open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Bözen

**Bözen** estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 698 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Bözen situas okcidente de la montpasejo Bözberg ĉe la supra parto de la rivero Sissle. La vilaĝon ĉirkaŭas montetoj, kiuj apartenas al la Tavola Ĵuraso.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,96 km², de kiuj 0,86 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,44 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 615 m s.m. sur la kulmino de la monto *Schemel*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 397 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Sissle.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Bözen limas en nordo al Elfingen, en oriento al Effingen, en sudo al Zeihen, kaj en okcidento al Hornussen.

## Trafiko 
La komunumo Bözen estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Frick al Brugg kaj per poŝtaŭtolinio al Effingen.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Bazelo al Zuriko, kiu transiras Bözberg-Pasejon. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas inter Effingen kaj Zeihen (direkte al Zuriko) kaj en Frick (direkte al Bazelo).

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Bözen datiĝas el la jaro 1284 kiel
*Boze*.

Dum mezepoko Bözen apartenis al la senjora bieno Elfingen, kiu estis posedaĵo de la Monaĥejo Murbach en Alzaco. La senjora bieno estis vendita en la jaro 1291 al la Habsburgoj. Reĝino Agnes de Hungario donacis la havaĵon en la jaro 1322 al la Monaĥejo Königsfelden en Windisch. En la 14-a jarcento estis kreita la Senjorejo Bözberg, kiu unue apartenis al la Senjoroj de Schönau kaj ekde la komenco de la 15-a jarcento al la familio de Arnold de Rotberg el Bazelo, al kiu apartenis la malalta jurisdikcio. En la jaro 1460 la regiono estis konkerita de la urbo Berno, kiu integris ĝin al la voktejo Schenkenberg.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Bözen fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Bözen
* Bözen en la Historia Leksikono de Svislando
Vladimir Perepelica

[eta|160ra|Vladimir Perepelica petveturante proksime de la renkontiĝo [OkSEJT en 1991]]

**Vladimir Perepelica** (; naskiĝis la  en la urbo Volĵskij, Volgograda provinco, Sovetunio) estas sovetia kaj rusia esperantisto.

Li estas esperantisto ekde 1986, kiam li lernis Esperanton dum dusemajna ekspresa kurso de Aleksandr Melnikov. Laŭ la metodo de A. Melnikov ĉiu kursano ricevas kromnomon (dum la kurso li havis la kromnomon *Leontodo*). Laŭ la kondiĉo Vladimir Perepelica ricevis kromnomon *Parolema Fiŝo*. De tiu tempo en la Esperanto-medio li estas konata kiel **P. Fiŝo**.

Post la fino de la kurso P. Fiŝo aktive partoprenis la organizadon kaj pluan vivon de la Esperanto-klubo "Samideano" en Volĵskij. En 1987 li lanĉis kontaktojn kun urba komitato de Komsomolo en Volĵskij. La kontaktoj helpis organizi en Volĵskij festivalojn EoLA-2 kaj EoLA-3. En la sama jaro li kunorganizis la Esperanto-klubon "Vagabondo", kies vicprezidanto li estis ĝis la malfondiĝo de la klubo en 1990-aj jaroj.

De 1987 ĝis 1991 P. Fiŝo militservis en la kosmodromo Bajkonur, kie li renkontiĝis kun German Titov (la dua kosmonaŭto de la Tero kaj filo de la fama sovetia esperantisto Stepan Titov).

Post maldungiĝo de la militservo en 1991 P. Fiŝo rekomencis aktive agadi en la Esperanto-kampo. En junio 1991 li iĝas ano de SEJM-2, kie li plue aktivis dum kelkaj jaroj. Somere de tiu jaro P. Fiŝo unuan fojon petveturis kaj dum kelkaj jaroj lia sukcesa sperto puŝis multajn ekssovetiajn esperantistojn vojaĝi petmaniere. P. Fiŝo kelkfoje organizis amasajn petveturojn al Esperanto-renkontiĝoj tra eks-Sovetio. Fine de la jaro P. Fiŝo ekloĝis en Niĵnij Novgorod.

En 1996 P. Fiŝo kunorganizis la festivalon EoLA-8 en Minsko kaj la tendaron OkSEJT-36 en Taganrog. En 1997 P. Fiŝo edziĝis, ekloĝis en Moskvo kaj por multaj jaroj perdis intereson al la Esperanto-movado.

Al P. Fiŝo estas dediĉitaj du ruslingvaj poemoj de Grigorij Arosev: *Grustno* ("Мне Фишо никогда ничего не подарит") kaj *Худеет Максим*. Krome li estas unu el la protagonistoj de la kanto *Skazanie o novyĥ vremenaĥ v sele Ĉeboksari*, apartenanta al la sama kolekto.

## Verkado 
P. Fiŝo sola aŭ kunaŭtore verkis plurajn poemojn en Esperanto (menciindas *Torto* kaj ''Venis knab' al zoopark'* - ambaŭ kunaŭtore kun Sergeo Beznosko) kaj okupiĝis pri tradukado (i.a. li tradukis la poemon *Por mistralo'' de Friedrich Nietzsche).

Kategorio:Sovetiaj esperantistoj
Kategorio:Rusiaj esperantistoj
Kategorio:Rusiaj vikimedianoj
P.Fiŝo
Kategorio:Naskiĝintoj en Volgograda provinco
Ján Antošík

**Ján Antošík** – organizanto, instruisto; tuj post la Dua mondmilito instruis Esperanton en Zvolen, poste en Banská Bystrica; prezidanto de Konsulta komitato de Regiona kleriga centro en Banská Bystrica kaj estro de Pedagogia sekcio de AE SSR; profesie lernej - inspektoro kaj lernejestro.

Antošík, Ján
Ferdinando (luno)

**Ferdinando** estas, laŭ nunaj konoj, la plej ekstera satelito de Urano; neregula satelito, ĝi estas verŝajne kaptita asteroido aŭ fragmento de asteroido.

## Malkovro 
La  Matthew J. Holman, John J. Kavelaars, Dan Milisavljevic kaj Brett J. Gladman malkovris novan sateliton de Urano, al kiu ili donas maldaŭran nomon **S/2001 U 2**.
Kvankam tiu-ĉi estis revidata plurfoje, lastfoje la , ĝi perdiĝis ĝis kiam Scott S. Sheppard kaj David C. Jewitt , la , retrovis ĝin sur kliŝaĵoj faritaj en Mauna Kea en aŭgusto kaj septembro de la sama jaro.

## Nomo 
En 2005, kun aprobo de IAU ĝi ricevis nomon inspiratan el la verkaro de William Shakespeare : **Ferdinando** (angle: *Ferdinand*) estas la filo de la reĝo de Napolo, en "La Ventego".

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Ferdinando, el "*Księżyce planet Układu Słonecznego*"
*  Ferdinando (angla versio)
*  Ferdinando, el "*Solar System Exploration*" 
*  Ferdinando kaj Margareto
*  La malgrandaj satelitoj de Urano
*  Ferdinando, el la paĝaro de Jean-Michel
*  Novaĵoj de la ĉielo de oktobro 2003: Novaj satelitoj por Urano kaj Neptuno
*  Ferdinando kaj aliaj eksteraj uranlunoj (el *"Projekto Luno"*)

Kategorio:Lunoj de Urano
Bresta regiono

La **Bresta regiono** (, latinliterigite *brestskaja voblasć*, ) kovras la sudokcidentan parton de Belorusio. Temas pri unu el ses administraj regionoj de la lando, nomataj *voblasći* (komparu la artikolon oblasto), kiuj aldone al la sendependa areo de la ĉefurbo Minsko dividas Belorusion. La regiona areo kovras 32 300 kvadratajn kilometrojn. Ĉefa urbo - administre, komerce kaj kulture - estas Bresto, pliaj aparte gravaj urboj Baranoviĉi kaj Pinsk. La regiono oficiale ekhavis siajn limojn en 1960 en administra geografia reformo de la Belorusa SSR ene de Sovetunio, kaj la limoj konfirmiĝis post la sendepentiĝo de la respubliko Belorusio post septembro 1991.

## Administra divido 
La regiono konsistas el 16 distriktoj:

* Baranaviĉia distrikto
* Bresta distrikto
* Biaroza distrikto
* Draĉina distrikto
* Hancaviĉia distrikto
* Ivanava distrikto
* Ivaceviĉia distrikto
* Kamienieca distrikto
* Kobrina distrikto
* Luninieca distrikto
* Liacaviĉia distrikto
* Malarita distrikto
* Pinska distrikto
* Pruĵania distrikto
* Stolina distrikto
* Ĵabinka distrikto

## Geografio 
La regiona areo limas al la Podlaĥia kaj Lublina provincoj de Pollando okcidente, la Volina kaj Rivna provincoj de Ukrainio sude, la Hrodna kaj Minska regionoj de Belorusio norde kaj la Homela regiono oriente. Sume la regiona areo ampleksas pli-malpli 15,7 procentaĵojn de la tuta ŝtata areo. 

La regiono ofte nomatas la "okcidenta pordo" al Belorusio. Geografie, ĝi apartenas al la teritorio historie nomata Polesio.

## Historio 
La areo estis parto de la Polesia voevodilo de la Dua Pola Respubliko inter la jaroj 1921 kaj 1939. La moderna regiono estis fondita en la jaro 1939, kiel parto de Belorusa Soveta Socialisma Respubliko (Belorusa SSR), post la reunuiĝo de Okcidenta Belorusio kun Sovetunio, do post la Soveta invado en Pollandon sekve de la tielnomata Hitler-Stalin-Pakto. En la jaro 1954 la regiono akiris teritoriojn de iama Pinska regiono de Belorusa SSR.

## Loĝantaro 
En la jaro 2018, 85% de la loĝantaro estis belorusoj.
1040-aj jaroj

## Eventoj 
### Afriko 
### Amerikoj 
### Azio 
*

### Eŭropo 
*

## Gravaj personoj 
### Reĝoj 
#### Ameriko 
#### Azio 
#### Eŭropo 
##### Imperiestroj de la Sankta Romia Imperio 
*Henriko la 4-a regis de 1039 ĝis 1056.

##### Papoj 
*Benedikto la 9-a, estis papo de 1032 ĝis 1044. 
*Silvestro la 3-a, estis papo en 1045.
*Benedikto la 9-a, estis papo en 1045.
*Gregorio la 6-a, estis papo de 1045 ĝis 1046.
*Klemento la 2-a, estis papo de 1046 ĝis 1047.
*Benedikto la 9-a, estis papo de 1047 ĝis 1048.
*Damaso la 2-a, estis papo en 1048. 
*Sankt-Leono la 9-a, estis papo de 1049 ĝis 1054.

##### Anglio 
*Harold Harefoot, regis de 1035 ĝis 1040.
*Hardakanuto, regis de 1040 ĝis 1042.
*Eduardo la Konfesanto, regis de 1042 ĝis 1066.

##### Francio 
*Henriko la 1-a, regis de 1031 ĝis 1060.

### Aliaj eminentuloj 
*

## Mortintoj 
*

## Malkovroj 
## Notoj kaj referencoj
Spring (ludmotoro)

**Spring** (antaŭe Total Annihilation:Spring, aŭ TA:Spring) estas libera ludmotoro. Multaj ludoj estas faritaj per ĝi, inter ili: Evolution RTS, Kernel Panic, Gundam RTS. Kelkaj ludoj (inter ili la ludo *Balanced Annihilation*) faritaj per Spring uzas objektojn el la fermita ludo Total Annihilation, do ili eble malobservas al aŭtorrajtaj leĝoj de iuj landoj.

## Ludoj 
### Kernel Panic 
eta|Ekrankopio de *Kernel panic*
La plej lasta versio estas 4.0. La ludo estas publikhavaĵa.

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Liberaj ludmotoroj
Elfingen

**Elfingen** estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 265 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
La vilaĝo situas en kaldroneca flankovalo de la rivero Sissle proksimume 3 kilometrojn okcidente de la Bözberg-Pasejo sur alteco de 457 m s.m. La valon ĉirkaŭas montetoj de la Tavola Ĵuraso.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 4,21 km², de kiuj 2,09 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,16 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sura alteco de 659 m s.m. sur la kulmino de la monteto *Bränngarten*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 430 m s.m. ĉe la suda komunumlimo.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Elfingen limas en nordo al la vilaĝo Sulz, kiu ekde la 1-a de januaro 2010 estas parto de la urbo Laufenburg, en nordoriento al Mönthal, en sudoriento al Effingen, en sudokcidento al Bözen, kaj en nordokcidento al Hornussen.

## Trafiko 
La komunumo Elfingen situas komplete flanke de la gravaj trafikvojoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per poŝtaŭtolinio al Bözen.

La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3 situas inter Effingen kaj Zeihen (direkte al Zuriko) kaj en Frick (direkte al Bazelo) ambaŭ en distanco de proksimume 5 kilometroj.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Elfingen datiĝas el la jaro 1245 kiel *Eolfingen*.

Dum mezepoko Elfingen estis la centro de senjora bieno, al kiu apartenis Bözen, Effingen kaj partoj de Linn kaj Zeihen. Ĝi estis posedaĵo de la Monaĥejo Murbach en Alzaco. La senjora bieno estis vendita en la jaro 1291 al la Habsburgoj. Reĝino Agnes de Hungario donacis la havaĵon en la jaro 1322 al la Monaĥejo Königsfelden en Windisch. En la jaro 1460 la regiono estis konkerita de la urbo Berno, kiu integris ĝin al la voktejo Schenkenberg. Elfingen nun perdis sian centran funkcion kaj signifon.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Elfingen fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Elfingen
* Elfingen en la Historia Leksikono de Svislando
Avena fatua

***Avena fatua*** estas specio de la subfamilio de Pooideae.
La specia nomo signifas freneza, do la esperanta nomo estus freneza aveno. Ĝi estas grava trudherbo.

## Priskribo 
Ĝi estas unujara. Ĝi altas ĝis 1,5 m. Ĝi havas grandan paniklon (de 30 ĝis 60 cm).

## Biologio 
La semo povas ĝermi ĝis la profundeco je 20 cm.

## Notoj 
## Referencoj 
Mauvaises herbes des cultures, 2002, ISBN 2-85794-205-2

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Aveno
Effingen

**Effingen** estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 612 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Effingen situas okcidente de Bözberg sur alteco de 432 m s.m. kaj estas ĉirkaŭigita de tri flankoj de la montetoj de la Tavola Ĵuraso. Al la komunumo Effingen apartenas krom la ĉefvilaĝo mem ankaŭ la vilaĝeto Chästel en nordoriento de la komunuma teritorio sur alteco de 520 m s.m..

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 6,85 km², de kiuj 3,23 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,58 de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 634 m s.m. sur la kulmino de la monto *Sennhütten*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 424 m s.m. ĉe la okcidente komunumlimo.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Effingen limas en nordo al Mönthal, en oriento al Oberbözberg kaj Unterbözberg, en sudoriento al Gallenkirch kaj Linn, en sudo al Zeihen, en okcidento al Bözen, kaj en nordokcidento al Elfingen.

## Trafiko 
[eta|maldekstra|150ra|La [Effingen (stacidomo)|stacidomo de Effingen, kiu estis fermita en la jaro 1993 por la persona trafiko]]
La komunumo Effingen estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Frick al Brugg kaj per poŝtaŭtolinio al Bözen.

Tra la komunumo pasas la kantona ĉefvojo n-ro 3 de Bazelo al Zuriko, kiu transiras Bözberg-Pasejon. Effingen disponas pri alveturejo al la svisa aŭtovojo A3, kiu tamen vetureblas nur direkten al Zuriko. La plej proksima aŭtovojalveturejo direkten al Bazelo situas en Frick.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Effingen datiĝas el la jaro 1284 kiel *Efingen*.

Dum mezepoko Effingen apartenis al la senjora bieno Elfingen, kiu estis posedaĵo de la Monaĥejo Murbach en Alzaco. La senjora bieno estis vendita en la jaro 1291 al la Habsburgoj. Reĝino Agnes de Hungario donacis la havaĵon en la jaro 1322 al la Monaĥejo Königsfelden en Windisch. En la jaro 1460 la regiono estis konkerita de la urbo Berno, kiu integris ĝin al la voktejo Schenkenberg.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Effingen fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

## Vidu ankaŭ 
* Effingen (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Effingen 
* Effingen en la Historia Leksikono de Svislando
Flavbeka lanio

La **Flavbeka lanio** (*Corvinella corvina*) estas malgranda paserina birdo de la familio de Laniedoj. Ĝi estas foje konata kiel **Longvosta lanio** sed tio permesas konfuzon kun la vera Longvosta lanio (*Lanius schach*), de tropika suda Azio.

La Flavbeka lanio estas komuna loĝanta reproduktanta birdo en tropika Afriko el Senegalio orienten al Ugando kaj loke en plej okcidenta Kenjo. Ĝi loĝas ĉefe en arbaroj kaj aliaj habitatoj kun arboj.

La nesto estas tasforma strukturo en arbusto aŭ arbo, kie le ino demetas 4 al 5 ovojn. Nur unu ino reproduktiĝas en grupo samtempe, dum la aliaj membroj havigas protekton kaj manĝon.

La Flavbeka lanio estas 18&nbsp;cm longa kun longa vosto kaj mallongaj flugiloj. Plenkreskulo havas punktecajn **brunajn suprajn partojn** kaj striecajn sablokolorajn subajn partojn. Estas **malhelbruna okulmasko** (kiel ĉe veraj lanioj) kaj ruĝeca aŭ helbruna flugilmakulo kun formo de “V” vidita de malantaŭe (kiel ĉe kelkaj afrikaj lanioj), kaj la beko estas flava escepte en tiu familio, kio nomigas la specion. Ambaŭ seksoj estas similaj, sed nematuruloj montras sablokolorajn bordojn de flugilplumoj.

Temas pri rimarkinda kaj gregema birdo, ĉiam vidata en grupo, ofte liniigitaj sur telefonkabloj. Ĝi estas bruema, kun akraj alvokoj *sŭii-sŭii* kaj *driii-tu*.

La Flavbeka lanio manĝas insektojn kiun lokigas el elstara ripozejo sur arbo, kabloj aŭ fostoj.

## Referencoj
* IUCN2006, BirdLife International, 2004, 50979, Corvinella corvina, 12a Majo 2006. Malplej zorgiga.
* *Birds of The Gambia* de Barlow, Wacher kaj Disley, ISBN 1-873403-32-1
* 

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Laniedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Pigolanio

La **Pigolanio** aŭ Blankanigra lanio (***Urolestes melanoleucus*** aŭ *Corvinella melanoleuca*), estas specio de birdo de la familio de Laniedoj. Ĝi estas konsiderata monotipa ene de la genro ***Urolestes*** pro ties tre specifa plumaro aŭ traktata ankaŭ kiel unu de la du specioj de la genro Corvinella kun *C. corvina* sur la bazo ĉefe de similaĵoj ĉe morfologio (tre longa vosto), voĉo kaj socia kutimaro (kooperativa reproduktado, gregaremo).

## Aspekto 
[eta|maldekstra|Du pigolanioj en [Nacia Parko Serengeti, Tanzanio]]
Ĝi estas **blankanigra birdo**, kio nomigas la specion ankaŭ en la latina scienca nomo kie *melanoleucus* estas kunmetaĵo el du radikoj el la antikva greka kiuj signifas respektive “nigra” kaj “blanka”. Pli precize temas pri ĝenerala nigra koloro en plumaro, beko, kruroj kaj okuloj kun blankaj flugilmakuloj nome tre larĝa kaj markata ŝultra strimakulo kun formo de “V” vidita de malantaŭe, kiel ĉe kelkaj afrikaj lanioj, kaj kies vertico koincidas kun blanka suba dorso, kaj strio en unuarangaj flugilplumoj kiel ĉe plej parto de lanioj, ankaŭ sufiĉe markataj.

## Distribuado 
Ĝi troviĝas en granda parto de Suda Afriko nome en Angolo, Bocvano, Kenjo, Mozambiko, Namibio, Sudafriko, Tanzanio, Zambio kaj Zimbabvo. Ties natura habitato estas seka savano, humida savano kaj subtropikaj aŭ tropikaj sekaj arbustaroj.

## Subspecioj 
La raso angolensis foje estas konsiderata sinonima kun la nomiga subspecio, kaj pli rare estas konsiderata expressa. Oni agnoskas kvar subspeciojn, kiuj estas la jenaj:
* *aequatorialis* (Reichenow, 1887) - sudokcidenta Kenjo (orienta Masai Mara) kaj Tanzanio (el sudokcidento de Lago Viktorio orienten al sudaj deklivoj de Monto Kilimanĝaro, suden al sudoriento de Lago Tanganiko kaj sudokcidenten al nordo de Lago Malavio).
* *angolensis* (Meise, 1958) - sudokcidenta Angolo kaj nordorienta Namibio.
* *melanoleuca* (Jardine, 1831) - suda Zambio, Zimbabvo (escepte sudoriento), Bocvano (escepte grandaj partoj de Kalahari) kaj norda Sudafriko.
* *expressa* (Clancey, 1961) - sudorienta Malavio, sudorienta Zimbabvo kaj nordokcidenta kaj centra Mozambiko suden al nordorienta Sudafriko (NP Kruger kaj nordorienta Kvazulu-Natalo) kaj orienta Sŭazilando.

## Referencoj 
* BirdLife International 2004. Urolestes melanoleucus . 2006 IUCN Ruĝa Listo de Minacataj Specioj. Konsultita la 27an de julio 2007.

Kategorio:Paseroformaj
Kategorio:Laniedoj
Kategorio:Birdoj de Afriko
Fazekasboda

**Fazekasboda** [fazekaŝboda], germane **Boden**, kroate **Bodica** estas malgranda vilaĝeto en Hungario, en regiono Suda Transdanubio, en departemento Baranya, en Distrikto Pécsvárad. En la loknomo fazekas signifas hungare: potfaristo.

## Bazaj informoj 
* Areo: 7 6&nbsp;km²
* Loĝantaro: 180
* Poŝtkodo: 7732
* Telefonprefikso: 69
* Koordinatoj: 46°07′23″N 18°29'03″E

## Situo 
Fazekasboda situas sur deklivoj, laŭ rojo, laŭ traira flankovojo.

## Historio 
La loko estis loĝata jam dum la kuprepoko, baldaŭe romianoj kaj avaroj vivis tie. La unua skriba mencio devenis el 1220 tiam apartenanta al abatejo de Pécsvárad. La komunumo senhomiĝis nur fine de regado de la turkoj post la mezepoko. En 1720 germanoj refondis la vilaĝon. Inter 1918-1921 armeo de Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj okupis la vilaĝon. En 2001 la germanoj estis 14 %.

En Fazekasboda migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Ĉiuj Sanktuloj de 1809

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vilaĝoj en departemento Baranya
Bernd Göbel

**Bernd Göbel** (n. 15-an de oktobro 1942 en Freiberg, Saksio) estas germana skulptisto.

## Vivo 
Göbel studis post lernejfrekvento kaj trejniĝo lignoskulptista skulptadon ĉe la Altlernejo pri industria formdonado en Halle-Burg Giebichenstein. Inter 1969 kaj 1974 li estis asistanto ĉe Gerhard Lichtenfeld, poste li gvidis la surlokan klason skulptistan. En 1982 li iĝis finfine profesoro pri skulptado. Emeritiĝo estis en 2008. Tri monografiaĵoj (eldonitaj ĉe la eldonejo Mitteldeutscher Verlag/Halle) priskribis lian verkaron: *Plastiken* (2012), *Medaillen* (2012), *Holzschnitte* (2017).

## Premioj 
Göbel ricevis multajn premiojn i.a. en 2001 en Novjorko de "American Numismatic Society", en Parizo en 2002 fare de "Fédération Internatioanle de la Médaille", en 2013 fare de "Deutsche Gesellschaft für Medaillenkunst" (premio por la verkaro). Laŭdatas ankaŭ la dokumentada kaj kritika valoro de liaj medaloj kiuj konsideratas pro ilia malgrandeco "monumentoj por la manoj".

## Arto en la publika spaco 
eta|upright|*Fortuna-fonto en Freiberg*
Liaj plej konataj publikaj artverkoj:
* Fortuna-fonto en Freiberg (Saksio)
* Monumento pri juna Johann Sebastian Bach sur la foirejo en Arnstadt (1982/1984),
* Monumento por Bertolt Brecht sur la urbodoma placo en Dessau (1976/1981),
* La „malmodernaj samtempuloj“, ankaŭ „komenco de serio“, en Grimma-strato en Lepsiko (1986/1989)
* Monumento por la asekurkompanio-fondinto Ernst-Wilhelm Arnoldi sur Arnoldi-placo en Gotha, pro sia pridisputata arta prezentado kun streĉite kurba dorso popoldire mokata kiel *ĝibulo* (1991)
* La Göbel-fonto sur la *Hall*-foirejo en Halle: Temo estas la urba historio de Halle. La prezentado de kardinalo Albrecht kun sia amorantino kaŭzis jam antaŭ la starigo akrajn diskutojn.
* Omaĝaĵo por la dukino Luise Dorothea (Sachsen-Meiningen) en Gotha.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ausstellung im Volkspark: Bernd Göbel
* Die Göde Sammler Stiftung: Portrait Bernd Göbel

Kategorio:Germanaj skulptistoj
Kategorio:Germanaj desegnistoj
Rudolf Balejík

**Rudolf Balejík** (naskiĝis la ; mortis la  en Trenčín) estis slovaka esperantisto. Li estis delegito de UEA pri sporto, vegetarismo kaj naturismo en Trenčín, prezidanto de E-klubo en Trenčín. Li prelegis dum AEST en 1981.

Balejík, Rudolf
Balejík, Rudolf
Balejík, Rudolf
Proteo (luno)

**Proteo** estas la dua plej granda satelito de Neptuno, kaj unu el plej malhelaj korpoj de la sunsistemo.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrata de Stephen P. Synnott kaj Bradford A. Smith sur kliŝaĵoj senditaj de la kosmosondilo Voyager 2 iom antaŭ la . Ĝi tiam ricevis la maldaŭran nomon **S/1989 N 1**.

Kvankam pli granda ol Nereido, ĝi estis malkovrita nur kvardek jaroj pli malfrue, ĉar, krom esti malhela, ĝi estas tiel proksima de Neptuno ke ĝi estas malfacile videbla en ties lumo.

## Nomo 
Ĝi ricevis en 1991 la nomon de la helena mardio Proteo (greke: Πρωτεύς, *Proteus*), fama pro sia kutimo ŝanĝi je formo.

## Ecoj 
Ĝi aperas kiel pli-malpli globforma korpo, kies larĝaj pecoj estus elŝiritaj, tiu kiu faras el ĝi la plej ne-sfera luno el la sunsistemo. Kovrita de krateroj, ĝi montras nenian geologian aktivecon. Oni opinias, ke ĝia grando estas maksimuma por ne-sfera korpo; se ĝi estus pli granda, ĝi sferiĝus pro sia propra gravito.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  Proteo, el "*Księżyce planet Układu Słonecznego*"
*  Proteo (angla versio)
*  Proteo, el "*Solar System Exploration*" 
*  Proteo, el "*Destination Neptune*"
*  el "*The planetary society*"
*  el "*Views of the Solar System*"
*  La malgrandaj satelitoj de Neptuno 
*  Proteo, el la paĝaro de Jean-Michel
*  Proteo, el "*La naŭ8 planedoj*" 
*  Proteo (angla versio de "*La naŭ8 planedoj*")
*  Proteo (el "*Projekto Luno*")

Kategorio:Lunoj de Neptuno
Ernst Rietschel

eta|dekstra|200ra|Ernst Rietschel, gravurita far Julius Thaeter
**Ernst Friedrich August Rietschel** (* 15-an de decembro 1804 en Pulsnitz; † 21-an de februaro 1861 en Dresdeno) estas unu el la plej gravaj germanaj skulptistoj de la malfru-klasikismo. La skulptaĵoj verkitaj de li, kiel ekzemple la Goethe-Schiller-monumento en Vajmaro aŭ la Lessing-monumento en Brunsvigo definitive pregis la bildon pri Germanio kiel lando de poetoj kaj pensantoj.

## Gravaj verkoj (elekto) 
eta|dekstra|200ra|hochkant|
* *Neptunfiguro* por fontoinstalaĵo en Nordhausen (1828). Kopia gisaĵo el 1838 staras antaŭ la remizo de la kastelo Klein-Glienicke, Berlino.
* *Reĝo-Frederiko-Aŭgusto-monumento* en Dresdeno (1828–1835), ekde 2008 sur la *Schlossplatz*
* *Frontonoreliefo ĉe la berlina operejo Unter den Linden]* (1844)
* *Pietà* en la Imperiestro-Frederiko-maŭzoleo en Potsdamo 1847-1854
* *Lessing-monumento* en Brunsvigo (1849), farita de Georg Howaldt en Brunsvigo
* *Goethe kaj Schiller Monumento* en Vajmaro (1856)
* *Kvadrigo kun Brunonia* por la kastelo en Brunsvigo (1857), farita de Georg Howaldt en Brunsvigo
* *Carl-Maria-von-Weber-monumento* en Dresdeno (1858)
* *Luteromonumento* (la plej granda reformacia monumento de la mondo) en Worms (inaŭgurita en 1868)
* *Rietschelgiebel*, spolio de la unua dresdena Semperoper en Bautzen

* Krome li verkis i.a. skulptaĵojn por la universitata domo en Lepsiko, por la *Semper*-operejo en Dresdeno kaj por la operejo en Berlino.

## Monumentoj 
* Monumento en Dresdeno (antaŭ *Sekundogenitur* sur *Brühlsche Terrasse*) de Johannes Schilling
* Monumento sur la foirejo de Pulsnitz, konceptita kaj realigita far unu el liaj lernantoj
eta|dekstra|200ra|hochkant|Monumento honore al Ernst Rietschel sur *Brühlsche Terrasse* en Dresdeno

## Literaturo 
* Ernst Rietschel, Christian Rietschel (Hrsg.): *Erinnerungen aus meinem Leben*. 2. Auflage. Evang. Verl.-Anst., Berlin 1963.
* Gertraud Bartonietz: *Ernst Rietschel*. Stadt Pulsnitz, Pulsnitz 1987.
* Martin O. Johannes: *Ernst Rietschel, der Bildhauer*. Heimatwerk Sachsen, Dresden 1938.
* Monika Schulte-Arndt: *Ernst Rietschel als Zeichner*. Verlag Philipp von Zabern, München 1995.

## Eksteraj ligiloj 
* Ernst-Rietschel-Kulturring: Vollständige Werkliste und eine ausführlichere Biographie

Kategorio:Germanaj skulptistoj
Veltheim AG

**Veltheim** estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 1396 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
La vilaĝo Feltheim situas sur ebenaĵo ĉe la fino de la valo de Schenkenberg okcidente de la rivero Aro.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 5,24&nbsp;km², de kiuj 1,76&nbsp;km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,77&nbsp;km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 700 m s.m. sur la kresto de la monto *Gisifluh*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 340 m s.m. ĉe la bordo de la rivero Aro.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Veltheim limas en nordo al Schinznach-Dorf, en oriento al, Holderbank, en sudoriento al Möriken-Wildegg, en sudo al Auenstein, kaj en okcidento al Oberflachs.

## Trafiko 
La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinioj de Schinznach-Dorf al Wildegg kaj de Brugg al Thalheim.

Veltheim situas ĉe la kantona ĉefvojo de Brugg al Araŭo. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1 troviĝas en distanco de 6 kilometroj sudoriente en Möriken-Wildegg.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Veltheim datiĝas el la jaro 1261 kiel *Veltein*.

En la 13-a jarcento sur rokteraso sude de la vilaĝo estis konstruita la Kastelo Wildenstein, kie residencis la Senjoroj de Rinach, vasaloj de la Habsburgoj. En la jaro 1415 la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion kaj Veltheim fariĝis parto de Berna Argovio. Veltheim fariĝis tiam tribunala distrikto de la berna voktejo Schenkenberg. Post la abandono de la Kastelo Schenkenberg en la jaro 1720 la sidejo de la vokto fariĝis la Kastelo Wildenstein.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Veltheim fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

## Vidu ankaŭ 
* Veltheim

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Veltheim
Julius Hübner

[eta|dekstra|Portreto de [Ernst Ludwig Heim el 1833]]
[eta|Pentraĵo pri feino [Meluzino]]
Rudolf **Julius** Benno **Hübner** (* 27-an de januaro 1806 en Oels en Silezio; † 7-an de novembro 1882 en Loschwitz) estis germana pentristo. Filo lia estis la klasika filologo Emil Hübner.

El lia unua periodo devenas i.a.:

* *Christus und die Evangelisten* (Kristo kaj la evangeliistoj) (1835, preĝejo je Meseritz)
* *Hiob und seine Freunde* (Jobo kaj liaj amikoj) (Städelsches Institut je Frankfurto)
* *Das Liebespaar des Hohenliedes*
* *Christuskind auf Wolken* (Nacia galerio je Berlino)
* *Die Schutzengel* (samloke)
* *Felicitas und der Schlaf aus Tiecks "Octavianus"* (Muzeo je Breslau)
* *Gemälde "Auferstehung" 1845 (St. Marien - preĝejo, Dommitzsch Saksio)
Por la Imperiestra Salono de la *Römer* en Frankfurter li pentris Frederikon la 3-an, por la urba preĝejo je Meißen Kriston, por la Foiropreĝejo en Halle grandan altarbildon: *Sehet die Lilien auf dem Feld*, laŭ la montoprediko.

En Dresdeno ekestis:
* *Das goldene Zeitalter* (Dresdena galerio, ripetaĵo en la Berlina Nacia Galerio),
* Granda bildo el la apokalipso: la putino Babilono sur sepkapa drako super nuboj, dum kiam la anĝelo de la Sinjoro interpretas la vizion al la evangeliisto (1852, Petersburg)
* *Karlo la 5-a en Yuste*
* *La lastaj tagoj de Frederiko en Sanssouci*
* *Amor im Winter*
* *Magdalena vor dem Leichnam Christi*
* *der Jesusknabe im Tempel*
* *Die Disputation Luthers mit Eck'' (Dresdena pentraĵogalerio).

## Vidu ankaŭ 
Duseldorfa Pentradoskolo

## Ligoj eksteren 
*  Leben und Werk des Malers Rudolf Julius Benno Hübner (1806-1882) – Detalaj informoj
*  - Katalogo de verkoj
* 

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Germanaj poetoj
Jean Nidetch

**Jean NIDETCH** (naskiĝis en 1923 en Broklino, Novjorko), estas la fondinto de Weight Watchers organizaĵo.

Ŝi estis tro peza dommastrino, kiu manĝis dolĉaĵojn, prefere t.n. *marshmallows* kovritaj de ĉokolado. Ŝi pezis preskaŭ 100 kg. Ŝi komencis dieton kaj sukcesis. Ŝi rakontis pri tiu sukceso al amikinoj. Post unu jaro ŝi fondis la klubon *Weigt Watchers International*, pezo-observantoj internacia, kompanio, kiu nun havas vendosumon de 1,4 miliardoj da dolaroj.

En 1978, *Weight Watchers* estis vendita al la firmao H. J. Heinz.

## fontoj 
* Jean Nidetch at PBS.org
* Jean Nidetch  at HoratioAlger.org
* The History of Weight Watchers at DWLZ.com
* Der Spiegel 13/2010

Kategorio:Usonaj entreprenistoj
Kategorio:Usonanoj
Proteo (apartigilo)

**Proteo** estas la nomo de:
* Proteo ; mara diaĵo de la helena mitologio, kiu donis sian nomon al:
** La proteo : kavernloĝanta amfibio;
** Proteo : unu el la naturaj satelitoj de Neptuno.
Gallenkirch

**Gallenkirch** estas iama komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 142 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008. Ekde la 1-a de januaro 2013 ĝi estas parto de la nova komunumo Bözberg.

## Geografio 
La vilaĝo, kiu laŭ loĝantaro estas la dua plej malgranda de la kantono, situas sur altebenaĵo de la Tavola Ĵuraso duonan kilometron okcidente de la Bözberg-Pasejo. En nordokcidento de la komunumo situas profunda ravino, en kiu troviĝas unu el la fontoj de Sissle.

La iama komunumo etendiĝis sur areo de 1,37 km², de kiuj 0,26 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,10 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de 582 m s.m. en la regiono *Holzmatten*, la plej malalta punkto situas sur alteco de 490 m s.m. en fundo de la ravino.

## Iamaj najbaraj komunumoj 
La iama komunumo Gallenkirch limis en nordoriento al Unterbözberg, en sudo al Linn, kaj en nordoriento al Effingen.

## Trafiko 
Gallenkirch situas 250 metrojn sude de la kantona ĉefvojo de Bazelo al Zuriko tra la Bözberg-Pasejo, kun kiu ĝi estas konektita kun du lokaj stratoj. La komunumo estas konektita al la publika transportreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Linn. Ĉe la ĉefvojo troviĝas ankaŭ haltejo de la poŝtaŭtolinio de Frick al Brugg.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Gallenkirch datiĝas el la jaro 1338 kiel *Gallenkilch*.

Laŭ legendo en Gallenkirch restadis la iraj misiistoj Sankta Columban kaj Sankta Gallus ĉi tie en la jaro 612 dum ilia vojaĝo al Sankt-Galo, kie Gallus fondis la emeritejon el kiu estiĝis la Monaĥejo Sankt-Galo kaj la hodiaŭa urbo. Por memoro al Sankta Gallus estis konstruita la Gallus-Kapelo. En mezepoko la kapelo tamen estis abandonita kaj poste transformita al loĝdomo, la Gallus-Domo, kiu ankoraŭ hodiaŭ ekzistas. En la jaro 1460 la urbo Berno aĉetis de la tiama posedanto, la Monaĥejo Säkingen la regorajtojn pri la loko, kaj integris ĝin al la tribunala distrikto Thalheim de la voktejo Schenkenberg. Ĝi nun estis parto de Berna Argovio.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Gallenkirch fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Gallenkirch
* Gallenkirch en la Historia Leksikono de Svislando
Hausen AG

**Hausen** estas komunumo en la distrikto Brugg de Kantono Argovio, Svislando. Ĝi havis 2881 loĝantojn je la 31-a de decembro 2008.

## Geografio 
Hausen situas proksimume 3 kilometrojn sude de la distriktĉefurbo Brugg en ebena flanka valo inter la rivero Aro kaj la ebenaĵo Birrfeld. En nordo Hausen komplete kunkreskis kun la komunumo Windisch.

La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 3,21 km², de kiuj 1,52 km² estas kovritaj de arbaro kaj 0,95 km² de konstruaĵoj. La plej alta punkto de la komunumo situas sur la kulmino de la monto *Eiteberg*, dum la plej malalta punkto situas sur alteco de 370 m s.m. ĉe la suda komunumlimo.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo limas en nordo al Brugg kaj Windisch, en oriento al Mülligen, en sudo al Lupfig, en sudokcidento al Scherz, kaj en okcidento al Habsburg.

## Trafiko 
Hausen estas konektita al la publika trafikreto per la poŝtaŭtolinio de Brugg al Birr. Du kilometrojn sude de la vilaĝo troviĝas la plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A3.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Hausen datiĝas el la jaro 1254 kiel *Husen*.

En la jaro 1990 oni trovis dum konstrulaboroj bone konservitan akvedukton el la romia epoko, kiu provizis la romian urbon Vindonissa kun trinkakvo el la ebenaĵo Birrfeld.

En mezepoko Hausen apartenis al la propra voktejo de la Habsburgoj kaj do al ilia unua posedaĵo. En la jaro 1397 la Habsburgoj koncedis la posedorajtojn kaj la malaltan jurisdikcion al la Monaĥejo Königsfelden.
En la jaro 1415 la trupoj de la Svisa Ĵurkomunumo konkeris Argovion, kaj Hausen fariĝis nun parto de la Berna Argovio. En la jaro 1528 la Monaĥejo Königsfelden kadre de la reformacio estis mondigita, kaj la iama propra voktejo de la Habsburgo nun fariĝis la berna voktodistrikto Königsfelden.

En aprilo 1798 eksplodis la Helveta Revolucio kaj kun helpo de francaj trupoj Argovio estis liberigita de la ĵurkomunuma servuteco. Hausen fariĝis nun komunumo de la nove fondita Kantono Argovio. Ĝis la jaro 2003 la komunumo oficiale nomiĝis **Hausen ĉe Brugg** (germane: **Hausen bei Brugg**).

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Hausen

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Hausen
* Hausen AG en la Historia Leksikono de Svislando
Seksa orientiĝo

**Seksa orientiĝo** koncernas psikologiajn aspektojn: kiu altiras onin, en psikologia, emocia kaj spirita niveloj, rilate la sekson kaj la genron de la altiranta homo, kun evidenta rilato kun la oniaj sekso kaj genro.

Oni distingas kvar seksajn orientiĝojn:
* aliseksemo - allogo al personoj de alia sekso
* samseksemo - allogo al personoj de sama sekso
* ambaŭseksemo - allogo al personoj de ambaŭ seksoj
* neniuseksemo - neniu allogo al personoj
Krome, estas ĉiuseksemo - allogo al personoj sendepende de sekso aŭ al personoj de ambaŭ seksoj kaj eĉ aliaj situacioj (ekzemple neduumuloj).

Laŭ klasifikoj de malsanoj ICD-10 kaj DSM-IV neniu el la seksaj orientiĝoj estas pritraktata kiel psika perturbo.

Foje en medicinaj socioj aperas postuloj por agnoski kiel seksa orientiĝo ankaŭ neniuseksemo, sed nune daŭras enketoj kaj diskutoj ĉu ĝi estas seksa orientiĝo aŭ psika perturbo. Oni povas diri, ke kelkaj neseksemaj personoj plenumas kriterion "manko aŭ perdo de la seksumaj bezonoj", sed la plejmulto da personoj kiuj sinpritaksas senseksemaj estas kontenta pro tio.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Ama orientiĝo
* Diverseco seksa kaj genra (DSG)
* Metroseksemo
* Principoj de Jogjakarto
* Seksallogo


Kategorio:Interpersona rilatado
Oedo

**Oedo** (Hangul: 외도; Hanĝa: 外島) estas insulo de la urbo Geoĝe, provinco Gjeongsangnam-do, Sud-Koreio. Ĝi estas mara okcidentstila botanikĝardeno en Nacia Parko Halljeo Haesang, konstruita de Lee Ĉang-ho kaj lia edzino, Ĉoi Ho-suk, kiam ili ekloĝis la insulon en 1969.

## Historio 
Pasintece, Oedo estis nur dezerta insulo farita nur el rokoj. Ekzistis nek elektro nek telefono pro ĝia izoliteco.

Nur ok familioj loĝis en Oedo ĉar estis tre malfacile alveni al la insulo pro la manko de haveno dum la sendependo de Koreio.

Sinjoro Lee kaj lia edzino komencis kreante la tutan ĝardenon. Unue ili plantis mandarinojn kaj bredis porkojn, sed tio fiaskis, do la du ekpensis konstrui botanikan ĝardenon.

Nuntempe la ĝardeno estas hejmo por multaj raraj plantspecoj.

Kategorio:Naciaj parkoj de Sud-Koreio
Eduard Bendemann

eta|dekstra|200px|Eduard Bendemann, memportreto
[eta|dekstra|200px|[Carl Christian Vogel von Vogelstein – *Pentristo Eduard Bendemann*, kreto sur papero, 1838]]

**Eduard Julius Friedrich Bendemann** (* 3-an de decembro 1811 en Berlino; † 27-an de decembro 1889 en Duseldorfo) estis germana pentristo kaj grava reprezentanto de la *duseldorfa pentroskolo*.

## Verkoj (elekto) 
eta|dekstra|200px|Felix Mendelssohn Bartholdy
* *Boas und Ruth*
* *Die trauernden Juden im Exil* (1832)
* *Zwei Mädchen am Brunnen* (1832)
* *Felix Mendelssohn Bartholdy* (1833) vd. bildo dekstre
* *Jeremias auf den Trümmern von Jerusalem* (1837)
* *Die Künste am Brunnen der Poesie* (Fresko)
* *Die Ernte*
* *Wegführung der trauernden Juden in die babylonische Gefangenschaft* (1872)
* *Nathan der Weise*
* *Penelope* (1877)

## Literaturo 
* Sigrid Achenbach (Hrsg.): *Eduard Bendemann, 1811–1889. Die Werke in den Staatlichen Museen zu Berlin und im Mendelssohn-Archiv der Staatsbibliothek zu Berlin Preußischer Kulturbesitz. Katalog zur Ausstellung des Kupferstichkabinetts Eduard Bendemann. Zeichnungen, Alte Nationalgalerie, 16.11.2007–24.02.2008*, Berlin: G+H Verlag 2007.
* Silke Brandmeier: *Die Künste am Brunnen der Poesie*, Berlin: Schadow-Gesellschaft 2000.
* Josef Schrattenholz: *Eduard Bendemann. Betrachtungen und Erinnerungen*, Düsseldorf 1891.

## Eksteraj ligiloj 
## Referencoj 
Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Romantikaj pentristoj
Kategorio:Germanaj judoj
Kategorio:Judaj pentristoj
Ilkley

eta|dekstra|200px|*The Grove*, ĉefa vendejstrato de Ilkley, karakterizata de larĝaj trotuaroj por promenado
**Ilkley** estas banurbo en Okcidenta Jorkŝiro (angle West Yorkshire, regiono en norda Anglio). Ĝi troviĝas 12 mejlojn (19 kilometrojn) norde de la urbego, Bradford. La urbo havas loĝantaron de 13,828 (laŭ la popolnombrado de 2001).

Pro la banurba heredaĵo de Ilkley kaj la proksima belega kamparo, turismo ludas tre gravan rolon por la urbo. La centro de Ilkley karakteriziĝas per la arkitekturo de la epoko de la reĝino Viktoria, larĝaj stratoj kaj multaj floroj. Ilkley estas ankaŭ tre konata en Anglio pro la Ilkley Moor (erikejo-monteto), kiu estas la temo de la popola kanto "On Ilka Moor Baht 'at" (Sur la erikejo-monteto de Ilkley sen ĉapelo). La vortoj de la kanto estas en la loka dialekto.

## Eksteraj Ligiloj 
* Ilkley.org
* Fotarta Klubo de Ilkley

## Referencoj 
Kategorio:Urboj de Okcidenta Jorkŝiro
Laktoprodukto

upright|eta|Tri sudafrikaj laktoproduktoj: skatolo de kremo, nome longdaŭra lakto, botelo de elfraga trinkebla jogurto, kaj kartonujo de pasifrukta jogurto.
**Laktoprodukto** aŭ **laktaĵo** estas tipo de manĝaĵo produktita el aŭ enhavanta lakton de mamuloj, ĉefe el bovino, akvobubalinoj, kaprinoj, ŝafinoj, kamelinoj, kaj escepte el homoj. Laktoprodukto estas manĝaĵoj kiel jogurto, fromaĝo, kaj butero. Instalaĵo kiu produktas laktoproduktojn estas konata kiel laktouzino, laktofabriko aŭ laktoproduktejo. Laktoproduktoj estas konsumitaj tutmonde, kun la escepto de multo el Orienta kaj Sudorienta Azio kaj en kelkaj partoj de centra Afriko.

Laktoproduktado estas fako de agrikulturo por longdaŭra produktado de lakto, kiu estas procezita (ĉu en la farmo aŭ ĉe laktouzino, ambaŭ el kiuj povas esti nomitaj laktoproduktejo) por eventuala vendo de laktoprodukto.

## Referencoj 
Kategorio:Lakto
Kategorio:Bovenoj
Kategorio:Laktoprilaboro
Dániel Antal

**ANTAL Dániel** estis rumanuja hungara agronomo, instruisto naskiĝinta en Transsilvanujo en Satmaro la 20-an de junio 1901 kaj mortinta en Kluĵo la 22-an de februaro 1972.

## Kariero 
Antal finis agrokulturan akademion en Debreceno kaj revenis en sian naskiĝurbon, kie li estis oficisto, poste agronomo en Berchieşu, pli poste en Deĵo. Ekde 1950 li estis profesoro en la instituto pri agroscienco de Kluĵo.

## Verkoj 
* *Dedrádszéplak helyzetképe (Dés, 1941);
* *Ültessünk gyümölcsfát* (Bukarest, 1949);
* *Növényterméstani jegyzetek* (Cluj-Kolozsvár, 1952–53);
* *Gyümölcstermesztés* (Bukarest, 1954);
* *Család és szolgálat* (memoraĵoj, enkonduko Edgár Balogh, Bukarest, 1971);
* *Antal Márton indulása''. Historia rakonto (pretigita por presejo de Miklós Kassay, Bukarest, 1976.

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj agronomoj
András Angyal

**ANGYAL András** [pr. andjal] estis usonana hungardevena psikiatro, psikologo naskiĝinta en Transsilvanujo en 1902 kaj mortinta en Bostono (Usono) la 4-an de junio 1960.

## Kariero 
Angyal pasigis sian infanaĝon en Transsilvanujo, li diplomiĝis pri psikologio en Vieno en 1927 kaj pri medicino en Turino en 1932. En tiu jaro subtenite de la fondaĵo Rockefeller li esploris en la Universitato Yale (Usono) sub direkto de Edward Sapir la influon de kulturo al la repremado de la individueco, poste dum 12 jaroj li estis esplorgvidanto pri skizofrenio en la ŝtata malsanulejo de Worcester (Masaĉuseco). Ekde 1945 ĝis sia morto li faris privatan medicinan praktikon en Bostono.

## Verkoj 
* *A Theoretical Model for Personality Studies* (1951)
* *Foundations for a Science of Personality* (USA, 1971);
* *Neurosis and Treatment. A Holistic Theory* (New York-London-Sydney, 1965).

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon
* Magyar orvoséletrajzi lexikon

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo pri sciencisto

Kategorio:Hungaraj psikologoj
Kategorio:Usonaj psikologoj
Kategorio:Hungaraj psikiatroj
Kategorio:Usonaj psikiatroj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Hominioj

eta|312x312ra|La taksonomia klasifikado de  hominioj
**Hominioj** () estas tribo de homedoj (familio *Hominidae*) en la subfamilio Homenoj (*Homininae*). Tiu tribo entenas speciojn de genro *homo*, tiel la hodiaŭ vivantan  homon *(Homo sapiens)* kaj la antaŭulojn de tiu ĉi genro.

## Sistematiko 
Oni kalkulas krom la genro homo, sekvajn genrojn al tribo Hominini:
**Sahelanthropus* (diskutita)
**Orrorin* (diskutita)
**Ardipithecus*
**Australopithecus* / *Kenyanthropus*
**Paranthropus*

Kategorio:Homa evoluo
Kategorio:Homenoj
Kategorio:Homedoj
János Antal (poeto)

**ANTAL János** estis hungara poeto, verkisto, ĵurnalisto naskiĝinta en Budapeŝto la 17-an de oktobro 1907 kaj mortinta en Sovetunio en decembro de 1943. Li estis la filo de pedagogo Márk Antal.

## Kariero
János Antal alvenis en Kluĵon kun sia elmigrinta patro. Li travojaĝis la pli grandajn urbojn de Eŭropo. En Budapeŝto li aliĝis al la laborista movado, li iĝis ano de la eksterleĝa komunista partio. Li publikis en gazetoj Korunk, 100%, Társadalmi Szemle kaj Gondolat. Li estis redaktoro de la partigazeto *Kommunista*. En 1937 oni arestis kaj kondamnis lin al 6-jara malliberejo. En 1942 forportis lin al orienta fronto kaj li mortis tie je tifo.

## Poemvolumo
**Verseskönyv* (kune kun Andor Becsky, Kolozsvár, 1923);
**Szüzesség. Két lélek története*, (Kv. 1928).

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon 
*Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaroj de la Dua Mondmilito
Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Nekredeblaj aventuroj de italoj en Rusio

**Nekredeblaj aventuroj de italoj en Rusio** (ruse ) estas soveta-itala komedio filmita en la jaro 1974.

Al kliniko estas alveturigita mortanta maljunulino, kiu ankoraŭ havas tempon por sciigi nepinon, ke ŝi enfosis antaŭ Granda oktobra socialista revolucio en Leningrado trezoron. Kaj tiel okazos, ke ĉiuj, kiuj estis en la malsanulejo en ŝia proksimeco, subite troviĝas en la sama aviadilo direktanta en la ĉefurbon de USSR: ĉefkuracisto de la malsanulejo, du ŝoforoj de sanitaraŭto, edzo de virino, kiu atendis en la kliniko akuŝon, viro kuracanta sian rompitan kruron kaj memkompreneble la nepino de la maljunulino. La klopodo akiri la trezoron estas granda, sed nur la nepino konas la alian parton de indico, kiu tre helpos ŝin en la serĉado. Netradicia kunprodukta kunlaboro enigis en komedion, kiu ne ŝajnigas tro realaĵon, sed ĝi kapablas deŝiri per rapideco kaj vigle pasanta agadlinio.

Kategorio:Italaj komediaj filmoj
Kategorio:Sovetiaj komediaj filmoj
Kategorio:Italaj aventuraj filmoj
Kategorio:Sovetiaj aventuraj filmoj
Kategorio:Filmoj pri Sankt-Peterburgo
Kategorio:Romo en filmoj
Kategorio:Moskvo en filmoj
Kategorio:Ruslingvaj filmoj
Kategorio:Italalingvaj filmoj
Kategorio:Filmoj pri leonoj
Kategorio:Filmoj pri milicanoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1974
Kategorio:Italoj laborintaj en Rusio
Kismakulo

eta|Kismakuloj sur la knabina kolo
**Kismakulo** aŭ **suĉmarko** ( aŭ ) estas popola esprimo por dumtempa ekimozo aŭ makulo, kiu estiĝis per intensa kisado (ĉefe per arda suĉado sed eventuale ankaŭ per mordo), pro kio okazos damaĝigo de etaj subhaŭtaj vaskuloj. El kuracista vidpunkto temas pri malgranda hematomo. Ĝi havas blulilan koloron, t.e. similan kolorigon, kiel ĉe aliaj tipoj de ekimozoj, eventuale kreas ĝin aro da ruĝaj makuletoj. Ĝi povas esti rezulto de amludo kaj ĝi povas aperi kie ajn sur la korpo, ofte sur la kolo. Tempo, dum kiu la kismakulo estas videbla, balanciĝas; ekde kelke da tagoj ĝis kelke da semajnoj. La resaniĝadon rapidigas malvarmigado per glacio aŭ per kremoj kun vitamino K.

## Ligiloj 
### Referencoj 
### Eksteraj ligiloj 
*  eSensuality - All About Love Bites 
*  Kobiety - Z języczkiem czy bez? 
*  Sex Woordenboek - Zuigzoen 

Kategorio:Homa sekseco
Lucero

**Lucero** (n. **Lucero Hogaza León** la 29-an de aŭgusto 1969), estas meksika aktorino kaj kantistino. Ŝi ekstartis sian karieron en la aĝo de 10 jaroj kiel **Lucerito** (Lucerito). Ŝi estas edziniĝinta kun kantisto Manuel Mijares, kun kiu ŝi havas du infanojn. Ŝia patrino, aktorino kaj produktorino Lucero León, estas ŝia manaĝero.

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Meksikaj aktoroj
Kategorio:Meksikaj infanaj aktoroj
Kategorio:Meksikaj kantistoj
Kategorio:Hispanlingvaj kantistoj