Longvosta ermitkolibro

La **Longvosta ermitkolibro** (*Phaethornis superciliosus*, laŭ kio ankaŭ *Palbrova ermitkolibro*) estas malgranda specio de kolibroj en la familio Trokiledoj. Ĝi troviĝas kiel loĝanta reproduktulo en Venezuelo, Gujanoj kaj nordorienta Brazilo. Tiu ĉi specio estis iam referencita kiel la **orienta longvosta ermitkolibro**.

## Taksonomio
La Longvostan ermitkolibron formale priskribis la sveda natursciencisto Carl Linnaeus en 1766 en la 12a eldono de sia fama verko *Systema Naturae* kun la duvorta nomo *Trochilus superciliosus*. Linnaeus bazis sian priskribon sur la "colibry à longue queue de Cayenne" (Kajena longvosta kolibro) kiun priskribis kaj ilustris en 1760 la franca zoologo Mathurin Jacques Brisson. La specia epiteto devenas el la Latina  signife "okulbrova". 

La Longvosta ermitkolibro estas nun la tipa specio de la genro *Phaethornis*, kiun enkondukis en 1827 William Swainson.

Oni agnoskis du subspeciojn:

Alia problemo rilatas al la taksonomio de la Longvosta ermitkolibro kontraŭ la Grandbeka ermitkolibro (*P.&nbsp;malaris*). Plimulto de taksonoj iam konsideritaj subspecioj de la unua (*insolitus*, *moorei*, *ochraceiventris*, *bolivianus* kaj *margarettae*) estas nun konsiderataj subspecioj de la lasta. Al kontentiga taksonomia traktado de la tuta grupo *P.&nbsp;longirostris/P.&nbsp;superciliosus/P.&nbsp;malaris* mankas ankoraŭ interkonsento inter kelkaj Novtropisaj ornitologoj.

## Aspekto
La plenkreska longvosta ermitkolibro estas plejparte obtuze brunverda supre kun sablokolora pugo. Ĝi havas malhelan maskon tra la okulo, borde supre kaj sube per blankecaj sablokoloraj strioj. La subaj partoj estas palgrizecaj sablokoloraj. Ambaŭ seksoj estas similaj, kvankam la ino estas iomete pli malgranda. Ĝi estas la plej granda el la ermitkolibroj, kun longo de ĉirkaŭ 15 cm kaj korpomaso de 6.3 g.

Dum la reprodukta sezono, masklaj longvostaj ermitkolibroj kantas en komunaj masklarejoj de ĝis pluraj dekoj da birdoj, kaj ankaŭ skuas siajn longajn vostojn por montri sin. Konkurenca masklareja kantado povas okupi duonon de la taglumaj horoj, la celo kompreneble estas allogi inojn. La ino elektas la plej bonan masklarejan kantiston por pariĝi. La kanto konsistas el akraj *cuk*-sonoj.

La ina longvosta ermitkolibro respondecas sole pri la nestokonstruado, kovado kaj nutrado de la idoj. Ŝi demetas du blankajn ovojn en konusa nesto el fibroj kaj araneaĵoj pendantaj sub granda *Heliconia* aŭ banan-folio.

## Distribuo kaj habitato
La longvosta ermitkolibro loĝas en arbara subkreskaĵaro, kutime proksime de akvo kaj siaj preferataj nutraĵplantoj. Ĝi estas 13.5 cm longa kaj pezas 4-6 g. La beko estas tre longa kaj kurbia (3.6-4.3 cm), kun ruĝpinta nigra malsupra mandiblo, kaj la centraj plumoj de la pinteca vosto estas longaj kaj blankpintaj.

## Kutimaro
La manĝaĵo de ĉi tiu specio estas nektaro, prenita el grandaj floroj, kiel ekzemple Helikonioj (*Heliconia*), zingibroj kaj pasifloroj, kaj malgrandaj insektoj kaj araneoj prenitaj kiel esenca fonto de proteino. Idoj estas nutrataj de la femalo per vomitaj senvertebruloj.

Longvostaj ermitkolibroj estas *kapto-liniaj* manĝantoj; ili ne defendas teritorion, sed vizitas laŭsezonajn florojn sur arbaroj ĝis 1 km longaj.

## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Temeles, E.J.; Linhart, Y.B.; Masonjones, M. & Masonjones, H.D. (2002): The role of flower width in hummingbird bill length-flower length relationships. *Biotropica* **34**(1): 68–80.  PDF kompleta teksto
* Hilty, * Birds of Venezuela*, 
* Hinkelmann, C. (1999). Eastern Long-tailed Hermit (*Phaethornis superciliosus*). pp.&nbsp;541 in: del Hoya, J., Elliott, A. & Sargatal, J. eds (1999). *Handbook of the Birds of the World.* Vol. 5. Barn-owls to Hummingbirds. Lyxn Edicions, Barcelona. 

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Birdoj de Brazilo
Kategorio:Birdoj de Venezuelo