Adolfo López Mateos

**Adolfo LÓPEZ Mateos** (prononcu [aˈðolfo ˈlopes maˈteos], proksimume aDOLfo LOpes maTEos; Atizapán de Zaragoza, Estado de México, 26-an de majo 1909-Meksikurbo, 22-an de septembro 1969) estis meksika advokato kaj politikisto, kiu oficis kiel prezidanto de Meksiko de la 1-a de decembro 1958 ĝis la 30-a de novembro 1964.

## Biografio
Lia deveno estas necerta krom tio, ke lin naskis Elena Mateos inter 1908 kaj 1910. Lia propra versio estis, ke li naskiĝis en Atizapán de Zaragoza la 26-an de majo 1910 kaj ke lia patro estis Mariano Gerardo López, kvankam aliaj registroj indikas, ke tiu mortis jam en 1904.

Li estis bibliotekisto, oratoro, amanto de boksado, kaj fervora marŝisto dum la juneco. Li disponigis sian oratoran talenton al José Vasconcelos dum ties kampanjo por la prezidanteco, sed koliziis kun la subpremo kontraŭ subtenantoj de Vasconcelos fare de Plutarco Elías Calles, kiu provis konservi la ĉefecon de la Nacia Revolucia Partio (PNR). Li vojaĝis al Gvatemalo por savi sin kaj mallonge forlasis politikon. Reveninte en Meksikon, li advokatiĝis en 1934 ĉe la Nacia Aŭtonoma Universitato de Meksiko. Li membriĝis en PNR, tiam renomita kiel Partio de la Meksika Revolucio, en 1941. Li fariĝis profesoro kaj direktoro, inter 1944 kaj 1946, de la edukejo kie li estis ricevinta sian mezan kaj bakalaŭran edukadon, t.e. la Aŭtonoma Scienca kaj Literatura Instituto (ICLA), nun Aŭtonoma Universitato de la Ŝtato Meksiko.

Al López estis komisiitaj diversaj taskoj rilataj al edukado kaj diplomatio dum la jardeko de 1940. Li fariĝis nacia senatano por Ŝtato Meksiko de 1946 ĝis 1952 kaj oficis kiel Sekretario de Laboro en la prezido de Adolfo Ruiz Cortines, de 1952 ĝis 1957. En tiu jaro li nomumiĝis kiel kandidato por la prezidanteco fare de la Institucia Revolucia Partio. En la elektoj de 1958 li venkis la kandidaton de PAN, Luis H. Álvarez, fariĝante la dua prezidanto naskita en la 20-a jarcento, kaj la dua, kiu ekprezidis je aĝo de 49 jaroj.

López prezentis sin kiel la unuan maldekstreman prezidanton post Lázaro Cárdenas, deklarante ke lia regado estas, "kadre de la Konstitucio, ekstrem-maldekstrisma", sed fakte serĉis ekvilibron inter konservativaj kaj progresismaj fortoj. Lia administracio kreis la Instituton pri Socialaj Sekureco kaj Servoj de Ŝtataj Laboristoj, la Nacian Komisionon por Senpagaj Lernolibroj, kaj la Nacian Muzeon de Antropologio. Li gvidis la naciigon de la elektra industrio dum epoko de ekonomia kreskego kaj malalta inflacio, la tiel nomata Stabiliga Evoluado. 

En ekstera politiko li favoris kontraŭintervenismon kaj publike apogis la postrevolucian registaron de Fidel Castro en Kubo, sed malpublike kunlaboris kun Usono por subpremi por-Kubajn manifestaciojn, kaj malhelpi kaj kontroli vojaĝadon inter Meksiko kaj Kubo. Li finis la Disputon de Chamizal per interkonsento kun Usono.

López perforte subpremis plurajn politikajn kontraŭantojn kaj sindikatanojn. La plej konataj epizodoj estis la murdo de la kamparana gvidanto Rubén Jaramillo fare de la armeo kaj la aresto de la sindikatestroj Demetrio Vallejo kaj Valentín Campa.

Li estas laŭdita pro siaj politikoj de redistribuo de tero kaj naciigo de energio, kaj siaj programoj pri sano kaj edukado, sed kritikita pro siaj agoj de subpremado. Bilance, li ĝuis grandegan popularon, kaj kutime taksiĝas kiel unu el la plej popularaj prezidantoj de Meksiko en la 20-a jarcento, kune kun Lázaro Cárdenas kaj Adolfo Ruiz Cortines. Li mortis en 1969, je aĝo de 60 jaroj, kvin jarojn post la fino de lia prezido, kaj post dujara komato pro subita krevo de pluraj cerbaj aneŭrismoj.

## Referencoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1909
Kategorio:Mortintoj en 1969
Kategorio:Prezidantoj de Meksiko
Kategorio:Meksikaj framasonoj
Kategorio:Meksikaj politikistoj
Kategorio:Mortintoj en Meksik-urbo