Ĝermana lingvaro

La **ĝermana lingvaro** estas familio apartenanta al la hindeŭropa lingvaro kaj fontanta el la **ĝermana lingvo**, pralingvo de centra Eŭropo kaj parolita de la ĝermanoj. Ĝi konsistas el tri ĉefaj branĉoj:

* **okcidenta ĝermana:** afrikansa, angla, frisa, germana, jida, antikva lombarda , nederlanda, skota
* **orienta ĝermana** (mortinta branĉo): burgunda, gota, vandala
* **norda ĝermana** (el praskandinavia): dana, sveda, gotlanda; (el Norena:), feroa, islanda, norvega, norna (*mortinta*)

Antaŭ 2000 jaroj, en norda Germanio, Danio, kaj suda Skandinavio, multaj triboj parolis la ĝermanan, aŭ la teŭtonan pralingvon de la modernaj ĝermanaj lingvoj. Dum 50 generacioj la ĝermanaj dialektoj ŝanĝiĝis tre malrapide, kaj hodiaŭ, en okcidenta Eŭropo, oni parolas la germanan, la anglan kaj la svedan, inter aliaj.

[eta|maldekstre|En la supra mapo pri la lingvodisdivido ĉirkaŭ la [Norda Maro dum la jaro 900, la ruĝa kaj oranĝa koloroj estas la okcidenta kaj orienta varioj de la norena lingvo, violkoloras la gotlanda lingvo, flavas la anglosaksa en Britio, kaj inter la verdaj areoj estas la restaj varioj de la ĝermana lingvo, kun multe da saksa kaj marborde iom la frisa lingvoj en hodiaŭa norda Germanio kaj Nederlando. Krome bluas la krimee gota lingvo]]

La ĝermanaj lingvoj nun floras en Nordameriko, norda Eŭropo, Sud-Afriko kaj Oceanio kaj estas parolataj de ĉirkaŭ 650 milionoj kiel unua aŭ dua lingvo. El tiuj, ĉirkaŭ 75% parolas la anglan kaj 25% la germanan.

Eĉ hodiaŭ, estas multaj similaĵoj inter la nuntempaj germana kaj angla, ekzemple, en la leksiko, ni trovas: *Arm/arm* (brako), *Finger/finger* (fingro), *Hand/hand* (mano), *Land/land* (lando), *bitter* (amara), *wild* (sovaĝa), *Wind/wind* (vento), *warm* (varmeta), *Winter/winter* (vintro), *Bier/beer* (biero), *Butter/butter* (butero), *Brot/bread* (pano), *Haus/house* (domo), *Maus/mouse* (muso), *See/sea*(maro), *Mann/man*(viro).

La plej antikvaj skriboj de la ĝermana estas en la gota lingvo en greksimila skribo. La plej fama el la gotaj skriboj estas la Arĝenta Libro, luksa evangeliaro en la gota el la 6-a jarcento.

La norda branĉo devenas de la praskandinavia lingvo. El la modernaj lingvoj, la islanda lingvo estas la plej proksima al la dialektoj de la vikingoj, konataj ankaŭ kiel la Norena.

## Klasifiko 
## Notoj kaj referencoj 
## Literaturo 
* Antonsen, E. H., *On Defining Stages in Prehistoric Germanic*, *Language*, 41, 1965, 19ff.
* Bennett, William H., *An Introduction to the Gothic Language*. New York, Modern Language Association of America, 1980
* Campbell, A. *Old English Grammar*. London, Oxford University Press, 1959
* Cercignani, Fausto, *Indo-European ē in Germanic*, en *Zeitschrift für vergleichende Sprachforschung*, 86/1, 1972, 104-110.
* Cercignani, Fausto, *Proto-Germanic */i/ and */e/ Revisited*, en *Journal of English and Germanic Philology*, 78/1, 1979, 72-82.
* Cercignani, Fausto, *Indo-European eu in Germanic*, en *Indogermanische Forschungen*, 78, 1973, 106-112.
* Cercignani, Fausto, *Early Umlaut Phenomena in the Germanic Languages*, en *Language*, 56/1, 1980, 126-136.
* Krahe, Hans - Meid, Wolfgang, *Germanische Sprachwissenschaft*, Berlin, de Gruyter, 1969
* Lehmann, W. P., *A Definition of Proto-Germanic*, *Language*, 37, 1961, 67ff.
* Voyles, Joseph B., *Early Germanic Grammar*. London, Academic Press, 1992, ISBN 0-12-728270-X.

## Eksteraj ligiloj 
* Klasifiko de la ĝermanaj lingvoj en ethnologue.com