virinaj rajtoj, kaj vidas siajn filmojn kiel rimedon de politika esprimo, kvankam, ŝi diras, ne rekte: "Se mi farus filmon kiel ĉi tiu, kiu estus rekta, kiu parolus pri politiko, ĝi estus nenio. Nenio, ĉar estas kvazaŭ paroli kiel ĵurnalisto. Vi diras ion supraĵan. Miaj filmoj estas pli profundaj. Ĉi tiu speco de laboro estas pli viva, laŭlonge de la tempo, laŭ pli profunda maniero, kompare kun ĉi tiu speco de ĵurnalisma laboro."

*Panj é asr* (Je la kvina posttagmeze) estis la unua plenlonga filmo farita en post- talibana medio. En intervjuo kun la BBC, Makhmalbaf diris: "Mi volis montri la realon, ne la kliŝojn en televido, ke Usono eniris Afganion kaj savis la popolon de la talibanoj, ke Usono estas daŭrigo de Rambo." Kaj: "Kvankam la talibanoj foriris, iliaj ideoj estas enradikiĝintaj en la mensoj de la homoj, en ilia tradicio kaj kulturo, kaj ankoraŭ ekzistas granda diferenco inter viroj kaj virinoj en Afganio."

En intervjuo kun la BBC ŝi parolas pri la malfacilaĵoj, kiujn virinaj reĝisoroj alfrontas en Irano. "Tradicie, estas en la menso de ĉiuj, ke virino ne povas esti filmisto. Do estas multe, multe pli malfacile por virino. Ankaŭ, kiam oni vivas en tia situacio, ekzistas danĝero, ke oni povas komenci disvolvi specon de koncentriĝo, kaj tiel oni defias tiun situacion, kaj tiam malrapide la situacio ŝanĝiĝos ankaŭ en la mensoj de aliaj. Mi vere esperas, ke kun la apero de libereco kaj demokratio Irano povos produkti multajn pliajn virinajn reĝisorojn."

En intervjuo kun Indiewire, ŝi parolis pri la filmo "Boards", kaj la uzo de vidaj metaforoj por ilustri la realecon esti rifuĝinto. "Mi ne povis simple imagi ĝin. Kiel mi povas sidi ĉi tie en Cannes kaj pensi pri la homoj loĝantaj en Kurdistano? Do mi devis iri kaj implikiĝi... Mi ne volas mortigi la subjekton kaj meti ilin antaŭ fotilon kaj simple foti ilin kiel mortan aĵon. Mi lasas la realecon eniri la imagon. Mi kredas, ke metaforoj naskiĝas kiam la imago de la artisto amoras kun la realeco de la vivo."

## Filmaro 
* 2008: *La Dukrura Ĉevalo* ( *Asbe du-pa* )
* 2003: *Je la kvina posttagmeze* ( *Panj-e asr* )
* 2002: *Dio, Konstruo kaj Detruo,* unu el la partoj de la filmo *11'09'01 - la 11-an de septembro*
* 2000: *La Nigrulo* ( *Takhté siah* )
* 1998: *La Pomo* ( *Sib'' )

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* http://www.makhmalbaf.com – Oficiala hejmpaĝo de la familio de filmistoj Makhmalbaf
*   
* http://www.makhmalbaf.com/?q=samira

Kategorio:Iranaj scenaristoj
Kategorio:Iranaj reĝisoroj