Miĥail Krasnocvetov

**Miĥail Grigorjeviĉ Krasnocvetov** (; naskiĝis la , Kalugo, la Rusia imperio — mortis la , Tjumeno, Omska provinco, RSFSR, Sovetunio) estis juristo, pastro, novmartiro de la Rusa Ortodoksa Eklezio. Li estas memorata la 29-an de septembrojul / la 12-an de oktobrogreg.

## Biografio 
### Laika vivo 
Li naskiĝis la  en Kalugo en sacerdota familio. Lia patro estis diakono Grigorij Krasnocvetov, filo de pastro Miĥail Krasnocvetov. Li ankaŭ estis posteulo de nobelo Aleksandr Radiŝĉev, ekzilita verkisto fininta sian vivon en familia bieno en Kaluga gubernio. En 1909 li transloĝiĝis al Vladimira gubernio, kie li servis kiel instruisto en vilaĝo Ŝimorskoje (Melenka distrikto), en 1911–1917 li servis kiel asekura agento en Melenka distrikto. Laŭ aliaj fontoj li loĝis ankaŭ en la urboj Murom, Melenki, Gusj-Ĥrustalnij. Baldaŭ ankaŭ la Kovrofesta preĝejo estis fermita. Aŭtoritatoj provis varbi lin kiel sekretan denunciston, sed li rifuzis. Kune kun ŝi estis liberigita pastro Vasilij, atestojn kontraŭ kiu postulis de ŝi enketistoj. Iu bonkora virino prenis ilin ĉe la prizona placo kaj transportis al loka pastro Miĥail, kiu enhospitaligis ilin. Vasilij mortis sekvan tagon, Maria dum monato estis kuracata de tifo, je kiu ŝi infektiĝis en la prizono. Poste ŝi sendis leteron al siaj infanoj kaj filino Tatjana venis por repreni ŝin hejmen.

Miĥail Krasnocvetov estis unuafoje pridemandita en la prizono la , post unu semajno sekvis la dua kaj lasta pridemandado. Post kiam akuzaĵo estis preta, li estis translokita al OGPU-arestejo en strato Semakov, kie li pasigis du monatojn.

Dume iliaj infanoj estis forpelitaj surstraten kaj saviĝis nur danke al ĉino Vasilij, iam baptita de Miĥail Krasnocvetov. La ĉino estis potisto kaj kun sia rusa edzino loĝis ekster la vilaĝo; la familio Krasnocvetov ekloĝis en ilia potfarejo. Filoj Grigorij kaj Rostislav unu post alia estis mobilizitaj al devigaj laboroj. Do kiam en aprilo 1935 Miĥail Krasnocvetov revenis el la Viŝera puntendaro, li veturis al Tjumeno.

Post la aresto de Miĥail Krasnocvetov, lia familio provizore transloĝiĝis al parencoj en la urbo Puŝkin, kie ili ĉiuj loĝis en unuĉambra apartamento. Post komenco de la Dua mondmilito filo Rostislav estis mobilizita, Vladimir daŭrigis la jaman militservon, Vadim pro malbona vidkapablo estis sendita fosi tranĉeojn, Grigorij laboris en hospitalo kiel rentgeno-teknikisto en Siberio. Maria Krasnocvetova kun Vadim kaj nepino Vera transloĝiĝis al sia filino Tatjana en Leningradon kaj tie travivis ĝian sieĝon. Tatjana estis vundita dum fosado de tranĉeoj. En marto 1942 laŭ la Vojo de Vivo la familio estis evakuita kaj venis al la urbo Isilkul (Omska provinco), kie loĝis filo Grigorij. En 1944 Maria kun Vadim kaj Vera transloĝiĝis al la urbo Balaŝiĥo, kie loĝis tiutempe Tatjana.

Vladimir estis kontuzita ĉe fronto; Rostislav estis militkaptita, sed sukcesis fuĝi — ambaŭ postvivis la militon. Irina kiel rentgeno-teknikisto eklaboris en hospitalo en la urbo Zagorsko kaj poste al ŝi transloĝiĝis Maria. Ŝi pasigis sian tempon plejparte pentrante ikonojn por si mem kaj preĝante. En 1970 ŝi monaĥiniĝis sub sia nomo kaj en 1971 forpasis.

En 1957 kaj 1989 Miĥail Krasnocvetov estis rehabilitita pri ambaŭ verdiktoj.

## Familio kaj posteuloj 
[eta|eta|Pavel Krasnocvetov en altaro de la [Katedralo de Kazana Dipatrino (Sankt-Peterburgo)|Katedralo de Kazana Dipatrino. Sankt-Peterburgo, Rusio. Julio 2018.]]

Miĥail Krasnocvetov edziĝis en 1907 al Maria Nikolajevna Davidova (), kiu devenis el nobela familio. Ŝi finis junulinan pensionaton kaj muziklernejon de Vidler kiel pianistino. Ŝi instruis en orfejo de A. A. Baĥruŝin, kie organizis knaban preĝejan ĥoruson.

Ili havis ses infanojn (4 naskiĝis antaŭ la revolucio). Krom Rostislav mortinta en 1951, ĉiuj liaj filoj (Grigorij, Vladimir kaj Vadim), iĝis pastroj. Ilia unua filino Galina mortis pro meningito. Li servis kiel pastro en Berlino, kie li prizorgis ĉiujn ortodoksajn paroĥojn de Germanio (1964–1970), Finnlando (1975–1981), Vieno (1982–1986). En 1996 li iĝis preĝejestro de la Katedralo de Kazana Dipatrino en Sankt-Peterburgo, kie li establis paroĥon kaj restarigis religian vivon. Li vizitis Tjumenon en 2002 kaj diservis en la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. 

La  la Sankta Sinodo de la Rusa Ortodoksa Eklezio aldonis lian nomon al la listo de novmartiroj kaj konfesprenantoj de la Rusa Eklezio. La  dum liturgio en la katedralo de Kristo Savinto gvidita de patriarko Cirilo la 1-a li estis glorita kiel pastromartiro.

## Memoro 
La  sur muro de la eksa malliberejo en Iŝimo, kie en 1927 pasigis unu monaton la sacerdoto, ĉeeste de liaj posteuloj estis solene malfermita memortabulo.

La  liaj posteuloj donacis al la eparĥio de Tobolsko kaj Tjumeno kopion de ikono de Sankta Miĥail el preĝejo de Favora Savinto (vilaĝo Vasiljevskoje, Jaroslavla eparĥio) fare de ikonfaristino Olga Pjatakova.

Lia pranepino Maria Kamenjaka (n. 1959) publikigis en 2015 en Interreto rememorojn "Portreto de mortpafita praavo" () kaj biografion de sia praavino "Mia praavino" () kaj dediĉis al sia praavo plurajn poemojn".

## Bibliografio 
* Verkoj de Maria Kamenjaka: biografio de Miĥail Krasnocvetov, poemoj 
* 

## Vidu ankaŭ 
* Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Tjumeno)

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en Kaluga
Kategorio:Viktimoj de politikaj reprezalioj en Sovetunio
Kategorio:Granda purigo
Kategorio:Pastromartiroj
Kategorio:Kristanaj sanktuloj de la 20-a jarcento
Kategorio:Kanonizitaj en la 21-a jarcento
Kategorio:Pastroj de la Rusa Ortodoksa Eklezio
Kategorio:Kristana klerikaro de la 20-a jarcento
Kategorio:Preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj (Tjumeno)
Kategorio:Kristanismo en Tjumena provinco
Kategorio:Aromaŝevo
Kategorio:Iŝima distrikto
Kategorio:Personoj de Tjumeno
Kategorio:Personoj de Tjumena provinco