open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
NGC 3388

**NGC 3388** (aliaj indikoj — **NGC 3425**, **UGC 5967**, **MCG 2-28-21**, **ZWG 66.44**, **PGC 32555**) estas galaksio en konstelacio Leono.

Ĉi tiu objekto estas en NGC-katalogo kelkfoje, kun indikoj **NGC 3388**, **NGC 3425**.

Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.

## Vidu ankaŭ 
* Messier-katalogo
* NGC-katalogo

## Eksteraj ligiloj 
3388
Kategorio:Leono (konstelacio)
Kategorio:Galaksioj
NGC 3446

**NGC 3446** (alia indiko — **ESO 264-SC45**) estas malfermita stelamaso en konstelacio Velaro.

Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.

## Eksteraj ligiloj 
3446
Kategorio:Velaro (konstelacio)
Kategorio:Malfermaj stelamasoj
NGC 3450

**NGC 3450** (aliaj indikoj — **ESO 569-6**, **MCG -3-28-4**, **UGCA 218**, **IRAS10456-2034**, **KARA 467**, **PGC 32270**) estas galaksio en konstelacio Hidro.

Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.

## Vidu ankaŭ 
* Messier-katalogo
* NGC-katalogo

## Eksteraj ligiloj 
3450
Kategorio:Hidro (konstelacio)
Kategorio:Galaksioj
Václav Pecák

**Václav Pecák** (mortis la 30-an de marto 2002) estis ĉeĥa esperantisto kaj inĝeniero.

Por la 81-a UK 1996 en Prago li enĉeĥigis la filozofian verkon de Bruno Vogelmann **Nova realismo** (ĉeĥe **Nový realismus**) kunlabore kun Miroslav Malovec kaj firmao KAVA-PECH, kiu ĝin eldonis.

Václav Pecák unue preparis tajpitan version de la traduko, kiun M. Malovec enkomputiligis, sed ankaŭ stile reverkis, ĉar ne estas facile trovi la plej bonan solvon je unua provo. Tial la traduko estas konsiderata ilia komuna verko. La titolpaĝo de fotografisto Luděk Neužil tiel plaĉis al B. Vogelmann, ke KAVA-PECH poste aperigis -  laŭ lia peto - la trian eldonon de la Esperanto-versio kun la sama foto (statuo falinta en disfenditan arbon - la fotisto vidis hazarde tiun scenon en iu tombejo).

Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Avaroj (mezepoka popolo)

eta|kranio de avaro
**Avaroj** estis frumezepoka popolo en Azio, meza kaj orienta Eŭropo. Ili ludis grandan rolon en la 6a ĝis 9a jarcento, konstruante imperion inter la Adriatiko kaj la Balta maro, inter la insulo Elbo kaj la rivero Dnepro.

La popolo loĝis origine en la Kaŭkaza regiono, dum la jaro 558 partoprenis en la ĝermanaj tribaj bataloj, alianciĝis kun la Langobardoj kontraŭ la Gepidoj (aliancanoj de Bizanco) kaj fine setlis inter 550–575 sur la hungara Ebenaĵo, inter la riveroj Danubo kaj Tiso. Tiu areo iĝis centro de ilia imperio, kiu atingis pinton fine de la 6-a jarcentoj.

La avaroj komencis militon kontraŭ la Bizanca imperio, en 626 preskaŭ okupis Konstantinopolon. Ili batalis kun trupoj de la Merovidoj kaj estis parte respondecaj pri migrado de serboj kaj kroatoj pli suden. Dum la dua duono de la 7a jarcento, interna konflikto kaŭzis forpelon de ĉ. 9000 homoj el la Avara imperio. La ŝtato malfortiĝis pro la ribelo, sed tiu sama ribelo helpis fondon de la bulgara ŝtato. La imperio ekzistis ĝis 805, kiam ĝi subiĝis al la franka imperiestro Karolo la Granda.

Aparte de tiu historia popolo hodiaŭ en la rusia provinco Dagestano ekzistas moderna popolo kun sama nomo; vd. Avaroj (Dagestano).

Kategorio:Mezepoko
Avaroj (Dagestano)

eta|Flago de la avaroj
eta|Ĉizitaj maltia kaj teŭtona krucoj el Avario
eta|Ĉizitaj svastikoj kaj krucoj el Avario
alternative=Avarian woman.jpg|eta|Avarian woman
**Avaroj** (memnomoj: *maarulal*, *avaral*) estas la plej granda etno de moderna Dagestano (Rusio). Krom Dagestano ili loĝas ankaŭ en Kalmukio, Ĉeĉenio, multaj urboj de Rusio, en nordaj distriktoj de Azerbajĝano kaj en Turkio.

Laŭ la censo de 2002 estis 757 mil avaroj en Rusio (inkluzive de pli ol 700 mil en Dagestano). El ili en urboj loĝas nur 32%.

## Bibliografio 
* Мурад Магомедов. *История аварцев*. Махачкала: ДГУ, 2005.
* Алексеев М. Е., Атаев В. М. *Аварский язык*. Москва, 1998.
* *Алародии (сборник статей)*. Махачкала, 1995.
* Nikolajev S. L., Starostin S. A. *A North Caucasian Ethymological Dictionary*. Moscow, 1994.
* A. Магомеддадаев. *Эмиграция дагестанцев в Османскую империю (История и современность)*. Махачкала, 2001.
* Дебиров П. М. *Резьба по камню в Дагестане*. Москва: «Наука», 1966.
* Иоанн Галонифонтибус. *Сведения о народах Кавказа* (1404 г.). Баку, 1979.
* Тахнаева П. И. *Христианская культура средневековой Аварии*. Махачкала, 2004.

Kategorio:Etnoj en Rusio
Kategorio:Etnoj en Dagestano
Kategorio:Naĥ-dagestanaj etnoj
Doĝino

**Doĝino**, **Doĝin** (同人 [dōĝin]) estas amatoroj kun sama hobio aŭ amatora rondo pri hobio en Japanio. 

Hobio de Doŭĵino estas vasta: romano, mangao, animeo, muziko, komputilludo, tankao ktp.

La termino originale signifas "literatura grupo","koterio".

## Eldonaĵo de Doĝino 
*Doĝinŝi (同人誌 [dōĝinŝi]), Doŭĵin-Gazeto: mangao, animeo, romano, tankao.
*Doĝinsoft (同人ソフト/同人ゲーム [dōĝinsofuto/dōĝingēmu]) Doĝin-Softvaro: komputilludo.
*Doĝin-Ongaku (同人音楽 [dōĝin ongaku]) Doĝin-Muziko: muziko.

## Famaj doŭĵinaj rondoj 
*07th Expansion
*French-Bread
*Team Shanghai Alice
*Twilight Frontier

## Eks-doĝinaj Entreprenoj 
*August
*TYPE-MOON

Kategorio:Kulturo de Japanio
Kategorio:Japanaj vortoj kaj esprimoj
*
Kategorio:Lingvoj de Japanio
Lebanono (montaro)

**Lebanono**  (arabe : جبل لبنان, *Jabal Lubnān*; sirie : ܛܘܪ ܠܒܢܢ , ''*) kiel geografia nocio, estas libana montaro kun averaĝa alteco super 2 200 metroj. Ĝi kaptas konsiderindan precipitaĵon, inkluzive de neĝo, kiu povas atingi profundecon de proksimume kvar metroj . Ĝi etendiĝas tra la tuta lando je proksimume 170&nbsp;km .

## Etimologio 
La nomo Lebanono supozeble deriviĝas de la ŝemida radiko *lbn*, signifanta "blanka", verŝajne referencon al la neĝkovrita montaro .

## Historio de Lebanono 
Lebanono estas menciita en la Malnova Testamento plurajn fojojn. Reĝo Hiram la 1-a de Tiro sendis inĝenierojn kun cedroj, kiuj estis abundaj en Lebanono, por konstrui la judan Templon de Jerusalemo. Ekde tiam la lebanona cedro, konata science kiel *Cedrus libani* estas ofte asociita kun Lebanono. La fenicoj uzis cedrojn por konstrui ŝipojn en kiuj ili velis Mediteraneon. Ili estis la unuaj kiuj establis vilaĝojn en Lebanono kaj vivis de dehakado de cedroj kaj de transportado ilin al la marbordo . La druzoj venkis armee sed ne politike ĉar eŭropaj potencoj (plejparte Francujo kaj Britujo) intervenis nome de la maronitoj kaj subdividis Lebanonon en du areojn : druzan kaj maronitan. Vidante sian aŭtoritatomalkreskon en Lebanono, iom da libanaj druzoj ekmigris al la nova Ĝabal-ad-Duruz en suda Sirio. En 1861 la lebanona sendependa distrikto estis establita ene de la Otomana Imperio, sub internacia garantio .

## Lebanono kiel politika nomo 
eta|220px|Armilportistoj el Lebanono, malfrua 19-a jarcento.
Lebanono ankaŭ pruntedonis sian nomon al du politikaj unuoj : duon-sendependa provinco en otomana Sirio kiu ekzistis ekde la jaro 1516 kaj la centra gubernio de nuntempa Libano (vidu Lebanon-Gubernio). La lebanona administra regiono aperis en tempo de pliiĝo de naciismo post la interna milito de 1860 : Francujo intervenis nome de la loka kristana loĝantaro kaj Britujo nome de la druzoj post la masakroj de 1860, kiam 10 000 da kristanoj estis mortigitaj en kolizioj kun la druzoj. Ĝi estis administrita far nelibana kristana oficisto de la Otomana Imperio, loke konata kiel *mutasarıf*, (estro de distrikto aŭ *mutasarifija''). Kristanoj konstituis la plimulton de la loĝantaro de Lebanono, kun signifa nombro da druzoj .

Dum jardekoj la kristanoj premadis la eŭropajn potencojn, asigni ilin rajton de memdetermino per etendado sian malgrandan libanan teritorion al kion ili nomis "Granda Libano", plusendinte al geografia unuo konsistanta el Lebanono kaj ĝia marbordo, kaj Valo Bekaa oriente. Francujo obtenis la antaŭe otomanajn posedaĵojn en norda Levantenujo, kaj vastigis la limojn de Lebanono en 1920 por konstitui Grandan Libanon kiu estis loĝota per restoj de la mezorientaj kristanaj komunumoj. Dum la kristanoj finis akiri teritorie la novajn limojn, ili simple finis la demografian superregadon de la kristanoj en la nove kreita teritorio de Libano .

## Biogeografio 
La montaro situas en la ekoregiono de la sud-anatoliaj koniferaj kaj deciduaj montarbaroj.

## Referencoj 
Kategorio:Montaroj en Azio
Kategorio:Geografio de Libano
Kategorio:Historio de Libano
Dinamo

[eta|Skemo de dupolusa dinamo (tia maŝino povas funkcii ankaŭ kiel [elektromotoro).]]
**Dinamo** estas ĉiu maŝino de rotacia indukto, kiu aliformigas meĥanikan energion en energion elektran kontinuan.

Unu el la principoj estas la jena: la elektra fluo generita estas produktita kiam la magneta kampo kreita de magneto aŭ senmova elektromagneto, la *induktanto*, tra bobeno, la *induktato*, lokata en la centro; la alterna induktita fluo en la movanta bobeno estas transformita en kontinuan tension per la ago de rotacian ŝaltilo (fiksita al la ŝafto) nomita *kolektanto*, konsistanta el elektrodoj nomitaj *lamenoj*; la kurento estas kondukita eksteren tra aliaj senmovaj kontaktoj nomitaj *brosoj*, kiuj estas konektitaj per frotado kun la kolektanto.

Dinamoj eblas kun ventoturbinoj, turbinoj de la akvoelektraj centraloj, vaporturbinoj aŭ en intern-brulaj generatoroj.

Dinamoj funkcias simile al la elektromotoro laŭ la Amper-leĝo kaj Faraday-leĝo, sed en la elektromotoro ĉio okazas male, elektra energio transformiĝas en meĥanikan energion.

Dum dinamoj produktas kontinuan kurenton aŭ tension, alternatoroj liveras alternan tension, kiu ŝanĝas la polusecon laŭ difinita frekvenco (po 50, 60 aŭ 400 cikloj je sekundo). Por obteni grandan elektran povumon oni ligas multajn alternatorojn al la elektra reto, sed tiuj devas funkcii per la sama frekvenco; tiaj maŝinoj estas la t.n. *sinkrongeneratoroj*. Ekde la 1970aj jaroj en veturiloj, la dinamoj estas laŭgrade anstataŭitaj de alternatoroj sekvitaj de rektifiloj.

La eltrovro de la elektromotoro kaj dinamo estas ligita al Ányos Jedlik, hungara universitata instruisto, kiu ne plupensis pri ties praktika uzado.

La unuan praktike uzatan dinamon konstruis la franca inventisto kaj inĝeniero Zénobe-Théophile Gramme fine de la 1860-aj jaroj. Tiu estis la t.n. *Gramme-dinamo*.

## Vidu ankaŭ 
* Elektra maŝino
* Generatoro

## Referencoj 
Kategorio:Elektro
Kategorio:Elektra energio
Kategorio:Elektrotekniko
Kategorio:Maŝinoj
Ányos Jedlik

**JEDLIK Ányos István** [Jedlik A:njoŝ IŜtva:n] (Szímő, 11-an de januaro 1800 – Győr, 13-an de decembro 1895): estis natursciencisto, malkovristo, benediktana monaĥo, elstara edukisto. Li malkovris la produktadon de dinamo kaj sodakvo.

## Bibliografio 
Li studis en Nagyszombat, Pozsony, Győr kaj Pest (urbo), parte en lernejoj de benediktanoj. Li doktoriĝis en 1822 en liceo de Gyõr, ekde 1831 li instruis en Pozsony akademio de la benediktanoj. En 1839 li iĝis profesoro de la fizika kaj meĥanika katedro de peŝta scienca universitato, kie li instruis ĝis 1878 (li estis inter 1846–49 dekano, dum 1863/64 eĉ rektoro). Li instruis krom tio en *Institutum Geometricum* kiel profesoro pri naturscienco kaj povumscienco ekde 1838 ĝis 1850.

Li agadis en 1848 nacigvardiano, tiel trafis lin malavantaĝoj post malvenko de la hungara revolucio kaj liberecbatalo.

Li estis koresponda ano de la Hungara Scienca Akademio (ekde 1858), honora ano (ekde 1873). Lian nomon rememorigas la *Jedlik Ányos Társaság* (Asocio Ányos Jedlik) kaj la Jedlik-premio.

## Malkovroj 
gravaj malkovroj:
* elektromagneta turnaparato en 1829 (unua elektromotoro de la mondo)
* unupola elektra startigilo en 1861 (senkomutatora unupola generatoro aŭ memindukta dinamo), kies industrian version ellaboris Siemens kaj Wheatstone en 1867
* produktado de sodakvo en 1828

Li okupiĝis ekde 1842 pri lumscienco kaj teorio de la fotografado. Li pluevoluigis la Bunsen-akumulatorojn kaj oni premiis lian dufluidan pilon en la Pariza mondekspozicio de 1855 per bronza medalo.

En 1863 li konigis teorion pri la tensiomultobligo. Li prezentis en la Viena mondekspozicio de 1873 la propran fulmoestigilon (grandkapacitan elektran densigilon), kiu kapablis doni ĉ. 1 milionojn da Volto kaj fajreron je 90 cm. Tiu aparato meritis rekonon de la (Siemens-gvidata) ĵurio.

Li verkis unuafoje hungarlingvan universitatan natursciencan libron (*Súlyos testek természettana (1850) ~ Pri konduto de pezaj korpoj*. Krom tio li kunlaboris en diversaj vortaroj, leksikonoj, libroj.

Kategorio:Hungaraj fizikistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj benediktanaj monaĥoj
Kategorio:Hungaraj elektroinĝenieroj
Weltdeutsch

**Weltdeutsch** (Monda germana lingvo) estas nomo de kelkaj projektoj de planlingvo:

*Weltdeutsch de Dr. L, prezentita en la libro *Pasilogie oder die Weltsprache*, presita en Breslaŭ 1853 (vidu ankau pasilalio kaj pasigrafio). *Esperanto: Language, Literature, and Community* de 1993 mencias Weltdeutsch de 1853, kaj nomas la aŭtoron "Dr. Lichtenstein" – se tio ĝustas, eblas ke la sama aŭtoro verkis la libron *Collection of 13 items dealing with universal languages* de 1859 (kiu ankaŭ parolas pri "nia Weltdeutsch").
*Weltdeutsch, ideo kaj eta malneto de la balta-germana nobelpremianto Wilhelm Ostwald (1915)
*Weltdeutsch de Adalbert Baumann, projekto kiu atingis iom da konateco (1915)

## Referencoj
Kategorio:Modifita germana
Flago de Aŭstrio

[eta|la ŝtata flago de Aŭstrio kun la nacia [blazono de Aŭstrio|blazono. Proporcio: 2:3]]
La **flago de Aŭstrio** konsistas el tri horizontalaj zonoj – ruĝa, blanka kaj ruĝa.

Kune kun la flago de Danio, oni opinias ĝin la plej malnova nacia flago.

Laŭ legendo, la flagon elektis Leopoldo la 5-a de Aŭstrio (1157–1194) post batalo de Akko (1191). Preskaŭ lia tuta tuniko estis sangomakulita – nur parto kovrita per rimeno estis blanka. Oni decidis, ke ĝi estu nova nacia flago.

Fakte, la flagon kreis Frederiko la 2-a de Aŭstrio (1210–1246), la lasta duko de la dinastio Babenbergoj. Li volis havi pli grandan sendependecon de Imperiestro. Finfine, li kreis novan blazonon: ruĝan kun horizontala, arĝenta zono. La plej malnova informo pri aŭstria flago estas en sigelo en monakejo de Lilienfeld kun dato – 30-a de novembro 1230.

Aŭstrio
Kategorio:Naciaj simboloj de Aŭstrio
Zoologia ĝardeno de Jerusalemo

[eta|300ra|[Ĝirafoj]]
[eta|300ra|[Flamengoj]]
La **Zoologia ĝardeno de Jerusalemo** (nomata ankaŭ *biblia zooĝardeno*) estis establita en 1928 de profesoro A. Ŝulov el Hebrea Universitato en Jerusalemo. Nun la zooparko okupas 25-hektaran terenon en belega valo, ĉirkaŭita de ĉarmaj verdaj montetoj, de kiuj rigardas vin novaj urbodistriktoj. Ĉe la ĉefenirejo de la ĝardeno vin renkontas negranda glata spegulo de lago, loĝata de kelkaj specioj de cignoj.

Meze de la lageto vi vidas la simian insulon: por simioj akvospaco estas ne trairebla baro, do tio ebligas vidi ilin loĝantaj sen kutimaj keloj kaj kradoj, kvazaŭ nature.

La lagon plenigas kelkaj rojoj kaj akvofaloj, kiujn eblas plezure spekti sur la parkaj vastaĵoj. Ombraj herbejo kaj pergolaj padoj inter florantaj deklivoj ebligas ĝui la zooĝardenon eĉ dum la plej varma somertempo.

La ĉeftemo de la parka kolekto estas duflanka:
- Ĝi prezentas ĉiujn bestojn, menciitajn en bibliaj tekstoj,
kaj due - partoprenas en savi malaperantajn bestospecojn de la tuta mondo.

Por ĉiu bestofamilio estas disponigita laŭeble multe da libera spaco, kaj la kondiĉoj maksimume proksimiĝas al tiuj de la vivo en la naturo:
ekz. loĝantoj de humidaj tropikoj ricevis grandajn pavilonojn kun zorge elektitaj kaj subtenataj klimataj ecoj.

Ĝojaspekta trameto sur gumaj radoj malrapide ĉirkaŭiras la tutan parkan terenon, akompanante la ravajn vidaĵojn per sonigo de koncerna rakonto. La tramo havas kelkajn haltejojn ĉe la ĉefaj punktoj de la ekspozicio. Vi povas eliri por poste daŭrigi la veturadon al sekva punkto.

Butikoj kaj infanludejoj, piknikaj anguletoj kun tabloj, molaj herbaj tapiŝoj ĉe rojaj bordoj, multaj benkoj vid-al-vide de bestaj kortoj - ĉio faras vian tuttagan ripozon agrabla kaj interesa, plezura kaj nelaciga, eĉ por etuloj.

## Eksteraj ligiloj 
* Fotopromeno laŭ la ĝardeno, kun kelkaj noticoj pri la bestoj 

Jerusalema Zoo
Jerusalemo, Zoo
Pierre Daco

**Pierre DACO** (*Petro DAKO*, naskiĝis en 1936) estas franca psikologo kaj psikanalizisto. Li estas ano de *Internacia Altlernejo de Psikoterapio* kaj de *Internacia Fondaĵo de Analitika Psikologio*. Liaj verkoj partoprenis en diskonigo de psikologio.

## Verkaro 
* Les prodigieuses victoires de la psychologie (La mirindegaj venkoj de psikologio)
* Les triomphes de la psychanalyse (La triumfoj de psikanalizo)
* L'interprétation des rêves (Interpreto de sonĝoj)
* Les voies étonnantes de la nouvelle psychologie (La mirindaj vojoj de nova psikologio)

Daco, Pierre
Kategorio:Psikoanalizistoj
Kategorio:Francaj psikologoj
Sabazio

**Sabazio**, el gr. Σαβάζιος, laŭ la Helena mitologio, estas nomo trakio-frigia kiu signifas *la ĉiopova*. Li estas orienta dio, kiu, simile al Bakĥo, havis kulton kun orgia karaktero. Ordinare asimilita al Dionizo, li estis konsiderata *la maljuna Dionizo* de la tuta greka mondo. Oni atribuis al li la bredadon de la brutoj kaj, tiele, oni klarigis la kornojn ofte trovitajn en liajn statuojn. Laŭ la tradicio, Zeŭso kuniĝis kun Persefona sub la formo de serpento, kiu estis la besto dediĉita al la dio kaj plenumis gravan rolon en liaj misteroj.

Kategorio:Dioj de la helena mitologio
Françoise Dolto

**Françoise DOLTO** (*Franciska DOLTO*), naskiĝis en 1908 kaj mortis en 1988. Ŝi estis franca infankuracisto kaj psikanalizisto, fama pro ŝiaj serĉadoj pri infaneco.

Ŝi laboras kun Jacques Lacan, kaj diras, ke infano havas lingvon antaŭ la lingvo (kun la korpo).

Françoise Dolto estis la patrino de Carlos (franca kantisto,1943-2008) kaj la fratino de Jacques Marette (franca ministro,1922-1984).

## Verkaro 
* Psychanalyse et pédiatrie, 1971 (Psikanalizo kaj pediatrio)
* Cas Dominique, 1971 (Kazo Dominiko)
* L'image inconsciente du corps, 1984 (Senkonscia imaĝo de la korpo)
* La Cause des enfants, 1985 (L' afero de infanoj)
* Lorsque l'enfant paraît, 1990 (Kiam la infano aperas)
* Autoportrait d'une psychanalyste, 1989 (Aŭtoportreto de psikanalizistino)
* Paroles d’adolescents ou le complexe du Homard, 1989 (Adoleskulaj paroloj aŭ omarkomplekso)
* La Difficulté de vivre, 1995 (La malfacileco de vivi)
* Tout est langage, 1995 (Ĉio estas lingvo)

Kategorio:Psikoanalizistoj
Kategorio:Francaj kuracistoj
Kategorio:Francaj psikologoj
Lebanono

**Lebanono** estas geografia vorto, kun kelkaj malsamaj signifoj:
* Montaroj en Libano kaj en Sirio:
** Lebanono
** Anti-Lebanono

* Urboj, kioj nomas Lebanonon:
** Lebanono, Ilinojo 
** Lebanono, Indianao 
** Lebanono, Kansaso (loko de la Geografia Centro de la Kontinenta Usono) 
** Lebanono, Kentukio 
** Lebanono, Konetikuto 
** Lebanono, Majno 
** Lebanono, Misurio 
** Lebanono, Nebrasko 
** Lebanono, Nov-Hampŝiro 
** Lebanono, Nov-Jorkio 
** Lebanono, Ohio 
** Lebanono, Oregono 
** Lebanono, Pensilvanio 
** Lebanono, Suda Dakoto 
** Lebanono, Tenesio 
** Lebanono, Virginio 
** Lebanono, Doĝa Graflando, Viskonsino 
** Lebanono, Vaŭpako, Viskonsino
* Komunumoj (*Boroughs*), kioj nomas Lebanonon: 
** Lebanono, Nov-Ĵerzejo 
* Vilaĝetoj, kioj nomas Lebanonon: 
** Lebanona Vilaĝeto, Miĉigano 
** Lebanona Vilaĝeto, Nov-Ĵerzejo 
** Lebanona Vilaĝeto, Pensilvanio 
* Graflandoj, kioj nomas Lebanonon: 
** Lebanona Graflando, Pensilvanio 
* Kuniĝoj, kioj nomas Lebanonon: 
** Lebanona Kuniĝo, Kentukio 
* Urboj, kioj nomas Nov-Lebanonon: 
** Nov-Lebanono, Nov-Jorkio 
** Nov-Lebanono, Ohio 
* Komunumoj (*Boroughs*), kioj nomas Nov-Lebanonon: 
** Nov-Lebanono, Pensilvanio 
* Vilaĝetoj, kioj nomas Nord-Lebanono: 
** Nord-Lebanona Vilaĝeto, Pensilvanio 
* Urboj, kioj nomas Okcident-Lebanonon: 
** Okcident-Lebanono, Indianao 
** Okcident-Lebanono, Nov-Hampŝiro 
** Okcident-Lebanono, Nov-Jorkio 
* Vilaĝetoj, kioj nomas Okcident-Lebanonon: 
** Okcident-Lebanona Vilaĝeto, Pensilvanio 
* Urboj, kioj nomas Sud-Lebanonon: 
** Sud-Lebanono, Ohio 
** Sud-Lebanono, Oregono 
* Vilaĝetoj, kioj nomas Sud-Lebanonon: 
** Sud-Lebanona Vilaĝeto, Pensilvanio 
* Vilaĝetoj, kioj nomas Mont-Lebanonon: 
** Mont-Lebanona Vilaĝeto, Pensilvanio
Sodakvo

eta|sodakvujoj en Buenos Aires
**Sodakvo** estas specifa trinkaĵo, karbondioksid-plenigita akvo **sub premo**. Ĝi estis originale produktita kiel artefarita Selters-akvo per natria bikarbonato.

Ĝin produktas en EU nur Hungario, sed krom EU ankaŭ aliaj landoj produktas similmetode la karbonatan akvon. La EU rekonis specifan produktan, vendan metodon, kiam la karbonata akvo estas vendata en sifona botelo, el kiu la interna premo (aŭ per gasujeto) elpelas la karbonatan acidon.

La sodakvo mem estas akvo, plenita per karbona dioksido je granda premo (kelkaj atmosferoj). Komence oni vendis la sodakvon en vitraj, poste en plastikaj boteloj, sed ekzistas ankaŭ t.n. sifonboteloj, kiuj entenas akvon kaj oni povas aldoni la premon kaj karbonan dioksidon per aparta, almuntenda patrono. Dum almuntado de la gasujeto, la akvo miksiĝas kun la karbona dioksido kaj venas sub premon. Oni verŝas la sodakvon per malfermo de valvo.

En la laborejoj oni uzas maŝinon, konsistanta el karbondioksida ŝtalbotelo kaj akvoaldona parto. En Hungario, leĝo ordonas devigan provizon de protekta trinkaĵo en laborejoj.

La sodakvo estas tre ŝatata en Hungario por maldensigi vinon aŭ malsoifigi sin. Ĝia signifo lastatempe ŝrumpiĝis pro disvastiĝo de la mineralakvoj.

La produkton de sodakvo malkovris Ányos Jedlik en 1828, kiu uzis dum la produktado sodon.

Ĉar la sodakvo ne aperas en la nutraĵa leĝaro de la Eŭropa Unio, Hungario atingis - kelkajn tagojn antaŭ la aliĝo en 2004 kaj post trijara procedo de la Sodakvo-produktistoj -, ke la sodakvo aperu kiel hungaraĵo en la hungara nutraĵa leĝaro (*Codex Alimentarius Hungaricus*) kaj pri kies produktado validu specifaj hungaraj antaŭskriboj. Sen tiu leĝomodifo kaj interkonsento, oni ne rajtintus plu produkti la sodakvon.

En Hungario produktas en 2006 ĝin ĉ. 1500 sodakvaj uzinoj.

* sodakvo iĝis hungarikumo - paĝo de Hungara Patenta Ofico
* alia
* oficiala paĝaro pri sodakvo, ties produktado ks. pruvante ke temas specifa hungaraĵo kaj tiel ĝi estas produktebla krom la EU-reguloj, laŭ specifaj hungaraj antaŭskriboj 
* mineralakvo kun karbondioksido aŭ mineralkakvo kun gaso

Kategorio:Akvo

de: Sprudel
Comic Market

**Comic Market** (Japane: コミックマーケット [komik ma:ket]; lit. Komikso-Merkato) estas la plej granda doŭĵina bazaro en Japanio. Krom mangao kaj animeo, diversaj hobiaĵoj estas vendataj en la bazaro.
Oni originale nomis コミック＝マーケット, nun mallongige nomas コミケット(Comiket) [komiket] aŭ コミケ(Comike) [komike]. 
Comic Market ,Comiket kaj Comike estas varomarkoj de kompanio kun limigita respondeco *Comiket* kiu administras la bazaron. Tamen oni uzas tiujn vortojn por aliaj bazaroj pri mangao kaj animeo.

Nuntempe, Comic Market okazas du fojoj ĉiujare, je meza de aŭgusto kaj malfrua de decembro ĉe Tokia Internacia Ekspozicio-Centro(Tokyo Big Sight) Ariake (t.n. Odaiba) en Koto-kvartalo en Tokio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala Retpaĝo (Japane)

Kategorio:Japana socio
*
Ron Suskind

**Ron Suskind** estis raportisto por *Wall Street Journal* ekde 1993 ĝis 2000 kaj kiu ricevis Pulitzer-premion en 1995.

Suskind vizitis la Universitaton de Virĝinio.

## verkoj 
* ''The Price of Loyalty: George W. Bush, the White House, and the Education of Paul O'Neill* (ISBN 0743255453)
* *The One Percent Doctrine'', 2006

## Eksteraj ligiloj 
* Ron Suskind's homepage

Kategorio:Usonaj ĵurnalistoj
Dizerto

[eta|Du rusaj dizertintoj estas puŝitaj reen al la [tranĉeo fare de soldato (Unua Mondmilito, 1917)]]
**Dizerto** signifas fuĝon el milita servo kun intenco ne plu reveni al ĝi.

La dummilita dizerto estas ofte grave punata, eĉ per mortpuno.

## Vidu ankaŭ 
* Kaŝfuĝanto

Kategorio:Juro
Kategorio:Puna juro
Kategorio:Sociologio
Jaime Borda Martelo

**Jaime Borda Martelo** estas kolombia fotisto, naskita en 1940, piloto de aviadiloj kaj helikopteroj, instruisto pri flugado, libroeldonisto, entreprenisto kaj civitisma gvidanto.

Li ekprenis fotografadon en 1963 kiel ŝatokupo, kaj fotis i.a. pejzaĝojn, animalojn kaj nudajn virinojn. Kiel fotisto, nun li estas pli konata kiel aerfotisto. La fotoj far Borda Martelo aperis en pluraj magazinoj kolombiaj kaj el eksterlando. Li estas ĝenerale konsiderata kiel la plej bona elaera fotisto de Kolombio.

Li posedas la plej grandan arkivon de ciferecaj fotoj pri Kartageno.

Li publikigis plurajn librojn, inter ili kelkaj kun fotoj el aviadiloj pri sia havenurbo Kartageno:

* *Cartagena de Indias y su Puerto* (ISBN 9586381668, 1996)
* *Cartagena de Noche* (ISBN 9586382028)
* *Cartagena Caribe y Colonial*
* *Cartagena a Ojo de Alcatraz* (ISBN 958638022X, 1989)
* *Cartagena Industrial*
* *Armada República de Colombia*
* *Plaza de Toros Cartagena de Indias*
* *Escuela Naval Almirante Padilla*
* *Cartagena empresarial* (2005)
* *Barranquilla empresarial*

Ekster fotado, en sia entreprenisma agado li estis fondinto de la Komerca Ĉambro Kolombia-Usona (Cámara de Comercio Colombo-Americana), ano de direktantaro de pluraj kompanioj, direktoro pri turismo kaj iam komisiita kiel urbestro.

Borda Martelo estas patro de sinjorino Sandra Borda Caldas, ekonomistino kiu estis nacia belecreĝino en Kolombio en 1984, kaj nun estas entreprenistino.

## Aleksteraj ligiloj 
Libroj, fotoj, servoj

Jaime Borda Eldonejo 

Kategorio:Naskiĝintoj en 1940
Kategorio:Kolombiaj fotistoj
Clyde V. Prestowitz Jr.

**Clyde V. PRESTOWITZ Jr.** estas prezidanto de *Economic Strategy Institute* en Vaŝingtono. Li estis usona komerca ĉeftraktisto kaj diris: *ĉiu en la mondo estas potenciala usonano, kaj la nuna nacia kaj kultura ligoj estas malbonŝancaj, sed returneblaj akcidentoj.*

Li estas aŭtoro de libroj *Trading Places* (1989) kaj *Rogue Nation* (2003).

Kategorio:Usonaj ekonomikistoj
Antikitero

**Antikithira** aŭ **Antikithera** (Αντικύθηρα, [anti**kü**tira], laŭ moderna prononco, vorto, kiu signifas "Antaŭ Kithira") estas malgranda greka insulo inter Kitero kaj Kreto. Ĝi havas surfacon de 20 km². Ĝi havas la solan komunumon *Potamos* kun 36 loĝantoj.

Oni trovis restaĵojn de setlejoj el ĉ. 3.500 a.K.. En la helena epoko, la insulo estis bazo de la kilikiaj piratoj. La mezepoke reganta Respubliko de Venecio fortikigis la insulon - kiun la italoj nomumis *Cerigotto* - en 1207, kontraŭ la pirataj atakoj. La hodiaŭaj loĝantoj de la insulo estas posteuloj de tiuj enmigrintoj, kiuj alvenis en 1792 el Kreto. Fine de la Venecia regado, la insulo iĝis parto de la Respubliko de Ioniaj Insuloj kaj en 1864 al la greka ŝtato.

La insulo estas konata pro la greka ŝipovrako, kiun oni trovis en 1900 antaŭ la marbordoj. Inter la arkeologiaĵoj trovis oni la interesegan dentoradan mekanismon, la tn. meĥanismon de Antikithera kaj la junulon de Antikitero, vivgrandan bronzan statuon.

Ekonomie gravas por la insulo la turistoj, kiuj povas viziti antikvajn ruinojn, kelkajn kapelojn, ventomuelejojn kaj unu akvomuelejon en Potamos.

Ĉe la suda pinto de la insulo altiĝas lumturo ekde 1926. La loĝantoj festas la 17-an de aŭgusto tagon de sia patrono, la sankta Mirono de Kizikos. Por tiu festo alvenas ĝis mil homoj.

Ekzistas sur la insulo ankaŭ birdo-observejo.

## Eksteraj ligiloj 
* informoj en la germana 

Kategorio:Insuloj en Grekio
Egitaledoj

La **egitaledoj** (*Aegitalidae*) estas familio el la ordo de Paseroformaj birdoj (*Paseriformes*), subfamilio de Kantbirdoj (*Passeres*). Ĝi enhavas 8 aŭ 9 speciojn en 3 genroj.

## Genroj kaj specioj 
eta|dekstra|180px|Egitalo
* Egitaloj (*Aegithalos*)
** Egitalo aŭ Longvosta paruo (*Aegithalos caudatus*)
** Nigravanga egitalo (*Aegithalos leucogenys*)
** Maskegitalo (*Aegithalos concinnus*)
** Blankagorĝa egitalo (*Aegithalos niveogularis*)
** Rustovanga egitalo (*Aegithalos iouschistos*)
** Fulgegitalo (*Aegithalos fuliginosus*)
* Psaltriparuo (*Psaltriparus*)
** Nana psaltriparuo (*Psaltriparus minimus*)
** Nigrorela psaltriparuo (*Psaltriparus melanotus*)
* Psaltrio (*Psaltria*)
** (*Psaltria exilis*)

Plej parto de specioj loĝas en montaraj habitatoj de kaj ĉirkaŭ Himalajo, sed la Nana psaltriparo estas indiĝena de Nordameriko, dum la Longvosta paruo loĝas tra Eŭrazio, el Britio al Japanio. Tiuj du birdoj estas multe pli konataj ol la cetero de la familio.

Temas pri etaj birdoj, 9 al 14&nbsp;cm longaj, inklude la relative **longan voston**, kaj 4.5 al 9 g pezaj. Ties plumaro estas tipe griza aŭ bruna, kvankam kelkaj specioj havas blankajn markojn kaj la Longvosta paruo havas kelkan rozkoloron. Ili estas ĉiomanĝantaj, ĉefe nutrante sin el insektoj kaj semoj, kaj havas etajn bekojn, pli ol ekzemple la rilataj Remizedoj aŭ Paruedoj.

La birdoj de tiu familio vivas en aroj de 6 al 12 grandan parton de la jaro. Ili kontaktas per susuraj alvokoj; ties kanto estas silentema.

Egitaledoj faras **kupolajn sakformajn nestojn** de teksita araneretoj kaj likenoj, kion ili kovras per plumoj. Ili faras la nestojn en arboj de densa foliaro, malfacilante la atingon al predantoj. La ino demetas 6 al 10 blankajn ovojn, kiuj en multaj el la specioj havas ruĝajn makuletojn. Plenkreskuloj kovas la ovojn dum 13 aŭ 14 tagoj; junuloj restas en la nesto 16 aŭ 17 tagojn. Almenaŭ en la du plej bone studitaj specioj, ŝajne nur la ino kovas.

La Psaltrio estas lokita en tiu familio ĉar ĝi moviĝas en aroj kaj ties nestoj similas al tiuj de la Longvosta paruo, sed informo estas tiom malabunda ke tiu lokigo estas ankoraŭ nur provizora.

## Referencoj 
* Harrap kaj Quinn, *Tits, Nuthatches and Treecreepers* ISBN 0-7136-3964-4

## Eksteraj ligiloj 
* Filmetoj de Longvosta paruo ĉe Interreta Birdokolekto

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Eŭropo
Kategorio:Birdoj de Ameriko
Meĥanismo de Antikithera

eta|Meĥanismo de la aparato
eta
La **meĥanismo de Antikithera** (μηχανισμός των Αντικυθήρων), ankaŭ nomata astrolabo de Antikithera, estas ĉirkaŭ 2100-jara bronza (jam ŝtoniĝinta) horloĝsimila meĥanismo kaj estis turnebla per ekstera prenilo. Elias Stadiatos, greka kaptisto de spongoj, malkovris ĝin en la 17-a de majo 1902 ĉe Antikithera, ĉ 40 m sub la maro, nun ĝi troviĝas en la greka Nacia Muzeo de Ateno (Εθνικό Μουσείο Αθηνών). Oni supozas, ke ĝi estis produktita en la insulo Rodos.

## Analizoj 
eta|Derek de Solla Price
Oni povis movi la movilojn pri la sunosituo kaj lunosituo. La meĥanismo enhavas ĉirkaŭ 30 dentoradojn, kies proporcioj unu al la alia helpis kompreni ĝin. Evidentiĝis ke unu proporcio estas 254:19, kio estas la rilata nombro de ĉieliro de suno kaj luno (13,368). Rentgenaj analizoj okazis nur en 1971, 1993 kaj denove en 2005. Ekde 2006 oni pluanalizis supozitajn surskribojn. En la jaro 2008 la laborgrupo de *Antikythera Mechanism Research Project* esploris la malantaŭan flankon de la konstruaĵo pli detale kaj interpretis ĝin.

## Pioniraj detaloj 
* unua komplika mekanismo kun dentoradoj
* unua diferenciala transmisiilo

## Rezultoj 
La nomoj de la monatoj sur la du diskoj de la malantaŭa flanko estas korintaj. Per la suba disko montriĝas luneklipsoj kaj suneklipsoj. Sur la antaŭa flanko troviĝas nur unu disko, tie la monatnomoj devenas el la egipta kalendaro. Tiu disko montras la movadon de la suno, luno kaj videblaj planedoj. La meĥanismo helpis la ŝipadon de la antikvaj grekoj. Tiun tezon publikigis Derek de Solla Price en 1959, en artikolo de *Scientific American*.

## Rekonstruoj 
La meĥanismo de Antikithera kaj unu rekonstruo troviĝas en la *Nacia Muzeo de Ateno*. Pluaj rekonstruoj troviĝas en la *Astronomisch-Physikalisches Kabinett* en Kaselo, Germanio, kaj en la *American Computer Museum* en Bozeman, Montano Usono.

## Eksteraj ligiloj 
* Nature 454, 614 (2008)
* http://www.antikythera-mechanism.gr 
* Tridimensia Antikithera Simulilo 

Kategorio:Historio de astronomio
Kategorio:Mekanikaj kalkuliloj
Kategorio:Horloĝoj
Kategorio:Komputiko
Kategorio:Astronomio
Kategorio:Arkeologio
Ladislav Prachař

**Ladislav Prachař** estas ĉeĥa esperantisto el Pacov.

En 1981 ĈEA eldonis lian lernolibron por 8-jaraj infanoj **Esperanto 1** en eldonkvanto de 5 mil ekzempleroj, en 1983 la duan parton en eldonkvanto duona. Interese estas, ke la slovaka traduko de J. Varinský aperis pli frue ol la originalo en 1980 en mil ekzempleroj. La lernolibro servis dudek jarojn en infanaj rondetoj kaj tendaroj, ĝis ĝi estis anstataŭigita per pli modernaj lernolibroj de Jana Melichárková.

eta|maldekstra|250px|Lernolibro por infanoj

Tiutempe la lernolibro povis aperi nur tajpita kaj multobligita ofsete, kio por etaj infanoj ne estis optimuma, tamen la aŭtoro klopodis vigligi la lecionojn per bildoj de Věra Síbrtová. Specialaĵo estis la t.n. **Pracovní listy** (Laborfolioj) kiel aldono de la unuopaj volumoj. Temis pri proksimume cent nebinditaj folioj en koverto kun diversaj tabeloj, krucvort-enigmoj, kolorigeblaj bildoj, taskoj k.s.

La unua volumo havas 20 lecionojn, la dua 19. La gramatiko estas klarigata malrapide, ĉar la 8-jaraj infanoj ankoraŭ ne konas la gramatikon de sia gepatra lingvo, nek gramatikan terminlogion. En la unua volumo estis nur kelkaj verboj kun finaĵo -AS (estas, brilas, dormas, diras, flugas, kantas, kreskas, laboras, lernas, loĝas, ludas, naĝas, sdas, skribas, staras, vivas), preterito, futuro kaj volitivo aperis nur en la dua volumo.

## Verkoj 
* **Esperanto pre deti od 8 rokov** (Esperanto por infanoj ekde la 8-a jaro, slovaka traduko, 1980)
* **Esperanto pro děti 1** (Esperanto por infanoj 1, ĈEA, 1981)
* **Pracovní listy k učebnici Esperanto 1** (Laborfolioj por la lernolibro Esperanto 1)
* **Esperanto pro děti 2** (Esperanto por infanoj 2, ĈEA, 1983)
* **Pracovní listy k učebnici Esperanto 2** (Laborfolioj por la lernolibro Esperanto 2)

Prachar, Ladislav
Codex Aureus

**Codex Aureus** estas latina *Ora Libro*.  Pluraj evangeliaj libroj el la 9-11. jarcentoj estis ornamitaj per oraj folioj kaj tial ili nomatas *Codex Aureus*. Kelkaj manuskriptoj:

*Codex Aureus de Lorsch
*Stockholma Codex Aureus (konata ankaŭ Canterbury Codex Aureus)
*Codex Aureus de Sankta Emmeram
*Codex Aureus de Echternach
*Oraj evangelioj de Harley
*Oraj evangelioj de Henriko la 3-a

Kategorio:Libroj
Kodekso de Lorsch

La **Kodekso de Lorsch** (latina *Codex Laureshamensis*) estas kopiita manuskripta libro el inter 1170 kaj 1175. Ĝi troviĝas nun en la bavaria ŝtatarĥivo en Würzburg.

La kodekso estis verkita en la Klostro Lorsch, ĝi konsistas el 3800 tradiciaj notoj de juraferoj (aĉeto, donacado ktp.) kun la citita dokumento. Tiuj dokumentoj estis cititaj nur mallonge. La plej malnova jurafero reiras al
764. En ĝi estas unuafoje menciitaj pli ol 1000 komunumoj.

## Eksteraj ligiloj 
* La teksto en la germana
* http://home.arcor.de/heimatmuseum-nauheim/codex/codex.htm 

Kategorio:Kaligrafio
Kategorio:Libroj
Jana Melichárková

eta|124px|Jana Melichárková

**Jana Melichárková** (naskiĝis la 3-an de aŭgusto 1958) estas ĉeĥa esperantistino. Honora membrino de ĈEA.

Prezidantino de ĉeĥa sekcio de ILEI ekde 1998, en 2005 elektita kiel prezidantino de ĈEA (ĝis 2011).

Profesie magistrino de pedagogio, ŝi instruas en elementa lernejo de Ratíškovice, kie ŝi jam plurajn jarojn gvidas Esperanto-rondeton de infanoj. 

Ŝia laboro kun infanoj inspiris ŝin ellabori novajn lernolibrojn por infanoj **Esperanto 1** kaj **Esperanto 2**, kiujn ilustris Miroslava Tomečková kaj eldonis KAVA-PECH. Fabelojn tradukis Miroslav Malovec. La lernolibro aperis ankaŭ en pola traduko.

Ŝia filo, studento Petr Melichárek, prilaboris interesan interretan ekzercaron al lernolibro **Esperantem za tři měsíce** (Esperante paroli post trimonata lernado), kiun verkis Petr Chrdle kaj Stanislava Chrdlová (Ekzercaro por la lernolibro) 

## Verkoj 
***Esperanto por infanoj 1** (Kava-Pech, 2003, 70 p.)
*** Esperanto dla dzieci** (Pola eldono)
***Esperanto por infanoj 2** (Kava-Pech, 2006, 101 p.)

## Vidu ankaŭ 
* Ĉeĥaj esperantistoj

Kategorio:Ĉeĥaj esperantistoj
Kategorio:Prezidantoj de Ĉeĥa Esperanto-Asocio
NGC 3348

**NGC 3348** (aliaj indikoj — **UGC 5875**, **MCG 12-10-77**, **ZWG 333.54**, **PGC 32216**) estas galaksio en konstelacio Granda Ursino.

Ĉi tiu objekto estis jam en la originala versio de NGC-katalogo.

## Vidu ankaŭ 
* Messier-katalogo
* NGC-katalogo

## Eksteraj ligiloj 
3348
Kategorio:Granda Ursino (konstelacio)
Kategorio:Galaksioj
Negativo (fotado)

dekstra
[eta|dekstra|La negativa bildo de la vizaĝo sur la [Mortotuko de Torino]]
**Negativo** en fotografio estas bildo en kiu la kolortonoj reprezentas la malan kolortonon kompare kun tiuj de la reala fotita objekto, aŭ kompare kun tiuj de la **pozitiva** bildo; speciale, sur nigra-blanka bildo la helaj partoj aperas malhele, kaj inverse.

Do, en negativo, la areoj helaj aŭ travideblaj reprezentas la malhelajn kolortonojn de la originalo, kaj la areoj opakaj aŭ malhelaj reprezentas la helajn kolortonojn de la originalo. Simile al grizaj kaj nigro-blankaj kontraŭoj, en negativo ankaŭ la ceteraj koloroj aperas kontraŭaj al la originalo aŭ pozitiva bildo. &#8594;

Sinonimaj esprimoj estas: **negativa bildo**, kaj **negativa kopio**.

En la historio de fotografio, negativoj estis faritaj en diversaj materialoj, ekzemple en vitro, kiun oni ŝmiris per lumsentiva kemiaĵo, ĝenerale arĝentaj halogenidoj kiel arĝenta jodido, arĝenta nitrato aŭ arĝenta klorido. Poste, la usonano George Eastman Kodak ŝmiris flekseblan bendon el celuloido. Tiel sur la bendo oni povis registri serion da negativoj kaj oni ĝin povis konservi kiel rulon.

La brulebleco de negativoj el celuloido foje estis problemo, kiel okazis kun unikaj negativoj pri la milito impresitaj far Robert Capa la 6an de junio de 1944, kiuj bruliĝis pro tro da varmo dum sekigado en foto-laboratorio.

En la fotado per kemia filmo la negativo rolis grave, kaj estis nepra parto de la fotoprocezo ĝis la invento de la t.n.: Inversiga filmo.

Nuntempe, en la cifereca fotado, la koncepto de "negativo" perdis tian gravan rolon kiel parto de fotoprocezo, kaj se ial oni bezonas bildon kun la malaj koloroj de alia bildo (ekzemple por arta efekto), tia negativa bildo estas facile atingebla per popularaj bildoprocezaj komputilprogramoj aŭ bildumilo.

## Vidu ankaŭ 
* Diapozitivo
* Diapozitiva filmo
* Inversiga filmo
* Fotografio
* Mortotuko de Torino

Negativo
Bălnaca

**Bălnaca** [bəlnaka] (, ) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Aleşd. En 1910 ĝi nombris 1 368 loĝantojn (rumanoj), en 1992 1 321 (rumanoj, hungaroj), kaj laŭ la stato de  en la komunumo vivis . Ĝi estis unue menciita skribe en 1406. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al la komunumo Șuncuiuș (Vársonkolyos, Songolljosch).

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapeŝto.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Administra mapo de la distrikto  ( kaj )

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Vilaĝoj de distrikto Bihor
Troickij ponto

eta|300ra|dekstra|Malnova foto de Troickij ponto
**Troickij ponto** (aŭ **la Ponto de Triunuo**) estas unu el la plej gravaj kaj belaj pontoj trans rivero Neva en Sankt-Peterburgo. Ĝi kunigas la placon Marsovo Pole kaj la Placon de Triunuo, de kiu ankaŭ startas la avenuo Kamenoostrovskij. Laŭ la akso de la ponto iras meridiano de Pulkovo.

La longeco de la ponto estas 582 metroj, la larĝeco — 23,4 metroj, maso de la metalaj konstruaĵoj — 11,2 tunoj. Funkciigita en 1903, ekde 1918 la ponto nomiĝis Ponto de Egaleco kaj post la morto de Sergej Kirov — Kirovskij Ponto (Ponto Kirov). La 4-an de oktobro 1991 la ponto rehavis sian historian nomon.

La ponto konsistas el 5 arkoj kaj unu disigebla arko ĉe la maldekstra bordo de la rivero. En la jaroj 2001-2002 la ponto estis fermita kaj grave rekonstruata. Post la rekonstruo ĝi denove estas en uzo.

## Bibliografio 
* Антонов Б. И. Мосты Санкт-Петербурга. — СПб: Глагол, 2002.

Kategorio:Pontoj en Rusio
Kategorio:Konstruaĵoj en Sankt-Peterburgo
Kategorio:Neva
Peștere

**Peştere** estas nomo de pluraj lokoj en Rumanio:

*Peştere (Aştileu) estas vilaĝo en distrikto Bihor.
*Peștere (Constantin Daicovici) estas vilaĝo en distrikto Caraș-Severin.

Vidu ankaŭ Peştera.
Codex Aureus de Lorsch

*legu pri klostra katalogo Kodekso de Lorsch el la 12-a jc.*La ***Codex Aureus de Lorsch*** estas ilustrita evangelia libro, verkita inter 778-820 en la Abatejo Lorsch (Germanio), kie oni menciis ĝin kiel *Evangelium scriptum cum auro pictum habens tabulas eburneas* en la katalogo de abateja libraro, kompilita en 830. Pro la entenataj oraj paĝoj en la manuskripto kaj ĝia verkejo ĉe Lorsch, ricevis ĝi la nomon ***Codex Aureus Laurensius***. En la 10-11-a jc., la libraro de Lorsch estis unu el la plej bonaj libraroj de la mondo.

En la 16-a jarcento, la manuskripto estis transdonita al Heidelberg, de kie ĝi estis ŝtelita en 1622 dum la tridekjara milito. Oni duonigis la kodekson kaj deŝiris la kovrilpaĝon. La riĉe ilustrita unua duono riĉigis la Migazzi-libraron kaj poste estis vendita al episkopo Ignác Batthyány. Tiu parto nun troveblas en Alba Iulia, Rumanio en la Libraro Batthyaneum. Ĝi servis dum la 1960-aj jaroj kiel garantiaĵo por la rumanaj kreditoj. En 1993 kopiis ĝin la lucerna Faksimile Verlag, kiu rajtas eldoni la kopiaĵojn dum 70 jaroj.

La dua parto de la kodekso troviĝas en la Vatikana libraro. La fronta kovrilpaĝo troveblas en Brita Muzeo, la alia en Muzeo Sacro de Romo.

## Eksteraj ligiloj 
* germana priskribo 

Kategorio:Kaligrafio
Kategorio:Libroj
Peștere (Aștileu)

**Peștere** [peŝtere] () estas vilaĝo en Rumanio sudokcidente de Aleșd. En 1910 ĝi nombris 657 loĝantojn (rumanoj), en 1992 827. Ĝi estis unue menciita skribe en 1692. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Aștileu.

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Etimologio 
*Peștere* signifas "kaverno", *Körösbarlang* signifas "kaverno de Körös".

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor
Aștileu

**Aștileu** [aŝtileu] ( [eŝkulo], ) estas komunumo (kaj en ĝi la centra vilaĝo) en Rumanio sude de Aleşd. En 1910 ĝi nombris 736 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 1 528 (rumanoj, 5 % da hungaroj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1335. Dum la turka submetiĝo ĝi pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (*Bihar vármegye*). Administre apartenas al ĝi Călățea, Chistag kaj Peștere.

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Administra mapo de la distrikto 

Dosiero: Astileu jud Bihor.svg|Situo en la distrikto

Kategorio:Komunumoj de distrikto Bihor
Kategorio:Komunumoj de Rumanio
Gheghie

**Gheghie** [gegie] () estas vilaĝo en Rumanio oriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 201 loĝantojn (rumanoj), en 1992 272. Ĝi estis unue menciita skribe en 1406. Dum la turka submetiĝo ĝi pereis. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre ĝi apartenas al Auşeu.

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Eksteraj ligiloj 
* Mapo de distrikto 
* Popolnombrado 2002 
* Administracia mapo de distrikto 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor
Ioaniș

**Ioaniș** [joaniŝ] () estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Beiuș. Administre ĝi apartenas al Finiș.

## Loĝantaro 
En 1910 ĝi nombris 532 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 683 (rumanoj, 31 % da hungaroj).

## Historio 
Ĝi estis unue menciita skribe en 1422. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)
* Listode rumanaj poŝtkodoj 

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 
* Administracia mapo de la distrikto 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor
Sebiș (Drăgănești)

**Sebiș** [sebiŝ] ( [kørøŝŝebeŝ]) estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Drăgănești.

## Loĝantaro 
En 1910 ĝi nombris 472 loĝantojn (466 el ili rumanoj), en 1992 373.

## Historio 
Ĝi estis unue menciita skribe en 1552. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor
Săldăbagiu Mic

**Săldăbagiu Mic** [səldəbaĝu mik] () estas vilaĝo en Rumanio sudoriente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Căpâlna.

## Loĝantaro 
En 1910 ĝi nombris 1 036 loĝantojn (rumanoj), en 1992 686.

## Historio 
Ĝi estis unue menciita skribe en 1599. Ĝis 1919 Körösszáldobágy apartenis al Hungario (Bihar).

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor
Cheresig

**Cheresig** [keresig] () estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 1 443 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 (rumanoj). Ĝi estis unue menciita skribe en 1289. Dum la mezepoko ĝi havis fortikaĵon, kies apartenaĵo estis Körösszegapáti kun abatejo. Ĝis 1919 kaj inter 1938 kaj 1944 apartenis al Hungario, Bihar. Administre ĝi apartenas al Girişu de Criş.

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Gravaj personoj 
* István Keresszegi Herman (? - Debrecen, 19-a de marto 1641): reformita eklezia verkisto.

## Eksteraj ligiloj 
* Mapo de distrikto 
* Popolnombrado 2002 
* Administracia mapo de distrikto 

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor
Tărian

**Tărian** [tərjan] () estas vilaĝo en Rumanio okcidente de Oradea. Administre ĝi apartenas al Girişu de Criş.

## Loĝantaro 
En 1910 ĝi nombris 1 234 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 798 (rumanoj, 44% hungaroj).

## Historio 
Ĝi estis unue menciita skribe en 1341. Ĝis 1919 kaj inter 1940 kaj 1944 Köröstarján apartenis al Hungario, departemento Bihar.

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Renomaj homoj 
* Ferenc Hoványi: romkatolika teologo

## Komunumoj pri *Tarján* en Hungara reĝlando 
Tarján apartenas al la 7 hungaraj gentoj.

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor
Sârbi (Bihor)

**Sârbi** [sırbj] (hungare **Alsótótfalu**, germane **Gross-Ratzdorf**) estas komunumo en Rumanio nordoriente de Oradea. En 1910 ĝi nombris 979 loĝantojn (rumanoj, hungaroj), en 1992 533, kaj laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 kaj inter 1919 kaj 1944 ĝi apartenis al Hungario (Bihar vármegye). Administre apartenas al ĝi la vilaĝoj Burzuc (hung. Borszeg, germ. Borzegg), Chioag (hung. Kővág, germ. Kehaag), Fegernic (hung. Almásfegyvernek, germ. Fetzwerneck), Fegernicu Nou (hung. Újfegyvernek, germ. Neu-Fetzwerneck), Sarcău (hung. Szarkó, germ. Sarkau).

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1-18., 1993-2004, Budapeŝto.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Administra mapo de la distrikto  ( kaj )

Kategorio:Komunumoj de Rumanio
Kategorio:Komunumoj de distrikto Bihor
Finiș

**Finiș** [finiŝ] () estas komunumo en Rumanio sudokcidente de Beiuș. Administre apartenas al ĝi Fiziș, Ioaniș kaj Șuncuiș.

## Loĝantaro 
En 1910 ĝi nombris 1 949 loĝantojn (hungaroj, rumanoj), en 1992 1 856 (rumanoj, 58 % da hungaroj).

## Historio 
Ĝi estis unue menciita skribe en 1291. Ĝis 1919 ĝi apartenis al Hungario (Bihar).

## Fonto 
* Magyar nagylexikon, 1–18, 1993–2004, Budapest.
* Loknomvortaro de Transilvanio kaj de Moldavio (Rumanio)

## Renomaj homoj 
* Kálmán Kovács, fizikisto

## Eksteraj ligiloj 
* Popolnombrado 2002 

Dosiero: Finis jud Bihor.png|Situo en la distrikto

Kategorio:Vilaĝoj de Rumanio
Kategorio:Distrikto Bihor