Phaethornis

***Phaethornis*** estas genro de amerikaj kolibroj en la familio Trokiledoj kaj subfamilio *Phaethornithinae*. Ili vivas el suda Meksiko, tra Centrameriko, ĝis Sudameriko tiom suden kiom ĝis norda Argentino.

## Taksonomio
La genron *Phaethornis* enkondukis en 1827 William Swainson kun la Longvosta ermitkolibro kiel la tipa specio. La nomo kombinas la grekajn vortojn *phaethōn* signife "suno" kaj *ornis* signife "birdo". La genro nun enhavas 27 speciojn.

La taksonomio de kelkaj grupoj ege ŝanĝiĝis lastajn jarojn, speciale pro la disigo de kelkaj malgrandaj ermitkolibroj (*P. idaliae*, *P. atrimentalis* kaj *P. striigularis*) antaŭe konsideritaj subspecioj de la *Phaethornis longuemareus*, same kiel pro la disigo de la *P. longirostris* el la *P. superciliosus*.

Plua konfuzo estas inter *P. superciliosus* kaj *P. malaris*: plimulto de taksonoj antaŭe konsideritaj subspecioj de la unua (*bolivianus, insolitus, margarettae, moorei* kaj *ochraceiventris*) estas nun metitaj kun la dua. Mankas ankoraŭ tute kontentiga taksonomia traktado de la tuta grupo *longirostris/malaris/superciliosus* laŭ kelkaj ornitologoj pri sudamerikaj birdoj.

Alia tia kazo estas la *P. maranhaoensis*: kelkaj konsideras ĝin nevalida, kredante, ke ĝi estas fakte maskla plumaro de la *P. nattereri*. Tamen, *P. maranhaoensis* vivas nur en la norda parto de la teritorio de *P. nattereri*, kaj ambaŭ havas diferencajn voĉojn. kvankam nuntempe mankas detaloj. Kompareble, *P. aethopyga* ĝenerale estis konsiderita nevalida kiel supozebla hibrido inter *P. ruber* kaj *P. rupurumii*, sed tiu supozo ĵus montriĝis malprava, kio kondukis al revalidigo kiel aparta specio. Por tiuj samaj fakuloj, la taksonoj proponitaj kiel hibridoj fare de Hinkelmann, povus esti validaj taksonoj, speciale *P. longuemareus imatacae*.

## Aspekto kaj ekologio
Ilia plumaro tipe inkluzivas verdajn, brunajn, ruĝbrunajn aŭ grizajn nuancojn. Plej multaj specioj montras iom da verda aŭ bronza irizeco en la supraj partoj, sed tio estas multe malpli okulfrapa ol tiu de multaj aliaj kolibroj. La masklaj kaj inaj plumaroj de ermitkolibroj estas tre similaj, kun diferencoj limigitaj al detaloj pri bekoformo, vostoformo kaj/aŭ forteco de koloroj/padronoj. Neniu specio de ermitkolibro montras la fortan seksan dimorfismon kutime asociitan kun kolibroj.

Ermitkolibroj de la genro *Phaethornis* tipe havas longajn kurbajn bekojn, kvankam tri specioj, nome *P. koepkeae*, *P. philippii* kaj *P. bourcieri* havas preskaŭ rektajn bekojn. Ili havas ruĝan aŭ flavan bazon ĉe la malsupra mandiblo, kaj iliaj du centraj vostoplumoj estas longformaj kaj pinte per blanka, flavbruna aŭ okreca koloroj. La krono de la kapo estas plata, kaj du palaj vizaĝostrioj enfermas malhelan maskon.

Plej multaj *Phaethornis*-ermitkolibroj estas limigitaj al la rando kaj subkreskaĵaro de arbaro, maldensarbaro kaj duarangaj arbaroj, sed kelkaj specioj (ekz. *P. pretrei*) troveblas ankaŭ en pli malfermaj vivejoj.

Multaj specioj de ermitkolibroj formas masklarojn kaj kunvenas sur tradiciaj ekspoziciejoj, kien inoj venas por elekti partneron. Tamen, masklaj ermitkolibroj estas ĝenerale malpli agresemaj ol aliaj masklaj kolibroj, kvankam ambaŭ seksoj defendos manĝoteritorion.

Plej multaj ermitoj estas asociitaj kun helikonioj, sed uzas ankaŭ aliajn nektarfontojn kiel florojn de *Centropogon*, *Passiflora*, *Costus*, ktp. Je pli malgranda grado, ili kaptas ankaŭ malgrandajn artikulojn. La longaj, kurbaj bekoj tipaj por plej multaj membroj de ĉi tiu grupo de kolibroj estas adaptiĝo al certaj floroj.

### Specioj en taksonomia ordo
## Referencoj 
* del Hoyo, J.; Elliot, A. & Sargatal, J. (editors). (1999). *Handbook of the Birds of the World. Volume 5*: Barn-Owls to Hummingbirds. Lynx Edicions. ISBN 8487334253
* Restall, R., C. Rodner, & M. Lentino (2006). *Birds of Northern South America.* Christopher Helm, London.  (vol. 1),  (vol. 2).

Kategorio:Apodoformaj
Kategorio:Birdoj de Ameriko