open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Heinz-Lothar Barth

**Heinz-Lothar BARTH** (naskiĝinta en 1953) estas germana klasika filologo kaj verkisto. Li poras romkatolikan tradiciismon apogante sian opinion per teologiaj fakaj ekspertizoj.

## Vivo kaj agado 
Post studado de klasika filologio kaj historio ĉe la Bonna universitato kaj doktoriĝo li estis altlerneja asistanto.  Inter 1984 kaj 2017 li instruadis universitate en Bonno la latinan kaj la helenan lingvojn.

Barth konatas kiel fakverkisto kaj eldonisto de ne malmultaj libroj/skribaĵoj pri teologiaj kaj liturgiaj temoj. Li mense proksimas la Sacerdotan Fration de Sankta Pio la 10-a kritikante evoluojn ŝuldatajn al la Dua Vatikana koncilio respektive al misinterpreto de ties dokumentoj. Malagrabla taksatas de li kaj sampensantoj ankaŭ la romkatolika liturgireformo de 1969 anstataŭanta la honorindan kaj belan Tridentan Meson. 

Kun sia edzino Raphaela Barth li fondis en Bonno la porstudenta societo *Studentenvereinigung Bonn – St. Thomas von Aquin,* en kies kadro estas organizata ekde 1996 somera akademio *Schönenberger Sommerakademie*.

## Skribaĵoj (elekto) 
* *Die Fragmente aus den Schriften des Grammatikers Kallistratos zu Homers Ilias und Odyssee,* komentita eldono Bonn 1984 (disertacio)
* *Die Mär vom antiken Kanon des Hippolytos. Untersuchungen zur Liturgiereform*. Ed. Una Voce, Köln 1999, ISBN 3-926377-21-6; Sarto-Verlag, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-932691-38-6
* *Papst Johannes Paul II. Santo subito? Ein kritischer Rückblick auf sein Pontifikat*. Sanctus-Verlag, Dettelbach 2007, ISBN 978-3-89754-905-0; Sarto-Verlag, Stuttgart 2011, ISBN 978-3-932691-80-5
* *Ist die traditionelle lateinische Messe antisemitisch? Antwort auf ein Papier des Zentralkomitees der Deutschen Katholiken* (=Brennpunkt Theologie, 7), Sarto-Verlag, Altötting 2007, ISBN 978-3-932691-54-6

* *Hermeneutik der Kontinuität oder des Bruchs?. Aspekte der Theologie Papst Benedikts XVI.* Sarto-Verlag, Bobingen 2012, ISBN 978-3-943858-08-2.

* *Die verwirrende Theologie des Papstes Franziskus. Eine detaillierte Analyse seiner Stellungnahmen in Lehrschreiben, Ansprachen und Interviews mit einem Anhang von Weihbischof Athanasius Schneider zur Frage eines häretischen Papstes.* Alverna Verlag, 2020, ISBN 978-3-906902-20-3

* kun Josef Heinskill: *Die Coronakrise. Überlegungen aus naturwissenschaftlicher und theologischer Sicht,* Alverna Verlag, 2021, ISBN 978-3-906902-21-0

* *Christen in Ost und West. Wo wurde die apostolische Tradition treuer bewahrt?,* Sarto Verlagsbuchhandlung, Bobingen 2025, ISBN 978-3-96406-084-6

## Literaturo 
* Michael Dodt, Michael Weigl (eld.): *Modernismuskritik aus Kenntnis der Quellen. Festschrift zum 65. Geburtstag von Raphaela und Heinz-Lothar Barth,* Neunkirchen-Seelscheid 2019, ISBN 3-86838-219-4

## Eksteraj ligiloj 
* 
* listo de publikigitaj aĵoj de Barth - ĉe: *katholisches.info* 
* hejmpaĝo 
*ligiloj ĉe DDB
## Notoj 
Kategorio:Germanaj klasikaj filologoj
Kategorio:Germanaj historiistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Sacerdota Fratio de Sankta Pio la 10-a 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1953
Jenny Han

**Jenny Han** ( naskita en 1980, Richmondm Virginio) estas usona verkistino kaj filmscenaristo.  Ŝi estas plej konata pro siaj trilogioj "*To All the Boys* " kaj "*The Summer I Became Beautiful"* . La unua estis adaptita en filmserion ĉe Netflix, dum la dua estis adaptita en televidserion ĉe Amazon Prime Video. 

## Verkaro 
**Memstaraj romanoj**: 

* *Shug* (2006)
* *Clara Lee and the Apple Pie Dream* (2011)
* *My True Love Gave To Me: Twelve Holiday Stories* (2014)

**Trilogio** '''*The Summer I Turned Pretty* :'*

* *The Summer I Turned Pretty* (2009)
* *It's Not Summer Without You* (2010)
* *We'll Always Have Summer* (2011)

**Trilogio** *'*Burn for Burn* :'*

* *Burn for Burn* (2012)
* *Fire with Fire* (2013)
* *Ashes to Ashes* (2014)

**Trilogio** *'''To All The Boys I've Loved Before* :*'

* ''To All the Boys I've Loved Before* (2014)
* *P.S. I Still Love You* (2015)
* *Always and Forever, Lara Jean'' (2017)

## Filmadaptoj 
* La filmrajtoj al * To All the Boys I've Loved Before* estis akiritaj ene de semajnoj post ĝia publikigo.  La filmigo komenciĝis en julio 2017, kun Lana Condor ĉefrolanta.  La filmo estis publikigita ĉe Netflix en aŭgusto 2018 kun pozitivaj recenzoj de kritikistoj . 

* Televidserio " Ĉi-somere mi fariĝis bela "

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Usonaj scenaristoj
Kategorio:Usonaj porinfanaj verkistoj
Břve

**Břve** () estas hodiaŭ registra parto kaj samtempe baza setlejunuo de urbo Hostivice en distrikto Prago-okcidento. Ĝi troviĝas en sudokcidenta parto de Hostivice. Estas ĉi tie registritaj 118 adresoj. Ekde la jaro 2012 tie troviĝas praga studio TV Noe. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

Břve situas en katastra teritorio **Litovice** kun areo 8,44&nbsp;km². 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1184.

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj 
* sonorilejo
* kapeleto – la 19-a halto sur pilgrima vojo el Prago al Hájek

## Ĉirkaŭaĵo
* Sobín

## Pluaj fotoj 

Dům, Hájecká 1071, Břve (Hostivice), okr. Praha-západ, Středočeský kraj.JPG|Domo en Břve
Hospodářské stavení, U Ovčína 1070, Břve (Hostivice), okr. Praha-západ, Středočeský kraj 02.JPG|Mastruma konstruaĵo
Výrobna plastových výlisků, U Ovčína 1289, Břve (Hostivice), okr. Praha-západ, Středočeský kraj 01.JPG|Produktejo de plastaj laminataĵoj
Kamenná věž u Břevského rybníka, Hájecká ul., Břve (Hostivice), okr. Praha-západ, Středočeský kraj 01.JPG|Ŝtona turo en Břve

Kategorio:Hostivice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Bazaj setlejunuoj en distrikto Prago-okcidento
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Radio Berlino Internacia

**Radio Berlino Internacia** (germane: *Radio Berlin International,* RBI) estis inter 1959 kaj 1990 la oficiala porfremdlanda radiostacio de GDR. Elsendaj lingvoj estis krom la germana i.a. la angla, franca, hispana, portugala, dana, sveda, araba, hinda kaj svahila lingvoj. 

Unufoje la stacio aŭdigis sin en la 15a de aprilo 1955; tiama rekona muziksignalo estis prenita el la Simfonio n-ro 9 (Beethoven). Oficiala eka dato estas tamen la 20a de majo 1959. 

La celata publiko troviĝis en la kapitalismaj landoj kies informo pri la vera stato de eostgermana vivo plej gravu. La GDR-kontribuo al pli paca mondo estu emfazata ankaŭ. Fakte temis do pri propagandilo, ankaŭ kun la intenco nigrigi la politikon de la Federacia Respubliko Germanio kaj internacie konkurenci radi-ondare kun la uestgermana kanalo Deutsche Welle. Krom politikaĵoj estis informoj ankaŭ pri la ĉiutaga vivo de GDR kaj ties kulturo. Dua ĉefa fokuso estis la problemoj kaj ŝancoj de la Tria Mondo, aparte rilate al ĵus memstariĝintaj afrikaj ŝtatoj. 

Kluboj de fidelaj aŭskultantoj ekzistis en al tuta mondo. Pri la fanoj inter la DX-uloj zorgis dum longa tempo Manfred Böhm.

La redakcio kaj la studioj troviĝis en la bloko A de la radiodomo je strato *Nalepastraße* en Treptow-Köpenick. La kurtonda disaŭdigo estis farata disde la antenaro de Nauen, Königs Wusterhausen kaj Wiederau (Pegau). Mezonde disde Berlin-Köpenick kaj (de 1986) disde Burg.  Post la puĉo en Ĉilio en 1973 ekis propra programo *Chile al día*: ĝi finiĝis post ne tute 17 jaroj en marto 1990 kun la ekregado de la demokratie elektita prezidanto Patricio Aylwin. En 1990 oni aldonis kurtondan servon en la rusa lingvo. 

Kelkajn frekvencojn de RBI utiligis post novembro 1990 *Deutsche Welle*. En 1966 reĝisoro Karlheinz Mund faris etfilmon pri RBI. 

## Eksteraj ligiloj 
* intervjuo kun Hannelore Steer, lasta ĉefredaktoro de RBI 
* paŭza signalo de RBI 
* "Lenin-Club – der DDR-Auslandssender hatte Fans in Indien" - podkastaro *Kompressor* de DLF-Kultur (10.1.2023)
* "Der Klang der Freundschaft: Warme Wellenlängen in einem kalten, kalten Krieg?" – filmo de  Anandita Bajpai pri (2021)
*frekvenca listo de marto 1990 k.a.

## Notoj 
Kategorio:Kulturo de GDR
Kategorio:Germaniaj radiostacioj
Kategorio:Komunisma propagando 
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1959
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1990
Roberto Jorge Santoro

**Roberto Jorge SANTORO** ( kvartalo Chacarita , Bonaero, Argentino , 17-a de aprilo 1939 - detenita-malaperinta la 1-an de junio 1977 en la kvartalo Once , Bonaero, Argentino) estis poeto, redaktoro, bildartisto kaj direktoro de literaturaj revuoj.

Santoro fondis kaj direktis *El Barrilete*, literatura revuo prezentinte tango poetoj: Carlos de la Púa, Celedonio Flores, Homero Manzi, Martín Campos, Carlos Patiño, Alberto Costa kaj Rafael Vásquez.  Li ankaŭ kunlaboris kune kun La Cosa, Gente de *Buenos Aires*, Papeles de *Buenos Aires*, La Pluma kaj *La Palabra* .

En *Literatura de la pelota*, Santoro reproduktis poemojn kaj verkaĵojn de argentinaj intelektuloj pri ilia pasio por futbalo. Tio ĉi estis lia provo repacigi altan kulturon kun populara kulturo.

Originale *Guevarista*, Santoro aliĝis al la Laborista Revolucia Partio (PRT) en la 1960aj jaroj.  En liaj lastaj poemoj, Santoro kondamnis trudan politikan sistemon, ties morala hipokriteco kaj ties dekadencaj institucioj. Li tiel faris kun sento de humuro kaj sento de la grotesko. Lia stilo estis efika kaj forta. 

## Verkaro 
* Oficio desesperado (Ediciones Cuadernos del Alfarero, 1962)
* De tango y lo demás (Editorial Barrilete, fragmento 1962, versión completa 1964)
* El último tranvía (Editorial Barrilete, 1963)
* Nacimiento en la tierra (Ediciones Cuadernos Australes, 1963)
* Pedradas con mi patria (Editorial Barrilete, 1964)
* En pocas palabras (Ediciones Hechas a mano, 1967)
* Literatura de la pelota (Editorial Papeles de Buenos Aires, 1971; ediciones Lea, 2007)
* A ras del suelo (Editorial Papeles de Buenos Aires, 1971)
* Desafío (Editorial Gente de Buenos Aires, 1972)
* Uno más uno humanidad (Ediciones Dead Weight, 1972)
* En esta tierra lo que mata es la humedad (tragedia musical representada en Buenos Aires, 1972)
* En esta tierra (canciones; música de Raúl Parentella; canto Kiko Fernández; Music Hall, 1972, disco L.P.)
* Poesía en general (Editorial Papeles de Buenos Aires, 1973)
* Cuatro canciones y un vuelo (Editorial Gente de Buenos Aires, 1973)
* Las cosas claras (anti-libros "La trenza loca", 1973)
* Lo que no veo no lo creo (canciones; música y canto Jorge Cutello, 1974)
* No negociable, carpeta (Editorial Papeles de Buenos Aires, 1975)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Los Informes de Barrilete

Kategorio:Argentinaj verkistoj
Kategorio:Argentinaj poetoj
Héctor Tizón

**Héctor TIZÓN** (naskiĝis la 21-an de oktobro 1929 en Yala, provinco Jujuy ; mortis la 30-an de julio 2012 en San Salvador de Jujuy ) estis argentina advokato, diplomato kaj verkisto. 

Kiam prezidanto Arturo Frondizi ekoficis en 1958, Tizón estis sendita al Meksikurbo kiel kultura ataŝeo. Dum tiu tempo, lia unua libro estis publikigita: elekto de noveloj titolita *A un costado de los rieles* (Ĉe la Rando de la Reloj). Aldone al siaj profesiaj agadoj, li renkontis Ernesto Cardenal, Ezequiel Martínez Estrada, Augusto Monterroso, Juan Rulfo, kaj aliajn. Post du jaroj, Tizón estis revokita kaj sendita al Milano kiel konsulo. En 1962, li revenis al Argentino kaj demisiis de ĉiuj siaj politikaj postenoj.

Li vojaĝis vaste tra la mondo; kiel ambasadoro de 1958 ĝis 1962, kaj kiel ekzilitino de 1976 ĝis 1982, sed "lia loko en la mondo", al kiu li revenis denove kaj denove, ĉiam estis Yala, kie li ekloĝis frue kiam lia patro estis nomumita ĉefo de la loka stacio.

Lia unua libro estis publikigita en Meksiko en 1960,  *A un lado de los rieles*. Parto de lia verkaro, ĉiam fidela al siaj radikoj kaj sia devenloko kun ĝiaj mitoj kaj rakontoj, estis tradukita en la francan, anglan, rusan, polan, germanan kaj serbo-kroatan lingvojn. Lia verkaro estis distingita per pluraj premioj,  inkluzive de la " Konex de Brillante", same kiel la "Consagración Nacional", de la Argentina Akademio de Literaturo, kaj la "Grandpremio de Honoro" de la Argentina Societo de Verkistoj kaj la Nacia Fonduso por la Artoj. Li estis deklarita Glorcivitano kaj ricevis medalon pro sia kariero, laboro kaj la virto de sia ampleksa verko de granda graveco por universala literaturo.  En 1996 li ricevis la ordenon Kavaliro de la Ordeno de Artoj kaj Literaturo de Francio, kaj la Premion Du Oceanoj en 1999 pro sia romano *Luz de las crueles provincias* (Lumo de la kruelaj provincoj). 

## Verkaro 
* *A un costado de los rieles* (1960)
* *Fuego en Casabindo* (1969)
* *El cantar del profeta y el bandido* (1972)
* *El jactancioso y la bella* (1972)
* *Sota de bastos, caballo de espadas* (1975)
* *El traidor venerado* (1978)
* *La casa y el viento* (1984)
* *Recuento* (1984)
* *El viaje* (1988)
* *El hombre que llegó a un pueblo* (1988)
* *El gallo blanco* (1992)
* *Luz de las crueles provincias* (1995)
* *La mujer de Strasser* (1997)
* *Tierra de frontera* (1998)
* *Obra completa* (1998)
* *Extraño y pálido fulgor* (1999)
* *El viejo soldado* (2002)
* *La belleza del mundo* (2004)
* *No es posible callar* (2004)
* *Cuentos completos* (2006)
* *El resplandor de la hoguera* (2008)
* *Memorial de la Puna*

## Referencoj 
Kategorio:Argentinaj politikistoj
Kategorio:Argentinaj diplomatoj
Kategorio:Argentinaj verkistoj
Kategorio:Ambasadoroj
Zličín

:*Tiu ĉi artikolo temas pri kvartalo en Prago. Pri stacio de metroo temas artikolo Zličín (Praga metroo).*

**Zličín** () estas urba parto kaj katastra teritorio de Prago, sur nordokcidenta rando de urba parto Prago 5, kun areo 317,61 ha. Ĝi kreas nordorientan parton de urba parto Prago-Zličín. Vivas ĉi tie  ().

## Loĝantaro 
## Najbarantaj teritorioj 
### En Prago 
* Řepy
* Stodůlky (inkluzive de Jihozápadní Město)
* Třebonice
* Sobín
* Západní Město

### Ekster Prago 
* Chrášťany
* Hostivice

## Pluaj fotoj 

Zličín, Siemens kolejová vozidla.jpg|Objekto Siemens Radaj veturiloj
Praha, Zličín, ulice Na Radosti.JPG| Strato Na Radosti
Praha, Zličín, sídliště II.JPG| Malgranda loĝdomaro super malnova Zličín
Zlicin - Nedasovska Hrozenkovska.jpg| Vido el strato Nedašovská tra Hrozenkovská
Praha, Zličín, Hasičská zbrojnice.JPG| Fajroestigista armilejo
Železniční stanice Praha-Zličín (září 2024).jpg|Fervoja stacio
Zličín metro vstup 2.jpg|Stacio de metroo
Metropole Zličín, vchod číslo 3 (02).jpg|Metropole Zličín

Kategorio:Katastraj teritorioj en Prago
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Eduardo Belgrano Rawson

**Eduardo BELGRANO RAWSON** (n. 1943 en San Luis) estas argentina verkisto , ĵurnalisto kaj scenaristo . Konsiderata unu el la plej bonaj nuntempaj argentinaj romanverkistoj, en 1992 li ricevis la Kritikan Premion pro sia tria romano, *Fuegia* (1991).   Lia verkaro karakteriziĝas per la uzo de humuro kaj parola lingvaĵo kaj la enkonduko de realaj okazaĵoj en fikcion.

Belgrano Rawson vivas kiel sendependa verkisto kaj ĵurnalisto en Bonaero.Kiel ĵurnalisto, li laboris por la revuo *Primera Plana* (1960-aj jaroj), la gazeto *La Opinión* (1970-aj jaroj) kaj la revuo *Temas y fotos* .

En sia romano **La Voĉo de Rosa*,* Belgrano Rawson traktas la Kuban Misilkrizon , kaj lia **Vrako de la Steloj** estis komparita de literaturaj kritikistoj kun " Maljunulo " de Hemingway pro ĝia ŝajne arkaika lukto inter homo kaj naturo.

## Verkaro 
* 1974 "No se turbe vuestro corazón" (romano).
* 1979 "El náufrago de las estrellas" (romano).
* 1991 "Fuegia" (romano).
* 1998 "Noticias secretas de América" (romano).
* 2001 "Setembrada" (romano).
* 2005 "Rosa de Miami" (romano).
* 2006 "El mundo se derrumba y nosotros nos enamoramos" (mallongaj rakontoj).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Biografio ĉe Bonaero 'Audiovideoteca' (*en la hispana*)
* Verkaĵoj eldonitaj de Alfaguara en Argentino (*en la hispana*)

Kategorio:Argentinaj verkistoj
Marcelo Birmajer

**Marcelo BIRMAJER** (n. la 29-a de novembro 1966 en Bonaero) estas argentina verkisto kaj scenaristo. Liaj verkoj kovras diversajn ĝenrojn kiel noveloj, romanoj, eseoj, scenaroj, inter aliaj. Pro siaj verkoj li ricevis premiojn, menciojn kaj stipendiojn, kaj pluraj el liaj libroj estis tradukitaj en la italan, nederlandan, germanan kaj portugalan lingvojn. Li ankaŭ kunlaboris kun diversaj presitaj amaskomunikiloj, kaj naciaj kaj internaciaj. Lia plej konata verko estas **Dua Krimo** .

Multaj el la roluloj en la verkoj de Birmajer estas judaj, ofte prenante la nomojn Javier kaj Mordechai, kaj la aŭtoro ne hezitas enmeti lokojn kiel sinagogoj kaj uzi la motivon de Bar-micvo .

## Verkaro (elektita) 
* *Un crimen secundario.*
* *Derrotado por un muerto.*
* *El alma al diablo.*
* *Un veneno saludable.*
* *Historias de hombres casados.*
* *No tan distinto.*
* *Nuevas historias de hombres casados.*
* *Últimas historias de hombres casados.*
* *El Once, un recorrido personal.*
* *Tres mosqueteros.*
* *El Fuego más alto.*
* *Hechizos de Amor.*
* *El Abogado del Marciano*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Biografio kaj labora (hispano)
* 

Kategorio:Argentinaj eseistoj
Kategorio:Argentinaj verkistoj
Prago-Zličín

**Prago-Zličín** estas ekde la jaro 1990 memadninistra urba parto de Prago, kreata de la tutaj katastraj teritorioj Zličín kaj Sobín kaj de la norda parto de katastra teritorio Třebonice. Ĝia teritorio situas en distrikto Prago 5. La mem-adninistra urba parto ligas al adnimistra distrikto de zličína loka nacia komitato, kiu restis konservita eĉ post alligo de Zličín al Prago en la jaro 1974, kaj al antaŭa ekzistado de la memstara municipo Zličín, al Sobín estis alligita jam ekde la jaro 1960.

La transprenitan agadecon por la administra distrikto de la urba parto Prago-Zličín plenumas la urba parto Prago 17 (kun sidejo en  Řepy), kies la propra teritorio enfalas en la urban parton Prago 6. Prago-Zličín kaj Prago-Křeslice estas ununuraj du urbaj partoj en Prago, kiuj rompas konsistigecon inter la pragaj administraj distriktoj de la transprenita agadeco (Prago 1–22) kaj teritoriaj distriktoj de Prago (Prago 1–10).

La nomon Zličín la publiko havas kunigita ne nur kun la kerno de la devena vilaĝo Zličín, sed precipe kun transporta terminalo kaj stacio de metroo Zličín, depo metroo Zličín kaj aĉetzono Zličín. Sed tiuj paradokse troviĝas plejparte en katastra teritorio Třebonice, sed al la vilaĝo Třebonice ili ne havas pli gravajn eĉ ne aliaj funkciajn ligilojn. Al la urba parto Prago-Zličín apartenas sole la parto norde de Rozvadova kunigilo, la suda parto jam enfalas sub administrado de Prago 13.

## Loĝantaro 
Kategorio:Urbaj partoj de Prago
Kategorio:Municipoj rompantaj konsistigecon de teritoria membrigado de ŝtato
Guillermo Martínez (verkisto)

**Guillermo MARTÍNEZ** (naskita en 1962 en Bahía Blanca) estas argentina verkisto kaj matematikisto. 

Post doktoriĝo pri matematiko, Guillermo Martínez laboris dum du jaroj kiel postdoktoriĝa esploristo ĉe la Universitato de Oksfordo. Li loĝas en Bonaero ekde 1985. 

Li publikigis sian unuan libron, la novelaron *"La jungla sin bestias* " en 1982. En 1989, li ricevis la "Premio Nacional Roberto Arlt" pro sia novelaro *Infierno Grande* . Lia plej konata libro ĝis nun estas la internacia furorlibro *Crímenes imperceptibles*, publikigita en 2003. Ĝi gajnis la Planeta Premion por Argentino en la sama jaro  kaj estis filmita en 2007, *The Oxford Murders*, kun John Hurt kaj Elijah Wood. 

En 2019 li ricevis la Premion Nadal de romano pro *Los crímenes de Alicia*, sekvo de *Crímenes imperceptibles*.

## Verkaro 
* 1982 *La jungla sin bestias*
* 1989 *Infierno Grande*. Destino Ediciones, Buenos Aires
* 1993 *Acerca de Roderer*. Planeta, Buenos Aires
* 1998 *La Mujer del Maestro*. Planeta, Buenos Aires
* 2003 *Crímenes imperceptibles*
* 2005 *La Formula de La Inmortalidad*. Seix Barral, Buenos Aires
* 2006 *Borges y La Matematica*. Seix Barral, Buenos Aires
* 2007 *La Muerte Lenta de Luciana B*
* 2009 *Gödel (para todos)*. Seix Barral, Buenos Aires
* 2019 *Los crímenes de Alicia*
*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Guillermo Martínez retejo (en la hispana)
* Mirinda Fikcia eniro

Kategorio:Argentinaj verkistoj
Andrés Rivera

**Andrés RIVERA**, fakte **Marcos Ribak** (n. la 12-an de decembro 1928 en Bonaero ; m. la 23-an de decembro 2016 en Córdoba) estis argentina ĵurnalisto kaj verkisto. 

## Vivo 
Andrés Rivera estas la pseŭdonimo de Marcos Ribak. Li devenis de enmigrinta familio, liaj gepatroj elmigris el la tiama Rusia Imperio, fuĝante de la milito kaj pogromoj, lia patrino nomiĝis *Zulema Schatz*, naskiĝis en Ĥmelnickijo, Ukrainio, kaj loĝis en Proskurov, okcidenta Ukrainio, lia patro nomiĝis *Moisés (Moseo) Rybak*,  kio en la pola signifas "fiŝkaptisto", tial lia pseŭdonimo "Rivera", ofta hispana nomo por iu, kiu loĝas proksime de akvo (hispane: *rivera*, diminutivo de *rio*, rivero aŭ rivereto).

Post la fino de la lernejo, li laboris dum kelka tempo kiel fabrikisto. Liaj unuaj literaturaj provoj datiĝas de tiu ĉi periodo.

Poste, Rivera fariĝis sendependa kontribuanto al diversaj revuoj kaj ĵurnaloj. Inter 1953 kaj 1957, li laboris kiel redaktoro por la revuo *Plática*. Tra la jaroj, li ankaŭ kreis sendependan literaturan verkaron. Dum Rivera iom post iom plifirmigis sian sukceson kiel verkisto, li forlasis sian profesion kaj dediĉis sin nur al verkado.

## Verkaro 
* *El precio* (1957)
* *Los que no mueren* (1959)
* *Sol de sábado* (1962)
* *Cita* (1965)
* *Ajuste de cuentas* (1972)
* *Nada que perder* (1982)
* *Una lectura de la historia* (1982)
* *En esta dulce tierra* (1984)
* *La revolución es un sueño eterno* (1987)
* *Los vencedores no dudan* (1989)
* *El amigo de Baudelaire* (1991)
* *La sierva* (1992)
* *Mitteleuropa* (1993)
* *El verdugo en el umbral* (1994)
* *El farmer* (1996)
* *La lenta velocidad del coraje* (1998)
* *El profundo sur* (1999)
* *Tierra de exilio* (2000)
* *Hay que matar* (2001)
* *El manco Paz* (2003)
* *Cría de asesinos* (2004)
* *Esto por ahora* (2005)

## Referencoj 
Kategorio:Judaj verkistoj
Kategorio:Argentinaj verkistoj
Luis Alberto Spinetta

**Luis Alberto SPINETTA** (n. la 23-an de januaro 1950 en Villa Urquiza - m. la 8-an de februaro 2012 en Bonaero) kromnomita **El Flaco** (la maldika) estis argentina muzikisto, kantisto, gitaristo, poeto, verkisto, komponisto kaj multinstrumentisto, pioniro de la argentina Rokenrolo.

Li estas konsiderata unu el la plej gravaj kaj respektataj muzikistoj en Argentino, Latinameriko kaj la hispanlingva mondo pro la instrumenta, kompona, lirika kaj poezia komplekseco de siaj muzikaj verkoj, kaj en siaj multnombraj grupoj kaj kiel solisto. En Argentino, la 23a de januaro estas oficiale festita kiel "Día Nacional del Músico" (Nacia tago de Muziko) honore de la naskiĝo de Spinetta. 

## Kariero 
Spinetta provis sian sorton ĉe diversaj projektoj. Interalie, li surdiskigis soloan albumon titolitan *Spinettalandia y sus amigos*, kiu estis publikigita en 1971. Fine, li formis la bandon Pescado Rabioso kun Osvaldo "Bocón" Frascino ĉe elektra basgitaro (poste anstataŭigita de David Lebón), Black Amaya ĉe drumoj, kaj Carlos Cutaia ĉe klavaroj. La unua albumo de la bando, *Desatormentándonos*, estis publikigita en 1972 kaj estis klare influita de ŝtonroko. La dua albumo, *Pescado 2* (1973), estas konsiderata unu el la plej bonaj albumoj de Spinetta. La tria albumo de Pescado Rabioso, *Artaud* (1973), estis fakte soloa albumo de Spinetta, kiu ludis la plej multajn instrumentojn mem kaj estis akompanata de diversaj gastoj.

Post la fino de Pescado Rabioso, li fondis *Invisible*, kiu disiĝis post tri albumoj. La projektoj de Spinetta en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj estis Spinetta Jade kaj Spinetta y los Socios del Desierto, respektive. Li poste ankaŭ registris kun la argentina rok-stelulo Charly García, kun kiu li verkis *"Rezo por vos* ".

Spinetta dediĉita sin mem plene al sia propra muziko. En lia kantoteksto, estas influoj de multoblaj verkistoj, poetoj kaj artistoj kiel Arthur Rimbaud, Vincent furgono Gogh, Carl Jung, Sigmund Freud, Friedrich Nietzsche, Michel Foucault, Gilles Deleuze, Carlos Castañeda kaj Antonin Artaud, kiu la albumo *Artaud* (1973) estas nomita poste. 

## Diskaro 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Paĝa (hispano)
* Biografio ĉe Roko.com.ar (hispane)

Kategorio:Italdevenaj argentinanoj
Kategorio:Artikoloj kun hCards
Kategorio:Argentinaj muzikistoj
János Sugár

**János Sugár** [jAnoŝ ŝugAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Sugár János** estis hungara patologo, altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis *Stern* ĝis 1936.

 naskiĝis  en Polgár (urbo), li mortis .

## Biografio 
 devenis el juda familio. Li maturiĝis en gimnazio en Hajdúnánás en 1939, poste li ne povis plulerni pro la kontraŭjudaj leĝoj, tial li laboris 3 jarojn en fabriko, pli poste li estis trudlaboristo. Post la reĝimŝanĝo (1945) li studis kaj akiris medicinan diplomon en Scienca Universitato de Debrecen en 1950. Post la diplomo li laboris en patologia instituto en Budapeŝto. En 1974 li estis levita instituestro, samtempe profesoro. Intertempe li kandidatiĝis (CSc) en 1957, li doktoriĝis en 1969 antaŭ la Hungara Scienca Akademio, fine li pensiuliĝis en 1992. Lia ĉeftemo estis la kancero. Lia filino estis dentkuracisto. Li ricevis premiojn inter 1981-2005.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Vékonybél üszkös fekélye (Darmbrand, jejunitis ulcerosa necrotisans)*. (1951)
* *A senilis amyloid előfordulása a vesében*. (kunaŭtoro, 1958)
* *A mitózis stimulációja és inhibíciója*. (kunaŭtoro, 1972)
* *A kémiai rákkeltő anyagok kutatásának helyzete*. (1986)
* *A magyar patológia története* (2005)

## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* biografio angle kun foto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj patologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Prago-Řeporyje

**Prago-Řeporyje** estas ekde la jaro 1990 mem-administra urba parto kun kerno en Řeporyje. La mem-administra urba parto ligas al identeco de la administra distrikto de la loka nacia komitato kaj loka ofico Prago-Řeporyje kaj al la historio de kampurbo Řeporyje, kiu estis al Prago alligita la 1-an de julio 1974.

La teritorion de la urba parto **Prago-Řeporyje** kreas:
* plimulto de la katastra teritorio Řeporyje; en la urban parton Prahgo-Řeporyje ne apartenas neenloĝigita transtuŝo de la katastra teritorio Řeporyje morde de strato Poncarova ulice, en kojno inter tiu ĉi strato kaj rojo Dalejský potok ĉe&nbsp;Krteň, tiu ĉi terangulo enfalas en la urban parton Prago 13
* la tuta katastra teritorio Zadní Kopanina inkluzive de domaro Zmrzlík.
* parto de la katastra teritorio Stodůlky, limigita de stratoj Jeremiášova, Radouňova kaj proksimume de la valo de rojo Dalejský potok. En tiun ĉi "řeporyja" parto de Stodůlky apartenas ne nur la plej norda parto de la koneksa konstruareo de Řeporyje, sed ankaŭ skanzeno de mezepoka vilaĝo Řepora (nomata antaŭe ankaŭ Tuležim) kaj la komerca centro sude de strato Jeremiášova ulice (Makro, Mountfield, Billa kaj pluaj)
* partoj de la katastra teritorio Třebonice superantaj sude de strato Poncarova ulice (betonfabriko de SSŽ (*Konstruado de ŝoseoj kaj fervojoj*) kaj la apuda teritorio al la limo de urbo).

La transprenitan agadecon por administra distrikto de la urba parto Prago-Řeporyje plenumas urba parto Prago 13.

## Loĝantaro 
## Referencoj
Kategorio:Urbaj partoj de Prago
Řeporyje

**Řeporyje** (germanigite *Řepora* kaj en la jaroj 1939–1945 ) estas ekde la jaro 1974 urba parto kaj katastra teritorio de Prago. Ĝi troviĝas sur la sudokcidenta rando de Prafgo, sur komenco de valo Dalejské údolí, kiu de ĉi tie etendiĝas laŭlonge laŭ rojo Dalejský potok. Plimulto de ties teritorio apartenas en urban parton Prago-Řeporyje escepte de malgranda neenloĝigita parto norde de strato Poncarova ulice kaj sude de Krteň, kiu apartenas en urban parton Prago 13. Estas ĉi tie registritaj 74 stratoj kaj 787 adresoj. Vivas ĉi tie  (). En la jaro 1919 Řeporyje estis avancita je kampurbo. Sur la norda flanko la konstruareo de Řeporyje flue transiras en katastron de Stodůlky, al kio estis akomodita la mem-administra membrigo de Prago, sed ne la limoj de la katastroj. 

## Historio
Fine de la dua mondmilito en Řeporyje eksidis stabo de Rusa Liberiga Armeo kaj komandanto de unu el divizioj de RLA ĉi tie eldonis la 6-an de majo 1945 ordonon, sur kies bazo la taĉmentoj de RLA venis por helpi al Praga ribelo.

Post la dua mondmilito plu daŭrigis ŝanĝo de Řeporyje el agrikultura municipo en pragan antaŭurbon; en la jaro 1974 la municipo estis alligita al Prago enkadre de la granda disvastigado de la ĉefurbo ĉefe en la sudan kaj la orientan direkton.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
;ekzistantaj
* Preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo 
* Fervoja viadukto
;pereintaj konstruaĵoj
* Cisterciana monaĥejo (onidire)

## Najbaraj teritorioj 
### En Prago
* Holyně
* Jihozápadní Město
* Barrandov

### Ekster Prago
* Zbuzany
* Ořech

## Pluaj fotoj 

File:Řeporyjské náměstí kavárna.jpg|La sudokcidenta flanko de placo en Řeporyje
Image:K chaloupce-Dalejská.jpg|Vojkruciĝo de stratoj K&nbsp;chaloupce kaj Dalejská vidata de orienta terlango de la placo en Řeporyje.
Image:Řeporyje-u viaduktu.jpg|Strato Dalejská ulice ĉe viadukto al&nbsp;Zadní Kopanina.
Image:Železniční přejezd Řeporyje.jpg|Fervoja traknivela pasejo en strato Ořešská ulice
Image:Ořešská.jpg|Strato Ořešská ulice ĉe vojkruciĝo kun strato Od školy
Železniční zastávka Praha-Řeporyje (září 2024).jpg|Stacidomo Prago-Řeporyje
Řeporyje kostel zezadu 8.jpg|Preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo
Image:Řeporyje Rudoltická 8 panorama.jpg|Dům s&nbsp;pečovatelskou službou „U Agáty“ v&nbsp;Rudoltické ulici
Image:Řeporyje škola 1.jpg|Privata artlernejo
Image:Řeporyje, náměstí U Lva, pomník.jpg|Placo U Lva kun monumento al viktimoj de la 2-a mondmilito 
Image:Hřbitov Řeporyje 08.jpg|Kapelo en tombejo en Řeporyje
Image:Staroceska Chaloupka Pod Skalou Reporyje Praha.jpg|Malnovĉeĥa domo sub roko en strato Ebrova ulice 
Image:Strykovana.Rozhledna.Autor.Cestmir.Suska.Zahrada.Bubec.Reporyje.Praha.CZ.jpg|Ĝardeno Bubec kun artistaj objektoj 
Image:Externi_Umelecke_Objekty_Kolem_Studia_Bubec_02.jpg|Belartista Studio Bubec estas ĉiraŭita de artistaj objektoj plejparte el metalo

## Referencoj

Kategorio:Kampurboj enmembrigitaj en Pragon
Kategorio:Katastraj teritorioj en Prago
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Pablo de Santis

**Pablo de SANTIS** (naskiĝis la 27-an de februaro 1963 en Bonaero, Argentino) estas argentina verkisto.

Li studis literaturon ĉe la Universitato de Bonaero kaj laboris kiel ĵurnalisto kaj verkisto de bildstrioj. En 1995 li publikigis la albumon *Rompecabezas*, kiu enhavas kelkajn el la bildstrioj, kiujn li kreis en kunlaboro kun la ilustristo *Max Cachimba* (pseŭdonimo de Juan Pablo González) por la revuo *Fierro*, kies ĉefredaktoro li estis. Li verkis ĉirkaŭ dekduon da infanaj kaj junulaj libroj. Li publikigis sian unuan romanon, *El palacio de la noche,* en 1987. Li ankaŭ verkis tekstojn por pluraj televidprogramoj kaj diversajn eseojn pri la ĝenro de bildstrioj. Liaj verkoj estis tradukitaj en multajn okcidentajn kaj orienteŭropajn lingvojn. Lia romano  *La Traduko* estis finalisto por la literatura premio Premio Planeta en 1997 .

## Verkaro (elekto) 
* 998 *La traducción* (romano)
* 1998 *Filosofia y letras* (romano)
* 2001 *El calígrafo de Voltaire* (romano)
* 2005 *La sexta lámpara* (romano)
* 2007 *El Enigma de París* (romano)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Argentinaj verkistoj
Kategorio:Argentinaj scenaristoj
Křeslice

**Křeslice** estas urba parto kaj katastra teritorio sur sudorienta rando de Prago, kreanta teritorion de urba parto **Prago-Křeslice** en distrikto Prago 10. Estas ĉi tie registritaj 29 stratoj kaj 350 adresoj. En la jaro  daŭre vivas ĉi tie .

La urba parto Prago-Křeslice havas propran mem-administradon (reprezentantaron). La ŝtatan administradon en transprenita agadeco por Křeslice plenumas ofico de la urba parto Prago 11 Jižní Město.  

Prago-Křeslice kaj Prago-Zličín estas ununuraj du urbaj partoj en Prago, kiuj rompas konsistigecon inter la pragaj administraj distriktoj de la transprenita agadeco (Prago 1–22) kaj teritoriaj distriktoj de Prago (Prago 1–10). 

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Bieneto Štít - kulturmemorindaĵo. La bieneto estiĝis verŝajne ĉirkaŭ la jaro 1822 sur loko de pli malnova konstruareo.

## Pluaj fotoj 

Mátová street, west part, Praha.jpg|Nova konstruareo sude de la vilaĝo
Prague Kreslice Stychova Str.jpg|Strato Štychova ulice en ascendo inter la suba kaj supra partoj de Křeslice
Štít, Prague Křeslice.jpg|Disfaliĝantaj historiaj konstruaĵoj en domaro Štít en Křeslice
Prague Kreslice.jpg|Areo de la eksa bieno – la estonta placo kun servoj kaj loĝejoj
Hastrmanská street, north part, Praha.jpg| La devenan municipon ĉirkaŭis en lastaj jaroj nova familia konstruareo

Kategorio:Urbaj partoj de Prago
Kategorio:Katastraj teritorioj en Prago
Kategorio:Setlejoj en Praga plataĵo
Kategorio:Municipoj rompantaj konsistigecon de teritoria membrigado de ŝtato
Charly García

**Carlos Alberto GARCÍA MORENO** (naskiĝis la 23-an de oktobro 1951 en Bonaero, plejbone konata kiel **Charly García**) estas argentina multinstrumentista muzikisto, kiu ludis decidan rolon en la disvolviĝo de rok-muziko en Argentino kaj estas konsiderata unu el la plej gravaj figuroj en argentina kaj latinamerika populara muziko. 

Unu el la plej famaj argentinaj rokmuzikistoj, produktantoj, komponistoj, li ludis kun multaj argentinaj kaj internaciaj muzikistoj kaj senĉese evoluigis sian stilon ekde 1972. 

Li estis membro de muzikgrupoj kiel *Sui Géneris*, *PorSuiGieco*, *La Máquina de Hacer Pájaros*, *Billy Bond and the Jets* kaj *Serú Girán* . La personeco kaj muzika stilo de Charlie difinis multajn generaciojn, kiuj sinsekvis, precipe junulojn kaj adoleskantojn: ĉiuj kantoj el liaj unuaj du albumoj (kun Sui Generis), same kiel aliaj kun liaj postaj bandoj kaj en lia solokariero, fariĝis himnoj kantataj dum generacioj kaj estas parto de la nacia kultura pejzaĝo. 

Nomita la "patro de argentina roko " kune kun Luis Alberto Spinetta, García estas laŭdata pro sia ampleksa diskografio, kaj en siaj multaj grupoj kaj kiel solisto, pro la kompona komplekseco de sia muziko, traktante plurajn ĝenrojn, de folkroko, progresiva roko, simfonia roko, *avangardo*, *nov-ondo*, poproko, baroka popmuziko kaj sintezila popmuziko, pro siaj transgresivaj kaj kritikaj kantotekstoj al la moderna argentina socio, precipe dum la epoko de la argentina civil-milita diktaturo (1976-1983), kaj pro sia ribelema kaj ekstravaganca personeco, kiu altiris rimarkindan atenton en la amaskomunikiloj tra la jaroj. 

## Diskaro 
***Sui Géneris***

* 1972 - Vida
* 1973 - Confesiones De Invierno
* 1974 - Pequeñas anécdotas sobre las instituciones
* 1975 - Adiós Sui Generis I & II
* 1993 - Adiós Sui Generis III
* 2000 - Sinfonías para adolescentes
* 2001 - Si -Detras de la paredes

***PorSuiGieco***

* 1976 - Porsuigieco

***La Máquina de Hacer Pájaros***

* 1976 - La máquina de hacer pájaros
* 1977 - Películas

***Serú Girán***

* 1978 - Serú Giran
* 1979 - La grasa de las capitales
* 1980 - Bicicleta
* 1981 - Peperina
* 1982 - No llores por mí, Argentina
* 1992 - Serú 92
* 1993 - En Vivo

**Solo**

* 1982 - Pubis angelical/Yendo de la cama al living
* 1983 - Clics modernos
* 1984 - Piano bar
* 1985 - Tango kune kun Pedro Azner
* 1987 - Parte de la religión
* 1988 - Radio Pinti
* 1989 - Cómo conseguir chicas
* 1990 - Filosofía barata y zapatos de goma
* 1991 - Tango 4 kune kun Pedro Azner
* 1994 - La hija de La Lágrima
* 1995 - Hello Unplugged!
* 1996 - Say No More
* 1997 - Alta Fidelidad kune kune Mercedes Sosa
* 1998 - El aguante
* 1999 - Charly & Charly en Olivos
* 2002 - Influencia
* 2003 - Rock and roll yo
* 2007 - Kill Gil (publikigita interrete)
* 2009 - Deberias saber porque

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Charly García ŝatantpaĝo

Kategorio:Argentinaj muzikistoj
Kategorio:Argentinaj kantistoj
Kategorio:Argentinaj kantaŭtoroj
Kategorio:Gitaristoj
Stella Rimington

Damo **Stella RIMINGTON**, DCB (n. la 13-an de majo 1935 - m. la 3-an de aŭgusto 2025) estis brita verkisto kaj direktoro de la brita enlanda spionservo MI5, servante de 1992 ĝis 1996. 

En 1992, ŝi fariĝis la unua virino nomumita Direktoro de MI5, la enlanda spionservo . Ŝi ankaŭ estis la unua virino, kiu estris spionservon tutmonde. 

En 1993, ŝi fariĝis la unua direktoro de MI5 kiu aperis publike al la gazetaro. Dum ŝia oficperiodo, la ĉefaj taskoj de MI5 estis kontraŭspionado. 

Dum sia emeritiĝo, ŝi laboris kiel verkistino, ĉefe verkante suspensromanojn . Ŝia aŭtobiografio, *Open Secret* , estis publikigita en 2001 kaj fariĝis furorlibro en Anglio.

Komence de 2009, ŝi altiris publikan atenton kiam ŝi akre kritikis la ĝeneralan kontraŭterorisman strategion : *"Ni vivas en timo kaj polica ŝtato . Jen ĝuste kion la teroristoj volis atingi."* kaj *"La registaro timigas homojn por aprobi leĝojn, kiuj limigas iliajn liberecojn."* La brita registaro deklaris, ke ĝi volas daŭre konservi ekvilibron inter gvatado kaj respekto por la privateco de civitanoj . 

## Verkaro 
### Romanserio Liz Carlyle 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

### Romanserio Manon Tylor 
* 

* 

### Membiografio 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* 

Kategorio:Britaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Philippe Delerm

**Philippe DELERM** (naskita la 27-an de novembro 1950 en Auvers-sur-Oise) estas franca verkisto, konata kiel aŭtoro de noveloj.

Post studado de latinidaj lingvoj kaj literaturo, li laboris kiel instruisto en Normandio. Delerm estas unu el la plej legataj francaj aŭtoroj. 

Philippe Delerme estas konata kiel aŭtoro de mini-noveloj, proksimaj al la ĝenro de proza poezio. Delerme mem nomas ilin "miniaturoj en la impresionisma spirito". Li fariĝis vaste konata pro sia kolekto "La Unua Trinketo da Biero kaj Aliaj Malgrandaj Plezuroj de la Vivo" ( france:  *La première gorgée de bière et autres plaisirs minuscules* ).

Delerme estas ankaŭ aŭtoro de romanoj, eseoj kaj infanlibroj.

Loĝas en Normandio kun sia edzino Martine Delerme, aŭtoro kaj ilustristino de infanlibroj. Lia filo, Vincent Delerme, estas fama muzikisto, kantverkisto kaj artisto.

## Verkaro 
* *Dickens, barbe à papa et autres nourritures délectables*
* *Enregistrements pirates*
* *La Première gorgée de bière et autres plaisirs minuscules*
* *La Cinquième saison*
* *Le Portique*
* *La Fille du Bouscat*
* *Il avait plu tout le dimanche*
* *Sortilège au muséum*
* *Sunborn ou Les Jours de lumière*
* *En pleine lucarne*
* *La Sieste assassinée*
* *Les Chemins nous inventent*
* *Mister Mouse ou La Métaphysique du terrier*
* *Autumn*
* ''L'Envol*
* *Un Été pour mémoire*
* *Panier de fruits*
* *Le Buveur de temps*
* *Les Amoureux de l'hôtel de ville*
* *La Bulle de Tiepolo*
* *Elle s'appelait Marine*
* *Le Bonheur. Tableaux et bavardages*
* *Le Miroir de ma mère*
* *C'est bien*
* *Rouen*
* *C'est toujours bien*
* *À Garonne*
* *Paris l'instant*
* *La tranchée d'Arenberg et autres voluptés sportives*
* *Quelque chose en lui de Bartleby*
* *Et vous avez eu beau temps?''

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* (france) bibliografio (Auteurs.contemporain.info)

Kategorio:Homoj de Val-d'Oise
Kategorio:Francaj verkistoj
Chahdortt Djavann

**Chahdortt DJAVANN** (; n. 1967 en Irano) estas franca verkisto kun iran-azerbajĝanaj radikoj.  

Djavann devenas de tre riĉa familio. Ŝi kreskis en Teherano. Ŝi kaj ŝia familio fuĝis al Parizo tra Istanbulo en 1993, sen paroli eĉ unu vorton de la franca.

Krom la franca lingvo, kiun ŝi mem lernis legante la romanojn de verkistoj kiel Maupassant, Camus, Gide, ŝi parolas ses aliajn lingvojn.

Kiam ŝi komencis siajn antropologiostudojn, ŝi intense studis la francan lingvon kaj poste povis publikigi ĉiujn siajn verkojn en tiu lingvo. Djavann kompletigis siajn studojn per Diplôme d'études approfondies (DEA); ŝia disertaĵo ekzamenis la verkojn de Emil Cioran, Eugène Ionesco kaj Samuel Beckett, inter aliaj.

Kiel sendependa kontribuanto, ŝi regule verkis por gazetoj kiel *Le Figaro*, *Le Journal du Dimanche* , *Libération* kaj *Le Monde*.

## Verkaro 
; Fikcio

* *Parvaneh signifas papilio* (Je viens d'ailleurs, 2002)
* *La muta. Romano* (La muette, 2008)
* *Aŭtoportreto de la alia. romano* 
* *Comment peut-on être français? romano* 

; Nefikcio

* *Kion Allah pensas pri Eŭropo?* (Que pense Allah de l'Europe? 2004)
* *Bas les voiles!* Gallimard, Parizo 2003
* ''A mon corps défendant, l'occident. Essai* . Flammarion, Parizo 2007
* *Negociez pas kun la reĝimo de Irano. Lettre ouverte aux conductors* . Flammarion, Parizo 2009
* *Je ne suis pas celle que je suis''. Flammarion, Parizo 2011

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Chahdortt podcastsde Djavann ĉe Radia Francio
* 

Kategorio:Sekularismo en Francio
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Iranaj verkistoj
Marc Levy

**Marc LÉVY** (n. la 16-a de oktobro 1961 en Boulogne-Billancourt, Francio) estas franca romanisto  kaj arkitekto. Lia debuta romano, *Inter la Ĉielo kaj la Tero* ( france: ''Et si c'était vrai)*, fariĝis furorlibro kaj estis adaptita en filmon en 2005. 

Li estas la aŭtoro de *Et si c'était vrai…* *(Kaj se nur ĝi estus vera)*, unu el la plej vendataj libroj en la franca literatura sceno de la fruaj 2000-aj jaroj, kaj kiu funkciis kiel origino por la filmo *Just Like Heaven (Ĝuste kiel la ĉielo)* de Mark Waters.

## Vivo 
Li aliĝis al la Ruĝa Kruco kiel sukuristo je la aĝo de 18 jaroj, kaj laboris tie dum pliaj ses jaroj. En 1984, li translokiĝis al Usono kaj fondis firmaon specialiĝantan pri cifereca bildigo (Rambow Images) en San-Francisko. Naŭ jarojn poste, li revenis al Parizo por fondi arkitekturan firmaon (Eurythmic Cloiselec). Sed kiam li estis 39-jara, lia vivo ŝanĝiĝis draste kiam li publikigis libron verkitan por sia filo.

## Verkaro 
* 2000 : *Et si c'était vrai…* Premio Goya por debuta romano
* 2001 : *Où es-tu ?*
* 2003 : *Sept jours pour une éternité…*
* 2004 : *La Prochaine Fois*
* 2005 : *Vous revoir* - suite de *Et si c'était vrai…* 2006 : *Mes amis mes amours*
* 2007 : *Les Enfants de la liberté* 
* 2008 : *Toutes ces choses qu'on ne s'est pas dites*  2009 :
** *Le Premier Jour*
** *La Première Nuit* - suite de *Le Premier Jour*
* 2010 : *Le Voleur d'ombres* 2011 : *L'Étrange Voyage de monsieur Daldry*   2012 : *Si c'était à refaire* 
* 2013 : *Un sentiment plus fort que la peur* 
* 2014 : *Une autre idée du bonheur* 
* 2015 : *Elle et Lui*  
* 2016 : *L'Horizon à l'envers*   
* 2017 : *La Dernière des Stanfield*   
* 2018 : *Une fille comme elle* 
* 2019 : *Ghost in love… un roman* 
* 2020 : *C’est arrivé la nuit* - série *9*, tome 1
* 2021 : *Le Crépuscule des fauves* - série *9*, tome 2
* 2022 : *Noa* 
* 2022 : *Éteignez tout et la vie s'allume* . 
* 2023 : *La Symphonie des monstres* ilustraĵoj de Pauline Lévêque, Robert Laffont
* 2024 :*La Librairie des livres interdits* 

## Filmaro 
* *La tortue sur le dos* (1978) - Gus, le voyageur
* *L'amour dure trois ans'' (2011) - li mem

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo
* La rakonto malantaŭ Replay– Enreta Eseo de Marc Levy ĉe Upcoming4.me

Kategorio:Studentoj de universitato Paris-Dauphine
Kategorio:Francaj verkistoj
Béla Szende (patologo)

**Béla Szende** [sende], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Szende Béla** estis hungara patologo, altlerneja instruisto.

Béla Szende naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Budapeŝto.
 
## Biografio 
Béla Szende maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1954, poste li akiris medicinan diplomon en Medicinscienca Universitato de Budapeŝto en 1960. Ekde la sekva jaro li laboris en la patologia instituto, kie li estis asistanto (1963–1970), lektoro (1970–1975), docento (1975–1982), poste profesoro, ankaŭ katedrestro ekde 1993. Intertempe li akiris patologian licencon, li kandidatiĝis (CSc) en 1974, li doktoriĝis en 1982 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. En la studjaro 1988 li estis gasto en Universitato Tulane. Li ricevis premiojn inter 1976-2006.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az aminosav-túladagolás és a daganatnövekedés néhány összefüggésének kísérletes vizsgálata.* disertaĵo, 1973)
* *A sejtszaporodás serkentésének lehetőségei, formái és gyakorlati jelentősége.* (disertaĵo, 1980)
* *Pathológiai gyakorlatok* (kunaŭtoro, 1994)
* *Bevezetés a hisztopathológiába* (kunaŭtoro, 1999, 2005, angle 1999)
* *Klinikopatológiai esettanulmányok.* (2003)
* *Aere Perennius – Ércnél maradandóbb. Magyar orvosok, akiknek nevét alkotásaik őrzik* (kunaŭtoro, 2018)

## Fontoj 
* membiografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare kun foto
* [ biografio hungare kun foto]

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj patologoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Alberto Manguel

**Alberto MANGUEL** (naskita la 13-an de marto 1948 en Bonaero) estas argentin-kanada verkisto, ĵurnalisto, tradukisto, redaktisto kaj iama direktoro de la Nacia Biblioteko de Argentino. Li estas la aŭtoro de multaj nefikciaj libroj, kiel ekzemple *La Vortaro de Imagaj Lokoj* (kunverkita kun Gianni Guadalupi en 1980), Historio *de* Legado (1996), *La Biblioteko Nokte* (2007), kaj *Iliado kaj Odiseado de Homero:* Biografio (2008), same kiel romanoj. En 2007, Manguel estis elektita kiel la ĉiujara preleganto por la prestiĝaj Massey-Prelegoj. 

## Vivo 
Manguel kreskis en Israelo, kie lia patro estis ambasadoro. Kiam li translokiĝis reen al Argentino, li laboris partatempe en librovendejo, kie li kontaktiĝis kun la verkisto Jorge Luis Borges, kiu, pro sia blindeco, bezonis helpon por laŭtlegi, ion kion Manguel priskribis en sia libro *Tagoj kun Borges.*  Dum la 1970-aj jaroj, li laboris kiel redaktoro por pluraj eŭropaj eldonejoj, kaj dum ĉi tiu tempo li mem komencis verki novelojn. En 1982, Manguel translokiĝis al Toronto kaj fariĝis kanada civitano, poste translokiĝante al sudo de Francio, kie li loĝis dum 15 jaroj. En 2017, li estis nomumita direktoro de la Nacia Biblioteko de Argentino, kaj li poste translokiĝis reen al Bonaero. 

Li forlasis Argentinon kiam li estis dudekjara, en 1968. Li loĝis en Tel-Avivo (1948-1955), Bonaero (1955-1968), Parizo (1968-1971), Londono (1972), Tahitio (1973-1974), Milano (1974-1979), Toronto (1980-2000), Puatuo-Ĉarentoj (2000-2015), Novjorko (2015-2020), kaj Lisbono (ekde 2021). Ekde 2021, li direktis internacian centron por legstudoj en Lisbono, nomitan *Espaço Atlântida* en 2023. La biografio de la centro en la retejo legas: "Li fariĝis kanada civitano kaj daŭre identigas sian naciecon kiel unue kaj ĉefe kanada." 

## Verkaro 
### Romanoj 
* News From a Foreign Country Came (1991)
* Stevenson under the Palm Trees (2003)
* El regreso (2005, opero de Oscar Strasny , 2010)
* Un amant très vétilleux (2005)
* Todos los hombres son mentirosos (2008)

### Eseoj 
* The Dictionary of Imaginary Places (1980) 
* A History of Reading (1996)
* Bride of Frankenstein (1997, статьи о кино)
* Into the Looking Glass Wood (1998)
* Reading Pictures: A History of Love and Hate (2000)
* A Reading Diary (2004)
* With Borges (2004)
* The Library at Night (2005)
* Homer’s The Iliad and The Odyssey: A Biography (2007)
* Moebius transe forme

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* NYTa artikolo de Alberto Manguel pri lia propra biblioteko
* Alberto Manguel ĉe *Geist*.com
* Alberto Manguel intervjuita pri lia nova libro "Leganto pri Legado".
* Alberto Manguel Paperoj, Thomas Fisher rara libra Biblioteko

Kategorio:Oficiroj de la Ordeno Kanada
Kategorio:Kanadaj literaturkritikistoj
Kategorio:Argentinaj tradukistoj
Kategorio:Argentinaj verkistoj
Alfonso de Galarreta

**Alfonso de GALARRETA** (naskiĝinta la  en Torrelavega) estas hispana teologo kaj episkopo de la Sacerdota Fratio de Sankta Pio la 10-a. 

## Biografio
Kun siaj familianoj li venis frue al Argentino kie li eniris la porpastran seminiarion je La Plata. Sed en oktobro 1978 li venis al Ecône en la kutiman seminarion de la lefebvre-anoj. Lia pastriĝo okazis en aŭgusto 1980 fare de Lefebvre mem. Post tio Galaretta docentis ĉe la Internacia porpastra seminario de La Reja. Inter 1985 kaj 1988 estis li estro de la Fratia distrikto de Suda Ameriko. 

En junio okazis, sen permeso de la Sankta Seĝo, konsekro de tri episkopoj fare de Lefebvre Nur en januaro 2009 papo Benedikto la 16-a nuligis la ekskomunikon de la tiam konsekritaj klerikoj. 

En juli o 1991, Galarreta asitantis la episkopan konsekron de Licínio Rangel en São Fidélis, kiu ekpostantis Antônio de Castro Mayer ene de la Sacerdota fratio de Sankta Johano Mario Vianney. En 1989 li ekis ĉefmoderigon de la Porpastra seminiaro de La Reja. En 1994 li iĝis superulo de la fratia distrikto de Hispanujo kaj Portugalujo. Fine de februaro 2009 li posteulis Richard Williamson kie seminariestro en La Reja. Tiun ĉi postenon heredis de li 2012 Davide Pagliarani. 

Kiam Pagliarani elektiĝis ĝenerala superulo de la Fratio, Galaretta kune kun Franz Schmidberger pretis asistanti lin.

## Eksteraj ligiloj 
* Galarreta ene de la katolika Eklezio

## Notoj 
Kategorio:Hispanaj episkopoj
Kategorio:Sacerdota Fratio de Sankta Pio la 10-a
Kategorio:Romkatolikaj episkopoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1957