open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Statuo de Sankta Petro (Baziliko Sankta Petro)

[eta|200ra|La skulptaĵo de Sankta Petro troviĝanta ene de la [Baziliko Sankta Petro de Romo|Baziliko Sankta Petro, Romo]]
La **Statuo de Sankta Petro Apostolo** estas mezepoka statuo el bronzo kiu troviĝas en la dekstra parto de la centra navo de la Baziliko Sankta Petro de Vatikanurbo. Tiu skulptaĵo estas unu el malmultaj statuoj faritaj el bronzo kiu estas ankoraŭ konservataj el mezepoko.

La statuo estis probable farite de Arnolfo di Cambio kun okazo de la sankta jaro de 1300 (kvankam kelkaj asertas ke ĝi estas de la 4-a aŭ 5-a jarcentoj). Ĝi prezentas kelkajn arkaikajn elementojn, kiel la vestoj. La Apostolo posedas dikajn ondajn buklojn en formo de heliko kaj en la hararo kaj en la barbo, kaj li vestas tunikon, pezan mantelon kaj romiajn sandalojn. Per sia maldekstra mano li tenas la kutimajn ŝlosilojn dum la dekstran li levas kiel gesto de beno.

## Fotaro 

File:Watykan bazylika rzezba św Piotr.JPG|Statuo de Sankta Petro en la interno de la baziliko
File:Saint Peter statue by Arnolfo di Cambio.jpg|La statuo vestita per riĉaj ornamentoj
File:Sw-Peter statue 2010.jpg|Baldakeno sub kiu troviĝas la statuo

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Statuo de Sankta Petro Apostolo de Vatikanuo

Sankta Petro
Sankta Petro
Sankta Petro
Kategorio:Baziliko Sankta Petro
Kolosa ordo

[eta|250px|Kolosa ordo en la fasado de la [Baziliko Sankta Petro, Romo.]]
**Kolosa ordo** aŭ **giganta ordo** estas arkitektura ordo kiu etendas sin en pluraj niveloj de alto aŭ etaĝoj, kaj en kiu la kolonoj aŭ pilieroj trairas almenaŭ du etaĝojn. Samtempe, pli malgrandaj ordoj povas estis disvolvigitaj en arkaroj aŭ kadroj de fenestroj kaj pordoj ene de la etaĝoj kiuj estas enhavataj de la kolosa ordo.

Tiu dispono aperis timide dum la 15-a jarcento, kaj disvolviĝis je la alveno de la renesanco. La unua ekzemplo de kolosa ordo estis ideita de Filippo Brunelleschi ĉirkaŭ 1440 por la fasado de la Palaco de la Gelfoj, en Florenco, kaj tiu estis nefinita. Unua ekzemplo de tiu stilo aperis el 1472 ĉe la baziliko de Sankta Andreo de Mantovo, dezajnita de Alberti. De la dezajnoj fare de Rafaelo por sia propra palaco en Romo sur insulo ŝajne ĉiuj fasadoj devis havi kolosan ordon de pilieroj kiuj estus starigitaj almenaŭ du etaĝojn ĝis la kompleta alto de la ĉefa etaĝo *piano nobile*. Ŝajne li faris tion en la du jaroj antaŭ sia morto en 1520, kio lasis en nur projekto la edificon.​ Ĝi estis disvolvigita de Mikelanĝelo en la palaco de la Konservistoj de la monteto Kapitolino en Romo (1564-1568), kie li kombinis gigantajn pilastrojn de korinta ordo kun malgrandaj ionikaj kolonoj kiuj enkadrigis la fenestrojn de la supra etaĝo kaj flankigis la aperturojn de la teretaĝo.

Tamen estis en Francio kun la apero de la *Grand style*, nome la oficiala stilo de la reĝaj edificoj de Ludoviko la 14-a, kiam ĝi ricevis sian konsekron. La orienta fasado de la Luvro karakterizita ankaŭ per aliaj stilaj elementoj kiel siaj tri etaĝoj, siaj tri elstaraj korpusoj inspiritaj en Pierre Lescot (1515-1578) kaj sia ebena kovraĵo iĝas elstara ekzemplo reprenita post tio en la konstruado de multaj aliaj palacoj.

## Notoj 
Kategorio:Kolonoj
Mi eĉ renkontis feliĉajn ciganojn

***Mi eĉ renkontis feliĉajn ciganojn ***(serbe : ***Skupljači perja**,* en esperanto : plumportanto) estas jugoslava filmo el la jaro 1967, kiun reĝisoris Aleksandar Petrović.

## Premioj 
* Oskar-premio 1967: Oskar-premio por la plej bona eksterlanda filmo
* Golden Globes 1969: la Ora Globo por plej bona fremda filmo
* 1968: plej bona eksterlanda filmo por la Foreign Press Association (Eksterlanda Gazetara Asocio).

## Biografio kaj verkaro de Aleksandar Petrović 
Vlastimir Sudar, The life and work of Aleksandar Petrovic: A portrait of the artist as a political dissident (La vivo kaj laboro de Aleksandar Petrović : portreto de la artisto kiel politika disidento – Intellect, Bristol, Intellect, Chicago 2013) 

## Eksteraj ligiloj 
Oficiala retejo&#x20;de Alexandar Petrović 

## Vidu ankaŭ 
* Muzeo de romaa kulturo
* Latcho Drom (filmo) 

Kategorio:Jugoslavaj filmoj
Kategorio:Serbaj dramaj filmoj
Kategorio:Serbokroatlingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri romaoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1967
Mino del Reame

**Mino del Reame**, konata ankaŭ kiel **Mino dal Reame**, estis itala skulptisto de la Renesanco de la 15-a jarcento. 

Biografiita de Giorgio Vasari en lia verko ''Le vite de' più eccellenti pittori, scultori e architettori*, lia vera ekzisto estis metita en dubo. Ŝajne la verkoj atribuitaj al del Reame, subskribitaj per la subskribaĵo «OPUS MINI» korespondas reale al la etapo de junaĝo de Mino da Fiesole.

## Bibliografio 
*Douglas, R. Langton, Mino del Reame, The Burlington Magazine for Connoisseurs, Vol. 88, No. 514 (Jan., 1946), 23.
*Vasari, Giorgio, *Le Vite de' più eccellenti pittori, scultori, e architettori'', edición de Luciano Bellosi i Aldo Rossi. Traducción castellana. Ediciones Cátedra, Madrid, 2002. ISBN 8437619742

Kategorio:Italaj skulptistoj de la 16-a jarcento
Kategorio:Italaj skulptistoj  de la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj renesancaj skulptistoj
Ambrogio Buonvicino

**Ambrogio BUONVICINO** (ĉirkaŭ 1552 - 1622) estis itala skulptisto de la fina Renesanco aŭ Manierisma periodo, aktiva ĉefe en Romo.

Li naskiĝis en Milano, kaj estis metilernanto ĉe Pietro Antichi. Li translokiĝis al Romo ĉirkaŭ 1581. Inter liaj verkoj estis bareliefoj super la ĉefa pordego de la Baziliko Sankta Petro (Havigo de la ŝlosiloj al Sankta Petro); la monumento al la papo Urbano la 7-a en Santa Maria Sopra Minerva; kaj la monumentoj al la papoj Klemento la 8-a kaj Paŭlo la 5-a en la Paŭla Kapelo en Baziliko Sankta Maria la Granda.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Baglione, Giovanni (1733 eldono; ciferecita de Google Books). Giovanni Battista Passeri, ed. Le Vite de’ Pittori, Scultori, Architetti, ed Intagliatori dal Pontificato di Gregorio XII del 1572. fino a’ tempi de Papa Urbano VIII. nel 1642. Naples. p. 161. https://books.google.es/books?id=bVsGAAAAQAAJ&redir_esc=y Alirita la 17an de Januaro 2018.

Kategorio:Italaj renesancaj skulptistoj
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 16-a jarcento
Bougival

**Bougival** estas franca komunumo en departemento Yvelines, en regiono Francilio.

Ĝiaj loĝantoj estas nomitaj *Bougivalais*.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Yvelines
* Bougival (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Yvelines
Bougival (stacidomo)

**Bougival** estas Franca stacidomo sur linio L de Transilien, situanta en komunumo La Celle-Saint-Cloud, apud Bougival (departemento Yvelines) en regiono Francilio.

Malfermita la  de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest" sub la nomo *Bougival - La Celle-Saint-Cloud*, temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio St-Cloud - St-Nom-la-Bretèche (974000).

## Interkonektoj 
*  Bus en Seine 17
*  TMLB 54 55

## Vidu ankaŭ 
* Transilien
* Transilien L
* Stacidomoj de Transilien
* Bougival
* La Celle-Saint-Cloud

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Transilien L
Kategorio:Fervojaj stacioj en Yvelines
Kategorio:Bougival
Kategorio:La Celle-Saint-Cloud
Andrea Meláth

**Andrea Meláth** [melAt], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Meláth Andrea** estis hungara operkantisto, oratorikantisto (mezosoprano), altlerneja instruisto.

Andrea Meláth http://www.melathandrea.com/40991.html  naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Andrea Meláth frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1998. Ŝia ĉefinstruisto estis Erika Sziklay. Ŝi ricevis stipendion jam en 1996 al Festivalo de Bayreuth. En 1997 ŝi atingis la duan lokon en kantokonkurso. Ŝi debutis en subĉiela operspektaklo de Lovasberény en 1998. Ekde la sekva jaro ŝi ofte havas rolojn en Budapeŝta Ŝtata Operejo aŭ ŝi kantadas en koncertoj ankaŭ eksterlande. En 2013 ŝi estis nomumita docento kaj katedrestro de Muzika Universitato Liszt Ferenc. Ŝi ricevis plurajn premiojn inter 1999-2014.

## El ŝia repertuaro 
* Wolfgang Amadeus Mozart:
** *La geedziĝo de Figaro* – Cherubino (debuto en 1998)
** *Die Zauberflöte* - dua damo
** *Così fan tutte* - Dorabella
* Béla Bartók: Burgo de la Blubarbulo - Judit
* Giuseppe Verdi: *Falstaff* – S-ino Meg Page 
* Georges Bizet: *Carmen* — titolrolo
* Johann Strauß (filo): *Die Fledermaus* – grafo Orlovsky
* Gioachino Rossini: *La barbiro de Sevilo* — Rosina
* Gaetano Donizetti: *A kegyencnő* – Leonora
* Charles Gounod: *Romeo kaj Julieta* (opero) – Stephano
* Camille Saint-Saëns: *Samson kaj Dalila* — ina titolrolo
* Christoph Willibald Gluck: *Orfeo ed Euridice* — Orfeo
* Hector Berlioz: *Beatrice et Benedict* — ina titolrolo

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Hungaraj oratorikantistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
31470 Alagappan

'*31470 *Alagappan'''* estas asteroido de la asteroida zono malkovrita la  dum la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Perry Alagappan*, rekompensita kiel plej bona en sia kategorio, kaj kiu gajnis la unuan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2014 pro sia projekto pri science de la medio. Li gajnis ankaŭ la premion *Philip V. Streich Memorial Award*. Li estis lernanto ĉe la *Clear Lake High School'' de Houston (Teksaso, Usono).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Magda Nádor

**Magda Nádor,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Nádor Magda** estas hungara operkantisto, (koloratursoprano), altlerneja instruisto. Ŝia origina familia nomo estis *Nitti*, ŝia plej nova nomo estas (laŭ hungarlingve kutima nomordo) **Gombai-Nagy Magda**.

Magdolna Nitti http://www.imdb.com/name/nm0618970/ naskiĝis la  en Dorog.

## Biografio 
Magda Nádor lernis violonadon en sia naskiĝurbo, poste en Esztergom, fine ŝi akiris diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1981. Ŝia plej grava instruisto estis Edit Fábry. En la teatra jaro 1981 ŝi apartenis al Budapeŝta Ŝtata Operejo. Inter 1982 kaj 1993 ŝi estis membro de Komika Operejo Berlino, poste ŝi estis gastokantisto en Dresdeno, Teatro alla Scala, Londono, Stuttgart, Amsterdamo, Parizo, Romo, Vatikano, Bonn, a Festivalo de Salcburgo, Sofio. Intertempe en 1984 ŝi ricevis la germanan titolon "ĉambelana kantisto". Inter 1986-1988 ŝi plulernis en Berlino. Ŝi malsaniĝis kaj revenis al la scenejo de Nacia Teatro (Miskolc) en 1994, inter 1995-1999 ŝi havis rolojn en Dessau, poste ŝi finis la kantadon. Dum la adiaŭo ŝi ricevis la titolon "Honora kaj eterna membro de Operejo Dessau". Ŝi komencis instrui ekde 1990, post 9 jaroj en la Muzikakademio. Ŝi instruas ankaŭ teknikon de la spiro. En 2002 ŝi habilitiĝis, post 2 jaroj ŝi atingis la sciencan gradon DLA. Ŝi ricevis premion de ĵurio en 1981.

## El ŝia repertuaro 
* Giuseppe Verdi:
** *Rigoletto* – Gilda
** *La Traviata* – Valery Violetta
** *Don Carlo* – Tebaldo
** *Un balo in Maschera* – Oscar
* Johann Strauß (filo): *Die Fledermaus* – Adele, Rosalinde
* Giacomo Puccini: *La Bohème* — Musette; Mimi
* Gioachino Rossini: *La Cenerentola* — Clorinda
* Wolfgang Amadeus Mozart:
** *Die Zauberflöte* – Reĝino de la Nokto
** *Così fan tutte* – Fiordiligi
** *Die Entführung aus dem Serail* – Constanza
* Gaetano Donizetti:
** *Lucia di Lammermoor* – titolrolo
** *Don Pasquale* – Norina
* Charles Gounod: *Faust* – Margit

## Ŝia televizia filma rolo 
* *Un ballo in maschera* (1986)
 
## Ŝiaj kontribuoj 
* *Az erő a nyugalomban rejlik* (libro, 2000)
* *Nem egyformán lélegzünk* (disertaĵo, 2004)

## Ŝiaj elektitaj lernintoj 
* Dóra Jancsó
* Ágnes Molnár
* Ferenc Valter

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva intervjuo 
* hungarlingva biografio
* method=com.operissimo.artist.webDisplay&xsl=webDisplay&id=ffcyoieagxaaaaabjmyo germanlingva biografio 

Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Dávid Ney (pli juna)

**Dávid NEY (pli juna)** [nej], laŭ hungare kutima sinsekvo **ifj. Ney Dávid** estis hungara operkantisto (tenoro). Lia parenco estis Dávid Ney, lia frato estis Tibor Ney, lia edzino estis Ibolya Darvas.

Ney Dávid http://mek.oszk.hu/02100/02139/html/sz16/219.html naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Gunskirchen (Germanio).

## Biografio 
Ney Dávid frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris aktoran diplomon en Reĝa Teatra Akademio en 1926. Li estis aktoro de Teatro Magyar unu jaron, poste li lernis en la Muzikakademio. En 1929 li havis stipendion de Reĝa Operejo de Budapeŝto, en la sekva jaro li estis membro de la Operejo. En 1939 la Operejo forigis lin pro la kontraŭjudaj leĝoj, li rajtis kantadi nur antaŭ juda publiko kaj en sinagogoj. En 1944 li estis trudlaboristo en nazia Germanio, kie jam post la bataladoj li mortis.

## El lia repertuaro 
* Richard Wagner:
** *Die Walküre* — Siegmund (debuto, 1929)
** *Die Meistersinger von Nürnberg* — Walther von Stolzing
** *Der Fliegende Holländer* — Erik
** *Tannhäuser und der Sängerkrieg auf Wartburg* — Heinrich
** *Tristan und Isolde* — Melot
* Giuseppe Verdi:
** *Rigoletto* – Borsa
** *Aida* – heroldo
** *Il Trovatore* – Ruíz
* Léo Delibes: *Lakmé* —
* Giacomo Puccini: *Madama Butterfly* — Jamadori
* Gaetano Donizetti:
** *Lucia di Lammermoor* – Normann
** *Don Pasquale* – notario
* Jacques Offenbach: ''Les contes d'Hoffmann* — Nathaniel
* Beethoven: *Fidelio* — Florestan
* Ruggero Leoncavallo: *Pagliacci'' — unua kamparano

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto 

Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
31466 Abualhassan

'*31466 *Abualhassan'''* estas malgranda neordinare hela asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  dum la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Hayat Abdulredha Abu Alhassan*, kiu gajnis la duan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2014 pro sia projekto en teamo pri sciencoj de la medio. Ŝi estis lernantino ĉe la *All Ittihad* Privata Lernejo - *Jumeira'' de Dubajurbo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Agostino Cornacchini

**Agostino CORNACCHINI** (Pescia, 27-a de aŭgusto de 1686 - Romo, 1754) estis itala pentristo kaj skulptisto, aktiva ĉefe en Romo.

En 1697 li translokiĝis al Florenco, kie li studis kun Giovanni Battista Foggini. En 1712 li translokiĝis al Romo kie laboris en la Baziliko Sankta Petro de Vatikano, kie li kreis la rajdan statuon de Karolo la Granda (1720-1725). Li realigis aliajn verkojn en la katedralo de Orvieto, en Ancona, Pistoia kaj la Baziliko de Superga en Torino. Lia estas ankaŭ la busto el marmoro de la kardinalo Luigi Omodei konservita en la navo de la baziliko de Santi Ambrogio e Carlo al Corso.

La hungara kardinalo Michele Federico Althann mendis al li la skulptaĵon de Sankta Johano Nepomuka aktuale en la Ponto Milvio en Romo. En lia naskiĝurbo, oni atribuas al li la ŝtuparon de la preĝejo de Sanktaj Stefano kaj Nikolao.

## Bibliografio 
Jane Turner, The Dictionary of Art. 7, pp.&nbsp;860–861. New York, Grove, 1996. ISBN 1-884446-00-0 

Kategorio:Italaj barokaj skulptistoj
Kategorio:Italaj barokaj pentristoj
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj pentristoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 18-a jarcento
Kategorio:Italaj pentristoj de la 18-a jarcento
Szilveszter Ókovács

**Szilveszter Ókovács** [silvester OkovAĉ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ókovács Szilveszter** estis hungara operkantisto, (baritono), kritikisto, raportisto, instruisto, televiziestro, teatrestro. Lia origina familia nomo estis *Kovács* ĝis 1999.

Szilveszter Kovács http://www.demokrata.hu/hir/belfold/eros-emberek-okovacs-szilveszter naskiĝis la  en Veszprém (urbo) (Hungario).

## Biografio 
Szilveszter Ókovács frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris diplomon en muzika altlernejo en Győr en 1992, fine plian diplomon en Muzikakademio de Budapeŝto en 1997. Liaj plej gravaj instruistoj estis András Békés, Boldizsár Keönch kaj Ádám Medveczky. Pli frue jam ekde 1989 li estis raportisto, ekde 1991 li kantadis en koncertoj ankaŭ en Eŭropo. Inter 1996-2000 li instruis en konservatorio de Vác. En 1998 li ekhavis postenon en la edukministerio, inter 2000-2002 li estis konsilisto de la kabineto. Same ekde 1998 li komencis kontribui (ĉefe kritikojn) en pluraj gazetoj. En 2002 li estis membro de la Budapeŝta Ŝtata Operejo, eĉ li estis subdirektoro. En 2010 kaj 2011 li estis gvidanto de *Televizio Duna*. Inter 2011 kaj 2013 li estis nomumita komisaro de la Operejo, poste ordinara operejestro. Li havas edzinon, kiu naskis 3 gefilojn.

## Liaj libroj 
* *Opera-sziporka. Ókovács Szilveszterrel beszélget Juhász Előd* (2013)
* *Kritikám alul 365 – minden lapra egy zene* (2014)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva intervjuo
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post la intervjuo)

Kategorio:Hungaraj operkantistoj
Kategorio:Hungaraj raportistoj
Kategorio:Hungaraj kritikistoj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj muzikkritikistoj
Giuseppe de Fabris

**Giuseppe de Fabris** (1790 — 1860) estis itala skulptisto de novklasikisma stilo.
[eta|Statuo de Sankta Petro, ekster la [Baziliko Sankta Petro.]]

## Biografio 
Li naskiĝis en Nove en la provinco Vicenza. Lia patro estis direktoro de fabriko de ceramika dekoracio. Li translokiĝis al Romo ankoraŭ junulo, kaj estis patronita de la papo Gregorio la 16-a. Li estis nomumita direktoro de la Vatikanaj muzeoj.

## Verkoj 
Inter liaj ĉefaj verkoj en Romo estas la jenaj:
* Monumentoj kaj bustoj en la Sala Maggiore, Protomoteca Capitolina
* Monumento al Francesco Guglielmi, preĝejo de Santi Ambrogio e Carlo al Corso
* Monumento al Prasedo Tomati Robilant, preĝejo de Sant'Andrea della Valle
* Monumento al kardinalo Francesco Fontana, preĝejo de Santi Biagio e Carlo ai Catinari
* Monumento al kardinalo Placido Zurla, preĝejo de San Gregorio al Celio
* Busto de Leono la 12-a, preĝejo de Santa Maria en Cosmedin
* Monumento al Antonio Maria Traversi, Baziliko Sankta Maria la Granda
* Monumento al Torquato Tasso, preĝejo de Sant'Onofrio
* Monumento al Giuseppe Vitelli, preĝejo de San Rocco all'Augusteo
* Busto de la papo Leono la 12-a, klostro de San Cosimato
* Busto de Rafaelo; mem-portreto; Busto de la papo Gregorio la 16-a, Panteono, Congregazione dei Virtuosi

## Fontoj 
Kategorio:Italaj skulptistoj
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 19-a jarcento
Kategorio:Novklasikismo
Venanzo Crocetti

**Venanzo CROCETTI** (Giulianova, 4a aŭgusto 1913 – Roma, 3a februaro 2003) estis itala skulptisto.

En 1938 Venanzo Crocetti ricevis la Grandan Premion en la 19a Bienalo de Venecio. En 1966 Crocetti finigis la "Pordegon de la Sakramentoj" por la Baziliko Sankta Petro en Romo. En 1972 li estis nomumita prezidanto de la Akademio de Sankta Luko.

Ekde 1991, salono de la Muzeo Ermitejo​ en Sankt-Peterburgo, Rusio, estas dediĉita al lia verkaro.

## Bibliografio 
* Ralf van Bühren: Kunst und Kirche im 20. Jahrhundert. Die Rezeption des Zweiten Vatikanischen Konzils (Konziliengeschichte, Reihe B: Untersuchungen). Paderborn: eldonejo Ferdinand Schöningh 2008 (ISBN 978-3-506-76388-4)
* Paola Goretti: Venanzo Crocetti and the Sense of Antiquity. Umberto Allemandi & C. 2013 (ISBN 978-88-422-2262-0)

Kategorio:Italaj skulptistoj
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 20-a jarcento
Vico Consorti

[eta|170ra|maldekstre|La *Sankta Pordego* de la [Baziliko Sankta Petro.]]
**Vico** aŭ **Ludovico CONSORTI** (n. en Roccalbegna en 1902 - m. en Sieno la 1an de julio 1979) estis itala skulptisto aŭtoro de la Sankta Pordego de la Baziliko Sankta Petro. En sia lando li laboris ankaŭ en Semproniano, Verono, Sieno, Livorno kaj Napolo.Li laboris ankaŭ en Kolombio en la Monumento al la Herooj aŭ en la Arkiepiskopa Palaco en Bogoto.

Kategorio:Italaj skulptistoj
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 20-a jarcento
Adamo Tadolini

[eta|maldekstre|Statuo de [Sankta Paŭlo en la Placo Sankta Petro de Vatikano, Romo.]]
[eta|maldekstre|Statuo de Bolivar en la Plaza Bolívar de [Karakaso, Venezuelo.]]
**Adamo TADOLINI** (21a de Decembro 1788 – 16a de Februaro 1863) estis itala skulptisto. El familio de skulptistoj, li studis en Romo kun la novklasikisma skulptisto Antonio Canova kaj tiele li estis ligita al li laŭ la stilo. Li laboris kun tiu ĝis 1822 kiam Canova helpis lin starigi propran studion ĉe Via Del Babuino 150 en Romo kiu ankoraŭ ekzistas kiel la Muzeo Canova-Tadolini por liaj verkoj kaj por tiuj de lia familio, do granda gamo da verkoj.

## Ĉefaj verkoj 
* Venuso kaj Kupido (1816)
* Busto de Clotilde Tambroni sur ŝia tombo en Certosa di Bologna (1818)
* Marmora statuo de Ganimedo kaj la Aglo en Chatsworth House (1823)
* Marmora memormonumento al *Monsignor* Alessandro Buttaoni en la preĝejo de la Sankta Kruco kaj Bonaventura dei Lucchesi en Romo (1826)
* La "Bakĥanta Ĉambro" en la Galleria Borghese
* La Rabado de Ganimedo en la Muzeo Ermitejo de Sankt-Peterburgo
* Marmora kopio de la statuo fare de Canova de Pauline Borghese (Bonaparte).
* Statuo de Sankta Marino en la Baziliko de San-Marino (1830)
* Marmora statuo de Sankta Paŭlo en la Placo Sankta Petro de Vatikano (1838) (probable la plej publika el liaj verkoj)
* Marmora monumento al Palmira Pulieri Petracchi kaj Enrico Pulieri en la preĝejo Santissime Stimmate di San Francesco en Romo (1844)
* Statuo de la reĝo Davido en la placo Piazza Mignanelli en Romo
* Statuo de Roberto Bellarmino en la preĝejo de Jesuo, Romo
* Statuo de Sankta Francisko el Sales en la Baziliko Sankta Petro, en Vatikano, Romo (1849) (komisiita de la reĝo Carlo Alberto)
* Bronza surĉevala statuo de Simón Bolívar, liberigisto, en la Plaza Bolívar, Lima, Peruo (1850-aj jaroj), kaj la kopio en la Plaza Bolívar de Karakaso, Venezuelo
* Busto de la kardinalo Alessandro Lante Montefeltro della Rovere en la katedralo de Bolonjo (1858)

## Referencoj 
* Biography of Adamo Tadolini (1788–1868), Balbi, Rome 1900.

Kategorio:Italaj skulptistoj de la 19-a jarcento
Kategorio:Italaj skulptistoj
Kategorio:Novklasikismo
Kategorio:Personoj de Romo
Antikva baziliko Sankta Petro

eta|Fresko kiu montras la aspekton de la baziliko en la 4-a jarcento.
La **antikva baziliko Sankta Petro** estis la edifico kiu staris sur la loko kie nun staras baziliko Sankta Petro de Romo, aktuale en la ŝtato Vatikanurbo. Oni konas la malaperintan edificon ankaŭ kiel *konstantina baziliko*, ĉar ĝi estis konstruigita de la imperiestro Konstantino.

La aktuala baziliko Sankta Petro estis starigita sur la loko de la antikva en la 16-a jarcento laŭ ordono de la papo Julio la 2-a, konservante kelkajn elementojn el la antaŭa baziliko.

## Notoj 

Sankta Petro
Sankta Petro
Kategorio:Preĝejoj sub patroneco de Sankta Petro
Kategorio:Konstanteno la Granda kaj kristanismo
Sankta Petro
Laurean Rugambwa

**Laurean RUGAMBWA** (Bukongo, Tanganjikio, 12a de julio 1912 - Dar es-Salam, Tanzanio, 8a de decembro 1997) estis tanzania kardinalo de la Katolika Eklezio de la 20-a jarcento, nomumita de la papo Johano la 23-a. Li estis la unua kardinalo de Tanganjikio (aktuale Tanzanio) kaj la unua kardinalo de nigra raso kaj naskiĝinta en Afriko.

Li studis en la seminario de Katigondo, en Ugando, kaj pluigis studojn en Romo kie li akiris doktorigon en kanona juro.

## Notoj 
Kategorio:Romkatolikaj ĉefepiskopoj
Kategorio:Tanzaniaj kardinaloj
Kategorio:Konvertitoj de paganismo al romkatolikismo
31474 Advaithanand

'*31474 *Advaithanand'''* estas tre malgranda hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Advaith Anand*, kiu gajnis la duan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2014 pro sia projekto pri materiala kaj biologia inĝenierarto. Li estis lernanto ĉe la *Liberal Arts and Science Academy High School'' de Aŭstino (Teksaso, Usono).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Pietro da Cortona

eta|maldekstra|170px|Sankta Luko kaj Sankta Martina. Kupolo de Pietro da Cortona.
**Pietro da Cortona**, kies aŭtenta nomo estis **Pietro Berettini** (aŭ **Berrettini**) (Cortona, 1a de novembro 1596 – Romo, 16 de majo 1669) estis itala pentristo kaj arkitekto.

Pietro de Cortona apartenas al la komenca periodo de la Baroko. Li estas konata ĉefe pro sia laboro en la kampo de la freskoj dekoraciaj kaj de la pentrarto. Dum la papado de Urbano la 8-a (el kiu li faris portreton), estis unu de la ĉefaj artistoj tiam establitaj en Romo, kun Bernini kaj Borromini. Li estas la ĉefa reprezentanto de la dekoracia arto de la centra Baroko, superante artistojn antaŭajn kiel Giovanni da San Giovanni kaj konkurencantojn kiel Giovanni Lanfranco.

## Bibliografio 
* Carrassat, P. F. R., Maestros de la pintura, Spes Editorial, S.L., 2005. ISBN 84-8332-597-7, pág. 120-123
* Rudolf Wittkower, Arte y Arquitectura en Italia: 1600-1750 Ediciones Cátedra, Madrid (2007) ISBN 978-84-376-2409-9

Kategorio:Italaj barokaj arkitektoj
Kategorio:Italaj barokaj pentristoj
Kategorio:Italaj dezajnistoj
Kategorio:Italaj arkitektoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj pentristoj de la 17-a jarcento
Helena Marusarzówna

**Helena Marusarzówna** (naskiĝis la 17-an de januaro 1918 en Zakopane, murdita la 12-an de septembro 1941) estis majstrino de ski-sportoj, kurierino transtatra, soldatino de Pola Subtera Ŝtato.

## Vivo 
Filino de Jan Marusarz kaj Helena el familio Tatara, fratino de Stanisław Marusarz, diplomitino de komerca lernejo en Zakopane. Jam infanaĝe montris grandajn kapablojn pri skiado. En la jaroj 1936-1939 estis la plej bona pola skikonkursantino. Sepfoja ĉampionino de Pollando w konkuroj: descendskiado, slalomo kaj kombino.

De septembro 1939 partoprenis la polan rezistomovadon, funkciante de oktobro kiel sekreta kurierino de la unuo "Zagroda" de Konspira Interligitec-Fako ĉe Ĉefa Komandejo de SZP-ZWZ (Servo al Venko de Pollando-Asocio de Armita Batalado) al la bazo "Romek" en Budapeŝto, transportante poŝtaĵon kaj kondukante homojn tra la montara itinero. Ŝi estis kaptita marte 1940 de slovaka ĝendarmaro kaj transdonita al Gestapo. Oni ŝin tenis en malliberejoj en Muszyna, Nowy Sącz, en zakopana sidejo de Gestapo „Palace”, Tarnów kaj Krakovo. Plurfoje torturata, ne perfidis sekretajn informojn, tamen gestapo trovis en ŝia pakaĵo leteron en la hungara lingvo kaj post pluraj monatoj asociigis ĝin kun Stefania Hanauskówna.

La 12-an de septembro 1941 pafmortigita en Pogórska Wola (distrikto Tarnów), laŭ alia versio ekzekutita la 23-an de julio 1941 en arbaro Kruk en Skrzyszowo, apud Tarnów kune kun Janina Bednarska kaj Stefania Hanauskówna kaj aliaj 3 virinoj.

Post elterigo ŝiaj cindraĵoj estis solene entombigitaj la 27-an de novembro 1958 sur la Tombejo de Merititoj en Zakopane.

## Memorigo 
Postmorte distingita per Milita Ordeno *Virtuti Militari*, kaj en 1967 de la Ŝtata Konsilio de la Pola Popola Respubliko per Batal-Kruco.

En la jaroj 1946–1994 en Zakopane estis Memorialo al Bronisław Czech kaj Helena Marusarzówna; ŝiaj stratnomoj estas en Krakovo, Bydgoszcz, Zakopane, Tarnów, Nowy Sącz, Rzeszów, Żary, Gdańsk, Słupsk, Jastrzębie-Zdrój, Lodzo, Radom, Lębork, Otwock, Rybnik, Krapkowice, Jaworzno kaj Świdnica kaj la nomo ĉe pluraj lernejoj kiel en Szczyrk, Pogórska Wola, Otwock kaj Varsovio.
[eta|200px|La tomboŝtono de Helena Marusarzówna / Helena Marusarz en la tombejo en [Zakopane, Pollando]]

## Bibliografio 
* *Legendy polskiego sportu* (Legendoj de la pola sporto), parto 1, Aniela Tajner, fondaĵo „Gloria Victoribus”, 1991, p. 12-13

Kategorio:Polaj skikuradistoj
Kategorio:Membroj de la Pola Enlanda Armeo
Kategorio:Viktimoj de la naziismo
Obeo

Laŭ PIV **obeo** estas plenumo de ies volo aŭ ordono, kaj **obeado** la konstanta obeo. **Obei** estas konformi sin al tio, kion alia persono ordonas aŭ malpermesas.

Obei postulas diversgrade la subigon de la volo al aŭtoritato, la plenumon de instrukcion, la reagon al peto aŭ la nepartopreno en io malpermesita.

La figuro de la aŭtoritato kiu postulas obeon povas esti, antaŭ ĉio, persono aŭ komunumo, sed ankaŭ konvinka ideo, doktrino aŭ ideologio kaj ĉefe la propra konscio, aŭ diaĵo en la okazo de la religioj.

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
*Konformismo

Kategorio:Psikologio
Kategorio:Sociologio
Kategorio:Aŭtoritato
Kategorio:Homa konduto
Kategorio:Influo (socipolitika)
Kategorio:Virtoj
Humileco

La termino **humileco** (ĝi derivas de la latina «'hŭmĭlĭtas,​ ātis, f. humilis'»​), aŭ **malorgojlo**, havas variajn signifojn: kiel virto kiu konsistas en la agnosko de la propraj limigoj kaj malfortoj, kiel malalta naskejo​ —de malalta klaso aŭ malriĉa deveno—, kaj kiel submeto,  aplikata al la persono kiu havas la kapablon depreni gravon el la propraj atingoj kaj virtoj kaj rekoni siajn mankojn kaj erarojn.

Laŭ PIV humila estas opinianta sian situacion malalta kaj montranta tion per sia agmaniero.

## Vidu ankaŭ 
la paĝojn pri tre similaj virtoj
* Pudoro,
* Modesteco,
* Modereco

## Notoj
Kategorio:Filozofio de amo
Kategorio:Psikologio
Kategorio:Sociologio
Kategorio:Religia etiko
Kategorio:Kristana etiko
Kategorio:Virtoj
Forto (virto)

[eta|Forto, de [Sandro Botticelli (1470).]]
En la kristana teologio, **forto** estas unu de la kvar kardinalaj virtoj, kiu konsistas je venko de la timo kaj fuĝi el la timemo.

Ĝi enhavas ambaŭ konceptojn de «fizika forto» kaj «kuraĝo» kaj ĝi ne devas esti konfuzata kun la koncepto kaj la termino «perforto».

La aliaj kardinalaj virtoj estas singardemo, justeco kaj modereco.

## Notoj 
Kategorio:Virtoj
Kategorio:Antropologio
Kategorio:Psikologio
Kategorio:Humanismo
Kategorio:Kristana teologio
Senkulpeco

[eta|*La senkulpeco* de Bougereau. Kaj la virgulino kaj la ŝafido estas [simboloj de senkulpeco.]]
La **senkulpeco** estas termino kiu priskribas la mankon aŭ foresto de kulpo (*i-nocentia*, en latina) de individuo rilate al krimo. La termino povas esti uzata ankaŭ por indiki ĝeneralan mankon de kulpeco rilate al ajna klaso de krimo, de peko aŭ misfaro.

La termino povas referenci ankaŭ al stato de nescio, kie estas malgranda esperto ĉu relative al la sociaj samuloj, ĉu per absoluta komparo. Kontraste kun la nescio, la senkulpeco estas ĝenerale konsiderata pozitiva termino, denotacie de rigardo ĝue pozitiva de la mondo, partikulare tiu en kiu la manko de scio devenas de manko de malico, dum la ĉefa kono devenas el faro malbonon, kio rilatas kun la judkristana mito de la *Arbo de la Bono kaj la Malbono*. Tiu konotacio estas konektebla kun falsa popola etimologio kiu klarigas la terminon *senkulpa* kiel tiu kiu ne scias (la latina *noscere*).

## Vidu ankaŭ 
* Naiveco

## Eksteraj ligiloj 
* Diccionario de la Real Academia Española

Kategorio:Psikologio
Kategorio:Sociologio
Kategorio:Filozofiaj konceptoj
Kategorio:Religiaj kredo kaj doktrino
Francesco Trevisani

**Francesco TREVISANI** (Kapodistrio, 1656 – Romo, 1746), estis itala baroka pentristo.

Naskiĝinta en *Capodistria* (aktuale Koper, Slovenio), lernis kun Antonio Zanchi en Venecio kaj establis sin poste en Romo, kie li disvolvigis plej parton de sia kariero protektita de la kardinalo Pietro Ottoboni, nevo de la papo Aleksandro la 8-a kaj fama mecenato de artoj, kies portreton faris Trevisani, nune konservita en la Muzeo Bowes de Barnard Castle (Durham).

[eta|maldekstre|*Magdalena pentofaro*, olepentraĵo sur tolo, 99 x 76 cm, [Madrido, Muzeo Prado.]]
Liaj ĉefaj pentraĵoj estas figuroj de religia arto de klasika belo tuŝita de nuanco de langvora sentimentaleco vere rokoka (Magdalena pentofara, Prado). Li kultivis ankaŭ la portreton kaj la temojn de la klasika historio en olepentraĵoj kiel *Festeno de Marko Antonio kaj Kleopatra* (Galerio Spada), pentrita laŭ mendo de la kardinalo Fabrizio Spada, aŭ *La familio de Dario* ĉe Aleksandro la Granda (Luvro), kaj mitologiaj (*Apolo kaj Dafne*, Muzeo Ermitejo).

## Notoj 
## Bibliografio 
* Wittkower, Rudolf, Art and architecture in Italy, 1600-1750. III. Late Baroque, Yale University Press, 1999 (1a eld. 1958), ISBN 9780300079418, p. 77

Kategorio:Italaj barokaj pentristoj
Kategorio:Italaj pentristoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj pentristoj de la 18-a jarcento
Giovanni de Vecchi

[eta|250ra|maldekstre|"Sankta Sebastiano" (1614); preĝejo Sant'Andrea della Valle, [Romo.]]
'''Giovanni de' Vecchi'* (1536, Sansepolcro – 1614) estis itala pentristo de la Renesanco.

Li estis metilernanto kun la pentristo Raffaellino del Colle, poste kun Taddeo Zuccari, kiun li helpis en la interna dekoracio de la *Villa Farnese'' en Caprarola, ĉefa verko de la estetiko de Manierismo. Por la kupolo de la preĝejo Jesuo, li pentris la kvar doktorojn de la Eklezio (Gregorio, Ambroso, Jeromo, kaj Aŭgusteno). La mozaikoj por la tribuno de la Baziliko Sankta Petro montrantaj la figurojn de Sankta Johano kaj Sankta Luko estas bazitaj sur liaj bildoj.

## Bibliografio 
* Farquhar, Maria (1855). Ralph Nicholson Wornum, ed. Biographical catalogue of the principal Italian painters. Woodfall & Kinder, Angel Court, Skinner Street, London; Ciferecita fare de Googlebooks el kopio de Oxford University la 27an de Junio, 2006. pp. 193–4.

Kategorio:Italaj renesancaj pentristoj
Kategorio:Italaj pentristoj de la 16-a jarcento
Kategorio:Italaj pentristoj de la 17-a jarcento
L'Étang-la-Ville

'''L'Étang-la-Ville'* estas franca komunumo en departemento Yvelines, en regiono Francilio.

Ĝiaj loĝantoj estas nomitaj *Stagnovillois''.

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Yvelines
* L'Étang-la-Ville (stacidomo)
* Saint-Nom-la-Bretèche - Forêt de Marly (stacidomo)
* Saint-Nom-la-Bretèche - Forêt de Marly (Tramtrajno en Francilio)
* L'Étang - Les Sablons (Tramtrajno en Francilio)

## Eksteraj ligiloj 
* 


Kategorio:Komunumoj de Yvelines
L'Étang-la-Ville (stacidomo)

'''L'Étang-la-Ville''' estas Franca stacidomo sur linio L de Transilien, situanta en komunumo L'Étang-la-Ville (departemento Yvelines) en regiono Francilio.

Malfermita la  de "Compagnie des chemins de fer de l'Ouest", temas hodiaŭ pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio St-Cloud - St-Nom-la-Bretèche (974000).

## Vidu ankaŭ 
* Transilien
* Transilien L
* Stacidomoj de Transilien
* L'Étang-la-Ville

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Transilien L
Kategorio:Fervojaj stacioj en Yvelines
Kategorio:L'Étang-la-Ville
31477 Meenakshi

'*31477 *Meenakshi'''* estas asteroido de la ĉefa asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Meenakshi Bose*, kiu gajnis la duan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2014 pro sia projekto pri sciencoj de medicino kaj sano. Ŝi estis lernantino ĉe la *Eastside High School'' de Gainesville (Florido, Usono).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Persisto

La **persisto** estas la virto kiu kondukas onin plenumi tion necesan por atingi la celojn kiujn oni proponis al oni, spite la malfacilaĵojn aŭ la malpliiĝon de la persona motivado pro la forpasinta. La persisto subtenas la laboron en la forto de la propra volo kaj en la konstanta klopodo por alveni al la proponita celo.

La persisto por la kristana teologio estas unu el la virtoj kion kristanoj devas plenumi.

## Vidu ankaŭ 
* persistejo, loko en fortikaĵo aŭ en regiono, aranĝita por la lasta defendado. (persisti akcentas la energion, obstini la malcedemon.)

Kategorio:Psikologio
Kategorio:Teologio
Kategorio:Virtoj
Tirupati

**Tirupati**, , estas urbego en distrikto Chittoor [ĉit-tur] en la subŝtato Andra-Pradeŝo. Laŭ la stato de  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi estas la naŭa plej granda urbo laŭ loĝantaro de Andra-Pradeŝo. Ĝi estas unu el la plej sanktaj hinduaj pilgrimejoj pro la templo Tirumala Venkateŝvara. Ĝi estas konsiderata ankaŭ kiel la spirita ĉefurbo de Andra-Pradeŝo.
eta

## Etimologio 
Tirupati estas urbeto sub la monto Tirumala. Tiru signifas sanktan kaj Mala signifas montaron. La dravida radiko de la vorto Tirupatio havas la signifon - “edzo de diino Lakŝmi”  

Je 5-a jarcento, la supra urbo, kiu nomiĝas Tirumala, estis establita kiel la centro de viŝnuismo. La religiaj ritoj estis formaligitaj de la viŝnua sanktulo Ramanujacharya [Raamaanuĝaaĉarja] de 10-11a jarcento KE. Dum plejparto de la mezepoka periodo la templa urbo estis parto de la Imperio Viĝajanagara. La reĝoj Kriŝna Deva Raja, Aĉjuta Deva Raja, Sadaŝiva Raja, Tirumala Deva Raja faris multajn gravajn kontribuojn al ĉi tiu templo. De tempo al tempo, la templo estis konstruita de diversaj reĝoj kaj troveblas epigrafoj en la sanskrita, telegua, tamila kaj kannada lingvoj.

## Tirupati 
eta|silatoranam
Kun la supra urbo Tirumala, la suba Tirupatio ankaŭ evoluiĝis kaj kreskis ĉirkaŭ la Templo Govindaraaĝasvaami, kiu estas fama turisma loko. La urbo havas multajn aliajn templojn. La Fortikaĵo Ĉandragiri havas arkeologian muzeon. Sri Venkateŝvara Zoologia Parko, starigita en 1987 estas la dua plej granda zoologia parko en Azio. Ĝi estas konstruita laŭ la konceptoj de la hindua mitologio kaj montras la bestojn kiuj estas menciitaj en la Ramajano, la Mahabharato kaj la Panĉatantra.

Tirupati ankaŭ havas Regionan Sciencan muzeon kaj ciferecan planetarion. Silatoranam, natura ŝtona arko kiu estas 150 milionajn jarojn malnova estas geologia mirindaĵo en la Tirumala montaro. Ĝi estas 1 km for de la Templo Venkateŝvara.

## Tirupati-laddu 
kadro|tirupati laddu
Tirupatio estas konita pro sia mond-fama dolĉaĵo Tirupati-laddu, farita de migdaloj, akaĵuoj, sekvinberoj, kardamomo kaj sukero. Ĝi akiris Geografian Indikon, kiu donas la rajton por fari aŭ vendi ĝin, nur al la Tirumala Tirupati Devastanam.

## Esperanto-movado 
Dank' al la Tirumala Tirupati Devasthanam, la organizaĵo kiu prizorgas la templojn, troviĝas multaj universitatoj kaj edukinstancoj. Pro tio, Tirupati fariĝis ankaŭ eduka centro. Tirupati estas sur la mapo de Esperanto. Aktivas tie la konata Esperantisto P. V. Ranganayakulu. La Sepa Nacia Kongreso de la Federacio Esperanto de Barato okazis en Tirupatio en 1998. La loka klubo de Esperanto nomiĝas Tirupati Esperanto-Asocio, kiu fojfoje kunsidas en la junulara gastejo.

## Notoj 
Kategorio:Hinduismaj sanktaj urboj
Kategorio:Urboj de Andra-Pradeŝo
Kategorio:Urboj de Barato
Pietro Bracci

**Pietro BRACCI** (1700 — 1773) estis itala skulptisto kiu laboris ene de la malfrua baroka stilo.

Li naskiĝis en Romo kaj estis metilernanto ĉe Giuseppe Bartolomeo Chiari kaj Camillo Rusconi.

## Verkoj 
Kelkaj el liaj verkoj estas jenaj:
* La plej fama eble estas la kolosa Oceano (post 1759) de la Fontano de Trevi, Romo, kie li devis sekvi modelon el gipso de Giovanni Battista Maini, kiu mortis antaŭ plenumi la marmoran verkon. Finigis tiun projekton Nicola Salvi (1763 - 1766); la flankaj statuoj estas de Filippo della Valle.
* Li skulptis la figurojn por la tombo de Benedikto la 14-a (1763-1770) en la Baziliko Sankta Petro, finkompletigita per la helpo de lia disĉiplo Gaspare Sibilia.
* Verkoj por la kapelo de Klemento la 12-a (Corsini) en Laterano (1732).

## Galerio 

Dosiero:Pietro Bracci.jpg|Monumento Sobieski en Sankta Petro (F. Barigioni - P. Bracci)
Dosiero:Trevi fountain.jpg|La Oceano de la Fontano Trevi (N. Salvi - P. Bracci)
Dosiero:Apse and main altar - Duomo - Naples - Italy 2015.JPG|La absido de la Duomo de Napolo (P. Posi - P. Bracci)
Dosiero:Pietro Bracci Benedict XIV.jpg|Busto de Benedikto la 14-a (Inv. 345, erworben 1873), Bode-Museum Berlino

Kategorio:Italaj barokaj skulptistoj
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 18-a jarcento
Kategorio:Personoj de Romo
Petro de Alkantara

**Petro de Alkantara**, aŭ en la hispana **Pedro de Alcántara**, (Alcántara, 1499-Arenas de San Pedro, 18a de oktobro 1562) estis hispana monaĥo de la ordeno de franciskanoj. Lia vera nomo estis Juan de Garavito y Vilela de Sanabria. Li mortis 63-jaraĝa. Li estis beatigitaa de la papo Gregorio la 15-a en 1622 kaj kanonigita de Klemento la 9-a en 1669.

[eta|200px|maldekstre|Statuo de San Pedro de Alcántara sur angulo de la Kunkatedralo de Santa Maria de en la urbo [Cáceres. La piedaj dikfingroj brilas pro popola tradicio kisi ilin fare de junulinoj kiuj deziras trovi fianĉon; eble hodiaŭ oni nur tuŝas ilin.]]
Li havas famon fondi la konventon kiu estas konata kiel la plej malgranda monaĥejo de la mondo, nome "El Palancar", proksime de Pedroso de Acim. Li estis amiko kaj konsilisto de Santa Teresa de Jesús. Alvokita de Karolo la 5-a el lia retirejo de Yuste por iĝi lia konfesisto, li malakceptis tiun proponon. Konata ĉefe pro sia pentofaremo, li allogegis la homamasojn per sia oratora lerteco. Li malpliigis la verkon "Libro de la oración y Meditación" de Fray Luis de Granada al versio portebla kaj populara, nome la "Tratado de la oración y meditación".

Kategorio:Franciskanaj mistikuloj
Kategorio:Franciskanaj sanktuloj
Kategorio:Hispanaj romkatolikaj sanktuloj
Kategorio:Ekstremaduranoj
Kategorio:Hispanaj franciskanoj.
Kategorio:Kristanaj sanktuloj de la 16-a jarcento
Kategorio:Kristanaj mistikuloj
Camillo Rusconi

**Camillo RUSCONI** (Milano, 1658 - Romo, 1728), estis itala baroka skulptisto.
[eta|maldekstre|230px|*[Sankta Andreo*, Baziliko Sankta Johano de Laterano, Romo.]]
Li skulptis la statuojn de Sankta Johano la Baptisto, Johano la Apostolo, Sankta Mateo kaj Sankta Andreo por la Baziliko Sankta Johano de Laterano pro mendo fare de la papo Klemento la 11-a, laŭ desegnoj de Carlo Maratta. Alia prestiĝa mendo estis tiu de la funebra monumento de la papo Gregorio la 13-a (1715 - 1723) por la Baziliko Sankta Petro, farita tute el blanka marmoro laŭ la stilo de la tombo de la papo Leono la 10-a de Alessandro Algardi. Rusconi kunlaboris ankaŭ por la statuo el marmoro de Forto en la tombo de Bartolomeo Corsini, en la kapelo Corsini de Baziliko Sankta Johano de Laterano.

## Bibliografio 
* Enggass, Robert, Early eighteenth century sculture in Rome: an illustrated catalogue raisonné, London 1976
* Elkan, A. L., Camillo Rusconi (1658 - 1728), ein Beitrag zur römischen Skulptur des Spätbarocks, Universität Köln, Diss., 1924
* Tamborra, G., «Camillo Rusconi : scultore ticinese 1658 - 1728», en "Bollettino storico della Svizzera italiana", 100 (1988), págs. 5-56

Kategorio:Italaj skulptistoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj skulptistoj de la 18-a jarcento
Kategorio:Italaj barokaj skulptistoj
Jair Rosenblum

[eta|memorplato pri Jair Rosenblum en [Tel-Avivo]]
**Jair Rosenblum** (, prononco , ankaŭ jide latinliterigata *Yair Rozenblum*, la familia nomo germanlingve signifas "roza floro") estis israela komponisto naskiĝinta la 6-an de januaro 1944 en Tel-Avivo kaj mortinta la 27-an de aŭgusto 1996 en Holon.

## Vivo 
Rosenblum naskiĝis en Tel-Avivo. Sian militservon en la israela armeo li plenumis kiel akordionisto de la armea muzika grupo *Naĥal* (akronimo de ***N**o**a**r **Ĥa**luzi **L**oĥem* (נוער חלוצי לוחם, „batala pionira junularo“). En la 1960-aj kaj 1970-aj jaroj li estis la muzika direktoro de la koruso de la israela armeo.

Rosenblum komponis kantojn por la muzikaj ensembloj de la israelaj armeo kaj mararmeo, kiujn li ankaŭ direktis. Precipe li estis konata pro la kanto ***Ŝir LaŜalom*** (, en Esperanto "Kanto por Paco") de Jaakov Rotblit de 1969. Li ankaŭ komponis muzikon por filmo kaj televido kaj laboris kun kelkaj popmuzikaj bandoj kaj korusoj. Krome multajn jarojn li gvidis la ĉiujarajn israelajn muzikfestivalojn. Li en sia arta vivo komponis pli ol 1 000 kantojn, inkluzive de '' Giv'at HaTahmoŝet '' (, en Esperanto "Batalo de la municio-monteto")' 'Ŝalva' '(, en Esperanto "trankvilemo") kaj *Ma Avareĥ* (, en Esperanto "per kiu mi benos lin").

En la aĝo de 52 jaroj li mortis post du jaroj da malsano.

Kategorio:Komponistoj de la 20-a jarcento
Kategorio:Israelaj komponistoj
Kategorio:Israelaj muzikistoj
Kategorio:Israelaj judoj
Tibor Ney

**Tibor Ney** [nej], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ney Tibor** estis hungara violonisto, koncertmajstro, altlerneja instruisto. Liaj parencoj estis Dávid Ney kaj Iván Erőd, lia frato estis Dávid Ney (pli juna).

Tibor Ney http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC10888/11263.htm naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Tibor Ney devenis el juda familio. Li akiris diplomon en Muzikarta Altlernejo Ferenc Liszt en 1926. Liaj plej gravaj instruistoj estis Nándor Zsolt kaj Jenő Hubay. Post siaj studoj li aliĝis al orkestro de Reĝa Operejo de Budapeŝto. Baldaŭ li faris koncertojn en la tuta mondo. Inter 1932 kaj 1966 li apartenis al orkestro de la Hungara Radio, inter 1960-1974 li instruis en la Altlernejo. Li establis ankaŭ violonan triopon. Li ricevis ŝtatan premion en 1967, krome oran ringon de la Hungara Radio. Li havis edzinon, kiu naskis gefilojn.

## Elektitaj disĉiploj 
* András Kiss (violonisto)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* anglalingva biografio 

Kategorio:Hungaraj violonistoj
Kategorio:Hungaraj koncertmajstroj
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Mjavadi

**Mjavadi** estas urbego en Birmo, en subŝtato Kajino. Ĝi estas ankaŭ ĉefurbo de distrikto Mjavadi.
eta|maldekstre|
eta|maldekstre|
eta|maldekstre|
eta|maldekstre|
## Bazaj informoj 
* Loĝantaro: 195 624 (2014)  
* Horzono: UTC+6:30
* Telefonkodo: +95 5850

## Geografio 
Mjavadi situas en sudorienta parto de la lando proksime al la limo kun Tajlando (ĝi estas limpasejo al Tajlando). Jangono troviĝas 247, Bankoko 426, Mandalajo 640 km https://www.distancefromto.net/. Apud la urbego rivero fluas.

## Historio 
La 6-an de aŭgusto 2010 bombo eksplodis en la parkejo de la vendejego mortigante du virojn kaj grave vundante kvar aliajn.

## Ekonomio 
Mjavadi estas la plej grava komerca punkto inter Mjanmao kaj Tajlando. Laŭ interkonsento tiuj vojaĝantoj, kiuj transiras la limon tra la ponto de amikeco, tiuj rajtas resti en Mae Sot dum sep tagoj. 

## Trafiko 
Mjavadi havas gravan vojon al interno de la lando.

## Vidindaĵoj 
* krokodila templo  kun 65 metrojn longa krokodila konstruaĵo.
* grandega staranta Budho
* sonorilturo

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Birmo
31479 Botello

**31479 Botello** estas tre malgranda treege hela asteroido de la asteroida zono malkovrita la  en la kadro de la kampanjo "LINEAR" (*Lincoln Near-Earth Asteroid Research*) elde la situejo de Socorro de la Laboratorio Lincoln (Nov-Meksiko, Usono).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Christopher Rafael Botello*, kiu gajnis la duan rangon en la *Intel International Science and Engineering Fair* de 2014 pro sia projekto pri energio kaj transporto. Li estis lernanto ĉe la *John Jay High School* de San Antonio (Teksaso, Usono).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de LINEAR
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999