Luís Pereira da Nóbrega de Sousa Coutinho

**Luís Pereira da Nóbrega de Sousa Coutinho** estis brazila militisto kaj politikisto. Li ampleksis karieron en Armeo, estis generalleŭtenanto kaj iĝis brigadgeneralo. Li disponigis koncernajn servojn al la afero de la Brazila Sendependeco. Li apartenis al la "Klubo de la Patriotoj", formita de José Joaquim da Rocha, Joaquim Gonçalves Ledo kaj Patro Januário; li kun ardo kaj persona dediĉo kunlaboris en la deklaracio de la reganta princo D. Petro de Alcântara "resti en Brazilo" (:pt:Dia do Fico - 9-an de januaro 1822) en opozicio al la ordoj de la portugala registaro, kaj estis tial insultita fare de la "Divisão Auxiliadora", sub la komando de la Guberniestro de la Armiloj de la Kortumo kaj Provinco de Rio-de-Ĵanejro, Generalleŭtenanto :pt:Jorge de Avilez Zuzarte de Sousa Tavares.
## Biografio
Li uzis la plej energiajn klopodojn por prepari reziston al tiu dividado, kunvenante brazilajn soldatojn, patriotojn kaj aliajn defendelementojn en la Campo de Santana en la necertaj noktoj de la 11-a kaj 12-a de januaro 1822. Kun sia kuraĝo kaj persistemo li sufokis la reagon de la trupoj portugalaj postenigitaj en la Provinco de Rio-de-Ĵanejro kiuj estis sur ŝancatendo, konstantaj kaj malamikaj, antaŭ la Reĝa Palaco. Izolita, la generalleŭtenanto Jorge de Avilez rezignas el la regado de la armiloj, kaj timante atakon de brazilaj trupoj, li retiriĝas al la regiono Praia Grande, en Niterói, kie ili fortikigis sin kaj el kie ili estis forpelitaj de Brazilo. La portugala dividado enŝipiĝas en februaro kaj alvenas en Lisbono en majo 1822-a.

Li estis, sub ĉiaj aspektoj, bonfaranto de la brazila sendependeco, rimarkinda politikisto kaj vera patrioto. Li ekoficiĝis, en la unua ministeria kabineto (Ministerio de la Andradoj - inter 16/1/1822 kaj 17/7/1823), la Ŝtata Sekretariejon pri la Militaj Aferoj anstataŭigante la ĝeneralan oficiron de la armeo, :pt:Joaquim de Oliveira Álvares, inter la 27an de junio kaj la 28-an de oktobro 1822. Li estis malkongrua kun la "Patriarko" ĉar li havis ligojn kaj afinecojn, kvankam partaj, kun Joaquim Gonçalves Ledo kaj José Clemente Pereira (Framasonisma grupo). Li estis do implikita kaj inkludita en la enketo pro la akuzo de komploto kontraŭ la registaro kaj, kiel rezulto, kune kun aliaj bonfarantoj de la sendependeco, li estis deportita al Francio kiel unu el la konspirantoj.

Reveninte al Brazilo, en 1824, li restis malproksime de ajna politika agitado; sed, malgraŭ lia retiriĝo, la Provinco de Rio-de-Ĵanejro faris al li justecon, elektante lin deputito al la 1-a Leĝdonado de la Ĝenerala Leĝdona Asembleo de la Imperio de Brazilo - inter 1826 kaj 1829 -, kaj la Ĉambro de la Deputitoj elektante lin ĝia unua prezidanto. Li prezentis sian diplomon la 29-an de aprilo 1826 kaj ekoficis la 1-an de majo 1826. Li estis la unua prezidanto de la Ĉambro de la Deputitoj, el la 8-a de majo ĝis la 21-a de decembro 1826, kiam, bedaŭrinde, li mortis, estante anstataŭigita en aliaj leĝdonaj kunsidoj de la anstataŭanto, deputito "Bernardo Carneiro Pinto de Almeida".

## Vidu ankaŭ
* Januário da Cunha Barbosa (1780-1846)
* Joaquim Gonçalves Ledo(1741-1847)
* José Joaquim da Rocha (1737-1807) brazila pentristo kaj restaŭriganto de artoj

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1760
Kategorio:Mortintoj en 1826
Kategorio:Naskiĝintoj en la 18-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 19-a jarcento

Kategorio:Naskiĝintoj la -an de
Kategorio:Mortintoj la 21-an de decembro
Kategorio:Brazilaj politikistoj
Kategorio:Brazilaj militistoj
Kategorio:Historio de Brazilo