open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Frýdava

**Frýdava** () estas el pli granda parto pereinta vilaĝo, hodiaŭ konsisto de municipo Přední Výtoň kaj la nomo de katastra teritorio samloke. La katastra teritorio Frýdava estas konsisto de PPR Šumava, de eŭrope signifa loko Šumava kaj de protektita birda areo Šumava. Vivas ĉi tie daŭre  ().

## Historio 
La vilaĝo Frýdava estis fondita en la jaro 1305, kiam la 29-an de majo Jindřich z Rožmberka permesisi al paroĥestro en Frymburk fondi sur kontraŭa (dekstra) bordo de Vultavo vilaĝon kun tio, ke *„Frymburk, frymburka paroĥestrejo kun la vilaĝo Frýdava ĉiam devas resti ĉe la lando Ĉeĥa, diocezo praga, sub senjorujo de Rožmberkoj“*. En la jaro 1842 estis inter Frymburk kaj Frýdava konstruita nova ligna ponto; en la jaro 1932 komencis esti projektata nova, pli poste konstruita – betona. Dum popolnombrado en decembro de 1930 estis en Frýdava 35 domoj kaj 271 loĝantoj. En la jaro 1938 Frýdava estis post subskribo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio. La 6-an de majo 1945 liberigis Frýdavon usona armeo kaj prosime finis sian agadon taĉmentoj de tri armeoj. Ĉirkaŭ la ŝoseo el Frýdava al Svatý Tomáš estis militkaptitejo, kie estis proksimume kvin mil militkaptitaj germanaj soldatoj; rekte en Frýdava hungara sanitara taĉmento (proksimume 400 soldatoj); en Frymburk taĉmento de RLA. Ekde la 31-a de majo 1946 ĝis la 9-a de septembro 1946 poste estis forŝovita el Frýdava proksimume 71 civitanoj de la germana nacieco. En konekso kun konstruado de akva rezervujo Lipno estis pli granda parto de Frýdava inundigita kaj anstataŭ la ponto al Frymburk estis ĉi tie establita pramejo. Frýdava poste estis almemrigita al proksimume 4 km malproksima municipo Přední Výtoň. 

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Frymburk, Czech Republic - panoramio.jpg|Pramejo al Frýdava forveturota el Frymburk

Kategorio:Přední Výtoň
Kategorio:Setlejoj en PPR Šumava
Kategorio:Pereintaj setlejoj en PPR Šumava
Kategorio:Inundigitaj setlejoj en Ĉeĥio
Katedralo Carlisle

La **Katedralo Carlisle** ( aŭ plennome ) estas la katedralpreĝejo de la Ĉefepiskopujo de Carlisle en la angla graflando de Kumbrio kaj la sidejo de la episkopo . Fondita kiel aŭgustena priorejo, ĝi fariĝis katedralo en 1133. Kiel katedralo de la Eklezio de Anglio ĝi estas dediĉita al la Sankta Triunuo .

Ĝi estas la dua plej malgranda mezepoka katedralo en Anglio. Ĝiaj altiroj inkludas ekzemplojn de ŝtonĉizado, mezepoka misericordia en la koruso kaj la plej granda fenestro en la fluida stilo de Dekorativa Angla Gotiko .

La preĝejkonstruaĵo estas listigita kiel monumento de la unua grado.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
*  – de Projekto Gutenberg.
* Interpretaj paneloj instalita ĉe Katedralo Carlisle 

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Carlisle
Zsigmond Bánfi

**Zsigmond Bánfi** [ĵigmond], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bánfi Zsigmond** estis hungara altlerneja instruisto. Lia familia nomo estis *Braun* ĝis 1879, lia malofta pseŭdonimo estis *Bánfalvi Zsigmond*.

 naskiĝis  en Gyoma, li mortis  en Gyula.

## Biografio 
 devenis el juda familio. Post maturiĝo en gimnazio en Szarvas, li akiris diplomon en Scienca Universitato de Budapeŝto en 1882, krome li kompletigis siajn studojn en Kolegio de Francio kaj École pratique des hautes études. Li instruis 2 jarojn en gimnazio en Budapeŝto, poste ekde 1884 ĝis sia tragika morto en Komerca Akademio, dum li okupiĝis pri la franca literaturo, eĉ li tradukis. Li mortigis sin en trajno alveninta en Gyula.

## Elektitaj kontribuoj 
* *A franczia dráma fejlődése a XIX. század első felében.* (ankaŭ disertaĵo, 1882)
* *Alceste és a Misantrophia. Molière vígjátéka.* (studo, 1890)
* *Bánfi Zsigmond: Tanulmányok.* (kolektitaj studoj, 1895)

## Elektitaj tradukaĵoj 
* Gotthold Ephraim Lessing: *Laokoon, vagy A festészet és költészet határairól.* (1877; 2-a eldono: 1900)
* Paul Lindau: *Molière.* (1879 2-a eldono: 1895)
* Pierre Loti: *Szuleima.* (novelo, 1891)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* leksikono legebla en la 3-a punkto

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj judoj
Katedralo Exeter

La **Katedralo Exeter** ( aŭ plennome **Katedralo de Sankta Petro de Exeter** ) estas anglikana katedralo en Exeter, graflando Devono, Sud-okcidenta Anglio, Unuiĝinta Reĝlando. La centro de la Diocezo de Exeter. Ĝi estas dediĉita al la Apostolo Petro.

[maldekstra|eta|Ene de la katedralo, montranta la [Volbo|volbitan plafonon – la plej longa seninterrompa mezepoka tia plafono en la mondo]]
maldekstra|eta|Detalo de la volbita plafono

eta|maldekstra|ĉefa navo orientita
eta|Flago de Katedralo Exeter ekde 2014, mastigita de la Norda-Turo tra la tuta jaro

La preĝejo estas konsiderita kiel la "ĉefa ekzemplo de masiva, rapida, mezurita grandiozeco sen egala" .

La nuna konstruaĵo estis kompletigita ĉirkaŭ 1400. Ĝiaj altiroj inkludas mezepokan misericordia, astronomian horloĝon kaj la plej longan kontinue volbitan plafonon de la mondo.

Aliaj rimarkindaj ecoj estas la granda sonorilo, la trono de la episkopo, la korusgalerio kaj multaj tegmentstangoj en la volboj kun metaforaj kaj plantĉeftemoj. Unu el ili havas bildigon de la murdo de Thomas Becket. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Monumentoj en Exeter Katedrala (Eklezia Monumenta Societo)
* Bildoj de la Galerio de la Minstrel.

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Exeter
Flockland Island Crisis

***Flockland Island Crisis*** ( ***Krizo sur Insulo Flockland***) estas fiksa pafa videoludo publikigita en 1982 de Vital Information, Inc.

## Ludomaniero
*Flockland Island Crisis* estas ludo en kiu la ludanto defendas insulon kontraŭ atakantoj sur ambaŭ flankoj de la insulo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
**Flockland Island Crisis* ĉe MobyGames ()
*Recenzo en *Softalk* ()
*Recenzo en *InfoWorld* ()

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Apple II
Kategorio:Fiksaj pafaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Ratiborova Lhota

**Ratiborova Lhota** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mičovice en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 1,5&nbsp;km nordokcidente de Mičovice. Vivas ĉi tie  ().

**Ratiborova Lhota** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 4,52&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1400. 

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj
* Ŝosea ponto trans Melhutka
* Naturmemorindaĵo Pančice-V řekách, loko kun abunda apero de printempa leŭkojo

## Pluaj fotoj 

Ratiborova Lhota, domy.jpg|Ratiborova Lhota
Ratiborova Lhota, stavení.jpg|Ratiborova Lhota
Ratiborova Lhota, začátek obce.jpg|Ratiborova Lhota

Kategorio:Mičovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Kategorio:Setlejoj en Ĉeĥio kun nomo Lhota
Klenovice (Mičovice)

**Klenovice** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mičovice en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 2&nbsp;km okcidente de Mičovice. Vivas ĉi tie  ().

Klenovice situas en katastra teritorio **Klenovice u Mičovic** kun areo 2,79&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1349. 

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Klenowitz-2012-08-20-Naves-01.JPG|Klenovice
Klenowitz-2012-08-20-Naves-15.JPG|Klenovice
Klenowitz-2012-08-20-Naves-12.JPG|Klenovice
Klenowitz-2012-08-20-Naves-11.JPG|Klenovice

Kategorio:Mičovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Floyd of the Jungle

***Floyd of the Jungle*** ( ***Floyd en la Ĝangalo***) estas platforma videoludo por 8-bitaj Atari-komputiloj, publikigita en 1982 kiel parto de la unua aro da ludoj de MicroProse. Ĝi estis desegnita kaj programita de la kunfondinto de la kompanio, Sid Meier,

## Ludomaniero
thumb|left|200px|La tria nivelo de la dua versio de la ludo (8-bita Atari)
La ludanto povas movi Floyd maldekstren kaj dekstren per la stirstango, salti premante la butonon, kaj bati malamikojn tenante la butonon post surteriĝo. *Antic* laŭdis la animacion kaj la kvarludantan kapablon, sed trovis, ke la puno por renkonti obstaklojn estas tro severa por novaj ludantoj.

Recenzante la version por C64 en *Electronic Games*, Ted Salamone skribis: « *Ĝi ne havas iujn grandajn momentojn. Ĝi eĉ ne havas iujn bonajn momentojn !*» Li kritikis la grafikojn kiel «*tiom malaltkvalitajn, ke ili estas insulto, montrante nekredeblan mankon de detalo kaj imago* », kaj ankaŭ rimarkis, ke « *malbone efektivigitaj koliziaj detektiloj kaŭzas multajn neatenditajn mortojn.* »

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
**Floyd of the Jungle* ĉe MobyGames ()

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per 8-bitaj Atari-komputiloj
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Commodore 64
Kategorio:Platformaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Alessandrino (metroo de Romo)

**Alessandrino** estas stacio sur la linio **C** de la metroo de Romo, situanta en Romo en Italio.

Ĝi estis malfermita en 2014.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Romo
* Tramtransporto en Romo
* Trolebusa transporto en Romo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Metroo de Romo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 2014
Kategorio:Transporto en Romo
Solgalinago

La **Solgalinago** aŭ *Solema galinago* (*Gallinago solitaria*) estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Ĝi troviĝas en Palearkto el nordorienta Irano ĝis Koreio kaj Japanio.

## Aspekto 
Tiu estas granda kaj fortika galinago 29–31&nbsp;cm longa kun diketa korpo kaj relative mallongaj kruroj inter vadbirdoj. Ĝiaj supraj partoj, kapo kaj kolo estas striecaj kun bildoj de mezbrunaj strioj kaj blankecaj randoj en la plumoj formante liniojn laŭ ĝia dorso. La vizaĝo estas blankeca. La brusto estas zingibrobruna kaj la ventro estas blanka kun bruna strio sur la flankoj. La bruna kaj nigra beko estas longa, rekta kaj sufiĉe svelta. La kruroj kaj piedoj estas flavec-olivaj ĝis flavecbrunaj. Ĉiuj plumaroj estas similaj, sed inoj averaĝe pli grandaj.

Estas du tre similaj subspecioj. Nomiga *G. s. solitaria* estas tre disvastigita. La reprodukta teritorio de *G. s. japonica*, kiu estas pli ruĝa kaj malpli blanka malsupre, estas nekonata, sed ĝi vintras en Japanio.

La solgalinago havas relative malrapidan, pezan flugmanieron.

## Distribuado kaj habitato
La soleca galinago reproduktiĝas malkontinue en la montoj de orienta Azio, en orienta Rusio, Kazaĥio, Kirgizio kaj Mongolio. Multaj birdoj estas sidlokemaj en la altaj montoj, aŭ simple moviĝas malsupren dum aĉa vetero, sed aliaj estas migrantaj, vintras en nordorienta Irano, Pakistano, norda Barato, Bangladeŝo, orienta Ĉinio, Koreio, Japanio kaj Saĥaleno.

## Kutimaro
Tiu galinago reproduktiĝas en montaj marĉoj kaj rivervaloj super la arbarlimo, tipe de 2 400 m ĝis 5 000 m. Ĝi plej ofte troviĝas en similaj marĉoj en pli malaltaj altitudoj kiam ne reproduktiĝas aŭ dum migrado.

La soleca galinago konstruas telerforman neston de seka herbo en la pli sekaj lokoj de sia reprodukteja malseka regiono. La nesto estas kaŝita inter densa herbotufo aŭ kareksoj.

Ĉi tiu birdo faras aermontradon, kiu implikas flugi alte en cirkloj, sekvite de potenca malaltiĝo dum kiu la birdo faras "tamburadan" sonon, kaŭzitan de vibroj de modifitaj eksteraj vostoplumoj.

La soleca galinago manĝas puŝante sian longan bekon profunde en la koton serĉante senvertebrulojn, kiel insektoj kaj vermoj, semojn kaj plantojn. Ĝi estas sufiĉe alirebla, sed se alarmite, ĝi kaŭras, kaj ĝia kripta plumaro disponigas efikan kamufladon kiam la birdo staras senmove inter marĉa vegetaĵaro. Timigite, ĝi falas reen en la marĉon post mallonga malrapida flugo.

## Bildoj 
## Referencoj
* Hayman, Marchant kaj Prater, *Shorebirds* 

Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Lathama galinago

La **Lathama galinago** aŭ *Hardvikka galinago* (*Gallinago hardwickii*) estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj.

Ĝi estas mezgranda, longbeka, migranta galinago de Orientazi–Aŭstralazia Flugovojo. La origino de la ordinara nomo de  la specio ne estas klara. John Latham estis bone konata angla kuracisto kaj ornitologo fine de la 18-a kaj komence de la 19-a jarcentoj, kaj vere interesiĝis pri la birdoj de Aŭstralazio. Tamen, li ne havis evidentan konekton kun tiu galinago nomita laŭ li.    

## Aspekto
Tiu galinago estas 29–33&nbsp;cm longa, kun enverguro de 50–54&nbsp;cm kaj pezo de 150–230 g.

### Identigo
Ĝi estas identigebla kiel galinago de la genro *Gallinago* pro sia kriptomodela nigra, bruna, sablokolora kaj blanka plumaro. Tamen, en la naturo ĝi ne estas facile distingebla disde la Svinhoa galinago kaj la Nadlovosta galinago, kvankam ĝi estas iom pli granda.

## Distribuado kaj habitato
Tiu galinago reproduktiĝas ĉefe en Hokkaidō en norda Japanio, kaj pli malgrandaj nombroj en Honshū, orienta Rusio kaj Saĥaleno kaj, historie en la Kurilaj insuloj. La tuta populacio migras kaj pasigas la nereproduktan sezonon ĉefe en orienta Aŭstralio, kie ĝi estas la plej ĉeestanta galinago de la genro *Gallinago*. Ĝi estis registrita dum migrado en Tajvano, Filipinoj kaj Nov-Gvineo, kaj estas rara vaganto en Novzelando.

La reprodukta habitato de tiu galinago en Azio inkludas alpan erikejon, preriojn, malglatan paŝtejon, junajn arboplantejojn kaj kultivitajn areojn. Ties nereprodukta vivejo en Aŭstralio estas malprofundaj nesalakvaj malsekaj regionoj de diversaj specoj, kun nuda koto aŭ malprofunda akvo por manĝado, kaj proksima vegetaĵara kovraĵo por ŝirmejo.

## Kutimaro
### Reproduktado
La pariĝado konsistas el memmontraj flugoj kaj tamburado fare de la masklo dum flugada malaltiĝo per vostoplumoj. Ili nestumas surgrunde, kaŝite inter vegetaĵaro, kun ovodemetado de po kvar ovoj.

## Referencoj
* Hayman, Marchant kaj Prater, *Shorebirds* 
* BirdLife International. (2006). Species factsheet: *Gallinago hardwickii*. Elŝutita el http://www.birdlife.org la 9an de Februaro 2007
* Fujimaki, Y.; & Skira, I.J. (1984). Notes on Latham's Snipe, *Gallinago hardwickii*, in Japan. *Emu* 84: 49–51.
* Higgins, P.J.; & Davies, J.N. (eds). (1996). *Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds.  Volume 3: Snipe to Pigeons*. Oxford University Press: Melbourne.  
* Lane, Brett; & Davies, Jeff. (1987). *Shorebirds in Australia*. RAOU: Melbourne. 

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Svinhoa galinago

La **Svinhoa galinago** (*Gallinago megala*) estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj.

Ĝi estas mezgranda (27–29&nbsp;cm longa, kun enverguro de 38–44&nbsp;cm, kaj pezo de 120 gm), longbeka, migranta galinago. La ordinara nomo omaĝas la britan naturscienciston Robert Swinhoe kiu unua priskribis la specion en 1861.

## Identigo
Ĝi estas identigebla kiel galinago de la genro *Gallinago* pro sia kriptomodela nigra, bruna, sablokolora kaj blanka plumaro. Tamen, en la naturo ĝi ne estas facile distingebla disde la Lathama galinago kaj la Nadlovosta galinago.

## Distribuado
Ili reproduktiĝas ĉefe en centra kaj suda Siberio kaj Mongolio. La tuta populacio migras kaj pasigas la nereproduktan sezonon ĉefe en orienta kaj suda Barato, Srilanko, sudorienta Ĉinio, Sudorienta Azio kaj Nov-Gvineo. Ĝi estis registrita dum migrado en orienta Ĉinio kaj foje en Japanio. Registroj en Aŭstralio estis ĉefe el la Supra Pinto de la Norda Teritorio kaj el nordokcidenta Okcidenta Aŭstralio.

## Habitat
Reprodukta habitato: arbaraj maldensejoj kaj herbejoj. Nereprodukta vivejo: malprofundaj nesalakvaj malsekaj regionoj de diversaj specoj inkluzive de rizkampoj kaj kloakaĵejoj, kun nuda koto aŭ malprofunda akvo por manĝado, kun proksima vegetaĵarkovro.

## Manĝado
Ili manĝas ĉefe malgrandajn senvertebrulojn kiel tervermojn, moluskojn kaj insektojn.

## Reproduktado
Por pariĝado la maskloj entreprenas memmontrajn flugojn kaj tamburadon pere de la vostoplumoj dum flugadaj malaltiĝoj.

## Konservado
Pro ampleksa teritorio kaj manko de pruvoj de gravaj populacimalpliiĝoj, la specio estas taksita kiel Malplej Zorgiga.

## Referencoj
* Hayman, Marchant kaj Prater, *Shorebirds* 
* Higgins, P.J.; & Davies, J.N. (eds). (1996). *Handbook of Australian, New Zealand and Antarctic Birds.  Volume 3: Snipe to Pigeons*. Oxford University Press: Melbourne.  
* Lane, Brett; & Davies, Jeff. (1987). *Shorebirds in Australia*. RAOU: Melbourne. 
* National Photographic Index of Australian Wildlife. (1987). *The Shorebirds of Australia*. Angus & Robertson: Sydney. 

## Eksteraj ligiloj 
* Carey, Geoff kaj Urban Olsson (1995) Field Identification of Common, Wilson's, Pintail and Swinhoe's Snipes *Birding World* 8(5): 179-190

Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Giardinetti (stacidomo)

**Giardinetti** estis fervoja stacio en Romo aktiva ĝis la . Ĝi estis haltejo de la fervojo Romo-Fiuggi-Alatri-Frosinone ĝis 2008, poste ekde tiu dato ĝis sia fermo ĝi estis la finstacio de la linio Romo-Giardinetti.

## Bildgalerio 

Facciata stazione Giardinetti.jpg|Fasado
Roma termini giardinetti 7.JPG|Nomo
Piazzale binari stazione Giardinetti.jpg|Trajnoj

## Vidu ankaŭ 
* Fervojoj de Latio
* Giardinetti (metroo de Romo)

## Eksteraj ligiloj 
*  (ATAC) (/)

Kategorio:Fervojaj stacioj en Romo
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 1916
Kantono Westmoreland

La nomo **kantono Westmoreland** - angle *Westmoreland County*, prononco laŭ la sistemo IFA [] - povas rilati al la jenaj du kantonoj de Usono:

* Kantono Westmoreland (Pensilvanio) en Pensilvanio kaj
* Kantono Westmoreland (Virginio) en Virginio 

Krome en Aŭstralio ankaŭ ekzistas 
* Kantono Westmoreland (Nov-Sud-Kimrio) en Nov-Sud-Kimrio.

Aldone, kun redukto de unu "e", do kun titolo "Westmorland", en Kanado ankoraŭ troveblas la
* Kantono Westmorland (Nov-Brunsviko) en Nov-Brunsviko.

Oli ĉiuj ricevis sian nomon laŭ *Westmorland*, areo de nordokcidenta Anglio kaj unu el 39 historiaj graflandoj de Anglio.

Kategorio:Kantonoj de Usono
Notre-Dame de Bétharram

**Notre-Dame de Bétharram** estas franca katolika lernejo - gimnazio fondita en 1837 en Lestelle-Bétharram (Pyrénées-Atlantiques) fare de Michel Garicoïts. Ĉi tiu ankaŭ kreis la kongregacion de pastroj de la Sankta Koro de Jesuo de Bétharam. En 2009, la religia instituto ŝanĝis sian nomon kaj iĝis **Le Beau Rameau**.

Ekzistas pluraj juraj kazoj ligitaj al la instituto, implikante seksajn atencojn kaj seksperfortojn de neplenaĝuloj. En 2024, ĉirkaŭ cent plendoj estis submetitaj al la tribunaloj fare de iamaj studentoj, rilatante al okazaĵoj kiuj okazis inter la fino de la 1950-aj jaroj kaj la 2010-aj jaroj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* education.gouv.fr - Notre-Dame de Bétharram

Kategorio:Lestelle-Bétharram
Kategorio:Katolikaj lernejoj
Kategorio:Lernejoj fonditaj en 1830-1839
Frantoly

**Frantoly** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Mičovice en distrikto Prachatice. Ĝi troviĝas proksimume 3,5&nbsp;km okcidente de Mičovice. Vivas ĉi tie  ().

**Frantoly** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,25&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1315. 

## Loĝantaro
## Memorindaĵoj
* Preĝejo de sanktaj Filipo kaj Jakobo

## Pluaj fotoj 

Frantoly village in 2011 (1).JPG|Frantoly
Frantoly village in 2011 (3).JPG|Frantoly
Frantoly village in 2011 (4).JPG|Frantoly
Frantoly village in 2011 (5).JPG|Frantoly

## Notoj 
Kategorio:Mičovice
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prachatice
Kategorio:Eksaj municipoj en Ĉeĥio
Kategorio:Setlejoj en Šumava cismontaro
Svatý Tomáš

**Svatý Tomáš** () estas montara vilaĝo en PPR Šumava, apartenanta al municipo Přední Výtoň, alirebla sole sur longaj mallarĝaj ŝoseetoj. Proskime (300 m) de la domaro troviĝas burgo Vítkův kámen. Vivas ĉi tie daŭre  ().

Svatý Tomáš situas en katastra teritorio **Pasečná** kun areo 2 940 ha.

## Historio 
Antaŭe tiu ĉi regiono estis kutime enloĝigita, kondukis tra ĉi e kelke da vojoj kunigantaj sudan Bohemion kun supraaŭstra regiono Mühlviertel. En la jaro 1930 vivis en Svatý Tomáš 193 loĝantoj. Situis ĉi tie ĉasista kasteleto, lernejo el la jaro 1904 kaj kelke da pluaj grandaj ŝtonaj domoj. En la jaroj 1938 ĝis 1945 Svatý Tomáš estis sekve de fermo de Munkena interkonsento almembrigita al Nazia Germanio. Post la jaro 1945 la loĝantaro de Svatý Tomáš estis ellandigita kaj la forlasitaj domoj detruitaj. En la jaro 1950 ĉi tie eksidis soldata taĉmento, estis konstruita kazerno kaj dometoj por oficiroj. Pro feliĉa hazardo konserviĝis bela pilgrima kapelo de Dia Korpo  el la jaro 1347, kiun la armeo uzis kiel deponejon. Post la jaro 1990 ĝi ĝisatendis renovigon. Oni ne faras diservojn en tiu ĉi kapelo. Temas pri la kvara plej alte situanta preĝejo sur la ĉeĥa teritorio.

*Kasteleto* (schwarzenberga arbaristejo) el la jaro 1722 estis konstruita en "svisa stilo" kaj ĝi estis ornamita de bildoj de Dürer. Ĝi servis ankaŭ kiel enloĝiga gastejo. Dum favora vetero estadis tra ties fenestroj videblaj Alpoj. Post la ŝtatigo de la schwarzenberga posedaĵo uzis la kasteleton en la jaroj 1947 ĝis 1990 entrepreno Státní lesy. En la jaro 1990 ĝi forbrulis, la ruinon poste aĉetis privata firmao, kiu alikonstruis ĝin en ekskluzivan montaran hotelon.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Svatý Tomáš 2017 (11).jpg|Svatý Tomáš
Svatý Tomáš 2017 (2).jpg|Svatý Tomáš
Svatý Tomáš 2017 (3).jpg|Svatý Tomáš
Svaty Tomas - panoramio.jpg|Svatý Tomáš

Kategorio:Přední Výtoň
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Český Krumlov
Kategorio:Setlejoj en Šumava
Kategorio:Setlejoj en PPR Šumava
Magelana galinago

La **Magelana galinago** (*Gallinago magellanica*) estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Ĝi troviĝas en Argentino, Ĉilio, Urugvajo, kaj insuloj Malvinoj.

## Taksonomio kaj sistematiko
La taksonomia historio de la amerikaj galinagoj de la genro *Gallinago* estas komplika. Kio estas nun la Magelana galinago estis iam traktita kiel subspecio de la ordinara galinago (*G. gallinago*), poste kiel samspecifa kun tiuj kiuj estas nuna la Sudamerika galinago (*G. paraguaiae*) kaj la Anda galinago (*G. andina*), kaj poste kiel samspecifa nur kun la Sudamerika galinago. La Sudamerika Klasigkomitato de la American Ornithological Society, la International Ornithological Committee (IOC), kaj la Clements taksonomio traktas ĉiujn el ili kiel apartaj specioj. Tamen la referencverko de BirdLife International nome *Handbook of the Birds of the World* (HBW) retenas la Magelanan kaj la Sudamerikan galinagojn kiel subspecioj de tio kion ili nomas Sudamerika galinago, kun la dunomo *G. paraguaiae*.

## Distribuado kaj habitato
La Magelana galinago troviĝas el nordcentra Ĉilio kaj nordokcidenta Argentino suden en Fajrolandon kaj ankaŭ sur la Malvinoj. Ĝi atingas Urugvajon for de la reprodukta sezono. Ĝi loĝas en diversaj malsekaj ĝis humidaj pejzaĝoj inkluzive de pampoj, torfejoj, inunditaj stepoj, tufherboj, randoj de marĉoj kaj foje marĉaj arbaroj.

## Referencoj
* Hayman, Marchant kaj Prater, *Shorebirds* 

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Graniti (metroo de Romo)

**Graniti** estas stacio sur la linio **C** de la metroo de Romo, situanta en Romo en Italio.

Ĝi estis malfermita en 2014.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Romo
* Tramtransporto en Romo
* Trolebusa transporto en Romo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Metroo de Romo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 2014
Kategorio:Transporto en Romo
Kalvinana preĝejo (Páty)

La **Kalvinana preĝejo** estas religia historia monumento en vilaĝo Páty (Hungario).

## Historio 
En la frua 17-a jarcento en Páty supozeble ekzistis iaspeca kalvinisma kirko. En 1755 reĝa deklaro donacis la katolikan didomon al la kalvinanoj, ĉar la kalvinana jam estis kaduka. Tamen la kalvinanoj konstruis novan preĝejon, kiu pretiĝis en 1783, sed la turo nur ĉirkaŭ 1800. Paŝo post paŝo renovigaj laboroj okazis inter 1990-2021.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola laŭ malgranda placo. La fasado estas simetria, meze la kvadrata turo grandparte reliefas. Enirejo videblas tra la turo, pli supre granda fenestro. La navo havas ŝtupajn apogpilierojn, krome dekstre meze estas la porĉo por la ĉefenirejo. La navo finiĝas en malgranda kaj malalta konstruaĵo kun aparta enirejo.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* hungare kun fotoj
* datenoj
eta|maldekstre|

Paty
Abraham Senior

**Abraham SENIOR** estis juda kortegano en Hispanio dum la 15-a jarcento  (Segovio, 1412 - 1493).

Li estis rabeno, bankiero de la hispana kortego  kaj konsilanto de la Katolikaj Gereĝoj, Izabela la 1-a de Kastilio kaj Fernando la 2-a de Aragono. Li konvertiĝis al kristanismo pro la Dekreto de la Alhambro, kiun li multfoje provis aboli.

## Biografio 
Abraham Senior estis, kiel Isaac Abarbanel, unu el la «judaj korteganoj» influhavaj  en la kortego de la hispanaj gereĝoj. Danke al sia inteligenteco, sia riĉeco kaj sia aristokrata vivostilo, li estis alte aprezita de la hispana nobelaro.

Li ludis gravan rolon kiel peranto en la interkonsento pri edziĝo de Izabela kaj Fernando. Tiu edziĝo okazigis unuiĝon de Hispanio. Komence de 1473, li sukcesis repacigi reĝinon Izabela kaj ŝian duonfraton Henriko la 4-a de Kastilio. Dum sia tuta vivo, Abraham Senior estis alte estimita de la reĝino Izabela. Pro liaj servoj, ŝi atribuis al li tutvivan renton po 100 000 maravedoj jare.

eta|maldekstra|
Kun Isaac Abarbanel, Abraham Senior grandparte financis la militon kontraŭ la maŭroj de la Regno Granado. La 2an de januaro 1492, post dekjara senĉesa konflikto, kiu multe kostis kaj en mono kaj en homaj vivoj, la maŭroj finfine malokupis la fortreson Alhambro, ilian lastan teritorion en Hispanio.

La 31an de marto 1492, la Katolikaj Gereĝoj proklamis la dekreton de la Alhambro, kiu ordonis ellandiĝon de ĉiuj judoj el ĉiuj teritorioj de la hispana reĝo antaŭ la 31an de julio 1492, krom se ili kristaniĝas. Pro siaj gravaj servoj al la reĝlando, Abraham Senior kaj Isaac Abarbanel petis escepton de la reĝino, sed la dekreton oni aplikis ankaŭ al ili.

Isaac Abarbanel malkonsentis konvertiĝi kaj forlasis Hispanion. Male Abraham Senior, kiu tiam aĝis 81, konsentis kristaniĝi. Li estis baptita la 15an de junio 1492 en Valadolido. La reĝino estis baptopatrino kaj la reĝo baptopatro. Tiam li ricevis kristanan nomon *Ferrad Perez Coronel*.

## Eksteraj ligiloj 
* En Juda Enciklopedio, artikolo pri Abraham Senior, verkita de Meyer Kayserling kaj Louis Ginzberg http://www.jewishencyclopedia.com/view.jsp?artid=474&letter=S (en la angla)

Kategorio:Hispanaj judoj
Kategorio:Mortintoj en 1493
Kategorio:Naskiĝintoj en 1412
Kastelo Heuberg

**Kastelo Heuberg** (germane: *Schloß Heuberg*) troviĝas sur la sola flanko de la valo de Salzach supre de al kvartalo Sankt Georgen de Bruck an der Großglocknerstraße (Aŭstrujo).

## Historio
Antaŭ 1100 la bienon *Niederheim* posedis la grafoj de Sulzbach. Okaze de la fondado de la Princa prepostejo de Berchtesgaden ĝi donaciĝis al ili. Dum la floranta mezepoko ĝi ja gravis por ili. La administrantoj nomiĝis laŭ Niederheim. Konatas fratoj Gunther kaj Isengrim de Niederheim el la unua duono de la 13-a jarcento. La jurisdikcio  tamen jam en la 13-a jarcento transiris al la senjoroj de Walchen, en la 14-a jarcento al la Goldegg-oj. Pligrandigoj de la ejoj okazis en la 15-a jarcento; brulkonsumiĝis ĝi en 1669. Artistoj por rekonstruo ankaŭ konatas nome: Veit Göbl, pentristo el Kitzbühel; Benedikt Faistenperger, skulptisto el Kitzbühel; Johann Franz Pereth, pentristo el Salcburgo. Post 1803 grafo Karl Erenbert de Moll akiris la bienon por vendi la tuton 13 jarojn poste al la kamparana familio Lackner. Plurfojis al posedantoŝanĝoj kaj en 1900 estis denova damaĝo per fajro. Rekonstruo tiama estis pli modesta; en 1970 akiris ĝin la familio Porsche.

## Arkitekturo
La duetaĝa kastelo situas sur teraso havante moderne konstruitan tegmenton kun mansardoj. La norda fino de la tegmentopinto estas akcentita per malgranda ligna sonoriltureto. La fenestroj plej ofte havas ŝtonajn kadrojn kaj kradojn. Tiuj en la supra etaĝo havas krome lignajn fenestrokovrilojn. Ĉe la orienta flanko de la konstruaĵo elstaras malalta ronda turo, kovrita per konusa tegmento. La mallarĝa aldono en la okcidento apud la subtenaj pilieroj estas iama necesejo. La ogiva portalo troviĝas ĉe la norda flanko, turnita al la montodeklivo. Super ĝi estas granda blanka marmora blazono. Sub duka krono la blazonŝildo montras la kunigitajn blazonojn de Kolonjo, Bavarujo kaj Berchtesgaden. Ili memorigas pri Maksimiliano Henriko de Bavarujo, elektisto de Kolonjo kaj administranto de Berchtesgaden. La skribtabulo sube rilatas al la rekonstruo de la kastelo kaj montras la jaron 1672. La blazono kaj la tabulo estis kreitaj de la berchtesgaden-ano  Franz Kheimhofer. La kastelo havas rektangulan horizontalan projekciaĵon. Ĝi havas asimetrian centran koridoron, kiu trairas la tutan konstruaĵon. La teretaĝo estas grandparte volbita. 

### Kapelo 
La kapelo troviĝas en la unua etaĝo. Ĝi estas la lasta parto de la koridoro kaj estas apartigita de ĝi per tornita ligna krado. La altarejo troviĝas en la aldonita turo. La kampoj de la krucvolbo estas parte pentritaj kaj ornamitaj per perlaj kadroj kaj rozoj. La du radialaj arkoj apogas sin sur toskanaj pilastrojn. La baroka altaro de 1673 estas komuna verko de la ĉarpentisto Urban Rainer, la skulptisto Benedikt Faistenperger kaj la pentristo Johann Franz Pereth. La altarbildo kun la prezento de vizito de Maria estas ĉirkaŭita de du kolonoj ĉirkaŭvolvitaj per vinberaj folioj. Apude staras la statuoj de sankta Maksimiliano kaj imperiestro Henriko la 2-a. Rainer ankaŭ kreis kelkajn bele prilaboritajn lignajn portalojn en la loĝĉambroj. 
## Eksteraj ligiloj
*SalzburgWiki
*regionhistoria klubo *St. Georgen*
Detrojta Instituto de Artoj

La **Detrojta Instituto de Artoj** (, akronime **DIA**) en Detrojto, Miĉigano, estas unu el la plej gravaj artmuzeoj en Usono. Ĝi estis fondita en 1885. 

La kolekto inkludas pli ol  ekspoziciaĵojn, intervalante de la arto de antikva Egiptio ĝis nuntempa arto. Unu fokuso estas la arto kaj kulturhistorio de Usono ekde la 18-a jarcento. La fresko nomata *Detroit Industry* (angle por Industrio de Detrojto) en la centro de la muzeo estas konsiderita unu el la plej gravaj verkoj de Diego Rivera. Post kiam Detrojto registrigis bankroton, la estonteco de la Detrojta Instituto de Arto ankaŭ estis pridubita. Vendo de la kolekto estis deturnita kaj la muzeo estis permanente certigita fare de nova sponsoro  .

La muzeokomplekso, situanta najbara al Vajna Ŝtata Universitato ĉe 5200 Woodward Avenue, okupas  m² dividitaj en pli ol cent galeriojn, igante ĝin la sesa plej granda artmuzeo en Usono. Ĝi estas unu el la ĉefaj famaĵoj de la historia centro de Detrojto kaj estas listigita en la National Register of Historic Places (Nacia Registro de Historiaj Lokoj) .

En 2013, la muzeo ricevis 594 267 vizitantojn (102-a loko en la mondo) ''''*. Ĝi aranĝas gravajn artekspoziciojn kaj havas 1,150-sidlokan kinejon, la Detrojtan Filmteatron, specialiĝanta pri malgrand-skalaj kaj . Estas artbutiko ĉe la muzeo.

La muzeokonstruaĵo estas konsiderata arkitektura gemo kaj estis kreita fare de Paul Cret .

## Galerio 
### Konstruaĵo 

dosiero:Detroit_Institute_of_Arts_-_IMG_8923.JPG|antaŭa vido de la muzeo
dosiero:Detroit_Institute_of_Arts_August_2011_04.jpg|suda alo de la muzeo
dosiero:DIAhall2.jpg|ĉefa salono de la muzeo
dosiero:Detroit_Institute_of_Arts_August_2011_09.jpg|plafono de la ĉefa salono
dosiero:DIAHallway.jpg|ekspoziciejo

 
### Ĉefaj majstroverkoj 

dosiero:Lucas_Cranach_d.Ä._-_Der_Hl._Christophorus.jpg|Lucas Cranach la Maljuna, *Sankta Kristoforo*, 1518-20
dosiero:Pieter_Bruegel_de_Oude_-_De_bruiloft_dans_(Detroit).jpg|Pieter Brueghel la Maljuna, *La Geedziĝa Danco*, 1566
dosiero:Edgar_Degas_-_Violoniste_et_jeune_femme_tenant_un_cahier_de_musique.jpg|Edgar Degas, *Violonisto kaj Junulo*, 1870-72
dosiero:Paul_Cézanne_-_Baigneuses_(Detroit).jpg|Paul Cézanne, *Banistoj*, 1879
dosiero:Van_Gogh_Self-Portrait_with_Straw_Hat_1887-Detroit.jpg|Vincent van Gogh, *Memportreto*, 1887
dosiero:Detroit_Institute_of_Arts_January_2015_06.jpg|Auguste Rodin, *La Pensulo'', 1880–82

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Detroit Instituto de Artoj ĉe ARTSTOR 
* Detroita Instituto de Artoj ene de Guglo Arto & Kulturo

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Rizkuirilo

dosiero:Zojirushi_NS-JSS10_with_scoop_20050801.jpg|Multfunkcia rizkuirilo, multekuirilo 
dosiero:Rice-cooker.jpg|Simpla speco de rizkuirilo kun kuirado kaj hejtado reĝimoj  

[eta|265x265ra|Reklamo (1956) por la unua aŭtomata elektra rizkuirilo en la mondo de [Toshiba, kiu kostis 3,200 enojn kaj povis kuiri ĝis 900 gramojn da rizo.]]
Elektra **rizkuirilo** estas kuireja aparato, kiu faciligas kuiri rizon. Nur la lavita kruda rizo kaj la taŭga kvanto da akvo devas esti aldonitaj. Kuirado okazas sen plia interveno per la "trempita rizmetodo", en kiu la kuirakvo estas tute absorbita de la rizgrajnoj aŭ vaporiĝas.

Tradicia kuirado de rizo en poto sur la forno postulas konstantan monitoradon por certigi, ke la rizo ne trokuiras, fariĝos moka, sekiĝas aŭ brulas, sed ankoraŭ estas sufiĉe kuirita - rizo, kiu estas kuirita tro mallonge, ne gustumas multe malsama, sed povas konduki al digestaj problemoj. Krome, la rizo gustumas pli bone se neniu kondensado gutas malsupren de la interno de la kovrilo dum kuirado. En pli bonaj rizkuiriloj, la akvo estas tial resendita al la hejtelemento per vojo krom tra la rizo, kie ĝi tiam vaporiĝas denove. 

Elektra rizkuiriloj estis unue disvolvitaj en Japanio, kie ili estas konata kiel *suihanki* (, laŭvorte, "boli-rizo-aparato") . Tia aparato estas sufiĉe ofta en multaj domanaroj tra la mondo, precipe en Azio, kie rizo estas bazmanĝaĵo por la plej granda parto de la loĝantaro.

## Funkcia principo 
La rizkuirilo aŭtomate malŝaltas kaj iras en varmigan reĝimon kiam la tuta libera likvaĵo en la pato elĉerpiĝas pro sorbado de la rizo kaj forbolanta, kaj la fundo de la bovlo komencas varmiĝi super 100 °C. Ĉi tiu momento estas determinita de temperatursensilo situanta en la centro de la fundo de la rizkuirkorpo kaj en kontakto kun la bovlo.
## Referencoj 
Kategorio:Rizo
Kategorio:Kuiriloj
Kategorio:Kuirado
Akvobaraĵo Kaĥovka

La **Hidrelektra Centralo Kaĥovka** () estis riverflua elektrocentralo ĉe la Rezervujo Kaĥovka en Nova Kaĥovka, Ukrainio, havenurbo sude de la akvorezervejo kaj ĉe la maldekstra bordo de la rivero Dnepro. La planto estis funkciigita fare de la ŝtata firmao Ukrhidroenerho  . 

La digo kaj la hidroelektra centralo Kaĥovka estis kaptitaj de unuoj de la rusa armeo avancantaj de Krimeo dum la rusa invado en Ukrainion en la printempo de 2022. La 6-an de junio 2023, la meza parto de la digo kaj la motordomo estis detruitaj, supozeble post eksplodo, post kiu akvo komencis flui el la Kakhovka rezervujo .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Ĥersona provinco
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kaĥovka
Kaĥovka
Kategorio:Energio en Sovetunio
Kategorio:Ekonomio de Sovetunio
Stadiono Olimpiko

La **Olimpika Stadiono en Romo** (, oficiale , foje simple nomita **Olimpico**) estas futbala stadiono kun atletikaj instalaĵoj en la itala ĉefurbo Romo, kiu ankaŭ estas uzata por rugbeaj matĉoj. Kun kapacito de pli ol  spektantoj, ĝi estas la granda sporta servo en Romo kaj la dua-plej granda en Italio, post San Siro (Stadiono Giuseppe Meazza) en Milano . Ĝi antaŭe havis kapaciton de pli ol  homoj kaj estis ankaŭ nomita  (Stadiono de la centmilo).

La stadiono estis konstruita ekde 1927, kaj en 1936 ĝi estis oficiale malfermita. Ĝi estis celita kiel olimpika stadiono por la laŭplanaj Somera Olimpiko 1940, kiu estis aljuĝitaj al Tokio post kiam la aplikiĝo estis reprenita. 

En 1953 ĝi estis rekonstruita laŭ la dezajno de Luigi Moretti kiel la ĉefa areno de la Somera Olimpiko 1960. La atletikkonkuradoj same kiel la malferma kaj ferma ceremonioj okazis ĉi tie.

Ĝi estas parto de la sportkomplekso " Itala Forumo ". Ĝi apartenas al la Itala Nacia Olimpika Komitato . Ekde 1953, la Olimpika Stadiono funkciis kiel la hejmstadiono de la du futbalaj kluboj AS Roma kaj Latio Rome.

Ĝi gastigis la finajn matĉojn de la 1968 kaj 1980 Eŭropa Ĉampioneco, same kiel la finalon de la futbala Mondpokalo 1990.

La stadiono gastigis la Eŭropan Pokalon/UEFA-Ĉampionligo -finalon kvar fojojn (1977, 1984, 1996, 2009). Nur la malnova stadiono Wembley de Londono gastigis la finalon de la ĉefa eŭropa klubturniro pli ofte ol la Stadiono Olimpiko de Romo - 7 fojojn (1963, 1968, 1971, 1978, 1992, 2011, 2013).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Somera Olimpiko 1960
Kategorio:Sporto en Romo
Kategorio:Stadionoj en Italio
Kategorio:Konstruaĵoj en Romo
Veraj tanagroj

**Veraj tanagroj** (*Tangara*) estas speciriĉa genro de birdoj el familio Traŭpedoj. Laŭ nuna sistematiko ĝi enhavas 27 speciojn, 
ĉiuj el kiuj estas neotropisaj. Plimulto el ili estas sufiĉe disvastigitaj kaj kutimaj en siaj arealoj, sed iuj estas relative izolitaj kaj minacataj. Ĉiuj birdoj el la genro estas relative malgrandaj, ĉirkaŭ 11.5–15&nbsp;cm longaj, kaj ofte tre brilkoloraj. Iuj el la birdoj kun la plej brilege kolorataj plumaroj en la mondo apartenas ĝuste al tiu ĉi genro.

## Taksonomio 
La genron *Tangara* unue enkondukis franca zoologo Mathurin Jacques Brisson en 1760. Li elektis la tipa specio . 
La vorto *tangara* signifas "dancisto" en la formortinta tupia lingvo.

Antaŭe la genro estis konsiderata eĉ pli speciriĉa ol laŭ nuna sistematiko. Molekulfilogenetika esploro de jaro 2014 montris, ke multaj membroj de tiama genro *Tangara* estas pli proksimaj al *Thraupis*. 
Por krei konsistan sistematikon el monofiletikaj genroj, la sistematikistoj havis opcion unuigi *Thraupis* kaj *Tangara* el unu genron, sed tio ĉi donus nekutime enorman genron kun 58 specioj. Anstataŭe, ili decidis apartigi partojn de la genro je kvar aliaj genroj, du novaj (*Stilpnia* kaj *Poecilostreptus*) kaj du rekreitaj (*Ixothraupis* kaj *Chalcothraupis*).

Malsamaj birdosistematikaj aŭtoritatoj difinas sistematikon de nuna genro *Tangara* iom malsame. Ni sekvu la sistematikon de International Ornithologists' Union, kiu agnoskas 28 speciojn:

## Distribuo kaj habitato 
Plimulto de veraj tanagroj vivas alte en arbara kanopeo, sed iuj okupas ankaŭ pli malfermajn habitatojn. Ili renkonteblas en ĉiuj altecoj ĝis la arbarlimo, sed plejparto de la diverseco estas en Andaj subtropikaj kaj ĉemontaj arbaroj de Kolombio, Ekvadoro, kaj Peruo.

## Konduto kaj ekologio 
Birdoj en genro *Tangara* estas plejparte fruktomanĝuloj. En ĝis nun studitaj specioj, fruktoj formas na 53–86% de ilia dieto. Ili ankaŭ estas parte insektovoraj kaj volonte fortigas siajn dietojn per senvertebruloj. Plej ofte ili prenas insektojn de branĉoj kaj folioj, sed iam ankaŭ kaptas ilin en flugo.

Nestoj de veraj tanagroj estas bone kaŝitaj inter folioj kaj branĉoj. Kutima ovaro estas du blankaj ovoj kun brunecaj aŭ liliecaj makuloj. Kovado daŭras 13–14 tagojn, kaj post pliaj 15–16 tagoj post eloviĝo la idoj pretas forlasi la neston. Multaj specioj havas kooperativan reproduktiĝon, en kiu kelkaj nereproduktantaj birdoj al reproduktanta paro nutri kaj prizorgi idojn.

## Referencoj 
## Literaturo 
*
*
* Morton, Isler & Isler, *Tanagers* .
* Stiles and Skutch,  *A guide to the birds of Costa Rica*  

Kategorio:Paseroformaj
Nordanda galinago

La **Nordanda galinago**, *Gallinago nobilis*, estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Ili reproduktiĝas en Andoj de Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj Venezuelo super aŭ ĝuste sub la arbolinio. Ĝi estas entute sidlokema.

## Aspekto
.]]
Tiu 30–32,5 cm longa galinago havas fortikan korpon kaj relative mallongajn krurojn por vadbirdo. Ĝiaj supraj partoj, kapo kaj kolo estas striecaj kaj kun desegnoj malhelbrunaj kaj sablokoloraj, kaj orkoloraj randoj en la plumoj formas klarajn liniojn laŭ ĝia dorso. La ventro estas blanka kun bruna strio sur la flankoj. La kornokolora beko estas tre longa kaj rekta. La kruroj kaj piedoj estas grizecverdaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed inoj estas pli longbekaj; nematuraj birdoj diferenciĝas nur pro la montrado de palaj bordoj en la flugilkovriloj. La Nordanda galinago havas klaran melodian vokon.

Ankaŭ la Anda galinago vivas ene de la teritorio de la Nordanda galinago, sed ĝi havas larĝajn flugilojn, striecan ventron kaj malhelajn malsuprajn partojn. Migrantaj ordinaraj kaj magelanaj galinagoj estas pli malgrandaj, havas pli pintohavajn flugilojn kaj blankajn bordojn en la flugiloj.

## Kutimaro
La Nordanda galinago troviĝas en altaltitudaj malsekaj herbejaj marĉoj kaj torfejoj el 2,700 – 4,200 m.
	
Oni konas malmulte de ties biologio, sed oni scias, ke maskloj faras flugetadajn memmontradojn, kio konsistas en alta flugado en cirkloj, sekvita de subita malaltiĝo dum kiu la birdo faras tamburadan sonon pere de la vibrado fare de modifitaj eksteraj vostoplumoj, pli malalttonaj ol tiuj de la Ordinara galinago. Ili reproduktiĝas el Marto ĝis Julio.

La Nordanda galinago troviĝas kutime sola aŭ laŭ paroj, sed ĝi estas malfacile observebla surgrunde. Ili manĝas per puŝado per sia longa beko profunde en la koton serĉante insektojn kaj vermojn. Ilia kripta plumaro havigas efikan kamufladon kiam la birdo restas senmove inter la marĉa vegetaĵaro.

## Referencoj
* *Shorebirds* de Hayman, Marchant kaj Prater ISBN 978-0-395-60237-9
* BirdLife International

Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Neotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Kategorio:Andoj
Kantono Westmoreland (Pensilvanio)

La **kantono Westmoreland** - angle *Westmoreland County*, prononco laŭ la sistemo IFA [] - estas kantono de Usono en la subŝtato Pensilvanio. La administra centro estas la urbo '**. La kantono estis fondita la . Ĝi ricevis sian nomon laŭ **', areo de nordokcidenta Anglio kaj unu el 39 historiaj graflandoj de Anglio..

Laŭ la stato de la jaro  en la kantono vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². El la kantona teritorio cetere  kvadrataj kilometroj estas tera areo kaj  kvadrataj kilometroj estas akva areo. La teritorio havas komunan limon kun . 

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Kantonoj de Pensilvanio
Bolognetta (metroo de Romo)

**Bolognetta** estas stacio sur la linio **C** de la metroo de Romo, situanta en Romo en Italio.

Ĝi estis malfermita en 2014.

## Vidu ankaŭ 
* Metroo de Romo
* Tramtransporto en Romo
* Trolebusa transporto en Romo

## Eksteraj ligiloj 
*  (/)

Kategorio:Metroo de Romo
Kategorio:Metrostacioj malfermitaj en 2014
Kategorio:Transporto en Romo
Madagaskara galinago

La **Madagaskara galinago** (*Gallinago macrodactyla*, laŭ kio ankaŭ *Grandfingra galinago*) estas eta fortika vadbirdo de la familio de Skolopedoj, kaj ordo de Ĥaradrioformaj. Ili reproduktiĝas nur en malseka orienta duono de Madagaskaro, el marnivelo ĝis 2 700 m, estante plej ofta super 700 m. Ĝi estas nemigranta.

## Aspekto
Tio estas granda kaj peza galinago 29–32 cm longa kun fortika korpo kaj relative mallongaj kruroj por vadbirdo. Ĝiaj supraj partoj, kapo kaj kolo estas striecaj per bildo de brilaj malhelbrunaj strioj kaj orkoloraj randoj en la plumoj formante liniojn laŭ ĝia dorso. La ventro estas blanka, kun iom da bruna strieco sur la flankoj sed neniam sur la ventro. La nigreca beko estas tre longa, rekta kaj sufiĉe fortika. La kruroj kaj piedoj estas flavec-olivaj ĝis verdec-grizaj. Ambaŭ seksoj estas similaj, kaj nematuruloj diferenciĝas nur pro montrado de sablokoloraj bordoj en la flugilkovriloj.

La Madagaskara galinago ne estis registrita aliloke, kaj ne estas alia galinaga specio registrita en Madagaskaro. La ordinara galinago estas pli malgranda, havas pli palajn subflugilojn, kaj blankajn bordojn en flugiloj. La nadlovosta galinago estas simila laŭ plumaro al la Madagaskara specio, sed ĝi estas pli malgranda, pli mallongbeka kaj pli mallongvosta. La Afrika galinago estas simila laŭ korpo al la Madagaskara galinago, sed havas pli evidentan bordon en la flugiloj. Ĉiuj galinagoj kiuj estas eblaj vagantoj en Madagaskaro havas pli rapidan, malpezan flugmanieron ol la loĝanta specio.

## Kutimaro
La Madagaskara galinago reproduktiĝas en marĉoj, kotejoj, inunditaj kampoj kaj foje eĉ en rizkampoj. Ili konstruas telerforman neston el sekaj herboj en tre sekaj areoj de siaj reproduktejaj marĉoj. La nesto estas kaŝita en densa herbotufo. La reproduktado okazas el almenaŭ Julio ĝis Januaro.

Tiu birdospecio faras spektaklan alteflugan memmontradon, kiam la masklo flugas alte en cirkloj, sekvita de pova halto-falo dum kiu la birdo faras tipan tamburadon pere de vibrado fare de modifitaj eksteraj vostoplumoj. 

La Madagaskara galinago manĝas puŝante sian longan bekon profunde en la koton serĉante insektojn kaj vermojn. Se alarmite, ĝi frostiĝas, kaj ĝia kripta plumaro disponigas efikan kamufladon kiam la birdo restas senmove inter marĉa vegetaĵaro. Kiam timigita, ĝi forflugas rapide per zigzaga agado. 

## Konservostatuso
Tiu birdospecio estas malofta, kaj la totala populacio estis ĉirkaŭkalkulita je 1 800 – 7 500 individuoj. Ili troviĝas en malgrandaj grupoj de 4–8.

La specio estas minacata pro la pliiĝanta konverto de malsekejoj en rizkampoj. Ekzemple, en la plej granda areo de taŭga malseka habitato en Madagaskaro, nome la lago Alaotra, ĉirkaŭ 250 km² de la 350 km² ĉirkaŭ la lago estas nun dediĉita al rizproduktado. La specio estas minacata ankaŭ pro ĉasado por manĝado, vivtenado kaj loka komerco.

## Referencoj
* Hayman, Marchant kaj Prater, *Shorebirds* 
* Birdlife International

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Galinagoj
Kategorio:Birdoj de Madagaskaro
Kantono Randolph

La nomo **Kantono Randolph** - angle *Randolph County*, prononco laŭ la sistemo IFA [] - povas rilati al la jenaj kantonoj de Usono:

*Kantono Randolph (Alabamo) en Alabamo 
*Kantono Randolph (Arkansaso) en Arkansaso 
*Kantono Randolph (Georgio) en Georgio 
*Kantono Randolph (Ilinojso) en Ilinojso 
*Kantono Randolph (Misurio) en Misurio
*Kantono Randolph (Norda Karolino) en Norda Karolino
*Kantono Randolph (Okcidenta Virginio) en Okcidenta Virginio 

Kategorio:Kantonoj de Usono
Centreŭropaj Studoj

eta
Centra Eŭropo estas regiono en la mezo de Eŭropo, karakterizita per riĉa historia, kultura, kaj politika diverseco. La studado de ĉi tiu regiono, konata kiel **Centreŭropaj Studoj**, estas akademia kampo kiu esploras la kompleksajn interagojn inter la nacioj kaj kulturoj de Centra Eŭropo tra diversaj fakoj kiel historio, politiko, lingvistiko, kaj kulturologio.

## Historio kaj evoluo 
La koncepto de Centra Eŭropo evoluis tra la jarcentoj, reflektante ŝanĝiĝantajn geopolitikajn kaj kulturajn dinamikojn. Dum la Mezepoko, la regiono estis hejmo de diversaj imperioj kaj regnoj, inkluzive de la Sankta Romia Imperio kaj la Pola-Litova Unio. La termino "Mitteleuropa" estis uzata en la 19-a jarcento por priskribi germanan influkampon en la regiono. Post la Dua Mondmilito, la politika divido inter Orienta Eŭropo kaj Okcidenta Eŭropo influis la percepton kaj studon de Centra Eŭropo. Kun la falo de la Fera Kurteno, nova intereso ekestis en esplorado de la komuna heredaĵo kaj identeco de la regiono.

Kategorio:Mezeŭropo
Kategorio:Geopolitiko