open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pedro Chacón

**Pedro CHACÓN** [ĉaKON] (Toledo, 1526, Romo, 1581), estis hispana matematikisto kaj teologo.

## Biografio 
Li pastriĝis, kaj profesoris grekan en la Universitato de Salamanko, kies historion, konsultinte antikvajn dokumentojn de lia biblioteko, li publikigis en 1569. Li havis rilaton kun la fama grekdevena hispana pentristo El Greco.

En Salamanko li formis parton de la elstara grupo de profesoroj en kiu estis Francisco de Salinas, Fray Luis de León, Benito Arias Montano kaj, ĝenerale, la tuta Salamanka skolo.

Ĉirkaŭ 1572 li translokiĝis al Romo, alvokita de la papo Gregorio la 13-a, por studi, kiel matematikisto, la reformon de la ĝis tiam funkcianta julia kalendaro. En Romo li ankaŭ studis klasikaĵojn.

Li mortis en Romo en 1581, kaj estis entombigita en la preĝejo de *Nostra Signora del Sacro Cuore* aŭ *Santiago de los Españoles*, institucio al kiu li heredigis siajn havaĵojn. La posta detro de tiu templo devigis la translokigon kaj de la tomboŝtono kaj de marmora busto, probable skulptita de Flaminio Vacca, al la preĝejo *Santa Maria in Monserrato degli Spagnoli*, kie ili estas nun.

## Verkoj 
thumb|maldekstre|*De triclinio sive de modo convivandi apud priscos Romanos*. Amsterdamo: Andreas Frisius, 1664.
**Kalendarii Romani veteris Julii Cœsaris aetate marmori incisi explanatio.* 
**Tractatus de Ponderibus et Mensuris M. S.* 
**De Nummis libri III*. 
**Commentaria de Nummis tam Grœcorum et Latinorum quam Hispanorum et Italorum*. 
**In Decretum Gratiani correctiones*. 
**In S. Hieronymum, S. Hilarium, et S. Ambrosium Nota quœdam*.
**De Triclinio sive de Modo convivandi apud priscos Romanos… accedit Fulvi Ursini Appendix, & Hier. Mercurialis, De accubitus in cena antiquorum origine dissertatio*. Amsterdamo: Andreas Frisius, 1664. Amsterdamo, Henry Wetstein, 1689. *Triclinium* estas unu de liaj plej famaj verkoj; temas pri la manĝaĵoj de romianoj traktitaj laŭ diversaj perspektivoj: pladoj, trinkaĵoj kaj tre aparte vinoj, invititoj, maniero tablaranĝi, muziko ktp. 

## Eksteraj ligiloj 
* Portreto de Pedro Chacón kun skizo pri lia vivo inkludita en la libro Retratos de Españoles ilustres, publikigita en 1791.
* CHACÓN, Pedro. *Historia de la Universidad de Salamanca hecha por el Maestro Pedro Chacón*. Transskribo kaj komentarioj de Ana María Carabias Torres, Salamanca: Ediciones Universidad de Salamanca, 1990.
* CARABIAS TORRES, Ana María. *La primera historia de una universidad. La "Historia de la Universidad de Salamanca" de Pedro Chacón*. Salamanca: Ediciones Universidad de Salamanca, 2018.

Kategorio:Hispanaj matematikistoj
Kategorio:Gregoria kalendaro
Minuf

**Minuf,** laŭ egipta , laŭ  estas urbego en nordorienta Egiptio, en Nildelto, en Provinco Minufija, kie ĝi estas ties sidejo ĝis 1826. La urbo estas nomdonanto de la provinco.
eta|maldekstre|

## Loknomo 
Minuf antaŭe estis nomita "Supra Minuf", kiu venis de kopta lingvo "ⲡⲁⲛⲟⲩϥ ⲣⲏⲥ". "La supra" ĉi-kaze ankaŭ signifas "suda" laŭ fluo de Nilo. La kopta nomo estis derivita de la antikva egipta "bona insulo".

## Demografio 
En Minuf loĝis  en 2018 laŭ Germanlingva Vikipedio, respektive  en 2021 laŭ Anglalingva Vikipedio.
eta|

## Geografio 
Minuf troviĝas sur ebenaĵo 20 metrojn super la marnivelo. Aktuala provinca sidejo Ŝebin el-Komo troviĝas 15 (escepte tiu dateno estis taksita), Benho 24, Tanto 36, ĉefurbo Kairo 55, Zagazigo 56, Aleksandrio 128, Suezo 160, Asuano 735, kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Minuf estas unu el la pluraj kontinue loĝataj antikvaj egiptaj urboj, eĉ ĝi estis  episkopejo de la kvara jarcento. Ekde la 19-a jarcento Minuf iris en malkreskon kaj perdis la provincan sidejon en 1826.

## Klimato 
Minuf situas en arida klimato (BWh) laŭ la klimata klasifiko de Köppen. Jare pluvas nur ĉirkaŭ 30 mm. Inter junio-septembro neniam pluvas. La averaĝa jara temperaturo estas  kaj varias inter .

## Trafiko 
Minuf estas fervoja nodo kun 4 fervojaj linioj. Male, ĉefvojoj evitas la urbegon kaj ekzistas nur unu traira flankovojo.
eta|

## Vidindaĵoj 
* preĝejoj, precipe moskeoj
* statuoj

## Referencoj 
## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Egiptio
Jerumelo (stacidomo)

**Jerumelo** () estas fervoja haltejo sur la Linio de Okcidento, en Portugalio. Ĝi priservas la urbojn Jerumelo kaj Casais de São Martinho (kie ĝi situas), en la municipoj Mafra kaj Sobral de Monte Agraço, respektive.

## Vidu ankaŭ 
* Mafra
* Sobral de Monte Agraço

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Mafra
Kategorio:Sobral de Monte Agraço
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Solenice

**Solenice** estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio, proksimume 17 km sudoriente de urbo Příbram. La municipo troviĝas sur bordo de rivero Vultavo proksimume 1 km sub digo de valbaraĵo Orlík. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1430.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
Municipo Solenice konsistas el tri partoj sur tri katastraj teritorioj:
* **Solenice** (ankaŭ nomo de k. t.)
* Dolní Líšnice (ankaŭ nomo de k. t.)
* Větrov (k. t. *Větrov u Solenic*)

Ekde la 1-a de januaro 1980 ĝis la 23-a de novembro 1990 apartenis al la municipo ankaŭ Bohostice.

## Memorindaĵoj
* flosista gastejo el la jaro 1650, ekde mezepoko transmetejo de salo

## Pluaj fotoj 

Hotel in Solenice, Příbram District.jpg|Hotelo en Solenice
Municipal office in Solenice, Příbram District.jpg|Municipa ofico
Orlik-pohled po proudu.jpg|Valbaraĵo Orlík, vido laŭ fluo


Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Vultavo
Chotilsko

**Chotilsko** estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio. Ĝi situas proksimume 15&nbsp;km oriente de urbo Dobříš, okcidente de akva rezervujo Slapy, kaj apartenas al ĝi kelke da vilaĝoj kaj domaroj. Vivas ĉi tie  (). La teritorio de municipo laŭlonge laŭ la valbaraĵo, ensumiganta kvar terlangojn ĉirkaŭitaj de zigzagoj de la akva rezervujo, apartenas al signifaj someraj refreŝigejaj regionoj.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1359.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
La teritorio de municipo estas kreata de ses katastraj teritorioj, sur kiuj situas 13 partoj de municipo:
* k. t. *Chotilsko* – partoj Chotilsko kaj Lipí
* k. t. *Hněvšín* – partoj Hněvšín kaj Knihy
* k. t. *Křeničná* – partoj Křeničná kaj (la maldekstraborda) Živohošť
* k. t. *Prostřední Lhota* – partoj Prostřední Lhota, Cholín-Boubovny, Kobylníky, Mokrsko kaj Smilovice
* k. t. *Sejcká Lhota* – parto Sejcká Lhota
* k. t. *Záborná Lhota* – parto Záborná Lhota

## Memorindaĵoj
* Proksime de Mokrsko situas belvedero sur Veselý vrch (489 m s. m.).

## Pluaj fotoj 

Chotilsko (2016).jpg|Chotilsko
Chotilsko, statek u silnice.JPG|Bieno ĉe ŝoseo 
Chotilsko, pohled na ves od jihovýchodu.JPG|Chotilsko
Kobylníky (Chotilsko).jpg|Kobylníky ĉe Chotilsko
Vesely vrch PB CZ 03 view towards W Mokrsko.jpg|Pejzaĝo ĉe Mokrsko, vido el belvedero sur Veselý vrch tra okcidenta direkto


Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Naturhistoria Muzeo (Vieno)

**Naturhistoria Muzeo** (germane: *Naturhistorisches Museum*, ĉeĥe: *Přírodovědné muzeum ve Vídni*; mallongigo: *NHMW*) troviĝas en Vieno, Aŭstrujo (Burgring 7). Ĝi nombriĝas inter la plej gravaj siaspece en la tuta mono.
## Historio
Ekde 1889 ekzistas la Naturhistoria Muzeo de Vieno. Kun ĉirkaŭ 30 milionoj da kolektobjektoj, NHMW estas unu el la plej gravaj natursciencaj muzeoj en la mondo. La muzeo, konstruite laŭ ordono de imperiestro Francisko Jozefo la 1-a, enhavas elstaregajn kolektojn kies temoj (ekz. tergenezo, antropologio kaj mikrokosmo) fascinas grandajn kaj malgrandajn vizitantojn.

Kromas kolektoj pri homoj, bestoj, la tero kaj iliaj evoluoj. La muzeo estis malfermita en 1889 kaj estas plejparte konservita en sia origina stato. La kolekto de la muzeo estas dividita en du etaĝoj kun entute 50 salonoj. En la alta teretaĝo estas eksponaĵoj el geologio, praepoko kaj antropologio. Ĉi tie ankaŭ troviĝas la preskaŭ 30 mil jaraĝa Venuso de Willendorf. Gastigas ĉi etaĝo ankaŭ nedaŭrajn, specialajn ekspoziciojn.

Per interaga tempomaŝino eblas simuli la movadon de la kontinentoj tra la milionoj da jaroj per stirrado. En foto-stacio en la antropologia salono eblas sin foti kiel neandertalano aŭ vestita laŭ mezepoka modo. Ankaŭ la cifereca planetario kun siaj kosmosimulaĵoj valoras viziton.

La unua etaĝo estas tute dediĉita al zoologio. Ĉi tie troviĝas reproduktaĵoj de la plej diversaj bestoj. Ĉi tie oni povas rigardi unuĉelojn sub mikroskopo. En la vitrinaj skatoloj estas insektoj kaj araneoj por admirado. Zoologiaj preparaĵoj de multaj fiŝoj, reptilioj kaj birdoj estas ekspoziciitaj. La tuta mamulokolekto hodiaŭ enhavas inter okdek kaj cent miloj da ekzempleroj, kies plejmulto estas en stokejo kaj ne spektebla. 

Temkampoj de la kolekto:
* Antropologio
* Dinosaŭroj
* Glaciepoko, evoluo
* Krustuloj, araneoj, insektoj
* Mikrokosmo
* Mineraloj, ŝtonoj, meteoritoj
* Prahistorio
* Tergenezo, fosilioj
* Unuĉeloj, koraloj, moluskoj
* Vertebruloj 
## Eksteraj ligiloj
*hejmpaĝo
Manifestacioj en Ĉinio en 2011

La ĉinaj manifestacioj en 2011 (ĉine: 茉莉花革命, pinjine: Mòlìhuā Gémìng) estas serio de kontraŭregistaraj manifestacioj ekde la 20a de februaro 2011 en kelkaj urboj de Ĉinio. La manifestacioj estis inspiritaj de la protestoj en la arabaj landoj, ĉefe la jasmena revolucio en Tunizio. La protestantoj plendis kontraŭ korupto kaj cenzuro kaj petis pli bonajn kondiĉojn por la plej malriĉa loĝantaro.

La popolo estis alvokita per interreto por manifestacii dum la dimanĉo, la 20-an de februaro 2011 en Pekino kaj Ŝanhajo, same kiel en dek unu aliaj urboj de la lando. Sur la interreto, la alvokoj al manifestacioj instigis la registaron forcenzuri la vorton "jasmeno". La registaro ankaŭ cenzuris la interreton kaj ĉian telefonan komunikon.

Kategorio:Politiko de Ĉinio
Kategorio:2011 en Ĉinio
Amoreiras-Odemira (stacidomo)

**Amoreiras-Odemira** () estas fervoja stacio sur la Linio de Sudo, kiu priservas la urbojn São Martinho das Amoreiras kaj Odemira, en la distrikto Beja, en Portugalio.

centra|280ra|eta|Mapo el 1895

## Vidu ankaŭ 
* Odemira

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Odemira
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Vale da Rosa (stacidomo)

**Vale da Rosa** () estas varstacidomo sur la Linio de Sudo, situanta en la municipo Setúbal, en Portugalio.

## Vidu ankaŭ 
* Setúbal

Kategorio:Setúbal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Alcácer do Sal (stacidomo)

**Alcácer do Sal** () estas fermita fervoja stacio sur la Linio de Sudo, kiu priservis la urbon Alcácer do Sal, en la distrikto Setúbal, en Portugalio. Ĝi eniris servon la  kaj estis fermita al pasaĝerservoj la .

## Bildgalerio 

Estação de Alcácer do Sal, 2008.10.21 (3994661940).jpg|Ekstero
Alcacer do Sal Railway Station.jpg|Stacio
Flickr - nmorao - Areia, Estação de Alcácer do Sal, 2008.10.23.jpg|Vartrajno

## Vidu ankaŭ 
* Alcácer do Sal

Kategorio:Alcácer do Sal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Somincor (stacidomo)

**Somincor** () estas varstacidomo sur la Linio de Sudo, kiu priservas la instalaĵojn de Sociedade Mineira de Neves Corvo, en la municipo Alcácer do Sal, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Flickr - nmorao - Areia, Estação da Somincor, 2009.04.01 (1).jpg|Stacio
Areia Estação da Somincor, 2009.04.01.jpg|Vartrajno
Flickr - nmorao - Alfa Pendular 180, Estação da Somincor, 2009.04.01.jpg|"Alfa Pendular"

## Vidu ankaŭ 
* Alcácer do Sal

Kategorio:Alcácer do Sal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Knjaĵevo (Tjumena provinco)

**Knjaĵevo** () estas vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio), parto de Bogandinska kampara municipo ().

## Geografio 
Knjaĵevo situas en la sud-okcidenta parto de Tjumena provinco kaj la respektiva parto de Okcident-Siberia Malaltebenaĵo, ĉe rivero Karga, proksimume 24 km for de la sud-orienta rando de Tjumeno, je supermara alteco 60 metroj. Ĝi situas ĉe okcidenta flanko  de la Jalutorovska ŝoseo, apartigita de ĝi per arbaro kaj kvartaloj de vilaĝo Bogandinskij.

## Loĝantaro 
En 2002 plejparto de la loĝantoj estis rusoj (80%) fare de uloj kun familinomo Knjaĵev.

Komence de la 1860-aj jaroj tie estis 62 kortoj, en kiuj loĝis 144 viroj kaj 171 inoj. Vilaĝanoj kultivis 350 desjatinojn (382 hektarojn) da grenaj kampoj, havis 250 ĉevalojn, 150 bovinojn, 150 ŝafojn, 100 porkojn, sed ne havis kaprojn. En la vilaĝo funkciis muelejo kaj vitra fabriko. Loĝantoj okupiĝis pri agrokulturo, ĉasado, kolektado de gudro, kaj hakis arbojn por vendi brullignon al la vitra fabriko.

En 1893 en la vilaĝo estis 69 kortoj kaj loĝis 381 homoj. En 1907 malfermiĝis lernejo.

## Vidu ankaŭ 
* Bogandinskij
* Knjaĵevo (kvartalo)
* Golovino (Tjumena provinco)

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Tjumena distrikto
János Kakas (mininĝeniero)

**János Kakas** [jAnoŝ kakaŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kakas János** estis hungara ministo, mininĝeniero, minejestro.

János Kakas naskiĝis  en Császta (nuntempe parto de Szászvár), li mortis  (la entombigo okazis en Pilisszentiván).

## Biografio 
János Kakas estis ministo en Máza, poste li akiris mininĝenieran diplomon en Pezindustria Universitato de Miskolc en 1952. Post la diplomo li estis inĝeniero en minejo de Pilisszentiván, post jaro jam estis minejestro ĝis la pensiuliĝo en 1984 (tamen kelkaj mallongaj interrompoj okazis). Li edziĝis en 1950 kaj li ricevis medalojn inter 1954-1975.

## Lia libro 
* *A pilisszentiváni szénbányászat története* (2004)

## Fontoj 
* nekrologo kun foto (legebla en la 97-a paĝo)
* biografio hungare kun foto
* biografieto hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ministoj
Kategorio:Hungaraj inĝenieroj pri minejoj
János Kakas (fizikisto)

**János Kakas** [jAnoŝ kakaŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kakas János** estis hungara fizikisto.

János Kakas naskiĝis  en Mélykút, li mortis  (laŭ alia informo ) en Lepsiko aŭ Dresdeno (Germana Demokrata Respubliko).

## Biografio 
János Kakas maturiĝis en katolika gimnazio en Dombóvár en 1950, poste li akiris fizikistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1955. Post la diplomo li laboris en fabrika laboratorio ĝis 1969, poste en ŝtata entrepreno ĝis 1985, fine ĝis sia tragika morto li gvidis privatan firmaeton. Intertempe li kandidatiĝis en 1984 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Lia laboro specialiĝis pri mezuro de radioaktiveco, krome li kreis patentojn. Li edziĝis en 1955, poste filo naskiĝis. Li ricevis solan premion en 1966.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Acélöntvények belső hibáinak kimutatása radioizotóp és műszer alkalmazásával.* (1958)
* *Nukleáris méréstechnika.* Tanfolyami jegyz. (kursa lernolibro, 1962)
* *Emittált szilárd szennyeződés folyamatos mérése triboelektromos módon.* (1977)
* *Triboelektromos töltésátadáson alapuló méréstechnikai módszerek.* (ankaŭ disertaĵo, 1981)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj fizikistoj
Özdemir Asaf

**Özdemir ASAF** (la 11-an de junio 1923, en Ankaro – la 28-an de januaro 1981, en Istanbulo) estis unu el la eminentaj turkaj poetoj dum la frua respublikana periodo .

## Vivo 
Asaf naskiĝis en la familio de Mehmet Asaf Bey kaj Hamidiye Khanum. La patro de Ozdemir mortis kiam li estis 7-jara. Post la morto de lia patro, Ozdemir kaj lia patrino translokiĝis al Istanbulo. En 1930, la estonta poeto eniris la Galatasaray Lyceum, kaj en 1941, la Kabatas Lyceum, ĉe kiu li diplomiĝis jaron poste . Tiam li eniris la fakultaton de juro en Istanbula Universitato, kaj tri jarojn poste li translokiĝis al la fakultato de ekonomiko.

En 1946, li forlasis la lernejon por labori kiel asekuristo kaj geedziĝis kun Sabahat Selma Tezakin kun kiu li havis filinon, Seda Arun.

En 1948 li militservis. En 1951 li malfermis la eldonejon "Sanat (Arta) Presejo", kaj en 1955 - "Roundtable Press" . En 1939, li publikigis sian unuan poemon en la revuo "Servet-i Fünun - Uyanış". En 1955 li publikigis la unuan poemaron "Dünya Gözüme Kaçtı". Liaj verkoj estas plenaj de satiro kaj ironio. Kun la tempo, li komencis malpliigi la nombron da linioj en siaj poemoj, kaj ankaŭ pli ofte uzi vortludon.

Laŭ la rememoroj de la filino de Ozdemir Asaf Seda Arun, ilia domo estis ofte vizitita fare de poetoj kiel ekzemple Fazıl Hüsnü Dağlarca, Sait Faik Abasyyanik, Peyami Safa kaj Bedri Rahmi Eyuboglu .

## Fonto 
* (8) Mehmet Ali Aybar (2014). Kıvanç Koçak (Ed.). Türkiye İşçi Partisi Tarihi. İletişim Yayınları. s. 84-87.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Mortintoj en 1981
Kategorio:Naskiĝintoj en 1923
Kategorio:Turkaj poetoj
Golovino (Tjumena provinco)

**Golovino** () estas vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio), parto de Onoĥina kampara municipo ().

## Geografio 
Golovino situas en la sud-okcidenta parto de Tjumena provinco kaj la respektiva parto de Okcident-Siberia Malaltebenaĵo, ĉe rivero Piŝmo, proksimume 20 km for de la suda rando de Tjumeno, je supermara alteco 85 metroj. Ĝi situas ĉe okcidenta flanko  de la Jalutorovska ŝoseo, inter vilaĝoj Onoĥino, Knjaĵevo kaj Kiŝtirla.

## Loĝantaro 
## Historio 
Komence de la 1860-aj jaroj tie estis 68 kortoj, en kiuj loĝis 174 viroj kaj 171 inoj. Vilaĝanoj kultivis 350 desjatinojn (382 hektarojn) da grenaj kampoj, havis 250 ĉevalojn, 150 bovinojn, 150  ŝafojn, 100 porkojn, sed ne havis kaprojn. Lokanoj okupiĝis pri agrokulturo, birdoĉasado, fiŝkaptado, faris lignajn kaj argilajn telerojn kaj vazojn, kribrilojn, vendadis fojnon kaj lignon.

## Vidu ankaŭ 
* Onoĥino
* Kiŝtirla
* Knjaĵevo (Tjumena provinco)

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Tjumena distrikto
Ede Kapuy

'*** [kapui], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Kapuy Ede*' estis hungara fizikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Győr, li mortis  en Szeged.

## Biografio 
 maturiĝis en benediktana gimnazio en sia naskiĝurbo en 1947, poste li akiris kemiistan diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1952. Post la diplomo li estis asistanto 2 jarojn en la universitato, poste 3 jarojn aspiranto en instituto ĉe Pál Gombás, pli poste li esploris ĝis 1974. Li estis konsilisto inter 1974–1983 en instituto, poste li estis profesoro de Scienca Universitato Attila József (1983–1996), ankaŭ katerdrestro (1983–1993). Ekde 1977 li instruis ankaŭ en Teknikuniversitato de Budapeŝto. Intertempe li kandidatiĝis en 1958, li doktoriĝis en 1971 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Li edziĝis en 1953, post sep jaroj filino naskiĝis. Li ricevis solan premion en 1970.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Katalizátorok magnetokémiai kötése.* (1954)
* *Közelítő módszer tetraéderes hibridmolekulák elektronenergiájának kiszámítására.* (disertaĵo, 1957)
* *Applicability of almost Strongly Orthogonal Geminals in Many-Electron Wavefunction. 1–2.* (1966)
* *Az atomok és molekulák kvantumelmélete.* (monografio, kunaŭtoro, 1975)
* *Molekulák szerkezetének kvantumelmélete.* (manlibro, 1980)
* *A kémiai kötés C-64-en.* (kunaŭtoro, 1986)
* *Application of the Many-Body Perturbation Theory in the Localized Representation for the All Trans Conjugated Polyenes.* (kunaŭtoro, 1994)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj fizikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Maria Josep Udina i Abelló

**UDINA Maria Josep** ( Barcelono, 29-a de junio 1940 - Castelldefels, 10-a de junio 2024 ) estis kataluna edukistino, verkistino, politikistino kaj esperantistino, fama pro siaj kontribuoj al edukado kaj kulturo en Castelldefels. Ŝi longtempe laboris kune kun la pedagogo Marta Mata, kun kiu ŝi kunlaboris dum 37 jaroj en la Associació de Mestres Rosa Sensat, signifa organizaĵo en la pedagogia renovigo en Katalunio, kaj ankaŭ en la Fondaĵo Marta Mata, kie ŝi okupis plurajn postenojn. Udina estis rigardata kiel vivanta memoro pri Marta Mata pro sia profunda profesia kaj persona rilato kun ŝi. Inter 1983 kaj 1987, ŝi estis magistratano pri kulturo ĉe Urba Konsilio de Castelldefels, kiu estis regata de la Partio de la Socialistoj de Katalunio (PSC). Ŝi estis unu el la pioniroj de la koncepto "Castelldefels kiel eduka urbo", defendante la ideon, ke la tuta urbo estu lernejo kaj kunvivado. Kun Pep Solé, ŝi fondis la korton "Koralon Margaló" kaj Muzikan Asocion de Castelldefels.

Udina verkis plurajn librojn, ofte en kunlaboro kun aliaj homoj. Ŝiaj verkoj ampleksas fikcian literaturon, edukajn eseojn kaj biografiojn. Inter ŝiaj plej elstaraj verkoj menciindas: *Avia* (homaĝo al avinoj per poezio kaj fotoj), ''L'escola nova*, *L'olla del rei* (kun Pep Solé), *Piratoj en Castelldefels* (kun Pep Solé), *Salut Companys! Ramón Fernández Jurado* (kun Pep Solé kaj Ignacio Gamen), *Pensem en la nova educació'' (kun Marta Mata), ktp. Udina ankaŭ estas la verkisto de la kantoteksto por la Himno de la Edukantaj Urboj, kiu estis prezentita ĉe la III Internacia Kongreso de Edukantaj Urboj en Bolonjo en 1994, kie Castelldefels partoprenis kiel Edukista Urbo.

En 2017, Maria Josep Udina kaj Pep Solé ricevis la Premion de la Urbo Castelldefels pro ilia socia kaj kultura kontribuo al la urbo. Tiu premio elstarigis ilian laboron kiel fondintoj de kulturaj iniciatoj, aŭtoroj de pluraj verkoj, kaj kuratoroj de Ramon Fernández Jurado.

Maria Josep Udina mortis en Castelldefels la 10-an de junio 2024, lasante gravan heredaĵon en edukado, kulturo kaj loka politiko.

## Referencoj 
Kategorio:Barcelonaj esperantistoj
Zduchovice

**Zduchovice** () estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). En distanco 15&nbsp;km oriente situas urbo Sedlčany, 16&nbsp;km okcidente urbo Příbram, 17&nbsp;km norde urbo Dobříš kaj&nbsp;23&nbsp;km sude urbo Milevsko.

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1045.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
Municipo Zduchovice konsistas el du partoj, kiuj situas en la katastra teritorio *Zduchovice*:
* **Zduchovice**
* Žebrákov

## Memorindaĵoj
* Statuo de sankta Johano Nepomuka 
* Kastelo Zduchovice 
* En la municipo proksime de la kastelo troviĝas rajdista areo
* Ĉe komunikilo (118) Kamýk nad Vltavou – Horní Hbity, kiu kondukas tra la municipo troviĝas niĉa kapeleto

## Pluaj fotoj 

Zduchovice (okres Příbram) (5.).jpg|Kastelo Zduchovice
Zduchovice (okres Příbram) (2.).jpg|Statuo de sankta Johano Nepomuka
Zduchovice (okres Příbram) (16.).jpg|Kapelo en la municipo
Zduchovice (okres Příbram) (17.).jpg|Kruco ĉe deflankiĝo al Třtí


Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Stará Huť (apartigilo)

Nomo **Stará Huť** povas marki plurajn lokojn: 
* Stará Huť – municipo en distrikto Příbram
* Stará Huť (Hýskov) - en la jaro 1961 kunigita kun municipo Hýskov
* Stará Huť (Nemanice) – parto de municipo Nemanice en distrikto Domažlice
* Stará Huť (Rybník) – pereinta vilaĝo sur teritorio de municipo Rybník en distrikto Domažlice
* Stará Huť (Petrovice II) – parto de municipo Petrovice II en distrikto Kutná Hora
* Stará Huť (Smrčná) – parto de municipo Smrčná proksimume 8 km nord-nordokcidente de Jihlava
* Stará Huť (distrikto Prachatice) – pereinta domaro ĉe municipo Ktiš
* Stará Huť (Blovice) – parto de urbo Blovice en distrikto Plzeň-sudo
* Stará Huť (armea spaco Boletice) (Althütten) – eksa vilaĝo sur teritorio de armea spaco Boletice en distrikto Český Krumlov
* Stará huť u Adamova – kulturmemorindaĵo en distrikto Blansko

## Rilataj artikoloj 
* Staré Hutě (apartigilo)
Asharq al-Awsat

***Asharq Al-Awsat*** (, signifanta "La Mezan Orienton") estas internacia arablingva ĉiutaga gazeto fondita en 1978 kun ĉefsidejo en Londono. Ĝi estas pioniro de la "preter-marborda" modelo en la araba gazetaro, la publikaĵo estas identigita pro ties aparta verde-koloretigita paĝojn .

*Asharq Al-Awsat* kovras eventoj tra reto de oficejoj kaj korespondantoj tra la araba mondo, Eŭropo, Usono kaj Azio. La gazeto ankaŭ havas kopirajtajn syndikaĵojn kun *The Washington Post*, *Los Angeles Times*, *The New York Times* kaj *Global Viewpoint* (Monda Vidpunkto), permesanta ĝin eldoni arabajn tradukojn de kolumnistoj kiel Thomas Friedman kaj David Ignatius .

La gazeto estas posedata de Faisal bin Salman bin Abd al-Aziz, membro de la saudi reĝa familio.

La gazeto estas disponebla en la interreto ekde decembro 1995 kaj ankaŭ publikigas tie siajn artikolojn en la angla.

## Fidindeco 
Kiel aliaj gazetoj publikigitaj en Londono, "A-Sharq Al-Awast" estas konsiderita fidinda gazeto kaj relative libera de cenzuro. La redaktoro de la gazeto, Tarek Hamid, diris, ke la raportistoj de la gazeto estas elmetitaj al minacoj de murdo, kaj ke fontoj proksimaj al la regantoj de arabaj landoj vidas la raportistojn de la gazeto kiel "malfideluloj", kiuj nigrigas iliajn nomojn kaj damaĝas ilian statuson. Dum la regado de Saddam Hussein en Irako, la dissendo de la gazeto estis malpermesita en la lando.

Ĝi servas kiel proparolanto por la Libera Siria Armeo (d) dum la enlanda milito en Sirio.

## Referencoj. 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Saudarabiaj gazetoj
Kategorio:Arablingvaj gazetoj
Stará Huť

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Příbram. Pluaj signifoj estas indikitaj en paĝo Stará Huť (apartigilo).*

**Stará Huť** estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio proksimume 2 km oriente de Dobříš kaj 20 km nordoriente de urbo Příbram. Ĝi etendiĝas sur montarpiedo de Brdy apud rivereto Kocába. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1674.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Kapelo el la 17-a jarcento 
* Super fiŝlago Strž situas domo, en kiu en la jaroj 1933–1938 pasigis lastajn jarojn de sia vivo verkisto Karel Čapek (1890–1938) kaj li verkis ĉi tie siajn kulminajn verkojn. Ekde la jaro 1961 tiu ĉi domo estas monumento de la verkisto.

## Pluaj fotoj 

Čapkovo vila.JPG|Vilao de Čapek
Čapkova vila zezadu.JPG|Vilao de Čaek de malantaŭe
Rybník Strž.JPG|Fiŝlago Strž
Strž.JPG|Vido direkte al Vilao de Čapek
Kříž ve Staré Huti u křižovatky (Q66566207).jpg|Kruco ĉe vojkruciĝo en Stará Huť

Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Setlejoj en Brda montetaro
Chrást (distrikto Příbram)

**Chrást** estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio proksimume 12 km sude de Příbram. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1379.

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo
Municipo Chrást konsistas el kvar partoj sur du katastraj teritorioj:
* **Chrást** (k. t. *Chrást u Tochovic*)
* Lisovice (ĝi situas en k. t. *Chrást u Tochovic*)
* Namnice (ĝi situas en k. t. *Chrást u Tochovic*)
* Oslí (ankaŭ nomo de k. t.)

## Memorindaĵoj
* Du niĉaj kapeletoj de pilgrima vojo el Březnice al Svatá Hora.

## Pluaj fotoj 

Chrást.JPG|Chrást
Zvonička v Chrástu (Q66567203).jpg|Sonorilejo en Chrást
Chrást calvary 01.JPG|Niĉa kapeleto ĉe la krucvojo


Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
A caverna

***A caverna*** (La kaverno) estas romano eldonita en la jaro 2000 de la portugala verkisto José Saramago, Nobel-premiito pri Literaturo en la jaro 1998. Ĝi estas unu el liaj plej konataj libroj inter tiuj lastaj kune kun *Todos os nomes* kaj *Ensaio sobre a cegueira*, kun kiu ĝi formas trilogion per kiu la verkisto montras sian rigardon al la aktuala mondo, al la homa socio ktp. Temas pri la historio de normaluloj kaj la detrua efiko de la nova ekonomio super la tradiciaj kaj lokaj ekonomioj. Temas precize pri la historia de familio de ceramikistoj kiuj vidas sian vivon transformita pro la alveno de granda vendejaro al la urbo.

La propra *shopping center* mem povas esti fizike komparata al kaverno, sed la historio krome komparas la aferon kun la mito de la Parabolo de la kaverno de Platono. Tiukadre, Saramago rekupers tiun miton el Platono por diskuti pri kapitalismo en socio en kiu la personoj iĝas nur profesioj, ombroj. 

## Intrigo
Pere de tre persona stilo (preskaŭ foresto de interpunkcio) Saramago verkas "". Pere de la ekzemplo de tradicia familio — estrita de Cipriano Algor, ceramikisto 64-jaraĝa kaj vidvo ekde antaŭ tri jaroj —, oni montras la evoluon de socio jam postindustria en kiu la metiartoj ludas rolon pli kaj pli malpli valoran kaj en kiu la altaj estroj de granda komerca centro (vendejaro, nomita fakte "la Centro"), havas la kapablon decidi pri ĉio ajn, dum la Centro mem koncentras la plejmulton de la kapitalo. Tiukadre, Cipriano kaj lia familio, kiuj vivas en rura zono, devos fronti aŭ adaptiĝi al la novaj necesoj de la nova socio. 

## Referencoj
Kategorio:Libroj de José Saramago
Kategorio:Libroj aperintaj en 2000
Kategorio:Portugalaj romanoj
Kategorio:Portugallingvaj romanoj
O homem duplicado

***O homem duplicado*** (La duobligita homo) estas romano eldonita en la jaro 2002 de la portugala verkisto José Saramago, Nobel-premiito pri Literaturo en la jaro 1998. Ĝi estas unu el liaj plej konataj libroj inter tiuj lastaj kune kun *Todos os nomes* kaj *Ensaio sobre a cegueira*.

## Intrigo
Tertuliano Máximo Afonso estas profesoro pri Historio. Vidante negravan filmon nomitan "Quem porfia mata caça", kiun kolego pri matematiko rekomendis al li, li malkovras, ke unu de la aktoroj estas lia duoblulo.

La historio de la verko konsistas en la serĉado de tiu duoblulo, sekvita de la frontado de la profesoro Tertuliano Máximo Afonso kun la aktoro kiu estas lia duoblulo. Por malkovri la nomon de tiu duoblulo, Tertuliano Máximo Afonso sisteme rigardas ĉiun filmojn de tiu produktora kompanio. La profesoro faras liston, de kiu li forstrekas unu post unu la nomojn de filmoj en kiuj lia duoblulo ne aperis. La aktoro fakte ekkarieris kiel figuranto, sed iom post iom ascendis en sia kariero, kaj finfine en la filmo "A Deusa do Palco" (la lasta filmo de tiu produktora kompanio) li luds la rolon de direktoro de teatro (unu de la ĉefaj roluloj).

Dum la serĉado progresas, Tertuliano Máximo Afonso alproksimiĝas al la realo, ĝis finfine malkovras la nomon de sia duoblulo, nome Daniel Santa-Clara. La historio de Saramago kondukas la leganton al demandoj pri identeco (kaj ties manko). 

## Sekvo
Kanada trilera filmo, *Enemy*, reĝisorita de Denis Villeneuve en 2013, sekvis scenaron adaptitan de Javier Gullón baze sur *O homem duplicado*. La agado okazas en Toronto, kaj en la filmo stelulas Jake Gyllenhaal en la duobla rolo de Adam kaj Anthony, Isabella Rossellini kiel la patrino de Adam, Mélanie Laurent kiel Mary, koramikino de la profesoro Adam, kaj Sarah Gadon kiel Helen, edzino de la aktoro Anthony. La filmo uzas kiel malferman frazon citaĵon de la libro.

## Referencoj
Kategorio:Libroj de José Saramago
Kategorio:Libroj aperintaj en 2002
Kategorio:Portugalaj romanoj
Kategorio:Portugallingvaj romanoj
Jar (Tjumena distrikto)

**Jar** (, antaŭe vilaĝo *Jarovskaja*) estas vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio), parto de Jembajeva kampara municipo ().

## Geografio 
Jar situas ĉe la orienta parto de Tjumeno, inter rivero Turo sude kaj la Tobolska landvojo norde, limante okcidente kun Tjumeno kaj oriente kun ĝarden-vilaĝetoj Istoĉnik kaj Istoĉnik-2.

## Loĝantaro 
## Historio 
Komence de la 1860-aj jaroj tie estis 81 kortoj, en kiuj loĝis 263 viroj kaj 266 inoj. Vilaĝanoj kultivis 350 desjatinojn (382 hektarojn) da grenaj kampoj, havis 202 ĉevalojn, 200 bovinojn, 200 ŝafojn, 15 kaprojn kaj 30 porkojn. Lokanoj okupiĝis pri agrokulturo, fiŝkaptado, vendado de ĵuskaptita kaj salita fiŝaĵo, faris jufton kaj bastomatojn, vendadis fojnon.

En 1893 en la vilaĝo estis 115 kortoj kaj loĝis 556 homoj. Funkciis kapelo. En 1901 malfermiĝis alfabetiga lernejo. En 1913 ĝin estris pastro Nikodim Gluĥovcev, instruistino estis Alevtina Jakovlevna Maŝarova. La Sverdlovska Scienc-Esplora Instituto de Kuraclokiologio kaj Fizikoterapio () konkludis ke loka mineralakvo laŭ siaj kuracaj ecoj similas al tiu en Turinsko, Talico kaj Tavdo, do permesis ĝian uzadon en banoterapio kaj trinkadon. La elfluanta akvo havas temperaturon , tage elfluis po . En 1953 la puto estis transdonita al medicina fako kaj en apud ĝi estis kreita termofonta kuracloko "Jar", la plej malnova en Tjumena provinco. En 1975 estis konstruita termofonta kuracejo je 20 litoj kaj transdonita al la Tjumena Distrikta Hospitalo. Meze de la 1980-aj jaroj la kuracejo estis fermita, sed la termofonto plu funkciis ĝis 2006. La  ĝi ekfunkciis denove — kun nova naĝejo, fontanoj, duŝejoj kaj vestejoj. Ekde la  ĝi nomiĝas termofonta ripozejo *Istoĉnik Tjumenskij* (Fonto Tjumena), enhavas du termofontajn banejojn, hotelon kaj kafejon.

## Vidu ankaŭ 
* Mis (kvartalo)
* Lesobaza

## Eksteraj ligiloj 
* Termofonta ripozejo *Istoĉnik Tjumenskij* (Fonto Tjumena) 

## Referencoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Tjumena distrikto
A viagem do elefante

***A viagem do elefante*** (La vojaĝo de la elefanto) estas romano eldonita en la jaro 2008 de la portugala verkisto José Saramago, Nobel-premiito pri Literaturo en la jaro 1998. Ĝi estas unu el liaj plej konataj libroj inter tiuj lastaj kune kun *Todos os nomes* kaj *Ensaio sobre a cegueira*. Temas pri la komplika vojaĝo de la azia elefanto Salomão el Belemo ĝis Aŭstrio, sendita de la reĝo Johano la 3-a, kie li estos nuptodonaco por Maksimiliano la 2-a, tiam arkiduko de Aŭstrio. 

## Intrigo
Meze de la 16-a jarcento, la reĝo Johano la 3-a de Portugalio proponas al sia kuzo, la arkiduko Maksimiliano de Aŭstrio, azian elefanton (*Elephas maximus*), kiu estis apartenanta al la reĝedzino de Portugalio Katarina de Kastilio. La historio rakontas la odiseadecan vojaĝon de tiu elefanto nomita Salomão (nome Salomono, kiel la saĝa izraela reĝo), kiu devis trairi Eŭropon pro kapricoj de reĝoj kaj de absurdaj strategioj.​

Johano la 3-a komisiis al roto de siaj plej bonaj kavaliroj zorgi la elefanton ĝis Valadolido, kie tiam estis Maksimiliano. Temis pri longa kaj komplika veturado, dum kiu elstaris la ideoj de Subhro, la elefanta zorgisto, kiu strange konsilas la kapitanon de la roto, kaj trompas naivulojn vendante harojn de la elefanto kiel kuracan rimedon. Post kelkaj tagoj alvenas al urbo, kie ili rifuĝas kontraŭ pluvegoj kaj malvarmo. Tie, Subhro (elefantestro, aŭ *mahuto*) eniras en religiajn aferojn.​ Kiam oni alvenas al Valadolido, la arkiduko jam foriris kaj oni devas pluigi la veturadon al Eŭropo.

La verkisto montras humoron kaj ironion pri membroj de reĝaj familioj kaj iliaj servistoj (kaj ĝenerale pri ĉiuj).

## Referencoj
Kategorio:Libroj de José Saramago
Kategorio:Libroj aperintaj en 2008
Kategorio:Portugalaj romanoj
Kategorio:Portugallingvaj romanoj
Mis (kvartalo)

**Mis** (, antaŭe *Мысовская*) estas mikrodistrikto (kvartalo) de Tjumeno, eksa vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio).

## Geografio 
Mis situas ĉe rivero Turo sur altaĵo, kaj limas norde al Turo, sude al arbaro, sud-okcidente al kvartalo Lesnoj, okcidente al kvartalo Kopitovo kaj oriente al vilaĝo Parenkino. Tra la kvartalo sekvas la Malnova Tobolska landvojo.

## Loĝantaro 
En 2002 plejparto de la loĝantoj estis rusoj (85%). Lokanoj okupiĝis pri agrikulturo, fiŝkaptado, vendado de ĵuskaptitaj fiŝoj kaj salitaj fiŝaĵoj, faris bastomatojn kaj tanis ledojn.

## Vidu ankaŭ 
* Jar (Tjumena distrikto)
* Tarmani (kvartalo)

## Referencoj 
Kategorio:Kvartaloj de Tjumeno
Kategorio:Eksaj vilaĝoj de Tjumena distrikto
Veliĵanskij (kvartalo)

**Veliĵanskij** (, antaŭe *Велижанская*) estas mikrodistrikto (kvartalo) de Tjumeno, eksa vilaĝo en Tjumena distrikto (Tjumena provinco, Rusio).

## Geografio 
Veliĵanskij situas en nord-okcidenta parto de Tjumeno, ĉe rivero Veliĵanka, borderanta ĝin de ĉiuj flankoj krom sud-orienta. Meze de la 19-a jarcento apude pasis poŝta itinero de la Tobolska landvojo. Lokanoj okupiĝis pri agrokulturo, veturigado, faris bastomatojn kaj vendis arboŝelojn por tanado de ledo.

## Vidu ankaŭ 
* Melioratorov
* Parfjonovo
* Veliĵano

## Referencoj 
Kategorio:Kvartaloj de Tjumeno
Kategorio:Eksaj vilaĝoj de Tjumena distrikto
Čenkov

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Příbram. Pluaj signifoj estas indikitaj en paĝo Čenkov (apartigilo).*

**Čenkov** estas municipo en distrikto Příbram en Ĉeĥio. Ĝi situas proksimume 11 km norde de urbo Příbram. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio 
La unua skribmencio pri la municipo devenas el la jaro 1454.

## Loĝantaro 
## Interesaĵo 
En la jaro 1911 aŭ 1912 laboris en ĉi tiea ferfabriko la pli posta jugoslava prezidento Josip Broz Tito.

## Pluaj fotoj 

Čenkov in Příbram District (10).JPG|Čenkov
Čenkov in Příbram District (6).JPG|Čenkov
Čenkov in Příbram District (8).JPG|Čenkov
Čenkov in Příbram District (9).JPG|Čenkov
Čenkov - říčka Litavka poblíž autobusové zastávky a domu čp. 6, pohled na pravý břeh (1).jpg|Čenkov, rivero Litávka

## Referencoj
Kategorio:Municipoj en distrikto Příbram
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Příbram
Kategorio:Setlejoj en Brda montetaro
Čenkov (apartigilo)

Nomon **Čenkov** havas pluraj setlejoj:
* Čenkov, municipo en distrikto Příbram
* Čenkov u Bechyně, municipo en distrikto České Budějovice (antaŭe distrikto Tábor)
* Čenkov (Malšice), parto de municipo Malšice en distrikto Tábor
* Čenkov (Odolena Voda), parto de urbo Odolena Voda en distrikto Prago-oriento
* Čenkov (Třešť), parto de urbo Třešť en distrikto Jihlava

aŭ monto:
* Čenkov (Mezelba tabulo), monto en Mezelba tabulo
Senhora das Neves (stacidomo)

**Senhora das Neves** () estas fervoja haltejo sur la Linio de Minjo, kiu priservas Neves kaj Vila de Punhe, en la municipo Viana do Castelo, en Portugalio.

centra|280ra|eta|Mapo

## Vidu ankaŭ 
* Viana do Castelo

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Viana do Castelo
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Maximilian Bittner

**Maximilian BITTNER** (naskiĝinta la  en Lovosice, mortinta la  en Mödling) estis aŭstra orientalisto. 
## Vivo 
Studis li ĉe la universitato de Vieno doktoriĝonte en 1892. Habilitiĝo sukcesis en 1896, Viene. En 1904 li fariĝis eksterorda, en 1906 orda profesoro pri orientalaj lingvoj. Tamen li intertempe docentis ankaŭ ĉe la Diplomatia akademio de Vieno. De 1912 li estis koresponda, de 1914 orda membro de Aŭstra Akademio de Sciencoj. 

## Skribaĵoj (elekto) 
* *Der vom Himmel gefallene Brief Christi in seinen morgenländischen Versionen und Rezensionen*. Wien 1906 
* *Studien zur Laut- und Formenlehre der Mehri-Sprache in Südarabien*. Wien 1909–1914.
* *Die heiligen Bücher der Jeziden oder Teufelsanbeter (kurdisch und arabisch). Nebst einer grammatischen Skizze*. Wien 1913.
* *Vorstudien zur Grammatik und zum Wörterbuche der Soqoṭri-Sprache*. Wien 1913–1918.

## Eksteraj ligiloj 
* Bittner ĉe *Geschichte-Wiki Wien*

Kategorio:Aŭstraj orientalistoj
Kategorio:Profesoroj
Kategorio:Universitato de Vieno 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1869
Kategorio:Mortintoj en 1918
Ekumena Kapelo Repaciĝo (Beremend)

La **kapelo Repaciĝo** estas ekumena konstruaĵo en grandvilaĝo Beremend (Hungario).

## Historio 
Kiam militaj eventoj okazis en Jugoslavio (1991–95), amaso da rifuĝintoj ankaŭ alvenis en Beremend. Tago post tago ili iris al la monteto proksima al la landolimo, de kie ili povis vidi eĉ la militadon. Memore al tio oni konstruis ekumenan kapelon por la repaciĝo de diversaj naciecoj kaj religioj inter 1993 kaj 1998. La kapelo memorigas ankaŭ pri truda delokiĝo de la germanaj minoritatoj depost la dua mondmilito. En 2010 statuo pri Dipatrino estis metita en la navon, kiun loka ceramikisto Anita Rózsakerti kreis. 

## Konstruaĵo 
La kapelo situas en herbejo tute sola kaj konsistas el 3 apartaj partoj. Antaŭ tiu triopo granda kruco videblas. Post la kruco 2 kampaniloj altiĝas, poste la navo, kiu estas duonglobo simbolizanta burĝonon. Kaj la kampanilfinoj kaj la krucfinoj estas same burĝonoj. En la navo estas altaro kaj laŭnecese diservoj okazas. En la kelo estas ekspozicio pri mineraloj, ĉar tre prosime ŝtonminejo funkcias.

## Fontoj 
* oficiala paĝo kun foto
* datenoj
* hungare kun fotoj
* datenoj 

Beremend
Mezelba tabulo

**Mezelba tabulo** () estas geomorfologia tutaĵo en Ĉeĥio troviĝanta en la suda parto de regiono Mezbohemia tabulo. Ĝi okupas partojn de regionoj Mezbohemia regiono, Regiono Ústí nad Labem, Regiono Pardubice, Regiono Hradec Králové, Regiono Vysočina kaj Prago.

## Situo kaj setlejoj 
La teritorio de tutaĵo etendiĝas proksimume inter urboj Mělník kaj Kralupy nad Vltavou sur nordokcidento, Lysá nad Labem sur nordo, Kopidlno sur nordoriento, Chlumec nad Cidlinou sur oriento, Kutná Hora kaj Golčův Jeníkov sur sudoriento, Kostelec nad Černými lesy sur sudo kaj Prago sur sudokcidento. Tute interne el pli grandaj urbo troviĝas Neratovice, Brandýs nad Labem-Stará Boleslav, Čelákovice, Český Brod, Nymburk, Poděbrady, Kolín, Čáslav kaj Milovice.

## Karaktero de la teritorio 
La teritorio estas karakteriza plata montetaro, kreita de mineraloj de kretacea kaj diversloke de ilia malkovrita kristalinika, proterozoika kaj permia subaĵo. Ĝi prezentas erozie ĝis strukture denuda kaj akumula reliefa plataĵa, valkaldrona kaj plate montetara karaktero kun egaligitaj surfacoj, roknodoj, riveraj terasoj, apudriveraj ebenaĵoj
kaj formoj sur leŭsoj kaj blovitaj sabloj. Ili disvastiĝas en larĝa zono apud meza fluo de rivero Elbo, malsupra fluo de Vultavo kaj apud pluaj elbaj alfluantoj (ekz. Výrovka, Doubrava, Mrlina, Cidlina).

## Pluaj fotoj 

Nymburk, Kamenný most, od Bělidel.jpg|Ponto trans Elbo en Nymburk
Brandys nad labem.jpg|Mělnika valkaldrono ĉirkaŭ Brandýs
Prerovska a semicka hura.jpg|Přerovská kaj Semická hůra
Oškobrh.jpg|Oškobrh de Opolany
Přírodní památky Chotuc.jpg|Monto Chotuc
Mrlina (Budiměřice).jpg|Mrlina ĉe Budiměřice

## Referencoj

Kategorio:Mezbohemia tabulo
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Kategorio:Tabuloj en Ĉeĥio
Kategorio:Geografio de Mezbohemia regiono
Kategorio:Geografio de Regiono Pardubice
Kategorio:Geografio de Regiono Hradec Králové
Kategorio:Geografio de Regiono Ústí nad Labem
Kategorio:Geografio de Regiono Vysočina
Kategorio:Geografio de Prago
Venâncio Neiva

**Venâncio Augusto de Magalhães Neiva**  naskiĝis en urbo Paraiba (nuna João Pessoa), la 21-an de julio 1849, mortis en Rio-de-Ĵanejro, la 17-an de februaro 1939,  estis brazila politikisto kaj supera juĝisto. 

## Biografio 
Venâncio Augusto de Magalhães Neiva naskiĝis en la Urbo Paraiba (nuntempe João Pessoa ), la 21-an de julio 1849, Filo de Frederico Augusto Neiva kaj Maria Josepha Cirne Neiva. Lia frato, Tude Soares Neiva, estis guberniestro de Bahio en 1891, la tiam juna Venâncio komencas siajn studojn en la ĉefurbo de Paraiba, precipe ĉe Liceu Paraibano kaj poste translokiĝas al Recife, kie li studas ĉe la Fakultato de Juro de Recife . 

Reen en Paraibo, li agis kiel advokato kaj ricevis taskon kiel prokuroro, baldaŭ moviĝante al Teixeira. Poste li altiĝis al la posteno de municipa juĝisto en la urbo Pombal, kaj en Catolé do Rocha li estis juĝisto .  Poste li translokiĝis al Pombal. En 1881, pro la politika emancipiĝo de pluraj municipoj en la ŝtato, Venâncio Neiva estis la unua juĝisto en la municipo de Conceição, en la Piancó -valo.

Pro la proklamo de la respubliko en 1889, li estis la unua respublikana guberniestro de la federaciŝtato Paraíba, de la 16-a de novembro 1889 ĝis la 27-a de novembro 1891. En 1918, li estis elektita senatano, restante en tiu posteno ĝis 1930.
## Esperanto
Li estis ano de Brazila Klubo Esperanto.

## Referencoj
Kategorio:Mortintoj en 1939
Kategorio:Naskiĝintoj en 1849
Listo de instruistoj en Universitato Semmelweis

Jen listo de **signifaj instruistoj en Universitato Semmelweis** (memoru: la fondo okazis en 1951):

*

## A 
* György Ádám (advokato)
* Piroska Anderlik
* Attila Árvay

## B 
* Elemér Balogh (filozofo)
* Péter Bálint (kuracisto)
* Ernő Berentey (filo)
* György Berentey
* Péter Pál Bucsky

## C 
* György Csaba

## D 
* Pál Deák

## F 
* László Farádi
* János Fehér
* György Fekete (kuracisto)

## G 
* Péter Gaszner
* Erzsébet Gidai
* Judit Gönczi
* Éva Gyarmathy
* László Gyarmati

## H 
* Balázs Hankó
* Zoltán Horn
* Ferenc Horváth (radiologo)

## J 
* Harry Jellinek

## K 
* Péter Kálmán (kardiologo)
* Alice Károlyi
* Miklós Kárpáti
* Dénes Kemény (trejnisto)
* Kálmán Király
* Éva Kis (radiologo)
* László Tibor Kocsár
* Mihály Komóczi
* Miklós Kun (kirurgo)

## L 
* Mária Lengyel
* Julianna Lisziewicz
* Elvira Lux

## M 
* Endre Mester
* László Mihóczy

## N 
* Zoltán Zsolt Nagy
* Gyula Nyírő

## P 
* Zoltán Papp
* Ervin Paraicz
* Dóra Perczel-Forintos
* Klára A. Pfeifer
* Péter Popper

## R 
* Antal Renner
* Miklós Réthelyi
* György Révész (kuracisto)
* Zoltán Rihmer
* Iván Rodé
* József Romhányi (kuracisto)
* Pál Rubányi

## S 
* László Szabó (farmaciisto)
* Béla Szende (patologo)
* Albert Szobor

## T 
* Zsolt Tulassay

## Z 
* Zoltán Zsebők

## Vidu ankaŭ 
* Listo de studentoj en Universitato Semmelweis

## Fontoj 
* La listo estas elekto el datenoj de la biografioj en Vikipedio.

Kategorio:Listoj de homoj
Josef Zítek

**Josef ZÍTEK** (ankaŭ: *Joseph von Zitek*; naskiĝinta la  en Karlín, mortinta la  en Prago) estis aŭstra arĥitekto.

## Vivo 
Studis Zítek ĉe la politeknikoj je Prago kaj Vieno, krome ĉe la Praga Akademio. Viene li studis ĉe Eduard van der Nüll, Siccard von Siccardsburg kaj Karl Rösner. Paralele li ellernis la metion de masonisto. Post fina ekzameniĝo li laboris duonan jarojn sub la arĥitekto Joseph Kranner kaj ekinteresiĝis tre pri kirkokonstruo kaj konstruado per fero. Li estis reprezentanto de la viena novrenesanco kaj la malfrua norditala renesanco, dum bohema influado ĉe lia kreitaĵoj ankaŭ neniam forestis. Poste estis li profesoro ĉe la praga politekniko kaj membro de la Akademio de Belartoj de Vieno. Liaj disĉiploj estis ekz. Josef Fanta kaj Alfred Bayer.

Post la brulkonsumiĝo de la praga Nacia teatrejo, Zítek retiriĝis en 1881 je Lčovice. Samjare lin edzigis Berta Lippert, filino de kastelposedantino Marie Leopoldina Lippert, de kiu li aĉetis en 1883 la kastelon kun la bieno de Lčovice kaj de Zálezly. Imperiestro Francisko Jozefo la 1=a baronigis lin. Postmorte havis la kastelon ĝis 1926 liaj filoj Josef kaj Berthold. Lia tombo troviĝas sur la tombejo de Malenice.

## Verkoj (elekto) 
* 1862: restaŭrado de kastelo je Bečov
* 1863–1868: Museum Neues Weimar (en Vajmaro)
* 1865–1881: Nacia teatro (Prago); rekonstruite post forbrulo fare de Josef Schulz  
* 1871–1874: mueleja kolonaro je Karlovy Vary
* 1876–1881: Domo de artistoj (Rudolfinum) je Prago, kune kun Josef Schulz
* 1882: lernejo en Zálezly
* ab 1883: alikonstruo de la kastelo je Lčovice

## Literaturo 
* "Zitek, Joseph" - ĉe: *Biographisches Lexikon des Kaisertums Österreich*. 60/1891, p. 184-185

## Eksteraj ligiloj 
* 
*ligiloj ĉe DDB
* ArchInform

## Notoj 
Kategorio:Ĉeĥaj arkitektoj
Kategorio:Historiismo (arthistorio)
Kategorio:Aŭstraj arkitektoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1832
Kategorio:Mortintoj en 1909
Reĝa Norvega Merito-Ordeno

La **Reĝa Norvega Merito-Ordeno** - norvege *Den Kongelege Norske Fortjenstorden (Bokmål)* aŭ *Den Kongelege Norske Fortenesteordenen (Nynorsk)* -  estis starigita fare de reĝo Olavo la 5-a en 1985. Ĝi estas aljuĝita al eksterlandanoj, norvegaj civitanoj vivantaj eksterlande, norvegaj diplomatoj laborantaj eksterlande, eksterlandaj ŝtatoficistoj en Norvegio, kaj la honoraj konsuloj de Norvegio por "elstara servo je la avantaĝoj de Norvegio". Ĝia ekvivalento, la Reĝa Norvega Ordeno de Sankta Olavo, estas ĝenerale nur premiita al norvegaj civitanoj vivantaj en Norvegio, kun escepto de iuj elektita membroj de reagantaj monarkiaj dinastioj kaj ŝtataj prezidantoj.

Kategorio:Ŝtataj honorigoj
Norvegio
Kategorio:Norvegio
Karakuba (stacidomo)

**Karakuba** () estas fervoja stacio en Kalmiuske (Donecka provinco), urbo en Ukrainio.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de fervojaj stacioj en Ukrainio
* Transporto en Ukrainio

## Eksteraj ligiloj 
* Karakuba en retejo tochka-na-karte

Kategorio:Kalmiuske
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1961
Kategorio:Fervojaj stacioj en Donecka provinco
Kalmiuske

**Kalmiuske** () estas urbo en Donecka provinco, Ukrainio. Ĝia populacio estis  loĝantoj en 2022.

Post batalado, la 30-an de septembro 2022 la registaro de Rusio deklaris ĝin aneksita al la teritorio de Rusio kune kun la tuta Donecka provinco kaj tri aliaj provincoj de Ukrainio. Ĉar tio estas nur postulo de agrese militanta najbara ŝtato, klaras ke la registaro de Ukrainio kaj la internacia juro neniel akceptas tion. Necesas atendi internacie akceptitan traktaton pri paco.

## Vidu ankaŭ 
* Karakuba (stacidomo)
* Listo de urboj en Ukrainio
* Donecka provinco


Kategorio:Urboj en Donecka provinco