open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Maria Składanek

**Maria Barbara Składanek** (naskiĝis en 1932, mortis en 2017) – pola iranistino, profesoro kaj scienca laborantino de Iranistika Fako de Orientalistika Fakultato ĉe Varsovia Universitato.

## Vivo
De 1956 eklaboris en Turkologia Katedro de Orientalistika Instituto ĉe Varsovia Universitato (de 1968 Fako de Turkologio, de 1971 Katedro de Turkologio kaj Iranistiko). Doktoriĝo tie en 1966 (Strukturo de poezia bildigo en gazaloj de Hafizo). Habilitiĝo en 1979. En 1989 iĝis profesoro de homa scienco. Ekde 1996 gvidantino de Iranistika Fako de Orientalistika instituto ĉe Varsovia Universitato. Ŝia edzo estas Bogdan Składanek.

## Elektitaj publikaĵoj
* *Zoroaster i magowie* (Zoroastro kaj magoj), "Książka i Wiedza" (Libro kaj Scio), Varsovio 1963.
* (kunaŭtoro: Bogdan Składanek), *Wyprawy krzyżowe* (Krucmilitaj ekspedicioj), "Ksiażka i Wiedza", Varsovio 1968.
* (kunaŭtoro: Bogdan Składanek), *Serce Azji* (La koro de Azio), "Książka i Wiedza", Varsovio 1976.
* *Złoty okres perskiej poezji klasycznej* (Ora periodo de persa klasika poezio, Wydawnictwa UW (Eldonejoj de Varsovia Universitato), Varsovio 1976.
* *Mity królewskiej księgi: symbole i wzorce mityczne w "Szahname"* Mitoj de la reĝa libro. Simboloj kaj mitaj modeloj en "Ŝahnameo), Wydawnictwa UW, Varsovio 1981.
* *Bohaterowie, bogowie i demony dawnego Iranu* (Herooj, dioj kaj demonoj de antikva Irano), "Iskry", Varsovio 1984.
* *Mitologia Iranu* (Mitologio de Irano, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe (Eldonejoj Artismaj kaj Filmaj), Varsovio 1989.
* *Kultura perska* (Persa kulturo), Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Vroclavo 1995.
* *Zrozumieć Iran: ze studiów nad literaturą perską* (Kompreni Iranon. El studoj de la persa literaturo), "Dialog", Varsovio 1996.

## Eksteraj ligiloj
* iranistyka.orient.uw.edu.pl/pl/zaklad/  Iranistika Fako

Kategorio:Polaj historiistoj 
Kategorio:Polaj orientalistoj
Kastelo Westerhaus

eta|kastelo Westerhaus sur la monto Westerberg
La **kastelo Westerhaus** estas la plej granda bieno de Rejnhesio. Ĝi staras sur la monto Westerberg proksime de Großwinternheim apud Ingelheim ĉe Rejno.

## Historio 
La unua dokumenta mencio estis el la jaro 1408 kiel “domo kaj agroj sur la Westerberg” (origine en la tiama germana lingvo *Hus und ecker uff deme Westirberge*). Oni supozas ke la konstruado okazis pli multe pli frue. Eventuale estas koincido kun la fondado de la Kaiserpfalz de Karolo la Granda en Ingelheim en la c8a jarcento.
eta|maldekstre|norda konstruaĵparto de la kastelo
eta|enirejo kaj orienta parto

## Eksteraj ligiloj 
* Schloss Westerhaus
* VdP
* Genauer Umriss der Weinlage

## Vidu ankaŭ 
* Georg von Opel
* Carlo von Opel

Kategorio:Ingelheim
Westerhaus
Kategorio:Vinkultivado en Germanio
Ĥiriŝanka

eta|dekstre|La sudorienta flanko de Jirishanca.
**Ĥiriŝanka** aŭ **Jirishanca** estas 6 094 m alta monto en la Montaro Huayhuash en okcidentcentra Peruo, en parto de Andoj. Aliaj fontoj citas alton de 6 126 m. Ĝi estas la deka plej alta pinto en Peruo kaj la tria en la Montaro Huayhuash (post Yerupajá kaj Siula Grande). Jirishanca tradukeblas al "kolibra beko".

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Bismarck-turo de Ingelheim ĉe Rejno

eta|la Bismarck-turo de Ingelheim ĉe Rejno.
La **Bismarck-turo de Ingelheim ĉe Rejno** en la distrikto Mainz-Bingen en la germana federacia lando Rejnlando-Palatinato estis konstruita honore al la unua germana regna kanceliero barono Otto von Bismarck (1815–1898) . La elrigardoturon planis la arĥitekto Wilhelm Kreis (1873–1955). La 31 m alta turo staras sur la monto Westerberg supre de la urbo. La turo estis konstruita en bosaĵomuroj kaj kun novromanikaj elementoj. La turo estis konsekrita en la jaro 1912.
eta|maldekstre|la turo de la dekliva flanko.

eta|origina plano "krepusklo de l‘ dioj" kun figuroj de Bismarck por la turo.

eta|la Bismarck-turo de Ingelheim, kiel aspektis en 1910a
 eta|enskribaĵo *Zu Bismarcks Ehr* (honore al  Bismatrck) ĉe la parapeto super la enirejo.

## Vidu ankaŭ 
* Bismarck-turo
* listo de kulturmonumentoj en Ingelheim ĉe Rejno

## Literaturo 
* Günter Kloss, Sieglinde Seele: *Bismarck-Türme und Bismarck-Säulen. Eine Bestandsaufnahme.* Michael Imhof Verlag, Petersberg 1997, ISBN 3-932526-10-4.
* Sieglinde Seele: *Lexikon der Bismarck-Denkmäler.* Michael Imhof Verlag, Petersberg 2005, ISBN 3-86568-019-4.

## Eksteraj ligiloj 
* Website über den Bismarckturm von Ingelheim am Rhein.
* Bismarckturm Ingelheim bei bismarcktuerme.de 
* Der Bismarckturm von Ingelheim am Rhein im Verzeichnis der Kulturdenkmäler im Kreis Mainz-Bingen. (PDF; 1,6 MB)

Ingelheim
Kategorio:Belvederoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Ingelheim
Pumasijo

**Pumasijo**, **Pumasiljo**, en la hispana **Pumasillo** aŭ **Pumasillu** (el keĉua *puma* pumo, *sillu* ungego, "puma ungego", hispanigita literumado *Pumasillo*) estas monto en la montaro Vilcabamba en Andoj de Peruo, ĉirkaŭ 5,991 m alta. Pumasillu aŭ **Saksarayuq** ankaŭ referencas al la tuta masivo. Tio inkludas la pintojn Pumasillo, Saksarayuq kaj Lasunayuq. Ĝi situas en la Regiono Kusko, Provinco La Convención.

Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Rasak

eta|Suda deklivo de Rasak, Julio 2010.
**Rasak** aŭ **Rasac** (eble el keĉua por bufo) Rasak estas longa, relative larĝa monto en la okcidenta bordo de la montaro Huayhuash, tra la glaĉero el la plej alta pinto en la montaro, Yerupajá. Kvankam ĝi estas 6,000 metra monto, la larĝa konturo de Rasak aspektas nana kompare al Yerupajá.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
* Rasac ĉe Summitpost

Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Uithuizen

**Uithuizen** (groninge: *Uthuzn*) estas la ĉefloko de la municipo Hogeland en la provinco Groningen en Nederlando. Ĝis 1979 Uithuizen estis memstara municipo, en tiu jaro ĝi kunfandiĝis kun la antaŭa municipo Uithuizermeeden al la nova municipo Hefshuizen. Tiu lasta en 1990 pliampleksiĝis per la municipoj Usquert, Warffum kaj Kantens. En 1992 la nomo ŝanĝiĝis al Eemsmond.

La loko situas je la finpunkto de la Boterdiep kaj havas stacion ja la fervojo-linio de Groningen al Roodeschool.

La plej grava vidindaĵo estas la burgo Menkemaborg.

Jacobus de Meerderekerk Uithuizen.jpg|De Jacobus de Meerderekirko, konstruita inter 1858 kaj 1861
Jacobikerk Uithuizen.jpg|La kirko de Uithuizen el la 13a-jarcento
Uithuizen Doopsgezindekerk.JPG|Menoanisma kirko el 1868
Molen de Liefde Uithuizen.jpg|Muelejo de Liefde (La amo)

## Konataj personoj el Uithuizen 
* Seth Gaaikema (1939-2014), kabaredisto, muzikalverkisto kaj tradukisto
* Manda Ophuis (1980), kantistino kaj komponistino

Kategorio:Vilaĝoj de Nederlando
Kategorio:Loĝlokoj en Groningo
Kategorio:Eksaj municipoj de Groningo
Rondoi

**Rondoi** aŭ **Rondoy** (eble el keĉua *runtuy*: "hajlo" aŭ "ovodemeti") estas 5 870 m alta Rondoy kuŝas norde de Yerupajá kaj Jirishanca kaj sudokcidente de la lago Mitokoĉa.

## Referencoj
Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Sarapo

**Sarapo** estas monto en la montaro Huayhuash en Andoj de Peruo, ĉirkaŭ 6 127 m alta. Ĝi situas en la Departemento Huánuco, Provinco Lauricocha, Distrikto Jesús same kiel en la Lima Regiono, Provinco Cajatambo, en la distriktoj Cajatambo kaj Copa. Sarapo kuŝas sude de Yerupaja kaj Siula Grande kaj oriente de la lago Sarapococha.

## Referencoj
Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Infektologio

**Infektologio** estas la scienco pri la esploroj de homaj infektaj malsanoj. Temas pri subspecialiĝo de medicino - precipe homa medicino, sed sendepende de tio ankaŭ de bestomedicino. Infektologo do estas kuracisto faka pri infektologio.

Homa infektologio estas interfaka scienco en la kampoj de biologio kaj medicino, kiu okupiĝas pri la studo, preventado kaj kuracado de virusaj, bakteriaj, mikozaj kaj protozoaj infektoj en homoj.

Baza esplorado estas farata en infekta biologio (bakteriologio, virusologio, parazitologio kaj imunologio), en klinika infektologio kaj en epidemiologio.

## Medicina Infektologio 
eta|220ra|
La eksterhospitala kaj hospitala prizorgo de pacientoj kun infektaj malsanoj estas provizita en medicina infektologio. En kazoj de infektoj per tre kontaĝaj patogenaj, do aparte malsanigaj infektaj agentoj, pacientoj estas traktataj en specialaj izolejaj sekcioj.

### Klinike signifaj infektaj malsanoj (elekto) 
* Pneŭmonio
* HIV/Aidoso
* Diareo malsanoj
* Tuberkulozo
* Meningito
* Hepatito
* Malario
* Virusa hemoragia febro
* Boreliozo Lyme

## Vidu ankaŭ 
* :kategorio:Infektologio
Yerupajá

eta|Orienta Flanko, Yerupajá, Majo 2006.
**Yerupajá** [ĝerupaĤA] estas monto de la montaro Huayhuash en okcidentcentra Peruo, Departemento Ankaŝo, kiel parto de Andoj. Ĉirkaŭ 6 635 m alta (laŭ aliaj fontoj: 6 617 m) ĝi estas la dua plej alta monto en Peruo kaj la plej alta en la montaro Huayhuash. La pinto estas la plej alta pinto en la Amazonrivera akvobaseno, kaj estis unuafoje atingita en 1950 fare de Jim Maxwell kaj Dave Harrah, kaj ties norda pinto (Yerupajá Norte) en 1968 fare de Roger Bates kaj Graeme Dingle.

Multaj vizitantoj konsideras Yerupajá kiel la plej spektakla montopinto en Sudameriko.

Estis nur malmultaj ascendoklopodoj al la pinto ĉar ĝi estas unu el la plej akre grimpeblaj andaj altaj montopintoj. La plej populara vojo estas la suda flanko. La alproksimiĝo estas normale farata el Huaraz suden tra Chiquián kaj Jahuacocha.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Yerupajá ĉe Summitpost
* Anda Cirkvito (hispane)

Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Yerupajá Chico

**Yerupajá Chico** [ĝerupaĤA ĈIko] (Malgranda Yerupajá) estas monto en Lima Regiono, Peruo.

Yerupaja Chico staras je 6 121 m kaj la najbara Yerupaja staras je 6 617 m. Ili estas du pintoj en peruaj Andoj. Ili povas esti vidataj el Laguna Solteracocha survoje al Punta Sambuya laŭ montaj padoj tra la montaro Waywash. Chico estas postulita kiel teknike pli malfacila projekto por montogrimpistoj, kvankam ĝi estas proksimume 600 metrojn pli malalta.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj 
* Foto de la monto

Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Ĉaĉani

eta|Vido de la vulkano.
**Ĉaĉani** aŭ **Chachani** estas la plej alta el la montoj ĉe la urbo Arekipo en suda Peruo.

Kiel rezulto de la malmulta precipitaĵo en la areo de Arekipo, Chachani ne havas konstantan glaciĉapon aŭ glaĉerojn. Grimpado al Chachani estas populara, kaj multaj veturagentejoj en Arekipo proponas gvidatajn suprenirojn al la pinto, kvankam la altitudo estas konsiderata tre defia por tiuj kiuj ne estas tre alklimatigitaj.

## Fontoj 
* "Nevado Chachani". Tutmonda Vulkanisma Programo. Smithsonian Institution. http://volcano.si.edu/volcano.cfm?vn=354007 Alirita la 23an de Januaro 2017 .
* Chachani ĉe SummitPost
* "Nevado Chachani, Peru" ĉe Peakbagger
* Chachani ĉe Peakware 

## Eksteraj ligiloj 
* Chachani ĉe Summitpost
* Filmeto de grimpado al Chachani

Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Antisana

**Antisana** aŭ **Antisano** estas stratovulkano de la Reĝa Kordilero de nordaj Andoj, en Ekvadoro. Ĝi estas la kvara plej alta vulkano en Ekvadoro, 5 704 m alta, kaj estas situa je 50 km SOr de la ĉefurbo Kito.

Antisana prezentas unu el la plej defiaj teknikaj grimpadoj en la ekvadoraj Andoj.

## Eksteraj ligiloj
* "Volcán Antisana, Ecuador" Peakbagger.com.

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
Kategorio:Stratovulkanoj
Kajambe (vulkano)

eta|Kajambe en Aŭgusto 2009.
**Kajambe** aŭ **Cayambe** (aŭ **Volcán Cayambe**) estas la nomo de vulkano situa en la *Centra Kordilero*, nome montaro de ekvadoraj Andoj. Ĝi situas en Piĉinĉa je ĉirkaŭ 70 km nordoriente de Kito. Ĝi estas la tria plej alta monto en Ekvadoro.

Cayambe, kiu havas permanentan neĝoĉapon, estas vulkanaro el Holoceno kiu laste erupciis en Marto 1786. Ĉirkaŭ 4 690 m alta en sia suda deklivo, ĝi estas la plej alta pinto en la mondo trapasata de Ekvatoro kaj la nura pinto en Ekvatoro kun neĝokovro. Tiu vulkano kaj plej el ties deklivoj estas ene de Ekologia Rezervejo Kajambe Koka.

Kajambe estis unuafoje grimpita fare de la brita aventuristo Edward Whymper kaj liaj du italaj gvidistoj kaj kompanoj nome Juan Antonio kaj Luis Carrel en 1880, kaj ĝi estas nuntempe tre ŝatata de montogrimpistoj.

## Referencoj 
* Cayambe, Instituto Geofísico de la Escuela Politécnica Nacional
* Cayambe: Etimologio 

## Eksteraj ligiloj 
* Fotoj de Andoj
* Climbing Trip Report 

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
Imre Csiszár (reĝisoro)

**Imre Csiszár** [ĉisAr], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csiszár Imre** estas hungara reĝisoro, teatrestro, kostumisto, dekoraciisto, aktoro, instruisto.

Imre Csiszár http://m.imdb.com/name/nm0190728/?ref_=m_tt_cl_t2 naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Imre Csiszár frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1975. Li lernis ĉefe de Zoltán Várkonyi, Kálmán Nádasdy kaj Tamás Major. Liaj teatraj stacioj estis:
* Teatro de Kecskemét 1975-1977, reĝisoro
* Teatro Szigligeti (Szolnok) 1977-1978, reĝisoro
* Nacia Teatro (Miskolc) 1979-1988, arta gvidanto
* Nacia Teatro (Budapeŝto) 1989-1991, komence victeatrestro, baldaŭ teatrestro kaj ĉefreĝisoro
* diversaj teatroj 1991-2000
* Teatro Magyar 2000- , reĝisoro.
Li instruis ankaŭ en aktorakademio. Li ricevis 5 premiojn inter 1982-2009, en 2019 premion Kossuth. Lia edzino estis Anna Kubik, kiu naskis filinon; baldaŭ li eksedziĝis.

## Elektitaj teatraj reĝisoraĵoj 
* William Shakespeare:
** Makbeto (1979, ankaŭ dekoraciisto)
** Reĝo Lear (1981)
** Rikardo la 3-a (2010, ankaŭ dekoraciisto)
** Somermeznokta sonĝo (1999)
** Otelo (1998, ankaŭ dekoraciisto)
** Henriko la 4-a (1993, ankaŭ dekoraciisto)
* Imre Madách: La tragedio de l' homo (1984, 1997, ankaŭ dekoraciisto kaj kostumisto)
* Gábor Presser: Bonan vesperon somero, bonan vesperon amo (1997, teatra versio)
* Ibsen: Peer Gynt (1983, 1991)

## Elektitaj aliaj laboraĵoj 
* Christie: *A vád tanúja* (1987) - dekoraciisto
* *Groteszk* (1989) - filma reĝisoro
* *Katonák* (1977) - filma aktoro
* *Mária-nap* (1984) - filma aktoro
* *Megint tanú* (1995) - filma aktoro
* *Casino* (2011) - filma aktoro

## Elektitaj disĉiploj 
* Erik Farkas
* Krisztián Máté

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografieto kun foto

Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Kategorio:Hungaraj kostumistoj
Kategorio:Hungaraj dekoraciistoj
Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Heinrich Geißler

**Heinrich GEISZLER** (naskiĝinta la  en Neuhaus-Igelshieb, mortinta la  en Bonn) estis germana mekanikisto kaj inventisto.eta|Domo de la gepatroj de Geißler

## Vivo 
Li trejniĝis en la naskiĝurbeto kiel vitroblovisto kaj dungiĝis poste en Nederlando fare de la registaro en postenoj mekanikaj-sciencaj. En 1854 li fondis en Bonn atelieron por la fabrikado de kemiaj kaj fizikaj aparatoj.

Li estis vera pioniro sur la kampo de fizika mekaniko kaj inventisto grava. Li liveradis al esploristoj la plej bonajn instrumentojn kaj aparatojn. Tre konataj estas la por li nomitaj tubetoj ''Geißler'sche Röhren*, kiuj ebligas la elpensadon de novaj hidrargaj aerpompiloj. Por povi esplori pli bone alkoholajn likvidaĵojn li konstruis vaporomezurilon specialan *(Vaporimeter)*.

## Honoroj 
En 1868 li nomumiĝis honora doktoro fare de la Universitato de Bonn. En la naskiĝurbeto malfermiĝis muzeo portanta lian nomon. Ankaŭ en Cursdorf oni bone informiĝas pri Geißler ĉe la muzeo pri vitraj aparatoj.

## Fonto 
*Meyers Großes Konversations-Lexikon'', volumo 7. Leipzig 1907, p. 497, kio legeblas tie ĉi interrete.

Kategorio:Germanaj inventistoj
Kategorio:Germanaj fizikistoj
Tibor Csizmadia

**Tibor Csizmadia** [ĉizmadia], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csizmadia Tibor** estis hungara reĝisoro, teatrestro, universitata instruisto. Lia dua edzino estis Andrea Bozó.

Tibor Csizmadia http://mek.oszk.hu/02100/02139/html/sz04/121.html naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Tibor Csizmadia frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li akiris reĝisoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1982. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Teatro Szigligeti (Szolnok), kie li estis reĝisoro, ekde 1985 ĉefreĝisoro. En la sekvaj jaroj li ne ligiĝis al teatroj, laŭokaze li havis reĝisorajn taskojn. Ekde 2001 li instruas en Universitato de Dramo kaj Filmo (Budapeŝto), inter 2001-2011 li estis teatrestro kaj ĉefreĝisoro en Teatro Gárdonyi Géza. Li ricevis 3 premiojn inter 1992-2009. Lia unua edzino naskis filinon, la dua filon.

## Elektitaj disĉiploj 
* Alexa Bakonyi
* Vivianne Bánovits
* Dóra Jancsó
* Richárd Kedvek
* Andrea Mahó
* Ádám Varga

## Elektitaj reĝisoraĵoj 
* William Shakespeare:
** Somermeznokta sonĝo (1986)
** La gajaj edzinoj de Windsor (1989)
** Rikardo la 3-a (1999)
** Romeo kaj Julieta (2008)
* Ferenc Molnár: *Játék a kastélyban* (1989)
* Henrik Ibsen: Peer Gynt (2007)
* ''Petőfi '73'' (1973, escepte filma reĝisoraĵo)

## Fontoj 
* hungarlingva biografieto
* hungarlingva biografio kun foto
* http://www.htdb.hu/adatlap/szemelyes/Csizmadia_Tibor/
* http://www.imdb.com/name/nm0190737/

Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Hungaraj teatrestroj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Judit Schäffer

**Judit Schäffer** [ŝefer], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Schäffer Judit** estis hungara kostumisto, altlerneja instruisto.

Judit Schäffer http://mek.oszk.hu/02100/02139/html/sz23/83.html naskiĝis la  en Budapeŝto, ŝi mortis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Judit Schäffer frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Industriarta Altlernejo en 1954. Ŝia ĉefe instruisto estis Teréz Nagyajtay. Post siaj studoj ŝi havis stipendion en la armea teatra trupo 2 jarojn. Inter 1956 kaj 1966 ŝi kreis scenejajn kostumojn en Teatro József Attila, poste en Nacia Teatro (Budapeŝto), inter 1987-1991 en Budapeŝta Ŝtata Operejo. Baldaŭ ŝi laboris en pluraj teatroj eĉ en eksterlando. Ŝi instruis 4 jarojn en la menciita altlernejo. En 1997 ŝi revenis al la Nacia Teatro. Ŝi ricevis plurajn premiojn inter 1971-2005, ankaŭ premion Kossuth en 1997. Ŝia edzo estis same kostumisto.
 
## Elektitaj teatraj kostumaj laboroj 
* William Shakespeare:
** La ventego
** Reĝo Lear (teatra kaj subĉiela versioj)
** Romeo kaj Julieta (en Szolnok)
** La Venecia Komercisto
** Otelo
** *Epifanio: aŭ kiel vi volas* (en Szeged)
** Tito Androniko
** La Vintra Fabelo
** La komedio de eraroj
* Béla Bartók: Burgo de la Blubarbulo
* Antoine de Saint-Exupéry: La eta princo
* Giuseppe Verdi: Il Trovatore

## Elektitaj kinejaj kostumaj laboroj 
* *Külvárosi legenda* (1957)
* Dudek horoj (filmo) (1965)
* *A lőcsei fehér asszony* (televizia filmo, 1975)
* *Első kétszáz évem* (1986)
* *Istálló* (televizia filmo, 1989)

## Elektitaj ekspozicioj 
* Hungara Nacia Galerio, Arthalo Budapeŝto
* Vieno
* Prago
* Tokio

## Elektitaj disĉiploj 
* Marianna Wieber

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto kaj desegnaĵoj 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj kostumistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Salkantai

eta|300x300px|Orienta flanko.|dekstre
**Salkantai** aŭ **Salcantay** (en hispana), **Salkantay** aŭ **Sallqantay** (en keĉua) estas la plej alta pinto en la montaro Vilcabamba, parto de la peruaj Andoj. Ĝi situas en la Regiono Kusko, ĉirkaŭ 60&nbsp;km okcident-nordokcidente de Kusko. Ĝi estas la 38a plej alta montopinto de Andoj, kaj la dekdua plej alta en Peruo. Tamen, kiel parto de montaro en tre profunda tereno, ĝi estas la dua plej topografie elstara pinto en la lando, post Huascarán.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Biggar, John (2005). The Andes: a guide for climbers. Scotland: Andes Publishing. p.&nbsp;112. ISBN 0-9536087-2-7.
* Encarta (2007). "Cordillera Vilcabamba". Enciclopedia Microsoft (hispane). Arkivita el la originalo en 2007-11-23. https://web.archive.org/web/20071123095528/http://es.encarta.msn.com/encyclopedia_961535950/Cordillera_Vilcabamba.html Alirita la 23an de Januaro 2017. "Su máxima elevación es el pico Salcantay o Sarkantay (6.271 m) [...]"
* Encarta/Spanish (2007). "Salcantay". Enciclopedia Microsoft (hispane). Arkivita el la originalo en 2007-11-27. Alirita la 2007-08-18. "[...] constituye una de las principales elevaciones de la cordillera de Vilcabamba, [...] Alcanza una altitud de 6.271 metros."
* Ferranti, Jonathan de (kompilisto); et al. (2005). "Peru ultra-Prominences". Peaklist.org. http://www.peaklist.org/WWlists/ultras/peru.html Alirita la 23an de Januaro 2017.
* Instituto Nacional de Estadística e Informática, Perú (2005). Perú: Compendio Estadístico 2005 (in Spanish). Lima: INEI. p.&nbsp;22. – Ankaŭ stokita en List of mountains in Peru.
* Peakbagger (2007). "Salcantay, Peru". Peakbagger.com. http://www.peakbagger.com/peak.aspx?pid=8487 Alirita la 23an de Januaro 2017.
* Rachowiecki, Rob (1991). Peru: a travel survival kit. Hawthorn, Australia: Lonely Planet Publications. p.&nbsp;206. ISBN 0-86442-095-1.

Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Optika telegrafia linio de Metz al Mainz

400px|dekstra|Optika telegrafia linio de Metz al Mainz
La **franca optika telegrafia linio de Meco al Majenco** estis inaŭgurita la . Tio estas la unua optika linio kiu parte iris tra la hodiaŭa Germanujo. Dum la tempo de la inaŭguro la linio iris komplete tra la unua franca imperio. La linio estis la plilongigo de la linio Parizo–Meco.

La ĝis januaro 1814 funkcianta telegrafia komunikadsistemo servas al la transmisio de oficaj kaj militaraj novaĵoj pere de optikaj signaloj trans distanco de preskaŭ 225 km (en direkta linio). La telegrafia linio konsistas el ĝis 22 telegrafiaj stacioj, kiuj havis signalmastojn. La stacioj havis refraktorojn per kiu telegrafistoj legis la speciale kodigitajn informojn de sendanta stacio kaj tuj transdonis ĝin al la sekvanta stacio.
[eta|hochkant|maldekstra|novkonstruo de franca optika telegrafo laŭ Claude Chappe sur la [Litermont]]
eta|hochkant|maldekstra|novkonstruo de optika telegrafo sur “Napoleonshöhe” apud Sprendlingen (Rejnhesio)
eta|hochkant|maldekstra|Sankta Stephan de Majenco. Rigardo al la granda sonorilturo, dum jarcentoj la plej alta punkto de la urbo, tial ankaŭ uzata kiel telegrafia stacio
eta|hochkant|fina stacio sur la „Drususstein“ de Majenco de majo ĝis oktobro 1813

## Vidu ankaŭ 
* listo de la optikaj telegrafiaj linio Meco–Majenco
* optika telegrafio

## Literaturo 
* Holger Umkehr: *Vom Bronzedraht zum Lichtwellenleiter – Moderne Übertragungstechniken*. Teil 1. In: WissenHeute, 11/2004
* Thomas Wagner: *Amateurfunk – ein Funkdienst für Experimente und weltweite Kommunikation*. In: *Deutsche Telekom Unterrichtsblätter*, Jahrgang 52, 4/1999, S. 205
* Birgit-Susann Mathis: *Alltag des Telegrafisten*. In: *So weit das Auge reicht: Die Geschichte der optischen Telegrafie.* ISBN 3-7650-8150-7 (Publikation des Museums für Post und Kommunikation, Frankfurt am Main, anlässlich der gleichnamigen Ausstellung vom 27. April bis 30. Juli 1995)
* Hans Pieper: *Aus der Geschichte der Nachrichtentechnik von der Antike bis zur Gegenwart - unter besonderer Berücksichtigung der optischen Telegraphie in Frankreich und Preußen*. In: *Die Telegraphenstation Köln-Flittard. Eine kleine Geschichte der Nachrichtentechnik*. Rheinisch-Westfälisches Wirtschaftsarchiv zu Köln, Köln 1973, S.&nbsp;21–58, ISBN 3-933025-19-2
* *80 bzw. 75 Jahre Telegraphenamt Mainz*. In: *Deutsche Verkehrs-Zeitung – Wochenschrift für das Post-, Telegraphen-, Fernsprech- und Funkwesen*, 53. Jahrgang, 31. August 1929, Ausgabe A, Nr. 35, S. 639–640 

## Eksteraj ligiloj 
* Metz-Mainz-Zeitleiste Deutsches Telefon-Museum in Morbach
* Optische Telegraphenstationen im Saarland
* Napoleonsturm Sprendlingen
* Erste Telegraphenstrecke auf deutschem Boden
* telegraphe-chappe.com (französisch)
* telegraphe-chappe.eu (französisch)

Kategorio:Optika telegrafio
Kategorio:Rejnhesio
Kategorio:Historio de Sarlando
Kategorio:Historio de Loreno
Kategorio:Metz
Kategorio:Telekomunikado en Germanio
Huajtapaljana

**Huajtapaljana**, **Huaytapallana** aŭ **Waytapallana** (el keĉua *wayta* natura floro, florbukedeto, *pallay* kolekti, *pallana* nome instrumento por kolekti frukton / kolektebla, *Waytapallana* "loko kie oni kolektas naturajn florojn", hispanigite literumado *Huaytapallana*) aŭ **Lasuntay** estas la plej alta montopinto en la montaro Waytapallana en Andoj de Peruo. Ties pinto atingas ĉirkaŭ 5 557 m super marnivelo. Tiu monto situas en la Regiono Junino, Provinco Huancayo, en la distriktoj Huancayo kaj Pariahuanca.

## Referencoj 
Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Henriko la 2-a (Bavario)

**Henriko la 2-a**, nomata ankaŭ **Henriko la Kverelanto**,  (naskiĝis 951; mortis  en la abatinejo Gandersheim) de la dinastio Liudolfidoj estis de 955 ĝis 976 kaj denove de 985 ĝis 995 duko de Bavario kaj de 989 ĝis 995 duko de Karintio kaj margrafo de Verono.

Lian vivon karakterizas la ambicia potencbatalo inter li kaj lia kuzo, la liudolfida imperiestro Oto la 2-a de la Sankta Romia Imperio. En tiu batalo fine venkis Oto super Henriko kaj forprenis de li Karintion kaj Veronon. Kelkajn jardekojn poste tamen la filo de Henriko, ankaŭ nomata Henriko, postsekvis la filon de Oto, ankaŭ nomata Oto, kiel imperiestro.

Li estis patro de la
beata Gizela de Bavario.

Kategorio:Liudolfidoj
Kategorio:Dukoj de Bavario
Kategorio:Dukoj de Karintio

Kategorio:Margrafoj
Bellevue (stacidomo)

**Bellevue** estas franca stacidomo sur linio N de Transilien, situanta en komunumo Meudon, kvartalo de Bellevue, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Paris-Montparnasse - Brest (420000).

## Interkonektoj 
*  RATP 169 389 TIM
*  N61

## Vidu ankaŭ 
* Transilien
* Transilien N
* Stacidomoj de Transilien
* Meudon
* Meudon (stacidomo)
* Meudon-Val-Fleury (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:Transilien N
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hauts-de-Seine
Kategorio:Meudon
Ingelheimerhausen

La **monaĥinejo Ingelheimerhausen** aŭ **Hausen** staris de la mezo de la 12-a jarcento ĝis 1535 sur la hodiaŭa teritorio de la urbo Ingelheim.

## Historio 
Meze de la 12-a jarcento Aŭgustenaninoj ekloĝis sur la monto Mainzer Berg kaj fondis la monaĥinejon *Hausen*. En dokumentoj aperis i.a. la nomoj *Husen* (1190), *Husse* (1276) kaj ekde 1319 *Ingelheimerhusen*. En 1190 la Werner la 2-a de Bolanden el la samnoma gento estis vokto de la monaĥinejo.

Ekde sia fondiĝo la monaĥinejo posedis teron proksime de la tiama paroĥa preĝejo St. Remigius en Nieder-Ingelheim. Post la Cistercianinoj, Karmelitaninoj transprenis ĉirkaŭ 1435 monaĥinejon kaj bienon. Kun la reformacio komencis la ekonomia kaj religia disfalo de la monaĥinejo: en la jaro 1537 la Majenca ĉefepiskopo Albrecht permesis la vendon de la monaĥinejo al Diethrich von Gauda, provincialo de Karmelitanoj, al la gefratoj Damm kaj Kaspar Knebel de Katzenelnbogen por 2000 guldenoj. La ĝeneral-prioro de la ordeno, Nikolaus, en Napolo konfirmis je la 6-a de septembro 1538 la vendon.

La restaĵoj de la monaĥinejo estas hodiaŭ la bieno *Haxthäuserhof*.

## Vidu ankaŭ 
* Historio de la urbo Ingelheim

## Literaturo 
* Karl Johann Brilmayer: *Rheinhessen.* Mainz 1904

Kategorio:Pereintaj monaĥejoj en Germanio
Kategorio:Ingelheim
Samuel Heinicke

**Samuel HEINICKE** (naskiĝinta la  en Nautschütz apud Schkölen, mortinta la  en Lepsiko) estis germana speciala pedagogo. Heinicke estis fondinto de la t.n. artikulacia metodo en la edukado de surdmutuloj kaj de la unua instituto porsurdmutula en Germanujo.

## Vivo 
Heinicke estis unue soldato, en 1750 li eniris la elektoprincan gvardion en Dresdeno kaj malliberigitis en 1756 apud Pirna. El la prizono dresdena li sukcese fuĝis kaj ekstudis en 1757 en Jena. La sekvintan jaron li iris kiel privata instruisto al Hamburgo kaj fariĝis - je rekomendo de Friedrich Gottlieb Klopstock - en 1760 sekretario kaj privata instruisto ĉe la grafo Heinrich Carl von Schimmelmann. En 1768 Heinecke estis kantoro en Hamburg-Eppendorf. Jam kiel soldato li estis instruinta surdmutulon laŭ la metodo »Surdus loquens« de Johann Konrad Amman. La saman sukceson li havis ĉe loĝanto de Eppendorf. Ekde 1772 oni alportis al li ankaŭ surdmutulojn de ekstere. Fine la princelektisto de Saksio revokis lin en 1778 patrujen.

Heinicke fondis en Lepsiko instituton por surdmutuloj, kies estro li estis ĝismorte. Por lia paroligmetodo li devis kontraŭbatali la francan signolingvon de sinjoro Epée. En 1881 oni starigis je lia honoro monumenton.

## Verkoj 
* »Beobachtung über Stumme und die menschliche Sprache« (Hamburg 1778)
* »Über die Denkart der Taubstummen« (Leipzig 1783)
* »Wichtige Entdeckungen und Beiträge zur Seelenlehre und zur menschlichen Sprache« (Leipzig 1786)

## Literaturo 
* Stötzner, *Samuel Heinicke* Leipzig 1870
* Walther, *Geschichte des Taubstummenbildungswesens* Bielefeld 1882
* Eck, *Samuel Heinicke als Kämpfer für die Entwickelung der Volksschule*, Wien 1884

## Fonto 
Meyers Großes Konversations-Lexikon, Band 9. Leipzig 1907, p. 90, kio legeblas tie chi interrete.

Kategorio:Germanaj pedagogoj
Corazón

eta|230px|Vido de la Vulkano Corazón.
**Corazón** (hispane: "koro") estas neaktiva eroziita stratovulkano de Ekvadoro, situa ĉirkaŭ 30 km sudokcidente de Kito en la okcidenta deklivaro de Andoj. Ĝi estas 4,790 m alta. Ĝi estas la deka plej alta monto en la lando. Ĝi situas en Piĉinĉa.

Ties lasta erupcio okazis en Holoceno.

* 0.43°S 77.72°W

## Eksteraj ligiloj 
* Corazón 2003 

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
Siula Grande

**Siula Grande** estas monto en la montaro Waywash en la peruaj Andoj. Ĝi estas 6 344 m alta kaj havas subpinton, nome Siula Chico, 6 260 m alta.

## Unuaj ascendoj 
Tiu estas parta listo de unuaj ascendoj faritaj laŭ novaj vovoj.
* 28a de Julio 1936 *Norda Bordo* de aŭstroj Arnold Awerzger kaj Erwin Schneider.
* 21a de Junio 1966, kvara ascendo, de Obster, Schulz kaj Manfred Sturm laŭ la Norda Bordo al Siula Chico
* 1985 *Okcidenta Flanko* de Joe Simpson kaj Simon Yates
* Aŭgusto 2002 *Mammut Tracks*, Okcidenta Flanko, fare de Rogier van Rijn kaj Eva Oomen

## Siula Chico 
Siula Chico [ĈIko] (Malgranda Siula) estas subpinto ĉirkaŭ 6 260 m alta separata el Siula Grande pere de proksimume 6 000 montopasejo. Montogrimpistoj konsideris ke la plej facila vojo al ties pinto estas tra la pinto de Siula Grande kaj tiele ĝi estis grimpita de la ekspedicio de Manfred Sturm de 1966. La hispanaj alpinistoj Jordi Corominas kaj Oriol Baro faris la unuan ascendon de la okcidenta flanko de Chico, kaj la duan ascendon de la pinto, en Majo 2007.

## Referencoj 
## Literaturo 
* *  
* 

Kategorio:Montoj en Peruo
Kategorio:Andoj
Ilinizoj

eta|350px|La duobla pinto de Ilinizoj.
**Illinizas** aŭ **Ilinizoj** estas paro de vulkanaj montoj kiuj estas situaj sude de Kito, Ekvadoro. Ili situas en la Ekologia Rezervejo *Reserva Ecológica Los Illinizas*. Tiuj ĝemelaj montoj estas separataj per montoselo kiu estas ĉirkaŭ unu kilometron longa. La pintoj estas inter la plej altaj en Ekvadoro, el kiuj Illiniza Suda staras iome pli alta ol Illiniza Norda, ties norda partnero, kun 5248 metroj kaj 5126 metroj respektive.

Plej gvidlibroj (ekzemple, *Lonely Planet Ecuador, Ecuador: A Climbing Guide*) literumas la monton kun nur unu "l" kiel en *Iliniza*. La nomo Illinizas estas derivita el la Kunzaj vortoj por "maskla monteto."

Dum Illiniza Sur (la suda pinto) estas pli malfacile grimpebla pro sia glacia naturo, dum Illiniza Norte postulas malmultan aŭ nenian grimposperton, kaj povas esti grimpita kiel piedira pinto. Tamen estas rekomendata uzi gvidiston, ĉar la pado malfaciliĝas alproksimiĝinte al la montopinto.

La Ilinizoj estas bonegaj montoj por alklimatiĝo al altitudo, kaj estas ofte uzataj kiel grimpado prepara al pli altaj pintoj kiaj Cotopaxi, Chimborazo kaj Cayambe.

Estas rura rifuĝejo situan inter la norda kaj suda pintoj. Ĝi povas esti atingata post unu horo per aŭto el El Chaupi, sekvita de tri-hora grimpado. La rifuĝejo havas gasfornojn, potojn kaj patojn kaj litojn. Necesas kunporti varmajn dormosakojn kaj manĝon, sed akvo estas disponebla por esti boligita.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Climbing Trip Report 

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
El Altar

eta|El Altar en 2006.
**El Altar** (La Altaro) aŭ **Kapak Urku** (en norda keĉua *kapak* ĉefa, granda, grava, enorma, *urku* monto, "sublima monto", hispanigita *Capac Urcu, Cápac Urcu*) estas estingita vulkano on la okcidenta deklivaro de la Nacia Parko Sangai en Ekvadoro, 170&nbsp;km sude de Kito. Hispanoj nomigis ĝin tiel ĉar ĝi similas al du monaĥinoj kaj kvar monaĥoj aŭskultantaj episkopon ĉirkaŭ altaro. Ankaŭ en malnovaj anglalingvaj fontoj ĝi estas nomata **The Altar**.

Ĝi estas en la provinco Morona-Santiago. Ĝi estas 5,320 m alta.

* 1.68°S 78.42°W

## Referencoj 
## Fontoj 
* 
*  (in Spanish)
* 
* Global Volcanism Program: Altar

## Eksteraj ligiloj 
* Altar: Etimologio 
* "Volcán Altar, Ecuador" ĉe Peakbagger

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
Sangai

eta|Sangai.

**Sangay** (konata ankaŭ kiel **Macas**, **Sanagay**, aŭ **Sangai**) estas aktiva stratovulkano en centra Ekvadoro, nome en Andoj. Ĝi estas la plej aktiva vulkano en Ekvadoro, spite erupcii nur tri fojojn en registrita historio, ĉar la erupcio kiu startis en 1934 estas ankoraŭ funkcianta. Ĝi montras ĉefe strombolan aktivecon. Geologie, Sangai markas la sudan limon de la Norda Vulkana Zono. La proksimume 500,000-jaraĝa historio de Sangai estas el nestabileco; du antaŭaj versioj de la monto estis detruitaj de amasaj flankofaloj, pruvaro de kio ankoraŭ restas en ĉirkaŭo.

Pro sia malproksimeco, Sangai estas hejmo de grava biologia komunumo kun faŭno komponita el la pinĉaka tapiro, la giganta lutro, la Anda montarkoko kaj la reĝa katarto. Ekde 1983, ties ekologia komunumo estis protektita kiel parto de la Nacia Parko Sangay. Kvankam grimpado de la monto estas malhelpita de sia malproksimeco, malbonaj veterkondiĉoj, riverinundoj, kaj la danĝero de falantaj vulkanrokoj, la vulkano estas regule grimpata, unuafoje fare de Robert T. Moore en 1929.

Ĝi estas 5 300 m alta. Ties elstareco estas de 1588 m.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* National Geographic: Collecting Clues to Solve a Volcanic Mystery 

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
Kilotoa

eta|Panoramo de la lago ene de la kaldero Kilotoa.
**Kilotoa** aŭ ) estas akvoplena kaldero kaj la plej okcidenta vulkano en la Ekvadoraj Andoj. La 3 km larĝa kaldero estis formita de la falo de tiu eldacita vulkano sekve al katastrofa vulkana erupcio-6 antaŭ ĉirkaŭ 800 jaroj, kiu produktis piroklastajn fluaĵojn kaj laharojn kiuj atingis ĝis la Pacifika Oceano, kaj etendis aerportitajn kuŝejojn de vulkana cindro tra la tutaj nordaj Andoj. La kvara (el sep) erupcia fazo estis freatomagma, indikante ke kraterlago ekzistis jam tiutempe. Tiu kaldero ekde tiam akumulis 250 m profundan kraterlagon, kiu havas verdecan koloron kiel rezulto de dissolvitaj mineraloj. Troviĝas fumaroloj en la lagogrundo kaj varmaj fontoj en la orienta flanko de la vulkano.

Kilotoa estas turisma loko de kreskanta populareco. La vojo al la "montopinto" (nome la urbeto Quilotoa) estas ĝenerale veturata per dungitaj kamionoj aŭ busoj el urbo Zumbahua 17&nbsp;km sude, aŭ plej ofte per buso el Latacunga. Estas multaj simplaj hoteloj en la tuja areo proponante servojn kiajn mulojn kaj gvidistojn. Aktiveco povas esti kvar al kvin hora marŝado ĉirkaŭ la kaldero (kies diametro estas ĝuste ĉirkaŭ 3&nbsp;km). La kaldera bordo estas tre malregula kaj atingas sian maksimumajn altaĵojn (3810 m norde, 3894 m nordokcidente kaj 3915 m sudoriente) je tri lafokupoloj. La 10 km pado estas sableca kaj dekliva en lokoj kaj povas iĝi tre malfacila, partikulare se estas nebulo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Travel information 
* Travel information 
* Jan 2009 Updated travel info 
* Events in Quilotoa

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
Pinĉaka tapiro

Du montotapiroj en San Francisco Zoo|eta|240px
alternative=Mountain Tapir area.png|eta|Mountain Tapir area
**Monta**, **Anda** aŭ **Pinĉaka tapiro** (*Tapirus pinchaque*) estas la dua plej malgranda el la kvin specioj de tapiro, ĉar nur la ĵus priskribita *Tapirus kabomani* estas pli malgranda, kaj estas la nura kiu loĝas elster la tropikaj pluvarbaroj en naturo. Ĝi estas plej facile distingebla el aliaj tapiroj pro sia dika laneca mantel kaj blankaj lipoj.

La nomo de la specio devenas el la termino "La Pinchaque" [pinĈAke], nome imagita besto supozeble loĝanta en la samaj regionoj kiel la montotapiro.

## Referencoj
## Eksteraj ligiloj
*Tapir Specialist Group – Montotapiro 
*ARKive – fotoj kaj filmoj de montotapiro *(Tapirus pinchaque)* 

Kategorio:Tapiroj
Kategorio:Faŭno de Sudameriko
Kategorio:Andoj
Kategorio:1829
Meudon-Val-Fleury (stacidomo)

**Meudon-Val-Fleury** estas franca stacidomo sur branĉoj C5 kaj C7 de linio C de RER, situanta en komunumo Meudon, en departemento Hauts-de-Seine, regiono Francilio.

Temas pri stacidomo de Société nationale des chemins de fer français (SNCF).

Ĝi situas ĉe kilometra punkto (PK)  de la linio Invalides - Versailles-Rive-Gauche (977000).

## Interkonektoj 
*  RATP 162 169 289 TIM

## Vidu ankaŭ 
* RER de Francilio
* RER de Francilio C
* Meudon
* Meudon (stacidomo)
* Bellevue (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Stacidomoj de Francio
Kategorio:RER de Francilio C
Kategorio:Fervojaj stacioj en Hauts-de-Seine
Kategorio:Meudon
Marché de Saint-Denis (Tramtransporto en Parizo)

**Marché de Saint-Denis** estas haltejo de tramvojo situanta sur linio T1 kaj linio T5, en komunumo , departemento Seine-Saint-Denis.

## Interkonektoj 
*   ↔ 
*   ''''
*  RATP 255
*  CIF 11
*  N44

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Haltejoj de Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T1
* Tramtransporto en Parizo T5
* Haltejoj de Tramtransporto en Parizo
* Kronologio de tramtransporto en Parizo
* Saint-Denis (Seine-Saint-Denis)

## Eksteraj ligiloj 
* T1 RATP
* T5 RATP

Kategorio:Tramtransporto en Parizo T1
Kategorio:Tramtransporto en Parizo T5
Kategorio:Saint-Denis (Seine-Saint-Denis)
Anda montarkoko

La **anda rokokoko**, aŭ **anda montarkoko** (), ankaŭ konata kiel ***tunki*** en la keĉua, estas birdospecio el la familio de kotingedoj. Ĝi havas 4 subspeciojn troviĝantajn en la Andoj de Venezuelo ĝis Bolivio. Ĝia plej proksima parenco estas la gujana rokokoko. Ĝi estas la nacia birdo de Peruo.

## Taksonomio
Laŭ AviList, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj.

La specia epiteto *peruvianus* estas latinigo de Peruo, ĉar la nomiga subspecio troviĝas en centra Peruo.

eta|maldekstre|240ra|Detalo de la elstara maskla kresto
## Priskribo
La anda rokokoko montras markitan seksan duformismon. La masklo havas tre grandan diskoforman kreston kaj skarlatan aŭ briloranĝan plumaron, dum la ino estas multe pli malhela kaj bruna.

Maskloj konkurencas por reproduktaj inoj elmontrantre sian koloran plumaron, kaposvingadon kaj grandan varion de alvokoj. Post pariĝado, la ino faras neston sub roka kornico, kovas la ovojn kaj idozorgas, ĉion per si mem.

La anda rokokoko manĝas ĉefe fruktojn kaj insektojn, sed ankaŭ amfibiojn, reptiliojn, kaj malgrandajn musojn.

## Disvastiĝo kaj habitato
La anda rokokoko troviĝas en la Andoj de plej uesta Venezuelo, Kolombio (en la 3 kordileroj), Ekvadoro, Peruo kaj uesta kaj centra Bolivio. Ĝi vivas en montarbaroj, precipe en ravinoj kaj laŭlonge de akvofluoj, je 500–2400 m.

Tiu specio havas teritorion de ĉirkaŭ 260 000 km². Kvankam ĝi estas tuŝita de la detruo de ĝia habitato, ĝi ne estas klasifikita kiel minacata.

## Referencoj
Kategorio:Kotingedoj
Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Neotropisa faŭno
Timuhha Hvedĕrĕ

**Timuhha Hvedĕrĕ** (ĉuvaŝa: **Тимухха Хĕветĕрĕ**; naskiĝis la 1-an de decembro 1887, mortis la 25-an de januaro 1941) - konanto de la ĉuvaŝa lingvo, kunaŭtoro de la nuna ĉuvaŝa alfabeto, aŭtoro de pluraj publikaĵoj pri kulturo kaj lingvo de ĉuvaŝoj, interalie *Ĉuvaŝa gramatiko. Fonetiko kaj Morfologio* (1924) kaj *Skribata ĉuvaŝa* (1926).

## Eksteraj ligiloj
* Pri la silueto angle

Kategorio:Ĉuvaŝoj 
Kategorio:Rusiaj lingvistoj
István Csorba (aktoro)

**István Csorba** [iŝtvAn ĉorba], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csorba István** estis hungara aktoro, komikisto, reĝisoro.

István Csorba http://www.imdb.com/name/nm1354741/ naskiĝis la  en Budapeŝto, li mortis la  en Nagymaros (laŭ aliaj fontoj la  en Budapeŝto).

## Biografio 
István Csorba finis la lernadon en 1946 en aktora lernejo de la aktora societo. Li komencis sian aktoran karieron en Teatro de Kecskemét. Inter 1958 kaj 1962 li apartenis al trupo de Teatro Csiky Gergely (Kaposvár), poste li havis rolojn en Operetoteatro (Budapeŝto). Ekde 1966 li denove aktoradis laŭvice en Kecskemét kaj Kaposvár, ekde 1977 en pli malgrandaj teatroj en Budapeŝto. Li ofte roladis en Hungara Radio en ties humuraj programoj. Lia repertuaro konsistis ne nur el prozoj, sed ankaŭ kantaj roloj (operetoj). Li ricevis premion en 1964.

## Elektitaj teatraj roloj 
* Rostand: Cyrano de Bergerac - Ragueneau
* Loewe–Lerner: *My Fair Lady* - Doolittle
* William Shakespeare:
** *Epifanio: aŭ kiel vi volas* - Tobias Böffen
** La gajaj edzinoj de Windsor - Falstaff

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* *Forró mezők* (1949)
* *Hattyúdal* (1963)
* *Jelbeszéd* (1974)

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* *A mikádó* (1974)
* *Rest Miska* (1981)

## Liaj reĝisoraĵoj 
* Szabolcs Fényes: *Baj van Rómeóval*
* *Hamupipőke* (=Cindrulino)
* Mihály Eisemann: *Egy csók és más semmi*

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio
* [hungarlingva biografio](http://hu.unionpedia.org/Csorba_Istv%C3%A1n_(sz%C3%ADnm%C5%B1v%C3%A9sz))

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj komikistoj
Kategorio:Hungaraj reĝisoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Dalita budhisma movado

La **dalita budhisma movado** (konsiderata kiel Navajana, t.e. nova skolo, de iuj Ambedkaranoj) estas movado de budhisma revivigado en Barato ekde la 19-a jarcento. Ĝi ricevis sian plej substancan impeton en 1956 de la voko de B. R. Ambedkar por la konvertiĝo de dalitoj al Budhismo por eskapi socion bazitan sur kasto, kiu konsideris ilin kiel la plej malaltajn en la hierarkio.

Ambedkar rigardis Budhismon kiel manieron fini la baratan kastosistemon. Li konvertiĝis al Budhismo en 1956, tre mallonge antaŭ sia morto, do la movado ne ricevis tujan amasan subtenon de dalitoj. Post lia morto la ideo tamen kreskis dank' al Rajendranath Aherwar, la japandevena Surai Sasai, kaj la brita Sangharakshita. Estis organizitaj amaskonvertoj al Budhismo en diversaj barataj urboj en 1957, 2001, 2006 kaj 2007.

Budhismo hodiaŭ estas la kvina plej granda religio en Barato kaj budhistoj konsistigas ses elcenton da la loĝantaro de Maharaŝtro, kvankam malpli ol unu elcenton da la loĝantaro de Barato.

## Referencoj 
Kategorio:Budhismo en Barato
Kategorio:Barata socio
Nevado del Huila

**Nevado del Huila** kun 5364 m de alto, estas la plej alta vulkano en Kolombio situa en la departementoj Ujlao, Tolimo kaj Kaŭko. Ĝi estas videbla el la urbo Cali. Post esti dormanta dum pli ol 500 jaroj, la vulkano montris fortajn signojn de aktiveco en 2007 kaj 2008. Je la 20a de Februaro, 2007, estis pli ol 7000 "minoraj" sismaj eventoj, kaj estis forta stato de alarmo en la departementoj Kaŭko, Ujlao, Kaldaso kaj Kaŭko. La vulkano erupciis dufoje en Aprilo 2007, unufoje en Aprilo 2008 kaj denove en Novembro 2008. Erupcioj tuŝis iel la malgrandajn vilaĝojn ĉirkaŭ la volcano, ĉefe Paez, kie ties loĝantoj ankoraŭ memoras la erupcion de la vulkano Nevado del Ruiz kaj la detruo de Armero kiam mortis pli 20 000 personoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Global Volcanism Program 
* Nevado del Huila Volcano Observatory 

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Kolombio
Kategorio:Aktivaj vulkanoj
Monto Cristóbal Colón

eta|290px|Pico Cristóbal Colón en 2008.
**Pico Cristóbal Colón**, **Monto Cristóbal Colón** aŭ **Monto Kristoforo Kolumbo** estas la plej alta monto en Kolombio, kun ĉirkaŭkalkulita alto de 5 700 m. Ĝi estas ankaŭ la kvina plej elstara en la mondo. La plej proksima montopinto kiu estas pli alta estas Kajambe, ĉirkaŭ 1 288 km for. Estas permanenta neĝoĉapo sur tiu pinto kaj sur la najbaraj montoj. Ĝi estas parto de la montaro Sierra Nevada de Santa Marta, kun Pico Simón Bolívar. Tiu monto ricevas sian nomon laŭ Kristoforo Kolumbo.

Pico Cristóbal Colón kaj Pico Simón Bolívar estas la du plej altaj pintoj en Kolombio kaj estas tre similaj laŭ alto.

Pico Cristóbal Colón estis unuafoje grimpita en 1939 fare de W. Wood, A. Bakerwell kaj E. Praolini.

## Referencoj 
Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Kolombio
Imre Csuja

**Imre Csuja** [ĉuja], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Csuja Imre** estas hungara aktoro, voĉoaktoro.

Imre Csuja http://www.imdb.com/name/nm0190775/ naskiĝis la  en Hajdúnánás.

## Biografio 
Imre Csuja akiris aktoran diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1984. Lia ĉefa instruisto estis Zsuzsa Simon. Post siaj studoj li aliĝis al trupo de Nacia Teatro (Pécs). Inter 1987-1989 li estis membro de Teatro Csokonai (Debrecen), poste en Teatro Gárdonyi Géza. En 1990 li revenis al malgranda teatro en Budapeŝto, post jaroj li havis laŭokazajn rolojn. Ekde 2004 li apartenas al filia teatro de Teatro Madách. En 2009 li kreis solan prezentadon pri Endre Ady. Li apartenas al la plej konataj dubladaj aktoroj kun pli ol 800 hungaraj voĉoj. Li ricevis 4 premiojn inter 2005-2016. Li havis edzinon ekde 1983, kiu naskis trifoje.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** La ventego - Stephano
** Reĝo Lear - reĝo de la frankoj
** Hamleto - Polonius
** *Epifanio: aŭ kiel vi volas* - Orsino
* Alan Alexander Milne: Winnie-la-Pu - titolrolo
* Molière: Georgo Dandin - titolrolo
* József Katona: *Bánk bán* - Biberach
* Zoltán Egressy (verkisto): *Portugál* - drinkejisto

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* *Te rongyos élet* (1983)
* *Hosszú alkony* (1997) - ŝoforo
* Moskva Placo (2001) - Père de Kigler
* *Torrente 5* (2014)

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* *Macbeth* (1982)
* *X polgártárs* (1995)
* *Régimódi történet* (2006)
* *A mi kis falunk* (serio, 2017–)

## Dubladaj roloj 
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Peter Lorre, Henry Fonda, Spencer Tracy, Gregory Peck, Peter Ustinov, Louis de Funès, Telly Savalas, Richard Attenborough kaj aliaj

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* http://iszdb.hu/?szemely=1926&lap=munkassag
* http://port.hu/adatlap/szemely/csuja-imre/person-7554

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Centra Instituto por la Unia Katalogo

La **Centra Instituto por la Unia Katalogo de italaj bibliotekoj kaj bibliografiaj informoj** (, mallonge **ICCU**) estas itala registara agentejo kiu estis kreita en 1975 por anstataŭigi la Nacian Centron por la Unia Katalogo (), kiu siavice estis kreita en 1951 por konstrui ununuran katalogon de ĉiuj bibliotekoj en Italio. Ĝi havas sidejon en Romo en la nacia biblioteko.

La Instituto hodiaŭ vivtenas informteknologian reton je la nomo Nacia Biblioteka Servo ( aŭ mallonge SBN); ĝi respondas al demandoj kaj estas teknika-scienca konsilisto por la '''' (ĝenerala direkcio [fako] por librejaj heredaĵoj, kulturaj institutoj kaj aŭtoraj rajtoj) ene de la Ministerio de kultura heredaĵo kaj aktivecoj de Italio.

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo 

Kategorio:Registaro de Italio
Kategorio:Edukado en Italio
Kategorio:Bibliotekoj en Italio
Antigonida dinastio

La **Antigonida dinastio** (en la antikva greka Ἀντιγονίδαι, do "Antigonidoj") estis dinastio de helenismaj reĝoj kiuj descendis de Antigono Monoftalmo ("la unuokula"), generalo de Aleksandro la Granda. La regno de tiu dinastio ekzistis inter la jaroj 306 kaj 168 antaŭ nia erao, kaj estis fine venkita fare de la Romia Imperio, kiu en Macedonio instalis la romian provincon *Macedonia*. La plej orienta parto de la regno post tiu malvenko tamen transiris al la Seleŭkia Imperio.

Kategorio:Antikvaj imperioj
Kategorio:Dinastioj
Kategorio:Historio de Grekio