Eila Pennanen

**Säde Eila Talvikki Pennanen** (naskita la 8-an de februaro 1916 en Tampere, mortis la 23-an de januaro 1994 en la sama loko) estis finna verkistino, tradukistino kaj literatura kritikistino. 

Ŝlosila figuro en la evoluo de la finna literaturo, ŝi publikigis ĉirkaŭ dudek romanojn kaj plurajn novelojn kaj teatraĵojn. Ŝi laboris dum 40 jaroj kiel literatura kritikistino kaj verkis eseojn por revuoj. Pennanen tradukis cent librojn, trejnis tradukistojn kaj donis prelegojn.

Ŝi estis edukita filologo kaj bibliotekistino. "Ŝi estis tre produktiva, verkante ĉirkaŭ 50 librojn kaj tradukante ĉirkaŭ 100. Ŝi estas aparte memorata pro siaj historiaj romanoj pri Birgitta de Vadstena (*Pyhä Birgitta*, 1954) kaj pri la kvakera movado (*Valon lapset*, 1958) kaj la Tampere-trilogio". Pluraj el ŝiaj verkoj estis tradukitaj.

## Verkado 
Pennanen komencis sian literaturan karieron per romanoj, kiuj kombinis mistikajn elementojn kun psikologia analizo: "Antaŭ la Milito Estis Junularo" (1942), "La Rompitaj Revenintoj" (1944), "Promo Went Out at Night" (1945), "La Nuboj Estas Plenaj" (1947), "Ledda kaj la Cigno" (1948) kaj "La Belvedero" (1950).

En 1952, ŝi publikigis la kolekton de rakontoj "La Turo". Ekde tiu ĉi kolekto, ŝia verkado karakteriziĝis per fokuso sur la stresaj situacioj, en kiuj la ĉefroluloj troviĝas, kaj per klarigo de iliaj problemoj per realismaj rimedoj. Ĉi tiu aliro esprimiĝis en ŝiaj postaj kolektoj de rakontoj, "Solitaire" (1957) kaj "In the Two" (1961), same kiel en la historiaj romanoj, kiujn ŝi verkis dum tiuj jaroj, kiuj karakteriziĝas per tio, ke iliaj ĉefroluloj luktas kun moralaj kaj religiaj problemoj: "Sankta Birgitta" (1954) kaj "Children of the Light" (1958).

En la 1960-aj jaroj, ŝi publikigis ĉefe romanojn, kiuj fokusiĝis al la problemoj de la familia unuo en la finna socio, kiu spertis rapidajn urbiĝoprocezojn, kiuj influis ĝian internan strukturon. Ŝiaj verkoj traktis, interalie, malriĉecon, alkoholismon, subpremon de virinoj, diskriminacion kontraŭ la kampara loĝantaro, senlaborecon kaj prostituadon inter adoleskantoj. La romanoj, kiujn ŝi publikigis en tiuj jaroj, estas: "Funebro" (1963), "La Mongoloj" (1966) kaj "Provizora" (1968). Dum tiu periodo, la eseokolekto "Sondado" (1965) kaj la rakontokolekto "Malgranda Amo" (1969) ankaŭ estis publikigitaj.

En la 1970-aj jaroj, ŝi publikigis trilogion de tri romanoj: "La Amoj de Himo" (1971), "Pro Beleco" (1972), kaj "La Rozĝardeno" (1973). La trilogio rakontas la historion de familio en la urbo Tampere komence de la dudeka jarcento, elstarigante la influon de eksteraj eventoj sur la vivojn de la familianoj, kaj priskribante la percepton de eventoj el virina perspektivo.

## Verkaro (elekto) 
*  (1942)
*  (1944)
*  (1945)
*  (1947)
*  (1948)
*  (1950)
*  (1952)
*  (1954)
*  (1956)
*  (1957)
*  (1958)
*  (1960)
*  (1961)
*  (1963)
*  (1965)
*  (1966)
*  (1968)
*  (1969)
*  (1970)
*  (1970)
*  (1971)
*  (1971)
*  (1972)
*  (1973)
*  (1975)
*  (1977)
*  (1977)
*  (1978)
*  (1979)
*  (1979)
*  (1980)
*  (1982)
*  (1986)
*  (1988)
*  (1990)
*  (1992)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Eila Pennanen en 375 humanistoj – 24 aprilo 2015. Fakultato de Arto, Universitato de Helsinko.

Kategorio:Finnaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj