open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Liudolfidoj

[eta|hochkant|la „ Otto-idoj“ – artaĵo antaŭ la [katedralo de Magdeburg]]
La **Liudolfidoj**, ankaŭ nomataj **Otto-idoj** aŭ **Otidoj**, germane *Liudolfinger*, *Ottonen*, estis saksa gento kaj germana dinastio. La Liudolfidoj regis en la orientfranka regno de 919 ĝis 1024. La plej malnova familia ano estis grafo Liudolfo (mortis 866). La nomo Otto-idoj venis de la tri liudolfidaj imperiestroj: Oto la 1-a, Oto la 2-a kaj Oto la 3-a.

## Komencoj 
[eta|hochkant|[Henriko la Birdisto|Henriko la 1-a]]
[eta|hochkant|[Oto la 1-a (Sankta Romia Imperio)|Oto la 1-a]]
[eta|hochkant|[Oto la 2-a (Sankta Romia Imperio)|Oto la 2-a]]
[eta|hochkant|[Oto la 3-a (Sankta Romia Imperio)|Oto la 3-a]]
[eta|hochkant|[Henriko la 2-a (Sankta Romia Imperio)|Henriko la 2-a]]
*(kompletigenda)*

## Reĝoj kaj Imperiestroj 
* Henriko la 1-a
* Oto la 1-a
* Oto la 2-a
* Oto la 3-a
* Henriko la 2-a

## Pliaj famaj Liudolfidoj 
eta|maldekstra|tabulo de la parenceco de la Liudolfidoj el la dua duono de la 12-a jarcento
*(kompletigenda)*

## Vidu ankaŭ 
* Abatinejo Gandersheim
* Abatinejo Quedlinburg

## Literaturo 
* Gerd Althoff: *Die Ottonen. Königsherrschaft ohne Staat*. 2., erw. Auflage. Kohlhammer, Stuttgart u.a. 2005, ISBN 3-17-018597-7.
* Matthias Becher: *Rex, Dux und Gens. Untersuchungen zur Entstehung des sächsischen Herzogtums im 9. und 10. Jahrhundert.* Husum 1996 (Historische Studien Band 444)
* Helmut Beumann: *Die Ottonen*. 5.&nbsp;Aufl. Kohlhammer, Stuttgart u.a. 2000, ISBN 3-17-016473-2.
* Klaus G. Beuckers, Johannes Cramer, Michael Imhof (Hrsg.): *Die Ottonen. Kunst, Architektur und Geschichte*. Imhof, Petersberg 2002, ISBN 3-932526-91-0
* Patrick Corbet: ''Les saints ottoniens. Sainteté dynastique, sainteté royale et sainteté féminine autour de l'an Mil*. (Beihefte der Francia, 15). Thorbecke, Sigmaringen 1986, ISBN 3-7995-7315-1 (online)
* Winfried Glocker: *Die Verwandten der Ottonen und ihre Bedeutung in der Politik. Studien zur Familienpolitik und zur Genealogie des sächsischen Kaiserhauses.* Köln/Wien 1989 (Diss. zur mittelalterlichen Geschichte 5)
* Hagen Keller: *Die Ottonen*. Beck, München 2001, ISBN 3-406-44746-5.
* Hagen Keller, Gerd Althoff: *Spätantike bis zum Ende des Mittelalters. Die Zeit der späten Karolinger und der Ottonen. Krisen und Konsolidierungen 888–1024*. 10., völlig neu bearbeitete Auflage. Klett-Cotta, Stuttgart 2008, ISBN 978-3-608-60003-2 (= *Handbuch der deutschen Geschichte*. Bd.&nbsp;3.)
* Ludger Körntgen: *Ottonen und Salier*. 3., durchgesehene und bibliographisch aktualisierte Auflage, Wissenschaftliche Buchgesellschaft. Darmstadt 2010, ISBN 978-3-534-23776-0.
* Bernd Schneidmüller, Stefan Weinfurter: *Ottonische Neuanfänge*. Philipp von Zabern, Mainz 2001, ISBN 3-8053-2701-3
* Reinhard Wenskus: *Sächsischer Stammesadel und fränkischer Reichsadel.'' Göttingen 1976 (Abhandlungen der Akademie der Wissenschaften in Göttingen, phil.-hist. Kl. 3. Folge Nr. 93)

## Eksteraj ligiloj 
* Grablege Liudolfs und der frühen Liudolfinger in Gandersheim 


Kategorio:Dinastioj
Kategorio:Historio de Germanio
Kategorio:Sankta Romia Imperio
*Liudolfidoj
*Liudolfidoj
Prvoslav Vujčić

**Prvoslav Vujčić** (en serba lingvo: Првослав Вујчић; naskita la 20an de julio 1960) estas serba-kanada verkisto, poeto, tradukisto, kolumnisto kaj aforisto. Vujčić estis priskribita kiel unu el la plej eminentaj serbaj verkistoj en la serba diasporo.

Li estas la fondinto de la Urba Libra Cirklo, bazita en Kanado.

## Biografio
Vujčić estis naskita en Požarevac al gepatroj Jefrem kaj Nadežda kaj vivis en Kanado ekde 1987. Li estas membro de la *Association of Writers of Serbia* (Unuiĝo de Verkistoj de Serbio), la Reĝa Kanada Legio, la *Canadian Association of Journalists*, la Serba Literatura Societo, la Asocio de Verkistoj de Serba Respubliko kaj de la Uson-bazita Internacia Unuiĝo de Verkistoj. Li estas ankaŭ honora membro de la *Desanka Maksimović Serbian Canadian Association*. Vujčić estas prezentita en la libro *Moždana veza sa Srbijom, 100 dragulja srpskog rasejanja* (Cerbo-Ligo kun Serbio, 100 Juveloj de la serba diasporo) fare de Radivoje Petrović, PhD. La libro havas la "cent-plej-konatajn serbojn ĉie en la tutmonda serba diasporo." Li ankaŭ estis prezentita sur la kovrilo de la libro de la Ministerio de Diasporo de la Respubliko de Serbio nomita *U čast pisaca iz rasejanja/In honour of writers in the diaspora*.

En 2014, Vujčić sciigis ke li estos kandidato por Urbestro de Toronto en la urbestra elekto por Toronto de 2018.

## Publikigitaj libroj
*Razmišljanja jednog leša (Beogradska knjiga, 2004)
*Beograde, Dobro je, la iz Toronta tebi de Bi (Beogradska knjiga, 2004)
*Kastriranje-vetra (Beogradska knjiga, 2005)
*Deveto-kolensve/Mira (Beogradska knjiga, 2005)
*Ripozo (UBC Canada Press, 2013)
*Repatrias (UBC Canada Press, 2013)
*Kolektante Salivon (UBC Canada Press, 2013)
*Few Good Little Thoughts (UBC Canada Press, 2013)

## Referencoj
Kategorio:Serbaj verkistoj
Kategorio:Serbaj poetoj
Kategorio:Serbaj ĵurnalistoj
Kategorio:Serbaj filozofoj
Kategorio:Serbaj monarkiistoj
Kategorio:Jugoslavaj disidentoj
Kategorio:Kanadaj verkistoj
Kategorio:Kanadaj poetoj
Kategorio:Kanadaj ĵurnalistoj
Kategorio:Serbaj ortodoksuloj
Kategorio:Kanadaj ortodoksuloj
Kategorio:Aforismistoj
Kategorio:Serbdevenaj kanadanoj
Konkero de la Dezerto

[maldekstra|250px|eta|*El malón*, [1845, olepentraĵo de Mauricio Rugendas.]]
[dekstra|250px|eta|La generalo [Julio Argentino Roca fine de la 1870-aj jaroj.]]

La **Konkero de la Dezerto** estis milita kampanjo okazinta inter 1878 kaj 1885 fare de la registaro de Argentino kontraŭ la popoloj de indianoj, ĉefe de las etnoj de mapuĉoj kaj tehuelĉoj, kiu atingis la celon plenumi la faktan kontrolon super la teritorioj de la regionoj Pampo kaj Patagonio kiujn Argentino konsideris parton de sia teritorio, ĉar estis teorie inkluditaj ene de la limoj de la Vicreĝlando Rivero Plata, apartenanta al la hispana monarkio, sed ĝis tiam sub fakta kontrolo de diversaj nacioj de Indianoj.

En historia senco pli amplekse, la termino inkludas ankaŭ la kampanjojn antaŭajn al tiu nomita *Konkero de la Dezerto*, tio estas, la aro de militaj ekspedicioj faritaj de la hispanoj kaj de la naciaj kaj provincaj argentinaj registaroj kiuj sukcedis, kontraŭ la indianoj, antaŭ la granda kampanjo de 1879.

La komenca celo estis finigi la konstantajn atakojn fare de indianoj al bienoj kaj vilaĝoj sed, ĉefe samtempe aligi al la produktivaj planoj la konkeritajn teritoriojn, disdonante ilin al la membroj de la Rura Societo, elstaraj financistoj de tiuj ekspedicioj.
Ne surprizu ke, en epoko kiam ankoraŭ ekzistis sklaveco en Sudameriko, kaj kie eraraj reinterpretoj de la teorioj de Darwin ebligis la enmodigon de ia socia darvinismo, la indianoj estis traktitaj kiel malsupraj estaĵoj, sen la samaj rajtoj kiel la krioloj aŭ la eŭropanoj, kiel okazis en preskaŭ ĉiu angulo de la tiama mondo ĉe aliaj originaj popoloj.

## La kampanjo de Roca 
## La kampanjo de Neŭkeno kaj Río Negro 
## La kampanjo de Andoj 
## Vidu ankaŭ 
* El gaucho Martín Fierro

## Notoj 
## Eksteraj ligiloj 
* "Nicolás Avellaneda", biografio  de Felipe Pigna
* "Consecuencias económicas de la Conquista del Desierto"  - Universitato CEMA
* "Ocupación efectiva de la Región Patagónica por el gobierno argentino"  - Universitato CEMA
* "Campaña del Desierto" Olimpíadas Nacionales de Contenidos Educativos en Internet 
* "La Guerra del Desierto", diferencaj rigardoj de Juan José Cresto, Osvaldo Bayer et al. - ElOrtiba.org 
* Intervjuo al Diana Lenton kaj Walter Del Río 
* "Roca y el mito del genocidio" de Juan José Cresto
* Filmo de Osvaldo Bayer pri kritika historio al la "Campaña al Desierto" 
* Historio de la kaciko Pincen. Indio Bravo 

Kategorio:Historio de Argentino
Kategorio:Genocidoj
Lajos Crescens Dedek

**Lajos Crescens DEDEK** [ludoviko], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Dedek Crescens Lajos** estis hungara historiisto, pastro, bibliotekisto, arkivisto, membro (korespondanta en 1926) de Hungara Scienca Akademio.

Lajos Crescens Dedek http://mek.oszk.hu/03600/03630/html//d/d03820.htm naskiĝis la  1862 en Hungario en Nyitra (nuntempa Nitra en Slovakio). Li mortis la  1933 en Esztergom.

## Biografio 
Lajos Crescens Dedek frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, ekde 1877 li plulernis por esti pastro. En 1885 li pastriĝis. En la sekva jaro li komencis sian pastran karieron en Óbuda. En 1891 li ekhavis postenon en la universitata biblioteko, kie li ricevis ankaŭ arkivajn taskojn. En 1913 li iĝis kanoniko de Esztergom, baldaŭe li estis dekano kaj titulara preposto. Li okupiĝis precipe pri la eklezia historio.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *A magyarországi főpapnevezések történelmének vázlata* (1885, 1886, 1887)
* *A kath. egyház történelme. Különös tekintettel Magyarországra* (Historio de la katolika eklezio - precipe de Hungarujo), (1896)
* *Tu me sequere* (1905)
* *Ezer éves küzdelem ezer éves határainkért* (Batalado miljara por niaj miljaraj limoj), (1912)
* *Monumenta Ecclesiae Strigoniensis III - 1321–1349* (1924)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio
* hungarlingva biografio (la teksto estas legebla maldekstre post klako al litero D kaj serĉante ĝin el la aboco-listo)
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj arkivistoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj prepostoj
Kategorio:Hungaraj kanonikoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Sociedad Rural Argentina

La **Sociedad Rural Argentina** (**SRA**, Argentina Rura Societo) estas privata asocio kiu historie reprezentas la sektoron plej tradician kaj gravan de la agrikulturo, la brutobredado kaj la rura industrio de Argentino. En Argentino, en 1860, post la ŝtata organizado kaj la propra komenco de la historiaj prezidentecoj, kelkaj ruraj entoj ekklopodis krei unikan ruran organizaĵon kiu reprezentu ilin.

Post ses ajroj, nome la 10-a de julio de 1866, la posta tago ke Argentino kvindekjariĝis kiel sendependa ŝtato, grupo de produktistoj estritaj de Eduardo Olivera, fondis asocion por helpi la disvolvigon de la produktado agrikultura kaj brutobreda, kiun ili nomigis "Sociedad Rural Argentina", kies moto estas "kultivi la grundon estas servi al la patrio".

Kategorio:Organizaĵoj en Argentino
Kategorio:Agrikulturo
Ferenc Snétberger

**Ferenc Snétberger** [ŝnEtberger], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Snétberger Ferenc** estas hungara-cigana gitaristo, komponisto, grava muzikisto de la cigana ĵazo.

Ferenc Snétberger http://info.bmc.hu/index.php?node=artists&table=ZENESZ&id=1205 naskiĝis la  1957 en Salgótarján.

## Biografio 
Ferenc Snétberger apartenas al la cigana minoritato en Hungario, li frue lernis muzikon en la familio. En 1987 li aliĝis al triopo "Trio Stendhal", kiu portis tutlandan konatecon. Li multe muzikadis kun László Dés eĉ en Eŭropo, Japanio, Barato, Usono. Li faris komunajn koncertojn ekzemple kun David Friedman, Bobby McFerrin. Ekde 1988 li vivas en Berlino. En 1995 li komponis muzikaĵon memore al holokaŭsto. Li havas edzinon, kiu naskis filon. Li ricevis premion Kossuth en 2014, ekde 2004 ankaŭ aliaj premiojn.

## Elektitaj muzikalbumoj 
* 4 albumoj kun Trio Stendhal inter 1991-2003
* 7 individuaj albumoj inter 1991-2007

## Fontoj 
* hompaĝo
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj ĵazgitaristoj
Kategorio:Hungaraj ĵazkomponistoj
Eskima kiso

eta|dekstra|Eskima kiso

**Eskima kiso** estas tipo de kiso, kiun tradicie faras la inuitoj kaj la sameoj. Du personoj, kiuj ame ŝatas unu la alian, ĝentile frotas siajn nazojn unu kontraŭ la alian por esprimi korinklinon. Oni opinias ke la inuitoj uzas nazojn, anstataŭ de lipoj, ĉar la malvarmega vetero de tiu loko frostigos lipojn de tiuj, kiuj kisos lipe.

## Referencoj 
Kategorio:Antropologio
Kategorio:Sameoj
Kategorio:Inuitoj
Kategorio:Sekso
11086 Nagatayuji

'*11086 *Nagatayuji'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la japanaj astronomoj Kin Endate kaj Kazuro Watanabe elde la observatorio de Kitami en Abaŝiri-subgubernio (insulo Hokajdo).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Yuji Nagata'', iaman direktoron de la Astronomia Societo de Fukuoka kaj interesitan pri kometoj kaj .

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Kazuro Watanabe
Kategorio:Malkovrita de Kin Endate
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1993
Essener Bachchor

**Essener Bachchor** estas granda oratoria ĥoro en la Ruhr-Regiono kun sidejo en Essen. La proksimume 120 kantistoj de la ĥoro sin dediĉas plejparte al la prezentado de grandaj ekleziaj verkoj, krom tio ĝi ankaŭ prezentas nurĥorajn verkojn el la malnova kaj nova muziko. La ĥoro ankaŭ gastprezentas en- kaj eksterlande kaj kunverkas sondiskajn kaj radiajn registraĵojn.

## Repertuaro 
La ĥoro novstudas regule oratoriajn verkojn, inter ili *Weihnachtsoratorium*, *Johannes- kaj Matthäuspassion*, *Magnificat* kaj *Lobet Gott in seinen Reichen* de Johann Sebastian Bach, de Felix Mendelssohn Bartholdy *Elias* kaj *Paulus*, la *rekviemon* de Wolfgang Amadeus Mozart, *La Mesion* same kiel *Saul* de Georg Friedrich Händel, *Messa da Requiem* de Giuseppe Verdi, de Max Reger *Der Einsiedler* same kiel *Requiem* kaj *Der 100. Psalm*. La programon kompletas nurvoĉaj muzikverkoj.

## Historio 
En 1894 Gustav Beckmann fondis la ĥoron kiel *Protestanta Preĝejo-Ĥoro de Essen*. Je sia 25-jara jubileo en 1919 la ĥoro alinomiĝis *Essener Bachverein* (Bach-Asocio je Essen). Ekde sia fondado li estis la ĥoro de Kreuzeskirche. Post ties detruiĝo dum la Dua Mondmilito la ĥoro loĝas ekde 1951 je la preĝejo *Erlöserkirche* kaj nomiĝas ekde 1961 *Essener Bachchor*.

## Literaturo 
* *100 Jahre Essener Bachchor. Festschrift zum 100jährigen Bestehen des Chores.* Essen 1994

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retpaĝo de *Essener Bachchor*
* Oficiala retpaĝo de la paroĥo de *Erlöserkirche* 

Kategorio:Miksa ĥoro
Kategorio:Oratoria ĥoro
Kategorio:Muziko en Essen
Kategorio:Ĥoroj en Germanio
Kategorio:Aperis en 1894
Djuradj Vujcic

**Djuradj Vujcic** estas kanada prisporta ĵurnalisto kaj tradukisto. Aktuale en 2014, li skribas por *RedNation Online* kaj Urba Libra Cirklo de kiu li estas kunfondinto, posedanto kaj ĉefredaktisto.

Li ankaŭ kontribuis kiel transoceana korespondisto por *B92 Sport* kaj estas membro de la *Canadian Association of Journalists* kaj la Reĝa Kanada Legio.

## Vivo
Vujcic estis naskita en 1992 al gepatroj Prvoslav kaj Nada. En 2005, li ilustris la libron *Deveto koleno sve /mira* skribitan fare de lia patro. En oktobro 2006, *Mi magazin* donis al li la titolon de la "plej juna prisporta ĵurnalisto en kanada ĵurnalisma historio" pro lia skribado de artikolo por ilia revuo. La sama artikolo estis publikigita ankaŭ fare de *Sportski žurnal*.

De 2007 ĝis 2009, li estis la ĉefredaktisto de la retejo de la *Serbian White Eagles FC* (Serbaj Blankaj Agloj FC). En 2009, li laboris por *Rogers TV* kaj Serba televido de Toronto.

En 2009, li gajnis la Literaturan Gildo-Premion por sia laboro. Jaron poste, li estis elektita kiel "juna talento de la serba diasporo." Vujcic ankaŭ laboris kun Boris Spremo kaj Radia Televido de Serbio.

Li estas la fondinto de la fanklubo Entombigistoj de Toronto 1987 kiu planas organizi internacian  inter *FK Partizan* kaj *Toronto FC*. Post kiam estis anoncite malfrue en 2011 ke Rivaldo volis ligi Partizanon, Vujcic kaj Gravediggers Toronto 1987 helpis organizi peticion por konvinki la Partizan-administradon signi Rivaldon al unujara negoco. La peticio estis subskribita fare de 14,224 homoj.

La Princo Aleksandro la 2-a Karađorđević rekomendis lin pro sia kapabloj kiel fotilvendisto, por PowerPoint kaj Microsoft Office.

En junio 2013, estis disvastiĝite ke Dejan Stanković plilongigus sian karieron kaj subskribus kun Toronto FC. Vujcic skribis kritikon de Stanković, konvinkante la Toronto FC-kunlaborantaron ne subskribi lin. Stanković poste demisiis.

## Referencoj
Kategorio:Serbaj verkistoj
Ilopango (urbo)

**Ilopango** estas urbego kaj komunumo en meza parto de Salvadoro en Departemento San-Salvadoro. Ĝi apartenas al urbaro de San-Salvadoro.

## Geografio 
Ilopango situas sur malebenaĵo inter Soyapango kaj la samnoma lago Ilopango.

## Historio 
Ilopango estis fondita en la 11-a jarcento fare de indianoj. Poste ĝi estis grava religia centro de Meza Ameriko. En 1824 la komunumo apartenis al la sendependa ŝtato kiel urbeto. Ĝi ricevis urborajton en 1967, ĝi urbiĝis en 1971. Nuntempe en la urbego oni produktas teksaĵojn, nutraĵojn, meblojn, ŝtofojn, paperojn.

## Trafiko 
Ilopango estas atingebla tra Soyapango. Apud la urbego flughaveno funkcias por luflugoj kaj militistaj flugoj. Ekzistas planoj por pligrandigi la flughavenon, ĉar la kutima flughaveno ne povas pritrakti la estontan flugan trafikon sole.

## Klimato 
En Ilopango tropika klimato regas. Jare pluvas (neniam neĝas) inter 1700–1900&nbsp;mm. En ĉiuj monatoj pluvas, tamen inter majo-oktobro daŭras la pluva sezono. La averaĝa temperaturo varias inter 21-25&nbsp;°C.

## Fontoj 
* angla Vikipedio helpe de WikiTrans
* hispana Vikipedio helpe de Guglo
* mapo, bv. uzi la serĉilon!

Kategorio:Urboj de Salvadoro
Voĉvoĉdonado

[eta|200ra|Argentina politikisto ([Carlos Pellegrini, nome prezidanto inter 1890-1892) voĉdonas ĉe antaŭpordo de preĝejo subĉiele, kiam oni voĉdonis paole kiam ankoraŭ ne ekzistis la sekreta voĉdonado.]]
La termino **Voĉvoĉdonado** aŭ *parola voĉdonado* aludas al la formo voĉdoni laŭ kiu la voĉdonantoj realigas sian elekton aŭ voĉdonon parole, aŭ elektante voĉkarton malferme antaŭ la balotaj aŭtoritatoj, kio ne permesis la liberajn garantiojn de la sekreta voĉdonado. Tiu mekanismo ekzemple ekzistis kaj funkciis en la balota sistemo de Argentino ĝis 1912 kaj en Urugvajo ĝis 1918. Nuntempe ĝi estas propra nur de diktatoraj reĝimoj.

## Bibliografio 
* Vedoya, Juan Carlos (1980). «Elecciones con o sin pueblo». Todo es Historia Mayo (156).

Kategorio:Politiko
Sekreta voĉdonado

La **sekreta voĉdonado**, nomita ankaŭ **sekreta voĉdonrajto**, estas garantio de la balotsistemo, kiu malhelpas al homoj influi la voĉdonadon de specifaj voĉdonantoj aŭ eksscii kiel ili voĉdonas. Se voĉdono ne estas sekreta, la voĉdonado povas poste havi konsekvencon por la voĉdonanto, aŭ kaŭzi libermankon jam dum la voĉdonado. La ĉefa celo de la sekreta voĉdonado estas ke la voĉdonado estu libera kaj senkondiĉa, en kiu estu nur la suverena volo de la voĉdonanto. La sekreta voĉdonado havas la esencan valoron garantii ke la voĉdonado esprimu reale la volon de la voĉdonantaro, pro kio ties rompo povas esti punita kiel delikto.

Por garantii la sekretecon, en balotado kutimas organizado de apartaj ejoj konataj kiel *malhelaj ĉambroj*, kiuj permesas la privatecon dum voĉdonado, kie neniu povas rigardi aŭ kontroli la voĉdonadon. Elirinte el tiu ejo, la fermita koverto estas metita persone de la voĉdonanto en balotujo kun multaj aliaj kovertoj, kio malebligas postan identigon de unuopaj kovertoj. Same la balotkartoj devas ne montri 
personajn markojn. Kaj same estas malpermesita mencii la sencon de la voĉdonado parole, en la balotejo.

La sekreta voĉdonado estas la malo al la parola voĉdonado.

## Vidu ankaŭ 
* Universala voĉdonrajto
* Demokratio

## Eksteraj ligiloj 
* Pri la sekreta voĉdonado por blinduloj en Hispanio 
* Sekreta voĉdonado kontraŭ Elektronika voĉdonado

Kategorio:Balotadoj
Kategorio:Demokratio
(11097) 1994 UD1

**(11097) 1994 UD1** estas asteroido de la ekstera asteroida zono, malkovrita la  de la japanaj astronomoj Yoshisada Shimizu kaj Takeŝi Urata elde Observatorio de Naĉikacura en gubernio Ŭakajama (Japanio).

Laŭ ĝiaj orbitaj elementoj, ĝi estas ano de la cibela familio : grupo da asteroidoj en orbita resonanco 2:1 kun Jupitero.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Takeŝi Urata
Kategorio:Malkovrita de Yoshisada Shimizu
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
Eldonejo Lector

**Eldonejo Lector**, (hungare: Lector Kiadó) estas hungarlingva libroeldonejo fondita en 2013 en Târgu Mureș (Rumanio). 
## Fondintoj
*Katalin Szőcs kaj Ágnes Gálfalvi (n. 1970).
## Profilo
Ĝi eldonas librojn ŝiencajn, beletristikajn  kaj tradukaĵojn.
## Fonto
*Retejo de la eldonejo
Kategorio:Târgu Mureș
Kategorio:Libroeldonejoj en Rumanio
Kategorio:Rumaniaj hungaraj institucioj kaj institutoj
Jan Bytnar

**Jan Bytnar**, pseŭdonomoj: „Rudy”, „Czarny”, „Janek”, „Krokodyl”, „Jan Rudy” (naskiĝis la 6-an de majo 1921 en Kolbuszowa, mortis la 30-an de marto 1943 en Varsovio) estis partizana subleŭtenanto de Pola Enlanda Armeo, batalanto de skoltaj Grizaj Taĉmentoj, skoltestro. Mortis post torturoj fare de Gestapo.

## Postmorte 
Li mortis en malsanulejo rezulte de vundoj faritaj de gestapo dum enketado kaj estis entombigita sub ŝanĝita nomo Jan Domański sur varsovia Militista Tombejo Powązki, en la unua sektoro de Grizaj Taĉmentoj. Post la dua mondmilito en la komuna tombejo kun „Rudy” ekripozis Aleksy Dawidowski, kiun en 1943 oni enterigis sur Tombejo Powązki en Varsovio.

Aprile 1943 spionagentejo de la Landa Armeo identigis la ĉefajn kaŭzintojn de la morto de Jan Bytnar – ili estis SS-anoj, kiuj lin kune torturis dum la esplorenketado. La 6-an de majo 1943 Tadeusz Zawadzki pseŭdonomo „Zośka” kaj Sławomir Bittner pseŭdonomo „Maciek” pafmortigis Herbert Schulz, kaj la 22-an de majo subleŭtenanto Andrzej Góral pseŭdonomo „Tomasz” plenumis verdikton de mortpuno kontraŭ Ewald Lange.

La 15-an de aŭgusto 1943 laŭ ordono de Komandanto de Skoltoj li estis postmorte nomumita skoltestro, kaj sekve subteŭtenanto, kaj distingita per la Kruco de Batalantoj. Laŭ pseŭdonomo de Bytnar – „Rudy” estis nomita la 2-a roto de skolta bataliono de Landa Armeo *Bataliono Zośka*. Li estas unu el ĉefaj herooj de la romano de Aleksander Kamiński *Kamienie na szaniec*.

La 26-an de septembro 2009 pro eminentaj meritoj por sendependeco de Pollando li estis postmorte distingita de prezidento Lech Kaczyński per Komandora Kruco kun Stelo de la Ordeno *Polonia Restituta*.

## Bibliografio 
* Stanisław Broniewski, *Akcja pod Arsenałem* (Operaco apud Arsenalo). Książka i Wiedza, Varsovio 1983 ISBN 83-05-11161-X
* Aleksander Kamiński, *Kamienie na szaniec* (Ŝtonoj sur la reduton)
* Barbara Wachowicz, *Rudy, Alek, Zośka*, Oficyna Wydawnicza RYTM, ISBN 83-88794-95-7

## Vidu ankaŭ 
* Pola Subtera Ŝtato

Kategorio:Kontraŭfaŝismo
(11089) 1994 CS8

**(11089) 1994 CS8** estas troja asteroido de Juipitero, malkovrita la  de la venezuela astronomo Orlando A. Naranjo elde la Nacia Astronomia Observatorio de Llano del Hato en Merido (Venezuelo).

Ĝi estas unu el la asteroidoj de la "Troja Tendaro", tie estas kiuj orbitas proksime de la punkto de Lagrange L5 de la sistemo Suno-Jupitero.

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Orlando A. Naranjo
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
Rifuĝburgo

[eta|rekonstruita slava rifuĝburgo [slava burgo Raddusch|Raddusch (Luzacio)]]
**Rifuĝburgo ** (aŭ **kamparana burgo**) estas burgsimila defendkonstruaĵo, plej ofte ĉirkaŭita de remparoj, kiu ne estis daŭre loĝata, sed servis al la loka loĝantaro kiel rifuĝejo en kazo de danĝero.

## Historio 
[eta|altdekstre|supozebla fuĝurgo: burgo „Krimmelburg“ en [Elm (altaĵo)|Elm kiel parto de la defendkonstruaĵo Reitling]]
En Eŭropo estis multaj remparinstalaĵoj (plej ofte kun diametro de pli ol 100 m) el la prahistoria tempo, kiuj servis supozeble kiel rifuĝburgo. De la romiaj verkistoj, interalie de Caesar oni konas *oppidum*, la rifuĝburgoj de la gaŭloj. Similajn konstruaĵojn de ringrempuroj konstruis ankaŭ la diversaj ĝermanaj kaj slavaj popoloj. La slavaj popoloj konstruis rifuĝburgojn eĉ ĝis la mezepoko. Tiaj instalaĵoj havas la nomon remparburgo. La konstruelementoj estas tero, sed ankaŭ ligno kaj ŝtonoj.

Grandparte ili ne havis turojn, parte ili havis tursimilajn konstruaĵojn (rigardu artikolon burgo Bennigs). Ankaŭ dum mezepoko la lokaj kamparanoj konstruis similajn burgojn. Ili protektis la lokanojn kontraŭ marodantaj militbandoj. La tiel nomataj kamparanaj burgoj malsimilas al la burgoj de la nobelol. Ofte ili nur estas terremparoj kun lignaj palisadoj sur altaĵo, kiu taŭgas por defendi sin.

Ankaŭ la mezepokaj defendkirkoj kaj kirkburgoj servis kiel rifuĝburgoj. Ili estas vilaĝaj kirkoj, sed en tempo de minaco la vilaĝanoj fuĝis tien. La muro de la kirka korto, kiu servis kiel tombejo, ricevis formon de defendmuro kaj la preĝeja turo havis defendfunkcion.

## Rifuĝburgoj en Germanio 
* Allersburg apud Loiperstätt, inter Dorfen kaj Velden (Vils)
* Amelungsburg (Weserbergland)
* Amöneburg (Heslando)
* Babilonie (Wiehengebirge)
* Barenburg apud Eldagsen
* Borlinghausen
* Büraburg (Heslando)
* Bumannsburg in Bergkamen
* Döben
* Dünsberg (Heslando)
* Eresburg
* Eringaburg
* Eirings- aŭ Iringsburg sude de Bad Kissingen
* Grotenburg (Teutoburger Wald)
* Heidenlöcher (Palatinato) apud Deidesheim
* Heidenschanze apud Sievern
* Herlingsburg apud Schieder-Schwalenberg
* Hohensyburg en Dortmund-Syburg
* Hünenburg (apud Hedemünden)
* Hünenburg apud Bielefeld
* Isenburg
* Jansburg apud Coesfeld en Münsterland
* malfruromia altaĵfortikaĵo Katzenberg apud Mayen
* Kukesburg
* Mettermich (Rhön)
* Plößnitz
* Reitlingsbefestigungen
* Ringgenburg (Schmalegg)
* Ringramparo Venne en la arbaro Kottenforst apud Bonn
* Robisch, Dohna
* Sachsenberg
* Skidroburg en Schieder-Schwalenberg
* Tönsberg (Teutoburger Wald)
* Tüddern
* remparmonto de Groß Fredenwalde en Uckermark
* Wartberg (Heilbronn)
* Wittekindsburg apud Porta Westfalica

## Rifuĝburgoj en Aŭstrio 
* fuĝburgo apud Duel
* Burgo Kreuzen apud Bad Kreuzen (Supra Aŭstrio)

Kategorio:Burgotipoj
Oso (Vaŝingtonio)

eta|dekstra|Situo de Oso en kantono Snohomish
**Oso** estas vilaĝo (censa loko) en Kantono Snohomish, Vaŝingtonio, Usono. Ĝi situas apud la norda branĉo de la rivero Stillaguamish, okcidente de la urbeto Darrington, kaj proksimume 80 flugkilometrojn norde de Seatlo. Ĝis la 22-a de marto, 2014, Oso havis ĉ. 180 loĝantojn, sed tiutage okazis granda glitfalo de monta deklivo trans la rivero de Oso, kiu kovris kaj dumtempe blokis la fluejon de la rivero kaj la ĉefan ŝoseon al Darrington (SR-530), kaj kovris aŭ forpuŝis plurajn aŭtojn sur la ŝoseo kaj 49 konstruaĵojn (grandparte loĝejojn), mortigante almenaŭ 43 homojn.

## Eksteraj ligiloj 
* Interaga fotografikaĵo mapo de antaŭ la katastrofo kun foto de post la katastrofo

## Referencoj 
Kategorio:Kantono Snohomish (Vaŝingtonio)
Kategorio:Katastrofoj en 2014
Kategorio:2014 en Usono
Ĝenerala kodo pri teritoriaj kolektivumoj

La **ĝenerala kodo pri teritoriaj kolektivumoj** ( "Code général des collectivités territoriales" aŭ "CGCT") arigas, en Francio, la leĝajn kaj reglamentajn dispoziciojn de la juro pri teritoriaj kolektivumoj.

Ĝia leĝa parto estis promulgita en 1996 kaj ĝia reglamenta parto nur en 2000.
Je sia promulgo, la ĝenerala kodo pri teritoriaj kolektivumoj estis adoptita je konstanta juro, tio estas sen nova jura regulo kompare al la validaj tekstoj. 
Ĝi sintezas kaj ordigas pli ol du jarcentoj da leĝoj pri teritoria administracio, el kiuj la unua datiĝas de "Convention" (1791).
Tiu verko kontribuas al simpligo de aliro al juro en Francio, per forta redukto de la nombro de leĝoj kaj dekretoj antaŭe disigitaj, nun kunigitaj en unu unika referenca dokumento, kaj reordigitaj laŭ plano, kiu faciligas komprenon de la reguloj.

## Enhavo de la kodo 
* Unua parto : ĝeneralaj dispozicioj (6 libroj)
* Dua parto : la municipo (5 libroj)
* Tria parto : la departemento (4 libroj)
* Kvara parto : la regiono (4 libroj)
* Kvina parto : la loka kunlaborado (9 libroj : "syndicats de commune", distriktoj, "communautés de communes", "communautés urbaines", "communautés d'agglomération", "communautés de ville", ktp).
* Sesa parto : transmaraj kolektivumoj regataj per artikolo 74 de la konstitucio (4 libroj)

Ĉiu libro konsistas el titoloj kaj ĉapitroj.

## Partoprenantoj 
* Ŝtato
* Regionoj : regiona konsilio kaj regiona prefektejo
* Departementoj : departementa konsilio
* Municipoj
* Entreprenoj rilatantaj kun regionoj (lokaj entreprenoj aŭ regionaj estraroj de grandaj entreprenoj) 
* Regiona ekonomia, sociala kaj media konsilio ( "Conseil économique, social et environnemental régional")

## Aliaj kodoj kun rilatoj al tiu kodo 
En Francio, la ĉefaj kodoj kun rilatoj estas :
* Kodo pri municipoj de Nov-Kaledonio
* Kodo pri publikaj kontraktoj,
* Kodo pri komerco,
* Kodo pri medio,
* Kodo pri laboro,
* Kodo pri urboplanado.

## Vidu ankaŭ 
* Kodigo (juro)
* Juro pri teritoriaj kolektivumoj
* Juro pri franca ŝtata servo
* juro pri publikaj kontraktoj
* Teritoria organizado de Francio

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* La ĝenerala kodo pri teritoriaj kolektivumoj (Legifrance)

Kategorio:Juro pri teritoriaj kolektivumoj
Kolektivumoj
Stillaguamish (rivero)

[eta|dekstra|Granita Akvofalo, de kiu la urbeto [Granite Falls (Vaŝingtonio)|Granite Falls akiris sian nomon, estas parto de la suda branĉo de rivero Stillaguamish]]
La rivero **Stillaguamish** (elp. "stilagŭAmiŝ") estas rivero kies ĉefa parto fluas de Arlington en kantono Snohomish, Vaŝingtonio, Usono, okcidenten ĝis la Puĝeta fjordo iom norde de Warm Beach. Ĉe Arlington kunfluas du ĉefbranĉoj, laŭnome "North Fork" kaj "South Fork" (norda resp. suda branĉoj). La norda branĉo — la pli longa el la du, ĉirkaŭ 72 km — estiĝas el pluraj riveretoj apud la monto Finney Peak en kantono Skagit, ĉirkaŭ 15 km norde de Darrington; la malpli longa suda branĉo estiĝas en la mezo de kantono Snohomish, sude de Darrington.

La nomo de la rivero venas de samnoma popolo, la indiana tribo Stillaguamish.

Kategorio:Riveroj en Vaŝingtonio
Kategorio:Kantono Snohomish (Vaŝingtonio)
Stillaguamish (popolo)

**Stillaguamish** estas la nomo de indiĝena etno de Vaŝingtonio. Historie, la popolo loĝis laŭ la fluejo de la rivero Stillaguamish — la vorto en laŝucida lingvo nomas la popolon, ne la riveron — de ĉirkaŭ la nuna urbo Arlington ĝis la elfluejo en Puĝetan Fjordon. Nuntempe, parto de la etno apartenas al la tribo Stillaguamish, kies rezervejo havas ĉefsidejon en Arlington, kaj alia parto apartenas al la federacia tribaro ĉe Tulalip.

Kategorio:Indianaj etnoj en Nordameriko
Darrington (Vaŝingtonio)

eta|dekstra|Situo de Darrington en Vaŝintonio
**Darrington** estas urbo en la norda parto de Kantono Snohomish, en Vaŝingtonio, Usono, en la valo de la norda branĉo de la rivero Stillaguamish. Ĝi havis 1.347 loĝantojn en 2010 laŭ la usona censo. Ĝi estas konata pro ĉiujara blugresa festivalo.

Kategorio:Kantono Snohomish (Vaŝingtonio)
Kategorio:Urbetoj en Vaŝingtonio
11094 Kubo

**11094 Kubo** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la insularo Kubo en Kariba Maro, kiu entenas grandan insulon kaj multenombrajn insuletojn kaj rifojn. Kristoforo Kolumbo atingis ties marbordon je sia unua vojaĝo al Amerikoj. Tiutempe pluraj grupoj da Indianoj enloĝis Kubon.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
11095 Havano

**11095 Havano** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de Havano (hispane *La Habana*), ĉefurbo de Kubo. La originala centro de Havano, apud la haveno, estas karakterizita de konstruaĵoj en pura kolonia stilo. Pli moderna arkitekturo troviĝas proksime de la Placo de la Revolucio. La urbo estas centro de industrio, internacia komerco kaj disdono. La produkto de Kuba cigaroj estas bone konata en la tuta mondo.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
11166 Anatolefrance

'*11166 *Anatolefrance'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de la franca verkisto Anatole France (de vera nomo *Anatole Thibault*, 1844–1924) Ironia kaj skeptikisma verkisto, en lia libro *L´Eglise et la République'' (1904) li severe atakis Napoleonon pro lia "Konkordato" kun la Eklezio. En 1896 li estis elektita en la Franca Akademio kaj ricevis la Nobel-premion pri literaturo en 1921.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1998
11090 Popelin

'*11090 *Popelin''** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la belga astronomo Eric Walter Elst elde la Observatorio La Silla, en Ĉilio.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de Marie Popelin (1846–1913). Ŝi ricevis diplomon de advokato ĉe la Universitato Libera de Bruselo. Tamen, ĉar la virinoj tiam ne rajtis praktiki juron en Belgio, ŝi fondis en 1892 la **'Ligue Belge du droit des Femmes"'' por defendi la rajtojn kaj protekti la interesojn de la virinoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eric Walter Elst
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
(11093) 1994 HD

**(11093) 1994 HD** estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la aŭstralia astronomo Robert H. McNaught elde la Observatorio de Siding Spring, apud Coonabarabran en Novsudkimrio (Aŭstralio).

## Eksteraj ligiloj
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Robert H. McNaught
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1994
Ferenc Temesi

**Ferenc Temesi** [temeŝi], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Temesi Ferenc** estas hungara verkisto, tradukisto, dramisto, scenaristo.

Ferenc Temesi http://www.emir.hu/szerzok/temesi/index.html  naskiĝis la  1949 en Szeged.

## Biografio 
Ferenc Temesi frekventis universitaton en sia naskiĝurbo. Post la diplomo en 1974 li laboris kelkajn monatojn en la universitata biblioteko en Budapeŝto, poste li iĝis liberprofesia verkisto. En 1983 li partoprenis en Amsterdamo en monda festivalo de poetoj. En 1988 li studvojaĝis al Ĉinio. Li estas eksedziĝinta. Lia stilo estas varia, foje avangarda. Li ricevis premion Kossuth en 2014, pli frue ekde 1987 ankaŭ aliajn premiojn.

## Elektitaj verkoj 
* *Látom, nekem kell lemennem* (noveloj), (1977)
* *Por I-II* (romano), (1986–1987) - ĉefverko
* *Híd* (romano), (1993)
* *Arborétum* (teatraĵo), (1997)
* *Gabo meg a halál* (noveloj), (2003)
* *Bartók* (biografia romano), (2012)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto 
* hungarlingva biografio

Kategorio:Hungaraj verkistoj
Kategorio:Hungaraj tradukistoj
Kategorio:Hungaraj dramistoj
Kategorio:Hungaraj scenaristoj
Attila Demény (geokemiisto)

**Attila Demény** [demEnj], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Demény Attila** estas hungara geologo, geokemiisto, profesoro, membro (korespondanta en 2010, ordinara en 2016) de Hungara Scienca Akademio.

Attila Demény http://mta.hu/koztestuleti_tagok?PersonId=12453 naskiĝis la  1962 en Budapeŝto.

## Biografio 
Attila Demény akiris diplomon en sia naskiĝurbo en Universitato Eötvös Loránd en 1986. Li laboras en esplora instituto ekde 1989. Li atingis la sciencan gradon C.Sc. en 1994, krome li doktoriĝis antaŭ la akademio. Li esploris aŭ instruis kelkajn monatojn ekzemple en Utrecht, Trieste, Lausanne, Tübingen, Romo ekde la 1980-aj jaroj. Li okupiĝis precipe pri geokemio. Li ricevis premiojn inter 1993-2009.

## Elektitaj publikaĵoj 
* *Turmalinszemcsék geokémiai vizsgálata* (1987)
* *Hazai lamprofírok karbonátjának eredete stabilizotóp-vizsgálatok alapján* (1992)
* *Carbon isotope excursions and microfacies changes in marine Permian-Triassic boundary section in Hungary* (2006)
* *A novel method of stable H and O isotope analyses of inclusion-hosted waters based on laser spectroscopy* (2013)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio kun foto
* hungarlingva biografio 

 

Kategorio:Hungaraj geologoj
Kategorio:Hungaraj geokemiistoj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Josep Maria Ventura i Casas

**Josep Maria Ventura i Casas** (naskiĝis  en Alcalá la Real, mortis  en Figueres), populare konata kiel **Pep Ventura**, estis hispana muzikisto kaj komponisto kiu establis la longan sardanon kaj reformis la *cobla*-n (tradicia muzikgrupo), aldonante instrumentojn por doni al ĝi ties aktualan formon.

## Biografio 
La familio de Ventura venis el la kataluna regiono de Empordà. Li naskiĝis en Andaluzio, kie lia patro, naskiĝinto en Roses, estis postenita kun la militistaro. Du jarojn poste, la familio revenis al Empordà. La knabo estis baldaŭ lasita kiel orfo kaj li iris vivi kun sia patroflanka avo. Li lernis la oficon de tajloro kaj nociojn de solfeĝo el sia estonta bopatro, Joan Llandrich, direktoro de la *cobla* kiu portis lian nomon. Ĉirkaŭ 1848, Ventura heredis la direktadon de la *cobla* de Llanrich.

Ventura konsideris la formon de sardano tro limigita, ĉiam 98 mezurojn kaj apenaŭ du minutojn longa, elstarante kiel grava figuro en la periodo de novigo de la sardano per senlima nombro da mezuroj (longaj sardanoj) opone al la tradicia, mallonga sardano.

Li ŝanĝis la konsiston de la *cobla*, kiun li same konsideris tro limigita, transformante la arĥaikan *cobla de tres quartans* (sakŝalmoj, ŝalmo, fluteto kaj tamburoj) en vicon kiu komence konsistis el kvin aŭ sep muzikistoj sed kiu iom post iom inkludis Latunajn instrumentojn. Li aranĝis la Lignajn instrumentojn kaj Latunajn instrumentojn en du vicojn, estritaj de Kontrabaso. Aliaj *cobla*-j adoptis tiun modelon, kiu pludaŭris kun nur malgrandaj ŝanĝoj.

Ventura mortis en 1875 en Figueres, lasante sian spuron en Kataluna muzika kulturo. Liaj melodioj, aranĝitaj de majstroj kiaj Pujo, Nicolau, kaj Lluís Albert, igis Pep Ventura-n senmorta. Li postlasis 312 longajn sardanojn, multaj el ili netitolitaj, kaj multajn mallongajn sardanojn kaj ĥorajn komponaĵojn. Lia verko de 550 pecoj estas konservita, en la originala manskribo de Ventura, en la arĥivoj de la Orfeó Català.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Pep Ventura (Metroo de Barcelono)

## Eksteraj ligiloj 
* Listo de partituroj konservitaj en la projekto Erato Partitura Digital

## Tradukfonto 
Kategorio:Hispanaj muzikistoj
Kategorio:Hispanaj komponistoj
Carl Funke

**Carl Funke** (naskiĝinta la  en Essen; mortinta la  en Ems) estis germana entreprenisto.

## Vivo 
[eta|rekta|Tombo de la Familioj Funke kaj Schürenberg sur la [Orienta Tombejo de Essen]]
Carl Funke vizitis en Essen la Humboldt-Lernejon. Poste li studis lingvosciencojn ĉe la Universitato de Ĝenevo. Sekvis komercista edukado en Kolonjo kaj Gelsenkirchen. En la aĝo de 22 jaroj li transprenis la estradon de Minejo Pörtingsiepen en Essen-Fischlaken sude de la nuna Lago Baldeney. En la aĝo de 29 Jahren li transprenis la kompaniecojn de sia patro kaj pligrandigis sian posedaĵon dum la sekvaj jaroj kontinue. En 1906 li kunigis siajn karbominejojn al Essener Steinkohlenbergwerke AG. En 1910 li estis elektia en la provinclandan parlamento de la Reĝlando Prusujo.

Funke estis unue entombigata sur la Tombejo ĉe Kettwiger Tor. Post ties fermo en 1955 la komuna tombo de la familioj Funke kaj Schürenberg estis translokata sur la Orientan Tombejon de Essen.

## Honorado 
En Essen ekzistas *Carl-Funke-Strato* kun Kolonio Carl Funke kaj la iama Karbominejo Carl Funke en la urboparto Heisingen. Krom tio en Heisingen staras honore al li *Carl-Funke-Monumento*.

## Literaturo 
* Barbara Gerstein: Funke, Carl. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 5, Duncker & Humblot, Berlin 1961, ISBN 3-428-00186-9, p. 733 s.
* Erwin Dickhoff: *Essener Köpfe: wer war was?*, Bacht, Essen 1985 ISBN 3-87034-037-1

Kategorio:Entreprenistoj de Essen
Meza klaso

[eta|230px|Tipa [Usono|usonano mezklasa domo]]
[eta|250px|Meza riĉaĵo per plenkreskulo ([2017)]]
La termino **Meza klaso** aŭ **Mezklaso** estas grado, tavolo aŭ socia klaso kiu aplikiĝas al personoj kun meza sociekonomia nivelo kiu situantas inter la laborista klaso kaj la alta klaso. En la sociaj sciencoj tio termino priskribas socian kaj ekonomian grupon de homoj kun akceptebla financa kapablo, kiuj ne havas eksterordinaran aŭ videblan influon aŭ riĉaĵon.

La Mezklaso, estas termino kiu aludas al la sociala tavolo sub la alta klaso, kiu vivtenas sin el rentoj (kaj ne el propra laboro) kaj super la malalta klaso en sociologio. En amaskomunikiloj, en landoj kiaj Hispanio kutime oni aludas ofte la Mezklason kaj ne tiom la laboristan klason aŭ malaltan klason, kio kondukas al kutima konfuzo identiĝi kun la Mezklaso pro ties lingva signifo, por granda procento de la loĝantaro. Strikte, la Mezklaso estas laŭnombre pli malgranda ol la procento de la loĝantaro kiu memidentigas kiel Mezklaso.

La mallarĝa sed plipreciza difino de la meza klaso laŭ domanaroj estas tiuj kies malneta enspezo varias inter 75% kaj 125% de la meza enspezo. Laŭ alia akceptita kalkulmetodo, la meza klaso estas difinita laŭ domanaroj, kies enspezo varias inter 75% kaj 125% de la mediana enspezo (la enspezlinio, kiun duono de la salajruloj gajnas supre kaj duono gajnas malsupre).

La vasta difino de la meza klaso rezultas el la divido de la loĝantaro de iu lando laŭ sociekonomikaj klasoj. Tiu dividado distingas inter alta klaso (ekzemple la 1% de la riĉuloj), kaj la laborista klaso, kun la meza klaso intere. Tiu ĉi dividado difinas la mallarĝigan dividadon kiel "mez-malalta klaso".

La meza klaso estas la klaso sur kiu baziĝas la industriigita socio. La anoj en ĉi tiu klaso estas, kutime, la dungitoj kiuj dungis la plej multajn el la sistemoj en la komerca-privata kaj publika sektoro, kaj ankaŭ estas la ĉefaj konsumantoj de la diversaj konsumvaroj en la merkato. En marksisma sociologio, aliflanke, la frazo "meza klaso" estas utiligita kiel nomo por la klaso de burĝaj domposedantoj, kiuj gajnas sian porvivaĵon de komerca proprieto, administrado, kaj liberaj profesioj, kontraste al la proletaro - la klaso de salajritaj laboristoj, kiuj perlaboras sian vivon per manlaboro.

## Vidu ankaŭ 
* Socia tavoliĝo
* Blanka kolumo

## Bibliografio 
* Arriba, Ana & Serrano Pascual, Araceli (2002). Pobreza y Exclusión. Madrid: CSIC.
* Erikson, Robert & Goldthorpe, John H (1993). The Constant Flux: A Study of Class Mobility in Industrial Societies. Cary (NC): Oxford University Press. ISBN 0-19-827908-6.
* Esping-Andersen, Gösta (1999). Social Foundations of Postindustrial Economies. Cary (NC): Oxford University Press. ISBN 0-19-874200-2.
* Weber, Max (1976). «Stände und Klassen». Wirtschaft und Gesellschaft, cap. IV. Tübingen: Mohr. ISBN 3-16-538521-1.

## Eksteraj ligiloj 
* Diagonal Asociación Civil - NRO argentina kiu proponas oportunon de labora kaj socia relokigo al la meza klaso malriĉigita
* *Desoccidentalización*, artikolo de Lluís Bassets pri la monda etendo de la meza klaso. El País, 20a de marto de 2010.
11120 Pancaldi

'*11120 *Pancaldi'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).

## Nomo 
Ĝi estis nomita en honoro de la itala amatora astronomo *Enelio Pancaldi'', profesie nuklea inĝeniero en Budrio, proksime de Bolonjo. Li estis observanto de Jupitero, Saturno kaj Marso ĉe la Observatorio San Vittore de 1976 ĝis 1980 dum la patrola programo organizita fare de la Observatorio Lowell por la studo de la surfacoj de planedoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio San Vittore
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1996
11122 Eliscolombini

'*11122 *Eliscolombini'''* estas asteroido de
la asteroida zono, malkovrita la  elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Elis Colombini*, redaktoron de eldonaĵoj pri la lokala historio de sia naskiĝloko Modeno kaj la ĉirkaŭa provinco. Elis estas la frato de *Ermes Colombini'', kunmalkovrinto de ĉi-tiu asteroido.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio San Vittore
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1996
11100 Lai

'*11100 *Lai''''' estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  elde la Observatorio San Vittore en Bolonjo (Italio).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras Luciano Lai, aktivan observanton kaj malkovrinton de asteroidoj ĉe la Observatorio Madonna di Dossobuono ekde 1983. Li interesiĝas pri la planado kaj la konstruo de astronomiaj teleskopoj kaj optikaj instrumentoj, kaj planis la malgrandigilon de fokusa distanco uzatan de multaj italaj amatoraj astrometriistoj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Observatorio San Vittore
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1995
11102 Bertorighini

'*11102 *Bertorighini'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  de la itala astronomo Luciano Tesi elde la Observatorio de la Montoj Pistoiese en provinco de Pistojo (Italio).

## Nomo 
Ĝia nomo honoras *Alberto Righini'',
profesoron pri astronomio ĉe la Universitato de Florenco kaj la Observatorio de Arcetri. Lia ĉefa intereso estas la suna fiziko kaj li observis plurajn  tra la mondo. Li estas ankaŭ tre aktiva en popularigo de la astronomio.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Luciano Tesi
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1995
Ábel Visky

**Ábel VISKY** [viŝki] rumania hungara filmreĝisoro. Li naskiĝis en Bacău la 1-an de majo 1987. Li estas la filo de Béla Visky S..
## Kariero
Ábel Visky diplomitiĝis en fako pri foto, filmo inter 2006–2010 en Universitato Sapientia de Kluĵo, li studas komunikadon-filmreĝisoradon de 2011 en Universitato de Teatro kaj Filmarto de Budapeŝto. 
## Filmografio
*Muskétások,  2007 – dokumentfilmo
*We are the champions, 2008 – dokumentfilmo
*Akarsz-e játszani?, 2008 
*Dónát úti orgonák, 2009
*Kihűlt világ, 2009
*Éjszaka a földön, Kolozsvár, 2010
*Csobbanás, 2011

## Fonto
*Kariertabelo 

Kategorio:Rumanujaj hungaraj reĝisoroj
Heppenbach

**Heppenbach** estas vilaĝo de la komunumo Amel en la Germanlingva Komunumo de Belgio. Ĝi apartenas ekde la komunuma reformo de 1977 al la komunumo Amel. Heppenbach havas 264 loĝantojn (januaro 2013).

Heppenbach situas 5 km nordoriente de Amel, rande de la germana-belga Naturparko Altaj Marĉoj-Ejfelo. La landlimo troviĝas sudoriente en distanco de 8 km. La teritorio okcidente de Heppenbach estas agrikulture utiligebla, oriente, trans la vilaĝparto *Halenfeld* estas arbaroj. Ekzistas tie "arbara informpado".

## Bildoj 

dosiero:St. Aegidius Heppenbach 01.jpg|la preĝejo de Heppenbach
dosiero:Heppenbach 1.JPG|arbara informpado
dosiero:Heppenbach 5.JPG|arbara informpado

## Eksteraj ligiloj 
* Informationen über die einzelnen Ortschaften der Gemeinde Amel

Kategorio:Lokoj en Belgio
Kategorio:Geografio de Belgio
11103 Miekerouppe

'*11103 *Miekerouppe'''* estas asteroido de la asteroida zono, malkovrita la  elde la Nacia Observatorio de Kitt Peak (Usono) en la kadro de la projekto *Spacewatch*.

## Nomo 
Ĝi estis nomita en memoro de *Mieke Rouppe''. Koncernita de la temoj de libereco kaj homaj rajtoj, li esti kuriero kaj partoprenanto por la nederlanda rezistado en Hago dum la dua mondmilito.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Spacewatch
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1995