open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Dubaja Mirakla Ĝardeno

La **Mirakla Ĝardeno de Dubajo** (, ) estas komerca florekspozicia parko malfermita de oktobro ĝis majo en la urba amuzejo *Dubailand* en Dubajo, Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. La funkciigisto estas la Cityland Grupo . 

## Priskribo 
Florarto kun  milionoj da floroj kaj  milionoj da plantoj estas montrata sur areo de  kvadrataj metroj. 

La parko starigis entute tri mondajn rekordojn, agnoskitajn de Guinness-Mondaj Rekordoj . La plej granda flora objekto estas Airbus A380, konsistanta el  milionoj da floroj, kiu estis agnoskita kiel la plej granda flora instalaĵo en 2016.  Alia monda rekordo agnoskita en 2018 estas la plej alta flora skulptaĵo en la formo de Mickey Mouse kun alteco de 18 metroj.  En 2019 okazis alia monda rekordo por la plej granda florinstalaĵo. 

La ĝardeno tenas la Guinness-Mondan Rekordon por la plej alta vertikala ĝardeno en la mondo. 

Parto de la ĝardeno estas endoma papilia ĝardeno, *Dubaja Papilia Ĝardeno*, kiu malfermiĝis en 2015 kaj enhavas  papiliojn el 26 specioj enfermitaj en naŭ kupoloj kovrantaj areon de pli ol  kvadrataj metroj.  

## Funkcio 
La floroj aperas en diversaj ekspozicioj, de florbedoj ĝis korformaj arkoj kaj ornamitaj kasteloj. La ekspozicioj en la ĝardeno ŝanĝiĝas ĉiusezone. 

Irigacio en la ĝardeno okazas nokte kiam la ĝardeno estas fermita uzante gutigilojn situantajn en subtera sistemo, kiuj uzas averaĝe kvanton de 757 082 litroj da grizakvo ĉiutage. La akvo estas la griza akvo de la urbo Dubajo, kaj la ĝardeno spertas purigan procezon, kiu transformas ĝin en altkvalitan puran akvon. 

La ĝardeno estas fermita dum la someraj monatoj pro la ekstrema varmo reganta en la regiono.

## Galerio 

Dosiero:Dubai_Miracle_Garden-Dubai_UAE-Andres_Larin.jpg|Kor-forma Tunelo en la *Dubai Miracle Ĝardeno*
Dosiero:VAE-dubai-miracle-07.jpg|Elefanta figuro
Dosiero:VAE-dubai-miracle-03.jpg|Ĝenerala vido

## Vidu ankaŭ 
* Dubaja Papilia Ĝardeno

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
Kategorio:Botanikaj ĝardenoj en Azio
Kategorio:Dubajo
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kalibusiswe Ilizwe leZimbabwe

**""** (en la norda ndebela, en la zulua tiuj vortoj estus samaj, tradukita titolo "Estu benata la lando Zimbabvo", la titolo ankaŭ konatas en ŝona versio *"Simudzai Mureza wedu WeZimbabwe* kaj la teksto ekzistas entute en ĉiuj 16 naciaj lingvoj) estas la nacia himno de Zimbabvo. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en marto 1994, post kiam la ŝtato ekestis post la epoko de brita koloniado. 

La teksto estas verkita de ''*. La muzikon komponis *Fred Changundega''. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Stand and Sing of Zambia, Proud and Free

**""** (angle, tradukita titolo "Staru kaj kantu de Zambio, fiera kaj libera", en la *bemba* **Lumbanyeni Zambia**) estas la nacia himno de Zambio. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1964, post kiam la ŝtato ekestis post la epoko de koloniado - antaŭe ekde 1924 la lando estis brita kronkolonio sub la nomo de Norda Rodezio. 

La muzikon komponis ''* jam en 1897 - la melodio estas la bazo de la sudafrika politika himno *Nkosi Sikelel’ iAfrika*, kiuj ankaŭ estas la melodio de la nacia himno de Tanzanio kaj nun konsistigas la unuan parton de la nacia himno de Sudafriko. La zimbabvan tekston aldonis *G. Ellis, E.S. Musonda, J.M.S. Lichilana, I. Lowe, J. Sajiwandani* kaj *R.J. Seal* inter 1964 kaj 1973 - nun ekzistas versioj en la angla kaj en la *bemba'', lingvo el la bantua lingvaro. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Oh Uganda, Land of Beauty

**""** (angle, tradukita titolo "O Ugando, lando de beleco") estas la nacia himno de Ugando. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 19 , post kiam la ŝtato ekestis post la epoko de koloniado. 

La teksto estas verkita de '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Six Flags

**Six Flags** (anglalingve por Ses Flagoj) estis la plej granda amuzparka ĉeno de la mondo, kun pli ol 20 amuzparkoj kaj akvoparkoj en Nordameriko. La kompanio fondiĝis en 1961 kun la malfermo de ilia unua amuzparko, "Six Flags Over Texas". Nuntempe, la ĉefsidejo estas en Novjorko.

la 1an de julio, 2024, la kompanio kunfandiĝis kun rivala Cedar Fair en $8 miliarda interkonsento; la kombinita firmaon, ankaŭ nomita Six Flags estas bazita en Charlotte, funkcias 51 nemoveblaĵojn, inkluzivanta 27 amuziĝajn parkojn, 15 akvaj parkoj kaj naŭ feriejoj. 

## Listo de parkoj 
Listo de amuzparkoj de la ĉeno (krom akvoparkoj):

* Ses Flagoj Magia Monto, Los-Anĝeleso, Kalifornio
* *Six Flags Discovery Kingdom*, proksime de San-Francisko, Kalifornio
* *Ses Flagoj Super Georgio*, Atlanta, Georgio
* *Six Flags Great America*, Ĉikago, Ilinojso
* *Six Flags America*, Baltimoro / Vaŝingtono jes. , Marilando
* *Six Flags Sankta Luiso*, Eureka, Misurio
* *Ses Flagoj Granda Aventuro*, Jackson, Nov-Ĵerzejo
* *Six Flags Great Escape*, Lago George, Novjorko
* *Six Flags New England*, Springfield, Masaĉuseco
* *Ses Flagoj Super Teksaso*, Arlington, Teksaso
* *Six Flags Fiesta Texas*, San Antonio, Teksaso
* *La Ronde*, Montrealo, Kanado
* *Six Flags Mexico*, Meksikurbo, Meksiko
* *Six Flags Darien Lake*, Darien Lake, Novjorko
* *Frontier City*, Oklahoma City, Oklahomo

## Galerio 

Dosiero:SFFT-Entrance.jpg|La emblemo de la kompanio ĉe la enirejo de unu el ĝiaj amuzparkoj
Dosiero:Nitro_coaster.jpg|*Six Flags Great Adventure* Park en Jackson, Nov-Ĵerzejo
Dosiero:Chang_(Six_Flags_Kentucky_Kingdom)_overview.jpg|*Six Flags Kentucky Kingdom* en Louisville, Kentukio. Ĉi tiu parko nuntempe ne estas parto de la ĉeno.
Dosiero:Sfot_gotham_city.jpg|La unua parko de la kompanio, *Six Flags Over Texas* en Arlington, Teksaso

## Vidu ankaŭ 
* Six Flags México

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Amuzparkoj
Faktokontrolado

***Faktokontrolado*** (angle: *fact-checking*) temas pri kontrolado ĉu informoj kaj deklaroj faritaj de politikistoj kaj fakuloj, ekzemple, estas ĝustaj kaj veraj.

Faktokontrolado, praktiko kiu originis en Usono, estas kutime farata de esplorĵurnalistoj. Tamen, la kresko de *post-vereca politiko* estas akompanata de malkresko de fido je tradiciaj fontoj de aŭtoritato kiel sciencistoj kaj amaskomunikiloj, inkluzive de faktokontrolistoj.

## Eksteraj ligiloj 
* Internacia reto por faktokontrolado 
Kategorio:Ĵurnalismo
Kategorio:Politikaj esprimoj
Internacia Konsilio de Kristanoj kaj Judoj

La **Internacia Konsilio de Kristanoj kaj Judoj** (**IKKJ**, , akronime **ICCJ**) estas la internacia tegmenta organizaĵo de 38 naciaj kristana-judaj kaj interreligia dialogaj organizaĵoj en 32 landoj . 

La Konsilio fondiĝis kiel respondo al la Holokaŭsto, post kio multaj grupoj de teologoj, historiistoj kaj edukistoj dediĉis siajn klopodojn al trovado de kristan-juda repaciĝo.

## Historio 
La IKKJ estis fondita en 1947 de Everett R. Clinchy post la Konferenco de Seelisberg kun oficejoj en Ĝenevo kaj Parizo, kaj formale nur ĉe la Konferenco de Friburgo en 1948. La ICCJ kaj multaj el ĝiaj membro-organizoj partoprenas en abrahama dialogo (d:Q330917), renkonto inter judoj, kristanoj kaj islamanoj.

Ekde 1985, la Konsilio ĉiujare aljuĝas la *Premion Sinjoro Sigmund Sternberg* pro elstaraj servoj al interreligia dialogo.

## Misio 
En sia ĉarto, la Konsilio aprobas la jenajn agadkampojn :

* antaŭenigas reciprokan komprenon kaj kunlaboron inter kristanoj kaj judoj bazitajn sur reciproka respekto,
* ekzamenas temojn pri homaj rajtoj kaj homa digno kiel sanktigitaj en la tradicioj de judismo kaj kristanismo,
* kontraŭas ĉiajn formojn de antaŭjuĝo, maltoleremo, diskriminacio, rasismo kaj misuzo de religio por politikaj celoj,
* argumentas, ke en honesta dialogo ĉiu persono restas fidela al sia kerna kredo, rekonante la integrecon kaj aliecon de la alia persono,
* kunordigas agadojn tutmonde per konferencoj okazantaj regule en diversaj landoj,
* kuraĝigas esploradon kaj edukadon por interreligia kompreno inter studentoj, instruistoj, religiaj gvidantoj kaj akademiuloj,
* plenumas informan kaj edukan laboron en regionoj kie ankoraŭ ne ekzistas strukturita jud-kristana dialogo,
* provizas platformon por teologia debato.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Centro por Jud-Kristana Interkompreno kaj Kunlaboro

## Eksteraj ligiloj 
* Internacia Konsilio de kristanoj kaj Judoj Oficiala retejo
* JC Rilatoj, retejo donacita al ICCJ en 2000 de Fritz B. Voll

Kategorio:Interkonfesiaj organizaĵoj
René Clément

**René CLÉMENT** (Bordozo, 18a de marto 1913 - Monako, 17a de marto 1996) estis franca kinreĝisoro.

## Kariero
Li ekstudis arkitekturon, kaj en 1935 realigis kurton de animacio: nome *César chez les gaulois*. Poste li faris dokumentajn filmojn kaj kurtojn, unu de ili kunlabore kun Jacques Tati. Lia unua filmo estis *La Bataille du rail* (1946), kio foje estis asociata al la itala novrealismo, ĉar ĝi estis filmita kun neprofesiaj aktoroj kaj kun partoj tute dokumentaj, sed fakte li estis devigita tiel filmi pro manko de resursoj tuj post la fino de la Dua Mondmilito. Tiun filmon petis asocioj de rezistantoj. Post tiu sukceso, li aliĝis al Jean Cocteau por kunreĝisori *La Belle et la Bête*. En 1947 li reĝisoris *Les maudits*,  klostrofobia verko kies agado okazas preskaŭ tute ene de la interno de submarŝipo, per kiu li ricevis en 1947 la premion al la Plej Bona Aventura kaj Krimfilmo en la Festivalo de Cannes, kiu estis antaŭaĵo de posta filmo de Wolfgang Petersen nome *Das Boot*.

Post aliaj filmoj ne tiom famaj, li filmis *Jeux interdits* (Malpermesitaj ludoj), kiu atingis la Oran Leonon de la Mostra de Venecio kaj la Oskar-premion al la Plej Bona Eksterlanda Filmo en 1952. 

Li faris kelkajn adaptaĵojn de literaturaj verkoj, ĝis li faris tiun konsideratan lia majstroverko, *Plein Soleil*), krimfilmo bazita sur romano de la usona verkistino Patricia Highsmith kaj ĉefrolulita de juna Alain Delon. La historion oni refilmis kelkajn jardekojn poste kiel *The Talented Mr. Ripley*, kun Jude Law kaj Matt Damon. Post tiu filmo, lia kariero malaltiĝis de nivelo, dum li pli kaj pli kliniĝis al produktoraĵoj pli spektaklemaj, kiel *Paris brûle-t-il?*, en kiu partoprenis internacia geaktoraro kaj Gore Vidal kiel scenaristo.

## Filmoj
* 1945 : *La Boîte aux rêves* de Yves Allégret kaj Jean Choux (helporeĝisoro)
* 1946 : *La Belle et la Bête* de Jean Cocteau (helporeĝisoro)
* 1946 : *La Bataille du rail*
* 1946 : *Le Père tranquille* (''La Vie d'une famille française durant l'occupation*)
* 1947 : *Les Maudits*
* 1949 : *Au-delà des grilles*
* 1950 : *Le Château de verre*
* 1952 : *Jeux interdits*
* 1954 : *Monsieur Ripois*
* 1956 : *Gervaise*
* 1958 : *This Angry Age*
* 1960 : *Plein soleil*
* 1961 : *Che gioia vivere*
* 1963 : *Le Jour et l'Heure*
* 1964 : *Les Félins*
* 1966 : *Paris brûle-t-il ?*
* 1969 : *Le Passager de la pluie*
* 1971 : *La Maison sous les arbres*
* 1972 : *La Course du lièvre à travers les champs*
* 1975 : *La Baby-Sitter*

## Bibliografio
* André Farwagi, *René Clément*, Paris, Seghers, 1967
* Denitza Bantcheva, *René Clément*, Éditions du Revif, 2008
* Denitza Bantcheva, *L'Âge d'or du cinéma européen*, Éditions du Revif, 2011
* Dosiero «Modernité de René Clément», en *Positif'' nº 612, februaro 2012

Kategorio:Francaj reĝisoroj
FENIX Muzeo de Migrado

La **FENIX Muzeo de Migrado** () ​​estas muzeo en kvartalo *Katendrecht* de Roterdamo, Nederlando. 

Ĝi estis malfermita la 16-an de majo 2025  kaj estas la unua muzeo kiu temas pri tutmonda homa migrado. 

## Priskribo 
La muzeo kovras proksimume  kvadratajn metrojn kaj havas permanentan ekspozicion. La kialo estas rakonti historiojn pri migrado. De la Wilhelmlnakade laŭlonge de la rivero, aliflanke de la Rijnhaven, elmigrantoj foriris al Usono dum jardekoj ekde 1891 pluen. Ili transiris Atlantikan Oceanon per la Holanda-Amerika Linio (d:Q1624735). La celloko estis ĉefe Ellis Island en Novjorko, kiu estis la enirejo al la Nova Mondo por enmigrintoj. 

## Kolekto 
### Grandaj objektoj 
La kolekto rakontas pli larĝan universalan historion pri elmigrado kaj libereco, anstataŭ nur pri la elmigrantoj, kiuj transiris de la loko. Ekzemple, grandaj objektoj rilataj al la temo baldaŭ estas ekspoziciataj, kiel ekzemple peco de la Berlina Muro, *La Buso* de la poparta artisto Red Grooms kaj granda 3,5-metra alta pordo nomata ''L'Âge d'Or* de la artisto Gavin Turk. La muzeo prezentas labirinton de malnovaj valizoj, valizoj donacitaj de interesitoj dum la kreado de la muzeo. 

### Tornado 
Frapa elemento de Fenix ​​estas la Tornado, duoble turniĝanta ŝtuparo desegnita de MAD Architects. Tiu ĉi ŝtuparo, kun tuta longo de  metroj, situas en la koro de la konstruaĵo kaj kondukas al panorama ferdeko super la hangaro. La Tornado konsistas el  paneloj el neoksidebla ŝtalo kaj estas interne kovrita per  unikaj lignaj tabuloj. Parto de la konstruaĵo estas kovrita per vitra tegmento. 

### Fotoj kaj pentraĵoj 
Krom grandaj objektoj, ankaŭ estas ekspoziciataj fotoj kaj pentraĵoj. La kuratoroj akiris, interalie, la foton *La Stirado* de Alfred Stieglitz kaj evoluigas nuntempan version de la fotoprojekto *La Familio de Homo'' kun fotoj de rifuĝintoj el la tuta mondo. La muzeo prezentas fotojn faritajn de Lewis Hine, Ata Kandó, Éva Besnyő kaj Dorothea Lange, inter aliaj. 

Krome, du pentraĵoj de Jan Adriaensz van Staveren el 1640 estas ekspoziciataj. La pentraĵoj estas unikaj ĉar ili prezentas du liberajn nigrajn afrikanojn. En 2025, la muzeo anoncis, ke ĝi akiris pentraĵon de Hans Holbein la Juna el la 16-a jarcento. La pentraĵo, mezuranta nur 18 je 14 centimetrojn, prezentas Erasmon de Roterodamo. 

## Danshuis 
Apuda al la Fenix muzeo, la eksa Provimi stokejo estos adaptita en Danshuis aŭ la Roterdama Centro por Danco.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
Kategorio:Migrado
Kategorio:Muzeoj en Nederlando
Kategorio:Roterdamo
Jean-Pierre Melville

**Jean Pierre Grumbach**, konata kiel *Jean-Pierre Melville* (Parizo; 20a de oktobro 1917 - samloke; 2a de aŭgusto 1973) estis  franca kinreĝisoro, antaŭulo de la *Nouvelle Vague* konsiderita reprezentanto de la franca nigra kino. Liaj filmoj, ĉefe tiuj de la 1960-aj jaroj, montras klaran montron de amikeco inter viroj; multaj de tiuj filmoj estas bazitaj sur historioj de banditoj kaj de roluloj kiuj vivis dum la Dua Mondmilito, dum la Francio okupaciita de la nazia armeo, ĉar li mem estis aktivulo en la milito.

## Biografio
Estante 5-jaraĝa li filmis la familion per filmilo. Poste li entuziasmiĝis por kino vidinte usonajn filmojn. Post la fino de la Dua Mondmilito li ekdediĉis serioze al kino profesie. La gemana okupacio de Francio dum la milito estis unu de la faktoj kiuj multe influis por la kindediĉo. Dum la milito li apogis la Rezistadon, kio inspiris lin por kelkaj el liaj filmoj. Li aliĝis al la Libera Francio en Londono, en 1942, kaj jam tiam li prenis la pseŭdonimon «Melville», eble omaĝe al preferata usona verkisto, Herman Melville, aŭtoro de *Moby Dick*. 

Li adaptis *Le silence de la mer* (1947), verko de Vercors, en kiu li estis produktoro, scenaristo, reĝisoro kaj muntisto, kvazaŭ por amatora filmo. Tial krítikistoj de *Cahiers du Cinéma* konsideris Jean-Pierre Melville kompletan aŭtoron. Poste li faris *Les enfants terribles* (1949), kiu estas malgranda familia kroniko. El plej elstaraj postaj filmoj estas mencienda *Deux hommes dans Manhattan* (1958).

En la 1960-aj jaroj li laboris kun famaj geaktoroj kiel Jean Paul Belmondo, Lino Ventura, lia amiko Alain Delon, Simone Signoret, Michel Piccoli, Stefania Sandrelli, François Périer, Yves Montand kaj Gian Maria Volonté. En tiu epoko li faris siajn plej famajn filmojn: *Le doulos* (1962), *Le deuxième souffle* (1965), *Le samouraï* (1967), *L’armeé des ombres* (1969) kaj *Le cercle rouge* (1970).

## Filmoj
* 1946 : Vingt-quatre heures de la vie d'un clown (kurto)
* 1947 : Le Silence de la mer
* 1950 : Les Enfants terribles
* 1953 : Quand tu liras cette lettre
* 1955 : Bob le flambeur
* 1959 : Deux hommes dans Manhattan
* 1961 : Léon Morin, prêtre
* 1962 : Le Doulos
* 1963 : L'Aîné des Ferchaux
* 1966 : Le Deuxième Souffle
* 1967 : Le Samouraï
* 1969 : L'Armée des ombres
* 1970 : Le Cercle rouge
* 1972 : Un flic

## Bibliografio 
* Jean Wagner, *Jean-Pierre Melville*, Parizo, Seghers, 1964.
* Jacques Zimmer, Chantal de Béchade, *Jean-Pierre Melville*, Parizo, Edilig, 1983.
* Jean Tulard, *Dictionnaire du cinéma, Les réalisateurs*, Bouquins, 2001.
* François Barat, ''L'entretien avec Jean-Pierre Melville*, Parizo, Séguier, 1999.
* Denitza Bantcheva, *Jean-Pierre Melville: de l'œuvre à l'homme*, Éditions du Revif, 2007
* Valerio Carando, *Il clan dei cineasti. L'estetica del noir secondo Jean-Pierre Melville, José Giovanni, Henri Verneuil*, Prospettiva Editrice, Civitavecchia, 2011.
* José Francisco Montero, *Jean-Pierre Melville. Crónicas de un samurái'', Shangrila, Santander, 2014. https://web.archive.org/web/20150222153807/http://shangrilaediciones.com/pages/bakery/trayectos-libros-2-116.php

Kategorio:Francaj reĝisoroj
Burgo Schaumberg

**Burgo Schaumberg** (ankaŭ: *Schaumburg*) estas ruina altaĵburgo en alteco de 492 metroj ueste de Schalkau, Germanujo. Ĝi estis kutima sidejo de la *Schaumberg-oj* posedintaj inter la 12-a kaj la 14-a jarcento ĉiujn ĉirkaŭajn teritoriojn. 
## Historio 
La historio ĝis la 1147-a jaro respureblas. Eble ĝin starigis la burggrafoj de Meißen el la familio *Sterker de Wohlsbach* antaŭ ol ĝin akiris la Schaumberg-oj. Kun la dokumenta mencio de la nobelaj Schaumberg-oj en 1215 (sur la nova kutima kastelo) ekas ankaŭ la historio de la vilaĝo mem. La servistoj porburgaj eksetlis piede de la monto *Schaumberg*. Tiutempe oni la servistojn ĉevalajn-militajn nomis *Schalken* en la germana lingvo, el kio verŝajnas la noma origino de la komunuma nomo. Kiel normale mezepoke kaj feŭdisme, ankaŭ en la Lando de Schalkau la posedantoj ofte ŝanĝiĝis. Meze de la 14-a jarcento forpuŝiĝis la Schaumberg-oj fare de la grafoj de Henneberg retiriĝonte al Rauenstein. La edzo de la hennebergia princino Katerino de Henneberg, margrafo Frederiko la 3-a (Meißen) - kiu suverenis super la eostfrankonia regiono *Pflege Coburg* post nupto - donis en decembro 1362 ĉiujn urbajn kaj foirajn rajtojn al la anoj de Schalkau. 

Wilwolt de Schaumberg ĉ. la jaro 1500 re-havigis pro sia dinastio ĉi burgon.  Inter 1501 kaj 1503 ĝi moderniĝis staronte sekura, tra ĉiuj ekonomiaj kaj politikaj kaj religiaj krizoj, ĝis la Tridekjara Milito. En julio 1635 marodintoj bruligis ĝin. Kaj kvin jarojn pli malfrue estis nova atako kaj la finfina kaduko jam ne haltigeblis.

## Stato konserviĝa 
De la fiera fortreso nur ruinoj restis, kio tamen ne malhelpis spektindecon. Ĉi komplekso estas la plej ampleksa arkeologia monumento de distrikto Sonneberg. Por antaŭenigi la fremdultrafikon oni komence de la 1990-aj jaroj oni faciligis ties alireblon kaj sekurecon. 

## Literaturo 
* Dirk Höhne: "Ergebnisse der archäologischen Untersuchungen auf der Ruine Schaumburg".  Ĉe: *Schaumberg – Schalkau. Burg – Stadt – Kirche*, Schalkau 2000, p. 59–109
* Stefan Löffler: "Wilwolt von Schaumberg (um 1446-1510). Das Leben eines ungewöhnlichen Mannes in einer ungewöhnlichen Zeit". Ĉe: *Schaumberg – Schalkau. Burg – Stadt – Kirche*, Schalkau 2000, p. 110–157
* Georg Brückner: *Landeskunde des Herzogthums Meiningen*, volumo 2: *Die Topographie des Landes* - Verlag Brückner und Renner, Meiningen 1853, p. 490-491
* Ludwig von Eyb: *Die Geschichten und Taten Wilwolts von Schaumburg* - eldonis A. von Keller. Bibliothek des Literarischen Vereins in Stuttgart 50 (Stuttgart 1859) 

## Eksteraj ligiloj 
**Alle Burgen* - tutgermania burgoregistro 
* detala priskribo kun bildoj kaj planoj
* rekonstrua desegnaĵo  de Wolfgang Braun 

Schaumberg
Gyula Jordán

**Gyula Jordán** [djula], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Jordán Gyula** estis hungara ĉinologo, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis .

## Biografio 
 akiris diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1964, poste li okupiĝis pri historio de Ĉinio. En 1973 poste li doktoriĝis en la universitato, en 1980 li kandidatiĝis (CSc) antaŭ la Hungara Scienca Akademio, ekde la sama jaro li instruis en la universitato. Lia plej alta instrua rango estis docento, krome li estis ankaŭ katedrestro inter 1990–1993. Li ricevis solan premion en 2005.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A kínai harmadik forradalmi polgárháború néhány történeti és politikai problémája (1945–1949)* (disertaĵo, 1973)
* *Mao Ce-tung »új demokrácia« koncepciójának fejlődése a 30–50-es években* (disertaĵo, 1980)
* *Kína története* (1999)
* *Kína a modernizáció útján a XIX-XX. Században* (kunaŭtoro, 2002)
* *Kínai Köztársaság története* (2005)
* *Az ég magas, a császár messze van – Igazságszolgáltatás, jog és politika Kínában* (2008)

## Fontoj 
* biografio kaj aprezo hungare kun foto
* biografio kaj aprezo hungare kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĉinologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Namibia, Land of the Brave

**""** (angle, tradukita titolo "Namibio, lando de la bravuloj") estas la nacia himno de Namibio. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1991. 

La teksto estas verkita de ''*, kiu ankaŭ komponis la muzikon. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

## Eksteraj ligiloj 
* en la retejo *nationalanthems.me'', arkivigite laŭ stato de majo 2018, kun la angla teksto kaj sondosiero 

Namibio
Kategorio:Naciaj simboloj de Namibio
Kategorio:Namibio
L'Honneur de la Patrie

**""** (france, prononco laŭ sistemo IFA [], tradukita titolo "la honoro de la patrio") ekde la 22-a de junio 2023 estas la nova nacia himno de Niĝero. Ĝi anstataŭigis la antaŭan himnon ***La Nigérienne*** oficialiĝintan en 1961, post kiam la ŝtato ekestis post la epoko de francia koloniado. La Nacia Asembleo adoptis la novan himnon kun tekstoj en la franca, haŭsa kaj fulana.

La muzikon de la nova himno komponis ''*. 

## Eksteraj ligiloj 
* artikolo de la 25-a de junio 2023 pri la motivoj de la ŝanĝo en la retejo *africaresearch.org'' ()

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
La Nigérienne

**""** (france, prononco laŭ sistemo IFA [], do , tradukita titolo "la niĝera") ekde 1961 ĝis 2023 estis la nacia himno de Niĝero. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 1961, post kiam la ŝtato ekestis post la epoko de francia koloniado. La 22-an de junio 2023 la Nacia Asembleo adoptis la kanton '''''L'Honneur de la Patrie'''* ("La Honoro de la Patrujo") kun tekstoj en la franca, haŭsa kaj fulana, kiel la novan himnon de Niĝero.

La teksto la la himno *La Nigérienne'' estas verkita de la franca komponisto de klasika kaj filmmuziko '** (1906-1972). La muzikon komponis **' kaj *Nicolas Abel François Frionnet*. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

## Eksteraj ligiloj 
* en la retejo *nationalanthems.me*, arkivigite laŭ stato de majo 2018, kun franca teksto kaj sondosiero 
* informoj en la retejo *nationalanthems.info*, kun franca teksto kaj tekstotraduko al la angla ()

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Záluží (Tábor)

**Záluží** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Tábor en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas 4 km nordoriente de Tábor, ĉe ŝoseo n-ro 137 Tábor – Mladá Vožice – Načeradec. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .  

Záluží situas en katastra teritorio **Měšice u Tábora** kun areo 14,59&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1432.

En la jaro 1413 ĉi tie estas menciata certa Lev ze Záluží, kiu en la jaro 1415, post ŝtiparumo de Jan Hus, subskribis plendan deklaron de la bohemia nobelaro al Koncilio de Konstanco.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Záluží (Tábor) (003).jpg|Fajroestingista armilejo kun sonorilejo
Záluží (Tábor) (005).jpg|Dumtaga restadejo
Záluží (Tábor) (01).jpg|Strato
Záluží (Tábor) (010).jpg|Infana ludejo

Kategorio:Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Eva Besnyö

eta|Maviye Karaman Ince & Eva Besnyö (1985)**Éva Marianna BESNYÖ** (n. la 29-an de aprilo 1910 en Budapeŝto, Aŭstrio-Hungario - m. la 12-an de decembro 2003 en Laren, Nederlando) estis hungar-nederlanda fotisto. Kune kun Emmy Andriesse, Cas Oorthuys kaj Carel Blazer, ŝi estas konsiderata reprezentanto de la movado *Nieuwe Fotografie* (Nova Fotografio), aŭ pŝi ĝenerale en la arta mondo Nova Objektiveco (), kaj konsiderata "la Granda Damo" de la nederlanda fotografio. 

## Vivo kaj kariero 
Éva Besnyő kreskis kiel unu el tri fratinoj en liberala juda familio en Budapeŝto. Ŝi loĝis en la sama konstruaĵo kun Endre Friedmann, kiu poste turnis sin al fotografio kaj nomis sin Robert Capa. 

Dek ok jarojn ŝi studis arkitekturan kaj portretan fotarton du jarojn kun la budapeŝta fotisto József Pécsi (1889–1956). Li konsilis al Besnyő iri al Berlino post ŝia trejnado. 

Ŝi fakte komencis sian karieron en Berlino en la 1930-aj jaroj, sed ŝi estis devigita translokiĝi el la urbo pro la nazia ekpotenciĝo. Besnyő estis politike aktiva, kaj partoprenis, interalie, en la protesta ekspozicio kontraŭ la Berlina Olimpiko kaj en la 1970-aj jaroj en la feminisma organizaĵo Dolle Mina, kies manifestaciojn ŝi fotis.

Post kiam Nazia Germanio okupis Nederlandon en 1940, la situacio de la judoj konstante malboniĝis. Besnyő ankaŭ perdis sian ŝancon labori kiel ĵurnalisto. Ŝi kaŝis sin dum du jaroj en 1942. 

## Ekspozicioj (elekto) 
* 2018: *Eva Besnyö – fotistino. Budapeŝto, Berlino, Amsterdamo.* Muzeo Käthe Kollwitz Kolonjo / La Kaŝa Muzeo / Muzeo Paula Modersohn-Becker 
* 2011/2012: *Eva Besnyö, fotistino 1910–2003. Budapeŝto – Berlino – Amsterdamo.* La Kaŝa Muzeo / Berlinische Galerie , Berlino. 
* 2007: *Onbekende Fotoj - Eva Besnyö.* Juda Historia Muzeo , Amsterdamo 
* 2005: *Animĝemeloj. Hungaraj fotistoj 1914–2003.* Konstruaĵo Martin Gropius , Berlino 
* 2003: *De Keurcollectie - Eva Besnyö.* FOAM , Fotografia Muzeo, Amsterdamo
* 1992: *Fotoj 1930–1989.* La Kaŝita Muzeo, Berlino
* 1991: *Nekonataj fotoj.* Juda Nacia Muzeo. Amsterdamo
* 1982: *Duonjarcento da laboro.* Historia Muzeo de Amsterdamo. Amsterdamo

* 1955: elektitaj verkaĵoj por la *Familio de Homo* The Family of Man internacia turnea ekspozicio fare de Edward Steichen kaj MoMA;

## Filmo 
* *Eva Besnyö, de keurcollectie.* Dokumentario de Leo Erken; Muziko: Tjitze Vogel , 51 min., 2003.

## Fotoj por nederlandaj poŝtmarkoj (1947) 

Dosiero:Besnyo1947-2.png
Dosiero:Besnyo1947-4.png
Dosiero:Besnyo1947-7.png
Dosiero:Besnyo1947-10.png
Dosiero:Besnyo1947-20.png

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ekzemploj de laboro de Eva Besnyö de la Van Lier Arta Galerio
Kategorio:Hungaraj judoj
Kategorio:Nederlandaj judoj
Kategorio:Hungaraj fotistoj
Všechov

**Všechov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Tábor en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas okcidente de Tábor, laŭlonge laŭ ŝoseo n-ro 19 (direkto Písek, Rožmitál pod Třemšínem), proksimume 2,8 kilometro de eksternivela vojkruciĝo n-ro 19 kaj 603 sur la norda rando de Tábor. Ĝi senpere najbas kun la loka parto Zahrádka. Proksimume 500 m norde estas eluzata flughaveno (antaŭe armea) por sporta flugado kaj diversaj agadoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .  

Všechov situas en katastra teritorio **Klokoty** kun areo 8,30&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1433. La vilaĝo apartenis al familio Rožmberkidoj.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Sonorilejo

## Pluaj fotoj 

Vsechov3.jpg|Ĉefa ŝoseo tra Všechov
Všechov, dům.jpg|Všechov
Všechov, křížek v obci s okolím.jpg|Všechov
Všechov, statek.jpg|Všechov
Všechov, cesta.jpg|Všechov
Všechov, křížek v obci.jpg|Sonorilejo en Všechov

Kategorio:Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Éva Kalmár

**,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kalmár Éva,** ĉine **姑蘭**, pli simple *姑兰* estis hungara ĉinologo, altlerneja instruisto, tradukisto, redaktoro. Ŝia patro estis László Kalmár (matematikisto).

 naskiĝis  (laŭ wikidata la naskiĝmonato estas februaro) en Budapeŝto.

## Biografio 
 ekde sia jaro 16 ŝi lerni ĉine. Ŝi akiris magistron helpe de stipendio en Pekina Universitato en 1963, kiu estis akceptita en Hungario. Post la diplomo ŝi laboris 2 jarojn en la hungara ambasadorejo kiel ĉiufaranto, poste ŝi hejmenvenis. Inter 1966-1973 ŝi laboris en teatra instituto en Budapeŝto, kie ŝi okupiĝis pri la ĉina teatro. inter 1973-1978 ŝi laboris en la parlamenta biblioteko, poste ĝis sia emeritiĝo en 1993 en libroeldonejo ŝi respondecis pri aziaj libroj. Ankaŭ ŝi tradukis kaj redaktis, eĉ en la studjaro 1990 ŝi instruis en Scienca Universitato de Szeged. Emerite ŝi instruis inter 1993-2005 en :hu:A Tan Kapuja Buddhista Főiskola, inter 1996-2005 en Scienca Universitato Loránd Eötvös. Ŝi edziniĝis en Pekino al hungaro, ŝi naskis filon en 1958, ŝi vidviniĝis en 2019. Ŝi ricevis ĉinan premion en 2018.

## Elektitaj kontribuoj 
*  Chen Cun: *Egy nap* (traduko, 1999)
* *Huszadik századi kínai novellák* (novelaro,2008 ene ŝiaj 8 tradukitaj noveloj)
* Mo Yan: *Szeszföld.* (traduko, 2013)
* Mo Yan: *Chu-föld Mindenható Királya és a háború* (traduko, 2016)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* intervjuo

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĉinologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Stoklasná Lhota

**Stoklasná Lhota** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Tábor en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas 3,7 km oriente de Tábor oriente de aŭtostrado D3 (E55) – ses kilometroj direkto Prago de eksternivela vojkruciĝo de ŝoseoj n-ro 3 kaj 19 kun E55 ("U Mašáta"). Alveturo ĝis Stoklasná Lhota estas sur komunikilo de Košín (el ŝoseo n-ro 603) kaj de Čekanice. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .  

**Stoklasná Lhota** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 3,33&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1371.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapelo

## Ĉirkaŭaĵo
* Jeníčkova Lhota

## Pluaj fotoj 

Stoklasná Lhota - okres Tábor. (04).jpg|Stoklasná Lhota
Stoklasná Lhota, hasičská zbrojnice.jpg|Fajroestingista armilejo
Stoklasná Lhota, od západu.jpg|Stoklasná Lhota
Stoklasná Lhota, ulice k jihu.jpg|Strato en Stoklasná Lhota
Tábor Stoklasná Lhota, konec obce.jpg|Fino de municipo Stoklasná Lhota

Kategorio:Tábor
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota
Arta Universitato de Tirano

La **Universitato de Arto** () estas publika universitato kaj la ĉefa institucio kiu ofertas superan edukadon pri arto en Albanio.  Kiel la plej grava artlernejo en la lando, ĝin vizitadis preskaŭ ĉiuj edukitaj albanaj artistoj, escepte se ili studis eksterlande. Ĝis aprilo 2011 ĝi nomiĝis **Akademio de Arto** ().  

## Organizo 
La Arta Universitato havas tri fakultatojn: *Muziko*, *Belartoj* kaj *Teatro*. Ĝi nuntempe havas preskaŭ 1000 studentojn kaj iom malpli ol 400 lekciistojn. 

La universitata kampuso havas teatran halon.

La filiigita *Scienca Biblioteko de la Universitato de Artoj* (), fondita en 1966, estas la plej granda kaj plej grava universitata biblioteko pri artoj en Albanio. Ĝi ofertas ĉefe fakan literaturon el la kampo de arthistorio, sed ankaŭ ĝeneralan literaturon. La nuna inventaro konsistas el ĉirkaŭ 35 000 libroj (inkluzive de cifereca literaturo), dokumentoj, katalogoj, revuoj, aŭdvidaj materialoj, ktp., inkluzive de multaj unikaj eroj . eta|45a datreveno de la Akademio de Artoj

## Notindaj eks-studentoj 
* Adrian Paci

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Retejo

Kategorio:Universitatoj en Albanio
Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1966
Rwanda Nziza

**""** (ruande, tradukita titolo "Ruando bela") estas la nacia himno de Ruando. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 1-an de januaro 2002. 

La teksto estas verkita de *Faustin Murigo*. La muzikon komponis *Jean-Bosco Hashakaimana*. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Gábor Kósa

**Gábor Kósa** [kOŝa], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kósa Gábor,** ĉine **康高寶,** pli simple *康高宝* estis hungara ĉinologo, altlerneja instruisto, eklezihistoriisto. Lia patrino estis Vera Kósáné Ormai.

 naskiĝis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 akiris filozofiajn diplomojn angle (1995) kaj ĉine (1997) en Scienca Universitato Loránd Eötvös, dum en la studjaro 1995 li studis en Ĉinio. Inter 1999–2008 li instruis en :hu:A Tan Kapuja Buddhista Főiskola kaj estis levita en 2004. Li instruis ankaŭ ekde 2000 en Universitato Loránd Eötvös, kie li estis levita asistanto en 2003, lektoro en 2009, docento en 2014, profesoro en 2025. Intertempe helpe de stipendioj en Japanio, Tajvano, Britio kaj Usono li esploris. Lia ĉeftemo estis religio en Ĉinio.

## Elektitaj kontribuoj 
* *„A Hatalmas Felhő Fényessége” – áttekintés a kínai buddhizmus és manicheizmus viszonyáról a történeti források tükrében.* (2009)
* *Uchū-zu no ‘Kōki no hojisha’ ni tsuite 宇宙図の「光輝の保持者」について.* (2015)
* *The Manichaean ‘New Paradise’ in Text and Image.* (2016)
* *Monijiao shenpan huihua er zhen 摩尼教审判绘画二帧 [Two Manichaean Judgment Scenes].*  (2021)

## Fontoj 
* biografio angle
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ĉinologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj eklezihistoriistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Spektaklo de groteskuloj

eta|anomalia prezento en Rutland, Vermonto en 1941
**Spektaklo de groteskuloj** aŭ **anomalio-spektaklo** (, en la angla *freak* signifas anomalion), estas speco de distro en kiu homoj aŭ bestoj kun diversaj fizikaj handikapoj kaj nekutimaj fizikaj aspektoj estas montrataj kontraŭ pago. Tiaj montroj aŭ prezentoj okazis precipe en Usono kaj Eŭropo de ĉ. 1840 ĝis ĉ. 1970, ofte en usonaj flankaj spektakloj, paralelaj aŭ flankaj allogaĵoj ĉe foiroj kaj cirkoj.

Prezentado fizike tre nekutimaj homoj (kutime handikapitaj aŭ suferantaj de maloftaj malsanoj kun karakterizaj evidentaj eksteraj signoj, ekzemple, akromegalio, fokomelio, ektrodaktilio, mikrocefalio, akondroplazio ; kun evidentaj signoj de atavismo ). Tiuj inkluzivas, aparte, nekutime altajn homojn, nekutime malaltajn homojn, nekutime dikajn homojn, nekutime maldikajn homojn, homojn sen membroj, interseksajn homojn, kaj ĝenerale iujn ajn tre strangajn homojn, kiuj ŝokos la publikon. La "norma aro de anomalioj" inkluzivis barbhavajn virinojn, "lupohomojn", kaj homojn kun haŭtaj anomalioj. Ankaŭ sanaj homoj kun nekutima aspekto, kiel tiuj kun multe tatuoj aŭ multe trapikitaj haroj, povas partopreni en ĉi tiuj prezentoj, kvankam ĉi tiuj tipoj estas pli tipaj por *flankaj spektakloj*. Krome, "anomalio-spektakloj" povas inkluzivi ŝajne ordinarajn homojn kun "supernaturaj kapabloj": " fajroglutantoj ", " glavoglutantoj ". 

Tre nekutimaj homoj, ofte nomataj "stranguloj", estas homoj, kiuj havas ion eksterordinaran en sia aspekto aŭ konduto. "Freak Show" estas prezentado havanta tiajn individuojn. Ŝanĝoj en popola kulturo kaj la distra industrio kaŭzis la malkreskon de la anomalispektaklo kiel formo de distro.

Hodiaŭ oni havas realecajn televidseriojn kaj dokumentariojn, kiuj montras diversajn homojn, ofte kun korpoj, kiuj vekas fortan fascinon.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Anomaliulo

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Cirkoj
Volta-konga lingvaro

La **volta-konga lingvaro** aŭ **voltaa niĝera lingvaro** estas branĉaro de la niĝerkonga lingvaro parolata precipe en okcidenta Afriko. La lingvaro havas proksimume 50 milionojn da parolantoj. Ĝi inkluzivas la plej gravajn lingvojn de suda Niĝerio, Benino, Togolando kaj sudokcidenta Ganao: la joruba, igba, edoa, fonua kaj evea.
Broučkova Lhota

**Broučkova Lhota** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chotoviny en distrikto Tábor. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .  

**Broučkova Lhota** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,73&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1470.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Podolí

## Pluaj fotoj 

Broučkova Lhota-Statek čp.4.jpg|Bieno n-ro&nbsp;4
Broučkova Lhota-Náves s kaštanem, čp.3 a 21.jpg|Vilaĝplaco kun kaŝtano
Broučkova Lhota-Autobusová zastávka.jpg|Aŭtobusa haltejo
Broučkova Lhota-Dům čp.10.jpg|Domo n-ro&nbsp;10

Kategorio:Chotoviny
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota
Teknosignaturo

**Teknosignaturo** aŭ **teknosigno** estas ajna mezurebla eco aŭ efiko kiu provizas sciencan pruvon pri pasinta aŭ nuna teknologio. Teknosignaturoj estas analogaj al biosignaturoj, kiuj signalas la ĉeeston de vivo, ĉu inteligenta aŭ ne. Kelkaj aŭtoroj preferas ekskludi radio-elsendojn el la difino, sed tia restrikta uzado ne estas ĝeneraligita. Jill Tarter proponis, ke la serĉado de ekstertera intelekto (SETI) estu renomita "la serĉado de teknosignaturoj". Diversaj specoj de teknosignaturoj, kiel ekzemple radiada elfluado de grandskalaj astroinĝenieraj infrastrukturoj kiel ekzemple Dajsonstrukturo, la lumo de ekstertera ekumenopolo, aŭ Ŝkadov-reakciaj motoroj kun la povo ŝanĝi la orbitojn de steloj ĉirkaŭ la Galaksia Centro, povus esti detekteblaj per hiperteleskopoj. Kelkaj ekzemploj de teknosignaturoj estas priskribitaj en la libro de Paul Davies el 2010, *The Eerie Silence*, kvankam la terminoj "teknosignaturo" kaj "teknosigno" ne aperas en la libro.

En februaro 2023, astronomoj raportis, post skanado de 820 steloj, la detekton de 8 eblaj teĥnosignaturoj por sekvaj esploroj

## Referencoj 
Kategorio:Astrobiologio
Kategorio:SETI
Kategorio:Teknologio
Katerino de Henneberg

]]
**Katerino de Henneberg**, de 1347 margrafino de Meißen kaj turingia landgrafino (naskiĝinta ĉ. 1334 en Schleusingen, mortinta la  en Meißen) estis germana regantino. Edzo ŝia estis magrafo Frederiko al 3-a (Meißen); el la patra heredaĵaro ŝi alportis frankoniajn teritoriojn ĉirkaŭ Koburgo en la manojn de la Wettin-oj. Patro ŝia estis grafo Henriko la 8-a (Henneberg-Schleusingen).

Legende oni diras ke pro nepretigo de la doto ŝi estis resendita hejme; legende oni krome diras ke post la frua morto de la unuanaskito ŝi estis portonta nur nigrajn vestaĵojn kaj neniajn juvelaĵojn. Tio finiĝis kiam naskiĝis plua filo. Tian legendigon kialigis verŝajne nenormale longa atendo por nasko de tronheredanto. Kaj - inter 1370 kaj 1380 naskiĝis tri filoj: Frederiko, Vilhelmo kaj Georgo. Ĉar ĉe la forpaso de la edzo en 1381 la filoj ankoraŭ estis neplenaĝaj, Katerino iĝis kuratorino (kun)regonte ĝismorte kaj la koburgajn teritoriojn kaj partojn ĉe meza Saale respektive inter Saale kaj Mulde. Kiel land- kaj margrafino ŝi ofte faris dokumentojn per propra sigelo. Ŝia sidejo vidvina estis Koburge, kie troviĝas ankaŭ la sidejo de ŝia patrino Jutta. Jam antaŭe, kiam edzo Frederiko vojaĝis, ŝi ofte estis en Koburgo. Krome ricevis ŝi de li Weißenfels kiel ekonomian bazon. 

Katerino ankaŭ komisiis al Johann von Vippach verki admonan instrulibron por junaj tronheredantoj kun la titolo *Katherina divina*.  
## Literatur 
* Michael Menzel: ''Die 'Katherina divina' des Johann von Vippach. Ein Fürstenspiegel des 14. Jahrhunderts* (=Mitteldeutsche Forschungen, 99), Köln kaj Wien 1989. .
* August Wilhelm Müller: *Die erlauchten Stammmütter des Hauses Sachsen Ernestinische Linie in Skizzen und einem ausführlichen Lebensbilde der Mark- und Landgräfin Katherina, gebornen Gräfin von Henneberg,* Meiningen 1862
* Silvia Pfister: "Das Huhn, das goldene Eier legt – Katharina von Henneberg (vor 1334–1397) und ihr Erbe", ĉe: *Seien Sie doch vernünftig! Frauen der Coburger Geschichte,* eldonis Gaby Franger (k.a.), Coburg 2008, p. 18–33
* Franz Otto Stichart: *Galerie der Sächsischen Fürstinnen,'' Leipzig 1857, p. 102-110 
* Britte Streich: Zwischen Reiseherrschaft und Residenzbildung: Der wettinische Hof im späten Mittelalter. Köln, Wien 1989

Kategorio:Meißen
Kategorio:Historio de Turingio
Kategorio:Landgrafoj
Kategorio:Margrafoj
Kategorio:Virinoj
Kategorio:Naskiĝintoj en la 14-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en 1397
Kategorio:Germanaj nobeloj
Henry van Dyke

**Henry van DYKE** estis usona presbiteriana pastro, verkisto, universitata profesoro kaj diplomato. Li naskiĝis la 10-an de novembro 1852 en Germantown, Pensilvanio kaj mortis en aĝo de 80 jaroj la 10-an de aprilo 1933 en Princeton. Li studis ĉe la Politeknika Instituto de Broklino kaj la Kolegio Princeton (la nuna universitato Princeton), kie li ricevis sian bakalaŭran gradon pri artoj en 1873 kaj sian magistran gradon pri artoj en 1876. Li poste studis ĉe la Teologia Seminario de Princeton dum unu jaro kaj ĉe la Universitato Friedrich Wilhelm de Berlino dum du jaroj.

Li komencis labori kiel pastro en Newport en 1878 kaj ekde 1882 laboris ĉe la Brick Presbyterian Church en Novjorko. Lia novelo de 1896, *La kvara Mago aŭ la alia Saĝulo*, kiu rakontas la historion de plia klerulo aldone al la Tri Magoj) kiu povis trovi Jesuon nur post la krucumo, fariĝis furorlibro kaj estis tradukita en plurajn lingvojn, en 1909 ĝi ankaŭ aperis esperantlingve en traduko de Émile Boirac. Samjare ankaŭ aperis sukcesa unua poemaro de li, en 1896 la kolegio Princeton iĝis formale universitato, kaj en 1899 Henry van Dyke tie iĝis profesoro pri angla literaturo. Pliaj literaturaj verkoj kompreneble sekvis. En 1913 la novelektita prezidanto de Usono Woodrow Wilson, malnova kolego kaj amiko el Princeton, nomumis lin ambasadoro de Usono en Nederlando, respondeca ankaŭ por Luksemburgio. Li ekde 1914 oficiale reprezentis la neŭtralan pozicion de Usono en la Unua Mondmilito, sed private varbis ĉe Wilson por eniro de Usono en la militon, kiu fine sukcesis.

Kategorio:Usonaj diplomatoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Alfred Fouillée

**Alfred FOUILÉE** - je plena nomo *Alfred Jules Émile Fouillée*, prononco laŭ sistemo IFA  - estis franca filozofo, verkisto kaj universitata instruisto. Li naskiĝis la 18-an de oktobro 1838 en la vilaĝo *La Pouëze* (ekde 2015 parto de nova komunumo *Erdre-en-Anjou*), departemento Maine-et-Loire kaj mortis en aĝo de 73-jaroj la 16-an de julio 1912 en Liono. Li tenis plurajn malgrandajn filozofiajn docentecojn, kaj ekde 1864 estis profesoro pri filozofio ĉe la liceoj de Douai, Montpellier kaj Bordeaux sinsekve. En 1867 kaj 1868 li estis kronita de la Akademio de Moralaj kaj Politikaj Sciencoj en Parizo pro sia laboro pri Platono kaj Sokrato. En 1872 li estis elektita konferencestro ĉe la *École Normale* en Parizo, kaj fariĝis doktoro de filozofio.

Kategorio:Francaj filozofoj
François Ozon

**François OZON** (Parizo, 15a de novembro 1967) estas franca kinreĝisoro. Liaj filmoj karakteriziĝas pro la estetika beleco, la satira humoro kaj sincera rigardo de sekseco. Oftaj temoj en liaj filmoj estas amikeco, seksa identeco, la diferencaj perceptoj de la realo, la efemereco kaj la morto.​

Ĝis 2022 li ricevis 109 nomumojn kaj 36 premiojn inter kiuj menciindas tiuj de la Festivaloj de Berlino, Donostio, Sitges kaj la Premioj de la Eŭropa Kino.

## Filmoj
* 1998 : Sitcom
* 1999 : Les Amants criminels
* 2000 : Gouttes d'eau sur pierres brûlantes
* 2000 : Sous le sable
* 2001 : Huit Femmes
* 2003 : Swimming Pool
* 2004 : 5×2
* 2005 : Le Temps qui reste
* 2007 : Angel
* 2009 : Ricky
* 2010 : Le Refuge
* 2010 : Potiche
* 2012 : Dans la maison
* 2013 : Jeune et Jolie
* 2014 : Une nouvelle amie
* 2016 : Frantz
* 2017 : L'Amant double
* 2018 : Grâce à Dieu
* 2020 : Été 85
* 2021 : Tout s'est bien passé
* 2022 : Peter von Kant
* 2023 : Mon crime
* 2024 : Quand vient l'automne
* 2026 : L’Étranger

## Eksteraj ligiloj
* en imdb
* oficiala retejo de François Ozon   

Kategorio:Francaj reĝisoroj
Červené Záhoří

**Červené Záhoří** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chotoviny en distrikto Tábor. Ĝi kreas fakte unu urbanisman tutaĵon kun la propra Chotoviny, ĝi okupas ĝian sudokcidentan, pli grandan parton, al kiu apartenas ankaŭ fervojo kun fervoja stacio Chotoviny, kaj la industria regiono inter la fervojo kaj D3. Estas ĉi tie registritaj 186 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Červené Záhoří** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,45&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1432.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Statuo de sankta Johano Nepomuka

## Pluaj fotoj 

Chotoviny-Červené Záhoří, restaurace Eden, pochod Praha-Prčice.jpg|Restoracio Eden, marŝado Prago-Prčice
Chotoviny, nádraží.jpg|Chotoviny stacidomo
Chotoviny nádraží 1.jpg|Chotoviny stacidomo

Kategorio:Chotoviny
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Setlejoj en Vlaŝima montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Burggrafoj de Meißen

)]] 
La **burggrafujo de Meißen** (germane: *Burggrafschaft Meißen*) havis sian unuan mencion en 1068 kiam reĝo Henriko la 4-a enpostenigis burggrafon sur la Regna burga de Meißen. Temis do pri reĝaj funkciuloj kies tasko estas ankaŭ manifestado de la potencpretendo reĝa. Ili ankaŭ estu kontraŭo al la margrafoj kaj la episkopo de sur la antaŭula komplekso de Albrechtsburg. 

Apartenis al ilia posedaĵaro pluraj vilaĝoj en la medio; Vogtlando sekve neniam estis sub ilia regado. La burggrafoj originas el la dinastio de la Meinher-oj kaj depost 1426 el la dinastio de voktoj de Plauen.  

Oni ne konfuzu la burggrafujon nek kun la diocezo nek kun la margraflando de Meißen.
Kiam formortis la pli maljuna linio de la voktoj de Plauen en 1572, finiĝis ankaŭ la burrgrafujo de Meißen. Ĉar la Plauen-oj neniam portis la titolon de burggrafoj, la princ-elektisto de Saksio ankaŭ heredis la burggrafan titolon. 

## Blazono 
Blazone videblas sur ora fono andrea kruco nigra. Surkaske estas ora, kvarangula ŝirmbreto; pli supre kruco kun ornamas kvin ventumilpalmoj. La supraĵoj estas oraj kaj nigraj. Ĉi blazonon uzis ankaŭ la burggrafoj de Merseburg, Naumburg (Saale), de Neuenburg kaj Osterfeld.

## Literaturo 
* Traugott Märcker: "Das Burggrafthum Meissen", ĉe: *Diplomatisch kritische Beiträge zur Geschichte und dem Staatsrechte von Sachsen,* vol. 1, Leipzig 1842.
* Günter Naumann: *Meißner Geschichte in Daten 929-1993*. Meißen 1993 
* Hans-Jürgen Pohl: *Das Burggrafschloss zu Meissen – Bauwerke des Burggrafenhofes einst und heute*. Meissen 2000, ISBN 3-9806962-0-0
* Otto Posse: *Die Markgrafen von Meissen und das Haus Wettin: bis zu Konrad dem Grossen*. Leipzig 1881.
* Helga Wäß: "Burggrafschaft Meißen", ĉe: *Form und Wahrnehmung mitteldeutscher Gedächtnisskulptur im 14. Jahrhundert,* ISBN 3-86504-159-0, p. 403–428

## Eksteraj ligiloj 
*pri la grafoj ĉe *Stadtwiki Dresden*
*"Wappen 49. Burggrafschaft Meißen" - ĉe: *thueringerschloesser.de*

Kategorio:Meißen
Kategorio:Germanaj grafoj
Kategorio:Malaperis en 1572
Pátria Amada

**""** (portugale, tradukita titolo "patrio amata") estas la nacia himno de Mozambiko. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  la 30-an de aprilo 2002. 

La teksto estas verkita de '**. La muzikon komponis **', probable kune kun *Justino Sigaulane Chemane*. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de
Kategorio:
Independência total

**""** (portugale, tradukita titolo "tuta sendependeco") estas la nacia himno de Santomeo kaj Principeo. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de  en 19 , post kiam la ŝtato ekestis post la epoko de koloniado. 

La teksto estas verkita de la poetino kaj politikistino '**. La muzikon komponis **'. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .
Beranova Lhota

**Beranova Lhota** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Chotoviny en distrikto Tábor. Ĝi troviĝas proksimume 2 kilometrojn oriente de Chotoviny. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .  

**Beranova Lhota** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 1,15&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1407.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Beranova Lhota, hlavní silnice II.jpg|Beranova Lhota
Beranova Lhota, cesta k rybníku.jpg|Beranova Lhota
Beranova Lhota, pohled do krajiny.jpg|Beranova Lhota
Beranova Lhota, rybník.jpg|Beranova Lhota

Kategorio:Chotoviny
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Tábor
Kategorio:Setlejoj en Tabora montetaro
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota
Koste Seselwa

**""** (sejŝele, tradukita titolo "kune agu ĉiuj sejŝelanoj") estas la nacia himno de la Sejŝeloj. Oni oficiale deklaris ĝin nacia himno de la insulara lando en 1996. 

La teksto estas verkita de *David François Marc André* kaj *George Charles Robert Payet* en 1996, kiuj ambaŭ kun tiun jaron ankaŭ komponis la muzikon. La himno kutime ludiĝas orkestre en la tonalo .

[[Kategorio:Naciaj himnoj|]]
Kategorio:Naciaj simboloj de la Sejŝeloj
Kategorio: