open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Konduktuso

En mezepoka muziko, **konduktuso** (latine *conductus*)
estas speco de liturgia voĉa komponaĵo por unu aŭ pluraj voĉoj.
La vorto devenas de latina *conducere* (eskorti),
kaj la konduktuso probable estis kantata dum la prediklibro
estis portata de sia gardoloko al la loko, kie ĝi estos legata.
La konduktuso estis unu el la ĉefaj specoj de voĉa komponaĵo
el la periodo ars antiqua de mezepoka muzikhistorio.

La formo probable originis en la sudo de Francio ĉirkaŭ 1150,
kaj atingis sian kulminan disvolvon dum la aktivado
de la skolo de Notre Dame en la frua 13-a jarcento.
La plejmulto de la konduktusoj el la granda kolekto
de mez-13-jarcentaj manuskriptoj de Notre Dame
estas destinitaj por du aŭ tri voĉoj.
Konduktusoj estas unikaj en la repertuaro de Notre Dame
ankaŭ pro tio, ke ili enlasas sekularajn melodiojn kiel fontmaterialon,
kvankam ankaŭ sanktaj melodioj estis ofte uzataj.
Oftaj temoj por la kantoj estis vivoj de la sanktuloj,
festenoj de la Sinjoro, la Naskiĝo, kune kun pli aktualaj temoj
kiel modela konduto de tiamaj kredantoj, kiel Thomas à Becket.
Grava kaj interesa repertuaro de konduktusoj el malfrue en la periodo
konsistas el kantoj, kiuj kritikas koruptojn de la klerikoj,
inkluzive de kelkaj, kiuj estas tre furiozaj.
Kvankam povas esti malfacile ilin prezenti al ni kantataj ekster preĝejo,
estas tre eble, ke la repertuaro povis havi ekziston
preter sia dokumentita liturgia uzo.

Preskaŭ ĉiuj komponistoj de konduktusoj estas anonimaj.
Kelkaj el la poemoj, el kiuj ĉiuj estas verkitaj en la latina,
estas atribuitaj al poetoj kiel Philip la Kanceliero
kaj John de Howden.

La stilo de la konduktuso estis plej ofte ritma,
kio konvenis al muziko akompananta procesion,
kaj preskaŭ ĉiam noto-kontraŭ-nota.
Stile ĝi estis tute malsimila al la alia ĉefa
liturgia polifonia formo de la tempo,
organumo, ĉe kiu la voĉoj kutime movis je malsamaj rapidoj;
en konduktuso, la voĉoj kantis kune, en stilo ankaŭ nomata diskanto.

La muzikteoriistoj
kiuj verkis pri la konduktuso
inkludas Franco de Kolonjo,
kiu konsilis verki belan melodion en la tenoro,
Johannes de Garlandia, kaj Anonymous IV.
Teoriisto Jacques de Liège el la frua 14-a jarcento,
vigla defendanto de la stilo *ars antiqua*
kontraŭ la nova "senmorala kaj diboĉa" stilo *ars nova*,
lamentis la mankon de intereso pri la konduktuso
flanke de tiamaj komponistoj.
La konduktuso daŭris plej longe en Germanio,
kie ĝi estis dokumentita ĝis en la 14-a jarcento.

## Referencoj kaj plia legado 
* *The New Grove Dictionary of Music and Musicians*, red. Stanley SADIE. 20 vol. Londono, Macmillan Publishers Ltd., 1980. ISBN 1-56159-174-2
* Richard H. Hoppin, *Medieval Music* (Mezepoka muziko). Novjorko, W.W. Norton & Co., 1978. ISBN 0-393-09090-6
* Janet KNAPP: "Conductus" (Konduktuso), Grove Music Online ed. L. Macy (Legita [1 februaro 2005]), (abona aliro)

Kategorio:Muzikaj formoj
Kategorio:Mezepoka muziko
Peterborough (Ontario)

]]
**Peterborough** estas urbo en Ontario (Kanado) kun ĉirkaŭ 80 000 loĝantoj (2004).

## Famuloj 
En Peteborough mortis hungara aristokrato Ilona Andrássy (flegistino).

Kategorio:Urboj en Ontario
Tony Pastor

**Antonio PASTOR** (naskiĝis la 28-an de majo 1837 en Broklino, Nov-Jorkio, Usono; mortis la 26-an de aŭgusto 1908 en Elmhurst (Nov-Jorkio)) estis amuzisto kaj la homo, kiu inventis vodevilon.

Tony Pastor tre june komencis sian karieron. Li kantis en la Nov-Jorka muzeo de P. T. Barnum. Dum la sekvaj jaroj li laboris en menestrelaj montraĵoj, en cirkoj kaj kiel komika kantisto en variecaj revuoj. Fine li komencis produkti variecajn programojn, vesperojn de ĉasta amuzado kiel alternativo al la malĉastaj montraĵoj de tiu tempo. En 1865 Tony Pastor kaj Sam Sharpley malfermis ''Tony Pastor's Opera House (operejo de Tony Pastor)* en Manhatano. Pastor poste aĉetis la duonon de Sharpley. Ekde la sama jaro li organizis vojaĝantajn menestrelajn trupojn, kiuj rondvojaĝis en Usono inter aprilo kaj oktobro ĉiujare. Ĉi tiuj programoj interesis virinojn kaj infanojn same kiel tradician viran vizitantaron. La teatro kaj la rondvojaĝantaj grupoj rapide popolariĝis kaj estis baldaŭ imitataj.

En 1881 Pastor luis la *Germanian Teatron* ĉe la 14-a Strato en Manhatano. Ĝi fariĝis vaste konata kiel la *Teatro de Tony Pastor.* Li alternis la programojn de la teatro inter operetoj kaj porfamiliaj variecaj montraĵoj. Tion oni nomis vodevilon. Lia teatro prezentis interalie Ben Harney, kiu ludis novstilon muzikon *(ragtime),'' Lillian Russell, May Irwin kaj George M. Cohan.

P
PASTOR, Tony
Pablo Iglesias Posse

:*Por la estro de la politika partio Podemos vidu paĝon: Pablo Iglesias Turrión.*
**Pablo Iglesias Posse** (Ferrol (Korunjo) 18-a de oktobro, 1850 -Madrido 9-a de decembro, 1925) estis hispana socialista politikisto, fondinto de la Hispana Socialista Partio kaj la sindikato Ĝenerala Unuiĝo de Laboristoj (UGT).

Tipa ekzemplo de la aŭtodidakta laboristo, li komencis labori tre juna kiel tipografo, kaj ekakiris sindikatistan konscion. La organizadon de la laborista movado helpis diversaj propagandaj agadoj de sendintoj de la Unua Internacio. Pablo Iglesias organizis sindikaton de presejlaboristoj.

La fondo de tuthispana politika organizaĵo okazis la 2-an de majo de 1879. La nova asocio ricevis la nomon *Hispana Laborista Socialista Partio*, kiu estas la plej malnova de la ankoraŭ ekzistantaj hispanaj partioj. Unu jaron poste li kunfondis la sindikaton UGT. Ankaŭ al Pablo Iglesias ŝuldiĝas la fondo de la gazeto "El Socialista" (*La Socialisto*) ankoraŭ publikigita.

En 1905 li estis elektita skabeno en la urbestraro de Madrido, kaj en 1910 unua socialista deputito en la hispana Parlamento.

Pablo Iglesias daŭre restis prezidanto de la Partio ĝis la fino de sia vivo. En la lastaj jaroj lia rolo estis pli reprezenta. Li estis tre respektata eĉ de la kontrauŭloj, pro lia honesteco, kaj adorata de la socialistaj bazoj, kiuj nomin lin *la avo*. Tamen, li ne kapablis malhelpi la splitiĝon de la partio, kiu kondukis al la formiĝo de la Hispana Komunista Partio baldaŭ post la Soveta Revolucio.

Li forpasis en 1925. Pli ol 150 000 civitanoj ĉeestis lian entombigon.

Pablo Iglesias montris plurajn fojojn simpation al Esperanto, interalie pro la influo de la socialista arkitekto Francisco Azorín, al kiu li asertis ke "se mi estus pli juna, mi lernus Esperanton".

eta|maldekstra|Pablo Iglesias
eta|maldekstra|Pablo Iglesias (José Noja, 2001).

Kategorio:Hispanaj politikistoj
Kategorio:Hispanaj socialistoj
Kategorio:Hispanaj presistoj
Kategorio:Tipografoj
Kategorio:Galegoj
Adjuvanto (lingvo)

**Adjuvanto** estas planlingvo kreita de Louis de Beaufront antaŭ ol li renkontis la lingvon Esperanto. De Beaufront diris, ke li forlasis sian projekton favore al Esperanto en 1889, kvankam li jam havis du eldonotajn librojn (vortaro kaj gramatikolibro). 

Estas iom da dubo pri la ekzisto de Adjuvanto, pri kiu de Beaufront parolis unue en 1904. Neniu vidis eĉ unu longan Adjuvanto-tekston. Laŭ de Beaufront, li deponis sian projekton ĉe notariejo ie en norda Francio, sed la manuskripto perdiĝis per fajrego dum la Unua mondmilito. Per studo de strukturoj de Adjuvanto, Gaston Waringhien kredas ke Beaufront kreis la projekton inter 1887 kaj 1894.

Adjuvanto estas nomata "proto-Ido" ĉar oni rigardas ĝin ne kiel veran sendependan lingvon, sed projekton por konstruo de Ido.

## Specimeno
Patro nia: *Patro nua, kvu estas in el ĉjelo, estez honorata tua nomo ; venez regno tua ; estez volo tua kome in el ĉjelo, tale anke sur el tero ; pano nua ĉaskaĵorna donez al nu hodje ; ed pardonez al nu debi nua, kome nu pardonas al nua debanti ; ed ne konduktez nu en tento, ma liberifez nu di el malbono.*

Krom la Patro nia, ekzistas nur alia teksteto konata en Adjuvanto: 

''Metante avan l'okuli ed en le mani di l'personi, kvun vu volas adtirir, hoca nekontestebla dokumenti(n) pri el internacjoneco d'el Adjuvanto, vi preske sempre venkos ilua heziti(n).* 

## Literaturo
* **1976**: *La enigmo de Beaufront'', en Literatura Foiro 7-a jaro 1976, n-ro 37-38 (i.a. pri Adjuvanto). 

## Eksteraj ligiloj
* http://donh.best.vwh.net/Esperanto/Historio/LeterojZ.6c.html  Retejo de Don Harlow.
* http://literaturo.org/HARLOW-Don/Esperanto/Historio/LeterojZ.6c.html Nova arkiva retejo de Don Harlow†.

Kategorio:Esperantidoj
Abstraktismo

[eta|upright=1.35|[Robert Delaunay, 1912–13, *La Unua Disko*, 134 cm (52.7 in.), Privata kolekto.]]
[eta|*[Fugo* (1914) fare de Vasilij Kandinskij]]
**Abstraktismo** (aŭ **abstrakta arto**) estas artobranĉo, kiu aperis komence de la 20-a jarcento, kiam la pentristoj foriĝis de la ripetado kaj stilo de la ĝistiamaj pentristoj. Oni parolis pro tio pri "senobjekta arto", kaj la konvinkitaj pri absoluta pentroarto.

Abstraktismo ekis ĉirkaŭ 1910 kaj travivis la tutan 20-an jarcenton paralele kun aliaj stiloj. Ĝi enkalkulas multajn skolojn pli aŭ malpli
efemerajn, kun pli aŭ malpli famaj nomoj: rusa konstruismo, okcidenteŭropa lirika abstraktismo, usona aga pentrado kaj aliaj.

## Ecaro 
Abstraktismo estas precipe pentra kaj skulpta nefigura stilo. Ĝi alternis inter pli severa, geometria aspekto trovebla ĉe la rusaj kaj germanaj iniciatintoj, pliposte en minimumismo, kaj pli libera aspekto trovebla ekzemple en okcidenteŭropa kaj usona makulaj kaj gestaj verkoj.

Fama ekzemplo de tiu dua aspekto estas la vastegaj pentraĵoj de Jackson Pollock, sur kiuj li promenis, ellasante la farbojn rekte el potoj aŭ ŝprucigante ilin per la peniko, tiel kreante platan spacon kun ĉie egale fortaj partoj, kun efekto de ĉiokovro (*all over*).

Abstraktismo longe eminente prezentis kaj ankoraŭ certagrade prezentas arton por elito, kiun ordinara publiko malakceptas.

## Tendencoj 
La verkoj de optika arto estas abstraktaj, kaj multaj el la plej konataj estis kreitaj en blankaj kaj nigra koloroj. Ĝenerale, ili okazigas en la rigardanto la impreson de movo, de la ekzisto de kaŝitaj bildoj, de modeloj de briloj kaj vibrado, aŭ de ŝvelo kaj misformado. En la verkoj de optika arto la rigardanto partoprenas aktive movante sin por kapti la optikan efekton komplete, kaj pro tio videblas kombinoj aŭ ripetoj de formoj, figuroj aŭ modeloj; oni uzas ankaŭ simplajn geometriajn figurojn kiel ortanguloj, kvadratoj, trianguloj aŭ cirkloj.

## Artistoj 
* César Baldaccini
* Vasilij Kandinskij
* Paul Klee
* Kazimir Maleviĉ
* Piet Mondrian
* Henry Moore
* Francis Picabia
* Jackson Pollock
* Mark Rothko
* Antoni Tàpies
* Zao Wou-Ki

### Abstraktaj pentristoj 
* Vasilij Kandinskij (1866-1944)
* František Kupka (1871-1957)
* Piet Mondrian (1872-1944)
* Vojtěch Preissig (1873-1944)
* Paul Klee (1879-1940)
* Kazimir Severinoviĉ Maleviĉ (1879-1935)
* Auguste Herbin (1882-1960)
* Hans Arp (1887-1966)
* Roger Bissiere (1888-1964)
* Alberto Magnelli (1888-1971)
* Hilla von Rebay (1890-1967)
* Joan Miró (1893-1983)
* Enrico Prampolini (1894-1956)
* Geer van Velde (1897-)
* Hans Hartung (1904-1989)
* Willem de Kooning (1904-)
* Giuseppe Santomaso (1907-1990)
* Gustave Singier (1909-1984)
* Alfred Messanier (1911-)
* Gottfried Goebel (1906-)
* Maria Helene Vieira de Silva (1908-1992)
* Afro (1912-1976)
* Jackson Pollock (1912-1956)
* Jean-Paul Riopelle (1923-2002)

## Vidu ankaŭ 
* Abstraktado
* Abstrakta ekspresionismo
* Moderna arto
* Suprematismo

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.artelino.com/articles/abstract_art.asp 
* http://www.abstract-art.com/index.shtml 
* http://www.fernand-verhaegen.be , 


Kategorio:Abstraktado
Kategorio:Ismoj
Kategorio:Abstraktismaj pentristoj
Poparto

Ne konfuzu kun Popola arto (popolarto)
----[eta|upright|Charles Demuth, *I Saw the Figure 5 in Gold* 1928, kolekto de la [Metropola Muzeo de Arto, Novjorko.]]
**Poparto** estas arta skolo, kiu aperis komence de la 1950-aj jaroj en Anglio. Iom poste ĝi prosperis ankaŭ en Usono. Tre ofte estas uzata pro tio la anglalingva nomo "pop art". Tiu nomo rilatas al la uzado de bildoj kaj aĵoj produktitaj de la **pop**-ola kulturo kaj al la amaskomunikiloj, nome reklamado, kinarto, bildostrioj kaj konsumproduktoj.

## Ecaro 
Provoke al la klera artisma medio, parte aprobe, parte ironie al la konsumisma socio, poparto eksponas banalajn objektojn. Tiuj povas esti ekzemple aĵoj aĉetitaj en superbazaro, pentritaj grandigoj de bildstriaj figuroj, portretoj de momentaj popularaj famuloj.

Dekomenca celo estis kontraŭi la tiamajn kulturajn elitojn pli interesitajn por la usona abstrakta ekspresionismo, malpretaj akcepti esprimojn el la disvastigita popola kulturo.

En 1963 Alex Katz per "Sylvia" konfirmas la uzadon de kinartecaj bildoj, tiuokaze de Lauren Bacall. Samepoke la germana Wolf Vostell uzis la bildon de Liz Taylor kiel Kleopatro. Sed eble estis la figuro de Marilyn Monroe kiu plej estis ripetita de la popartistoj, ekde ties uzado fare de Warhol. Tio kongruis kun la tendenco inkludi erotismon en la artaĵoj, elemento same devena kaj el la reklamada taskaro kaj el la kinarto.

## Listo de artistoj 
* Richard Hamilton
* David Hockney
* Roy Lichtenstein
* Claes Oldenburg
* Andy Warhol
* Franz West

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *Pop Art: A Brief History*, MoMA Learning
* *Pop Art in Modern and Contemporary Art*, The Met
* Brooklyn Museum Exhibitions: Seductive Subversion: Women Pop Artists, 1958–1968, Oct. 2010-Jan. 2011
* Brooklyn Museum, Wiki/Pop  (Women Pop Artists)
* Tate Glossary term for Pop art 

Kategorio:Moderna arto
Novklasikismo

[eta|250px|John Russell Pope, Jefferson Memorialo en [Vaŝingtono (Usono), 1939-1943]]
[eta|250px|Max Littmann: la Granda Teatro de [Stanisław Moniuszko en Poznano aŭ kurte: Operejo en Poznano (Pollando), 1909-1910]]
[eta|250px|Adam Ballenstaedt: [Baziliko de Sankta Vincento de Paul en Bydgoszcz (Pollando), 1925-1939]]

**Novklasikismo** estas stila tendenco en la historio de arto, kiu historieme baziĝas sur klasikaj modeloj de antikvaj Romio kaj Grekio. La nocio havas malsamajn signifojn en diversaj lingvoj kaj kulturaj regionoj kaj pro tio facile konfuzas.

## German-lingva koncepto 
En la tradicio de german-lingvaj kulturoj novklasikismo estas historiema art-stilo en la frua 20-a jarcento, kiu precipe estis aplikata en arkitekturo.

## Franc-lingva koncepto 
En la tradicio de franc-lingvaj kulturoj novklasikismo estas stilo de eŭropaj kaj nordamerikaj belartoj, kiu daŭris de 1750 ĝis proksimume 1850. Ĝi estas iu el la periodaj resobriĝoj de okcidenta arto, kontrasta al la antaŭa rokoko kaj en sia lasta parto konkura kun romantikismo.

Malfruan novklasikismon aplikatan al meblarto kaj hejm-ornamo, kun influo de antikvaj egiptaj modeloj, kia ekzistis en Francio, oni kelkfoje nomas empiro.

### Ecaro 
Novklasikismo serĉas siajn modelojn precipe en antikva Romio. Ĝiatempaj arkeologiaj esploroj kaj eltrovoj provizis abundan materialon. Ekzemple la elfosado de la urbo Pompejo en Italio malkovris al novklasikistoj la forgesitan antikvan ornaman pentrarton.

Novklasikistoj ŝatis rektajn, simplajn formojn, vastajn kaj noblajn verkojn. Konstruaĵoj imitas malnovajn helenajn templojn, prefere laŭ la pli sobra doria stilo. Pentraĵoj prezentas solenajn scenojn per firma desegno, per ĝenerala geometria skemo el rektoj, per dampitaj koloroj.

En sia pli intima flanko novklasikismo produktis ankaŭ belajn realismajn portretojn, kaj la unuajn industriajn ŝtofojn, metalaĵojn kaj porcelanojn.

### Artistoj - hejm-ornamistoj 
* James Robert kaj John Adam

### Artistoj - konstruistoj 
* Thomas Jefferson
* Leo von Klenze
* Jacques-Germain Soufflot

### Artistoj - pentristoj 
* Jacques-Louis David

## Vidu ankaŭ 
* Novklasika arkitekturo
* Novklasikismo (muziko)
* *Adam style*


Kategorio:Arto de la 18-a jarcento
Kategorio:Arto de la 19-a jarcento
Kategorio:Klerismo
Kategorio:Artaj movadoj
Kategorio:Dekoracia arto
Ekstera politiko de Argentino

eta|Landoj kun kiuj Argentino havas diplomatajn rilatojn
Historie, la **ekstera politiko de Argentino** ĉiam estis gvidata de timo al brazila hegemonio en Sudameriko. En 19-a jarcento, Urugvajo, antaŭe provinco de Brazila Imperio estis kreita kiel kusena ŝtato per influo de Britio. Brazila Imperio intervenis du foje en Argentino.

Kiam, en komenco de 20-a jarcento, la Barono de Rio Branco estigis la strategion de privilegia asocio al Usono, Argentino vigligis siajn ligojn kun Eŭropo. En tiu tempo, Argentino anoncis la Doktrinon de Drago (1902), bazita en Doktrino de Monroe, laŭ kiu, neniu fremda lando, inkluzive Usono, povus uzi perforton kontraŭ Amerika nacio por kolekti debetojn.

Kontraŭusonismo markis la argentinan diplomacion dum jardekoj. Dum la Dua mondmilito, Argentino emis apogi al Akso. Nur en 1944, Bonaero apogis la Aliancanojn.

Post la Dua mondmilito, Usono trudas al tuta amerika kontinento la tutamerikan solidarecon kiu signifis kontraŭ-komunismon kaj partoprenon en Malvarma milito per akceptado de Doktrino de Truman. De tiu tempo okazis la reveno de Brazilo al latinamerika politiko. Mokaĵo diras ke usonanoj pensas ke ĉefurbo de Brazilo estas Bonaero, ĉar ili postulas la saman eksteran politikon al Brazilo kaj Argentino kaj ne agnoskis la profundajn kulturajn kaj historiajn diferencojn inter la du landoj. Sed, ŝajne, ankaŭ usonanoj ne vidas diferencon inter meksikanoj kaj argentinoj. Foje, dum la estraro de Juan Domingo Perón, ili sendis al Bonaero kinan filmon kiu montris argentinojn uzante meksikajn sombreroj, tio kaŭzis ribelon kaj protestojn kontraŭ usona ambasadejo en Bonaero.

La Militista registaro prenis la aŭtomatan apogon al Usono kaj aliaj diktaturoj de Sudameriko. Kiam Jimmy Carter malapogis la latinamerikajn diktaturojn, Argentino reprenis sian tradician kontraŭ-usonan politikon. En 80-a jardeko la fiaska Falklanda milito metis Argentinon en izola pozicio.

Carlos Menem invertis la historian vojon de argentina eksterna politiko. Lia elekto de monsanĝa sistemo peso/dolaro estis sekvata de anonco, en 1991, de estigo de *karnaj rilatoj* inter Bonaero kaj Vaŝingtono. Sed la ŝanĝo signifis kontinuecon, la aŭtomata ligo al Usono servis kiam ekvilibrilo al brazila lidero en Sudameriko, ĉar ekde la fino de 80-a jardeko, Brazilo serĉis enmeton pli konkurencebla en globalizo kaj tiu metis Brazilon en ekonomian disputon al Usono. Mercosur estis simbolo de tiu lidereco, pro tio, Argentino, kiu ekonomie dependis de ĝi, politike serĉis malvigligi la ekonomian blokon.

Kategorio:Ekstera politiko de Argentino
Kategorio:Ekstera politiko laŭ landoj
Giuliana Sgrena

**Giuliana SGRENA** [ĝulJAna ZGREna], naskita la 20-an de decembro 1948 en Masera (provinco de Verbano en Piemonto], estas itala ĵurnalisto.
Ŝi verkas precipe por la ĵurnaloj *Il Manifesto* (itala komunista gazeto) kaj *Die Zeit* (germana).
En 2003 la itala prezidento nomumis ŝin "kavaliro de la laboro".

Je la 4-a de februaro 2005 ŝi en Irako estis forkaptita de la organizaĵo Islama Ĝihado, kiam ŝi estis en Bagdado por fari raportojn.
La forkaptintoj minacis mortigi ŝin, se ne Italio retiros siajn trupojn el Irako.
En Italio okazis grandaj manifestacioj postulantaj ŝian liberigon (la 19-an de februaro en Romo manifestaciis duona miliono).

Je la 16-a de februaro 2005 la redakcio de Associated Press en Bagdado ricevis videoaĵon, en kiu Sgrena petas la retiriĝon de italaj trupoj kaj ke ŝia kolego kaj kunulo *Piero SCOLARI* [skoLAri] publike montru fotojn de irakaj infanoj trafitaj de usonaj bomboj.

Je la 21-a de februaro 2005 italaj ĵurnalistoj forlasas Bagdadon, laŭ peto de la sekretaj servoj.

Je la 4-a de marto 2005 italaj agentoj (de SISMI = Servo pri Informoj kaj Sekureco Militistaj) sukcesis traktade liberigi ŝin kaj intencis veturigi ŝin al la flughaveno de Bagdado por irigi ŝin al Italio.
Survoje usonaj soldatoj pafis al ilia aŭto, mortigis la italon *Nicola CALIPARI* [NIkola kaLIpari] kaj vundis aliajn, inter kiuj ankaŭ Sgrena.
Ne estas klare, kio precize okazis; la usonanoj asertis, ke
* la aŭto tre rapidis
* la aŭto ĉe kontrola stacio ne haltis post ordono
* ili ne estis informitaj pri la afero
* ili pafis nur al la motoro de la aŭto.
Italaj servoj asertas, ke
* la aŭto ne rapidis
* ne estis tie kontrola stacio, nek ordono halti aŭ iu alia averto antaŭ la pafoj
* la usona armeo estis informita ne nur pri la liberigo, sed ankaŭ pri la itinero de la aŭto kaj la tempo de ĝia alveno flughavene
* 300 ĝis 400 pafoj trafis la tutan aŭton kaj sen la protekto fare de Calipari certe mortigus Sgrena-n.

Estas onidiroj, ke Italio elaĉetis Sgrena-n je unu aŭ eĉ pluraj milionoj da eŭroj, kio estus kontraŭ la ordonoj de Usono, kiu rifuzas negocadon kun teroristoj.
En artikolo verkita en hospitalo Sgrena supozis, ke pro tiu negoco Usono provis mortigi ŝin.

----
Usonaj aŭtoritatoj promesis enketon pri la okazaĵoj.
Silvio Berlusconi, itala ĉefministro, du semajnojn post la okazo anoncis, ke Italio en septembro 2005 komencos retiri sian soldataron en Irako.

## Eksteraj ligiloj 
* http://www.ilmanifesto.it/pag/sgrena/en/420dd721e0ff0.html  
* http://www.zeit.de/2005/06/giuliana_sgrena3 
* http://ilmanifesto.it/pag/sgrena  
* http://vauro.dyndns.org  

Kategorio:Italio
Kategorio:Usono
Hamamaco

eta|maldekstre|280ra|
eta|maldekstre|280ra|
eta|maldekstre|280ra|
eta|maldekstre|280ra|
la urbo **Hamamaco**, (, prononco ; laŭ Hepburn-transliterigo *Hamamatsu-shi*; laŭ Kunrei *Hamamatu-si*) situas en la okcidenta parto de la gubernio Ŝizuoko en Japanio. Laŭ la stato de la censo  en la urbo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Laŭ japana kvalifiko ĝi estas Granda Urbo kun Esceptoj.

## Kvartaloj 
La urbo Hamamaco ekde komenco de 2024 enhavas 7 kvartalojn.

La 1-an de januaro 2024, la nombro da kvartaloj estis reduktita de sep ĝis tri kiel parto de municipa restrukturigo. *Naka-ku, Higashi-ku* - prononco [Higaŝi-ku], *Nishi-ku* - prononco [Niŝi-ku],  *Minami-ku* kaj parto de *Kita-ku* estis kunfanditaj en novan kvartalon *Chūō-ku* - prononco [Ĉuo-ku]. *Hamakita-ku* kaj la resto de *Kita-ku* estis kunfanditaj por formi *Hamana-ku*, dum *Tenryu-ku* - prononco [Tenrju-ku] - restis senŝanĝa. La reorganizo estis komence aprobita per referendumo okazigita la 7-an de aprilo 2019.

## Historio 
La loko nomiĝis "Hikuma" sed poste renomiĝis "Hamamacu", kiam *Tokugawa Ieyasu*, establanto de la ŝoguna reĝimo de *Tokugawa*, konstruis tie la kastelon *Hamamacu*.

## Ekonomio 
La granda entrepreno Suzuki havas sian sidejon en Hamamaco.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Tajheja Megalopolo

## Eksteraj ligiloj 
*  (ĉefe , ,  kaj )

Kategorio:Urboj de Japanio
Mu isamaa, mu õnn ja rõõm

**Mu isamaa, mu õnn ja rõõm** ("mia patrujo, mia feliĉo kaj ĝojo") estas la nacia himno de Estonio uzita ekde 1920 kaj ree uzita ekde 1990.

La melodio estas fare de Fredrik Pacius, kiun uzas ankaŭ la Finnlanda nacia himno, Maamme. La vortojn verkis Johann Voldemar Jannsen.

## Estonaj vortoj 
*Mu isamaa, mu õnn ja rõõm,
kui kaunis oled sa!
Ei leia mina iial teal
see suure laia ilma peal,
mis mul nii armas oleks ka,
kui sa, mu isamaa!

Sa oled mind ju sünnitand
ja üles kasvatand;
sind tänan mina alati
ja jään sull` truuiks surmani!
mul kõige armsam oled sa,
mu kallis isamaa!

Su üle Jumal valvaku,
mu armas isamaa!
Ta olgu sinu kaitseja
ja võtku rohkest õnnista,
mis iial ette võtad sa,
mu kallis isamaa!*

## Vidu ankaŭ 
* Himno de la Estona SSR

Kategorio:Naciaj himnoj
Kategorio:Naciaj simboloj de Estonio
Kategorio:Kulturo de Estonio
Kategorio:19-a jarcento en Estonio
Kategorio:20-a jarcento en Estonio
Bělá (distrikto Opava)

**Bělá** estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). Rimarkindaĵo estas bredekipaĵo por bredado de trutoj, kiu nuntempe allogas vizitantojn el la tuta regiono.

## Historio 
La unua mencio pri ĝia ekzistado estas el la jaro 1349. La vilaĝo estis en la 14-a kaj la 15-a jarcentoj en posedaĵo de reganta familio. Bělá estis la 1-an de januaro 1979 kunigita kun vilaĝo Chuchelná kaj hodiaŭ ĝi estas denove memstara vilaĝo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
**Preĝejo de sankta Johano Baptisto** – konstruaĵo estis finita en la jaro 1933.

**Arbargardistejo** – malnova arbargardistejo kun sep bazŝtonoj de devenaj posedintoj Rothschildidoj el la jaro 1856.

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Tropo

**Tropo** estas stilfiguro, ĉe kiu oni anstataŭas vorton per alia ne sinonima, ekzemple metaforo, ironio, metonimio, sinekdoĥo

## Lingvoscienca uzo
**Tropo** estas retorika vortfiguro,
kiu konsistas el vortludo, t.e. uzo de vorto en maniero alia ol tiu,
kiu estas konsiderata ĝia laŭvorta aŭ ordinara formo.
La alia granda kategorio de vortfiguroj estas la skemo,
kiu envolvas ŝanĝon de la *ŝablono* de vortoj en frazo.

Tropo devenas de la helena vorto *tropos*, kiu signifas "turno",
ekzemple en *heliotropo*, floro, kiu sin turnas al la suno.
Ni povas prezenti al ni la tropon kiel manieron turni vorton
for de ĝia ordinara senco, aŭ ŝanĝi ĝin en ion alian.

Multaj tropoj estas identigitaj, i.a.:
*metonimio, t.e. *rilato*.
*ironio, t.e. *maloj*.
*metaforo, t.e. *komparoj*.
*sinekdoĥo, t.e. disigo de la *tuto* en la *parton*.

(Por pli plena listigo, vidu vortfiguro)

## Literatura uzo
En literaturo, tropo estas konata kaj ripetita simbolo,
stilo, rolulo, aŭ afero, kiu saturas certan specon de literaturo.
Ili estas plej ofte forte ligitaj al ĝenro.
Ekzemple, tropoj en horora literaturo kaj filmo
inkludas la frenezan scienciston aŭ malluman kaj ŝtorman nokton.
Tropoj povas esti ankaŭ intrigoj aŭ okazaĵoj,
kiel la tropo en sciencfikcio de invado de eksterteranoj,
kiujn oni forpelas en la lasta momento.

Aŭtoroj, kiuj dependas de tropoj,
estas ofte rigardataj kiel senfantaziaj kaj senspicaj.
Tamen, multaj aŭtoroj tordis tropojn en novajn formojn tre sukcese.
Stephen King estas notinda pro tio,
ke li prenis pli malnovajn hororotropojn
kaj ilin reverkis en la modernan mondon
kun bonegaj rezultoj.

## Tropoj en filozofio de historio
La uzon de tropoj etendis de lingvoscienca uzo
ĝis la fako de filozofio de historio, inter aliaj teoriistoj,
Hayden White en sia *Metahistory* (1973).
Oni ĝenerale komprenas tropojn kiel stilojn de traktatoj
— anstataŭ kiel vortfigurojn —
sur kiuj baziĝas la verkado de la historio fare de historiistoj.
Ili estas historie determinitaj tiom multe,
kiom la historiografion de ĉiu periodo
difinas specifa speco de tropo.

Laŭ Hayden White, tropoj historie malvolviĝis en jena ordo:
metonimio, metaforo, sinekdoĥo, kaj fine ironio.

## Tropoj en muziko
En muziko, **tropo** estas neordita kolekto de ses diversaj tonaltoj,
tio, kio estas nun nomata neordita tonaltseso;
ekzistas du en dekdutona temperado egala.
Tropojn uzis Josef Matthis Hauer en sia dekdutona tekniko
disvolvita tuj antaŭ sed senfamigita de tiu de Arnold Schönberg.

## Vidu ankaŭ 
* Antonomazio
* Alegorio
* Parabolo (retoriko)
* Perifrazo
* Vortfiguroj

Kategorio:Literatura teorio
Kategorio:Parolfiguroj
Kategorio:Retoriko
Kategorio:Akordoj
Emblemo

[eta|233x233px|La [kolombo kun olivarbbranĉo enbeke estas emblemo de paco, devena el la kolombo, kiu tiele anoncis al Noa la finon de la diluvo]]
[alternative=Esperanto Lingvo Internacia.svg|eta|192x192px|La [verda kvinpinta stelo estas emblemo de Esperanto]]
**Emblemo** estas figuro, kiu konvencie reprezentas abstraktan aŭ konkretan ideon, do speco de bilda simbolo. Laŭ Francisko Azorín, **emblemo** estas *Figuro, bildo reprezentanta simbole econ aŭ aĵon.* Li indikas etimologion el greka *emblema*, el *emballo* (enmeti), kaj de tie venas la latina *emblema*.

## Abstraktaj ideoj 
Pure abstraktaj ideoj, kiuj eĉ ne estas reprezentataj per iuj objektoj, ofte posedas emblemon, kiu ekzemple servas por arta, rapida kaj internacia reprezentado.
* Verda stelo estas la emblemo de Esperanto.
* Kolombo estas emblemo de paco.
* Urso kaj bovo estas la emblemo de borsa komerco.
* Ok-radia rado estas emblemo de budhismo.
* Lunarko estas la emblemo de islamo.
* Ses-pinta stelo kaj sepbraka kandelabro estas la emblemoj de judismo.
* Kruco estas la emblemo de kristanismo.
* Pesilo kaj virino kun bendo sur la okuloj estas la emblemoj de justeco.
* Desegnaĵo de homo kun fingro sur la lipoj indikas devigon silentiĝi.

## Firmaoj kaj produktoj 
Multaj firmaoj publike prezentas sin ne nur per sia firmonomo, sed ankaŭ per rekonebla markemblemo (neologisme **logotipo** aŭ **logoo**). Bona markemblemo estas atentokapta, facile rekonebla kaj internacie uzebla sen tro da lingvodependeco. Malgraŭ la lasta punkto, multaj firmaoj uzas kiel emblemon la nomon skribitan en karakteriza fonto.

Ekzemple:

* Krokodilo estas la emblemo de franca entrepreno «Lacoste».
* Baŭmanta ĉevalo estas la emblemo de la aŭtomobila marko «Ferrari».
* Mordita pomo estas la emblemo de la firmao «Apple».

## Sanktulaj atributoj 
Multaj katolikaj sanktuloj posedas specialan emblemon aŭ atributon, laŭ kiu ili estas rekoneblaj en arta reprezentaĵo:
* Sankta Terezo el Lisieux posedas rozojn (por sendi ilin al homaro).
* Sankta Petro posedas ŝlosilojn (oni diras de ĉielo).

## Blazonoj 
Blazono utilas kiel emblemo de ties posedanto: individuoj (ĉefe nobeloj kaj ekleziuloj, sed ne nur) aŭ grupoj (familioj, korporacioj, komunumoj, landoj...)

## Ludkartoj 
Ankaŭ la diversaj familioj de ludkartoj en kartaro nomiĝas emblemoj. En franca kartaro ekzistas la emblemoj trefo, piko, kero kaj karoo. En hispana ludkartaro oro, pokalo, spado kaj klabo.

## Vidu ankaŭ 
* Vikipedio:Emblemoj
* Markemblemo
* Simbolo

## Notoj 

Kategorio:Simboloj
Kategorio:Figuroj
Bolatice

**Bolatice** (, ) estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1250, en letero de papo Inocento la 4-a, kiu la teritorion de vilaĝo donas al cisterciana monaĥejo en Velehrad. Parto de la vilaĝo estas vilaĝeto Borová (1921-1945 *Heneberky*, ).

## Loĝantaro 
## Partoj de municipo 
* **Bolatice**
* Borová

## Memorindaĵoj
**Baroka kastelo** estis konstruita en la jaroj 1724–1748 kun frue baroka ŝtona portalo. Nuntempe la kastelo estas sidejo de vilaĝoficejo.

**Preĝejo de sankta Stanislavo** – en la jaro 1682 vizitis Bolatice-on pola reĝo Jan Sobieski. La preĝejo, konstruita en Bolatice en la jaro 1703, estis inicita al sankta Stanislavo, pola patrono, por memoro de tiu ĉi evento.

## Naskiĝintoj
En la municipo naskiĝis germana verkisto August Scholtis (1901-1969) kaj ĉeĥa aktoro Pavel Návrat (1921-2010).

## Rilataj artikoloj
* Fervojlinio Kravaře ve Slezsku – Chuchelná

## Pluaj fotoj 

Bolatice, autobusové nádraží.JPG|Aŭtobusa stacidomo
Bolatice, památník padlých v 1. světové válce.JPG|Monumento al falintoj en la 1-a mondmilito
Bolatice, kruhový objezd.JPG|Trafikocirklo


Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Bohuslavice (distrikto Opava)

**Bohuslavice** estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio
La unua mencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1288, tiutempe ĝi apartenis al sinjorujo de potenca familio de Sinjoroj el Kravaře, kiuj en unu familia linio nomis sin per kromnomo "el Bohuslavice". En la katastro de vilaĝo troviĝas sume 8 fiŝlagoj, kiuj estas uzataj por bredado de fiŝoj.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Preĝejo de La plej sankta Triunuo – domina konstruaĵo de la vilaĝo estis konstruita dum la 18-a jarcento. La preĝejo estas ununava kaj ĝi situas en direkto okcidento – oriento. Interesaĵo de tiu ĉi konstruaĵo estas, ke la turo estas alkonstruita malantaŭ prebisterio.
* Kverko de Struhal – naturmemorigaĵo, 400-jaraĝa kverko kreskas maldekstre de biciklovojo direkte al municipo Chuchelná.

## Pluaj fotoj 

Bohuslavice (OP), kaple.JPG|Kapelo
Bohuslavice (OP), rybníky (2).JPG|Fiŝlago
Bohuslavice (OP), OÚ.JPG|municipa ofico
Bohuslavice (OP), hřbitov, brána.JPG|Pordego de tombejo
Struhalův dub.JPG|Kverko de Struhal

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Darkovice

**Darkovice** estas municipo de Regiono Hlučín en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1250. Meze de la vilaĝo estas **kapelo de sankta Floriano**, el la jaro 1823, kiun konstruis servutuloj por memorigo de malvalidigo de laborego en Prusio. En norda parto de la vilaĝo situas kulturdomo kun futballudejo, basketbala ludejo kaj tenisejoj. Allogaĵo estas ankaŭ naturbaniĝejo kun ludejo por stranda volejbalo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
En katastro de la municipo troviĝas objekto de ĉeĥoslovaka peza fortikaĵo MO S-20 "Orel", kiu nun kreas parton de Muzeo de fortikaĵoj. La objekto estas lasita en stato el la jaro 1945.
## Vidindaĵoj
*Preĝejo Sankta Hedvigo


Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Dolní Benešov

**Dolní Benešov** estas urbo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio
Per skribdokumento de la ĉeĥa reĝo Vladislao la 2-a Jagello Dolní Benešov estis en la jaro 1493 avancigita je urbeto eĉ kun dono de rajto havi foiron. Urbo Dolní Benešov komune kun ties urboparto Zábřeh etendiĝas en maldekstra bordo de rivero Opava. Vizitantoj de la urbo povas agrable promeni ĉirkaŭ vico da fiŝlagoj, el kiuj la plej granda estas fiŝlago nomata Nezmar.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
**Kastelo** – la kerno de kastelo devenas el la 16-a jarcento. Parto de la kastelkonstruaĵoj estas kastela kapelo, kiu servas kiel muzeo. Alia konsistero de la kastelo estas parko kun areo 1,7 ha. Hodiaŭ la kastelo estas sidejo de urba oficejo.

## Naskiĝintoj 
* Cyprián Lelek

## Rilataj artikoloj
* Fervojlinio Opava východ – Hlučín


Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Urboj en distrikto Opava
Kategorio:Urboj en Ĉeĥa Silezio
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Hněvošice

eta|maldekstra|250px|Ligna baroka preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo
**Hněvošice** estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenas el 1288, devene ĉi tie estis kortego kun burgaro. Hněvošice situas en historia linio kuniganta urbon Opava kun Racibórz, ĉi tie estas establita limpasejo por malgranda limregiona kontakto.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
**Ligna preĝejo de sanktaj Petro kaj Paŭlo** estas unika konstruaĵo en la jaro 1730, kiu estis konstruita evidente sur loko de pli malnova konstruaĵo. La interna ekipaĵaro devenas plejparte el la 30-aj jaroj de la 18-a jarcento.

**Bosko en Hněvošice** – ekde la jaro 1969 ĝi estas naturrezervejo kun elementoj de karpata flaŭro.

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Chuchelná

:*Ekzistas ankaŭ Chuchelna.*

**Chuchelná** ( (antaŭe *Kuchelna über Ratibor*), ) estas municipo en Ĉeĥio situanta en Hluĉinio. Ĝi situas en senpera proksimeco de la pola landlimo tri kilometrojn de pola urbo Krzanowice. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. Komence de la 17-a jarcento Chuchelná venis en la manojn de familio Lichnovský el Veštice.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
**Preĝejo de Avanco de sankta Kruco** – devena preĝejo, kiu estis konstruita en la jaroj 1921 kaj 1922, estis detruita dum la Dua Mondmilito. Nova preĝejo estis konsekrita en la jaro 1996.

**Kripto de familio Lichnovský** – romantikanta okflanka centra konstruaĵo el nemasonita kruda masonigaĵo en la centro de vilaĝo. La kripto devenas el fino de la 19-a jarcento. En kapelo estas metitaj korprestaĵoj de Mario, princino von Croy kaj de princo Karl Max von Lichnowsky.

**Kastelo de familio Lichnovský** – ĝi servis kiel ĉasista kaj ekskursa rezidenco. En la jaro 1952 ĉi tie estis establita la unua postmalsana hospitalo en Ĉeĥoslovakio.

## Transporto 
En Chuchelná estas fina transportejo de Fervojlinio Kravaře ve Slezsku - Chuchelná, kiu ĝis fino de la Dua Mondmilito daŭrigis ĝis tiam germana, nun pola Ratibor.

## Rilataj artikoloj
* Fervojlinio Kravaře ve Slezsku – Chuchelná

## Vidu ankaŭ
* Landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando

## Pluaj fotoj

Chuchelna station1.JPG|Fervojstacio Chuchelná
Chuchelná.jpg|Chuchelná
Chuchelna track end.JPG|Fino de la fervojlinio en Chuchelná


Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Minimumismo

**Minimalismo** (angle: ***Minimal Art***) estas arta movado en bildarto, desegno, kino, arkitekturo, muziko, danco kaj poezio. Pura minimumisma stilo rilatas al redukto en la vida bildo, koloroj kaj penado rezignante pri subjektiva originala referenco.
260px|eta|"La Muro" (origine, "La Muro") estas la verko de Tony Smith, montrata ĉe la William Griffin Gallery en Santa Monica - ilustraĵo de minimumisma verko
260px|eta|Donald Judd "Untitled", concrete sculpture, 1991, Israel Museum, Jerusalem

La koncepto kiel fluo aperis unue en la 1950-aj jaroj, prosperis en la 1970-aj jaroj kaj daŭre estas movado, kiu havas stilan kaj ideologie influan movadon en la branĉoj de nuntempa kulturo.
La bildarta minimumismo reagas al la objektismo de poparto per konscia simpligo de artaĵoj. oni povas konsideri ĝin parto de abstraktismo. Ĝi prezentas tre simplajn, ordinare grandajn objektojn: unufarbajn pentraĵojn, kubegojn aŭ aliajn geometriaĵojn...

La muzika minimumismo ofte uzas simplan melodian frazon multfoje ripetitan, eble kun etaj kaj poiomaj ŝanĝoj.

Signifaj minimumisnaj komponistoj estas Philip Glass, Steve Reich kaj Terry Riley.

La rilato inter bildarta kaj muzika minimumismoj ne estas tre forta. Kelkaj minimumismaj komponistoj, ĝenerale rigardataj kiel minimumistoj, mem malŝatas la terminon.

## En arkitekturo 
* David Chipperfield

## En pentrarto 
* Frank Stella

260px|eta|Kazimir Malevich, Black Square, 1915, oil on canvas, 79.5 x 79.5 cm, Tretyakov Gallery, Moscow

260px|eta|Tony Smith, Free Ride, 1962, 6'8 x 6'8 x 6'8

260px|eta|La rekonstruo de la Germana Pavilono de Ludwig Mies van der Rohe en Barcelono

260px|eta|330 Norda Wabash en Ĉikago, minimumisma konstruaĵo de Ludwig Mies van der Rohe

[400px|eta|Ryōan-ji seka ĝardeno. La argila muro, makulita de aĝo per subtilaj brunaj kaj oranĝaj tonoj, reflektas "wabi" kaj la rokan ĝardenon "sabi", kune reflektante la japanan mondkoncepton aŭ estetikon de "wabi-sabi".37]

400px|eta|Varmiga strio bildigas mondajn temperaturojn de 1850

Kategorio:Arto
Kategorio:Filozofio
Chlebičov

**Chlebičov** estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  ().

 

## Historio
La unua mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1250, kiam ĝi estis posedaĵo de cisterciana monaĥejo en Velehrad. Laŭ mito, monaĥo nomata Chlebiš fondis la vilaĝon. Vilaĝo Chlebičov situas super riveraj terasoj de rivero Opava en milde ondiĝinta agrikultura pejzaĝo. En la vilaĝo troviĝas fajroakvo-rezervujo, reguligita por baniĝado, vintre ĝi servas kiel glitejo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
**Kapelo de Virgulino de la Rozario** – kapelo devenas el la jaro 1895. En la jaro 1997 ĝi estis amplekse renovigita.

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Petřkovice (Ostrava)

**Petřkovice** (; ĝis 1907, , ) estas eksa municipo en Ĉeĥio, ekde la 24-a de aprilo 1976 parto de urbo Ostrava, ekde la 24-a de novembro 1990 urba parto de la statuta urbo Ostrava, sur kies norda rando ĝi situas. Vivas ĉi tie  (). Sudoriente fluas rivero Odra. Super ties kunfluejo kun Ostravice elstaras monteto Landek. Temas pri la plej signifa arkeologia trovejo en Ostrava-regiono.

## Historio 
La unua mencio pri ekzistado de la vilaĝo devenas nur el la jaro 1377. La vilaĝo estas kunigata kun proksima burgo sur Landek el la 2-a duono de la 13-a jarcento (konserviĝis nur malgrandaj restaĵoj). En monteto Landek same troviĝas signifa arkeologia trovejo. En la jaro 1782 estis en Petřkovice komencita unua profundaĵminado de nigra karbo en la regiono. La minado estis definitive finita en la jaro 1986. Hodiaŭ en la areo de eksa karbominejo nomata Anselm troviĝas **Minista muzeo**. La vilaĝo estis aligita al Ĉeĥoslovakio en la jaro 1920. Tiutempe ĝi havis areon 259 ha, 2 609 loĝantojn kaj 252 domojn, ministan kolonion nomata Mexiko, malsanulejon, infanan rifuĝejon, burĝan lernejon, du komunumajn lernejojn, publikan akvokondukilon kaj kanalizon, karbominejojn Anselm kaj Oskar, 7 restoraciojn, 1 kafejon kaj 7 vendejojn. Ekde la jaro 1976 Petřkovice estas urboparto de urbo Ostrava.

## Loĝantaro 
## Ĉirkaŭaĵo
* Koblov

## Konataj naskiĝintoj 
* Hana Zagorová

## Vidu ankaŭ 
* Landek
* Minejo Anselm

## Pluaj fotoj

Ostrava, Petřkovice (3).JPG|Petřkovice
Ostrava, Petřkovice (1).JPG|Ostrava, Petřkovice
Staré nádraží Petřkovice.jpg|Malnova stacidomo, nun restoracio
Ostrava, Petřkovice (6).JPG|Petřkovice

Kategorio:Urbaj partoj de Ostrava
*
Kategorio:Setlejoj en Nízký Jeseník
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Kategorio:Setlejoj sur Odro
Markvartovice

**Markvartovice** estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio, en Moraviasilezia regiono, en distrikto Opava. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1377, kiam Markvartovice-on havis en posedaĵo certa Rosat, arbaristo de opavaj princoj Hanuš kaj Mikoláš. La vilaĝo troviĝas en montetriĉa tereno en nordorienta rando de distrikto Opava.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
**Kapelo** – frue baroka kapelo de La plej sankta Triopo el la 2-a duono de la 17-a jarcento. La kapelo estis dum la dua mondmilito bombardita, tial ĝi estis post la jaro 1945 renovigita.

## Pluaj fotoj 

Markvartovice, střed.JPG|Meze de la municipo

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Ludgeřovice

**Ludgeřovice** (, 1939-45: *Ludgerstal*, ) estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). Parto de la vilaĝo estas ankaŭ vilaĝeto Vrablovec. Ludgeřovice situas en milde ondiĝinta arbaroriĉa pejzaĝo inter urboj Hlučín kaj Ostrava. De sur ĉi tieaj altaĵoj estas sude videblaj montoj de Moraviasileziaj Beskidoj kaj dum bonaj kondiĉoj ankaŭ montoj de montaro Nízký Jeseník.

## Historio 
La unuaj skribmencioj pri la vilaĝo devenas el la jaro 1303.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de sankta Mikolao – preĝejo kaj ceteraj paroĥejaj objektoj estas konstruitaj en germana novgotika stilo el ruĝaj akre bakitaj brikoj el la jaro 1907.

## Naskiĝintoj
En la municipo naskiĝis germana ĉeĥa sacerdoto Ludvík Kus (1931-2010).

## Vidu ankaŭ
* MO S-11 "U Posedu"

## Pluaj fotoj 

Kostel svatého Mikuláše a fara.JPG|Preĝejo de sanktaj Mikolao kaj paroĥestrejo
Portal kostel Ludgeřovice.jpg|Portalo de la preĝejo
Ludgeřovice, OÚ.JPG|Municipa ofico

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Kobeřice

:*Tiu ĉi artikolo temas pri municipo en distrikto Opava. Pluaj signifoj estas indikitaj en artikolo Kobeřice (apartigilo).*

**Kobeřice** estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). Onidire la unua plej malnova mencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1183. Sed temas pri falsaĵo el la 13-a jarcento. Konfirmita skribmencio pri la vilaĝo estas el la jaro 1236, kiam moravia marggrafo Přemysl konfirmis la vilaĝon kiel posedaĵo de tombista komendo de johanista ordeno. En la jaro 1962 ĉi tie estis malfermita supraĵminejo por gipsoŝtono.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1183.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
* Kamparana domo kun grenejo n-ro 88/89
* Grenejoj ĉe domoj n-ro 9, 11, 211, 13, 18, 53 kaj 23
* **Preĝejo Ascendotago de Virgulino Mario** estas dominaĵo de la vilaĝo, novgotika preĝejo el la jaroj 1895–1896 konstruita sur loko de malnova ligna preĝejo. Sonoriloj devenas el la jaroj 1487 kaj 1499.
* **Aro da bienoj, grenejoj** – 13 konstruaĵoj el la 18-a kaj la 19-a jarcentoj en Mlýnská-strato estas atestaĵo de popolarkitekturo.

## Pluaj fotoj 

Kobeřice, kostel (2).JPG|Novgotika preĝejo de Virgulino Maria Ĉielprenita
Kobeřice, autobusové nádraží.JPG|Aŭtobusa stacidomo
Kobeřice, bývalý OÚ.jpg|Municipa ofico
Kobeřice, památník padlých v 1. a 2. světové válce 1.JPG|Monumento al falintoj en la 1-a kaj la 2-a mondmilitoj
Kobeřice, sýpka u č.p. 18.JPG|Grenejo ĉe domo n-ro 18

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Kozmice

**Kozmice** estas nomo por pluraj municipoj en Ĉeĥio:

* Kozmice (distrikto Benešov) - municipo situanta en distrikto Benešov
* Kozmice (distrikto Opava) - municipo situanta en distrikto Opava

* Kozmice (Radenín) – parto de municipo Radenín en distrikto Tábor
* Kozmice (Strážiště) – parto de municipo Strážiště en distrikto Mladá Boleslav
Oldřišov

**Oldřišov** estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas jam el la jaro 1234, kiam moravia marggrafo Přemysl liberigis burgaron kaj bienon en Oldřišov. La vilaĝo situas kelke da kilometroj de urbo Opava senpere proksime de ŝtatlimo kun Pollando. Ĝi estas unu el la plej malnovaj vilaĝoj en Hluĉinio. 

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
* preĝejo de Ascendotago de Virgulino Mario

## Personecoj 
* Barbora Malíková (* 2001) – atletino

## Ĉirkaŭaĵo
* Pilszcz

## Pluaj fotoj

Oldřišov, kaplička.JPG|Kapeleto
Oldřišov, OÚ.JPG|LOldřišov
Oldřišov, lékařský dům.JPG|Oldřišov

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Vřesina (distrikto Opava)

**Vřesina** estas vilaĝo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1270, kiam ĉi tieaj loĝantoj fariĝis posedaĵo de monaĥejo en Velehrad. La vilaĝo etendiĝas en deklivoj de valkaldrono de rojo Bečva en Hlučína montetaro. En orienta parto de la vilaĝo troviĝas baniĝejo.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj
**Dařanec** – naturrezervejo kun troviĝejoj de rara flaŭro. En suda limo de la katastro estas en arbaroj kaŝitaj ferbetonaj fortikaĵoj konstruitaj en la jaro 1935–1938.

**Preĝejo de sankta Vilém Aquilánský** – konstruita en la jaro 1930.

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Sudice (distrikto Opava)

[eta|maldekstra|250ra|Ĉeĥoslovaka aviadilo [Aero L-29 Delfín, armea jetaviadilo, lokigita en Sudice]]
**Sudice** estas municipo de Hluĉinio en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). La vilaĝo troviĝas en pentrinda limregiona valo de Sudica terlango. Ekde la jaro 1993 estas ĉi tie malfermita limtransirejo Sudice – Pietraszyn. Pietraszyn troviĝas jam en la teritorio de Pollando.

## Historio 
La unua skribmencio pri Sudice estas el la jaro 1327, kiam opava princo Mikuláš la 2-a vendis la vilaĝon al dominikanoj el Racibórz.

## Memorindaĵoj 
* **Baziliko de sankta Johano Baptisto** – pseŭdogotika orientita trinava baziliko kun transepto. La konstruado de la preĝejo el ruĝaj brikoj kaj ŝtonoj estis realigita en la jaroj 1904–1906. La baziliko estas malpligrandigita kopiaĵo de Katedralo en Kolonjo en Germanio. Parto de la areo estas paroĥejo, kripto kaj mastrumkonstruaĵoj.

## Loĝantaro 
## Vidu ankaŭ
* Landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando

Kategorio:Municipoj en distrikto Opava
Kategorio:Hluĉinio
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Opava
Kategorio:Setlejoj en Opava montetaro
Kategorio:Setlejoj sur landlimo de Ĉeĥio kaj Pollando
Lhotka (Ostrava)

**Lhotka** estas ekde la 24-a de novembro 1990 urba parto de statuta urbo Ostrava en Ĉeĥio. Vivas ĉi tie  (). Preskaŭ la tuta katastro de la urba parto situas en Opava montetaro de Ĉeĥa Silezio, sed tre malgranda randa parto de la katastro *(pereinta meandro de Odro kaj plu sudorienta parto de katastro sur la dekstra bordo de la devena neregulita riverfluo)* situas laŭ historiaj mapoj en Moravio (devene tiuj ĉi partoj apartenis al katastraj teritorioj Mariánské Hory kaj Přívoz). Lhotka ankaŭ kunlaboras kun municipoj en Hluĉinio.

## Historio 
La unua skribmencio estas el la jaro 1464. La municipo estis dum al dua mondmilito liberigita fare de Ruĝa Armeo la 30-an de aprilo 1945. Kiam ĝi apartenis al senjorujo de Rothschildidoj, kiuj estis posedantoj de ferfabriko Vítkovice, Lhotka ŝanĝiĝis en laboristan vilaĝon. En Lhotka ĉiujare dum pentekosta semajnfino okazas tradicia popolsoleno nomata „Peligado de reĝo“.

## Nomo 
La oficiala nomo Lhotka estis en la jaro 1960 ŝanĝita en Lhotka u Ostravy. La 6-an de aprilo 1976 okazis ree ŝanĝo al Lhotka. Al Ostrava ĝi estis alligita la 24-an de aprilo de la sama jaro.

## Loĝantaro 
## Memorindaĵo 
* **Kapelo** estis konstruita en la jaro 1889.


Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Ostrava-urbo
Kategorio:Urbaj partoj de Ostrava
Kategorio:Setlejoj en Nízký Jeseník
Kategorio:Setlejoj sur Odro
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota