open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Clouange

**Clouange** - lorene kaj luksemburge *Kluéngen*, germane *Kluingen* - estas franca  situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *clouangeois*. La komunumo ekzistas ekde aprilo 1907, antaŭe la loĝloko apartenis al Vitry-sur-Orne (*Wallingen*).

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle
* Rombas - Clouange (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Komunumoj de Moselle
Klasigo de Strunz

La **Klasigo de Strunz** estas sistemo de klasifiko, uzata ĝenerale en mineralogio kiu estas bazata sur la kemia kompono de la mineraloj. Ĝi estis kreita en 1938 fare de la germana minerologo Karl Hugo Strunz kaj ĝisdatigita poste en 2004 fare de la Internacia Asocio de Mineralogio (IAM).​Kiel kuratoro de la muzeo de mineraloj de la Friedrich-Wilhelms-Universität (nomita aktuale Humboldt-Universität zu Berlin, traduke al Universitato Humboldt de Berlino), Strunz zorgis pri la ordigo de la geologia kolekto de la muzeo laŭ la kemiaj kaj kristalografiaj proprecoj de la ekzempleroj. Liaj mineralogiaj tabeloj, publikigitaj por la unua fojo en 1941, suferis diversajn modifojn laŭlonge de la tempo, kaj estis publikigita la naŭa eldono en 2001.​

## Klasigo ĝis la 8a eldono 
La klasika sistemo, kiu ankoraŭ aperas en multaj libroj de mineralogio, dividas la mineralojn en naŭ klasoj, kiuj siavice dividiĝas denove en kelkaj subdividoj, familioj kaj grupoj, laŭ la kemia kompono kaj la kristala strukturo de la ekzempleroj. La naŭ ĉefaj klasoj estas la jenaj:

* 1. Naturaj elementoj
* 2. Sulfidoj
* 3. Halogenidoj
* 4. Oksidoj kaj hidroksidoj
* 5. Nitratoj, karbonatoj
* 6. Sulfatoj, kromatoj, molibdatoj kaj volframatoj
* 7. Fosfatoj, arsenatoj kaj vanadatoj
* 8. Silikatoj - tiuj kiuj formas la grupon plej abundan en la terkrusto (kun 90%)
* 9. Organikaj substancoj

## Klasigo ĝis la 19a eldono 
La klasigo establita aktuale estas iom diferenca, dividante la mineralojn en dek klasoj subdivideblaj.

## Notoj 
Kategorio:Mineralogio
Kategorio:Klasifikaj sistemoj
Karl Hugo Strunz

**Karl Hugo STRUNZ** (24a de Februaro 1910 – 19a de Aprilo 2006) estis germana mineralogo. Li estas konata ĉefe pro la kreado de la Klasigo de Nickel-Strunz, nome naŭa eldono kiu estis publikigita kune kun Ernest Henry Nickel.

Post gradiĝi en Munkeno, li ricevis stipendion por esplorado en la Viktoria Universitato (Manĉestero, Anglio) kie li laboris kun William Lawrence Bragg. Li poste iris al la Instituto pri Teknologio Zuriko (Svisio), kie li estis helpanto de Paul Niggli. En 1937 Strunz iris al la Mineralogia Muzeo de la Museum für Naturkunde (Berlino, Germanio), kie li estis helpanto de Paul Ramdohr. Du jarojn poste, en 1939, li estis nomumita profesoro de la 'Friedrich-Wilhelm Universitato', nuntempa Humboldt Universitato en Berlino. Li tenis tiun tiun postenon post la fino de la Dua Mondmilito en 1946. En 1946 li translokiĝis al la Universitato de Regensburg kie li establis departamenton por mineralogio kaj geologio. En 1951 li estis nomumita profesoro de la Teknologia Universitato Berlino, kie li establis departamenton por mineralogio. Li tenis tiun postenon ĝis iĝi emerita profesoro en 1978.

Strunz disvolvis klasigon por mineraloj kiu estas bazita sur ilia kemia kompono kaj ilia kristala strukturo, nune konata kiel Klasigo de Nickel-Strunz. Ĝi estis por la unua fojo publikigita en 1941. Grava revizio estis publikigita en 1966 kun Christel Tennyson. La 9a eldono estis publikigita en 2001 kun Ernest Henry Nickel.

Strunz estis fondinta membro de la Internacia Mineralogia Asocio, kaj estis estro de la *Mineral Data Commission* inter 1958 kaj 1970. Li publikigis ĉirkaŭ 200 sciencajn artikolojn kaj multajn librojn, ĉefe pri minerala klasifiko kaj kristala kemio. Li faris multajn sciencajn ekspediciojn al plej landoj de Eŭropo, Madagaskaro, Namibio, Zimbabvo kaj Tanzanio.

## Kelkaj publikaĵoj 
* 
* 
* 
* 

## Notoj 
:* 
:*
:*

Kategorio:Germanaj mineralogoj
Bitche (stacidomo)

**Bitche** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Bitche, en departemento Moselle, regiono Grand Est.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Haguenau - Hargarten-Falck (159000).

## Vidu ankaŭ 
* Bitche
* Bitche-Camp (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Moselle
Kategorio:Bitche
Enchenberg

''''* estas komunumo  de Francio. Ĝi situas en la departemento *Moselle* - prononco [], nomata laŭ la france samnoma rivero Mozelo - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarreguemines / Saargemünd kaj al la kantono **. 

Najbare, la teritorio havas komunan limon kun . Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas *Enchenbergeois''.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle
* Enchenberg (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Moselle
Adél Jordán

**Adél Jordán,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Jordán Adél** estis hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝiaj gepatroj estis Kati Lázár kaj Tamás Jordán (aktoro), ŝia edzo estis Tamás Keresztes.

Adél Jordán naskiĝis la  en Budapeŝto.
eta|maldekstre|

## Biografio 
Adél Jordán maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris aktoran diplomon en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto) en 2003. Ŝia ĉefinstruisto estis Gábor Máté (aktoro). Ŝi komencis sian aktoran karieron en Teatro Gárdonyi Géza. Ekde 2006 ŝi estis membro de Teatro Katona József. Ŝi ricevis aktorajn premiojn inter 2007-2019. Ŝi edziniĝis kaj naskis filon en 2010. Ŝi eksedziniĝis kaj havas amkunulinon.

## Ŝiaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Somermeznokta sonĝo - Heléna
** Makbeto - unua sorĉistino
* Anton Ĉeĥov:
** Tri fratinoj - Irina
** La Mevo - Maŝa
** *Ivanov* - Saŝa
* Zoltán Egressy (verkisto): *Portugál* - edzino
* Alan Jay Lerner: My Fair Lady - Eliza Doolittle

## Ŝiaj filmaj roloj (elekto) 
* *Ez van, Azarel* (mallonga filmo, 1995)
* *Csak szex és más semmi* (2005) - Saci
* *Nyitva* (2018) - Eszter
* *Mellékhatás* (televizia serio, 2020) - Dalma
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de *Jenny Slate*

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Petit-Réderching

**Petit-Réderching** estas franca  situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *petit-réderchingeois* respektive *petit-réderchingeoises*. En la komunumo fontas la rivereto Bickenalb, kiu poste fluas tra Sarlando kaj Rejnlando-Palatinato en Germanio. 
.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle
* Petit-Réderching (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Moselle
Rombas

**Rombas** [ʀɔ̃bɑ] - jen france, historie origine germane *Rombach*, lorene kaj luksemburge *Rombéch* laŭ loka rojo - estas franca  situanta en departemento Moselle [], regiono Grand Est.

Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas *rombasiens*.

La teritorio havas limon kun la najbaraj komunumoj . 

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle
* Rombas - Clouange (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Moselle
Iniö

**Iniö** estas eksa komunumo de Finnlando. Ĝi esti unuiĝinta kun Parainen, Nauvo, Korppoo kaj Houtskari Länsi-Turunmaa en 2009. La 31-an de decembro 2008 la komunumo havis 249 loĝantojn, kaj ĝia terareo estis .

Kategorio:Eksaj komunumoj de Finnlando
Forsterito

[eta|dekstre|230px|Forsterito (grandformata kaj senkolora) sur sanidino (malgrandaj senkoloraj kristaloj) kun [hematito (ruĝeca).]]
**Forsterito** (Mg2SiO4; komune mallongigita kiel **Fo**; konata ankaŭ kiel *blanka olivino*) estas magnezi-riĉa finmembro de la solidsolva serio de olivino. Ĝi estas izomorfa kun la fer-riĉa finmembro, fajalito. Forsterito kristaliĝas en la romba kristalsistemo (spacgrupo *Pbnm*) kun ĉelparametroj *a* 4.75 Å (0.475 nm), *b* 10.20 Å (1.020&nbsp;nm) kaj *c* 5.98 Å (0.598&nbsp;nm).

eta|maldekstra|Oranĝkolora forsterito kun parto de tefroito.
Forsterito estas asocia kun magmaj kaj metamorfaj rokaĵoj kaj troviĝis ankaŭ en meteoritoj. En 2005 ĝi estis trovita ankaŭ en polvo el kometo reatingita pere de la Kosmosondilo *Stardust* (Stelpolvo). En 2011 ĝi estis observita kiel fajnaj kristaloj en la polvonuboj de gaso ĉirkaŭ forminta stelo.

Du polimorfoj de forsterito estas konataj: nome ŭadslejito (ankaŭ ortoromba) kaj ringvudito (izometria). Ambaŭ estas konata ĉefe el meteoritoj. Peridoto estas la gema variaĵo de forsterita olivino.

## Notoj 
Kategorio:Mineraloj
Kategorio:Gemoj
Kategorio:Silikataj mineraloj
Fajalito

eta|||Fajalita kristalaro - Ochtendung, Eifel, Germanio.
**Fajalito** (Fe2SiO4; komune mallongigita al **Fa**) estas la fero-riĉa finmembro de la solidsolva serio de olivino. Komune al ĉiuj mineraloj de la olivina grupo, fajalito kristaliĝas en la romba kristalsistemo (spacgrupo *Pbnm*) kun ĉelparametroj *a* 4.82 Å, *b* 10.48 Å kaj *c* 6.09 Å.

Fajalito formas solidsolvan serion kun la magnezia olivina finmembro forsterito (Mg2SiO4) kaj ankaŭ kun la mangano-riĉa olivina finmembro tefroito (Mn2SiO4).

eta|maldekstra|La atomskala strukturo de fajalito laŭlonge de la A akso. Oksigeno estas montrata ruĝe, silicio rozkolore, kaj fero blue. Projekcio de la unuĉelo estas montrata en la nigra ortangulo.
Fero-riĉa olivino estas relative ofta konstituanto de acidaj kaj alkalaj magmorokaĵoj kiaj vulkanaj obsidianoj, riolitoj, traĥitoj kaj fonolitoj kaj de plutona kvarcaj sienitoj en kiu ĝi estas asocia kun amfiboloj. Ties ĉefa apero estas en ultrabazaj vulkanaj kaj plutonaj rokoj kaj malpli ofte en felsaj plutonaj rokoj kaj rare en granita pegmatito. Ĝi ekzistas litofize en obsidiano. Ĝi ekzistas ankaŭ en mez-grade termika metamorfigita fero-riĉaj sedimentoj kaj en nepuraj karbonataj rokoj.

Fajalito estas stabila kun kvarco je malaltaj premoj, dum pli magnezia olivino ne estas, pro la reakcio olivino + kvarco = ortopirokseno. Fero stabiligas la olivin+kvarcan paron.

La nomo "fajalito" estas derivita el insulo Faial (Fajal) en Azoroj en kiu la mineralo estis priskribita por la unua fojo en 1840.

## Notoj 
Kategorio:Mineraloj
Jean Graton

**Jean GRATON** (10-a de aŭgusto 1923 - 21-a de januaro 2021) estis franca desegnisto de bildliteraturo. Graton kreis la faman rolulon Michel Vaillant kaj la tiunoman serion en 1957. Li laboris por gazetoj *Spirou* kaj *Tintin*.

Kategorio:Francaj artistoj
Velké Němčice

**Velké Němčice** () estas kampurbo en Ĉeĥio troviĝanta en Moravio, distrikto Břeclav situanta 23&nbsp;km sude de Brno sur la maldekstra bordo de rivero Svratka. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1228. Ekde la 10-a de novembro 2006 estis al la municipo redonita statuso de kampurbo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kastelo Velké Němčice, kvarala duetaĝa konstruaĵo, ekde la jaro 1945 uzata por bezonoj de lernejo
* Preĝejo de sankta Venceslao kaj sankta Vito
* Kapelo "Kaštílek"
* Statuo de sankta Johano Nepomuka
* Statuaro de Pietato
* Plácky – naturmemorindaĵo

## Personecoj 
* Oldřich Švarný (1920–2011), sinologo

## Pluaj fotoj 

Velké Němčice - zámek obr1.jpg|kastelo, eksa burgejo
Velké Němčice - vinný lis na náměstí obr2.jpg|historia vinpremilo en la placo
Velké Němčice - obecní úřad a knihovna.jpg|municipa ofico kun biblioteko

Kategorio:Kampurboj en distrikto Břeclav
Kategorio:Municipoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Kampurboj en Moravio
Kategorio:Vinkultivada subregiono Velké Pavlovice
Kategorio:Setlejoj en Dija-svratka valego
Kategorio:Setlejoj sur Svratka
Wittring (stacidomo)

**Wittring** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Wittring, en departemento Moselle, regiono Grand Est.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj  Grand Est.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Mommenheim - Sarreguemines (161000).

## Vidu ankaŭ 
* Wittring

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Moselle
Kategorio:Wittring
Wittring

''''* estas komunumo  de Francio. Ĝi situas en la departemento *Moselle* - prononco [], nomata laŭ la france samnoma rivero Mozelo - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarreguemines / Saargemünd kaj al la kantono **. 

Najbare, la teritorio havas komunan limon kun . Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas *Wittringeois''.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle
* Wittring (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Moselle
Šakvice

**Šakvice** () estas municipo troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 5&nbsp;km sude de Hustopeče sur milda altaĵo proksime de akva rezervujo Nové Mlýny III. Vivas ĉi tie  (). Norde de la municipo kondukas fervojlinio Břeclav–Brno.

## Historio 
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1371.

Nokte je la 24-a de decembro 1953 okazis en fervoja stacidomo Šakvice sur fervojlinio Brno – Břeclav al dua plej granda fervoja malfeliĉo en ĉeĥaj landoj: dum kunpuŝiĝo de rapidtrajno kun persona trajno pereis 103 homoj kaj 83 estis vunditaj. La 13-an de decembro 2011 estis sur konstruaĵo de la fervoja stacidomo Šakvice senvualigita tabulo al la viktimoj de la malfeliĉo.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Barboro
* Statuo de sankta Isidoro de Madrido, patrono de kamparanoj el la jaro 1748 al la municipo donacis Marie Antonie el Liĥtenŝtejnidoj
* Statuaro de sankta Johano Nepomuka
* Statuaro de La plej sankta Triunuo el la jaro 1913
* Monumentoj al viktimoj de la unua mondmilito kaj al Ruĝa Armeo

## Pluaj fotoj 

Pavlovské vrchy, Děvín, pohled na Šakvice.jpg|Vido de Děvín
Šakvice 04.JPG|Statuaro de sankta Johano Nepomuka
Šakvice 03.JPG|Statuaro de La plej sankta Triunuo
Šakvice - socha sv Isidora obr03.jpg|statuo de sankta Isidoro
Šakvice.jpg|Stacidomo
Šakvice church 06.JPG|Kruco ĉe la preĝejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Vinkultivada subregiono Velké Pavlovice
Kategorio:Setlejoj en Malsupramoravia valego
Kategorio:Setlejoj sur Dijo
Šitbořice

**Šitbořice** () estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 25&nbsp;km sudoriente de Brno. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1255.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Statuo de sankta Johano Nepomuka el la jaro 1759.
* Gotika preĝejo de sankta Nikolao el la 15-a jarcento estis en la jaro 1909 detruita pro kaŭzo de netaŭganta statiko. Sur la sama loko estis en la jaroj 1910 ĝis 1911 konstruita nova preĝejo en la historiganta stilo inspirita de romanika arkitekturo.
* Sulfura fonto Štengar kaj loka banloko

## Pluaj fotoj 

Šitbořice - kostel sv Mikuláše obr2.jpg|Preĝejo de sankta Nikolao
Šitbořice - socha sv Jana Nepomuckého.jpg|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Šitbořice - hasičská zbrojnice.jpg|Fajroestingista armilejo
Šitbořice - ulice Divácká.jpg|Diváky strato

Kategorio:Municipoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Vinkultivada subregiono Velké Pavlovice
Kategorio:Setlejoj en Arbaro Ždánice
Etel Judik

**Etel Judik,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Judik Etel** estis hungara aktoro. Ŝiaj originaj personaj nomoj estis *Etelka, Franciska*, ŝia karesnomo estis *Bogi,* ŝia dua edzo estis Frigyes Karinthy (tiam ŝiaj geedziĝaj nomoj estis laŭ hungarlingve kutima nomordo *Karinthy Frigyesné* aŭ *Karinthyné Judik Etel)*.

Etel Judik naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Etel Judik akiris aktoran diplomon en Tutlanda Reĝa Akademio pri Teatro en 1903. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Scenejo Thália, pli poste en kabaredo kaj teatra trupo de Artúr Bárdos. Intertempe ŝi edziniĝis kaj naskis dufoje, tamen ŝ kontaktiĝis kun Frigyes Karinthy. Ili pasis duonjaron en Berlino. Post la divorco ili geedziĝis en 1913 kaj ŝi naskis filon en la sekva jaro. En 1917 ŝi estis membro de teatra trupo de Irén Feld, sed en la sekva jaro ŝi mortis pro la monda epidemio gripo.

## Ŝiaj teatraj roloj (elekto) 
* Herman Heijermans: *Remény* - Johanna
* Henrik Ibsen: *A vadkacsa* - Gina
* Gerhart Hauptmann: *Henschel fuvaros* - Hanne

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Perná (apartigilo)

Nomon **Perná** havas pluraj setlejoj:
* Perná, municipo en distrikto Břeclav
* Perná (Orlické Podhůří), parto de municipo Orlické Podhůří en distrikto Ústí nad Orlicí
* Perná (Lešná), parto de municipo Lešná en distrikto Vsetín
Žďár nad Orlicí

**Žďár nad Orlicí** () estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Rychnov nad Kněžnou. Vivas ĉi tie  ().

Tra la municipo kondukas fervojlinio el Týniště nad Orlicí ĝis Choceň, sur okcidenta fino de la municipo estas fervoja haltejo.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1342.

## Loĝantaro
## Partoj de municipo 
* **Žďár nad Orlicí**
* Chotiv
* Světlá

## Pluaj fotoj 

 Žďár nad Orlicí, municipal office.jpg| Municipa ofico kaj poŝto
 Žďár nad Orlicí, train stop.jpg| Trajna haltejo
 Žďár nad Orlicí, house No 1.jpg| Domo n-ro 1
 Žďár nad Orlicí, local pond.jpg| Fiŝlago sur rojo Žďárský potok


Kategorio:Municipoj en distrikto Rychnov nad Kněžnou
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Rychnov nad Kněžnou
Kategorio:Setlejoj en Orlica tabulo
Perná

**Perná** () estas municipo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 8&nbsp;kilometroj de Mikulov. Vivas ĉi tie  (). La municipo situas sur montarpiedo de Pavlovské vrchy. Pli granda parto de la katastro estas konsisto de PPR Pálava kaj trafas ankaŭ ĝin nacia naturrezervejo Děvín kaj Tabula Monto.

## Historio 
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1305.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Nikolao
* Statuo de sankta Johano Nepomuka
* Kolono kun statuaro de La plej sankta Triunuo kun fontano

## Pluaj fotoj 

Perná village commons 01.JPG|Vilaĝplaco
Perná municipality 02.JPG|Municipa ofico
Perná church 02.JPG|Preĝejo de sankta Nikolao
Perná village commons 03.JPG|Kolono de La plej sankta Triunuo
BožímukapodLomem 02.jpg|Dia torturo sub ŝtonminejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Vinkultivada subregiono Mikulov
Kategorio:Setlejoj en Malsupramoravia valego
Kategorio:Setlejoj en Dija-svratka valego
Biogeokemio

La **biogeokemio** estas scienco kiu studas la interagadon inter la geokemiaj kombinaĵoj kaj la vivaj organismoj. La biogeokemio necesas por la kompreno de la funkciado de la vivaj estaĵoj, el la nivelo de organizado de la ĉeloj ĝis la ekosistemo kiun ili kunformas. Krome, tiu scienco ebligas la komprenon kial okazas multaj mediaj problemoj (klimata ŝanĝo, detruo de la ozona tavolo, media poluado) kaj procezoj esencaj por la socio (produktado de kultivoj, reciklado de rubo, media purigo). La disvolvigo de la biogeokemio tre bone adaptiĝas al tiuj regionoj kiuj havas tre densan vegetaĵaron kaj kie la geologia kartografio estas malfacile farebla pro manko de terenaj elstaraĵoj.

La termino *biogeokemio* devenas de la grekaj radikoj *bios*, kiu signifas "vivon", *geos*, kiu signifas "Teron", kaj "kemio". La unuigo de tiuj tri sciencoj, nome biologio, geologio kaj kemio, rezultis en alianco kiu formis la biogeokemion kiel branĉo el tiuj tri sciencoj, kaj referencas al la rilato de la kompono de la Tero (kaj de ties kemiaj organikaj kaj neorganikaj elementoj) kun la vivo.

Ŝlosila koncepto estas tiu de "biokemiaj cikloj" nome ciklaj movadoj de la elementoj kiuj formas la biologiajn organismojn kaj la geologian medion en kiuj intervenas kemia ŝanĝo. Inter ili menciindas la Karbono-ciklo, la Akva ciklo kaj la Nitrogena ciklo.

## Vidu ankaŭ 
* Geokemio
* Vladimir Vernadskij

Kategorio:Geokemio
Kategorio:Biologiaj studfakoj
Velké Bílovice

**Velké Bílovice** () estas urbo troviĝanta en Ĉeĥio, en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 10&nbsp;km norde de Břeclav. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1306.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo 
Precipe norde kaj oriente de la urbo etendiĝas granda kvanto de vitejoj kaj ĉirkaŭ 650 vinkeloj.

## Memorindaĵoj 
* *Habanaj keloj* – la plej granda el ili, kiu estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 1614 fare de habanoj, ni trovos direkte al Čejkovice
* Burgejo – Unuafoje ĝi estas menciata nur en la jaro 1417, sed kiel jam de militoj damaĝigita. Pli poste ĝi estis renovigita kaj en duono de la 16-a jarcento renesance reguligita fare de Zierotinoj. En la 18-a jarcento la burgejo estis reguligita por mastrumaj celoj. Nuntempe ĝi estas al la publiko ne alirebla.
* Preĝejo de Virgulino Maria – konstruita en la jaroj 1764–1765
* Urba muzeo

## Velké Bílovice en filmo 
Velké Bílovice estas jam longe ŝatata loko de filmistoj por filmi filmojn kun temo vino. Oni filmis ĉi tie granda parto de trilogio "*Vino*": *Bouřlivé víno* (1976), *Zralé víno* (1981) kaj *Mladé víno* (1986). Oni filmis ĉi tie ankaŭ multe da scenoj de filmo *Bobule* (2008).

## Pluaj fotoj 

Velke Bilovice kostel Kánová.JPG|Vido al Velké Bílovice de nordoriento
Velke Bilovice kaple3.JPG|Vojo inter vitejoj direkte al kapelo
Velke Bilovice vinohrad3.JPG|Vojo al la kapelo, vido norden. En malproksimeco estas videbla municipo Vrbice
Velké Bílovice.JPG|Kapeleto de sanktaj Cirilo kaj Metodo sur Hradištěk

## Referencoj 
Kategorio:Urboj en distrikto Břeclav
Kategorio:Municipoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Urboj en Moravio
Kategorio:Vinkultivada subregiono Velké Pavlovice
Kategorio:Setlejoj en Malsupramoravia valego
Róza Juhász

**Róza Juhász** [juhAs], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Juhász Róza** estis hungara aktoro, voĉoaktoro, reĝisoro. Ŝia edzo estas Pál Oberfrank. 

Róza Juhász naskiĝis la  en Sarkad.

## Biografio 
Róza Juhász akiris aktoran diplomon en Altlernejo pri Teatro kaj Filmo en 1984. Ŝia ĉefinstruisto estis Imre Kerényi. Ŝi komencis sian aktoran karieron en Nacia Teatro (Szeged). Ŝiaj sekvaj teatraj stacioj estis Teatro Szigligeti (Szolnok), Nacia Teatro (Budapeŝto) (1986-1990), Teatro Madách (1990-2004), Teatro Csokonai (Debrecen). Baldaŭe ŝi ne ligiĝas al teatro. Ŝi edziniĝis kaj naskis 2 filinojn.

## Ŝiaj teatraj roloj (elekto) 
* William Shakespeare:
** Reĝo Lear - Goneril
** Rikardo la 3-a - 
** La Vintra Fabelo - Paulina
* Endre Fejes: Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo (teatra versio) - Veronika
* József Katona: *Bánk bán* - Izidóra
* Imre Madách: *Mózes* - Mirjam
* Ŝolom Alejĥem: Violonisto sur la tegmento - Sára Fruma

## Ŝiaj reĝisoraĵoj (elekto) 
* Antoine de Saint-Exupéry: La eta princo
* Ferenc Molnár: *Liliom*
* István Örkény: *Macskajáték*

## Ŝiaj televiziaj filmaj roloj (elekto) 
* *Skatulyácska királykisasszony* (1985) - titolrolo
* *Viaszmadár* (1982) - Margit
* *Glóbusz* (serio, 1993)
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj ekzemple de Laura Antonelli, Jane Birkin, Julie Newmar

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* hungarlingva datenaro

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Taivassalo

eta|maldekstra|200ra|
**Taivassalo** (jen finne, ) estas komunumo de Finnlando en provinco Origina Finnlando sur bordo de maro de Finna insularo. La areo de Taivassalo estas , el kio  estis tero,  enlanda akvo kaj  maro. La 30-an de junio 2021 la komunumo havis  loĝantojn. Fiŝkaptado estas vere notebla vivrimedo en la komunumo. La administra centro estas kirkvilaĝo Taivassalo.

Helsinki estas vilaĝo en Taivassalo.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Finnlando
Kirko de Kälviä

eta|dekstre|250px
**Kirko de Kälviä** estas luterana kirko en Finnlando en Kälviä, nuntempe en Kokkola. Ĝi estis konstruita en 1905. La kirko estas kruckirko. Ĝia konstrustilo estas de novgotiko. La kirkon planis Odelt W. Renell.

Kategorio:Luteranaj preĝejoj en Finnlando
Moritz Georg Weidmann la Maljuna

**Moritz Georg Weidmann** estis germana libristo kaj eldonisto kaj unu el la plej grandaj librokomercistoj siaepoke. Li estis filo de la pastoro Johann Peter Weidmann kaj patro de Moritz Georg Weidmann la Juna (1686-1743). Weidmann staĝis kiel libristo en Frankfurto ĉe Majno antaŭ ol definitive translokiĝi al Lepsiko, kie – laŭ la datumoj sugestas – li edziĝis al Maria Gleditsch Sacer (1658-1724), edzino de la libristo Mathias Ritter (m. 1681), kaj tiele li firmiĝis en la negocoj de la librista urbo plej grava en Germanio. Ĉirkaŭ 1680, li donis al la entrepreno sian propran nomon (**Weidmannsche Buchhandlung**) kaj ĝin tenis ĝis sia morto en 1693. En novembro 1694, lia vidvino Maria Sacerin, edziĝis al Johann Friedrich Gleditsch, kiu daŭrigis la negocon kaj transdonis ĝin al sia samnoma filo Moritz Georg Weidmann.

La komercaj interesoj de Weidmann temis pri sciencaj publikaĵoj, ĉefe rilate al la klasika filologio. Dum lia administrado, polemikaĵoj okazis kun la cenzuristoj, pro la eldonaĵoj faritaj de Christian Thomasius. En 1854, lia eldonejo translokiĝis al Berlino sub la manoj de Karl August Reimer (1801–1858) . Inter 1848 kaj 1851, la Eldonejo Weidmann publikigis la ĉefan liberalan germanan ĵurnalon. La eldonejo ekzistas hodiaŭ sidas en Hildesheim sub la zorgado de Georg Olms.

## Verkaro 
* Acta Eruditorum, Otto Mencke, 1682
* Octavia: Römische Geschichte 1688
* De particulis Latinae orationis Horatii Tursellini Romani libellus utilissimus, Orazio Torsellini, Jacob Thomasius, 1689

## Literaturo 
* CERL Thesaurus
* Sächsische Biographie
* Deutsche Digitale Bibliotek
* Novel Translations: The European Novel and the German Book, 1680–1730
* Geni
* Baroque Piety: Religion, Society, and Music in Leipzig, ...
* Gravurkatalogo de la 17-a jarcentaj presaĵoj publikigitaj en la germana lingvo

## Vidu ankaŭ 
* Johann Ludwig Gleditsch (1663-1741)
* Johann Friedrich Gleditsch (1653-1716)
* Moritz Georg Weidmann la Juna (1686-1743)
* Philipp Erasmus Reich (1717-1787)
* Johann Gottlieb Gleditsch (1714-1786)
* Johann Gottlieb Gleditsch (1688-1738)
* Friedrich Benedict Carpzov (1639-1699)
* Otto Mencke (1644-1707)
* Daniel Elsevier (1626-1680)
* Johann Peter Weidmann (1751-1819)

## Referencoj 
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Velké Pavlovice

**Velké Pavlovice** () estas urbo en Ĉeĥio troviĝanta en Sudmoravia regiono, en distrikto Břeclav 17&nbsp;km nordokcidente de Břeclav. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio de la vilaĝo estis en 1252.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de Ĉielpreno de Virgulino Maria
* Statuaro de Pietato
* Kapelo de sankta Urbano
* Statuo de sankta Johano Nepomuka
* Kontribua grenejo - kvinetaĝa konstruaĵo el la jaroj 1770–1780
* Historiaj keloj, premejoj kaj premiloj
* Eksa kasteleto
* Belvedero Slunečná

## Pluaj fotoj 

691 06 Velké Pavlovice, Czech Republic - panoramio.jpg|Suma vido
Velké Pavlovice - náměstí 9. května.jpg|Placo Náměstí 9. května
Velké Pavlovice - městský úřad.jpg|Urba ofico
Velké Pavlovice - kontribuční sýpka obr3.jpg|Kontribua grenejo
Velké Pavlovice - Sklepní ulička pod Starou horou.jpg| Kela strateto sub Malnova monto

Kategorio:Urboj en distrikto Břeclav
Kategorio:Municipoj en distrikto Břeclav
Kategorio:Urboj en Moravio
Kategorio:Vinkultivada subregiono Velké Pavlovice
Kategorio:Setlejoj en Malsupramoravia valego
Kategorio:Setlejoj en Arbaro Ždánice
Internacia Asocio de Mineralogio

La **Internacia Asocio de Mineralogio** (IAM) estas internacia grupo de 38 landaj asocioj. La celo estas promocii la sciencon de la mineralogio kaj normigi la nomenklaturon de ĉirkaŭ 4 000 mineraloj plej konataj. La IAM estas aliĝinta al la Internacia Unio de Geologiaj Sciencoj (IUGS). 

La komisiono de IAM plej aktiva estas la "Komisiono de novaj mineraloj kaj mineralnomoj". Ĝi estis fondita en 1959 por kunordigi la atribuon de nomoj al novaj malkovritaj mineraloj, la reviziadon de la nomoj jam ekzistantaj kaj malakcepti la klasojn jam nevalidajn. En Julio 2006 okazis kunigon inter tiu komisiono kaj "Komisióno de klasigo de mineraloj", iniciatita je peto de ambaŭ komisionoj, kio rezultis en la "Komisiono de Novaj Mineraloj, Nomenklaturo kaj Klasifiko" (KNMNK). 

Kelkaj landaj asocioj estas jenaj:
* *Sociedad Española de Mineralogía*
* *Österreichische Mineralogische Gesellschaft*
* *Sociedade Brasileira de Geología*
* *Mineralogical Association of Canada*
* *Société Française de Minéralogie et de Cristallographie*
* *Deutsche Mineralogische Gesellschaft*
* *Società Italiana di Mineralogia e Petrologia*
* Mineralogia Societo de Japanio
* Rusia Mineralogia Societo
* *Mineralogical Association of South Africa*
* *Mineralogical Society of America*
* Sveda Mineralogia Societo
* *Schweizerische Mineral*

## Eksteraj ligiloj 
*IAM, retejo
**IAM, medalo
**IMA - Retejo de la KNMNK
** Retejo de la KNMNK
*IMA - Mineralogical Society of America

Kategorio:Mineralogio
Kategorio:Tersciencaj organizaĵoj
Kategorio:Internaciaj sciencaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1958
Zetting (stacidomo)

**Zetting** estas franca stacidomo sur linio  - , situanta en  Zetting, en departemento Moselle, regiono Grand Est.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF), priservata de aŭtoĉaroj  Grand Est.

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de linio Mommenheim - Sarreguemines (161000).

## Vidu ankaŭ 
* Zetting

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Fervojaj stacioj en Moselle
Kategorio:Zetting
Zetting

''''* estas komunumo  de Francio. Ĝi situas en la departemento *Moselle* - prononco [], nomata laŭ la france samnoma rivero Mozelo - en la historia kaj kultura regiono Loreno kaj ekde 2016 en la nova administra regiono *Grand Est* ("Granda Oriento"). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Sarreguemines / Saargemünd kaj al la kantono **. 

Najbare, la teritorio havas komunan limon kun . Ĝiaj loĝantoj france nomiĝas *Zettingeois''.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle
* Zetting (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Moselle
Uhřice (distrikto Vyškov)

**Uhřice** estas municipo en Ĉeĥio situanta en distrikto Vyškov en&nbsp;Sudmoravia regiono. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1327.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kapelo de sankta Rozalio

## Pluaj fotoj 

Uhřice (VY), náves.jpg|Uhřice
Uhřice (VY), hasičská zbrojnice.jpg|Fajroestingista armilejo
Uhřice (VY), OÚ.jpg|Municipa ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Vyškov
Kategorio:Setlejoj en Litenĉica montetaro
Jorma Uotinen

**Jorma Leo Kalevi Uotinen** (naskiĝinta la  en Pori) estas finna dancisto kaj koreografo. Li agis kiel arta direktoro en dancogrupo de Urba teatro de Helsinko (1987–1992), en Finna nacionala baleto (1992–2001) kaj en festivalo Kuopio tanssii ja soi (2002–2019). Al li estis donita titolo de profesoro.

Kiel dancisto kaj koreografo Uotinen agas ekde 1970 en Finnlando kaj eksterlande en multaj dancogrupoj. Li ricevis dum sia kariero multajn finnajn kaj internaciajn premiojn kaj rekomenditojn.

Kategorio:Finnaj artistoj
Bon Repos sur Blavet

''''* (jen france, bretone *Berrepoz-ar-Blavezh*) estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Côtes-d'Armor* (jen france, ), “marbordoj de la lando ĉe la maro”, en la regiono Bretonio (, ), kaj apartenas al la arondismento Guingamp kaj la kantono Rostrenen. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la arondismento Guingamp kaj al la kantono **. La teritorio havas komunan limon kun . 

La administra unuo *Bon Repos sur Blavet* estis kreita kiel nova komunumo *(commune nouvelle)'' per dekreto de la 30-a de aŭgusto 2016 kun efiko de la 1-a de januaro 2017, kunfandante la antaŭajn municipojn Laniscat, Perret kaj Saint-Gelven. Ekde tiam, ĉi tiuj estas komunumoj delegitaj. La administra centro estas en Laniscat. Najbaraj komunumoj estas Sainte-Tréphine en la nordokcidento, Saint-Igeaux kaj Plussulien en la nordo, Saint-Mayeux en la nordoriento, Caurel en la oriento, Saint-Aignan kaj Sainte-Brigitte en la sudoriento, Silfiac en la sudo, Lescouët-Gouarec kaj Plélauff en la sudokcidento kaj Gouarec en la okcidento. La rivero Sulon etendiĝas laŭ la nordokcidenta komunuma limo kaj enfluas en la riveron Blavet, kiu fluas sur la suda limo de la eksa parto Laniscat kaj poste dividas la partojn Perret sude kaj Saint-Gelven norde. 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

## Vidu ankaŭ 
* komunumoj de Côtes-d'Armor

Kategorio:Komunumoj de Côtes-d'Armor
Uhřice (distrikto Hodonín)

**Uhřice** () estas municipo en distrikto Hodonín, en Sudmoravia regiono en Ĉeĥio situanta 13&nbsp;km okcidente de Kyjov. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1351.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de sankta Johano Baptisto
* Statuo de sankta Johano Nepomuka
* Kapeleto
* Kruco
* Stacidomo

## Pluaj fotoj 

Uhřice - socha sv. Jana Nepomuckého.jpg| Statuo de sankta Johano Nepomuka
Uhřice, sýpka u nádraží.jpg|Ruino de eksa grenejo
Uhřice, nádraží (3).jpg|Fervoja stacio Uhřice u Kyjova, hodiaŭ sen regula trafiko

Kategorio:Municipoj en distrikto Hodonín
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Hodonín
Kategorio:Vinkultivada subregiono Moravia Slovakio
Kategorio:Setlejoj en Arbaro Ždánice
Rohrbach-lès-Bitche

**Rohrbach-lès-Bitche** estas franca  situanta en departemento Moselle, regiono Grand Est.

Ĝiaj loĝantoj nomiĝas *Rohrbachois*.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Moselle
* Rohrbach-lès-Bitche (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Moselle
Pöytyä

**Pöytyä** estas komunumo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. En 30-a de junio 2021 la komunumo havis 8243 loĝantojn, kaj ĝia areo estas 773.55 km², el kio 749.94 km² estas tero kaj 23.61 km² akvo. Rivero Aurajoki fluas kaj larĝiĝas en areo de Pöytyä. Karinainen estis ligita al Pöytyä en 2005 kaj Yläne en 2009.

Kategorio:Komunumoj de Finnlando
Uhřice (distrikto Blansko)

**Uhřice** estas municipo troviĝanta en distrikto Blansko, Sudmoravia regiono, Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1078.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Monumento de falintoj el la unua kaj la dua mondmilitoj
* Kapeleto kun sonorilejo

## Pluaj fotoj 

Pomník obětem světových válek, Uhřice, okres Blansko.jpg|Monumento al viktimoj de la mondmilitoj
Záložna, Uhřice, okres Blansko.jpg|Lombardejo
Zvonice a kříž na návsi, Uhřice, okres Blansko.jpg|Sonorilejo kaj kruco en vilaĝplaco
Kříž, Uhřice, okres Blansko.jpg|Kruco
Rybník Lipina, Uhřice, okres Blansko.jpg|Fiŝlago Lipina
Rybník Lipina, Uhřice, okres Blansko (02).jpg|Fiŝlago Lipina
Rybník Lipina, Uhřice, okres Blansko (03).jpg|Fiŝlago Lipina

Kategorio:Municipoj en distrikto Blansko
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Blansko
Kategorio:Setlejoj en Boskovica sulko
Kategorio:Setlejoj en Drahana montetaro
Koski Tl

**Koski Tl** (jen finne, ) estas komunumo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El la areo estas tero  kaj akvo . La teritorio havas komunan limon kun .

Plejparto de la komunumo estas sur argila ebenaĵo, sed tie estas ankaŭ riveroj kaj iliaj vastoj kaj terspinoj. Rivero Paimionjoki fluas tie kaj la malnovaj vilaĝoj de Koski Tl estas apud la rivero. *Tl* en nomo de komunumo signifas la gubernion Turkuo kaj Pori, finne *Turun ja Porin lääni* kaj svede *Åbo och Björneborgs län*, kaj estis inkludita en la nomo, ĉar en Finnlando situis ankaŭ alia komunumo Koski, nuna Hämeenkoski kaj kvankam ĝi, Koski Hl, prenis nomon Hämeenkoski en 1995 kaj kvankam la gubernio de Turkuo kaj Pori malaperis en 1997, Koski Tl konservis la mallongigon en sia nomo.

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Komunumoj de Finnlando
Helsinki (Taivassalo)

**Helsinki** (jen finne, svede *Helsinge*) estas vilaĝo en Finnlando. Ĝi situas en la provinco Origina Finnlando kaj en la komunumo Taivassalo (jen same finne, svede *Tövsala*). En la vilaĝo estas vere malmulte tutjaraj loĝantoj, ĉiukaze signife malpli ol dek, sed dum la somero la vilaĝo havas ankaŭ libertempajn loĝantojn. La vilaĝeto kompreneble estas rekonata pri sia nomo kiu estas la sama kiel la finna nomo de Helsinko, ĉefurbo de Finnlando. La vilaĝa areo situas borde de la Balta Maro: de la loĝloka kerno estas 300 metroj da piedira vojo al unuaj marpontoj kun boatoj ĉe la marbordo, kaj sabla plaĝo situas en distanco de 700 metroj en la areo.

Ĉi tie estiĝas la Granda Poŝta Vojo. La origino de la nomo de la vilaĝo ne estas certa.

La 26-an de septembro 1808 sveda helpa trupo de 3 400 viroj, gvidata de subkolonelo Gustaf Olof Lagerbring, alteriĝis en la vilaĝo Helsinko. Post forpuŝado de la unua atako de la rusoj kaj vojaĝado ĉirkaŭ 10 kilometrojn direkte al Turku, la svedoj renkontis fortan truparon de malamikoj gviditaj fare de generalo Pjotr Bagration ĉe Viiainen. La svedoj devis retiriĝi al siaj ŝipoj post furioza batalo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* raporto de junio 2012 pri la vilaĝeto en la retejo de la nacia televido Yle ()

Kategorio:Vilaĝoj en Finnlando
James Dwight Dana

**James Dwight DANA** RS (12a de Februaro, 1813 – 14a de Aprilo, 1895) estis usona geologo, mineralogo, vulkanologo, kaj zoologo. Li faris pionirajn studojn pri monto-formado, vulkana aktiveco, kaj la origino kaj strukturo de kontinentoj kaj oceanoj ĉirkaŭ la mondo.

Gradiĝinta en 1833, kaj navigis tra la Mediteraneo pro siaj taskoj. En 1836 kaj 1837 li estis helpanto de la Profesoro Benjamin Silliman en la kemia laboratorio de Yale, Liaj laboroj por prepari la informojn pri siaj esploroj okupis partojn de dektri jaroj post sia reveno al Usono en 1842. Liaj notlibroj el la kvar jaroj de veturado enhavis kvin dek desegnojn, mapojn kaj diagramojn. Li esploris partikulare la vulkanojn de Monto Ŝasta kaj de Havajo.

Li estis elektita membro de la Usona Filozofia Societo en 1854.

## Kelkaj verkoj 
eta|dekstra|*Etisus dentatus*, el verko de Dana de 1855 nome *Crustacea*.
El 214 titoloj de libroj kaj artikoloj menciindas jenaj:
* *System of Mineralogy* (1837)
* *Manual of Mineralogy* (1848), kaj *Manual of Geology* (1863). Tiuj iĝis normigaj lernolibroj.
* *Manual of Mineralogy and Lithology* (eld. 4, 1887); kaj *Corals and Coral Islands]* (1872; reviziita elod. 1890).
* *Characteristics of Volcanoes* (1890).

## Notoj 
Kategorio:Usonaj geologoj
Kategorio:Usonaj mineralogoj
Kategorio:Usonaj zoologoj
Kategorio:Premiitoj de Medalo Copley
Vekto

[eta|300ra|Kamparanino kun vekto en [Leimuiden Nederlando (1953)]]
**Vekto** estas ligna trabo, de difinita modelo, portata sur la ŝultroj por movi ŝarĝon. Ĉe ambaŭ finoj estas hoko aŭ noĉo, al kiu oni povas ligi ŝnuron aŭ ĉenon kun korbo aŭ sitelo. Vekto kun du siteloj da akvo estas tradicia bildo en Nederlando. Vektoj estas uzataj ankaŭ en Azio, ekzemple en la kamparo por rikoltado kaj en la urboj por migranta komerco.

*Vekto* estas ankaŭ "transversa stango de pesilo, kiu oscilas ĉirkaŭ sia akso k portas la du pesiltelerojn".

## Vidu ankaŭ 
* Vektopesilo
* Jugo

## Notoj 
Kategorio:Iloj
Ivan Kostov Nikolov

**Ivan Kostov Nikolov** (bulgare: Иван Костов Николов) (24a de Decembro, 1913 (malnovstile) en Plovdiv, Bulgario – 31a de Marto, 2004 en Sofia, Bulgario) estis bulgara geologo, mineralogo kaj kristalografo.

Inter liaj atingoj elstaras la prilaborado de klasigo de mineraloj.

En sia kariero li ricevis honorojn kaj rekonojn,  inter kiuj la jenaj:

* Prezidanto de la Internacia Asocio de Mineralogio (1982–1986)
* Honora Membro de la *Geological Society* de Londono, de la *Mineralogical Society of Great Britain and Ireland*, de la Leopoldina, de la Rusa Mineralogia Societo, eksterlanda membro de la Akademio pri Sciencoj de Sovetunio
* Fondinto kaj Honora Prezidanto de la Bulgara Mineralogia Societo
* Honoriga Doktoro de la Bulgara Akademio de Sciencoj
* Honorcivitano de Plovdiv
* La Instituto de Mineralogio kaj Kristalografio de la Bulgara Akademio de Sciencoj estis nomita laŭ li.
* La mineralo "kostovito" estis nomita liahonore.
* Genro de kretaceaj amonitoj estis nomitaj liahonore.

## Kelkaj verkoj 
* 
* 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* In Memoriam Ivan Kostov, en la retejo de Bulgarian Mineralogical Society, Alirita la 16an de Aprilo 2012.
* Obituary of Ivan Kostov en la retejo de The Geological Society of London, Alirita la 16an de Aprilo 2012.

Kategorio:Bulgaraj sciencistoj
Rusko (komunumo)

**Rusko** estas komunumo de Finnlando en provinco Origina Finnlando. Ĝia areo estas 127.90 km², el kio estas akvo 0.75 km², kaj 30-a de junio 2021 ĝi havis 6356 loĝantojn. Rusko estas marĉa komunumo. Ĝi havas ankaŭ bonan grundakvon.

Kategorio:Komunumoj de Finnlando
Sitonia

eta|dekstre|Sitonio, strando de Kalamici.
**Sitonia** aŭ **Sitonio** (), estas duoninsulo en Grekio, situanta sur la suda parto de la Ĥalkidika duoninsulo. Ĝi estas unu el tri duoninsuloj (la mezaj) situantaj en la suda parto de Ĥalkidiko, la aliaj estas Sankta Monto Athos kaj Kasandro. La duoninsulo estas fama turisma retpunkto. Multaj strandoj estas lokitaj laŭ la pinarbaraj marbordaj regionoj de la duoninsulo kaj inkluzivas multajn kampadejojn.

Kategorio:Duoninsuloj en Grekio
Kategorio:Ĥalkidiko
Aluminito

eta|||Aluminito el Newhaven, Sussex, Anglio.
**Aluminito** estas hidroza aluminia sulfida mineralo kun formulo: Al2SO4(OH)4·7H2O. Ĝi estas terblanka ĝis grizblanka monoklina mineralo kiu preskaŭ neniam montras kristalan formon. Ĝi formas botrioidaj ĝis mamilaj argilecaj amasoj. Ĝi havas tre mildan durecon de 1–2 kaj specifan graviton de 1.66–1.82.

Ĝi ekzistas en kuŝejoj el argilo kaj lignito kiel redoksa produkto de pirito kaj markasito kun aluminiaj silikatoj. Ĝi ekzistas ankaŭ en vulkanaj sublimejoj, en kuŝejoj de natura sulfuro kaj rare en kavernoj. Ĝi ekzistas en asocio kun basaluminito, gibsito, epsomito, gipso, celestito, dolomito kaj goetito.

Ĝi estis por la unua fojo priskribita en 1807 el Halle, Saksio-Anhalto, Germanio, kaj nomita tiel pro sia aluminienhavo.

## Eksteraj ligiloj 
* Filmetoj de kuŝejo el Newhaven

## Notoj 
Kategorio:Aluminiaj mineraloj
Kategorio:Sulfatoj
Kategorio:Monoklinaj mineraloj
Epsomito

eta|||Epsomito el Nov-Meksiko.
**Epsomito** estas hidroza magnezia sulfata mineralo kun formulo MgSO4·7H2O.

Epsomito kristaliĝas en la romba kristalsistemo kiel rare troveblaj pingloformaj aŭ fibrecaj kristaloj, kies normala formo estas amasaj elstaraĵoj. Ĝi estas senkolora ĝis blanka kun nuancoj de flava, verda kaj rozkoloroj. La dureco estas 2 ĝis 2.5 kaj ĝi havas malaltan specifan graviton de 1.67.

Epsomito estas la samo kiel la hejma kemiaĵo, Epsoma salo aŭ magnezia sulfato, kaj estas facile solvebla en akvon. Ĝi absorbas akvon el la aero kaj iĝas heksahidrato pro la perdo de unu molekulo de akvo kaj ŝanĝo al la monoklina kristalsistemo.

Ĝi estis por la unua fojo sistematike priskribota en 1806 el trovitaĵo ĉe Epsom, Surrey, Anglio, laŭ kiu ĝi estis nomita.

## Eksteraj ligiloj 
* Mineralgalerioj

Kategorio:Sulfatoj
Kategorio:Mineraloj
Moritz Georg Weidmann la Juna

**Moritz Georg Weidmann la Juna** estis germana eldonisto kaj librovendisto, filo de Moritz Georg Weidmann la Maljuna. Lia patro mortis kiam li estis sepjara kaj li estis adoptita de Johann Ludwig Gleditsch, kiu edziĝis al lia patrino Maria Gleditsch Sacer (1658-1724).. Weidmann administris la librejon inter 1694 kaj 1717 kaj igis ĝin konsidere prospera kun publikaĵo de 826 novaj libroj, kiu estis rekordo por tiu epoko.

## Biografio 
Weidmann la Juna ekadministris la eldonejon kiu tiuepoke nomiĝis *Johann Ludwig Gleditsch & Moritz Georg Weidmann*. Gleditsch donis bonan instruon al sia duonfilo, kaj por gradiĝi, li sendis la protektiton al Nederlando, kie li mem estis studinta juron. Gleditsch publikigis aŭtorojn tiaj kiaj Christian Fürchtegott Gellert (1715-1769), Gotthold Ephraim Lessing (1729-1781) kaj aliaj. Weidmann la Juna ekadministris la eldonejon en 1713, kiel sociano, kaj tute prenis la kontrolon en 1717, post kiam la eldonejo Gleditsch iĝis prospera entrepreno.

Weidmann ekspandis la eldonejon kaj fondis filiojn en la eksterlando. Li ĝuis brilan reputacion kaj Aŭgusto la forta nomumis lin Pola Reĝa Konsilisto kaj agento de la Saksa Elektokortego. Li ankaŭ estis agento de la Saksa-gota Princo en Lepsiko. Ĉar Weidmann ne lasis filon tiam kiam li mortis en 1743, la negoco ekpartenis al lia vidvino kaj lia sola filino Marie Louise. Por du jaroj tie afergvidantis Johann Wendler (ĝis 1745). Philipp Erasmus Reich (1717-1787) estis lerta entreprenisto kaj bonsucekse donis daŭrecon al lia eldonejo.

eta|300px|dekstre|Gravuraĵo farita de Johann Friedrich Rosbach (1700-1749) laŭ Adam Manyoki (1673-1757)

## Verkaro 
* Bibliotheca Sacra Seu Syllabus Omnium Ferme Sacrae ..., Jacques Le Long, Lepsiko, 1709
* Schertz- und Ernsthaffter, Vernünfftiger und Einfältiger Gedanken, über allerhand Lustige und nützliche Bücher und Fragen, Deckblatt der Aprilausgabe 1688
* Theatrum Ceremoniale Historico-Politicum, Lepsiko, 1720
* Das Neue Testament unsers Herrn Jesu Christi 1718
* Bibliotheca Hispanica, Gerhard Ernst von Franckenau, Lepsiko, 1724
* available Annales Ferdinandei 1721

## Literaturo 
* WorldCat
* Deutsche Digitale Bibliothek
* Geni
* IdRef
* Sächsische Biographie

## Vidu ankaŭ 
* Johannes Bugenhagen
* Moritz Georg Weidmann la Maljuna
* Christian Thomasius
* Aŭgusto la 2-a

## Referencoj 
Kategorio:Librovendistoj
Kategorio:Germanaj eldonistoj
Volframito

eta|||Volframito el Portugalio.
**Volframito**, (Fe,Mn)WO4, estas fera mangana volframa mineralo kiu estas intermeza inter ferberito (Fe2+ riĉa) kaj hubnerito (Mn2+ riĉa). Kun scheelito, la volframita serio estas la plej gravaj el la ercoj de tungsteno. Volframito estas trovita en vejnoj de kvarco kaj pegmatito] asociaj kun granitaj magmentrudaj rokoj. Asociaj mineraloj estas kasiterito, scheelito, bismuto, kvarco, pirito, galeno, sfalerito, kaj arsenopirito.

Tiu mineralo estis historie trovita en Eŭropo en Bohemio, Saksio, kaj Kornvalo. Ŝajne Ĉinio havas la plej granda rezervo en la mondo de tungstena erco kun ĉirkaŭ 60%. Aliaj produktantoj estas Kanado, Portugalio, Hispanio, Rusio, Aŭstralio, Tajlando, Sud-Koreio, Ruando, Bolivio, Usono, kaj la Demokratia Respubliko Kongo.

Volframito estas tre valora kiel la ĉefa fonto de la metalo tungsteno, forta kaj tre densa materialo kun tre alta fandotemperaturo uzata por elektraj filamentoj kaj kirasita municio, same kiel por la duraj maŝinaroj de tungstena karbido. Dum la Dua Mondmilito, minoj de volframito estis strategia afero, pro sia uzado por municio kaj iloj.

Volframito estis konsiderata konflikta mineralo pro neetikaj minpraktikoj observitaj en Demokratia Respubliko Kongo, dum la Kongaj Militoj.

## Referencoj 
Kategorio:Monoklinaj mineraloj
Kategorio:Volframaj kombinaĵoj
Kategorio:Volframo