open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Minbaro

[eta|maldekstra|200px|Minbaro de la Moskeo Molla Çelebi en [Istanbulo.]]
[eta|dekstra|270px|Bildo montranta la minbaron de la [Granda Moskeo de Kajruano (Moskeo de Ukba); tiu predikejo, la plej malnova en ekzistado, estas ankoraŭ en sia loko de origino (ĉe la preĝejo de la moskeo) kaj ĝi estas protektita de vitra panelo por konservi tiun valoran preĝoseĝo, en Kajruano, Tunizio.]]
[eta|200px|maldekstra|Islama fakulo Ammar Nakŝavani predikante el *mimbaro* de moskeo de [Dar es Salaam kiel parto de la ceremonioj de Ramadano.]]
[eta|dekstra|La portoj de la minbaro de [Saladino, komence de la 1900-aj jaroj. Tiu *minbaro* estis konstruita pro ordono de Nur al-Din, sed instalita de Saladino]]

**Minbaro** aŭ **minbar** (en araba منبر, latinigita ankaŭ kiel ***mimbar*** aŭ ***mimber***) estas predikejo en moskeo kie la imamo (preĝestro) staras por elsendi predikon (خطبة, *ĥutbah*) aŭ en *Husajnia* kie la parolanto sidas kaj lekcias la kunsidon. La vorto estas deriva de araba radiko *n-b-r* ("altigi"); la araba pluralo estas ***manābir*** (en araba منابر).

Minbaroj similas al multaj predikejoj laŭ alteco kaj strukturo (en kelkaj preĝejoj uzitaj de legantoj de la Biblio), sed tiuj havas kaj funkcion kaj situacion pli simila al tiu de preĝeja librapogilo, kaj estas uzita anstataŭe de la ministro religia, nome la imamo, tipe por pli ampleksa gamo de legado kaj preĝado. La minbaro, kies dekorado estas kvazaŭ parto de la sunao, havas kutima formon de tureto kun pinteca tegmento kaj ŝtuparo konduka al ĝi. Kontraste, la profeto Muhammed uzis nur platformon kun tri ŝtupoj. La minbaro situas dekstre de la mihrabo, nome la niĉo kiu indikas la direkton de la preĝado (tio estas al Mekko). La minbaro estas ankaŭ simbolo de aŭtoritato.

## Notoj 
## Bibliografio 
* Lynette Singer (eld.):* The Minbar of Saladin. Reconstructing a Jewel of Islamic Art* (London: Thames & Hudson 2008).

Kategorio:Islamo
Kategorio:Moskeoj
Ludwig von Ficker

**Ludwig von Ficker** (naskiĝinta la 13-an de aprilo 1880 en München, mortinta la 20-an de marto 1967 en Innsbruck) estis aŭstra-germana verkisto, eldonisto kaj katolika eseisto.
## Biografio 
Tre ligite al la katolika kultura kaj spirita vivo li fondis en 1910 la komence ekspresionisme orientitan kulturfakgazeton *Der Brenner* en Innsbruck, kiun Karl Kraus nomis la *ununura honesta magazino de Aŭstrio kaj Germanio*. Tiu kritika organo iĝis la sontubo kaj atentigilo de la frua  ekspresionimo en Aŭstrio. Tie aperis unuafoje skribitaĵoj i.a. de Theodor Däubler kaj Georg Trakl. Ficker ankaŭ proksime rilatis al Ludwig Wittgenstein kaj Rainer Maria Rilke.
Ĉirkaŭ von Ficker kolektiĝis la t.n. Brenner-rodo, kies anoj strebis fari kulturreformojn laŭ kristanaj valoroj. De 1915-19 maleblis apero de la gazeto, ĉar Ficker en 1914/15 ege estis kritikinta la militon.
Aperinte komence ĉiun duan monaton, poste unu fojon pojare la gazeto ekzistis ĝis 1954 (serio nr. 18).

## Honoroj 
En la 1959-a jaro Ficker ricevis la premion *Großer Österreichischer Staatspreis* kaj en 1966 la meritkrucon *Österreichische Ehrenzeichen für Wissenschaft u. Kunst*.

## Verkoj (elekto) 
**Studien über Karl Kraus*, 1913
**Denkzettel und Danksagungen. Reden und Aufsätze*, eldonite de F. Seyr, 1967
**Briefwechsel 1909-14*, 4 volumoj, 1986-96

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Brenner-Archiv, inkluzive de la Trakl-postlasitaĵoj: Biografio kaj verkara listo

Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Kategorio:Aŭstraj eldonistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj de la 20-a jarcento
Niki de Saint Phalle

**Catherine Marie-Agnes Fal DE SAINT PHALLE**, plej konata kiel **Niki de Saint Phalle** (Neuilly-sur-Seine, Hauts-de-Seine, 29-an de oktobro 1930 - San Diego, Kalifornio, 21-an de majo 2002) estis franca, pentristo, skulptisto kaj kino-produktisto. Ŝi estis ankaŭ la edzino de la pentristo kaj skulptisto Jean Tinguely.[eta|*The Golem*, [Kiryat Hayovel, Israelo]]Saint Phalle malakceptis la seriozajn, konservativajn valorojn de ŝia familio, kiuj diktis hejmajn poziciojn por edzinoj kaj specialaj reguloj de konduto. Poeto John Ashbery memoris ke ŝia familio malaprobis la artaĵojn de Saint Phalle. Tamen, post geedziĝado ŝi trovis sin vivante la saman burĝan vivstilon kiun ŝi provis malaprobi. La interna konflikto, same kiel rememoradoj pri la seksperforto fare de ŝia patro kiam ŝi estis nur 11jara okazigis al ŝi nervan kolapson. Kiel formo de terapio, ŝi estis instigita por trakti ĝin per pentrado.

Dum en Parizo en modeliga tasko, Saint Phalle estis enkondukita en la arton de la usona pentristo Hugh Weiss, kiu iĝis kaj ŝia amiko kaj mentoro. Li instigis ŝin por daŭrigi pentradon en ŝia memlernita stilo.

Ŝi poste moviĝis al Deià, Majorko, Hispanio, kie ŝia filo, Philip, estis naskita en majo 1955. En Hispanio, Saint Phalle legis la verkojn de Proust kaj vizitis Madridon kaj Barcelonon, kie ŝi iĝis profunde afekta pro la laboro de Antonio Gaudí. La influo de Gaudí malfermis multajn antaŭe neimagitajn eblecojn por Saint Phalle, aparte kun konsidero al la uzo de nekutimaj materialoj kaj trovitaj objektoj kiel strukturaj elementoj en skulptaĵoj kaj arkitekturo. Saint Phalle estis precipe trafita de la "Parc Güell" kiu instigis ŝin iam krei sian propran ĝarden-bazitan arton kiu kombinus kaj artajn kaj naturajn elementojn.

Sanit Phalle daŭre pentris, precipe post ŝi kaj ŝia familio revenis al Parizo en la mezo de la 1950-aj jaroj. Ŝia unua artekspozicio estis okazigita en 1956 en Svislando, kie ŝi montris sian naivan stilon de oleo-pentrado. Ŝi tiam prenis suporen glumozaik laboron kiu ofte havis bildojn de la instrumentoj de perforto, kiel ekzemple pafiloj kaj tranĉiloj.

Kategorio:Francaj skulptistoj
Kategorio:Francaj modeloj
Kategorio:Francaj pentristoj
Kategorio:Francaj artistoj
Mihrabo

**Mihrab** aŭ **Mihrabo** (, pl. ) estas duoncirkla niĉo ĉe la muro de moskeo kiu indikas la *kiblon*; tio estas, la direkto de la Kaaba en Mekko kaj tiele la direkto al kiu islamanoj frontu por preĝi. La muro kie estas la *mihrabo* estas la "*kibla* muro" aŭ *kiblejo*.

Laŭ Francisko Azorín **Mihrabo** estas *Bele ornamita niĉo por elmeti la koranon, orientita al Mekon en la ĉefkapelo (Maksuro) de la Moskeo; similis al absido de la kristanaj temploj.* Li indikas etimologion el la araba *mihrab*. Antaŭ la mihrabo estas la maksuro.

*Mihrabo* ne estu konfuzata kun *minbaro*, kio estas la alta platformo el kiu Imamo (preĝestro) diskursas al la kunsido.

## Bildaro 

Dosiero:Mihrab2GrandeMosqueKairouan.jpg|alt=|Mihrabo en la Granda Moskeo de Kajruano; tiu mihrabo datas en sia nuntempa formo el la 9a jarcento, Kajruano, Tunizio
Dosiero:Mihrab, Umayyad Mosque.jpg|alt=|Mihrabo ĉe la Moskeo de la Umajadoj en Damasko, Sirio
Dosiero:Haga Sofia RB5.jpg|alt=|Mihrabo en Hagia Sofia, Istanbulo, Turkio
Dosiero:Bou Inania Madrasa.jpg|alt=|Mihrabo en Bou Inania Madrasa, Fez, Maroko
Dosiero:Yazd-Amir Chakhmaq Mosque.jpg|Mihrabo en Moskeo Amir Ĉaĥmak en Jazdo, Irano
Dosiero:Palestine-2013(2)-Jerusalem-Temple Mount-Dome of the Chain-Mihrab.jpg|Mihrabo en la Ĉena Kupolo de la Templa Monto, Jerusalemo.

## Notoj 
Kategorio:Moskeoj
Kategorio:Islama arkitekturo
Adrianus van Valckenburg

**Adriano Falkoburgo** (1581-1650)  estis nederlanda kirurgo, anatomo kaj doktoro pri medicino, filo de Cornelis Jansz. van Valckenburg kaj Claertegen Adraensdr. van Birkel. Li studis filozofion, historion kaj teologion en la Universitato de Lejdeno kie *Lukas Trelcatius* (1542-1602), *Franciscus Gomarus* (1563-1641), Petrus Pavius (1564-1617) kaj Jacobus Arminius (1559-1609) estis liaj profesoroj. Pro religiaj militoj, li forlasis teologion kaj sin dediĉis al medicino, kie li diplomiĝis en la 19-a de junio 1621. Dum sia tuta vivo li estis konservativo-karaktera, kaj neniam akordis kun la teorio pri sangocirkulado de William Harvey. En februaro 1624 li fariĝis profesoro pri Medicino en la Universitato de Lejdeno kaj sukcedis al *Reiner Bontius* (1576-1623), kiu okupis la postenon ekde la jaro 1617.

## Elektita verko
* Theses medicae de pleuritide, Ottho van Heurne, Adrianus Falcoburgius, Johannes van Moerbergen, Ewaldus Schrevelius, Adolphus Vorstius, 1628

## Literaturo
* Biography portal of the Netherlands
* Nieuw Nederlandsch Biografisch Woordenboek
* DBNL - Diĝita Biblioteko pri Nederlanda Beletro
* The Microscope in the Dutch Republic: The Shaping of Discovery, Edward G. Ruestow
* Bibliotheca Osleriana: A Catalogue of Books Illustrating the History of ..., Sir William Osler
* Travels in Holland, the United Provinces, England, Scotland, and Ireland, M ..., Sir William Brereton
* Sir Thomas Browne: A Life, Reid Barbour
* Sea-changes: Studies in Three Centuries of Anglo-Dutch Cultural Transmission, Cornelis W. Schoneveld
* English Students at Leiden University, 1575-1650: 'Advancing your abilities ..., Ms Daniela Prögler
* Sex and Drugs Before Rock 'n' Roll: Youth Culture and Masculinity During ..., Benjamin Roberts
* Ioannis Mevris Athenae Batavae sive De urbe Leidenfi & Academia Virifque ..., Joannes Meursius
* Elementa Physiologiae Corporis Humani: Fibra, Vasa, Circuitus ..., Volume 1, Albrecht von Halle
* Muliebria historico-medica, hoc est partium genitalium muliebrium ..., Martin Schurig
* Seltsame ondervindingen ofte geschiedenissen, omtrent de anatomia ofte ..., Thomas Bartholin,Lambert van den Bos
* Compendium de médecine pratique, ou Exposé analytique et raisonné des ..., Édouard Monneret

## Vidu ankaŭ

Hendrik_Hondius_-_Lucas_Trelcatius_P._RP-P-1907-3140.jpg|Lukas Trelcatius(1542-1602)
Jacobus_Arminius_02_IV_13_2_0026_01_0309_a_Seite_1_Bild_0001.jpg|Jacobus Arminius(1559-1609)
Gomarus.jpg|Franciscus Gomarus(1563-1641)
Peter-Pauw-1.jpg|Petrus Pavius / Peter Pauw (1564-1617)
EwaldusSchrevelius.jpg|Ewaldus Schrevelius(1575-1647)
Reiner-Bontius.jpg|Reiner / Reinerius Bontius (1576-1623)
Otto_Heurnius.jpg|Otto Heurnius(1577-1652)
SS-harvey.jpg|William Harvey(1578-1657)
Adolphus-Vorstius.jpg|Adolphus Vorstius(1597-1663)
Joh Anton v d Linden.jpg|Johannes Antonides(1609-1664)

Kategorio:Nederlandaj kirurgoj
Kategorio:Nederlandaj anatomoj
Kategorio:Nederlandaj kuracistoj
Academia Latinitati Fovendae

***Academia Latinitati Fovendae***, mallongigite *ALF* (laŭvorte: *Akademio por la flegado de latinaĵoj*) estas internacia organizaĵo, fondita en la 1967-a jaro.

Ĝiaj membroj estas docentoj respektive subtenantoj de la latina lingvo. La ĉefa celo estas propagandi por la lernado de la latina, por ĝia ĉiutaga uzo kaj por okupigi multajn homojn pri la romiaj literaturo kaj kulturo.

La organizo ofte kongresis diversloke ekde 1966. Sidejo de ĝi estas en Romo.

## Eksteraj ligiloj 
* Hejmpaĝo

Kategorio:Latina lingvo
Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj en Italio
Sándor Belitska

**Sándor Belitska** [ŝAndor beliĉka], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Belitska Sándor** estis hungara ministro, oficiro, generalleŭtenanto.
eta| Sándor Belitska staras la tria el maldekstro
Sándor Belitska http://mek.oszk.hu/00300/00355/html/ABC00523/01447.htm naskiĝis la  1872 en Lajosfalva (nuntempa Ľudovítová en Slovakio). Li mortis la  1939 en Budapeŝto.

## Biografio 
Sándor Belitska frekventis soldatan akademion en Budapeŝto inter 1886 kaj 1890. Li komencis sian karieron en Szeged kiel leŭtenanto. Inter 1893 kaj 1896 li plulernis. En 1908 li ricevis postenon en la ministerio. Li batalis dum la 1-a mondmilito. Dum (kaj poste) la Hungara Sovetrespubliko li estis ministro en Szeged (poste en Budapeŝto). En 1923 li retiriĝis, tamen li estis diplomato en Varsovio.

## Lia publikaĵo 
* Gyakorlati szabályzatunk harcfejezetének példái

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* http://www.ogyk.hu/e-konyvt/mpgy/alm/al922_27/167.htm 

Kategorio:Hungaraj ministroj pri defendo
Kategorio:Hungaraj oficiroj
Kategorio:Hungaraj diplomatoj
La blanka suno de la dezerto

**La blanka suno de la dezerto** estas soveta filmo reĝisorita de Vladimir Motil je 1970. Ĝi estas unu el plej popularaj sovetaj filmoj. La agado okazas ĉe la Kaspia Maro kaj Centra Azio. La roluloj montras siajn karakterojn per la uzado de specifaj armiloj, ĉar temas pri eksmilitistoj.

## Rakonteto 
La filmo temas la soldato "Fiodoro Sukov" kiu batalas dum la Rusia enlanda milito. Ĝi komencas per rusaj kamparaj scenoj, montrante nostalgie la edzino de sukov', "Ekaterina". Estas fakte revo de Sukov kiu ĉeestas la centr-azian dezerton. Sukov poste savas Said, malmida turkmeno kiu ĵuris mortigi la mortigiston de lian patron. Said amike helpos Sukov dum ambaû estas inter linioj de la ruĝa armeo kaj islamaj ribeloj.

Unu el la ruĝarmea kapitano demandos al Sukov zorgi la kaptita haremo de unu el la plej kruda estro de la islamaj ribeloj. La filmo temos pri batalo inter Sukov kaj la islama estro por tiu haremo.

## Bibliografio 
* Yezhov, Valentin and Ibragimbekov, Rustam (2001) Белое солнце пустыни, Vagrius, ISBN 5-264-00694-6

## Eksteraj ligiloj 
* Fina scenaro (en rusa)
* Trailer and Screenshots
* Watch *White Sun of the Desert*  rete ĉe oficiala retejo de Mosfilm (kun anglaj subtekstoj)
* Karaokea versio de la kanto de Veresĉagin, kun vortoj (en rusa)

Kategorio:Sovetiaj agfilmoj
Kategorio:Sovetiaj komediaj filmoj
Kategorio:Sovetiaj aventuraj filmoj
Kategorio:Filmoj pri la Rusia enlanda milito
Kategorio:Ruslingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1970
Langon

**Langon** estas la nomo de pluraj komunumoj en Francio.
* **Langon (Ĝirondio)**, en Ĝirondio
** **Langon (stacidomo)**, fervoja stacio en Langon (Ĝirondio)
* **Langon (Ille-et-Vilaine)**, en Ille-et-Vilaine
** **Fougeray - Langon (stacidomo)**, fervoja stacio en Langon (Ille-et-Vilaine)
* **Langon (Loir-et-Cher)**, en Loir-et-Cher
* **Le Langon**, en Vendée

## Vidu ankaŭ 
* Lango
Te (kanao)

**て** (hiragana) aŭ **テ** (katakana) estas litero de la japana kanao. Prononcata kiel [te] Tiu litero estas 19-a litero de Goĵūon, 35-a litero de Iroha.

## Variantoj 
Kombinaĵoj **ティ**, **ディ** estas legata kiel [ti, di], por Fremdlingvaj vortoj.

### De 
**で** (hiragana) aŭ **デ** (katakana) estas prononcata kiel [de]. Tiu litero estas signifata Te kun Dakuten, Sekve voĉa [te].

## Origino 
* Hiragana: 天
* Katakana: 天

## Transliterumoj 
### Te 
* Latinigo
** Esperanto: te
** Transskribado Hepburn: te
** Kunrei-siki: te
** Ĉeĥa/ Slovaka: te
** Hungara: te
* Ciriligo
** Rusa: тэ, те
** Ukraina: те

### De 
* Latinigo
** Esperanto: de
** Transskribado Hepburn: de
** Kunrei-siki: de
** Ĉeĥa/ Slovaka: de
** Hungara: de
* Ciriligo
** Rusa: дэ, де
** Ukraina: де

## Aliaj informoj 
* Brajlo:Dosiero:Braille_Q.svg
* Morsa kodo: • - • - -
* Literuma alfabeto: 手紙のテ [tegami no te] (Te en letero)

## Komputilaj kodoj 
### Hiragana 
* Unikodo:
** Te: U+3066
** De: U+3067
* JIS X 0213:
** Te: 1-04-38
** De: 1-04-39

### Katakana 
* Unikodo:
** Te: U+30C6
** De: U+30C7
* JIS X 0213:
** Te: 1-05-38
** De: 1-05-39

Kategorio:Kanaoj
Ereĥteiono

300ra|eta|Erekteo, el sudo
[eta|La [Portiko de la Kariatidoj.]]
eta|altdekstre|Erekteo, detalo
La **Ereĥteiono**, **Erekteo** aŭ **Erektejo** () estas antikva greka templo ĉe la norda flanko de Akropolo de Ateno en Grekio kiu estis dediĉita kaj al Ateno kaj al Posejdono. La templo kiel estas nuntempe vidata estis konstruita inter la ja..roj 421 kaj 406 a.K. Ties arkitekto estis eble Mnesikles, kaj ĝia nomo derivas el adorejo dediĉita al la legenda greka heroo Eriktonio el Ateno. La skulptisto kaj konstruisto de la strukturo estis Fidiaso, kiu estis dungita de Periklo por konstrui kaj la Erekteon kaj la Partenonon. Kelkaj sugestis, ke ĝi estis eble konstruita por honoro de la legenda reĝo Erekteŭso, kiu ŝajne estis entombigita najbare. Erekteŭso estis menciita en la verko de Homero nome *Iliado* kiel granda reĝo kaj reganto de Ateno dum la arkaika periodo, kaj Erekteŭso kaj la heroo Eriktonio estis ofte sinkretigitaj.

## La Portiko de la Kariatidoj 
Unue el plej fame rekonataj konstruelementoj de la Ereĥteiono estas la Portiko de la Kariatidoj, kiuj estas skulptaĵoj de virinoj vestantaj tunikojn, kiuj funkcias kiel kolonoj. Ili estas uzataj kiel elementoj de la ionika ordo.

## La Ereĥteiono kaj Esperanto 
En la kvina kanto de la verko de Abel Montagut nome *Poemo de Utnoa* okazas asembleo de la Gobanoj (eksterteranoj). Tie oni akceptas, ke oni plikuraĝigu la malfortigitan Utnoan (nome la ĉefrolulo Noa) pere de la drogo *anoŭdo*. Inna malsupreniras kaj liveras ĝin al Noa. Je ties efiko aperas antaŭ li la poeto Valmikio, kiu montras al li la enormajn atingojn de la estonta homaro, se li sukcesas savi ĝin, nome, en Azio, el Ĉina Murego al insulo Srilanko. Poste aperas la japana pentristo Hokusajo, kiu siavice montras aliajn mirindaĵon el Azio. Kaj poste venas la vico de Fidiaso, kiu montras mirindaĵojn el Eŭropo. Jen kiel oni prezentas la Ereĥteionon:

:Ili spirfluge venas super multhoman Atenon,
:kie la Partenono en Akropolo sublimas
:kun di-statuoj flankaj kaj la frontonoj aludaj.
:Jen Atenea Templo, jen Dioniza Teatro,
:sur roko elĉizita, l'Erektejono voluta
:kun nobla kolonaro de l'Kariatida Portiko.
:Muregoj, monumentaj pordoj, triumfaj arkaĵoj
:kaj temploj ĉirkaŭstaras la Telesterjon unikan.

## Referencoj 
## Literaturo 
* Charles Weller (1913) *Athens and Its Monuments*, Macmillan.
* G. P. Stevens and J. M. Paton (1927) *The Erechtheum*.
* I. T. Hill (1953) *The Ancient City of Athens*.
* Paŭzanio.
* J. J. Pollitt, *Art and Experience in Classical Greece*, Cambridge University Press. ISBN 0-521-09662-6

## Vidu ankaŭ 
* Akropolo
* Akropola Muzeo
* Ereĥteo
* Kariatido

## Eksteraj ligiloj 
* Hellas:Net: The Erechteum : Detala analizo
* Erechtheion - Hellenic Ministry of Culture and Tourism 
* Complete 3D Textured Model of the Erechtheion
* A Diachronic Examination of the Erechtheion and its Reception de Alexandra L. Lesk
* The Erechtheion: A jewel in the Acropolis crown
* The Erechtheion - National Hellenic Research Foundation greka
* Committee of the Erechtheion 8a de oktobro, 1853, Arkeologia Societo ĉe Ateno, greka

Kategorio:Arkitekturo de Antikva Grekio
Kategorio:Konstruaĵoj en Ateno
Kategorio:Klasika arkitekturo
Litoria caerulea

***Litoria caerulea*** estas specio de amfibio kiu devenas el Aŭstralio kaj Nov-Gvineo kaj kiu estis translokita en Nov-Zelandon kaj Usonon. Morfologie ĝi similas al aliaj specioj el la genro *Litoria*, precipe *Litoria splendida* kaj *Litoria infrafrenata*.

Ĝi estas unu el la plej grandaj specioj aŭstraliaj anuroj – ĝi povas atingi 10 centimetrojn de longeco. En bredado ĝi vivas ĉirkaŭ 16 jarojn do pli multe ol aliaj reprezentantoj de anuroj. Ĝi facile adaptiĝas al novaj kondiĉoj kaj bone prosperas proksime al homlokoj. Specimenojn de tiu specio ofte oni povas trovi sur fenestroj kaj en dom-internoj, kie ili povas sin nutri per insektoj allogitaj pere de la lumo.

Pro siaj specifaj atributoj, fizikaj kaj kondukaj, ili apartenas al unu el plej famaj rekoneblaj reprezentoj de anuroj en ilia aperterenoj. Ili estas ankaŭ popularaj ekzotikaj dombestoj.

Sekrecio de ilia haŭto havas antisepsajn kaj kontraŭvirusajn kapablojn, pro tio ĝi uzeblas en farmakologio.

## Fonto 
Kategorio:Anuroj
Biribao

***Annona mucosa*** aŭ  **Biribao**  specio el la  familio anonacoj (Annonaceae). Ĝia origino estas la meksikaj subŝtatoj  Verakruco kaj Ĉiapaso, Belizo, Kostariko, Honduro, Nikaragvo, Panamo, Hispaniolo, Gvadelupo, Martiniko, Portoriko, Trinidado, Gujano, Venezuelo, Bolivio, Kolombio, Ekvadoro, Peruo kaj la brazila subŝtatoj Acre, Amazonas, Bahia, Mato Grosso, Minas Gerais, Parao, Rio Grande do Sul, Rio de Janeiro, Sao Paulo.
Taŭga nomo en Esperanto ŝajnas **biribao**.

## Priskribo 
*Annona mucosa* estas rapide kreskanta tropika  arbo, kiu atingas alton de 15 metroj. 

Daŭras 4 jaroj ĝis kiam la arbo frukta la unuan fojon. La frukto estas kor- aŭ konusforma, en nematura stato verda kaj mature flava. Ĝi pezas inter 0,2 kaj 1 kg. La fruktŝelo havas simile al duriano multajn pikilojn, kiuj estas pli molaj. La pikiloj fariĝas pli kaj pli nigraj dum la maturiĝo. La fruktkarno estas kremeca kaj dolĉa kun aromo de citruso. Ĝi entenas multajn nigraj, ne manĝeblaj semoj.

## Sistematiko 
La unua priskribo de *Annona mucosa* okazis en  1764 fare de  Nikolaus Joseph von Jacquin en *Observationum Botanicarum*, 1, p. 16. sinonimoj por  *Annona mucosa* Jacq. estas: *Rollinia jimenezii* Saff., *Rollinia mucosa* (Jacq.) Baill., *Rollinia orthopetala* A.DC., *Rollinia pulchrinervia* A. DC., *Rollinia sieberi* A.DC..

## Referencoj 
Kategorio:Anonacoj
Kategorio:Arboj
Sandoricum koetjape

**Sandoricum koetjape** estas specio el la genro de la familio de meliacoj (Meliaceae)

## Eksteraj ligiloj 
* *Agroforestree (AFT) Database*: *Sandoricum koetjape*

Kategorio:Meliacoj
Kategorio:Manĝeblaj fruktoj
Kategorio:Hibridaj plantoj
Kategorio:Arboj de Azio
13868 Katalunio

**13868 Katalunio** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la hispana astronomo Joan Guarro i Fló elde la Observatorio de Piera (Katalunio, Hispanio).

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la aŭtonoma komunumo Katalunio en la nord-oriento de Hispanio ĉe la bordo de Mediteraneo, rande de Francio, Aragono kaj Valencilando ; la Observatorio de Piera situiĝas ĉ. 50&nbsp;km nord-okcidente de ties ĉefurbo Barcelono.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 
*  Katalunio estas... asteroido
*  Malkovro de nova asteroido "Catalonia" 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1999
Universidade do Estado de Minas Gerais

eta|dekstra| UEMG 

**Universidade do Estado de Minas Gerais** (**Universitato de Ŝtato de Minas Gerais**, dekonata per la mallongigo **UEMG**) estas publika universitato, lokata en Belo Horizonte, subŝtato Minas Gerais, Brazilo. La studentoj eniras en la universitato per grandega ekzameno pri ĉiuj temoj studataj en meza lernejo.

## Eksteraj ligiloj 
* Universidade do Estado de Minas Gerais (portugale) 

Kategorio:Universitatoj de Minas Gerais
Kategorio:Brazilaj universitatoj
Langon (Ĝirondio)

**Langon** - jen france, prononco [], okcitane respektive gaskone *Lengon* - estas francia komunumo kaj subprefektejo de la departemento departemento Ĝirondio (france *Gironde* [] respektive okcitane kaj gaskone *Gironda*), en la administra regiono Nova Akvitanio (france *Nouvelle-Aquitaine* [], okcitane kaj gaskone *Nòva Aquitània*) kaj en la tradicia, historia regiono Akvitanio (france *Aquitaine* [], okcitane kaj gaskone *Aquitània*). Ene de la departemento, la komunumo apartenas al la samnoma arondismento Langon kaj al la kantono ''''. 

## Geografio 
[eta|maldekstra|[Garono en Langon]]
La urbo situas ĉe la suda bordo de la rivero Garono,  sudoriente de Bordeaux. Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². La teritorio havas komunan limon kun la najbaraj komunumoj .

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Gironde
* Langon (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo ()


Kategorio:Komunumoj de Gironde
Kategorio:Subprefektejoj de Francio
Marmande

**Marmande** []  estas francia komunumo kaj subprefektejo de la departemento Lot-et-Garonne, en la regiono Akvitanio. Ĝi havis  loĝantojn en la jaro 2011.

## Geografio 
Marmande situas ĉe la dekstra bordo de Garono, inter Bordeaux kaj Agen.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Lot-et-Garonne
* Marmande (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo


Kategorio:Komunumoj de Lot-et-Garonne
Kategorio:Subprefektejoj de Francio
Joko Widodo

Haĝi **Joko Widodo** (Li estas konata per la inicialoj de sia nomo **Jokowi, la** 21-an de junio 1961 en Surakarta (Solo) sur la insulo Javo, Indonezio) estas indonezia politikisto kaj entreprenisto. 

Li estis la sepa prezidanto de Indonezio (2014-2024) kaj la unua inter la prezidantoj de la lando, kiu ne devenas de la armea kaj politika elitoj.

De 2005 ĝis 2012 urbestro de Surakarta. De 2012 ĝis 2014 li estis guberniestro de Ĝakarto.

Joko Widodo, naskiĝinta kun la nomo Mulyono, poste ŝanĝis sian nomon al “Joko Widodo”, ĉar lia origina nomo estis konsiderata kiel kaŭzo de lia malsaneco dum infanaĝo.

Li naskiĝis kaj kreskis ĉe la bordo de rivero en malriĉa kvartalo en Surakarto. Jokowi ricevis sian edukadon en Universitato Gadjah Mada kaj diplomiĝis en 1985. En la sekva jaro li edziĝis al Iriana. Antaŭ ol eniri politikon, li laboris kiel ĉarpentisto kaj mebloeksportisto. En 2005, li estis elektita urbestro de Surakarta kaj poste akiris nacian rekonon pro sia stilo de regado. En 2012, li estis elektita guberniestro de Ĝakarto kune kun Basuki Tjahaja Purnama kiel vicguberniestro.

Kiel guberniestro, li revigligis lokan politikon per publikecaj “blusukan”-vizitoj (spertaj subitaj inspektadoj), reformis la urboburokration, kaj reduktis korupcion. Li ankaŭ iniciatis programojn por plibonigi vivokvaliton, kiel ekzemple universala sanservo, purigado de urbaj riveroj por preventi inundojn, kaj la lanĉo de la metroa sistemo de Ĝakarto.

En 2014, Joko Widodo (Jokowi) estis kandidatigita kiel prezidenta kandidato de la Indonezia Demokrata Partio de Struggle (PDI-P) en la ĝenerala elekto de tiu jaro, kun Jusuf Kalla kiel vicprezidenta kandidato. Li venkis sian rivalon Prabowo Subianto, kiu kontestis la rezulton de la elekto. Jokowi estis oficiale ĵurpromociita je la 20-a de oktobro 2014. Dum sia unua prezidenta mandato, li koncentriĝis pri ekonomia kresko, infrastrukturaj projektoj, kaj ambiciaj reformoj en sano kaj edukado. En ekstera politiko, lia registaro emfazis la principon de protekto de la indonezia suvereneco, inkluzive de la dronado de kontraŭleĝaj fremdaj fiŝkaptaj ŝipoj, kaj plenumado de mortpunoj por narkotikokontrabandistoj, malgraŭ diplomatia protesto de eksterlandaj registaroj, kiel Aŭstralio kaj Francio. Jokowi estis reelektita en 2019 por dua kvinjara mandato, denove venkante Prabowon. Tamen, antaŭ la fino de sia dua oficperiodo, lia rilato kun PDI-P streĉiĝis, kiam li subtenis sian antaŭan rivalon Prabowo en la prezidenta kampanjo de 2024, ignorante la oficialan kandidaton de PDI-P, Ganjar Pranowo. Lia filo, Gibran Rakabuming Raka, kandidatiĝis kiel vicprezidento kune kun Prabowo. La 22-an de aprilo 2024, post kiam la Konstitucia Kortumo malakceptis ĉiujn plendojn rilate al la elekto, la Etika Konsilio de PDI-P deklaris ke Jokowi kaj Gibran ne plu estas membroj de la partio. Tamen, oni permesis al ili konservi siajn membro-kartojn kiel formo de respekto pro iliaj ŝtataj postenoj. Fine, je la 16-a de decembro 2024, PDI-P oficiale anoncis la elpeloN de Jokowi kiel partiano.

Kategorio:Indonezio
Kepelo

**Kepelo** () estas planto el la familio de la *Anonacoj* (Annonaceae). Ĝi estas ĉiamverda, ĝis 25 m alta arbo kun forta, ĝis 40 cm larĝa verukoza trunko. La folitigoj estas ĝis 1,5 cm longaj. La alterne starantaj folioj estas ov- lancetformaj aŭ longece ovalaj, glatrandaj, pintaj, kalvaj, brilaj, malhelverdaj, maldikaj, ledraj kaj 12-30 x 5-10 cm grandaj. La floroj estas unuseksaj, verdaj-blankaj aŭ ruĝecaj kaj havas mallongaj tigoj. La ĝis 3 cm larĝaj, inaj floroj staras en grupoj de ĝis 16 ĉe la akseloj de la plej malaltaj partoj de la trunko (trunkflorado). La ĝis 1 cm larĝaj, viraj floroj ataras supre ĉe la trunko kaj pli maljunaj branĉoj en grupoj de 8 ĝis 16.
Multflorantaj arboj povas porti po jaro pli ol 1000 florojn. La fruktoj kreskas ĉe la malsupra parto de la trunko. La tigoj longas ĝis 8 cm . La fruktoj estas rondaj aŭ larĝe ovformaj kaj ĝis 6 x 4,5 cm grandaj beroj. Ili estas iomete oblongaj. La mallonga kolo estas pli mallarĝa. La fruktŝelo estas ĉ. 1 mm dika, bruna, ledra kaj aspra. La fruktkarno estas en matura stato heloranĝa aŭ bruna, suka kaj odoras kiel violo. Ĝi havas arome dolĉan guston. La frukto entenas ĝis 6 ovalaj, ĉ. 3 x 1,5 cm grandaj, brunaj semoj.

Kepelo estas endemia sur Javo, kie ĝi kreskas en la tropikaj malaltebenaĵoj ĝis maksimume 600 m. Ĝi estas kultivata en la ĝardenoj de la Kraton-palato. Oni trovas la arbon kultivatan ankaŭ en kelkaj lokoj en sudorienta Azio, norda Aŭstralio (Kvinslando), Mezameriko kaj Florido.

## Utiligado 
Oni povas manĝi kepelon kruda. Kiel fruktplanto ĝi nur havas regionan signifon. En Javo la fruktoj aĉeteblas sur foiroj. La fruktoj helpas kontraŭ renaj infektoj kaj kaŭzas portempan malfekundecon ĉe virinoj. La arbo estas plantata kiel ornamarbo. La solidan lignon oni uzas por domkonstruado.

En meza Javo kepelo ankoraŭ hodiaŭ estas frukto por nobeluloj.

## Literaturo 
* Bernd Nowak & Bettina Schulz *Tropische Früchte*, , BLV, 1998, ISBN 3-405-15168-6
* Farbatlas Exotische Früchte: Obst und Gemüse der Tropen und Subtropen*, 2000, Rolf Blancke, Verlag Eugen Ulmer, ISBN 3-8001-3520-5
* Sunarto, A.T., 1992. *Stelechocarpus burahol (Blume) Hook.f. & Thomson*. In Coronel, R.E. & Verheij, E.W.M. (Eds.): *Plant Resources of South-East Asia*. No. 2: *Edible fruits and nuts''. Prosea Foundation, Bogor, Indonesië. pp. 290-291., ISBN 979-8316-02-9

## Referencoj 
Kategorio:Fruktplantoj
Kategorio:Hibridaj plantoj
(13871) 2635 P-L

**(13871) 2635 P-L** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la *Palomar–Leiden survey*.

Por tiu kampanjo, Tom Gehrels fotis la noktan ĉielon en septembro kaj oktobro 1960 per la Schmidt-teleskopo de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio). La  tiam eksponitaj estis senditaj en Leiden (Nederlando), por esti ekzamenitaj de la geedzoj Ingrid kaj Cornelis van Houten dum la sekvantaj jaroj.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Cornelis Johannes van Houten
Kategorio:Malkovrita de Tom Gehrels
Kategorio:Malkovrita de Ingrid van Houten-Groeneveld
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1960
Praksea

**Praksea** (itale: Prassea, Malgranda Azio, ... – 2-a/3-a jarcentoj) estis kristana antikvgreka teologo kiu distingiĝis pro sia kontraŭeco al Montanismo de Tertuliano.

Li memoriĝas nur danke al verko de Tertuliano, *Adversus Praxean* (Kontraŭ Praksea). Lia nomo aperas en la listo de herezoj aneksita al *De Praescriptionibus* (anonima verkokolekto de la perdita *Syntagma* de Hipolito el Romo) en kiu danke al malkorekta korekto farita de antikva kopiisto estis anstataŭita Noeto per Praksea.

La azia Praksea sin fiere honoris, laŭ la rakonto de Tertuliano, per la titolo de konfesanto de la Fido ĉar li iam estis laŭkelke da tempo en karcero.

Ĉirkaŭ 190, li alvenis al Romo, kie eniris en la simpation de papo Viktoro la 1-a kiu lin estimis ankaŭ pro lia kontraŭeco al la minacanta montanismo. En la urbo, Praksea sin dediĉis batali kontraŭ herezojn, ekde tiu monarkianisma-adoptisma de Teodoto el Bizancio, tiam en Romo, ĝis tiu de montanisma. Papo Zefireno, tamen, estis jam decidinta fidi la profetecajn karismojn de Montano, Priska kaj Maksimila (se oni fidas la rakontojn de Tertuliano) kaj jam estis intencinta per tiu rekono pacigi la ekleziojn de Azio kaj Frigio, sed Praksea estus sukcesinta konvinki la papon ĝispunkte ke tiu ĉi estus decidinta ŝanĝi la antaŭan decidon kaj ekskomuniki Montanon.

Pro tiu opozicio al Montanismo, Praksea altiris sur sin la koleron de Tertuliano, kiu eksimpatiis kun tiu ekĉese rigora montanismo.

Praksea ekloĝis en Kartago antaŭ ol Tertuliano elirus el la granda eklezio (ĉirkaŭ 206-208) kaj tie konfesis kaj instruis la monarkianan doktrinon aŭ almenaus doktrinon kiun Tertuliano taksis monarkianisma sintezebla tiel: *Patrem cruci fixit; Paraclitum fugavit* ((Montano) estis montrinta la Parakliton, li nun krucumas la Patron". Praksea estis publike refutita, eble de Tertuliano mem, kaj devis subskribi refutan dokumenton, kiu, kiam Tertuliano verkis *Adversus Praxean*, estis ankoraŭ konservita ĉe la ekleziaj aŭtoritatoj de Kartago, kutime difinitaj *karnuloj* (de Tertuliano mem).

Ĉiukaze, kiam Tertuliano verkis sian libretaĉeton jam ne apartenis al la oficiala Eklezio kaj, en esploristoj, enokuliĝas la suspekto ke ĝi estus parto de senkreditiga ago aranĝita por ĵeti diskrediton sur oponanto de montnismo. Kaj tion Tertuliano faris akcentante la monarkianismon konfesatan de Praksea. Fakte ne rezultas ke papoj Viktoro la 1-a kaj Zefireno lin kondamnis aŭ riproĉis.

## Bibliografio 
* Katolikaj enciklopedioj:
** http://letterepaoline.net/progetto-ec/ Enciclopedia_Cattolica
** Cathopedia 
** http://www.newadvent.org/cathen/ Catholic_Encyclopedia

## notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Tertuliano
* Montano
* Monarkianismo
* Teodoto el Bizancio

Kategorio:Herezo
Kategorio:Kristanaj antikvaj verkistoj
Lakagígar

**Lakagígar** ("krateroj de la monto Laki") estas vulkana fendo en la sudo de Islando, ne malproksime de la kanjono *Eldgjá* kaj la malgranda vilaĝo Kirkjubæjarklaustur. Lakagígar estas la ĝusta nomo, ĉar la monto **Laki** mem neniam erupciis, sed fendo malfermiĝis flanke de la monto.

Lakagígar estas parto de vulkana sistemo ĉirkaŭ la vulkano *Grímsvötn*, kiu interalie ankaŭ inkluzivas la vulkanon *Þórðarhyrna*. Ĝi kuŝas inter la glaĉeroj Mýrdalsjökull kaj Vatnajökull, en areo de fendoj kiuj etendiĝas de sudokcidento al nordorienta direkto. La sistemo erupciis dum ok monatoj inter junio 1783 ĝis februaro 1784, elverŝante proksimume 14 km³ da bazalta lafo kaj nuboj de venenaj hidrofluora acido kaj sulfura dioksido kiuj mortigis pli ol duonon de la islanda brutaro, kondukante al malsatego kiu mortigis proksimume kvaronon el la insula homa loĝantaro.

La erupcio kaj ĝia sekvo kaŭzis fortan malaltiĝon de la tutmondaj temperaturoj, ĉar sulfura dioksido elsputiĝis en la atmosferon de la tuta Norda Hemisfero. Tio kaŭzis misrikoltojn en Eŭropo kaj eble provokis trosekecojn en Hindio. La erupcio laŭ taksoj mortigis pli ol ses milionojn da homoj tutmonde, farante la erupcion la plej mortigan en historiaj tempoj.

## Dato kaj pluaj postsekvaĵoj 
8.06.1783: La plej granda naturkatastrofo sur la insulo mortigis per venenaj gasoj ĝis kvarono da loĝantaro (pli ol 9 000 personojn), duonon da ĉevaloj kaj bovinoj kaj enkondukis 7-jaran malsategon pro tergloba ŝanĝo de klimato

eta|maldekstra|400px|

Kategorio:Vulkanoj en Islando
Kategorio:Montoj en Islando
Reĝa Biblioteko (Danio)

eta|
eta|
La **Reĝa Biblioteko** en Kopenhago (), estas la nacia biblioteko de Danio kaj la universitata biblioteko de la Universitato de Kopenhago. Ĝi estas la plej granda biblioteko en la nordiaj landoj.

Ĝi enhavas multnombrajn historiajn trezorojn; ĉiuj verkoj kiuj estis presitaj en Danio ekde la 17-a jarcento estas deponitaj tie. Dank' al vastaj donacoj en la pasinteco la biblioteko tenas preskaŭ ĉiujn konatajn danajn presitajn verkojn ekde la unua dana libro, presita en 1482.

La biblioteko estis fondita en 1648 fare de la reĝo Frederiko la 3-a de Danio-Norvegio kiu provizis ĝin per ampleksa kolekto de eŭropaj verkaĵoj. Ĝi estis malfermita al la publiko en 1793. En 1989 ĝi estis kunfandita kun la prestiĝa Universitata Biblioteko fondita en 1482, kaj en 2005 ĝi estis kunfandita ankaŭ kun la dana Nacia Biblioteko de Scienco kaj Medicino, nun la Fakultata Biblioteko de Naturaj kaj Prisanaj Sciencoj.

En 1999, malfermiĝis nova konstruaĵo najbara al la malnova bliblioteka konstruaĵo. Por sia moderneca fasado de nigra marmoro kaj vitro ĝi ricevis la nomon "Nigra Diamanto" (dane *Den Sorte Diamant*). Krom la bibliotekon la Nigra Diamanto ankaŭ gastigas koncertejon.

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la biblioteko, en la dana kaj angla

Kategorio:Kulturo de Danio
Kategorio:Bibliotekoj en Danio
Kategorio:Kopenhago
Harald la 1-a (Norvegio)

**Harald Belhara** (naskiĝis ĉirkaŭ la jaro 850, mortis ĉirkaŭ la jaro 932) estis memorata de mezepokaj historiistoj kiel la unua reĝo de Norvegio, kaj sekve ricevis la numerigon **Harald la 1-a de Norvegio**. Laŭ tradiciaj tekstoj kiuj cirkulis en Norvegio kaj Islando en la dekdua kaj dektria jarcentoj, li reĝis de ĉirkaŭ 872 ĝis 930. La plejparto de lia vivo restas malcerta, ĉar la plejparto de sagaoj pri li, kiuj estas la solaj dokumentaj fontoj pri lia vivo, kreiĝis nur du ĝis tri jarcentojn post lia morto. Malmultaj restaĵoj de iuj liaepokaj laŭdaj poemoj de skaldoj ŝajnas rilati al venkoj de Harald kontraŭ oponantoj en Norvegio. El liaj oponantoj en Norvegio, kiuj nomis lian regadon perforta, estis norvegaj nobeloj, bienistoj kaj vikingoj. Granda parto el ili ne volis humiliĝi kaj por konservi sian liberecon ili fuĝis al la tiam nove trovita insulo Islando nordokcidente en la Atlantika Oceano. Tial, laŭ la legendo, Harald Belhara nerekte kaŭzis la konstantan homan loĝiĝon de Islando.

Pluraj tradiciaj fontoj rakontas pri la multaj gefiloj kiujn Harald Belhara laŭdire patris. Tiuj fontoj tamen ofte estas historie malfidindaj kaj eble faritaj por "pruvi" ke iuj postaj potenculoj norvegiaj estis dinastie devenantaj de la fama unua reĝo de Norvegio.

Kategorio:Norvegaj reĝoj
Kategorio:Historio de Norvegio
Kategorio:Historio de Islando
Diatomito

eta|specimeno de pura, pulvorigita diatomito
**Diatomito** laŭ la Nova Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto el 2005 estas "sedimenta, silica petro, konsistanta tute aŭ precipe el valvoj de diatomeoj". Sinonimoj esperantlingvaj estas **kiselguro** kaj **diatomea tero** - la lasta el tiuj esprimoj jam menciiĝis en la Plena Ilustrita Vortaro de Esperanto el 1970, kun aldona klarigo ke la "maso el akvoplena silico" karakteriziĝas per aparte "granda sorbopovo". Ĝis la Unua Mondmilito, diatomito estis minata nur en Germanio. Signifaj provizoj interalie ekzistas ankaŭ en Ĉeĥio, la insulo Skye de Skotlando kaj en pluraj partoj de Usono, kaj nelaste, diatomito estas signifa ekonomia eksportaĵo de Islando.
13880 Wayneclark

'*13880 *Wayneclark'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la usona astronomo Tom Gehrels de la Observatorio de la Monto Palomar (Kalifornio, Usono) kaj de la nederlandaj geedzoj geastronomoj Ingrid van Houten-Groeneveld kaj Cornelis Johannes van Houten, de la Observatorio de Leiden (Nederlando) en la kadro de la *Palomar–Leiden survey*.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de *Wayne Clark'', kiuj observis 228 kaŝadojnfar de Luno kaj unu kaŝadon far de asteroido, kaj faris kelkajn 3200 observojn de . Li prezentis siajn rezultojn al lernejoj, astronomiaj kluboj, la publiko kaj profesiaj astronomoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Cornelis Johannes van Houten
Kategorio:Malkovrita de Tom Gehrels
Kategorio:Malkovrita de Ingrid van Houten-Groeneveld
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1960
Sint-Michiels

eta|dekstra|Blazono de Sint-Michiels
eta|dekstra|Situo de Sint-Michiels

**Sint Michiels** estas vilaĝo en la belga provinco Okcidenta Flandrio kaj ekde 1971 partkomunumo de la provinca ĉefurbo Bruĝo. Sint-Michiels troviĝas sude de la historia urbocentro kaj havas areon de 9,59 km². En 2012 estis 12.130 loĝantoj.

## Historio 
De paroĥo Sint-Michiels (kun patrono Ĉefanĝelo Miĥaelo) troviĝas sur malnova karolida bieno *Weinebrugge*, kies preĝejo kun la sama patrono jam estis konstruita ĉirkaŭ la jaro 800. Ekde Weinebrugge fondiĝis la urbocentra paroĥo *Salvator*, verŝajne jam en la 9-a jarcento.

Jure granda parto de Sint-Michiels estis sub la jurisdikcio de la sinjorejo *Tillegem*, unue menciita en dokumento de ĉirkaŭ 1120-1130. Ekde 1285 ĝis la fino de la *Ancien régime* Tillegem estis posedaĵo de riĉaj bruĝaj familioj. Ekde la franca epoko, fine de la 18-a jarcento, la "Sinjoroj de Tillegem" perdis sian jurisdikcian povon, sed konservis la proprieton. Tiam ekestis la komunumo Sint-Michiels, kiu ekzistis ĝis 1971.

### Dua Mondmilito - Operaco *Ramrod 934* 
Dum la Dua Mondmilito en la kastelo *Ter Linden* estis germana radio-goniometria stacio (germane: *Marinepeilstelle*) kiu sondis la ŝiptrafikon sur la Norda Maro. En ĝi laboris pli ol 300 germanaj soldatoj kaj oficiroj.

Kiam alproksimiĝis la fino de la milito la Aliancanoj deziris elimini ĉiujn staciojn kiuj subaŭskultis radio-elsendojn.

Prepara esplorflugo super la regiono okazis je la 10-a de aprilo 1944. La unua bombado okazis je la 28-a de majo (Pentekosto) tagmeze. Ĉar estis dubo pri la sukceso, sekvis dua bombado vespere. Mortis 19 germanoj kaj 40 belgaj civiluloj.

### Michel Van Maele 
Kiam alproksimiĝis la aneksodato de la randkomunumoj al la urbo Bruĝo, komunumestro Michel Van Maele vane serĉis argumentojn por malebligi la anekson. Li ne sukcesis kaj en 1971 Sint-Michiels ĉesis esti sendependa komunumo. Van Maele tamen profitis: li iĝis en 1971 ĉefskabeno kaj de 1972 ĝis 1977 urbestro de Bruĝo.

### Politiko 
* 1800-1808: Johannes Verbiest
* 1808-1812: Karel Van Neste
* 1813-1819: Joseph Guillaume Kervyn
* 1819-1831: Bruno-Désiré de Heere
* 1831-1840: Hyppolite Dhont
* 1840-1848: Pierre Van Neste
* 1848-1869: Jules de Serret
* 1869-1915: Henri de Serret
* 1920-1924: Gustaaf Baert
* 1924-1943: Louis Demey
** 1941-1942: Wilfried Van Damme (dummilita, ne sur la oficiala listo)
* 1945-1946: Alfons De Baecke
* 1947-1970: Michel Van Maele

## Diversaĵoj 
* En Sint-Michiels estas la amuzparko *Boudewijn Seapark* kun delfenejo.
* Jam de la 1960-aj jaroj en Sint-Michiels estis multaj mez- kaj altlernejoj. La plej nova kaj moderna estas *Vives* (antaŭe nomita *KHBO*).
* En la 1960-aj jaroj ekestis dua paroĥo kun patronino Sankta Godelieve.

Dosiero:Sint-Michiels - Sint-Michielskerk 1.jpg|*Sint-Michiel*-preĝejo
Dosiero:Sint-Michiels - Sint-Godelievekerk 1.jpg|*Sint-Godelieve*-preĝejo
Dosiero:Kasteel Tillegem D.jpg|*Tillegem*-kastelo
Dosiero:KHBO St-Michiels Brugge.jpg|Kampuso de la *Vives*-altlerneho
Dosiero:Dolphinarium Boudewjinpark.JPG|Delfenejo

## Eksteraj ligiloj 
* www.sint-michiels.be 
* www.brugge.be
* Ramrod 934
Francesco Morosini

**Francesco Morosini** (26a de februaro 1619 – 16a de januaro 1694) estis Doĝo de Venecio el 1688 al 1694, dum la epoko de la Granda Turka Milito. Li estis membro de fama nobela venecia familio (nome Morosini) kiu produktis kelkajn doĝojn kaj generalojn. Li "vestiĝis ĉiam ruĝe de piedo al kapo kaj neniam agadis sen havi sian katon ĉe li." 

## Notoj
Kategorio:Venecianoj
Kategorio:Italoj de la 17-a jarcento
Kategorio:Italaj nobeloj
Kategorio:Homoj de la Granda Turka milito
Bartolomeo Roverella

**Bartolomeo ROVERELLA** (1406-1476) estis sekretario de la Episkopo de Modeno, kapelano de la Patriarko de Akvilejo, sekretario de la papo Eŭgeno la 4-a, aŭditoro de la Roma Rota, frato de Lorenzo Roverella (m. 1474), Episkopo de Ferrara inter la 26-a de marto 1460 kaj 1474, kaj Niccolò Roverella, generalo de la Olivetana Ordeno. En 1444, li estas nomumita unua episkopo de Adria, kaj en 1445 li estas promociita al Ĉefepiskopo de Ravenna.

Roverella estis apostola nuncio en Anglio inter 1451-1452, guberniestro de Umbrio inter 1448 kaj 1451, de Marche Picena inter 1452 kaj 1454, kaj de Viterbo en 1454. Ankaŭ li aktivis kiel papa legato de Pio la 2-a en la regno de Napolo, guberniestro de Benevento, honora preposto de la Preĝejo de Sankta Bartolomeo de Rovigo kaj honora abato de Vangadizza kaj Sankta Maria de Koraco. En la 18-a de decembro 1461 li estis nomumita kardinalo de la papo Pio la 2-a.

## Literaturo 
* Personensuche
* Catholic Hierarchy
* The Cardinals of the Holy Roman Church 
* The Vespasiano Memoirs: Lives of Illustrious Men of the XVth Century, Vespasiano Da Basticci,William George Waters
* Reclaiming Rome: Cardinals in the Fifteenth Century, Carol M. Richardson
* Popes, Cardinals and War: The Military Curch in Renaissance and Early Modern ..., David Chambers
* Un vescovo umanista alla corte pontificia: Giannantonio Campano (1429-1477), Flavio Di Bernardo
* Sixtus IV and Men of Letters, Egmont Lee
* The Art of Cooking: The First Modern Cookery Book, Maestro Martino of Como,Luigi Ballerini

## Vidu ankaŭ 

Gianfrancesco Poggio Bracciolini - Imagines philologorum.jpg|Poggio Bracciolini(1380-1459)
21_Flavio_Biondo_all_Araceli.JPG|Flavio Biondo(1392-1463)
Epitaphy of Filippo Buonaccorsi in Kraków.PNG|Filippo Buonaccorsi(1437-1497)
Panorama_di_Cesena_e_le_sue_colline.jpg|Aŭreljo Roverella(1748-1812)

## Referencoj 
Kategorio:Italaj kardinaloj
Kategorio:Italaj episkopoj
Kategorio:Episkopoj de Raveno
Lacanche

**Lacanche** []  estas francia komunumo situanta en departemento Kostodorio kaj en regiono Burgonjo-Franĉkonteo.

## Geografio 
eta|maldekstra|Limoj de la komunumo
eta|maldekstra|Loĝantaro
La vilaĝo situas  nordokcidente de Beaune.
La komunumo enhavas la vilaĝon Lacanche kaj la vilaĝeton Serve.
La rivero Lacanche trapasas la komunumon. Estas ankaŭ lageto.

### Industrio 
eta|maldekstra|La kuirfornofabriko
La SIL (industria kompanio de Lacanche) fabrikas kuirfornojn (marko *Lacanche* kaj *Westahl*).

## Historio 
La vilaĝo havas malnovan tradicion en metalurgio.

Estis ankaŭ ŝtonminejoj por fabriki etajn sabloŝtonajn muelŝtonojn.

## Vidindaĵoj 
[eta|maldekstra|Preĝejo omaĝe al [sankta Stefano]]
La preĝejo de stilo "ŝuokesto" ne havas fesnetrojn. Ĝi enhavas klasitajn freskojn. Ĝi datiĝas de 1844.

## Notoj kaj referencoj 
## Vidu ankaŭ 
### Interna ligilo 
* Komunumoj de Côte-d'Or

### Eksteraj ligiloj 
* Paĝaro écho des communes

Kategorio:Komunumoj de Côte-d'Or
Gedeon Ráday (1745)

**Grafo Gedeon RÁDAY** [rAdai], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Ráday Gedeon** estis hungara krongardisto. Lia nobela antaŭnomo estis *rádai*.

Gedeon Ráday http://mek.oszk.hu/00000/00060/html/085/pc008569.html#9 naskiĝis la  1745 en nekonata loko. Li mortis la  1801 en Pest (urbo).

## Biografio 
Gedeon Ráday baroniĝis en 1782, li grafiĝis en 1790. Komence li havis signifan postenon en la departementa administrado,  ekde 1785 li iĝis juĝisto. En 1786 li ricevis la postenon krongardisto. En 1792 li ricevis la rangon „interna sekreta konsilisto„. Li havis edzinon, kiu naskis 2 filojn.

## Elektitaj publikaĵoj 
* Letero al Ferenc Kazinczy (1792)
* *Klementina avagy a testamentom* (1790) – tradukita dramo

## Fontoj 
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero R, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla post klako al litero R, poste serĉu la nomon)
* hungarlingva biografio (la koncerna teksto estas legebla en la 2-a punkto)

Kategorio:Krongardistoj
Kategorio:Hungaraj grafoj
Kategorio:Hungaraj baronoj
Edward Dodwell

[eta|Pentraĵo de la [bazaro de Ateno, de Dodwell.]]
[eta|"Okcidenta Flanko de la [Partenono", *Views in Greece*, London 1821]]
**Edward Dodwell** (1767 – 13-a de majo 1832) estis irlanda pentristo, veturantoj kaj verkisto pri arkeologio.

Dodwell naskiĝis en Irlando kaj apartenis al la sama familio kiel Henry Dodwell, la teologo, kaj estis edukita ĉe la Trinity College (Kembriĝo).

Dodwell veturis el 1801 al 1806 tra Grekio, kiu estis tiam parto de la Otomana Imperio, kaj dediĉis la reston de sia vivo plejparte al Italio, precize ĉe Napolo, kaj Romo. Li mortiĝis en Romo pro efiko de malsano akirita en 1830 dum vizito de esplorado al la regiono de la Sabinaj Montoj. La vidvino de Dodwell, filino de la Grafo Giraud, famiĝis kiel la "bela" grafino de Spaur, kaj ludis konsiderindan rolon en la politika vivo de la papa urbo.

Dodwell publikigis *A Classical and Topographical Tour through Greece* (1819), kies germana traduko aperis en 1821; *Views in Greece*, kun tridek koloraj platoj (1821); kaj *Views and Descriptions of Cyclopian or Pelasgic Remains in Italy and Greece* (Londono kaj Parizo, kun franca teksto, 1834).

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Faksimilaj kopioj de unuaj eldonoj de la tri verkoj de Dowell

Kategorio:Irlandaj veturverkistoj‎
Kategorio:Irlandaj verkistoj pri arkitekturo
Kategorio:Membroj de la Prusa Akademio de Sciencoj
Stacio Flughaveno Osaka

**Stacio Flughaveno Osaka** (japane: 大阪空港駅 [Ōsaka-kūkō-eki], angle: *Osaka Airport Station*) estas fervoja stacio en Tojonaka, Gubernio Osaka, Japanio. La stacio servas 1 linion de la unurelvoja reto Osaka Rapida Fervojo: Linio Osaka Unurelvojo (ĉefa).

## Linioj 
* **Unurelvojo**:
** **Osaka Rapida Fervojo**:
*** Linio Osaka Unurelvojo (ĉefa)

## Historio 
* 1-a de aprilo 1997: malfermiĝis la unurelvoja stacio de Osaka Rapida Fervojo.

## Kajoj 
### Osaka Rapida Fervojo 
## Sekvaj stacioj 
## Ĉirkaŭaĵo 
* Internacia Flughaveno Osaka

Kategorio:Fervojaj stacioj en Gubernio Osaka
Kategorio:Stacioj de Osaka Rapida Fervojo