Emuo

La **ordinara emuo** (), aŭ simple **emuo**, estas nefluga aŭstralazia birdospecio en la ordo de kazuaroformaj. Ĝi estas la plej granda birdo indiĝena de Aŭstralio kaj la ununura vivanta membro de la genro *Dromaius*. Ĝi estas la dua plej granda nuna birdo en la mondo laŭ alto, post la afrika struto. La ordinara emuo atingas 1,90 m kaj 55&nbsp;kg. Estas kvar subspecioj de emuoj en Aŭstralio, el kiuj tri formortis. La ordinara emuo estas komuna ĉe plej el la kontinenta Aŭstralio, kvankam ĝi evitas tre loĝatajn areojn, densajn arbarojn, kaj aridajn areojn. Ties longaj kruroj permesas ilin fari pasegojn de ĝis 275&nbsp;cm. Ili estas oportuneme nomadecaj kaj povas veturi longajn distancojn por trovi manĝon; ili manĝas varion de plantoj kaj insektoj, sed ankaŭ manĝas ĉiun taŭgan nutraĵon: semojn, herbojn, radikojn, insektojn, ktp., kaj oni scias, ke ili povas rezisti semajnojn sen manĝo. Emuoj englutas ŝtonetojn, vitraĵojn kaj metaleroj por mueli manĝon en la digesta sistemo. Ili trinkas malofte, sed trinkas grandajn kvantojn kiam estas oportuno. Emuoj sidas surakve kaj ankaŭ kapablas naĝi. Ili estas scovolemaj birdoj kiuj sekvas kaj rigardas aliajn animalojn kaj homojn. Emuoj ne dormas la tutan nokton sed nur dum kelkaj mallongaj momentoj side.

Emuoj estas sociaj birdoj, vivantaj sole sed movantaj grupe. Emuoj uzas siajn fortungenhavajn piedojn kiel defenda mekanismo. Ties kruroj estas inter la plej fortaj el ĉiu animalo, kaj permesas ilin rompi metalajn dratbarilojn. Ili havas bonajn vid- kaj aŭd-kapablojn, kio permesas ilin detekti predantojn en najbareco. La plumaro varias laŭregione, kongrue kun la ĉirkaŭa medio kaj plibonigante sian kamufleblon. La pluma strukturo evitas eniron de varmo en la haŭto, kio permesas liin esti aktivaj eĉ dum la meztaga varmo. Ili povas toleri ampleksan gamon de temperaturoj kaj termoreguliĝi efike. Kaj maskloj kaj inoj estas malfacile distingeblaj laŭvide, sed povas esti diferencataj laŭ la tipoj de laŭtaj sonoj kiujn ili elsendas per manipulado de gonflebla kolsako.

eta|maldekstra|280ra|Natura emuo en sudorienta Aŭstralio
Emuoj reproduktiĝas en majo kaj junio kaj ne estas monogamaj; luktado inter inoj por partnero estas komuna. Inoj povas pariĝi kelkajn fojojn kaj demetas kelkajn ovokvantojn en unu sezono. La emuino demetas kvin ĝis dek-kvin ovojn kiuj estos kovataj de la masklo, kiu ankaŭ zorgos la idojn. Tiel la emuino povas serĉi alian masklon. La animaloj plipeziĝas antaŭ la reprodukta sezono, kaj la masklo faras plej kovadon, perdante pezon dum tiu tempo ĉar li ne manĝas. La kovado daŭras 56 tagojn, la emuidoj povas marŝi post kelkaj horoj kaj restos kun sia patro dum kvin monatoj. Ili atingos plenan grandon post ĉirkaŭ ses monatoj, sed povas resti kun sia familio ĝis la venonta reprodukta sezono post duonjaro. Emuoj povas vivi inter 10 kaj 20 jaroj en naturo kaj estas predataj de dingoj, agloj kaj akcipitroj. Ili povas salti kaj piedfrapi por eviti dingojn, sed kontraŭ agloj kaj akcipitroj, ili povas nur kuri kaj turneviti.
[eta|*Dromaius novaehollandiae - [Muzeo de Tuluzo]]

La Tasmania emuo kaj la reĝinsula emuo, nome subspecioj kiuj iam loĝis respektive en Tasmanio kaj en reĝinsulo iĝis formortinta post la eŭropa setliĝo en Aŭstralio en 1788, kaj la distribuado de la kontinentaj subspecioj estis influitaj de homa agado. Iam komuna ĉe la orienta marbordo, emuoj estas nune nekomunaj tie; male la disvolviĝo de agrikulturo kaj havigo de rezervita akvo en la interno de la kontinento pliigis la teritorion de la emuoj en aridaj regionoj, kaj estas nun Malplej Zorgiga por konservado. Ili estis fonto de manĝo kaj energio por indiĝenaj aŭstralianoj kaj komencaj eŭropaj setlantoj. Emuoj estas bredataj por ties viando, oleo, kaj ledo. La emua viando estas sengrasa kaj kvankam komercistoj asertas, ke la oleo havas kontraŭ-ŝvelan kaj kontraŭ-oksidan efikojn, tio ne estis science pruvita ĉe homoj. La emuo estas grava kultura simbolo de Aŭstralio. Ĝi aperas ĉe la Blazono de Aŭstralio, diversaj moneroj, elstare ĉe la mitologio de indiĝenaj aŭstralianoj, kaj centoj de lokoj nomiĝas laŭ la emuoj.

## Historio 
La emuo estis vidata unuafoje de eŭropanaj esploristoj en 1696 kiam ili faris mallongan viziton al la marbordo de Okcidenta Aŭstralio. Oni supozas, ke ili vidis ĝin ĉe la orienta marbordo de Aŭstralio antaŭ 1788 kiam okazis la unua eŭropa setlado. Ĝi estis unuafoje priskribita laŭ la nomo de "New Holland Cassowary" (novholanda kazuaro) en la verko de Arthur Phillip nome *Voyage to Botany Bay*, publikigita en 1789. La specio estis nomita de la ornitologo John Latham el specimeno el areo de Sidnejo, Aŭstralio, kio estis konata tiam kiel Nova Holando. La etimologio de la komuna nomo "emuo" estas necerta, sed oni supozas, ke derivas el araba vorto por granda birdo kiu estis poste uzata de portugalaj esploristoj por priskribi la parencan kazuaron en Aŭstralio kaj Novgvineo. Ĝi estis konata kiel *muraŭung* aŭ *birabajin* ĉe la lokaj loĝantoj de la popoloj eora kaj darugoj de la baseno de Sidnejo.

## Taksonomio kaj sistematiko 
Laŭ AviList, jen ĉi-sube la listo de la akceptitaj taksonoj por tiu specio, kaj ties Esperantaj nomoj Plej modernaj publikaĵoj, kiaj tiuj de la aŭstralia registaro,

### Klasigo 
eta|maldekstra|250ra|Muntita skeleto de emuo
La emuo estis delonge klasita ĉe ties plej proksimaj parencoj, nome la kazuaroj, en la familio Kazuaredoj, parto de la ordo de Strutoformaj, sed alternativa klasado estis ĵus adoptita kiu disigas la Kazuaredojn en sia propra ordo, nome Kazuaroformaj. Du diferencaj specioj de *Dromaius* estis komunaj en Aŭstralio antaŭ la eŭropana setlado, kaj unu aldona specio estas konata el fosiliaj restoj. La insulnanaj emuoj – *D. baudinianus* kaj la *D. n. ater* – ambaŭ iĝis formortintaj tuj post la alveno de la eŭropanoj. *D. novaehollandiae diemenensis*, nome subspecio konata kiel Tasmania emuo, iĝis formortinta ĉirkaŭ 1865. Tamen, la kontinenta subspecio de *D. novaehollandiae*, restas komuna. Ties populaciogrando varias el jardeko al jardeko, ege dependa el pluvokvanto; nunaj ĉirkaŭkalkuloj konsideras gamon el 625,000 al 725,000 birdoj, kun 100,000–200,000 en Okcidenta Aŭstralio kaj la resto ĉefe en Novsudkimrio kaj Kvinslando. Emuoj estis enmetitaj en la insulo Maria ĉe Tasmanio kaj en la Kanguruinsulo ĉe Suda Aŭstralio dum la 20a jarcento. Dum la populacio de la Maria-Insulo iĝis formortinta meze de la 1990-aj jaroj, la birdoj de la Kanguruinsulo setligis reproduktan populacion.
eta|altdekstre|Grandokomparo inter homo, kontinenta emuo (centre), kaj la formortinta reĝinsula subspecio (dekstre).
Estas tri nunaj subspecioj en Aŭstralio: Emuoj pezas inter 18 kaj 60&nbsp;kg, kun averaĝo de 31.5&nbsp;kg kaj 36.9&nbsp;kg ĉe maskloj kaj inoj, respektive. Inoj estas kutime pli grandaj ol maskloj per malgranda kvanto, kaj estas klare pli larĝaj ĉe la pugo. Ties kapablo kuri ja altaj rapidoj, nome 48&nbsp;km/h, Dum piedirado, la emuo faras pasojn de po 100&nbsp;cm, sed je plena galopo, paso povas esti tiom longa kiom ĝis 275&nbsp;cm. La fingro kaj ungo estas totalo de 15&nbsp;cm. Ili havas mildan bekon, adaptitan al paŝtado. kio permesas la birdon aktivi dum la varmo de la tago. Unika karaktero de la emua plumo estas ties duobla rakio emerĝa el ununura plumakso. Ambaŭ rakioj havas la saman longon, kaj la teksturo estas varia; proksime de la kilo ĝi estas iom hirtahareca, sed la eksteraj pintoj similas al herbo. kvankam la maskla peniso povas iĝi videbla dum fekado. La plumaro varias laŭkolore pro mediaj faktoroj, havigante al la birdo naturan kamuflon. Plumoj de emuoj en pli arida areo kun ruĝa grundo havas similnuancan plumaron sed estas pli malhela ĉe animaloj kiuj loĝas en marĉaj kondiĉoj. Por normala spirado dum pli freŝa vetero, ili havas grandajn, multfaltajn nazpasejojn. Freŝa aero varmiĝas dum ĝi pasas trae ene de la pulmoj, elprenante la varmon el la naza regiono. Dum elspirado, la emuaj malvarmaj nazaj ostetoj kondensas humidecon reen el la aero kaj absorbas ĝin por reuzado. Kiel ĉe aliaj strutoformaj, ankaŭ la emuo havas grandan homeotermikan kapablon, kaj povas reteni tiun statuson el −5 ĝis 45 gradoj. La termika neŭtra zono de emuoj kuŝas inter 10–15 gradoj kaj 30 gradoj.

Kiel ĉe aliaj strutoformaj, ankaŭ la emuo havas relative malaltan indicon de metabolismo kompare al aliaj tipoj de birdoj, sed la indico dependas el aktiveco, ĉefe pro rezultaj ŝanĝoj ĉe la termodinamiko. Je −5 gradoj, la indico de metabolismo de emuo dum sidado estas de ĉirkaŭ 60% el la valoro por unu kiu staras, ĉar la manko de plumoj sub ties stomako kondukas al pli alta indico de varmoperdo kiam ĝi staras eksponante la suban ventron.

Emuoj dormas dumnokte, kaj ekripozas je sunsubiro, kvankam ili ne dormas kontinue la tutan nokton. Ili povas vekiĝi kaj stari ĝis ok fojojn nokte por manĝi aŭ feki. Antaŭ eniri en profundan dormon, la emuo kaŭras sur siaj tarsoj kaj ekeniras en dormeca stato. Tamen, ĝi estas sufiĉe atenta al vidaj aŭ aŭdaj stimuloj kaj povas reveni al veka stato. Dum tiu tempo, la kolo malsupreniras tre proksime al la korpo kaj ankaŭ la palpebroj eksobiras. Emuo tipe vekiĝas el profunda dormo post ĉiu 90a al 120a minuto kaj staras al tarsa sinteno por manĝi aŭ feki. Tio daŭras dum 10 al 20 minutoj kaj la ciklo ripetiĝas kvar al ses fojojn dum plej noktoj. Tio formas grandan parton de ties proteinaj kaj neceso kaj akiro. Ili manĝas ankaŭ rikoltojn de tritiko, kaj de iu ajn frukto aŭ aliaj rikoltoj kien ili povas aliri, facile grimpinte super altaj bariloj senecese. Nedezirata efiko de tio okazis en Kvinslando en la 1930-aj kaj 1940-aj jaroj kiam emuoj manĝis kaktojn kaj poste fekis la semojn en diversaj lokoj dum siaj movoj, etendingante la nedezirita planto. Tio kondukis al konstantaj kampanjoj por haltigi la etendon de la kaktoj.

Emuoj ankaŭ postulas ŝtonetojn por helpi en la digestado de plantomaterialo. Individuaj ŝtonoj povas pezi 45 g kaj ili povas enhavi tiom multe kiom ĝis 745 g en siaj maĉstomakoj samtempe. Ili manĝas ankaŭ karbon, tamen sciencistoj ankoraŭ ne certas pri kial. Ili preferas surgenuiĝi sur solida treo dum trinkado, pli ol sur rokoj aŭ koto, supozeble pro timo sinkadi.

Estas inoj kiuj allogas la masklojn, kaj dum la pariĝsezono, ili iĝas fizike pli allogaj. La ina plumaro iomete malheliĝas kaj la malgrandaj makuloj de nuda, senpluma haŭto ĝuste sube la okuloj kaj ĉe la beko turniĝas turkiz-bluaj, kvankam tio estas subtila ŝanĝo. Tiu alvoko povas okazi kiam la masklo ne estas videbla aŭ foren pli ol 50 m kaj kiam la maskla atento estis certigita, la ino povas cirkli laŭ radiuso de 10–40&nbsp;m. Se ino klopodas delogi masklon kiu jam havas partneron, la koncerna ino klopodos kaj forpeli la konkurencantinon per piedirado al sia rivalino kaj starado laŭ malafabla sinteno. Se la masklo montras intereson en la dua ino per erektigo de siaj plumoj kaj balancado de flanko al flanko, la koncerna ino atakos la defiantinon, kutime rezulte en retiriĝo fare de la nova ino.

Se masklo estas interesita, li etendos sian kolon, erektigos sian plumaron, kliniĝos kaj bekos ĉegrunde. Li poste ŝteliros ĉe la ino, balancigante sian korpon kaj kolon el flanko al flanko, kaj frotante sian bruston kontraŭ la pugon de sia partnero, kutime sen alvoki. La ino akceptos per sidado kaj levado de pugo. kio preskaŭ egalas al 10–12 kokinovoj laŭ volumo kaj pezo. La unua certigita okazo de genetike identaj birdaj ĝemeloj estis demonstritaj ĉe emuoj. La ova surfaco estas granula kaj helverda. Dum la kovoperiodo, la ovoj iĝas malhelverdaj, kvankam se la ovo neniam eloviĝas, ĝi iĝos blanka pro la blankiga efiko de la suno.
eta|Emuidoj havas laŭlongajn striojn kiuj helpas kamufli ilin.

La masklo iĝas kovema tuj post lia partnero komencas ovodemetadi, kaj ekas kovadi la ovojn antaŭ la ovodemetada periodo finiĝas. El tiam li nek manĝos nek trinkos nek fekos, kaj staros nur por turni la ovojn, kion li faras ĉirkaŭ dekfoje tage. Foje li iomete forpiediros nokte; li elektas tian momenton ĉar plej predantoj de emuovoj ne estas noktuloj. Kelkaj inoj restas kaj defendas la neston ĝis la idoj ekeloviĝas, sed plej lasas la nestareon komplete por nestumi denove; en bona sezono, emuino povas nestumi trifoje. Se la gepatroj restas kune dum la kovoperiodo, ili faras vicojn kaj restas garde la ovojn dum la alia trinkas kaj manĝas ĉe aŭdodistanco.

Kovado daŭras 56 tagojn, kaj la masklo ĉesas kovadi tuj post komencis eloviĝo.
eta|maldekstra|Emuo kun junuloj post ties strieca stato

Ĵus eloviĝintaj emuidoj estas aktivaj kaj povas lasi la neston post kelkaj tagoj. Ili estas ĉirkaŭ 12&nbsp;cm altaj, pezas 5&nbsp;kg, Ĉar la junaj emuoj ne povas veturi malproksimen, la gepatroj devas elekti areon kun sufiĉe da manĝo kie reproduktiĝi. kaptivaj birdoj povas vivi plu ol tiuj naturaj.

### Predado 
Estas kelkaj indiĝenaj naturaj predantoj de emuoj ankoraŭ vivantaj. Dekomence en ties specihistorio ili devis fronti nombrajn surterajn predantojn nune formortintaj, kiaj la giganta lacerto *Megalania*, la Tilacinoj, kaj eble aliaj karnovoraj marsupialoj, kio povas klarigi ties ŝajnan bone disvolvigitan kapablon por defendiĝi el surteraj predantoj. La ĉefa predanto de emuoj estas nune la dingo, kiu estis originale enmetita de aborigenoj antaŭ miloj da jaroj el aro de duonalhomigitaj lupoj. Dingoj klopodas mortigi emuojn per atako al la kapo. La emuo tipe klopodas elpeli la dingon per salto al la aero kaj piedfrapado al la dingo survoje. La emuo saltas ĉar la dingo rare havas kapablon salti sufiĉe alte por minaci ties kolon, kaj tiele tempoprava salto koincide kun la atako de la dingo povas teni la emuajn kapon kaj kolon for el danĝero. Spite la eventuala predo-predanto rilato, la esto de predemaj dingoj ne ŝajnas influi multe super la emuajn nombrojn, kaj ankaŭ aliaj naturaj kondiĉoj ne ŝajnas okazigi grandan mortindicon. La Kojnvosta aglo estas la ununura predanta birdo kapabla ataki plenkreskajn emuojn, kvankam eble plej verŝajne ili povas kapti malgrandajn aŭ junajn specimenojn. La agloj atakas emuoj per falflugo suben rapide kaj je alta rapido kaj cele kapon kaj kolon. Tiukaze, la emua saltotekniko uzita kontraŭ la dingo ne utilas. Tiuj rabobirdoj klopodas celi la emuon sur malferma tereno por ke la emuoj ne povu kaŝiĝi ĉe bariloj. Je tiaj cirkonstancoj, la emuo povas nur kuri laŭ ĥaosa maniero kaj ŝanĝi direktojn ofte por klopodi eviti sian atakinton. Aliaj rabobirdoj, gigantaj varanoj kaj enmetitaj ruĝaj vulpoj foje povas predadi emuovojn aŭ mortigi malgrandajn idojn.

## Statuso kaj konservado 
eta|Aborigena emualvokilo, uzita por vekigi la scivolemon de emuoj.
Emuoj estis uzitaj kiel manĝofonto fare de indiĝenaj aŭstralianoj kaj de fruaj eŭropaj setlantoj. Aborigenaj aŭstralianoj uzis varion de teknikoj por kapti la birdon, kiaj harpuni ilin dum ili trinkas ĉe akvotruoj, venenigi la akvotruojn, kapti la emuojn per retoj, kaj allogi ilin per imitado de ties alvokoj aŭ per bulo de plumoj kaj toloj pendantaj el arbo. Ili ankaŭ foje maskiĝis per uzado de haŭtoj de emuoj kiujn ili estis mortigintaj.

Fruaj blankaj setlantoj uzis emugrason por olelampoj. Ties loĝa teritorio estas inter 4,240,000 kaj 6,730,000&nbsp;km², kaj la populacio ĉe 1992 estis ĉirkaŭkalkulita inter 630,000 kaj 725,000.
Kvankam la ĝenerala populacio de emuoj en kontinenta Aŭstralio ŝajne estas pli alta nun ol antaŭ la eŭropa setlado,

## Rilato kun homoj 
### Ekonomia valoro 
La emuo estis grava viandofonto por Aborigenaj Aŭstralianoj en la areoj kie ĝi estis endemia. La emugraso estis uzita kiel arbarmedicino, kaj estis ŝirmita surhaŭte. Ĝi utilis ankaŭ kiel valora lubrikilo. Ĝi estis miksita kun okra argilo por fari la tradician farbon por ceremonia korpornamaĵo, same kiel por oleigi lignajn ilojn kiaj la ujoj *kulamuno*.
[eta|Farmobreditaj emuoj ĉe Virginia Emua Komerckooperativo ĉe [Warrenton (Virginio), Usono.]]

Komerca emufarmado ekis en Okcidenta Aŭstralio en 1987 kaj la unua industria buĉado okazis en 1990. En Aŭstralio, la komerca industrio estas bazita sur stokbredado en kaptiveco kaj ĉiuj ŝtatoj escepte Tasmanion havas permesilajn postulojn por protekti la naturajn emuojn. For de Aŭstralio, la emuoj estas breditaj larĝskale en Nordameriko, kun ĉirkaŭ 1&nbsp;milionoj da birdoj en Usono, Peruo, kaj Ĉinio, kaj je malpli etendo en kelkaj aliaj landoj. Emuoj bone reproduktiĝas en kaptiveco, kaj estas tenitaj en grandaj malfermaj birdarejoj por eviti krurajn kaj digestajn problemojn kiuj okazas pro neaktiveco. Ili estas tipe nutritaj el greno suplementita pere de paŝtado, kaj estas mortigitaj kiam ili estas 50–70&nbsp;semajnaĝaj. Ili manĝas dufoje tage kaj preferas 2.25&nbsp;kg el folioj por ĉiu tagmanĝo.
[eta|maldekstra|Bildo de 1807 montranta nune formortintajn insulajn emuojn portitajn al Francio por reproduktaj celoj en [1804.]]

Emuoj estas bredataj ĉefe pro ties viando, ledo kaj emuoleo. Emuviando estas netrograsa viando (malpli ol 1.5% el graso), kaj kun ĥolesterolo je 85&nbsp;mg/100&nbsp;g, ĝi estas komparebla al aliaj malgrasaj viandotipoj. Plej el la uzeblaj partoj (plej bonkvalitaj estas el femuro kaj la plej grandaj muskoloj el la malsupra kruro) estas, kiel ĉe aliaj kortobirdoj, malhelaj viandoj; la emuviando estas konsiderata por kuiradaj celoj fare de la USDA kiel ruĝa viando pro sia ruĝa koloro kaj pH valoro proksima al tiu de bovaĵo, sed por inspektaj celoj ĝi estas konsiderata kortobirdo. Emugraso estas uzita por produkti oleon por kosmetikaĵoj, dietaj suplementoj, kaj terapiajn produktojn. La oleo estas kolektita el la subhaŭta kaj retroperitonea graso el macerita adipoza histo, kaj filtrita la likvida graso, por akiri la oleon, kaj estis uzita de indiĝenaj aŭstralianoj kaj fruaj blankaj setlintoj por kuracaj celoj. Tamen, tiu oleo estis ligita al la kuracado de gastrointesta ŝvelado, kaj testoj faritaj ĉerate montris, ke ĝi havas grandan efikon por trakti artriton kaj artikdoloron, pli ol oliva aŭ fiŝa oleo. Oni science montris la plibonigon de la indico de vundokuracado, sed la mekanismo responsa por tiaj menciitaj efikoj ne estis bone komprenita. Dum ne estas sciencaj studoj montrantaj ke la emuoleo estas efika ĉe homoj, ĝi estas komercita kaj reklamita kiel dieta suplemento kun ampleksa vario de postulitaj sanefikoj. Komerce vendataj emuoleaj suplementoj estas malmulte standarditaj. Tiaj produktoj estas foje komercitaj trompece; la USFDA skizis pri la emuoleo en artikolo de 2009 nome "How to Spot Health Fraud".

Emuledo havas distingan surfacon, pro elstara areo ĉirkaŭ la plumaj folikuloj en la haŭto; la ledo estas uzata por produktoj kiaj monujoj aŭ ŝuoj, ofte kombine kun aliaj ledotipoj. La plumoj kaj ovoj estas uzataj en ornamaj artoj kaj manfarado. Partikulare, malplenigitaj emuovoj estis gravuritaj per portretoj kaj bildoj de aliaj aŭstraliaj indiĝenaj animaloj.

La registaro de la Distrikto Salem en Barato avertis farmistoj en 2012 ne investi en emuindustrio. En Usono en 2013 multaj ranĉistoj estis lasintaj la emunegocadon; oni ĉirkaŭkalkulis ke la nombro de bredistoj estis falinta el ĉirkaŭ 5,500 en 1998 al 1 aŭ 2 miloj en 2013; restantaj bredistoj plie fidis je vendoj de emuoleo; krome oni vendas ankaŭ ledon, ovojn kaj viandon.

### Kulturaj referencoj 
[eta|400ra|La aborigena "Emuo en la ĉielo" nome [malhela nebulozo. Laŭ terminoj de okcidenta astronomio, la Suda Kruco estas dekstre, kaj Skorpio maldekstre; la emukapo estus la Nebulo de la Karbosako.]]
La emuo havas elstaran lokon en la mitologio de la indiĝenaj aŭstralianoj, inklude kreomiton de la *Juvalaraj* kaj de aliaj grupoj en Novsudkimrio kiuj diras, ke la suno estis farita per ĵeto de emuovo al la ĉielo; la birdo aperas en nombraj etiologiaj historioj el multaj aborigenaj grupoj. Unu historio el Okcidenta Aŭstralio rakontas, ke iam homo ĝenis malgrandan birdon, kiu reagis per ĵeto de bumerango, kiu damaĝis la brakojn de la homo transformante lin en nefluga emuo. La *kurdaiĉa* aŭ ekzekutisto de Centra Aŭstralio vestas sandalojn faritajn el emuplumoj por maski siajn spurojn. Multaj aborigenaj lingvogrupoj tra la tuta Aŭstralio havas tradicion ke la malhelaj vojoj en la Lakta Vojo reprezentas gigantan emuon en la ĉielo. Kelkaj el la Sidnejaj rokgravuraĵoj reprezentas emuojn. La emuoj aperas ankaŭ en indiĝenaj dancoj.
eta|300ra|maldekstre|Blazono de Aŭstralio

La emuo estas populare sed neoficiale konsiderita faŭna simbolo – nome nacia birdo de Aŭstralio. Ĝi aperas kiel ŝildoportanto ĉe la Blazono de Aŭstralio kun la ruĝa kanguruo, kaj kiel parto de la blazono aperas ankaŭ ĉe aŭstraliaj duondolaroj.

Ĝi aperis en nombraj aŭstraliaj poŝtmarkoj, inklude unu de antaŭ la federacio nome el 1888, kiu montras 2pencan bluan emuan poŝtmarkon, 36centa poŝtmarko eldonita en 1986, kaj 1.35dolara poŝtmarko eldonita en 1994. La ĉapeloj de la Aŭstralia Leĝera Kavalerio estas ornamata pere de emuplumaro.

Estas ĉirkaŭ 600 registritaj lokoj nomitaj laŭ la emuo en Aŭstralio, inklude montojn, lagojn, riverojn kaj urbojn.

Dum la 19a kaj 20a jarcentoj, multaj aŭstraliaj entreprenoj kaj hejmaj produktoj estis nomigitaj laŭ la birdo; ekzemple, en Okcidenta Aŭstralio, Emubiero estis produktita ekde la komenco de la 20a jarcento. La Cigna Bierfarejo pluproduktas gamon de bieroj markitaj kiel "Emu".

*Emu – Austral Ornithology* estas la reviziata gazeto publikita de la Reĝa Aŭstralazia Ornitologista Unio, konata ankaŭ kiel *Birds Australia*.

Flugkompanio Emu Airways estis nomita omaĝe al emuo.

## Bildaro 

Dosiero:Emu444.jpg
Dosiero:Emu RWD1.jpg
Dosiero:Dromaius novaehollandiae 2 - Brindabella Ranges.jpg
Dosiero:Dromaius novaehollandiae qtl1.jpg
Dosiero:Kangaroo & Emu at Auckland Zoo - Flickr - 111 Emergency.jpg
Dosiero:Emu-wild.jpg

## Referencoj 
## Literaturo 
* Coddington, Catherine L.; Cockburn, Andrew (1995). "The Mating System of Free-living Emus". Australian Journal of Zoology 43 (4): 365–372. doi:10.1071/ZO9950365.
* Eastman, Maxine (1969). The life of the emu. London; Sydney: Angus and Robertson. ISBN 0-207-95120-9.
* Howarth, Gordon S.; Lindsay, Ruth J.; Butler, Ross N.; Geier, Mark S. (2008). "Can emu oil ameliorate inflammatory disorders affecting the gastrointestinal system?". Australian Journal of Experimental Agriculture 48 (10): 1276–1279. doi:10.1071/EA08139.
* Maloney, Shane K. (2008). "Thermoregulation in ratites: a review". Australian Journal of Experimental Agriculture 48 (10): 1293–1301. doi:10.1071/EA08142.
* Stiglec, R.; Ezaz, T.; Graves, J. A. M. (2007). "A new look at the evolution of avian sex chromosomes". Cytogenet. Genome Res. 117 (1–4): 103–109. doi:10.1159/000103170. PMID 17675850.

## Eksteraj ligiloj 
* *Balaji*-Emufarmoj por komerco  & novaĵoj pri Emufarma industrio
* *Emu chicks emerging*, artikolo kun sonoj, fotoj kaj filmetoj.
* *"Kangaroo feathers" and the Australian Light Horse*  el *Australian War Memorial*
* Emuaj sonoj, fotoj kaj filmetoj  ĉe Internet Bird Collection
* Studo pri emuaj ovoj kaj kiel kuiri ilin
* *National Museum of Australia'', kolekto de gravuritaj emuovoj montrantaj portretojn de elstaraj indiĝenaj aŭstralianoj 

Kategorio:Kazuaredoj
Kategorio:Emuoj
Kategorio:Kazuaroformaj
Kategorio:Birdoj de Aŭstralio
Kategorio:Birdoj de Oceanio
Kategorio:Bestoj el la Aŭstralazia ekozono