open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arroyomolinos de la Vera

**Arroyomolinos de la Vera** (Rojo de muelejoj) estas municipo de Hispanio, en la provinco Cáceres *(Kacereso)*, regiono Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *arroyomoliniegos*. La censita populacio en 2008 estis 514 loĝantoj.

## Situo 
Arroyomolinos de la Vera estas situa en la nordorienta parto de Ekstremaduro en la okcidento de la komarko aŭ distrikto La Vera, je altitudo de 617 m; je 107&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 167&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo. La surfaco de ties teritorio estas de 23&nbsp;km². Ĝi limas kun la municipoj de Barrado, Gargüera de la Vera, Piornal, Pasarón de la Vera kaj Tejeda del Tiétar. Ties akvoj alfluas al la Rivero Tiétar.

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Nuntempe rura turismo.

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Rudolftelep

**Rudolftelep** estas malgranda freŝa vilaĝo en Hungario, en regiono **Norda Hungario**, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en subregiono de Kazincbarcika.

## Bazaj informoj 
* Areo: 4 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 182 m
* Loĝantaro: 800
* Poŝtkodo: 3742
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Rudolftelep situas sur deklivoj en valo de rojo, fine de sakovojo. Kazincbarcika troviĝas 10, Miskolc 27 km-ojn.

## Historio 
En la 19-a jarcento oni komencis minadi karbon, apude ministoj loĝadis. La kampoj apartenis al Izsófalva. En la 20-a jarcento la minado prosperis, sed en 2000 finiĝis. Nova municipo fondiĝis en 1995. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, kulturdomo, kuracejo, familihelpa servo, poŝto, 4 vendejoj.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Reĝo Stefano la 1-a (Hungario) de 2002
* kalvinana preĝejo
* muzeeto

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* w.nagyvofely.hu
* w.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Projekciilo

**Projekciilo** ĝenerale estas aparato por projekci. Ekzemple

* Cifereca projekciilo
* Diaprojekciilo
* Epidiaskopo
* Kinprojekciilo
* Retroprojekciilo
* Stereoptiko
Janus Pannonius

eta|270px|Statuo de Janus Pannonius en Pécs
**Janus Pannonius**, http://enciklopedia.fazekas.hu/palyakep/magyar/Illyes.htm hungare **Csezmicei János** estis kroata-hungara poeto, episkopo, ambasadoro kaj politikisto en Hungara reĝlando, kiu latine verkis. Lia onklo estis János Vitéz.

## Vivo 
Li naskiĝis la 29-an de aŭgusto 1434 en Čazma tiutempe nomata ankaŭ "Csezmice" [ĉezmice]. La junulo frekventis lernejojn en Italio, kie frue iĝis talento. En 1454 li lernis juron en Padovo, poste hejmenvenis en la reĝan korton, ĉar la nova reĝo Matiaso la 1-a kolektis sciencistojn, artistojn kaj similajn. Helpe de sia parenco li akiris gravajn postenojn, fine iĝis episkopo de Pécs, tamen en siaj poemoj li rifuzis la religion.
Tuberkulozo atakis lin en 1466. Malsane li aliĝis al komploto kontraŭ Matiaso. En 1471 li retiriĝis al Pécs, poste komencis rifuĝi al Italio, sed dumvoje li mortis la 27-an de marto 1472 en Medvedgrad, en Kroatio.

Oni trovis lian tombon en 1991 en kelo de katedralo de Pécs. Ĉiuj poemoj estas tradukitaj hungaren, kelkaj Esperanten. Kaj la hungaroj, kaj la kroatoj taksas lin alte.

## En Esperanto aperis 
* en Hungara Antologio, 1983: 8 poemoj

## Fontoj 
* hungara Vikipedio
* hungarlingva biografio

Kategorio:Latinlingvaj poetoj
Kategorio:Hungaraj poetoj
Kategorio:Hungaraj episkopoj
Rásonysápberencs

**Rásonysápberencs** [rAŝonjŝAprerenĉ] estas malgranda unuigita vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en distrikto Szikszó.

## Bazaj informoj 
* Areo: 9 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 178 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.3069/20.9989
* Poŝtkodo: 3833
* Telefonprefikso: 46

## Situo 
Rásonysápberencs situas sur ebenaĵo (rande deklivoj), laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Szikszó troviĝas 15, Encs 25, Miskolc 30 km-ojn.

## Historio 
Pri iama komunumo **Abaújsáp** la unua mencio devenis el 1221.

Pri iama alia apuda komunumo **Rásony** [rAŝonj] la unua mencio devenis el 1326 en formo *"Rasonwelge"*. En 1639 la turkoj okupis la vilaĝon kaj senhomiĝis.

Pri iama alia apuda komunumo **Szárazberencs** [sArazberenĉ] la unua mencio devenis el 1318 en formo *"Barach"*. La turkoj okupis la vilaĝon kaj senhomiĝis. Baldaŭe slovakoj refondis la vilaĝon.

En 1938 la 3 vilaĝoj unuiĝis. En Rásonysápberencs migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1790 kune konstruita kun Léh en iama vilaĝo Szárazberencs
* romanika Malnova kalvinana preĝejo (Rásonysápberencs) en vilaĝparto Rásony el la 12-a jarcento, en 1669 renoviĝis
* ligna baroka sonorilostablo 14 m-ojn alta el la 18-a jarcento
* klasikisma nobeldomo de Csoma-Farkas [ĉoma-farkaŝ]

## Ĝemelkomunumo 
*  Turnianska Nová Ves, Slovakio

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu

## Famuloj 
En la iama Berencs naskiĝis historiisto József Csoma.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Diaskopo

La **diaskopo**, **diaprojekciilo** aŭ **lumbildprojekciilo** estas aparato uzata por projekcii diapozitivojn al ekrano. En la projekciilo troviĝas forta lampo de 100 ĝis 500 W, kiu tra diversaj lensoj ĵetas lumon tra la diapozitivo.
eta|La plej oftaj ujoj por enmeto de diapozitivoj antaŭ la projekciado.
eta|maldekstra|Projekciilo kun diapozitivujo.

## Optiko 
Antaŭe en la diaskopo troviĝas objektivo. La fokusa distanco de la objektivo (plej ofte 2,8/85 mm) dependas de la distanco inter la projekciilo kaj la ekrano. Tiu ĉi objektivo krome estas uzata por la preciza enfokusigo, ĉu mana, ĉu aŭtomata. Novaj modeloj havas du lampojn kaj du objektivojn, kio ebligas la montradon de serioj da diapozitivoj sen la ĝena paŭzo inter du apartaj bildoj. Diaskopoj iĝis eksmodaj pro la komenciĝo de la cifereca erao. Anstataŭe oni nun uzas ciferecajn projekciilojn, kiuj montras ciferecajn bildojn kaj filmojn.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* retroprojekciilo
* Kinprojekciilo
* Epidiaskopo

Kategorio:Fotado
Kategorio:Optiko
Baños de Montemayor

**Baños de Montemayor** (Banejoj de Plejalta Monto) estas municipo de Hispanio, en la provinco de Cáceres, regiono de Ekstremaduro.

La loĝantoj nomiĝas *bañenses*. La censita populacio en 2008 estis de 737 loĝantoj.

## Situo 
Baños de Montemayor estas situa en la plej norda parto de Ekstremaduro en la komarko aŭ distrikto Valo de Ambroz, je altitudo de 700 m; je 130&nbsp;km de Cáceres, provinca ĉefurbo kaj je 190&nbsp;km de Mérida, la regiona ĉefurbo, sed nur je 40&nbsp;km de Plasencia, la plej proksima urbo kaj je 80&nbsp;km de Salamanko, ĉefurbo de la Provinco de Salamanko en la regiono de Kastilio-Leono. La surfaco de ties teritorio estas de 21,98&nbsp;km².

## Ekonomio
Agrikulturo kaj brutobredado. Manfarado de mebloj kaj kestoj. Rura turismo kaj banejoj de la epoko de Romia Imperio, banejoj kiuj nomigas la vilaĝon. Ĝi situas ĉe la ŝoseo el Cáceres kaj Plasencia al Salamanko kaj tradicie la ŝoseo de la Romia Imperio el la nordo al la sudo de okcidenta *Hispania* nome en la hispana Vía de la Plata el kio restas eroj de tiu ŝtona ŝoseo norde de la vilaĝo en direkto al Kastilio.

## Demografio 
En la jena tabelo aperas la demografia evoluo de Baños de Montemayor inter 1996 kaj 2006 laŭ la datumoj de la Instituto Nacional de Estadística español.

## Monumentoj 
Temas pri eta vilaĝo, sed tamen ĝi havas du preĝejojn, ĉar la municipo apartenis samtempe al du diversaj diocezoj: tiu de Plasencia kaj tiu de Coria. La Ruta de la Plata markis la limon de tiuj du ekleziaj dividoj kaj Baños de Montemayor estas trapasata de nordo suden de tiu vojo. Tiu koresponda al Coria, de Santa María estas la aktuala paroĥejo kaj tiu koresponda al Plasencia, de Santa Catalina, estas nun kulturdomo de Baños.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de historio de Montemayor kaj ties komarko 
* Retejo pri Baños de Montemayor
* Kultura loko CASTILLEJOS de Baños de Montemayor 

Kategorio:Ekstremaduro
Kategorio:Municipoj de Cáceres
Eadric (Kent)

**Eadric** (m. la 31-an de aŭgusto 687) estis reĝo de Kent ekde 685.

Li estis filo de Ecgberht la 1-an kaj nevo de Hlothere. Ŝajne dum iom da tempo Hlothere regis kune kun Eadric: estas leĝoj eldonitaj je ambaŭ iliaj nomoj. Sed ili kverelis kaj en 685 Hlothere ekzilis Eadric, kiu iris al Sussex, kie li kunigis armeon: Eadric venkis Hlothere, kiu mortis pro vundoj la 6-an de februaro. Tamen post nelonge Caedwalla, reĝo de Wessex, invadis Kent kaj venkis Eadric, entronigante sian fraton Mul.

Laŭ franka kroniko, Eadric mortis la 31-an de aŭgusto 687.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Kent
Ecgberht la 1-a (Kent)

**Ecberhet la 1-a** (m. la 4-an de julio 673) sekvis sian patron kiel reĝo de Kent, Anglio en 664.

Lia patro Eorcenberht (Kent) mortis la 14-an de julio 664, kiam Ecberht eble estis ankoraŭ knabo: unue lia patrino Seaxburh servis kiel regento.

Lia kortego havis multajn ligojn al gravuloj. Li gastigis Sanktan Wilfrid kaj Benedikton Biscop, kaj aranĝis eskorton por Teodoro de Tarso kiam tiu vojaĝis en Francio. Ĉarto registras donacon al monaĥejo en Chertsey, Surrey.

Onidire li komandis la mortigon de siaj kuzoj Aethelred kaj Aethelberht, verŝajne ĉar ili estis rivaloj por la trono de Kent.

Li estis sekvata de sia frato Hlothere.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Kent
Kategorio:Mortintoj en 673
Eorcenberht (Kent)

**Eorcenberht** (m. la 14-an de julio 664) sekvis sian patron Eadbald kiel reĝo de Kent en 640.

Laŭ biografio de Sankta Mildred, lia pli aĝa frato Eormenred ankoraŭ vivis kiam Eadbald mortis, sed ne heredis la regnon: sed eblas ke la du fratoj kune regis ĝin dum iom da tempo.

Laŭ la anglosaksa historiisto Bede Eorcenberht estis la unua anglosaksa reĝo kiu komandis la detruon de paganaj statuoj kaj la observadon de Karesmo. Post kiam Honorio, ĉefepiskopo de Canterbury, mortis en 653, en 655 Eorcenberht nomumis la unuan anglosaksan ĉefepiskopon, Deusdedit.

Ĉirkaŭ 640 Eorcenberht edziĝis al Seaxburh, filino de Anna, reĝo de East Anglia. Ili havis kvar gefilojn:
* Ecgberht la 1-a, kiu sekvis sian patron kiel reĝo de Kent
* Hlothere, kiu sekvis sian fraton Ecberht kiel reĝo de Kent
* Eorcengota, kiu iĝis monaĥino en Faremoutiers, Seine-et-Marne (kie du el ŝiaj onklinoj iĝis abatinoj) kaj iĝis sanktulino
* Ermenilda, kiu edziĝis al Wulfhere, reĝo de Mercia, kaj post ties morto iĝis abatino de Ely. Kiel sia fratino, ŝi estis kanonizata.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Reĝoj de Kent
Kategorio:Mortintoj en 664
Mythimna unipuncta

La ***Mythimna unipuncta*** estas malnov-arkta noktopapilio aŭ tineo el la familio de *Noctuidae* aŭ Noktuedoj vivanta en Eŭropo.

## Priskribo 
La imagino larĝas de 41 ĝis 48&nbsp;mm.

## Vivmaniero 
*Mythimna unipuncta* estas trigeneracia specio.

La raŭpo manĝas *Echinochloa crus gallis*, *Digitaria*, *Agrostis * kaj *Phleum pratense*. Ĝi damaĝigas en la zeo kaj en la herbejo.

## Referencoj 
* Waring, P. en M. Townsend (2006) *Nachtvlinders, veldgids met alle in Nederland en België voorkomende soorten*, Baarn: Tirion. 

## Eksteraj ligiloj 
* Vlindernet 
* Lepidoptera de Belgio 

## Bildaro 

Mythimna unipuncta female dorsal.jpg|ino, vista dorsal
Mythimna unipuncta female ventral.jpg|ino,vista ventral
Mythimna unipuncta male dorsal.jpg|viro, vista dorsal
Mythimna unipuncta male ventral.jpg|viro, vista ventral
Mythimna unipuncta (Haworth).jpg|Larvo
Mythimna_unipuncta.larva.jpg|Larvo

Kategorio:Papilioj
Cifereca projekciilo

eta|Cifereca projekciilo**Cifereca projekciilo** estas projekciilo por ciferecaj film- aŭ komputil-bildoj. Oni povas konsideri la aparaton, kiel la posteulon de la malnovaj diaprojekciiloj (aŭ diaskopoj), epidiaskopoj kaj retroprojekciiloj.

## Historio 
Eidophor, la pramodelo de ciferecaj projekciiloj.|eta
La prapatro de la cifereca projekciilo estis Eidophor, inventita en 1939 de Fritz Fischer. En tiu aparato elektrona kanono estas direktita al oleo-tavoleto. La surfaco de tiu tavoleto pro tio ŝanĝiĝas, tiel ke la al ĝi projekciita lumo pli aŭ malpli reflektiĝas. La tiel akirita bildo estas projekciiata sur ekrano. Eidophor estis tre multekosta kaj pro tio apenaŭ populara.

## Nuna plej ofta sistemo 
### LKV (Likvid-Kristala Vidigilo) 
En la loko, kie en klasika diaprojekciilo troviĝas la diapozitivo (do inter lampo kaj objektivo), troviĝas malgranda Likvid-Kristala Vidigilo (angle: *LCD, Liquid Crystal Display*), provizita de krado kun la tri bazaj koloroj ruĝo, verdo kaj bluo. Per komputila regado de la elementoj en tiu krado, estas generata travidebla kaj projekciebla kolora bildo.

Pli multekostaj projekciiloj havas tri LKV-ekranojn, unu por ĉiu baza koloro. Dum la projekciado la bildoj estas miksitaj ĝis unu kombinita kolorbildo.

Kategorio:Optiko
Koncentra mova terapio

La **koncentra mova terapio** – germane *Konzentrative Bewegungstherapie (KBT)*, angle *Concentrative movement therapy (CMT)* – estas korpe bazita metodo de psikoterapio, fondita de la psikoanalizisto d-ro *Helmut Stolze* el Munkeno (Germanio) dzm la jaro 1958, en kiu – kiel esprimas la nomo – gravas koncentriĝo kaj moviĝo. En la koncentra mova terapio, moviĝo kaj perceptado de la propra korpo kaj de la ĉirkaŭo estas uzataj kiel bazo por ŝanĝebla agado, sentado kaj pensado. En la koncentra mem-movado kaj mem-percepto longe forgesitaj memoroj povas esti reaktivigataj, kiuj dum la evoluo de la ĝisnuna vivo trovis korpan esprimon en la persona sinteno kaj kondutaj mekanismoj.

Krome en la terapia utiligo de certaj objektoj, ekzemple tukoj, ŝtonoj, bastonoj, aŭ ankaŭ homoj, krom la reala sperto ankaŭ povas spertiĝi simbola signifo.

Bazite je terapiaj konceptoj de la evolua psikologio kaj profunda psikologio, la posta interparolo inter terapiisto kaj paciento/kliento povas ebligi la interŝanĝon de esprimon kaj la analizon de la korpa sperto. Rezulto de ĉio tio estu pli diferencigita percepto, pli klara distingo inter persone subtena kaj persone malsubtena kondutoj, kaj baze de tio psikaj ŝanĝo kaj pozitiva pluevoluo.

La psikoterapia metodo, kiu ekestis en suda Germanio, plu aparte aplikiĝas fare de psikoterapiistoj en la plejparte germanlingvaj ŝtatoj Germanio, Aŭstrio kaj Svislando, duavice ankaŭ de terapiistoj en iuj anglalingvaj ŝtatoj.

## Eksteraj ligiloj 
* retejoj de la germania, aŭstria kaj svisia asocioj pri koncentra mova terapio

Kategorio:Psikoterapio
Sistema terapio

**Sistema terapio** aŭ **sistema familia terapio** – germane *Systemische Therapie* aŭ *Systemische Familientherapie*, hispane *Terapia sistémica*, itale *Terapia familiare*, angle *Family therapy* aŭ france *Thérapie familiale* – estas la nomo de  psikoterapia metodaro, kiu konsideras sistemajn interrilatojn kaj interpersonajn rilatojn en difinita grupo kiel bazo por la trovo de diagnozo kaj de terapio de psikaj malsanoj kaj interpersonaj konfliktoj. 

## Historio 
Kontraŭe al la klasikaj skoloj de profunda psikologio kaj aliaj psikoterapiaj metodoj ekestintaj ĝis la mezo de la 20-a jarcento, kiuj havis poe unu fondinton kaj unu komencan centron (Sigmund Freud, Alfred Adler, Carl Gustav Jung, Viktor Frankl), la sistema terapio havas multajn naskolokojn, plurajn patrinojn kaj multajn patrojn. Teoriaj bazoj de la sistema terapia metodaro estas la "sistemteorio" kaj la "konstruktivismo".  

La biologo *Ludwig von Bertalanffy* kiel fondinto de la ĝenerala sistemteorio serĉis universale al diversaj sistemoj aplikeblan modelon, kaj tiucele evoluis metateorion. Lia koncepto ekestis per la observo de kutimaj karakterizaĵoj kaj reguloj de diversaj sistemoj, kaj de ties principaj bazoj. Sistemo laŭ tiuj observoj estas unuo el elementoj kaj pli ol la nura sumo de tiuj elementoj. La elementoj havas rilatojn inter si kaj al aliaj sistemoj: Tiaj interrilatoj kompreneble povas kaŭzi pli fortajn efikojn, ol klarigeblus per la nura karakterizaĵoj de la elementoj.

Kiam dum la 1970-aj kaj 1980-aj jaroj ĝermis la novaj sciencaj branĉoj kibernetiko kaj sistemteorio, psikoterapiistoj kaj aliaj profesiaj konsilistoj rapide "tradukis" la novajn konceptojn al terapia apliko. Pli kaj pli diferenciĝis diversaj terapiaj metodoj, tiel ke nun distingeblas pluraj skoloj: "struktura familia terapio" kaj "strategia familia terapio", sed ankaŭ "plurgeneracia familia terapio" (aparte la tiel nomataj "Milana modelo" kaj "Hajdelberga skolo"), "rakontaj terapioj" (laŭ Michael White aŭ Harold A. Goolishian), "familiaj skulptaĵoj" laŭ Virgina Satir aŭ la solvoorientitaj modeloj de la *skolo de Milwaukee*.].

La bazaj konceptoj de la lastaj jardekoj de la 20-a jarcento, kiel la "teorio pri duobla ligo" de  Gregory Bateson kaj Paul Watzlawick aŭ la komenca egaligo de la vortoj "familio" kaj "sistemo" ja estis gravaj en al fonda fazo de la sistema terapio. Tamen ili nuntempe inter sistemaj terapiistoj konsideriĝas eksmodaj. La hodiaŭa teoriaro forte influiĝis de la biologia sistema teorio de la ĉilianoj *Humberto Maturana* kaj *Francisco Varela*, kiu poste estis pliampleksigita kaj kompletigita de la sociologia sistema teorio de *Niklas Luhmann*.

## Vidu ankaŭ 
* Eŭropa Familia Terapia Asocio
* Germana Societo por Sistema Terapio, Konsilado kaj Familia Terapio

Kategorio:Psikoterapio
Obsedo

**Obsedo** laŭ PIV estas tio, kio premokupas la spiriton. Obsedo trude ekkaptas la atenton, kaj tre malfacile eblas reforturni la atenton de ĝi. Ekzemplo de obsedo estas tiel nomata "fiksa ideo". *Obsedanta halucino* cetere estas termino por aparte forta simptomo de psikozo. 

## Vidu ankaŭ
* Obseda-Kompulsia Malsano
* Obsedo (Karolo Piĉ)

Kategorio:Psikaj malsanoj
Dittingen

## Pri la komunumo 
**Dittingen** estas komunumo en la distrikto Laufen en Kantono Bazelo Kampara, Svislando. Ĝi havis 705 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Dittingen situas norde de Laufen en flanka valo de la Laufenvalo ĉe la suda deklivo de la montoĉeno Blauen kaj limas en sudoriento al la rivero Birs. En Dittingen ekzistas malgranda aerodromo, kie ĉiun duan jaron okazas la *Flugtagoj de Dittingen*.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Dittingen limas en nordo al Metzerlen-Mariastein (Kantono Soloturno), en nordoriento al Blauen, en sudoriento al Zwingen, en sudo al Laufen, kaj en okcidento al Röschenz.

## Trafiko 
Dittingen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Al la reto de la publika trafiko ĝi estas konektita per poŝtaŭtolinio al Laufen.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Dittingen datiĝas el la jaro 1300 kiel *Tittingen*.

En mezepoko Dittingen apartenis al la Baronejo Zwingen, la regejo de la baronoj de Ramstein. Post ties formorto ĝi kun la baronejo transiris al la Princepiskopejo Bazelo, kies voktoj ĝin regis ĝis la Franca Revolucio en la jaro 1792. Brislach nun fariĝis parto de la Raŭraĥa Respubliko kaj poste kun la Kantono Laufen estis integrita en la franca departemento Mont-Terrible. Post ties disfalo Dittingen de 1814 ĝis 1815 estis administrita de la generalguberniestro de alianciĝintoj. En la jaro 1815 la Viena Kongreso atribuis la vilaĝon al Kantono Berno. En la jaro 1994 ĝi kun la tuta distrikto Laufen aliĝis al Kantono Bazelo Kampara.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Dittingen
* Retejo de la Internaciaj Flugtagoj de Dittingen 
* Dittingen en la Historia Leksikono de Svislando
Seaxburh (Ely)

**Seaxburh** (m. post 695) estis edzino de Eorcenberht, reĝo de Kent, Anglio, kaj poste abatino.

Ŝi estis filino de Anna, reĝo de East Anglia. Ŝiaj fratinoj aŭ duonfratinoj estis
* Sankta Aethelburg (m. 664), kiu iĝis abatino de Faremoutiers, Seine-et-Marne
* Sankta Saethryth, kiu iĝis abatino de la sama abatejo
* Sankta Aethelfryth, edzino de Ecgfrith de Northumbria kaj abatino
* Sankta Withburga (m. 743), abatino de East Dereham, Norfolk

Ĉirkaŭ 640 ŝi edziĝis al Eorcenberht, reĝo de Kent. Ili havis kvar gefilojn:
* Ecgberht la 1-a, kiu sekvis sian patron kiel reĝo de Kent
* Hlothere, kiu sekvis sian fraton Ecberht kiel reĝo de Kent
* Eorcengota, kiu iĝis monaĥino en Faremoutiers, Seine-et-Marne (kie du el ŝiaj onklinoj iĝis abatinoj) kaj iĝis sanktulino
* Ermenilda, kiu edziĝis al Wulfhere, reĝo de Mercia, kaj post ties morto iĝis abatino de Ely. Kiel sia fratino, ŝi estis kanonizata.

Eorcenberht mortis la 14-an de julio 664. Ŝajne Ecberht estis ankoraŭ knabo, ĉar plurajn jarojn Seaxburh regis Kent kiel regento. Poste ŝi iĝis monaĥino kaj ĉirkaŭ 670 ŝi fondis abatejon ĉe Minster, Sheppey (insulo). Post nelonge ŝi eniris la abatejon de Ely kie ŝia fratino Aethelfryth estis abatino. Kiam tiu mortis (ĉirkaŭ 679), Seaxburh sekvis ŝin kiel abatino.

Ŝi mortis post 695: tiun jaron, laŭ la anglosaksa historiisto Bede ŝi renentombiĝis sian Aethelfryth en sia abatejo, en sarkofago de blanka marmoro.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Britaj reĝedzinoj kaj reĝinedzoj
Kategorio:Abatoj
Kategorio:Sanktuloj
Villa Corona

**Villa Corona** estas unu el la 126 komunumoj de la meksika subŝtato Jalisco. La ĉefurbo de la komunumo estas Villa Corona. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 14 114.

## Geografio 
**Villa Corona** apartenas al la regiono Centro kiu situas, kiel jam diras la nomo, en la centro de la subŝtato Jalisco (la ĉefa urbo estas Guadalajara). Al tiu regiono apartenas 14 komunumoj. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 15196 loĝantojn. El tiuj estis 7307 viroj kaj 7889 virinoj. La komunumo havas surfacon de 179,37 km². La meza alteco estas 1350 metroj super la marnivelo. La meza jara temperaturo estas 20,5 C. En la komunumo estas 874.00 mm da precipitaĵo jare. eta|maldekstra|270ra|Situo de la koncerna regiono en la subŝtato Jalisco.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 4916 viroj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 4371 scipovis legi kaj skribi kaj 535 viroj estis analfabetoj. Do 10.88 % de la viroj estis analfabetoj. En la sama jaro en la komunumo vivis 5513 virinoj pli aĝaj ol 15 jaroj. El tiuj 5005 sciis legi kaj skribi kaj 496 virinoj estis analfabetoj. Do 9 % de la virinoj estis analfabetoj. En 1995 en Villa Corona vivis 14325 personoj kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj estis 11 indiĝenoj. Tio signifas ke 0,077 % de la loĝantaro en la koncerna jaro estis indiĝenoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
*Villa Corona  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Jalisco
Humanisma psikologio

La **humanisma psikologio** komprenas sin kiel "tria forto" de psikoterapiaj skoloj, paralela al la skoloj de profunda psikologio (inkluzive de psikoanalizo) kaj de konduta terapio. Komuna bazo de la diversaj skoloj, kiuj grupiĝas en tiu kategorio, estas la konvinko ke sana kaj kreema personeco estas nepra antaŭkondiĉo por atingo de la celo sukcese realigi siajn konvinkojn kaj ideojn pri la propra vivo

## Ekesto 
Dum la jaro 1962 psikologoj kaj psikoterapiistoj de Usono fondis la "Usonan Asocion pri Humanisma Psikologio" (angle *American Association for Humanistic Psychology*, kiu iĝis motoro de tiu movado. Siajn ideologiajn bazojn la humanisma psikologio aparte havas en la humanismo kaj sekve de tio en la ekzistadismo de ekzemple Jean-Paul Sartre kaj Martin Heidegger, en la fenomenologio ekzemple de Edmund Husserl kaj en la "funkcia aŭtonomio" laŭ Gordon Allport.

## Konceptoj 
La unua koncepto de humanisma psikologio estas de Abraham Maslov. Lian koncepton post aparte transprenis kaj por la praktika terapia uzo pluevoluis Carl Rogers en sia terapia metodo de personocentrigita psikoterapio. La kerna tezo de Carl Rogers rilate al la humanisma psikologio estas:

Ekzistas pluraj elstaraj personoj en la historio de psikologio, kiuj ne mem komprenis sin anoj de la humanisma psikologio, sed kies ideoj fakte relative proksimas al ĝi. Inter tiuj personoj oni ofte nomas la fondinton de la "logoterapio" Viktor E. Frankl, la nov-psikoanaliziston Erich Fromm kun sia humanisma psikoanalizo kaj la de la *Gestalt-psikologio* influita Fritz Perls kun la de li fondita Gestalt-terapio.

Bazaj tezoj de la humanisma psikologio estas:

* La homo estas pli ol la sumoj de siaj partoj.
* La homo vivas en interhomaj rilatoj.
* La homo vivas konscie kaj povas pliakrigi sian perceptadon.
* La homo povas decidi.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* retejo de la Asocio por Humanisma Psikologio (angle)

Kategorio:Psikoterapio
Kategorio:Psikologio
Friedrich Kalkbrenner

**Friedrich Wilhelm KALKBRENNER**, ankaŭ *Frédéric Kalkbrenner*, (naskiĝis la 7-an de novembro 1785 dum vojaĝo de sia patrino inter Kassel kaj Berlino, mortis la 10-an de junio 1849 en Enghien-les-Bains ĉe Parizo) estis germana pianisto kaj komponisto kaj filo de Christian Kalkbrenner.

## Vivo 
Post sukcesa kaj multdekoraciita instruado ĉe la pariza konservatorio en la fakoj piano kaj kompozicio ekde 1799 ĝis 1801 li daŭrigis sian studon ekde 1803 ĝis 1804 en Vieno. Patronoj kaj instruistoj en Vieno estis i.a. Joseph Haydn, Johann Georg Albrechtsberger kaj Ludwig van Beethoven.

Li komencis labori kiel pianinstruisto kaj pianisto en Parizo; ekde 1818 li daŭrigis ĉi tiun karieron kune kun Johann Bernhard Logier en Londono. Sekvis turneo tra Germanio, ĉ. 1824 li ekloĝis en Parizo kaj fondis muziklernejon, kiu sin turnis ĉefe al progresantoj.

La pianludan metodon de Kalkbrenners, kiun poste lia lernanto Camille Stamaty pluinstruis, laŭde menciis i.a. Franz Liszt; li estis idolo de Frédéric Chopin, kiu supozeble sekvis kelkajn lecionojn ĉe li kaj poste dediĉis al li sian unuan pianokonĉerton.

Li fariĝis partnero de la pianofirmao Pleyel, studis piankonstruadon kaj gajnis altan renomon pro evoluoj en la pianomekaniko. Inter 1824 kaj 1833 oni rigardis lin kiel plej faman pianiston tutmonde. 

En 1849 li mortis sekve de ĥolero, kiun li supozeble volis mem kuraci, kaj estis entombigita sur la pariza tombejo de Montmartre.

## Verkoj (elekto) 
* Pianokonĉerto n-o 1 d-minora op. 61 (1823)
* Pianokonĉerto n-o 4 Ab-maĵora op. 127 (1835)
* Granda sonato por piano F-maĵora op. 28
* Sonato Ab-Dur op. 177
* Granda trio n-o 1 por piano, violono kaj violonĉelo e-minora op. 7
* Granda trio n-o 2 por piano, violono kaj violonĉelo in Ab-maĵora op. 14
* Tria trio por piano, violono kaj baso Bb-maĵora op. 26
* Kvara trio por piano, violono kaj violonĉelo D-maĵora op. 84
* Kvina granda trio por piano, violono kaj violonĉelo Ab-maĵora op. 149
* Granda kvinteto por piano, klarneto, korno, violonĉelo kaj kontrabaso a-minora op. 81
* Granda septeto op. 132
* Les Charmes de la Walse op. 73
* Polonaise brillante Bb-maĵora op. 55
* Enkonduko kaj rondeleto por piano pri *"Ahi! povero Calpigi"* el *Tarare* op. 78 de Salieri 

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Germanaj klasikaj pianistoj
Kategorio:Germanaj romantikaj komponistoj
Kategorio:Germanaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Germanaj muzikpedagogoj
Sajógalgóc

**Sajógalgóc** [ŝajOgalgOc] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Kazincbarcika.

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 190 m
* Koordinatoj de Tutmonda loktrova sistemo: 48.2949/20.5335
* Loĝantaro: 400
* Poŝtkodo: 3636
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Sajógalgóc situas en valo inter deklivoj kaj maldekstra bordo de Sajó, fine de sakovojo. Ponto estas al la dekstra riverobordo, kie ĉefvojo kaj fervojo troviĝas. Kazincbarcika troviĝas 10, Ózd 30, Miskolc 35 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1283. En 1442 la husanoj konstruis fortikaĵon, kiun en 1458 Matiaso la 1-a okupis, sekve ĉesis la ĉeĥa regado. En 1555 la turkoj disrabis la vilaĝon. En 1868 incendio okazis. Vilaĝservoj estas kulturdomo, biblioteko, kuratoro, migra poŝto.

## Vidindaĵo 
* romkatolika preĝejo omaĝe al (Serpa) Dipatrino de 1789

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.vendegvaro.hu
* www.gyaloglo.hu
* www.sajogalgoc.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Sajókápolna

**Sajókápolna** [ŝajOkApolna] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Miskolc.
eta|Kalvinana preĝejo de Sajókápolna

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 145 m
* Loĝantaro: 440
* Poŝtkodo: 3773
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Sajókápolna situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Miskolc troviĝas 17&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1203. En 1934 flughaveno por glisiloj ekfunkciis. En 1961 kolĥozo formiĝis. Vilaĝservoj estas lernejo, biblioteko, kuracejo, migra poŝto.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo el la 19-a jarcento
* monumento pri glisanto

== Komunumoj pri *kápolna* (= kapelo) en Hungara reĝlando ==

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.olh.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Sajóivánka

eta|centre|550ra|Larĝa panoramo de Sajóivánka
**Sajóivánka** [ŝajOivAnka] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Kazincbarcika.
eta|Sajóivánka vintre

## Bazaj informoj 
* Areo: 10 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 135 m
* Loĝantaro: 610
* Poŝtkodo: 3720
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Sajóivánka situas en valo inter monto 408 m-ojn alta kaj dekstra bordo de Sajó, fine de tre mallonga sakovojo, ĉefvojo kaj fervojo preteriras. Kazincbarcika troviĝas 5, Miskolc 27 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1222 en formo *"Jovan"*. Dum la turka erao la vilaĝo senhomiĝis. En Sajóivánka migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo de 1824, la turo 17 m-ojn alta alkonstruiĝis en 1924
* vinkeloj 

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Persa leporhundo

La **persa leporhundo** aŭ *saluki* estas raso de hundo, apartenante al la grupo de leporhundoj.

Ĝi havas muskolan, sveltan korpon, ĝi devenas el okcidenta Azio, eble ĝia origino reiras je egipta hundotipo Tesem. La rason oni bredas en la originaj landoj dum jarmiloj inter la samaj kondiĉoj. La arabaj beduinoj komencis la bredadon de persa leporhundo antaŭ bredado de la fama araba ĉevalo. Ĝi havas du ĉeftipojn, la kurt-haran kaj la "plumitan". La "plumita" havas pli longajn harojn sur la kruroj, vosto kaj oreloj. Ĝi havas diversajn kolorojn.

La nomo *salukio* originas el malaperinta urbeto Saluq en suda Arabio aŭ el la mezopotamia urbo Seleukia ĉe Tigriso. Originale, oni uzis la salukion dum ĉasado ja gazeloj kaj leporoj. Male al aliaj hundoj, ĝia utileco alportis por tiu hundo estimon inter la muslimoj kaj nomas ĝin en literaturo kiel donacon de Alaĥo. La hundo povis eĉ dormi en la tendo.

Dosiero:Saluki with ball.jpg|Ludanta persa leporhundino
Dosiero:Chart perski f444.jpg|Persa leporhundo.
Dosiero:Saluki.jpg|Persaj leporhundidoj.
Dosiero:Mynder map.png|Mapo (norvegalingve).
Dosiero:Wyścigi chartów Szombierki 2009 - saluki p.jpg|Kurantaj persaj leporhundoj.

## Vidu ankaŭ 
* Kanisedoj
* Hundo

## Eksteraj ligiloj 
* 
* http://www.nzkc.org.nz/br484.html  

Kategorio:Leporhundoj
Nazareo

**Nazareo**, el kiu "Nazareoj", estas la termino, eble el Nazareto en kiu pasigis la plejparton de sia vivo Jesuo, estis nomita la sekvantaro de Jesuo en la komencaj tempo de kristanismo en la juda medio de Palestino. La difina vorto troviĝas precipe en la apokrifa literaturo. Tamen, kiam la disĉiploj iris al Antiokio (Agoj de la Apostoloj, 11,26) ekvenkis la termino “kristano” por idiki le sekvantaron de Jesuo. Kaj “Nazareo” ekmalaperis. 

Foje “nazareo” identiĝis kun nazoreo kiu restis uzita ĝis la fino de kvara jarcento kaj indikadis la judo-kristanan komunumon ankoraŭ multe impregnitan je hebreaj tradicioj kaj fidelan al eksteraĵoj de la hebrea Leĝo, kontraŭ kiu Sankta Paŭlo “batalis” sian batalon por la misia malfermiĝo al la paganoj. Ĝuste tiujn nazoreojn difinis Paŭlo (Galatoj 2,4) “falsaj profetoj” ĉar ili volis kondiĉi la savon liveritan de Kristo al la observo de la hebrea religi-mora leĝaro. 

Tamen foje la du terminoj, en la kristana literaturo, sence ne distingiĝis. 

## Bibliografio 
Joachim Gnilka, *Qui sont le chrétiens du Coran,* Cerf, Paris.

## Eksteraj ligiloj 
http://www.nostraterra.it/cristianesimo.html 

Kategorio:Kristanismo
Sajólászlófalva

**Sajólászlófalva** [ŝajOlAslOfalva] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Miskolc. La loknomo signifas: vilaĝo de Sajó-Ladislao (Ladislaon komprenu: Ladislao la 1-a (Hungario).

## Bazaj informoj 
* Areo: 7 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 165 m
* Loĝantaro: 460
* Poŝtkodo: 3773
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Sajólászlófalva situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo. Miskolc troviĝas 20 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el la 14-a jarcento. Post la mezepoko la vilaĝo apartenis al la Osmana Imperio. Vilaĝservoj estas infanĝardeno, lernejo, migra poŝto.

## Vidindaĵo 
* kalvinana preĝejo de 1706

## Famulo 
* en 1808 en la vilaĝo naskiĝis aktoro kaj revoluciulo Gábor Egressy [egreŝi]

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Dueto

[eta|La Dueto (1628), fare de [Hendrick ter Brugghen]]
**Dueto** (de lat. *duo* = "du") estas muzika verko, kiu estas prezentata de du muzikistoj (ensemblo) aŭ estas komponita tiucele:
* aŭ kun vere nur du muzikistoj en verko de ĉambromuziko;
* aŭ kun du soloistoj akompanataj de aliaj instrumentoj, ekz. ario kun du soloistoj.

La personaron realigantan dueton oni nomas *duopo*.

## Komponado 
En dueto ambaŭ prezentistoj havas la saman gravecon en la muzikaĵo.

"Dueto" ankaŭ estas utiligita kiel verbo por la ago de prezentado de muzika dueto, aŭ ordinarlingve kiel substantivo por rilati al duetprezentistoj, do duopo.

Muzikaĵo prezentita fare de du pianistoj sur la sama piano estas nomita "piana dueto" aŭ "piano kun kvar manoj" . muzikaĵo por du pianistoj kunprezentantaj sur apartaj pianoj estas "pianduopo". Muzika komponaĵo kun pli ol du solinstrumentoj aŭ voĉoj nomiĝas triteto, kvarteto, kvinteto, seksteto, septeto, okteto ktp.

## Historio 
Kiam Mozart estis juna li kaj lia fratino Maria Anna ludis dueton de lia komponaĵo en 1765. La kvar manoj, priskribitaj kiel dueto, estis en multaj el liaj verkoj kiuj inkluzivis kvin sonatojn; Aro de variacioj, du prezentistoj kaj unu instrumento, kaj sonato por du pianoj. La unua publikigita soneto aŭ dueto estis en 1777 .

En renesanca muziko, dueto speciale celita kiel instruilo, farota de instruisto kaj studento, estas nomita *bicinio* (vidu etudo).

## Opero 
Duetoj ĉiam estis parto de la strukturo de operoj. Operoj de la frua 16-a jarcento kiel ekzemple ''L'Orfeo* kaj *L'incoronazione di Poppea* inkluzivas duetojn dum la prezento. En 17-a jarcento Italio, duetoj ofte estis uzitaj en komikaj scenoj ene de gravaj operoj. En baroka Francio la dueto estis populara en tragedioj, kiel venĝo- kaj konfliktokantoj. La amdueto estis karakterizita per kantado kun proksimaj harmonioj de 3 kaj 6, simbolante unuecon post konflikto .

### Famaj operecaj duetoj 
* *Libiamo ne' lieti calici*
* *La Clemenza di Tito* de Wolfgang Amadeus Mozart
* *La Cenerentola* de Gioachino Rossini
* *La puritanoj* de Vincenzo Bellini
* *Don Pasquale* de Gaetano Donizetti
* *La Traviata* de Giuseppe Verdi
* *Aida* de Giuseppe Verdi
* *El Mefistofeles* de Arrigo Boito
* *Manon Lescaut* de Giacomo Puccini
* *Madama Butterfly* de Giacomo Puccini
* *L'Amico Fritz'' de Pietro Mascagni

## En popmuziko 
Dum la 20-a jarcento duetoj estis oftaj en la populara muziko de la tempo. Kelkaj kantoj estis skribitaj por soni kiel konversacioj, kiel "Honey, It's Cold Outside." Aliaj estis prezentitaj ĉirkaŭ temo, ekzemple Novjorko en "Empire State of Mind". Foje duetoj estas improvizoj inter artistoj, kiel ekzemple "Under Pressure". David Bowie kaj Freddie Mercury laŭdire komponis la kantotekston dum unu tago improvizante kune .

## Referencoj 
Kategorio:Ĉambromuziko
Kategorio:Muzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj ĝenroj
Sajómercse

**Sajómercse** [ŝajOmerĉe] estas malgranda vilaĝo en Hungario, en regiono Norda Hungario, en departemento Borsod-Abaúj-Zemplén, en Distrikto Putnok.
eta|Preĝejo en Sajómercse

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 &nbsp;km²
* Alto super marnivelo: 206 m
* Loĝantaro: 270
* Poŝtkodo: 3656
* Telefonprefikso: 48

## Situo 
Sajómercse situas en valo de rojo, laŭ traira flankovojo fervojo Putnok-Eger preteriras. Putnok troviĝas 7, Ózd 17, Miskolc 45, Budapeŝto 169&nbsp;kilometrojn.

## Historio 
La unua mencio devenis el 1330. En Sajómercse migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Senmakula Koncipiĝo de 1779
* monumento pri falintoj dum la mondomilitoj
* iama akvomuelejo

## Fontoj 
* hungara kaj germana Vikipedioj
* Földrajzi Világatlasz, Budapest, 1992
* www.gyaloglo.hu

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj de departemento Borsod-Abaúj-Zemplén
Sigismund Thalberg

**Sigismund THALBERG** (naskiĝis la 8-an de januaro 1812 en Pâquis ĉe Ĝenevo, mortis la 27-an de aprilo 1871 en Posillipo ĉe Napolo) estis aŭstra komponisto kaj unu el la plej elstaraj pianovirtuozoj de la 19-a jarcento.

## Literaturo 
*Belance-Zank, Isabelle: *The „Three-Hand“ Texture: Origins and Use*, in: *Journal of the American Liszt-Society* 38, 1995, S.99-121.
*Dunkl, Johann Nepomuk: *Aus den Erinnerungen eines Musikers*, Wien 1876.
*Hanslick, Eduard: *Geschichte des Konzertwesens in Wien*, 2 volumoj, Wien 1869/70.
*Hominick, Ian Glenn.: *Sigismund Thalberg (1812-1871), Forgotten Piano Virtuoso, His Career and Musical Contributions*, Ohio State Univ. 1991, Diss.
*Liszt, Franz: *Sämtliche Schriften*, herausgegeben von Detlef Altenburg, Band 1: *Frühe Schriften*, herausgegeben von Rainer Kleinertz, kommentiert unter Mitarbeit von Serge Gut, Wiesbaden 2000.
*Lott, R. Allen: *From Paris to Peoria, How European Piano Virtuosos brought Classical Music to the American Heartland*, Oxford 2003.
*Kohlenegg, L. R. v. (Poly Henrion): *Unter berühmten Menschen*, *Eine Mutter im Kampf und drei Genies im Bette*, in: *Ueber Land und Meer*, 25 (1871), S.18f.
*Mühsam, Gerd: *Sigismund Thalberg als Klavierkomponist*, Wien 1937, Diss.
*Protzies, Günther: *Studien zur Biographie Franz Liszts und zu ausgewählten seiner Klavierwerke in der Zeit der Jahre 1828-1846*, Bochum 2004, Diss.
*Schumann, Clara und Robert: *Briefwechsel, Kritische Gesamtausgabe*, herausgegeben von Eva Weissweiler, Band I, 1832-1838, Band II, 1839, Basel Frankfurt a. M. 1984, 1987.
*Schumann, Robert: *Tagebücher*, Band I, herausgegeben von Georg Eismann, Band II, herausgegeben von Gerd Nauhaus, Leipzig 1971, 1987.
*Suttoni, Charles: *Piano and opera, A Study of the Piano Fantasias Written on Opera Themes in the Romantic Era*, New York 1973, Diss.
*Vitale, Vincenzo: *S. Thalberg in Posillipo*, in: *Nouve rivista musicale italiana* 6, 1972, S.503-511. 
*Artikel „Dietrichstein“ und „Thalberg“ in: Wurzbach, Constant v.: *Biographisches Lexikon des Kaiserthums Österreich*, Dritter und Achter Band, Wien 1858 und 1882.
*Artikel „Thalberg“ in: *Die Musik in Geschichte und Gegenwart*.
*Artikel „Thalberg“ in: Fétis, Francois Joseph: *Biographie universelle des musiciens*.

## Eksteraj ligiloj 
* Sigismund Thalberg International Study Centre

Kategorio:Aŭstraj klasikaj komponistoj
Kategorio:Aŭstraj romantikaj komponistoj
Kategorio:Aŭstraj klasikaj pianistoj
Kategorio:Aŭstraj operkomponistoj
Kategorio:Hungardevenaj aŭstroj
Sheppey (insulo)

eta|dekstra|Klifoj ĉe Sheppey
**Sheppey** estas insulo de 36 kvadrataj mejloj ĉe la norda marbordo de Kent, Anglio. En 2001, laŭ la censo, ĝi enhavis ĉirkaŭ 37,850 loĝantojn. Markolo nomata la *Swale* apartigas ĝin de la ĉeflando. La nomo *Sheppey* devenas de la anglosaksa kaj signifas "Insulo de ŝafoj".

## Urboj kaj vilaĝoj 
eta|dekstra|Preĝejo (antaŭe parto de la abatejo) ĉe Minster (Sheppey)
La ĉefaj urboj kaj vilaĝo sur Sheppey estas:
* Sheerness
* Queenborough
* Eastchurch
* Minster, kie Seaxburh fondis abatejon ĉ.670
* Elmley
* Leysdown-on-Sea

## Pontoj 
Dum la regado de Eduardo la 1-a (Anglio) ponto konstruiĝis por ligi la insulon al la ĉeflando, sed la maro detruis ĝin. Poste necesis boatoj kaj pramoj por eliri de la insulo. Nur en 1860 estis plua ponto konstruita. La nuna ponto konstruiĝis en 1960.

## Historio 
Dum la romia kaj anglosaksaj epokoj Sheppey estis ne multe loĝata. Tamen plurajn fojojn la vikingoj disrabis ĝin.

En 1188 Adam de Shurland posedis muelejon kaj mil akreojn (plejparte marĉoj kaj herbejoj). Dum la frua 14-a jarcento, laŭlegende Kavaliro Robert de Shurland mortigis monaĥon: en 1327 li iris al la reĝo (kiu estis sur ŝipo apud Sheppey) kaj ricevis formalan pardonon. Revene li renkontis sorĉistinon kiu profetis ke lia ĉevalo, kiu lojale portis lin al la ŝipo, mortigos lin. Tuj Kavaliro Roberto senkapigis la ĉevalon. Post unu jaro li estis promenanta laŭ la plaĝo kiam osto de la ĉevalo trapikis lian piedon, kaj li mortis pro sangoveneniĝo.

Henriko la 8-a (Anglio) vizitis la domegon Shurland Hall. Dum la unua mondmilito batalistoj loĝis tie: post tiu milito la domego restis neloĝata.

En 1545 fortikaĵo konstruiĝis por protekti anglan mararmeon kiam ĝi ankris en la rivero Medway. En 1667 nederlanda mararmeo kaptis la fortikaĵon.

Dum la 17-a jarcento Samuel Pepys fondis dokejon por la angla mararmeo ĉe Sheerness: ĝi daŭris ĝis 1960. Hodiaŭ Sheerness estas komerca haveno.

En 1688 Jakobo la 2-a (Anglio) alteriĝis ĉe Elmley dum sia fuĝado el Anglio, sed estis atakata de la loĝantoj, kiu kredis ke li estas la jezuito Edward Petre, kaj forprenis liajn monon, poŝhorloĝon kaj kronadan ringon. Fine unu el la atakantoj rekonis lin kaj li estis detenata kaj portata al Faversham.

Estas ĉirkaŭ 200 ŝipvrakoj ĉirkaŭ Sheppey, inkluzive tiun de la usona ŝipo Richard Montgomery, kiu portis 1,500 tunoj da bomboj kaj aliaj eksplodiloj al Anglio en 1944: iuj kredas ke tiu vrako estas ankoraŭ danĝera.

## Naturhistorio 
eta|dekstra|Marbirdoj ĉe Sheppey
Proksime al Elmley situas birdorezervejo.

Dum la 18-a jarcento Edward Jacob eltrovis multajn fosiliojn. En 2008 paleontologoj elfosis fosilian kranion de granda flugbirdo *Dasornis*, kiu vivis dum la Eoceno.

Sheppey estas la plej norda loĝloko de skorpioj, kiuj verŝajne alvenis ŝipe dum la 1860-a jardeko.

## Aviado 
eta|dekstra|Aviada monumento ĉe Eastchurch, Sheppey
Dum la frua 20-a jarcento Sheppey ludis gravan rolon rilate la evoluon de avioj, kun grava flugklubo.

## Malliberejoj 
Ĉe Sheppey, sude de Eastchurch, estas tri malliberejoj kun ĉirkaŭ 2,200 malliberuloj.

Kategorio:Insuloj en Britio
Uriah Heep

**Uriah Heep** estas brita rokmuzika supergrupo fondita en la jaro 1969 en Birmingham.

La grupo estiĝis en novembro de 1969, kiam la produktoro Gerry Bron invitis la klavarinstrumentiston Ken Hensley (antaŭe li estis membro de la muzikaj grupoj The Gods kaj Toe Fat), por ke li aliĝu al la grupo Spice, kiu subskribis ĉe ties marko Bronze Records. Pri la muzika grupo Uriah Heep oni iam ŝerce parolis kiel pri la metalroka The Beach Boys pro ĝiaj melodiaj kantoj kaj plurvoĉa akompana voĉmuziko, kvankam ĝia muziko prefere estas resumo de diversĝenraj stiloj kiel: la progresiva rokmuziko, la ŝtonroko, la metalroko, ĵazo kaj porokaze ankaŭ kontreo. Eĉ spite al grandega populareco en Unuiĝinta Reĝlando kaj la kontinenta Eŭropo, Uriah Heep neniam kapablis realiĝi per pli karakteriza maniero en usona merkato, escepte de la furorkantoj *Easy Livin’* el la albumo *Demons and Wizards* (1972), *Sweet Loraine* el la albumo *The Magician’s Birthday* (1972) kaj *Stealin’* el la albumo *Sweet Freedom* (1973).

La grupo en la 70-aj jaroj eldonis kelke da komerce sukcesaj albumoj inkluzive de *Uriah Heep Live* (1973), sed ĝia publiko en la 80-aj jaroj ŝanĝiĝis, kiam en Usono kaj Unuiĝinta Reĝlando ĝi fariĝis esence kulta kapelo, konata nur por veraj ekspertoj. Uriah Heep retenis sian signifon en landoj kiel Germanio, Nederlando, Japanio, Rusio, en Skandinavio kaj sur Balkano, kie ĝi senĉese prezentiĝas en forvenditaj stadionoj.

La grupo prenis sian nomon el la nomo de rolulo en la romano David Copperfield de Charles Dickens.

Kategorio:Britaj rokmuzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj grupoj en 1960-1969
Kategorio:Muzikaj grupoj en 1970-1979
Kategorio:Muzikaj grupoj en 1980-1989
Kategorio:Muzikaj grupoj en 1990-1999
Kategorio:Muzikaj grupoj en 2000-2009
Kategorio:Muzikaj grupoj en 2010-2019
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1969
Withburga

**Withburga** (m. 743) estis anglosaksa sanktulino kaj abatino.

Ŝi estis la plej juna filino de Anna, reĝo de East Anglia. Ŝiaj fratinoj aŭ duonfratinoj estis
* Sankta Aethelburg (m. 664), kiu iĝis abatino de Faremoutiers, Seine-et-Marne
* Sankta Saethryth, kiu iĝis abatino de la sama abatejo
* Seaxburh, edzino de Eorcenberht, reĝo de Kent, Anglio, kaj poste abatino
* Sankta Aethelfryth, edzino de Ecgfrith de Northumbria kaj abatino

Post la morto de sia patro (653), ŝi fondis monaĥinejon ĉe East Dereham, Norfolk. Laŭlegende, dum la konstruado ŝi havis nur sekan panon por doni al la laboristoj: ŝi preĝis al Sankta Maria, kiu respondis ke ĉiumatene ŝi sendu du servistinojn al akvoputo: tie ili trovis du cervinojn, kiuj provizis lakton por la viroj. Withburga kaj siaj mirakloj malplaĉis al loka gravulo, kiu decidis ĉasi la cervinojn per hundoj por malebligi la melkadon. Tamen li estis punata per falo el sia ĉevalo, kiu rompis al li la kolon. Signo en la centro de Dereham priskribas la legendon.

Withburga entombiĝis en la abateja tombejo. Post ĉirkaŭ 55 jaroj oni elfosis ŝian kadavron, kiu ne putriĝis, kaj reentombiĝis ĝin en la preĝejo, kaj Dereham iĝis pilgrimcelo.

En 974 Brithnoth, abato de Ely, venis kun armataj kunuloj al Dereham por ŝteli la restaĵojn de Withburga por ke Ely profitus de pilgrimoj. Li aranĝis bankedon kaj kiam la loĝantoj de Dereham ebriis li forprenis la kadavron. Kiam la loĝantoj eltrovis tion, ili persekutis Brithnoth, kaj batalis kontraŭ li kaj liaj sekvantoj per pugnoj kaj lancoj. Tamen, kiam la du grupoj ekalproksimiĝis al Ely, la ŝtelintoj eskapis ĉar ili konis la vojon tra la ĉirkaŭaj marĉoj. Tiel Withburga estis reentombita en Ely.

Kiam la loĝantoj de Dereham revenis hejmen, nova akvofonto fluis el la disrabita tombo. La fonto neniam sekiĝis. Pilgrimoj daŭre alvenis por trinki la miraklan akvon.

Kategorio:Anglosaksoj
Kategorio:Abatoj
Kategorio:Sanktuloj
Kategorio:Mortintoj en 743
Asia

**Asia** povas havi plurajn signifojn:

* **Asia** –&nbsp;unu el naŭ insuloj kreantaj insulan ŝtaton Tuvalo situanta en Pacifiko.
* **Asia (provinco)** –&nbsp;romia provinco
* **Asia** –&nbsp;rokmuzika supergrupo
* en Esperanto estas Azio
Pieter d'Hont

'''Pieter d'Hont'* (24-a de aprilo 1917 – 12-a de junio 1997) estis nederlanda skulptisto.

Li studis je la *Rijksacademie'' (regna akademio) en Amsterdamo. D'Hont dezajnis la statuon de la *Edison Award* (Edisona Premio). La plejmulto de liaj verkoj situas en Utrecht, Nederlando.

File:Symbool wijsheid dHont detail.jpg|*Simbolo de saĝo* (1943) en Utrecht, Nederlando
File:AnneFrank dHont.jpg|*Anne Frank* (1960) en Utrecht, Nederlando
File:Bizon Pieter dHont Beneluxlaan Utrecht.JPG|*Bizono* (1968) en Utrecht, Nederlando

Kategorio:Nederlandaj skulptistoj