open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Nikolaus Storch

**Nikolaus Storch** (naskiĝinta antaŭ 1500 en Zwickau, mortinta post 1536 samloke) estis germana teksisto.

## Vivo 
Storch estis unu el grupo da simplaj metiisto en Zwickau, kiuj memstare iniciatis ekleziajn kaj socialajn reformojn dum la periodo de Reformacio. Li havis viziojn kaj rigardis sin profeto, al kiu Dio donis la mandaton kontraŭbatali la subaĉeteblan eklezion. Li gvidis la t.n. *Profetojn de Zwickau*, kiuj sukcesis anigi multajn, danke al ravigaj viziaj predikoj. La civitanaron ili disdividis, favorante opan posedon de ĉiuj posedaĵoj, prizorgon de la malriĉuloj kaj senproprietigon de monaĥejo - se necese tiu ĉio ankaŭ per apliko de forto.

## Influanto de multaj 
Storch malŝatis la bapton de etuloj kaj ege influis Thomas Müntzer, kiu estis en 1521 en la urbo kaj subtenis Storch en lia agado kontraŭ la katolika pastra moŝto Egranus. La surloka abatejo de la cistercianoj ĉesis ekzisti post daŭra intrigo fare de Storch.

Poste Nikolaus Hausmann, la reformanto de Zwickau, petis pro malespero sian amikon Luteron je helpado. Tiu ĉi fakte, je la fino de aprilo, predikis publike disde la urbodomo antaŭ ĉ. 14.000 spektantoj kontraŭ la sektuloj kaj sukcese direktis la aŭskultantaron kontraŭ Storch. La profetoj tiel estis devigitaj foriri.

## Batalo de Storch kontraŭ la oficialaj reformantoj 
Kun Müntzer la zwickau-a ĉefprofeto veturis ankoraŭ al Wittenberg kaj impresis eĉ Philipp Melanchthon. Tamen ankaŭ Melanktono devis peti la luteran predikhelpon: post nova sukceso de Lutero kiel avertanto, la trio de Storch, Müntzer kaj Karlstadt devis denove forveturi.

En 1524 li estis mallongan tempon en Strasburgo, poste en Hof. Verŝajne li vizitis poste sudan Germanujon. Li supravivis la Kamparanajn ribelojn kaj menciitis ankoraŭ en la urba kroniko de Zwickau el la 1536-a jaro.

## Literaturo 
* Siegfried Hoyer: *Die Zwickauer Storchianer. Vorläufer der Täufer?* In: Jahrbuch für Regionalgeschichte 13, 1986, p. 60-78.
* Paul Wappler: *Thomas Münzer in Zwickau und die „Zwickauer Propheten“.* Zwickau 1908.
* Richard Bachmann: *Niclas Storch, der Anfänger der Zwickauer Wiedertäufer*. Zwickau 1880.

## Eksteraj ligiloj 
* [Pri Storch en la *Sächsische Biographie*.](http://saebi.isgv.de/biografie/Nikolaus_Storch_(vor_1500-nach_1536))
* [Pri Storch en la *Global Anabaptist Mennonite Encyclopedia Online*.](http://gameo.org/index.php?title=Storch,_Nikolaus_(16th_century))

## Subnotoj 
Kategorio:Reformacio
Kategorio:Zwickau
Vendejo por farmetistoj

eta|Vendejo por farmetistoj en Marylebone.

**Vendejo por farmetistoj** aŭ **Vendejo por produktetistoj** (angle ''farmers' market*, france *marché de producteurs'') estas fizika detalbazaro kiu emfazas la vendadon de nutraĵoj rekte far malgrandaj farmistoj al konsumantoj. Vendejoj por farmetistoj tipe havas subĉielajn aŭ endomajn budojn, tablojn aŭ standojn, kie la produktetistoj vendas fruktojn, legomojn, konfitaĵojn, piklojn, panojn, sapojn, kandelojn, ĉizaĵojn, ktp. Vendejoj por farmetistoj ekzistas tutmonde, reflektante sian lokan kulturon kaj ekonomion. Ilia grandeco varias de kelkaj budoj ĝis pluraj urboblokoj.

Iuj formoj de produkta vendado kiuj similis la nunan koncepton de Vendejo por farmetistoj ekzistis antaŭ la industria epoko sed ofte estis parto de pli ampleksaj bazaroj, kie provizantoj de manĝaĵoj kaj aliaj eroj amasiĝis por vendi siaj varoj. Metipostenoj komencis moviĝemon al komercistoj kiuj unuavice vendas varojn de pograndistoj anstataŭ vendi siajn proprajn produktojn. Ĝeneralaj magazenoj kaj nutrovarejoj daŭrigis tiun specialiĝadan tendencon de detalado, optimumigante la konsumantan sperton, dum forabstrakti ĝin el la nova komplekseco de industria produktado.

La avantaĝoj de moderna industria nutraĵoproduktado prefere al pli antaŭaj metodoj grandparte baziĝas sur malmultekosta, rapida transporto kaj limigita variebleco de produktoj. Tamen, oni ne povas tute forigi kostojn de transporto kaj malfruoj. Do, kie distanco streĉas la atingo de industriaj liverantoj kaj kie konsumantoj forte preferas loka varieco, agrikulturaj vendejoj eblas konkurema. Lastatempe, multaj konsumantoj postulis nutraĵoj kiuj pasigas malpli da tempo survoje kaj estas pli freŝa, kun pli da varieco. Tiu rezultis en pli da vendejoj por farmetistoj kiel preferinda mekanismo por detali manĝaĵojn.

## Notoj 
Kategorio:Ekologia agrikulturo
Kategorio:Merkatiko
Kategorio:Nutraĵindustrio
Waldemar Esteves da Cunha

**Waldemar Esteves da Cunha** (naskiĝis , mortis ) estis en la momento de sia morto en 2013, la plej aĝa Reĝo Momo en Brazilo.

## Biografio 
Waldemar Esteves da Cunha naskiĝis en havenurbo Santos, Brazilo, . Dum multaj jaroj li laboris pri dentaj artikoloj en la familia kompanio.

En 1950 li estis elektita Reĝo Momo de Santos, post la Maratono *Dona Dorotea*, maratono sur la strando de Santos.

Li estis Momo de Santos ĝis 1990 kaj ĝis sia morto estis la plej maljunaĝa Reĝo Momo en Brazilo. En 1957 li suferis atakon kiam li estis elektita Rei Momo Eduardo, de Rio-de-Ĵanejro. Post 1957, li estis Momo ĝis 1990.

Inter 1997 kaj 2000 la karnavalo de Santos havis sekurecajn problemojn. La urbo volis ke la Sambo-Lernejoj estu tiom grandaj kiom tiuj de Naciaj Karnavaloj (Rio kaj San-Paŭlo) kaj ke defiloj okazu en Orla da Praia, sed bedaŭrinde ĉio estis blokita.

Reĝo Momo Waldemar, dum karnavalo de 2001, tiam 81-jaraĝa, revenis sur la Avenuoj por alporti pacon kaj ĝojon. Bedaŭrinde, nenio okazis, kaj defiloj restis blokitaj ĝis 2005. Tiun jaron Santos havis novan Sambejon, en Nordokcidenta Urbo, pli grandan ol la areo de Orla da Praia.

Pensiita, Waldemar vivis en Santos kun sia edzino Eunice, kvar filoj kaj ses nevoj. Li mortis en Santos .

En 2018, 5 jarojn post lia morto, la *Memorial do Carnavalo* kaj la sekcio de Kulturo organizis ekspozicion en lia honoro. ; 

## Bildgalerio 

Rei.momo.waldemar.2008.jpg|Rei Momo Waldemar en 2008.
Rei.momo.waldemar-e-andrea.2008.jpg|Reĝo Momo 2008 kaj Reĝino Andréa (Karnavalo 1989).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Paĝo de Municipo de Santos
* Oficiala retejo de fondaĵo *Arte e Memoria de Santos* 

Kategorio:Brazilanoj
Kategorio:Karnavalo en Brazilo
Baldur von Schirach

**Baldur Benedikt VON SCHIRACH** (naskiĝinta la 9-an de majo 1907 en Berlino, mortinta la 8-an de aŭgusto 1974 en Kröv) estis germana politikisto kaj gvidanto de la Hitlera junularo.eta|Schirach en 1937 kun sia japana kolego Yoshinori Futara.
## Vivo 
Von Schirach jam en 1925 membriĝis en NSDAP kaj ekestris la nazian porstudentan ligon en 1928. Tri jarojn poste li iĝis Junulara gvidanto *(Reichsjugendführer)*. La 18-an de 1933 Adolf Hitler nomumis lin *Gvidanto de la junuloj de la Tria Regno* (Jugendführer des Deutschen Reiches).

## Agadoj en gvidista rolo kaj povoperdo 
Li ŝanĝis la Hitleran junularon en - proksime kaj fore - sole gravantan organizon (opozicias tion tamen la duonleĝaj kunvenoj ekz. sub la ŝirmo de la Eklezio). Por realigi tiajn planojn li streĉis la edukadon engrupan kaj malgravigis la rolon de la gepatroj.

De post 1939 li senteble perdis influon ene de HJ kaj demisiis en aŭgusto 1940, kiam li ekpolitikis en Vieno. Li nun nur rajtis inspekti la agadojn de HJ sen aktiva intermiksiĝo kaj sendigi infanojn refreŝiĝontajn en ripozumhejmojn. Post konflikto kun Hitler li jam ne povis agi libere de post mezo de 1943.

La Nurenberga tribunalo kondamnis lin al malliberigo de 20 jaroj pro kunlaboro en la deportado de judoj aŭstraj.

## Verkoj 
* *Die Pioniere des Dritten Reiches*, Essen 1933.
* *Revolution der Erziehung. Reden aus den Jahren des Aufbaus.* Eher, München 1938
* *Ich glaubte an Hitler*, Mosaik-Verlag, Hamburg 1967.

## Literaturo 
* Gerhard Hay: *Religiöser Pseudokult in der NS-Lyrik am Beispiel Baldur v. Schirach.* En: Pietas liturgica 1. 1983. p. 855-864.
* Joe J. Heydecker, Johannes Leeb: *Der Nürnberger Prozess*. Kiepenheuer & Witsch, Köln 2003, 3-462-03240-2
* Guido Knopp / Ricarda Schlosshan: *Hitlers Helfer*. Goldmann, 1999. ISBN 3-442-15017-5. p. 89 sekv.
* Jochen von Lang: *Der Hitlerjunge. Baldur von Schirach, der Mann, der Deutschlands Jugend erzog.* Droemer Knaur, München 1991. (= Knaur; 4045; Sachbuch) ISBN 3-426-04045-X
* Henriette von Schirach: *Der Preis der Herrlichkeit. Erfahrene Zeitgeschichte.* Frankfurt am Main u. a.: Ullstein. 1995. (= Ullstein-Buch; 35457) ISBN 3-548-35457-2
* Richard von Schirach: *Der Schatten meines Vaters.* Hanser, München 2005 ISBN 3-446-20669-8
* Karl Schönhammer: *Der Ehrenhandel Baldur von Schirachs*, en: Einst und Jetzt. Jahrbuch des Vereins für corpsstudentische Geschichtsforschung 30 (1985), p. 69-86
* Michael Wortmann: *Baldur von Schirach, Hitlers Jugendführer.* Böhlau, Köln 1982. ISBN 3-412-05580-8

## Eksteraj ligiloj 
* Susanne Eckelmann: Biografio tabela.
* Informoj pri Schirach ĉe *shoa.de*. 

Kategorio:Germanaj politikistoj
Kategorio:Naziaj politikistoj
Akademik Ŝokalskij

**Akademik Ŝokalskij** (; en angla transliterigo *Akademik Shokalskiy*) estas glaci-rezista ŝipo de *Akademik Ŝulejkin*-klaso, konstruita en Finnlando en 1982 kaj originale uzita por oceanografia esploro. En 1998 ĝi estis tute re-ekipita por servi kiel esplor-ŝipo por Arkta kaj Antarkta laboro. La ŝipo havas du  pasaĝerajn ferdekojn, kun restoracioj, trinkejo, biblioteko, kaj saŭno, kaj gastigas 54 pasaĝerojn. En 2011, *Akademik Ŝokalskij* krozis laŭlonge de marbordo de Rusio kaj al Orienta Antarkto. Ĝiaj fratinaj ŝipoj estas *Akademik Ŝulejkin*, *Arnold Vejmer*, *Akademik Gamburcev*, *Professor Molĉanov*, *Professor Multanovskij*, *Geolog Dmitrij Nalivkin*, *Professor Polŝkov*, *Professor Ĥromov*.

## Incidentoj kaj akcidentoj 
La  *Akademik Ŝokalskij* kun 48 pasaĝeroj kaj 20 ŝipanoj surŝipe eknavigis de Bluff, Nov-Zelando al Antarkto. La , ĝi fariĝis kaptita de solida glacio kelkajn mejlojn de la bordo de Antarkto (proksimume  marmejlojn sude de Hobarto, ĉ. je la 7:20 matene AEDT). La glacirompiloj *Xue Long* kaj *Aurora Australis*, kaj franca esplor-ŝipo ''L'Astrolabe* krozas direkte al *Akademik Ŝokalskij* je plena rapido. La glacirompilo *Xue Long* mem fariĝis kaptita de glacio, proksimume 70&nbsp;MM de Ŝokalskij.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Rusia Mara Ŝip-Registro
* Aurora Ekspedicioj: *Akademik Shokalskiy'' 
* Shipspotting: IMO 8010336

Kategorio:Rusiaj ŝipoj
Kategorio:Pasaĝeraj ŝipoj
János Szendrei

**János Szendrei** [jAnoŝ sendrei], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szendrei János** estis hungara historiisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1903). Lia nobela antaŭnomo estis *mindszenti* (ekde 1912), tial foje oni uzis la familian nomon en formo Szendrey. Lia familia nomo estis **Wágner** ĝis 1882.

János Szendrei http://mek.oszk.hu/03600/03630/html/sz/sz26214.htm naskiĝis la  1857 en Miskolc. Li mortis la  1927 en Budapeŝto.

## Biografio 
János Szendrei frekventis universitaton en Budapeŝto. Post la jura diplomo li eklaboris en Hungara Nacia Muzeo, post monatoj en ministerio pri defendo. Li studvojaĝis al Habsburga Imperio, Germanio, Belgio, Francio, Italio. En 1896 li partoprenis en arkeologiaj esploroj en Muhi, Diósgyőr, Tapolca. Kune kun Ármin Vámbéry li esploris en Konstantinopolo. Li okupiĝis precipe pri sigeloj, blazonoj, armiloj. Li ricevis francan premion en 1902.

## Verkaro (elekto) 
* *A képzőművészet remekei. I–IV.* (1882–1885)
* *Miskolcz város története és egyetemes helyirata, I–V. köt.* (1886–1911)
* *Magyar hadtörténeti emlékek a külföldi múzeumokban* (1894)
* *A magyar viselet történeti fejlődése* (1905)
* *Vallás és művészet* (Religio kaj arto), (1923)

## Memorigiloj 
* strato en Miskolc

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio kun foto 

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj arthistoriistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Tamás Szentes

**Tamás Szentes** [tamAŝ senteŝ], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szentes Tamás** estas hungara ekonomikisto, profesoro, ordinara membro de Hungara Scienca Akademio (1998).

Tamás Szentes http://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=19513 naskiĝis la  1933 en Dunakeszi.

## Biografio 
Tamás Szentes frekventis Universitaton Marx Károly en Budapeŝto inter 1951-1955. Post la diplomo li eklaboris en eldonejo, sed en 1962 li retiris por instrui al la universitato. Li doktoriĝis en 1959 en la universitato. Inter 1967-1971 li estis katedrestro en Tanzanio. Li profesoriĝis en 1974 en Budapeŝto, en la sama jaro li doktoriĝis antaŭ la akademio, ĝuste post 2 jardekoj li iĝis katedrestro. En la 1990-aj jaroj li instruis ankaŭ en Kalifornio. Li okupiĝis precipe pri mondekonomio. Li ricevis 4 premiojn inter 1985-2008.

## Verkaro (elekto) 
* *The Political Economy of Underdevelopment* (1971, 1973, 1976, 1983, 1988)
* *Polgári és újbaloldali elméletek a tőkés világgazdaságban* (1980)
* *A kelet-európai átalakulás és a világgazdaság* (1990)
* *Világgazdaságtan I. – Elméleti és módszertani alapok* (2001)
* *Fejlődés-gazdaságtan* (2011)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio 

Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Károly Szendy

**Károly Szendy** [kAroj sendi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szendy Károly** estis hungara inĝeniero pri maŝinoj, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1970).

Károly Szendy http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  1911 en Budapeŝto. Li mortis la  1981 en Budapeŝto.

## Biografio 
Károly Szendy akiris diplomon en Reĝa Teknika Universitato József en Budapeŝto. Inter 1933-1949 li laboris en ĉefurba elektra uzino, poste en planada instituto. Li okupiĝis pri elektraj retoj kaj centraloj. Li ricevis premion Kossuth en 1963.

## Lia plej grava verko 
* *Korszerű hálózatszámítási módszerek* (1967)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

 
Kategorio:Hungaraj maŝininĝenieroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Gyula Vorzsák

**Gyula VORZSÁK** [djula vorĵAk] rumania hungara pentristo, instruisto pri pentrado. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 19-an de oktobro 1975. 
## Kariero
Gyula Vorzsák diplomitiĝis en 1999 en la Okcidenta Universitato de Temeŝvaro en la fako pri pentrado. De 2000 li instruaS en la Muzika kaj Arta Mezlernejo de Miercurea Ciuc.

## Solaj ekspozicioj
*2007 - Miercurea Ciuc;
*2014 - Miercurea Ciuc.
## Fonto
*Biografiaj indikoj
 Kategorio:Rumanujaj hungaraj pentristoj kaj grafikistoj
Komediejo Winterhuder Fährhaus

[eta|[Johannes Heesters en 2008 sur la scenejo de la teatro.]] La **Komödie Winterhuder Fährhaus** estas privata teatro en Hamburgo.

## Historio kaj konstruaĵo 
La teatro staras sur la grundo de historia gastejo malfermita en 1854 fare de la karbokomercisto Jacobs kiel ekskursocela trinkejo. Ĉirkaŭ la jaro 1890-a oni konstruigis novan halkonstruaĵojn laŭ la secesistilo, kiu funkciis ĝis 1979 kiel dancejo kaj kulturdomo.

En la 2-a de septembro 1988 la kurtenoj unuafoje leviĝis. La tiama estro de *Berliner Theater* kaj *Komödie am Kurfürstendamm*, Jürgen Wölffer ekokupiĝis pri la unua novkonstruaĵo teatra de post la Dua mondmilito en Hamburgo.

La renomita arkitekto Peter Schweger kaj la konstruadestro Uwe Spranger farigis konstruaĵon ege modernan: kun kvazaŭ intima atmosfero en la granda halo pro la duonronda benkaro garantianta proksimecon al la scenejo kaj ilimigita vestiblo.

Entute 600 spektakloj pojare sur du scenejoj allogas ĉ. 190.000 spektantojn.

## Premioj 
En 2004 la teatro ricevis la *Premion Pegasus* kaj en 2013 la *Premion Monica Bleibtreu* por la surscenejigon de *Eine Sommernacht* de David Greig kaj Gordon McIntyre.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de la teatro.

Kategorio:Hamburgo
Kategorio:Teatroj en Germanio
Nacisocialisma Maŝinveturilkondukista Korpuso

eta|La flago de NSKK. 
La **Nacisocialisma Maŝinveturilkondukista Korpuso** (, mallongigo: *NSKK*) estis parto de NSDAP. Ĝi havis ĉ. duonan milionon da membroj.

## Historio kaj strukturo 
Adolf Hühnlein, estro de la veturilsekcio de Sturmabteilung, fondis NSKK en 1931 kiel duonarmean bataltaĉmenton kaj faris ĝin post 1933 monopoligilon sur la kampo de aŭtomobila veturado.

Ĉefaj taskoj estis la ĝenerala movebligo de la socio laŭ la moto *Ju pli alta la stato de motorizado de socio, des pli forta la defendoforto de la nacio".

Ankaŭ NSKK estis organizita laŭ la principo de kondukado kaj obeemo: tiel la membroj havis uniformojn kaj estis disdividitaj en la sekvontajn sekciojn:
* 4x Motorobergruppe
* 3x Motorgruppe
* 21x Motorbrigade (kiuj siavice konsistis el la sekvontaj aroj: Motorstandarte, Motorstaffel kaj Motorsturm)

## Antaŭkondiĉoj por membriĝo 
Sub la aspekto de milito oni varbis ankaŭ membrojn de aŭto-/motorciklofanatikuloj el la vicoj de la Hitlera junularo kaj ebligis al ili specialan trejnadon ĉe propraj motorsportlernejoj. Por etendi la radiuson de la organizo, eblis aniĝo ankaŭ al neposedantoj de stirlicencoj: nepris ĉiukaze membreco ĉe NSDAP.

## Agadoj dummilitaj 
Dum la milito la NSKK-anoj kelkfoje ankaŭ estis helpantaj policistoj en la okupitaj landoj de Eosta Eŭropo kaj devis "pacigi" la zonon malantaŭ la pli oriente batalantaj soldatoj. Sekve NSKK-anoj certe ankaŭ aktive partoprenis pafekzekutojn kaj deportaciojn.

## Subnotoj 
## Literaturo 
* Dorothee Hochstetter: *Motorisierung und „Volksgemeinschaft“. Das Nationalsozialistische Kraftfahrkorps (NSKK) 1931–1945*. Oldenbourg, München 2004, ISBN 3-486-57570-8.
* Franz W. Seidler: *Das Nationalsozialistische Kraftfahrkorps und die Organisation Todt im Zweiten Weltkrieg*. En: *Vierteljahrshefte für Zeitgeschichte.* 32/1984, p. 625–636.
* Till Bastian: *High-Tech unterm Hakenkreuz. Von der Atombombe bis zur Weltraumfahrt*. Militzke, Leipzig 2005, ISBN 3-86189-740-7, p. 19–61.

## Eksteraj ligiloj 
* Pri NSKK en la *Historia leksikono de Bavario''.
* Demando ĉu la politikisto Franz Josef Strauß apartenis la NSKK.

Kategorio:Naziaj organizaĵoj
Kategorio:Aŭtomobilismo
Centraj valoj de Oaĥako

alternative=MonteAlban021.jpg|eta|276x276ra
La regiono **centraj valoj de Oaĥako** (hispane "Valles Centrales de Oaxaca") estas parto de la subŝtato Oaxaca (en Esperanto *Oaĥako*) de Meksiko. Ĝi situas en la centro de la subŝtato. La regiono kovras areon de 9480 kvadrataj kilometroj kaj en 2010 ĝi havis sume 1 033 884 loĝantojn. Administra centro de la regiono estas la urbo Oaxaca de Juárez.

La regiono estas dividita en sep distriktojn, kiu plue subdividiĝas je po pluraj komunumoj:  	
* Etla
* Centro
* Zaachila
* Zimatlán
* Ocotlán
* Tlacolula
* Ejutla

Kategorio:Oaxaca
10173 Hanzelkazikmund

'*10173 *Hanzelkazikmund''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la ĉeĥaj geastronomoj Lenka Kotková kaj Petr Pravec elde la Observatorio de Ondřejov ; en la vilaĝo Ondřejov (distrikto Prago-oriento) ĉirkaŭ 35&nbsp;km sud-oriente de Prago.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la ĉeĥa vojaĝantoj Jiří Hanzelka (1920–2003) kaj Miroslav Zikmund (n. 1919), kiuj vizitis 83 landojn sur 5 kontinentoj per aŭto dum 1947-1950 kaj kamiono dum 1959-1964. Muzeo, kiu gardas objektojn kolektitajn kaj riĉan arkivon de ĉirkaŭ 150 000 fotografiojn, malfermiĝis en Zlin.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Lenka Kotková
Kategorio:Malkovrita de Petr Pravec
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1995
László Ujfalusi

**László UJFALUSI** [lAslO ujfaluŝi] hungara trombonisto, universita instruisto. Li naskiĝis en Miercurea Ciuc la 5-an de januaro 1914 kaj mortis en Budapeŝto la 22-an de decembro 2001. 
## Kariero
László Ujfalusi diplomitiĝis pri juro en 1938 en Budapeŝto, de 1935 ĝis 1972 estis ano de orkestro de Hungara Operejo, en 1943 li diplomitiĝis en Muzikakademio en la fako pri trombono. De 1945 li instruis en Muzikakademio. 
## Fonto
*Biografiaj indikoj
 
Kategorio:Hungaraj trombonistoj
Kategorio:Trombonistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
San Juan Mixtepec

**San Juan Mixtepec** estas la nomo de du komunumoj, kiuj ambaŭ situas en la subŝtato Oaxaca (*Oaĥako*) de Meksiko, kaj respektive ankaŭ pri la plej granda urbo de la koncerna komunumo.

Temas pri
* San Juan Mixtepec (Juxtlahuaca) kaj
* San Juan Mixtepec (Miahuatlán).

Inter krampoj por diferencigo jen poe aldoniĝas la nomo de la koncerna distrikto.

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
La Gulaga Arkipelago

***La Gulaga Arkipelago 1918-1956*** () estas la plej grava, trivoluma verko de Aleksandr Solĵenicin, verkita kiel historia raporto, estiĝinta en la jaroj 1958-1968. Okcidente ĝi estis unuafoje eldonita en 1973, en Sovetunio oficiale en 1989 (pli frue funkciis kiel samizdato). La verkaĵo enpreniĝis en la liston de la 100 (plej signifaj) libroj de la 20-a jarcento laŭ Le Monde.

La verko estas okulfrapa atesto de krima agado de komunisma sistemo en Sovetunio. La aŭtoro, profitante siajn spertojn, montris evoluon kaj disvastigon de la sistemo de soveta malliberigado, kies primara celo estis "elimino de malamikaj soci-klasoj". Konsekvence establiĝis la tuta "arkipelago" de koncentrejoj kaj tendaroj de mortiga laboro, nomata de la estranta institucio (Glavnoje Upravlenije Lagierej) Arkipelago GULag. La verko atestas laŭgradan senigadon de la homo de ties digno kaj devigado al mallibera laboro kun altideaj sloganoj.

En la okcidenta civilizo la libro kaŭzis grandan ekmoviĝon, kiu rezultigis disblovon de iluzio pri la komunisma sistemo kaj malfortigon de influoj de okcidenteŭropaj komunistoj.

## Vidu ankaŭ
* Unu tago de Ivano Denisoviĉ
* Gustaw Herling-Grudziński
* Senkulakigo
* *La nigra libro de la komunismo*
* La 100 libroj de la 20-a jarcento laŭ "Le Monde"
* Kanono por fino de la jarcento
* Senkomunismigo
*7000 tagoj en Siberio
* Senstalinigo
* Kolima (regiono)

## Referencoj en Esperanto 
* Ulrich Lins, *La danĝera lingvo. Studo pri persekutoj kontraŭ Esperanto*, Eldonejo "Progreso" 1990, p. 568, ISBN 5-01-003136-1, nova, reviziita eldono UEA, Roterdamo 2016, p. 375, ISBN 978-92-9017-128-7
* Aldona Brazdžionytė-Oskeliunienė, *Sub la nordlumo. Memoraĵoj*, Panevėžys 1991, p. 48
* *Arkipelago gulag 1941-1952* (ilustrita flugfolio grandformata), Panevėžys-a Biblioteko de Esperanto, Nr. 2 - 1992

## Bibliografio
* Gustaw Herling-Grudziński, *Inny świat* (Alia mondo), Londono 1951, pola eldono 1953
* Aleksander Sołżenicyn, *Archipelag GUŁag 1918-1956*, Dom Wydawniczy REBIS Sp z o.o., Poznań 2010. ISBN 978-83-7510-343-4
* Jerzy Gajdziński, *Golgota narodów. Opowieść o życiu w łagrach i ucieczce z Workuty* (Golgoto de nacioj. Rakonto pri la vivo en gulagoj kaj fuĝo de Vorkuto), Fundacja Jakobstaf!, Warszawa 2020, p. 703, eldonkvanto 200 ekzempleroj, ISBN 978-83-955329-7-9

## Eksteraj ligiloj 
* Saving the Nation Is the Utmost Priority for the State at the Wayback Machine (archived 27 May 2006) Moscow News
* Aleksandr Solzhenitsyn, *The Gulag Archipelago* (in Russian). All volumes for reading in browser, or plaintext: parts 1 and 2, parts 3 and 4, and parts 5, 6, and 7.

Kategorio:Politikaj reprezalioj en Sovetunio
Kategorio:Kontraŭkomunismo
Kategorio:Ruslingvaj romanoj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1973
Kategorio: Literaturo de Sovetio
Kategorio:Politikaj libroj
Kategorio:Cenzuro en Sovetunio
Kategorio:Librocenzuro
Stromburg

eta|Stromburg kun kanono en la burgĝardeno ("ĝardeno de Lafer")
La **Stromburg** estas spronburgo sur alteco de 240 m rande de la Soonwald supre de Stromberg en la mezmontaro Hunsrück, distrikto Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato 

## Historio 
La burgo konstruiĝis supozeble en la 11a jarcento kaj estis menciita la unuan fojon en 1056 en dokumento kiam grafo Bertolf nomis sin la la burgo. 1116 ĝi estis detruita de la majenca ĉefepiskopo Adalbert la 1a kaj rekonstruita. La frua mencio verŝajne koncernas la „malnovan Stromburg“ sur Pfarrköpfchen (vidu Burgo Pfarrköpfchen). 

La unua sekura mencio de Stromburg estis el 1287. Sub ĝia protekto evoluiĝis la vilaĝo Stromberg en la valo de la rivero Guldenbach, kiu estis menciita unuafoje en 1344. 

En la Tridekjara Milito la burgo estis konkerita plurfoje kaj nur jam en la Milito de la Palatinata sukcedo je la 3a de marto 1689 detruita. De la burga instalaĵo ankoraŭ konserviĝis la kirasmuro, la burgfrido, impona pordegoturo kaj du partoj de la ringmuro kaj partoj la ĉirkaŭfermejo.

1977 ĝis 1981 partoj de la burga ruino estis sanigita kaj alikonstruita al hotelo. En la konstruaĵo troviĝas ekde 1994 la frandemula restoracio „Le Val d’Or“ sub gvido de la kuiristo *Johann Lafer*.

## Literaturo 
* Gustav Schellack, Willi Wagner: *Burgen und Schlösser im Hunsrück Nahe- und Moselland*. Kastellaun 1976.

## Eksteraj ligiloj 
* Rekonstruktionszeichnung der Burg Alt Stromberg von Wolfgang Braun

Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Kulturmonumentoj en la distrikto Bad Kreuznach
Forum Stadtpark

**Forum Stadtpark** (ankaŭ: *Grazer Gruppe* aŭ *Grazer Forum*) estis en 1958 fondita, avangarda unuiĝo da verkistoj kaj artistoj en Graz.

## Intencoj kaj reago publika 
La membroj planis fari modernan kulturcentron en prunteprenita urboparka (*Stadtpark* signifas *urboparkon*) kafejo. Ĉefa intereso estas la intima ligo inter eksperimenta arto kaj socipolitika engaĝiĝo. Oni intencis konatigi estetikajn novojn al pli larĝa publiko.

Unue la anaro devis kontraŭbatali kulturpolitikan rezistadon, sed baldaŭ ĝi iĝas la plej grava aŭstra literaturcentro. Ekde 1960 ĝi ofertis buntan aranĝprogramon kun voĉlegadoj, artekspozicioj, teatro, filmprojekcioj kaj muzikspektakloj. Krome oni strebis efektivigi kontaktojn al eksterlandaj aŭtoroj (ekz. de FRG, GDR, Pollando aŭ Ĉeĥoslovakio).

## Gazeto kaj reprezentantoj 
La propra literaturfakgazeto (unua apero en la 1960-a jaro) nomiĝas *Manuskripte*, eldonita komence fare de Alfred Kolleritsch kaj Sissi Tax. Al la plej konataj membroj nombriĝas la sekvantaj verkistoj: Wolfgang Bauer, Thomas Bernhard, Barbara Frischmuth, Peter Handke, Ernst Jandl, Friederike Mayröcker kaj Peter Rosei.

## Literaturo 
* Christine Rigler (eld.): *Generationen. Literatur im Forum Stadtpark 1960–1995*, Droschl-Verlag, Graz 1995, ISBN 3-85420-422-1.
* Christine Rigler (eld.): *Forum Stadtpark – die Grazer Avantgarde von 1960 bis heute*. Böhlau Verlag, Wien 2002, ISBN 3-205-99487-6.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de la ligo artista.

Kategorio:Literaturo
Kategorio:Aŭstrio
Kategorio:Verkistaj organizaĵoj
Kategorio:Germanlingva literaturo
Kategorio:Literaturo de Aŭstrio
Kategorio:Graz
Burgo Treuenfels

La **burgo Treuenfels** estas la ruino de spronburgo sur montosprono sude de la ruino Altenbaumburg apud la komunumo Altenbamberg en la distrikto Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

## Geografia Situo 
## Historio 
En la jaro 1357 kavaliro Diez von Wachenheim, frato de Philipp kaj Heinrich von Montfort, Berthold nomata Stange von (Neu)-Bamberg kaj la knapo Johann Schweifkrusel von Partenheim ricevis de la
palatinatgrafo Ruprecht la 2a la permeson konstrui sur la monto *Lusebohel* burgon. La familio Montfort devenis de la proksima burgo *Hallgarten*, kiu estis konstruita en la 12a jarcento de la grafoj de Veldenz. Kiel vazalo enposteniĝis Eberhard von Lautern. 1247 lia filo nomis sin „Kavaliro de Montfort“. 1432 peresis la gento de Montfort.

En la 16a jarcento la burgo estas posedaĵo de Eberhard Vetzers von Geispitzheim kaj de iu „ Philipp Back“. Ĝis la 17-a jarcento ĝi apartenis al la familio Sturmfeder, proprietulo de la *kastelo Sturmfeder* en Dirmstein.

## Bildgalerio 

Wappen-von-sturmfeder.png|Blazono de la familio Sturmfeder von Oppenweiler

## Hodiaŭa Utiligado 
## Priskribo 
La hodiaŭ superkreskitaj restaĵoj montras ĝis 8 m alta restaĵo de ringmuro el rompitaj ŝtonoj. Ĝi estas en privata posedo. Ofte oni erare rigardas la burgon kiel antaŭburgo de la Altenbaumburg.

## Literaturo 
* Alexander Thon: *Neue Erkenntnisse zur Geschichte der Burg Treuenfels*, Deutsche Burgenvereinigung (Hrsg.), 2007, in: Zeitschrift *Burgen und Schlösser* 2/2007 S.86ff

## Eksteraj ligiloj 
* Burg Treuenfels bei *alleburgen.de*

## Referencoj 
Trauenfels
Kategorio:Kulturmonumentoj en la distrikto Bad Kreuznach
Steinkallenfels

**Steinkallenfels**, aŭ *Stein-Kallenfels*, estas la ruino de montburgo en Kallenfels, urboparto de la urbo Kirn en la distrikto Bad Kreuznach, germana federacia lando Rejnlando-Palatinato.

## Historio 
La unua dokukumenta mencio de la burgo okazos en 1158. Origine ĝi estis regna feŭdo de la sinjoroj de Stein, pli poste nomita sinjoroj de Steinkallenfels (pereis en 1778). Ekde la 14-a jarcento sur la burgo loĝis pluraj familio. En 1615 la burgo jam estas kaduka. Finfine la francoj en 1682/84 eksplodigis ĝin kaj ekde tiam ĝi estis ruino.

## Konstruaĵo 
La konstruigantoj de la burgo uzis la naturan rokrifon, al kiu ankaŭ apartenas la „Oberhauser Felsen“ (aŭ „Kirner Dolomiten“). La burgo konsistas el tri apartaj burgoj sur apartaj rokoj: sur la malsupra roko la jam en la 16a jarcento kaduka burgo **Stock im Hane** sen signifaj murrestaĵoj, iom pli supre la burgo **Kallenfels** kun kvadrata burgfrido kaj supre la burgo **Stein** kun fosaĵo, pordega turo, bastiono, kirasmuro kaj kvinangula belfrido. La tri burgoj kunligiĝis per ĉirkaŭfermejaj muroj, de tiuj nur konserviĝis kelkaj restaĵoj. La burgruinoj estas privata posedo kaj ne viziteblaj.
 [eta|maldekstre|450ra|[Kyrburg super  Kirn, Stein-Kallenfels kaj kastelo  Wartenstein fone]]

## Eksteraj ligiloj 
* desegna rekonstruo  per Wolfgang Braun

Kategorio:Kulturmonumentoj en la distrikto Bad Kreuznach
Kategorio:Naheland
Kategorio:Burgoj en Rejnlando-Palatinato
Swiss Travel System

**Swiss Travel System** estas komerca marko de biletoj de Svisaj Federaciaj Fervojoj proponataj al eksterlandaj turistoj. Ĉiuj biletoj estas ne transdoneblaj kaj dum kontrolo oni devas ĉiam montri ankaŭ personan identigilon.

## Tipoj de biletoj 
Ekzistas pluraj tipoj de biletoj.

### Swiss Pass 
Bileto, kiu ebligas senliman vojaĝadon dum 4, 8, 15 aŭ 22 tagoj (aŭ eĉ por unu tuta monato) en multaj trajnoj, ŝipoj, busoj kaj ankaŭ en urba transporto (tramoj, trolebusoj, busoj, urbaj funikularoj). Samtempe ĝi donas senpagan aŭ rabatitan eniron en multaj muzeoj. Ĉiu, kiu aĉetas tiun ĉi bileton, povas samtempe uzi montarajn trajnojn aŭ busojn kaj telferojn kun rabato 50 % aŭ 25 % (por kelkaj ŝipoj estas ankaŭ rabato maksimume 50 %).
Eblas ĝin aĉeti por dua klaso aŭ por unua klaso. Por grupo de minimuje 2 homoj estas rabato 15 %.

#### Swiss Youth Pass 
Versio de Swiss Pass por junuloj sub 26 jaroj kun rabato 25 %.

### Swiss Flexi Pass 
Bileto, kun kiu oni povas elekti 3, 4, 5 aŭ 6 tagojn en unu monato kaj dum tiuj tagoj senlime vojaĝi. Inter la unua kaj lasta tagoj oni povas senlime aĉeti biletojn kun rabato 50 %. Eblas ĝin aĉeti por dua klaso aŭ por unua klaso. Ekzistas ankaŭ rabato por grupoj de minimuje 2 homoj - 15 %.

### Swiss Transfer Ticket 
Bileto, kiu validas dum unu monato kaj oni povas kun ĝi vojaĝi de la landlimo aŭ de la flughaveno ĝis iu konkreta loko, ekzemple de vintra feriumado. Ĉiu el tiuj du vojaĝoj devas daŭri maksimume unu tagon kaj oni rajtas uzi nur la plej mallongan vojon. Eblas ĝin aĉeti por dua klaso aŭ por unua klaso. 

### Swiss Card 
Funkcias simile kiel Swiss Transfer Ticket, sed aldone eblas inter la unua kaj lasta tagoj (maksimume dum unu monato) aĉeti senlime biletojn kun rabato 50 %.

### Swiss Half Fare Card 
Tiu ĉi bileto validas maksimume unu monaton kaj ebligas dum unu monato aĉeti senlime biletoj kun rabato 50 %. Tiu ĉi bileto plej utilas por turistoj, kiuj ĉefe volas uzi montarajn trajnojn aŭ telferojn.

### Swiss Family Card 
Oferto por familioj. Se la turisto vojaĝas ankaŭ siaj gefiloj sub 16 jaroj, gefiloj poste vojaĝas senpage. Kondiĉo estas ja havi senpagan dokumenton Swiss Family Card, en kiu estas la infanoj enskribitaj.

## Interesaĵoj 
Kun Swiss Pass biletoj eblas per buso viziti Liĥtenŝtejnon kaj trajne aŭ buse ankaŭ Italion.

## Referencoj 
Kategorio:Varomarkoj
Kategorio:Fervojo en Svislando
Duklando Akvitanio

[dekstra|eta|150px|Ŝildo de Akvitanio kaj de [Gujeno :  de gueules au léopard d'Or,  Ruĝa kun ora leopardo]]
**Duklando Akvitanio** estis kreita en 675, post la morto de Ĉilderiko la 2-a. Ĝi estis rekreita en la 9-a jc, kiel heredanto de reĝlando Akvitanio donita al Pepino la 2-a (Akvitanio)|Pipino la Dua (mortinta en 838). Ĝi poste estis temo de kvereloj inter la grafoj de Aŭvernjo, de Tuluzo kaj de Poitiers.

## Historio 
La duko de Akvitanio estis unu el la ses pajroj de Francio.

Akvitanio arigis laŭtempe diversajn teritoriojn.
Dum regado de Eleonora de Akvitanio, Poitiers estis ĝia ĉefurbo.

## Bibliografio 
* "Recueil des Historiens des Gaules et de la France", Parizo 1781 (423-a paĝo), BNF.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de la dukoj de Akvitanio
* Gujeno


Kategorio:Mezepoka Akvitanio
Kategorio:Eksaj landoj de Eŭropo
Kategorio:Duklandoj de Francio
Duklando Akvitanio
Kategorio:Okcitana historio
Imre Szenczy

**Imre Szenczy** [senci], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szenczy Imre** estis hungara instruisto, pastro, filologo, tradukisto, korespondanta membro de Hungara Scienca Akademio (1838), membro de Societo Kisfaludy (1847).

Imre Szenczy http://mek.oszk.hu/00000/00060/html/096/pc009634.html#4 naskiĝis la  1798 en Szombathely. Li mortis la  1860 en Csorna.

## Biografio 
Imre Szenczy aliĝis al la premonstratoj en 1814, poste li lernis filozofion kaj teologion en Csorna kaj Pest (urbo). En 1821 li ekinstruis en Keszthely, baldaŭe en sia naskiĝurbo. En 1840 li translokiĝis al urbo Pest, kie li redaktis ekleziajn revuojn, poste li iĝis direktoro de gimnazio en Keszthely. En 1858 li ricevis la rangon preposto. Li okupiĝis ankaŭ pri kolektado de kreskaĵoj. Liaj artikoloj aperis ekzemple en Athenaeum (revuo).

## Verkaro (elekto) 
* *Julius Caesar munkái* (1839) - tradukaĵo el la latina lingvo 
* *Tacitus Agricolája* (1847) - tradukaĵo 
* *Marcus Fabius Quintillianus utasítása az ékesszólásról* (1856) - tradukaĵo 

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla pli malsupre en la 2-a punkto)
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj klasikaj filologoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj premonstrataj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj prepostoj
Alfred Kolleritsch

**Alfred KOLLERITSCH** (naskiĝinta la 16-an de februaro 1931 en Brunnsee, Suda Stirio, mortis la 29-a de majo 2020 en Graz) estis aŭstra verkisto.

## Kiel instruisto kaj eldonisto 
Li estas  de graveco ne nur kiel verkisto de romanoj kaj poemoj sed ankaŭ kiel eldonanto kaj publikighelpanto de junaj aŭtoroj. Post la doktoriĝo pri Martin Heidegger li estis instruisto en Graz, kie li iĝis fondomembro de la artista/verkista ligo *Forum Stadtpark*.

Ekde 1960 li eldonis la fakgazeton *Manuskripte* por pretigi platformon al eksperimenta literaturo en Aŭstrujo; ĝi estas ĝis nun unu el la plej gravaj germanlingvaj literaturgazetoj.

## Kiel aŭtoro 
Per propraj eldonoj li nur malfrue famiĝis. Lia unua romano aperis en 1972 (*Die Pfirsichtöter*). Tie ĉi kiel ankaŭ en siaj sekvantaj romanoj li dediĉas sin per ege kompleksa kaj fermita lingvo al la demando pri libereco kaj feliĉo kaj kontraŭbatalas totalismaĵojn, fremddestinigon kaj iun ajn specon de rigidiĝo. Iliaj titoloj estas jenaj: *Die grüne Seite* (1974), *Gespräch im Heilbad* (1985), *Allemann* (1989) kaj *Der letzte Österreicher* (1995).

Liaj poemoj eldonitis en la sekvontaj libroj: *Einübung in das Vermeidbare* (1978), *Absturz ins Glück* (1983), *Augenlust* (1986), *Zwei Wege, mehr nicht*(1993) kaj *In den Tälern der Welt* (1999).

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo de la literatura fakgazeto *Manuskripte*.
* Okazde de la datreveno 85-a de la naskiĝtago, ĉe orf.at

Kategorio:Aŭstraj eldonistoj
Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Nobela nestamasulo

La Nobela nestamasulo aŭ **Nobela megapodo** (*Megavitiornis altirostris*), konata ankaŭ kiel **Profundbeka megapodo**, estas formortinta, nefluga, giganta megapodo kiu estis endemia de Fiĝio. Plej verŝajne ĝi iĝis formortinta pro troa ĉasado tuj post la koloniigo de la Fiĝiaj Insuloj fare de homoj.

## La familio 
Ĉiuj specioj de la familio de nestamasuloj kovas kaj kovis la ovojn ne per rekta sidado sur ili, sed per enterigo en amasnestoj el sablo, mortintaj folioj kaj alitipa rubo, el kio devenas la komuna nomo de la familio. La latina scienca nomo kaj de la genro kaj de la familio devenas el kunmetaĵo de du radikoj el la antikva greka signife respektive *granda* kaj *piedo*, alude al ties grandaj, fortikaj kruroj kaj piedoj necesaj por rasti enormajn kvantojn de tero kaj vegetala materialo, kies putriĝo poste varmigos la ovojn.

## Referencoj 
Kategorio:Megapodedoj
Kategorio:Kokoformaj
Kategorio:Formortintaj birdoj
10174 Emička

'*10174 *Emička'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la ĉeĥa astronomo Zdeněk Moravec elde la Observatorio Kleť, apud České Budějovice, en Ĉeĥa Respubliko.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Ema Moravcová'', filino de la malkovrinto.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita en observatorio Kleť
Kategorio:Malkovrita de Zdeněk Moravec
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1995
Făgețel (Frumoasa, Harghita)

**Făgețel** [fəĝecel] estas vilaĝo en la rumana distrikto Harghita. Administre ĝi apartenas al la komunumo Frumoasa.

En la censo de 2002, 66 el la 130 loĝantoj deklaris sin etnaj hungaroj, 64 etnaj rumanoj, kio estas rimarkinde alta parto (49,2 %) por distrikto Harghita; precipaj lingvoj estis la hungara (67) kaj la rumana (63). En Făgețel do vivis pli da rumanoj ol en ĝia komunuma sidejo Frumoasa, kiu havas pli ol la dekoblan grandon.

## Notoj 
Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Harghita
Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Harghita
Noja

**Noja**  estas municipo en la aŭtonoma komunumo Kantabrio, en norda Hispanio. Ĝi situas ĉe la bordo de la Kantabra Maro, kaj ĝi estas lima al la municipoj Arnuero, Argoños kaj Santoña. Malsame al aliaj municipoj de Kantabrio, ĝi ne ampleksas plurajn vilaĝojn sed nur kvartalojn.

La loknomo Noja devenas el *Noega*, kiu estas prahindeŭropa kaj havas originon saman al Noya en Galegio. Ĝi signifas "malhela" kaj estas rilata al kelta **nouika* (*nova*).

De la 9-a jarcento ĝis 1834, Noja apartenis al vilaĝaro Sep Vilaĝoj, konsistanta la subregionon Trasmiera. De la fino de la 19-a jarcento turismo iĝis tre grava en Noja. Nun, dum somero preskaŭ 60.000 homoj samtempe vizitas la municipon, ĉefe veninte el Eŭskio, Rioĥo, Kastilio kaj Leono kaj Madridio. Noja estas fama pro ties marborda pejzaĝo kaj granda plaĝo. Parto el la municipo apartenas al la natura rezervejo Marĉoj de Santoña, Victoria kaj Joyel.
eta|Panoramo de Noja vide de la plaĝo Tregandín.|200px|maldekstra
Kategorio:Municipoj de Kantabrio
Listo de dukoj de Akvitanio

Tio estas listo de princoj, reĝoj kaj dukoj de duklando Akvitanio.

## Merovidaj reĝoj de Akvitanio 
## Princoj de Akvitanio 
## Karolidaj reĝoj de Akvitanio 
## Dukoj de Akvitanio 
## Apanaĝaj dukoj 
## Ĝentilecaj titoloj 
## Notoj kaj referencoj 
## Aneksaĵoj 
### Vidu ankaŭ 
* Potevio

### Eksteraj ligiloj 
*  Aquitaine on Foundation for Medieval Genealogy

### Bibliografio 
* "Les comtes de Poitou, ducs d'Aquitaine 778-1204", de Michel Dillange, eld. "Geste éd.", 1995, 303 paĝoj, isbn = 2-910919-09-9, issn = 1269-9454, bnf = 35804152x.

!
Akvitanio
Akvitanio
Akvitanio
Roy A. Tucker

**Roy A. TUCKER** (naskiĝis en 1951 en Jackson, Misisipio), estas usona astronomo.

Li grandiĝis en Memphis (Tenesio), en 1966 li fariĝis ano de la *Memphis Astronomical Society* kaj ricevis magistra grado en Scienca Instrumentado de la Universitato de Kalifornio en Santa Barbara. Li laboris kiel altranga inĝeniero en la "*Imaging Technology Laboratory*" de la Universitato de Arizono.

Laŭ Minor Planet Center li malkovris aŭ kunmalkovris 661 asteroidojn inter 1996 kaj 2010. Notinda kunmalkovro estas la terrenkonta asteroido *99942 Apophis* kun David J. Tholen kaj Fabrizio Bernardi.

En 2002 li estis unu el la 5 scienculoj rekompensita de la *"Gene Shoemaker Near Earth Object Grant"* de la *Planetary Society* Tiu premio helpis lin mastrumi kaj provizi sian privatan Observatorion Goodricke-Pigott en Tucson (Arizono).

La asteroido 10914 Tucker estis nomita en lia honoro.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Roy A. Tucker

Kategorio:Usonaj astronomoj
Kategorio:Malkovrintoj de asteroidoj
Dezerto Simpson

eta|dekstra|Ekspedicio de Ted Colson tra la Dezerto Simpson en 1936
eta|dekstra|Big Red (Granda Ruĝo), Dezerto Simpson, 2007
La **Dezerto Simpson** estas granda areo de seka, ruĝa sableca ebenaĵo kaj dunoj en partoj de la Norda Teritorio, Suda Aŭstralio kaj Kvinslando en centra Aŭstralio. Ĝi estas la kvara plej granda aŭstralia dezerto, kun areo de 176,500&nbsp;km² kaj estas la plej granda sabloduna dezerto en la mondo.

## Historio 
## Ekologio 
## Notoj 
Kategorio:Geografio de Aŭstralio
Golfo Spencer

[eta|267x267px|La [Blua pingveneto reproduktiĝas ĉe insuloj de la Golfo Spencer.]]
La **Golfo Spencer** estas la plej okcidenta el du grandaj akvareoj en la suda marbordo de Aŭstralio, en la subŝtato Suda Aŭstralio, ĉe la Granda Aŭstralia Golfeto. Tiu Golfo estas  longa kaj  larĝa ĉe sia elfluo. La okcidenta bordo de la Golfo estas la Duoninsulo Eyre, dum la orienta estas la Duoninsulo Yorke, kiu separas ĝin el la pli malgranda Golfo Sankta Vincento. Ties enirejo estis difinita de Matthew Flinders kiel linio el Kabo Katastrofo ĉe la Duoninsulo Eyre al la Kabo Spencer ĉe la Duoninsulo Yorke.

La plej grandaj urboj ĉe la golfo estas Port Lincoln, Whyalla, Port Pirie, kaj Port Augusta.

## Historio 
## Naturo 
## Bildaro 

Image:Port-Broughton-harbor-0693.jpg|Haveno de Port Broughton ĉe la orienta bordo de la Golfo Spencer
Image:MoontaBayJetty.JPG|Moonta Bay Jetty ĉe la orienta bordo de la Golfo Spencer

## Notoj 
Kategorio:Geografio de Aŭstralio
Centra NSOk Malia Grava Birda Areo

[eta|dekstra|250px|La Centra NSOk Malia Grava Birda Areo gravas por la konservado de la [Ocela nestamasulo]]

La **Centra NSOk Malia Grava Birda Areo** estas neregulaforma 2500&nbsp;km2 areo en okcidenta Novsudkimrio, Aŭstralio. Ĝi kuŝas ĉe la malgranda urbo Mount Hope kaj enhavas la naturrezervejojn Yathong, Nombinnie kaj Round Hill, kun kelkaj nerezervaj kromteroj, enhavanta restantan areon de malihabitaj arbaroj kaj arbustaroj. Ĝi estis identigita kaj klasita kiel Grava Birda Areo (GBA) ĉar ĝi eltenas izolajn gravajn populaciojn de Ocela nestamasulo (el 250 al 500 individuoj) kaj de Ruĝgorĝa fajfulo, *Pachycephala rufogularis* (ĝis 68 reproduktaj paroj). Ĝi estas ankaŭ centro de distribuado en Novsudkimrio por aliaj mali-birdospecioj, kiaj la Prudenta hilakolo, la Stria amitormo, la Suda drimodo kaj la Brundorsa cinklosomo.

## Vidu ankaŭ 
* Riverlanda Malio
* Suda NSOk Malio

## Referencoj 
Kategorio:Geografio de Aŭstralio
Suda NSOk Malia Grava Birda Areo

eta|dekstra|250ra|alt=Major Mitchell’s Cockatoo flying|Miĉela kakatuo

La **Suda NSOk Malia Grava Birda Areo** estas neregulaforma 8232&nbsp;km2 areo en sudokcidenta Novsudkimrio, Aŭstralio. Ĝi estas limigita de la rivero Murray sude, la rivero Darling okcidente, kaj la Lagoj Willandra norde. Ĝi kuŝas nordokcidente de la urbo Balranald, norde de Robinvale kaj oriente de Mildura.

## Birdoj 
La loko estis identigita de BirdLife International kiel GBA ĉar ĉar ĝi eltenas taŭgajn habitatojn por populacioj (ĉirkaŭ 500 individuoj) de la vundebla Ocela nestamasulo. Aliaj gravaj birdospecioj registritaj en la GBA estas la Oranĝbrusta petroico, la Sugomelo, la Miĉela kakatuo, la Prudenta hilakolo, la Brundorsa cinklosomo kaj aliaj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Riverlanda Malia Grava Birda Areo
* Centra NSOk Malia Grava Birda Areo

Kategorio:Geografio de Aŭstralio
Murrumbidgee (rivero)

[eta|Naĝejo ĉe la rivero Murrumbidgee ĉe [Hay (Novsudkimrio)]]
La rivero **Murrumbidgee** (m|ʌr|ə|m|ˈ|b|ɪ|dʒ|i}), estas ĉefa alfluanto de la rivero Murray ene de la Baseno Murray Darling, kaj fluas tra la subŝtato de Aŭstralio nome Novsudkimrio krom tra la Aŭstralia Ĉefurba Teritorio; descendas ĉirkaŭ 1500 m dum ĝi fluas 900&nbsp;km laŭ okcidenta-nordokcidenta direkto el ĉe la monteto Peppercorn Hill en la montaro Fiery de la Neĝaj Montoj al ties kunfluejo kun la rivero Murray ĉe Boundary Bend.

## Fluo 
## Esplorado 
## Inundoj 
## Humidejoj 
## Ĉefaj alfluantoj 
## Demografio 
## Notoj 
Kategorio:Geografio de Aŭstralio
Kategorio:Riveroj en Aŭstralio
Ortler

**Ortler** (itale: *Ortles*; germane: *Ortler*) estas, je 3 905 metroj super la marnivelo, la plej alta monto en la orientaj Alpoj ekster la Bernina montaro. Ĝi estas la ĉefpinto de la Ortler-montaro ("Ortleraj Alpoj"). La Ortler estas la plej alta pinto de la sudaj kalkoŝtonaj Alpoj, de la itala provinco de Sudtirolo, de Tirolo entute, kaj, ĝis 1919, de la tiama aŭstra-hungara imperio.

## Geografio 
La masiva monto estas kovrita per glaĉero sur la nordokcidenta flanko kaj havas longan nordan kreston kiu finiĝas ĉe la vilaĝo de Gomagoi kaj apartigas la valojn de Trafoi kaj Sulden. La suda kresto kondukas al la *Hochjoch* (3527 m) sur la ĉefkresto de la Ortler Alpoj, kiu formas la limon inter la Provinco de Sondrio kaj Sudtirolo. Okcidente sur tiu ĉefa kresto troviĝas la *Thurwieser Spitze* (3652) kaj la *Trafoier Wall* (3565 m). Sudoriente estas la monto Zebrù (3740 m) kaj la majesta *Königspitze* (3859 m).

## Unua montogrimpo 
La Ortler unue estis grimpita fare de Josef Pichler ("Pseirer-Josele"), ĉasisto de ĉamoj el St. Leonhard in Passeier, kaj liaj kunuloj Johann Leitner kaj Johann Klausner de Zell am Ziller la 27-an de septembro 1804. La supreniro sekvis al peto de arkiduko Johano de Aŭstrio , kiu forte deziris, ke post la unua montogrimpo de la Großglockner (3,798 m) en 1800, la plej alta monto en la imperio de sia frato, la imperiestro Francisko la 1-a, devus esti grimpata. La arkiduko ordonis al Johannes Nepomuk Gebhard, "montoficialulo" kaj topografo de Salzburg, surgrimpi la monton kun lokuloj. La unuaj kvin provoj malsukcesis kaj Gebhard estis preta rezigni, kiam Pichler respondis al la oferto de monpremio por atingado de la pinto. Pichler kaj siaj amikoj prenis malfacilan, kaj pro danĝero el lavango ĝis antaŭ nelonge neuzitan, itineron super la nordokcidenta flanko de Trafoi.

## Unua mondmilito 
La Ortleraj Alpoj estis ĉefa batalkampo inter aŭstraj kaj italaj soldatoj dum la unua mondmilito, estante sur la limo de Italio kaj la Aŭstra Imperio. La avantaĝo de la plej alta punkto estis gravega. La aŭstraj soldatoj rapide okupis la plej altajn pintojn, kaj la ĉefa celo de la italaj soldatoj dum kvar jaroj estis forpeli ilin de tiuj pozicioj. En la mezaj 1990-aj jaroj, montogvidisto malkovris du kanonojn kiuj estis postenigitaj tre proksime al la pinto de la Ortler kaj estis kaŝitaj per neĝo poste.

Kategorio:Geografio de Sudtirolo
Kategorio:Alpoj
József Szent-Ivány

**József Szent-Ivány** [jOĵef sent-ivAnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Szent-Ivány József** estis hungara entomologo, profesoro, honora membro de Hungara Scienca Akademio (1988).

József Szent-Ivány http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/index.html naskiĝis la  1910 en Budapeŝto. Li mortis en 1988 en Adelaide.

## Biografio 
József Szent-Ivány frekventis universitatojn en Vieno kaj en sia naskiĝurbo. Li doktoriĝis kaj ricevis diplomon 1936 en Budapeŝto. Inter 1938-1942 li studvojaĝis al diversaj eŭropaj landoj. En 1943 li iĝis privata profesoro en universitato de Szeged. Post la 2-a mondmilito li trifoje esplorvojaĝis al Papuo-Nov-Gvineo, kie li kolektis precipe papiliojn. Baldaŭe li ricevis postenon en Papuo-Nov-Gvineo, kie li pensiuliĝis en 1966. Li okupiĝis ankaŭ pri medioprotektado.

## Verkaro 
* ĉ. 200 fakartikoloj

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero SZ kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)

 

Kategorio:Hungaraj entomologoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj