open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Pacienco

eta|dekstra|250px|Renesanca reprezentaĵo de la pacienco.

**Pacienco** laŭ PIV estas:
* Virto de tiu, kiu rezignacie kaj trankvile eltenas malbonon.
* Eco de tiu, kiu kviete atendas iun, ion malfruiĝantan.
* Eco de tiu, kiun ne lacigas la longeco kaj malfacileco de ties laborado.

Iel tiu eco estas konsiderata ero de karaktero kiu efikas por sukcese atingi celojn. Male malpacienco estas ofte kaŭzo de malsukceso, ĉar urĝe pelata agado kutime malsukcesas pro manko de zorgemo.

La **pacienco** estas kapablo kiu permesas kelkajn homedojn (Bonoboj kaj Homoj) elteni malfacilaĵojn. Tiele tiu kiu spertas paciencon plifortiĝas iom post iom, dum fortuloj scipovas esti ĉiam pacienculoj.

Pacienco estas, tra la mondo kaj kredoj, esenca kvalito postulata por ĉiu, kiu aspiras al saĝo kaj estas konsiderata virto: ĝi estas morala valoro. La komuna sento de pacienco respondas al realaĵo, kiu estas distinginda de spirita pacienco, esenca elemento de multaj kredoj.

En la Biblio estas la espero fida en la liberiga interveno de Dio; kristana pacienco signifas, tiele, persevero en espero. Malo estas kolero.

## Proverbo 
Ekzistas (5) pluraj proverboj pri paciecnco en la Proverbaro Esperanta de L. L. Zamenhof, inter ili:

* 

* 

## Referencoj 
Kategorio:Psikologio
Kategorio:Spiriteco
Kategorio:Virtoj
Uzovská Panica

eta|dekstra|330ra|Uzovská Panica situas en la plej griza regiono

**Uzovská Panica,** hungare **Uzapanyit** (uzapanjit) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 21 km²
* Supermara alteco: 188 m
* Loĝantaro: 690
* Poŝtkodo: 980 22
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Uzovská Panica situas laŭ maldekstra bordo de rojo nomata Blh, fine de longa sakovojo. Rimavská Sobota troviĝas 11 km-ojn.

## Historio 
En 1910 loĝis en Uzapanyit 826 da homoj, (803 hungaroj, 14 kroatoj, 8 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Uzapanyit apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Uzapanyit rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Uzovská Panica 679 da homoj, (432 hungaroj, 146 slovakoj, 89 ciganoj, 4 ĉeĥoj kaj aliaj).

## Vidindaĵo 
* klasikisma kalvinana preĝejo de 1852
* katolika preĝejo omaĝe al Dipatrino de 1872
* klasikisma nobeldomo de Szentmiklóssy (sentmikloŝi) el la 19-a jarcento

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Veľký Blh

eta|dekstra|330ra|Veľký Blh situas en la plej griza regiono

**Veľký Blh,** hungare **Vámosbalog** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 33 km²
* Supermara alteco: 216 m
* Loĝantaro: 1160
* Poŝtkodo: 980 22
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Veľký Blh situas laŭ rojo nomata *Blh*, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 11 km-ojn.

## Historio 
Familio Balog (slovake Blh) konstruis fortikaĵon en la 13-a jarcento, kiun la husanoj okupis en la 1440-aj jaroj, fine Johano Hunyadi reokupis en 1451. La fortikaĵo iĝis fronto en la milita zono ekde 1608, iom poste ĝi detruiĝis. Anstataŭe familio Koháry (kohAri) konstruis kastelon proksimume en 1720.

La vilaĝo mem apartenis al la fortikaĵo kaj estis doganprena loko en 1347. Iam la vilaĝo disiĝis al Supra kaj Suba Balog. En 1910 loĝis en Supra Balog 917 da homoj, ( hungaroj), en Suba Balog 669 da homoj, ( hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon ili apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1945 Vámosbalog rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. En 1943 la vilaĝoj unuiĝis. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Veľký Blh 1166 da homoj, (805 hungaroj, 331 slovakoj, 8 ciganoj, unusola ĉeĥo).

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo ĉirkaŭita per defenda muro
* ruinoj de la fortikaĵo
* kastelo de Koháry, en la 19-a jarcento klasikismiĝis
* ŝirmita arbaro de 1974

## Famuloj 
* naskiĝis en 1610 Maria Széchy (sEĉi) meritinta la epiteton Venuso de Murány (murAnj)
* en la fortikaĵo vivis hungara poeto István Gyöngyösi, kiu verkis poemojn ankaŭ pri *Venuso de Murány*
* István Znám, ĉeĥoslovakia hungara matematikisto
* Zoltán Kodály ankaŭ tie kolektis muzikaĵojn

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Latihano

La **Latihano** (de la indonezia termino *latihan kejiwaan*, kun la signifo "spirita trejnado" aŭ "trejnado de la interna memo") estas la ĉefa praktiko de la spiriteca movado Subud. En ĝi, la partoprenantoj estas kuraĝigitaj permesi al si ricevi gvidon de la "forto de dio" aŭ "la granda forto de vivo". Tiu forto dum la trejnado manifestiĝu kiel interna vibrado kiu esprimiĝu malsamstile por ĉiu individuo. Ekzemple, povas esti ke la praktikantoj senintence moviĝas, faras sonojn, iras, dancas, saltas, ridas, ploras, preĝas aŭ ke la persono en plena trankvilo staras. En la sprita trejnado, la Subud-membroj estas konsilataj ne antaŭatendi ion specifan aŭ fari ion ajn krom "kio kreiĝas de interne". Estas konsilate ne fokusiĝi pri iu ideo aŭ reciti iun mantron, ne miksi iujn aliajn aktivecojn kiel meditado aŭ prenado de drogoj, sed simple esti preta akcepti la "volon de dio". 

La Latihano povas esti praktikata individue hejme, sed interesatoj estas kuraĝigitaj praktiki ĝin grupe, se eble. Multaj membroj de la Subud-movado spertis ke plej bonas komence praktiki ĝin dufoje ĉiusemajne. Poste, kiam oni mem povas fidinde mem trovi la momenton por fini la spiritan trejnadon, eblas aldoni trian ĉiusemajnan sesion hejme.

Ĝi ne "instruiĝas", sed "riceviĝas", estante en la ĉeesto de aliaj praktikantoj dum la trejnado. Tial ne estas antaŭvidate ke eksteruloj sen partopreno de la trejnado observas ĝin, sed aliflanke ĉiu persono pli ol 17-jara povas peti esti "iniciata" al dio kaj la praktikado de Latihano. 

Se praktikata grupe, viroj kaj virinoj praktikas la latihanon en malsamaj, spacaj kaj nemeblitaj salonoj. 

Kategorio:Spiriteco
Muhammad Subuh Sumohadiwidjojo

eta|upright|Bapak Muhammad Subuh Sumohadiwidjojo
**Muhammad Subuh Sumohadiwidjojo,** mallonge nomita **Bapak** (naskita en 1901 sur la insulo Javo en Nederlanda Hindio; mortinta en 1987), estis spirita gvidanto en Indonezio.

Kiel juna viro Muhammad Subuh asertis esti ricevinta serion da intensaj spertoj. Li kredis, ke ili donis al li kontakton kun spirita energio de pli alta forto. Dum la 1930-aj jaroj, li konvinkiĝis ke estas lia tasko transdoni tiun spiritan energion - kiun li nomis indonezie *latihan kejiwaan*, en traduko "spirita trejnado" aŭ mallonge Latihano - al aliaj, sed ke li ne serĉu iujn homojn sed simple atendu tiujn kiuj demandos pri ricevo de la energio.

Dum la jaro 1956, Pak Subuh estis invitata al Anglio fare de John Bennett, kaj multaj okcidentanoj aliĝis al la spiriteca movado kiu alprenis la nomon Subud. Dum 1957 li faris prelegan vojaĝon tra multaj landoj kaj disvastigis la Subud-idearon praktike tra la tuta mondo. Nun ekzistas aktivaj grupoj en pli ol 70 ŝtatoj de la mondo. Estas estimate ke nuntempe la Subud-movado havas tutmonde proksimume 10.000 membrojn.

Kiam li mortis dum la jaro 1987, restis multaj paroladoj sonregistritaj, filmitaj kaj skribitaj, kiujn anoj de la Subud-movado plu atentas.

Kategorio:Spiriteco
Kategorio:Indonezianoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1901
Kategorio:Mortintoj en 1987
Fontainebleau

**Fontainebleau** [], en Esperanto **Fontanbelo** (historie: *fontaine belle eau*, do "fontano de bela akvo"), estas urbo de Francio en la Pariza regiono (Île-de-France). La historia urbo situas 65 kilometrojn sude de Parizo kaj estas sidejo de subprefektejo de la departemento Seine-et-Marne. La plej konata eco de la urbo estas la lokiĝo en ties teritorio de la Kastelo de Fontainebleau kiu estis dumlonge sidejo de la reĝoj de Francio.

## Partneraj urboj 
* 20px Londono, Borough of Richmond upon Thames (Anglio)
* 20px Konstanco (Germanio)
* 20px Lodi (Italio)
* 20px Siem Reap (Kamboĝo)
* 20px Sintra (Portugalio)

## Galerio 

Le Grand Escalier à Fer de Cheval.jpg|La granda ŝtuparo de la kastelo Fontainebleau
Montfort - Adieux de Napoleon a la Garde imperiale.jpg|Adiaŭo de Napoleono de sia armeo en Fontainebleau (1814)

## Fontanbelo kaj la Esperanto-movado 
La arbaro de Fontanbelo ankaŭ estas grava loko en la kulturo de parizregionaj SAT-anoj. Lanti ŝatis tie promeni, kelkaj SAT-anoj tie kunvenis kaj kaŝe kantis la Internacion dum la Dua Mondmilito, kaj almenaŭ du SAT-anoj, Bubo (François Paquier) en 1939 kaj Johan-Luko Berĝono en 1994, tie pendumis sin. Pri Berĝono eblas legi poemon aludantan la eventon ĉi tie .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Traktato de Fontainebleau (1807)
* Arbaro de Fontainebleau
* Fontainebleau - Avon (stacidomo)
* Fontainebleau-Forêt (stacidomo)
* Thomery (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala retejo de la urbo (en la franca, angla, germana, hispana, rusa kaj ĉina)
* retejo de la urba turisma oficejo (same en la franca, angla, germana, hispana, rusa kaj ĉina)
* retejo de la kastelo de Fontainebleau (en la franca, angla, hispana kaj ĉina) 


Kategorio:Komunumoj de Seine-et-Marne
Ĉina Fervoja Muzeo

eta|300ra|En la ekspoziciejo de la Ĉina Fervoja Muzeo en Pekino.
La **Ĉina Fervoja Muzeo** (ĉine: 中国铁道博物馆, *Zhōngguó tiědào bówùguǎn*) estas fervoja muzeo en la nord-orienta urbodistrikto Chaoyang de Pekino (Ĉinio). Ĝi estas inaŭgurita en 2002 kaj havas ekspoziciejon de 16.500 m². La muzeo precipe montras lokomotivojn el la epoko post la fondo de la Popolo Respubliko Ĉinio.

## Historio 
La ĉina muzeo de la ministrejo pri scienco kaj teknologio estis fondita en 1978 de la ministrejo pri fervojoj. Starigita estis la fervojo pro sciencemo kaj teknologia modernigo.

Kategorio:Fervojaj muzeoj‎
Kategorio:Muzeoj en Ĉinio
Kategorio:Pekino
Kategorio:Muzeoj fonditaj en 2000-2009
Kategorio:Aperis en 2002
Kategorio:2002 en Ĉinio
John Bennett

**John G. BENNETT** (*John Godolphin Bennett*; n. la 8-an de junio 1897 en Londono; m. la 13-an de decembro 1974 en *Sherbourne*, Gloucestershire) estis brita matematikisto, filozofo, verkisto kaj spiriteca instruanto. Li dumtempe estis ŝtata sekretario en la registaro de Britio kaj gvidis esploran instituton de la brita karbomina industrio. Lia vivo kaj verkaro estis forte ligita al *Georges I. Gurdjieff* kaj ties spiriteca sistemo de "kvara vojo".

## Vivo 
Kion li mem nomis sian "serĉon je vero", komenciĝis per preskaŭmorto dum la Unua Mondmilito. Dum la jaro 1919 Bennett sendiĝis al Istanbulo, kie li laboris por la brita sekreta servo kaj interalie kontaktiĝis kun turkaj derviŝoj de la Mevlevi-ordeno. Dum 1920 li pere de rusa ĵurnalisto ekkonis la misteran konscio-instruanton *Georges I. Gurdjieff*, kiu ĵus estis en Istanbulo. La renkonto tiom impresis la briton, ke li tri jarojn poste vizitis Gurdjieff en ties "instituto por la harmonia evoluo de la homo" en Fontainebleau proksime de Parizo. Tamen pro profesiaj kialoj li baldaŭ revis reiri al Anglio, kaj tie dum iom da jaroj kunlaboris kun disĉiplo de Gurdjieff. La Dua Mondmilito kaj la fina kontraŭado de tiu disĉiplo rilate al Gurdjieff dum iom da tempo interrompis la kontakton. Sed dum 1947 Bennett revenis al Gurdjieff en Parizo kaj dum du jaroj kunlaboris en ties grupoj. Post la morto de Gurdjieff dum la jaro 1949 Bennett kreis similan spiritecan grupon en Coombe Springs apud Londono. Gurdjieff inspiris la briton serĉi pri la internaj modeloj de spiriteco kaj pri la fontoj de vera scio. Pro tio Bennett esploris pri la devenoj de la instruoj de Gurdjieff kaj entreprenis plurajn vojaĝojn al islamaj landoj de Azio. Li intense renkontis plurajn influajn aziajn klerulojn, interalie plurajn gvidajn sufiojn, sed ankaŭ Muhammad Subuh Sumohadiwidjojo, la indonezian fondinton de la spiriteca Subud-movado, kaj la baratanon Jogio Mahariŝi Maheŝ, la fondinton de la *Transcendenca Meditado*.

Aldone al tiuj esploroj pri islamaj kaj alireligiaj spiritecaj tradicioj de Azio, Bennett influigis elementojn el diversaj tradiciaj instruoj, el moderna psikologio kaj la modernaj natursciencoj en siajn verkojn.

## Eksteraj ligiloj 
* filmeto esploranta la rilaton de J. Bennett al G. Gurdjieff (anglalingvaj paĝoj)
* paĝo pri J. Bennett en retejo pri G. Gurdjieff, kun ligo al tri artikoloj de li (same anglalingve)
* biografio kaj verkaro (germanlingvaj paĝoj) 

Kategorio:Spiriteco
Kategorio:Britoj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1897
Kategorio:Mortintoj en 1974
Thomas Malory

[dekstra|eta|250ra|La kavaliro [Bedivere ĵetas la glavon *Excalibur* en la akvon poste la lasta batalo de la Reĝo Arturo Ilustraĵo de Aubrey Beardsley farita en 1894 por eldono de ''"Le morte d'Arthur"* de Thomas Malory.]]
Kavaliro **Thomas MALORY** (n. ĉ. 1405, m. la 14-an de marto 1471) angla verkisto, aŭtoro de *Le Morte d'Arthur*.

La antikvisto John Leland (1505-1552) kredis ke li estis kimra, sed laŭ modernaj kleruloj li estis kavaliro loĝanta en Bewbold Revel, Warwickshire. Lia familia nomo devenis de la malnova franca vorto *maleüré*, kiu signifis "malbonaŭgurata" aŭ "malbonfortuna".

Pri lia vivo oni scias malmulte. Kvankam li estis dufoje elektita al la angla parlamento, dum la 1450a jardeko oni akuzis lin pro longa aro da krimoj, inkl. domrabo, ŝaf-ŝtelo, seksa perforto kaj ambusko de la Duko de Buckingham. Du fojojn li eskapis de malliberejo - unu fojon li batalis kontraŭ siaj gardistoj kaj naĝis trans ĉirkaŭfosaĵo. Dum la 1460a jardeko la reĝo Henriko la 6-a pardonis lin, tamen plurajn fojojn Henriko la 6-a kaj Eduardo la 4-a esceptis lin de reĝaj pardonoj. Verŝajne li verkis parton aŭ eĉ la plejparton de *Le Morte d'Arthur* en malliberejo, kaj komencis la verkon dum la 1450-a jardeko kaj finis ĝin antaŭ 1470.

En tiu verko li kunigis kaj aranĝis la legendojn pri Reĝo Arturo, kiuj antaŭe ofte konfliktis. La verko eldoniĝis de William Caxton en 1485 kaj estis grava fonto de multaj postaj verkoj pri Arturo. Ĝi konsistas el ok libroj:

* *De la edziĝo de Uther Pendragon al Reĝo Arturo kiu regnis post li kaj multe batalis*, kiu priskribas la naskiĝon de Arturo, kiel li iĝis reĝo, kiel li venkis en multaj bataloj, kaj kiel la fratoj Balin kaj Balan mortigis unu la alian. Ĝi ankaŭ traktas la geedziĝon de Arturo kaj Ginevra kaj la fondon de la Ronda Tablo.
* *La nobla rakonto de Reĝo Arturo kaj Lucius la Imperiestro de Romo*, kiu priskribas legendan sukcesan atakon kontraŭ la romia imperio, post kio Arturo estis kronata kiel imperiestro.
* *La nobla rakonto de Kavaliro Lanceloto du Lac, kiu traktas multajn aventurojn de Lanceloto.
* *La rekonto de Kavaliro Gareth de Orkney.
* *La unua kaj dua libroj de Kavaliro Tristrams de Lione*, kiu traktas la amon de Tristan kaj Isolde, kaj estis bazata sur franca verko. Antaŭe la legendo de Tristan estis ĝenerale sendependa de la Arturaj legendoj.
* *La nobla rakonto de la Sankta Gralo
* *Kavaliro Lanceloto kaj Reĝino Ginevra*
* *La morto de Arturo*

## Eksteraj ligiloj 
* ''"Le Morte d'Arthur"'', "La morto de Arturo" Libroj 1-10 kaj Libroj 10-21 Anglalingva teksto de la fama verko de Sir Thomas Malory.

Kategorio:Artura literaturo
Kategorio:Anglaj verkistoj
Kategorio:Mezepokaj verkistoj
Basilius von Ramdohr

eta|dekstra|Basilius von Ramdohr
**Friedrich Wilhelm Basilius VON RAMDOHR** (n. en 1757 - m. en 1822 en Napolo) estis konservativa juristo, artkritikisto kaj ĵurnalisto el Dresdeno. Li fariĝis en 1806 prusa diplomato en Romo kaj Napolo.

Basilius von Ramdohr naskiĝis sur familia tereno, la *Ritterburg Drübber* (apud Nienburg), kiu restis bieno de la familio Ramdohr inter 1686 kaj 1839. Li studadis juron kaj estetikon en la universitato de Göttingen, antaŭ ol komenci longan kaj tumultan karieron kiel artkritikisto kaj diplomato.

Li parte famiĝis pro sia libro *Venus Urania* (1798), frua verko pri la psikologio de amo kaj amikeco, sed ankaŭ pro la tiel nomita "Ramdohr-afero" de 1809 (*Ramdohrstreit*), koncerne lian severan kritikon de la pentristo Caspar David Friedrich.

Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj diplomatoj
Prusa Akademio de Sciencoj

La Prusa **Reĝa Akademio de Sciencoj kaj Beletroj de Berlino**, origine **Scienca Societo**, estis fondita formale la 18-an de marto, fakte la 11-an de julio 1700 en Berlino. Ĝia unua prezidanto estis Gottfried Wilhelm von Leibniz. Tiu institucio, laŭ la vidpunkto de la tre francfavora 18-a jarcenta Eŭropo, estis rigardita kiel malpli grava frato-akademio de la Franca Akademio de Parizo.

## Famaj membroj 
Jacques Abbadie (1654-1727) ~ d’Alembert (1717-1783) ~ Charles Ancillon (1659-1715) ~ Jacques Basnage (1653-1723) ~ Isaac de Beausobre (1659-1738) ~ Bitaubé (1732-1808) ~ Boyer d'Argens (1704-1771) ~ Chauvin (1640 -1725) ~ Denis Diderot (1713-1784) ~ Albert Einstein (1879-1955) ~ Leonhard Euler (1707-1783) ~ Formey (1711-1797) ~ Johann Homann (1664-1724) ~ Montesquieu (1689-1755) ~ Kant (1724-1804) ~ Johann Samuel König (1712-1757) ~ Johann Heinrich Lambert (1728-1777) ~ Ferdinand Georg Frobenius (1849-1917) ~ Hermann von Helmholtz (1821-1894) ~ La Croze (1661-1739) ~ Gotthold Ephraim Lessing (1729-1781) ~ Karolo Lineo (1707-1778) - Maupertuis (1698-1759) ~ Max Planck (1858-1947) ~ Friedrich Schleiermacher (1768-1834) ~ Jacob Christian Schäffer (1718-1790) ~ János András Segner (1704-1777) ~ Voltaire (1694-1778)


Kategorio:Aperis en 1700
Kategorio:Edukado en Berlino
Mirafra

***Mirafra*** estas genro de birdoj de la familio de Alaŭdedoj, kiuj estas brunaj aŭ sablokoloraj malgrandaj birdoj. La familio havas multajn genrojn kaj speciojn kiuj loĝas en Eŭropo, Afriko kaj Azio. Tiu ĉi genro ne loĝas en Eŭropo, kie loĝas multaj aliaj membroj de la familio. Krome ne estas klara la taksonomio de tiu ĉi genro. tiele almenaŭ tri el tiuj specioj estas foje lokitaj de kelkaj fakuloj en la genro *Calendulauda*.

## Specilisto en taksonomia ordo 
* *Genro Mirafra* - 25 specioj
** Paseralaŭdo, *Mirafra passerina* 
** Arbustalaŭdo, *Mirafra cantillans* 
** Erikeja alaŭdo, *Mirafra javanica* 
** Ĉenkola alaŭdo, *Mirafra cheniana* 
** Blankvosta alaŭdo, *Mirafra albicauda* 
** Hovalaŭdo, *Mirafra hova* 
** Kordofana alaŭdo *Mirafra cordofanica*
** Vilhelma alaŭdo, *Mirafra williamsi* 
** Pulpalaŭdo, *Mirafra pulpa* 
** Giganta alaŭdo, *Mirafra hypermetra* 
** Somalia alaŭdo, *Mirafra somalica* 
** Aŝia alaŭdo, *Mirafra ashi* 
** Angola alaŭdo, *Mirafra angolensis* 
** Ruĝnuka alaŭdo, *Mirafra africana* 
** Ruĝcinama alaŭdo, *Mirafra rufocinnamomea* 
** Herbeja alaŭdo, *Mirafra apiata* 
** Kolumalaŭdo, *Mirafra collaris* 
** Ruĝflugila alaŭdo, *Mirafra erythroptera* 
** Ogadena alaŭdo, *Mirafra gilletti* 
** Flaveckolora alaŭdo, *Mirafra africanoides* (foje lokita en *Calendulauda*)
** Bengala alaŭdo, *Mirafra assamica* 
** Jerdona alaŭdo *Mirafra affinis* 
** Rustalaŭdo, *Mirafra rufa* 
** Ruĝbrusta alaŭdo, *Mirafra poecilosterna* (foje lokita en *Calendulauda*)
** Degodia alaŭdo, *Mirafra degodiensis* 
** Sabota alaŭdo, *Mirafra sabota* (foje lokita en *Calendulauda*)

Kategorio:Alaŭdedoj
Kategorio:Birdoj de Azio
Kategorio:Birdoj de Afriko
Homa evoluo

La **Homa evoluo** aŭ **Homiĝo** estas la procezo de biologia evoluo de la homa specio el ĝia praularo al la aktualo. La studo de tiu procezo postulas interfakan analizon en kiu oni komplementu sciaron el sciencoj kiel genetiko, fizika antropologio, paleontologio, stratigrafio, geokronologio, arkeologio kaj lingvistiko.

La esprimo **deveno** aŭ pli precize **homa deveno** direktas al du bazaj vidpunktoj, nome tiu kiu rilatas al scienco kaj tiu kiu rilatas al religio. Por kelkaj (kredantoj), ambaŭ aspektoj ne estas ekskludaj, dum por aliaj, ĉar biologio estas scienco kaj ne rilatas al aspektoj de Metafiziko, ambaŭ vidpunktoj estas tute antaŭstaraj kaj ekskludaj.

Laŭ plej ĵusaj kaj akceptataj studoj la deveno de homo okazis en Afriko.

## Aspektoj rilataj al religio 
* Genezo
* Inteligenta dezajno
* Kreismo
* Dio

## Aspektoj rilataj al scienco 
* La Origino de Specioj
* Evoluismo

## Notoj 
## Vidu ankaŭ 
* Vivo
* Homo
* Scienco
* Metaevoluo
* Filozofio de scienco
* Max-Planck-Instituto por Evolucia Antropologio
* Religio
* Metafiziko

Kategorio:Paleoantropologio
Kategorio:Religio
Kategorio:Filozofio
Interkonsento

**Interkonsento** () estas decido inter du aŭ pliaj personoj pri specifa temo. La esprimo rilate la manko de konsento aŭ ties malsukceso estas **malkonsento**.

Unua interkonsenta decido, tamen, ne implicas aktiva akcepto de ĉiu kaj ĉio, sed akcepto en la senco de ne-neado. En tiu tipo de decidopreno trovis sian fundamenton la grekia demokratio.

Estas ankaŭ interpretaĵoj de la termino kiu aludas al interkonsento kiel fondilo de socioj (male al konfliktistoj, kiuj trovas ĉe Hobbes la eksplikon pli ĝeneralan de siaj interpretadoj pri la ekzisto de la socio), rilate homan naturon tendencan pli malpli al egaleco de kredaroj, kun diferencaj argumentaj bazoj kaj teoriaj elementoj.

Kelkaj elstaraj aŭtoroj rilate pristudon de la interkonsenta vidpunkto pri la socio estas la jenaj:
*Émile Durkheim
*Talcott Parsons

## Vidu ankaŭ 
*Traktato

Kategorio:Sociologio
Malgranda Revuo

**Malgranda Revuo** estis Esperanta periodaĵo, aperinta neregule en Hagge (Svedio) dum dek jaroj de 1943 ĝis 1952. Ĝi estis eldonita de Stellan Engholm, kiu ankaŭ redaktis ĝin kaj verkis multajn artikolojn kaj tradukojn mem. 

Krom literaturaĵojn kaj recenzojn ĝi ankaŭ enhavas diskutojn pri organizaj problemoj de la Esperanto-movado. Aperinta en neŭtrala Svedio en periodo dum kaj tuj post la dua mondmilito, dum kiu multaj aliaj Esperanto-periodaĵoj pro politikaj aŭ financaj kialoj devige mutiĝis, ĝi ankoraŭ hodiaŭ estas interesa kiel fonto por la historio de la Esperanto-movado. Tiel ĝi ekzemple informis pri kaj protestis kontraŭ la supremo de Esperanto en la orient-eŭropaj ŝtatoj sub la regado de Stalino. Plej multaj kontribuantoj hodiaŭ apenaŭ plu estas konataj. Escepto estas ekzemple la skota esperantisto William Auld. 

## Eksteraj ligiloj 
*Kompleta kolekto de Malgranda Revuo
*Jarkolektoj de Malgranda Revuo en la Kolekto por Planlingvoj kaj Esperanto-Muzeo
* Kelkaj artikoloj  el Malgranda Revuo en Elektronika Bibliografio de Esperantaj Artikoloj (EBEA) (serĉu je "malgranda" en la kampo "fonto")
*Malgranda revuo. Militrakonto, 02/04/2016
 
Kategorio:Esperanto-gazetoj
HIS

**HIS** havas plurajn signifojn:

***His** estas mallongigo de aminoacido histidino en kemio.
***His (Haute-Garonne)** estas komunumo de la franca departemento Haute-Garonne (:fr:His (Haute-Garonne)).

## Vidu ankaŭ 
***Hiis** estas komunumo de la franca departemento Hautes-Pyrénées (:fr:Hiis).
Simfizo

[eta|simfizo kunligas ambaŭ [pubiojn, la antaŭajn partojn de la koksosto.]]

**Simfizo** (latine *symphysis*) estas
# kartilaga ligo inter du ostoj (inter alie la pubia simfizo aŭ la intervertebraj diskoj),
# linio de kunlutiĝo inter du partoj de osto (ekzemple mentona simfizo), kaj
# patologia adheraĵo inter ambaŭ lamenoj de serozo (ekzemple perikardia aŭ pleŭra simfizo).

Ĉe la vertebruloj inkluzive de la homoj, simfizoj laŭ la unua signifo estas la "pubia" aŭ "pelva" simfizo kaj la intervertebraj diskoj. Tamen ĉi-rilate estas eta diferencoj inter homoj kaj vertebrulaj bestoj: Ĉe la homoj la simfizo (latine *symphysis pubica*) interligas ambaŭ pubion, do la antaŭajn partojn de ambaŭ koksostoj respektive ĉe junaj homoj la memstarajn pubiajn ostojn; ĉe la vertebrulaj bestoj la ligo inter ambaŭ koksostoj situas sube kaj inkluzivas kaj pubion, ilion kaj iskion (*symphysis pelvina*).

Kategorio:Anatomio
Planta komunumo

En botaniko aŭ en biogeografio **planta komunumo** aŭ **vegetala komunumo** estas klasifiko de vegetalaj specioj karakterizita de preciza aspekto kaj fizionomio kiu, siavice, determinas karakteran pejzaĝon. Tiu fizionomio, nomita *vegetaĵaro*, permesas fari ĝeneralan priskribon je tre ampleksa skalo, kiu dependas de la specioj kiuj komponas la vegetalan formigon de la medio kie ili disvolviĝas. Tiuj povas esti, ekzemple: la arbaro, la manglejo, la stepo, ktp. Oni povas precizigi, en la aro de tiuj grandaj kategorioj, la vegetalajn formiĝojn pli konkretajn konstatante la ekologiajn sistemojn kiuj karakterizas ilin (arbaroj, stepoj, ktp.).

Kategorio:Plantekologio
Plantprodukto

Inter la plej tutmonde disvastigataj kaj kontaj plantaj aŭ vegetalaj produktoj estas la jenaj:
* cerealoj (grenplantoj kiel maizo, tritiko, rizo, sekalo, sorgo, hordeo, milio),
* fruktoj (ekz. persiko, pomo, piro, pruno, olivo)
* arboj (ekz. kork-kverko, anzino, eŭkalipto)
* teĥnikaj plantaĵoj
* aliaj plantoj (ekz. batato, sukerbeto, sunfloro, terpiro, terpomo, legomoj, spicaj plantoj).

Multaj el tiuj plantoj utilas ne nur kiel nutraĵo por homoj sed ankaŭ por bestoj, do temas pri brutobredado.
Kategorio:Agrikulturo
Kategorio:Etnobotaniko
Kategorio:Plantoj en kulturo
Kategorio:Biologio kaj kulturo
Plantklasifiko

Kiel okazas ĉe animaloj, ankaŭ ĉe vegetaloj, estas malfacila tasko la **Plantklasifiko**. Plej akceptata lastatempe estas la jena:
* **Verdaj algoj**
** Chlorophyta
** Charophyta
* Embriofitoj *Embryophyte*
** Briofitoj *Bryophyte*
*** Hepatikoj *Marchantiophyta*
*** Antocerofitoj *Anthocerotophyta*
*** Muskoj *Bryophyta*
** **Vaskulaj plantoj**
*** †Rhyniophyta
*** †Zosterophyllophyta
*** Lycopodiophyta
*** †Trimerophytophyta
*** Filikoj *Pteridophyta*
*** '*Semplantoj *Spermatophyta'''*
**** †Pteridospermatophyta
**** Pinofitoj *Pinophyta*
**** Cikasoj *Cycadophyta*
**** Ginkgo *Ginkgophyta*
**** Gnetoj *Gnetophyta*
**** Angiospermoj *Magnoliophyta''

Tamen estas multaj fakuloj, botanikistoj kaj teoriistoj kiuj ne interkonsentas. Krom la tradiciaj sistemoj (dunoma nomenklaturo kaj aliaj) estas diversaj planoj plibonigi la klasigon de la vegetaloj, inter ili la jenaj:
* Sistemo de klasigo de Engler
* Sistemo de klasigo de Cronquist
* Sistemo de klasigo de angiospermoj de APG kaj APG 2 (anglalingvaj sigloj)
* Sistemo de klasigo de angiospermoj de APW
* Sistemo de klasigo de filikoj de Smith 2006

Kategorio:Botaniko
Kategorio:Taksonomio
Pola landvojo n-ro 33

La **pola landvojo n-ro 33** (**DK33**) estas landvojo en suda parto de Malsuprasilezia Provinco en Kotlina Kłodzka je longeco ĉirkaŭ 41 kilometroj. Ĝi kunigas la urbon Kłodzko kaj la landliman trairejon al Ĉeĥio en Boboszów.

## Pli gravaj urboj laŭ DK33 
* Kłodzko (, ) - pretervojo (pagata)
* Jaszkowa Dolna
* Żelazno
* Bystrzyca Kłodzka - pretervojo
* Wilkanów
* Domaszków
* Międzylesie
* Boboszów - landlima trairejo en Ĉeĥion
Pola landvojo n-ro 34

La **pola landvojo n-ro 34** (**DK34**) estas landvojo en suda parto de Malsuprasilezia Provinco je longeco ĉirkaŭ 9 km. Ĝi estas entute en distrikto świdnicki. Ĝi kunigas du gravaj landvojoj: landvojo nr-o  kaj landvojo nr-o .

## Pli gravaj urboj laŭ DK34 
* Świebodzice ()
* Jaskulin
* Siodłkowice
* Serwinów
* Dobromierz ()
Budikovany

eta|dekstra|330ra|Budikovany situas en la plej griza regiono

## Bazaj informoj 
**Budikovany,** hungare **Bugyikfala** estas tre malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

* Areo: 3&nbsp;km²
* Supermara alteco: 236 m
* Loĝantaro: 50
* Poŝtkodo: 980 23
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Budikovany situas sur malebenaĵo, laŭ akvorezervujo, laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 14&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1301. En 1910 loĝis en Bugyikfala 198 da homoj, (172 slovakoj, 26 hungaroj). En 1919 la hungara Ruĝa Armeo ordonis en la komunumo. Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Feled, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Budikovany 65 da homoj, (57 slovakoj, 2 hungaroj).

## Vidindaĵo 
* klasikisma luterana preĝejo de 1804

## Eksteraj ligiloj 
* Budikovany en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Loma Bonita

** Loma Bonita** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Loma Bonita*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la nacia geografia instituto INEGI estas 20 044. *Loma Bonita* signifas en la hispana "Belega Rondomonteto".

## Geografio 
**Loma Bonita** apartenas al la distrikto Tuxtepec al kiuj apartenas entute 14 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Papaloapan, kiu apartenas al la nordorienta parto de la subŝtato Oaxaca kaj havas limon kun la subŝtato Veracruz. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 39166 loĝantojn. El tiuj estis 18568 viroj kaj 20598 virinoj. La komunumo havas surfacon de 588.15 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 30 metroj super la marnivelo.
maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 1508 indiĝenoj. El tiuj 1140 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 1140 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la nacia geografia instituto INEGI pri la censo de 2005 (hispane: *Conteo de Población y Vivienda* de 2005).

## Eksteraj ligiloj 
* informoj pri la komunumo en retpaĝo de la ministerio pri socia evoluigo SEDESOL ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Papaloapana regiono
Juchitán de Zaragoza

**Juchitán** (plennome **Juchitán de Zaragoza**) estas urbo en meksika federacia stxato Oaxaca. Ĝi situas kelkajn kilometrojn de la bordoj de la Pacifiko. La urbo havas ĉ. 90.000 loĝantojn, situas en sudoriento de Meksiko. Ĝi estas la tria plej granda urbo de la federacia ŝtato, post la ĉefurbo Oaxaca de Juárez kaj Tuxtepec. Juchitán de Zaragoza estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaxaca.

## Geografio 
**Juchitán de Zaragoza** apartenas al la distrikto Juchitán al kiuj apartenas entute 22 komunumoj. Ĝi situas en la terkola regiono de Oaĥako (regiono *Istmo*), kiu apartenas al la sudorienta parto de la subŝtato kun limo al la pacifika oceano. maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 49133 indiĝenoj. El tiuj 42093 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 42093 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Juchitán de Zaragoza  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Terkola regiono de Oaĥako
Horn TG

## Pri la komunumo 
**Horn** estas komunumo en la distrikto Arbon de Kantono Turgovio, Svislando. Ĝi havis 2429 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Horn estas enklavo de Kantono Turgovio en Kantono Sankt-Galo ĉe la suda bordo de Bodenlago norde de la montoĉeno Seerücken inter Goldach kaj Steinach.

## Najbaraj komunumoj 
Horn limas en sudo al la komunumo Goldach kaj Tübach kaj en okcidento al Steinach, ĉiuj en Kantono Sankt-Galo). En nordoriento Horn limas al la Bodenlago kaj sur la lago en okcidento al la komunumo de Rorschach kaj Rorschacherberg, ambaŭ Kantono Sankt-Galo, kaj al Fussach kaj Höchst ambaŭ en (Aŭstrio), kaj en nordo al germanaj komunumoj Kressbronn am Bodensee, Nonnenhorn kaj Wasserburg.

## Trafiko 
Horn situas ĉe la trajnlino de Romanshorn al Rorschach, per kiu la komunumo estas bone konektita al la publika transportreto. Tra Horn pasas la kantona ĉefvojo n-ro 13 de Ŝafhaŭzo al Sankt-Margreto. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A1.1, flanka aŭtovojo de la svisa aŭtovojo A1, situas proksimume 3 kilometrojn sude de la komunumo inter Goldach kaj Steinach.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Horn datiĝas el la jaro 1155 kiel *Horna*. Dum la bienoj de Horn en mezepoko apartenis al la episkopo de Konstanco, la bienoj en la ĉirkaŭaj vilaĝoj iom post iom falis sub la kontrolon de la Princabatejo Sankt-Galo. Tiel Horn estiĝis enklavo. Post la Helveta Revolucio de la jaro 1798 oni volis aldoni Horn al Kantono Säntis, el kiu en 1803 fariĝis la nova Kantono Sankt-Galo. La turgovia prefekto en Arbon tamen per sia interveno konservis Horn al Turgovio substrekante la ligojn inter Arbon kaj Horn. Tiel Horn restis turgovia kaj hodiaŭ estas Turgovia enklavo en Kantono Sankt-Galo.

## Vidu ankaŭ 
* Horn (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Horn
* Horn en la Historia Leksikono de Svislando

Kategorio:Bodenlago
Magdalena Mixtepec

** Magdalena Mixtepec** estas unu el la 570 komunumoj de la meksika subŝtato Oaĥako (*Oaxaca*). La ĉefurbo de la komunumo same nomiĝas *Magdalena Mixtepec*. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 20 048.

## Geografio 
**Magdalena Mixtepec** apartenas al la distrikto Zimatlán al kiuj apartenas entute 13 komunumoj. Ĝi situas en la regiono Centraj valoj de Oaĥako, en la centro de la subŝtato. La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 1101 loĝantojn. El tiuj estis 540 viroj kaj 561 virinoj. La komunumo havas surfacon de 11.48 kvadratkilometroj. La meza alteco estas 2000 metroj super la marnivelo.
maldekstra|eta|300px|Situo de la koncerna distrikto kaj regiono interne de la subŝtato Oaxaca.

## Sociogeografio 
En la jaro 2000 (laŭ INEGI) en la komunumo vivis 27 indiĝenoj. El tiuj 20 aĝis pli ol 5 jaroj. Entute 20 personoj estis dulingvaj (hispana kaj indiĝena lingvoj).

Fontoj: Statistikoj de la INEGI: Conteo de Población y Vivienda 2005 k. a., (hispane: popol- kaj loĝejnombrado).

## Eksteraj ligiloj 
* Magdalena Mixtepec  en *Enciclopedia de los Municipios de México* ()

Kategorio:Komunumoj de Oaxaca
Kategorio:Centraj valoj de Oaĥako
Ludwig Gotthard Kosegarten

**Ludwig Gotthard KOSEGARTEN** (n. la 1-an de februaro 1758 - m. la 26-an de oktobro 1818), ankaŭ konita kiel **Ludwig Theobul** aŭ **Ludwig Theoboul**, estis germana poeto kaj luterana pastro.

Kosegarten naskiĝis en Grevesmühlen, kiu tiam apartenis al Sveda Pomerio. Li studadis teologion en la universitato de Greifswald, kaj sekve oficis kiel pastro de Altenkirchen, sur la insulo Rügen.

La libroj de Kosegarten estis brulitaj okaze de la Wartburgfest de la 18-a de oktobro 1817. Li influis la pentraĵojn de Philipp Otto Runge, Caspar David Friedrich, kaj la muzikon de Franz Schubert.

Kategorio:Germanaj poetoj
Adam Elsheimer

eta|dekstra|250px|Jupitero kaj Merkuro en la domo de Filemono kaj Baŭciso.
**Adam ELSHEIMER** (n. la 18-an de marto 1578 - m. la 11-an de decembro 1610) estis germana artisto kaj pentristo, kiu ĉefe laboris en Romo. Li mortis frue je la aĝo 32, sed lia stilo fariĝis tre influa komence de la 17-a jarcento. Liaj malmultaj pentraĵoj estis malgrandskalaj, kaj preskaŭ ĉiuj estis pentritaj sur kupraj platoj.

La verkoj de Elsheimer montras multajn lumefektojn, kaj originalan traktadon de pejzaĝoj. Li influis plurajn aliajn artistojn, inkluzive de Rembrandt, Caspar David Friedrich kaj Petro Paŭlo Rubens.

Kategorio:Germanaj pentristoj
Thomas Thorild

eta|Thomas Thorild
**Thomas THORILD** (n. la 18-an de aprilo 1759 - m. la 1-an de oktobro 1808) estis sveda poeto, kritikisto, feministo kaj filozofo.

## Biografio 
Thorild naskiĝis en Svarteborg (Svedio) kaj mortis en Greifswald, kiu tiam apartenis al Sveda Pomerio kaj situas hodiaŭ en la germana lando Meklenburgio-Antaŭpomerio. Lia origina nomo estis **Thomas THORÉN**, kaj li studadis en la universitato de Lund en Svedio, antaŭ ol studadi  kaj poste labori en la universitato de Greifswald en Germanio.

Li estis grava membro de la kultura eminentularo de Stokholmo dum la reĝado de Gustavo la 2-a Adolfo. Li cetere estis populara ĉe virinoj, ne nur pro sia beleco sed ankaŭ pro liaj ideoj pri seksa egaleco.

La stokholma parko Thorildsplan estis nomita omaĝe al li.

## Fontoj 
* Herman Lindqvist, *Historien om Sverige. Gustavs dagar*

Kategorio:Svedlingvaj poetoj
Kategorio:Svedlingvaj verkistoj
Kategorio:Universitato de Lund
Kategorio:Svedaj poetoj
Muskedo

[eta|250px|Tipa muskedo, jen de la marko "[Brown-Bess" kun bajoneto.]]
eta|250px|Muskedo el la epoko de la usona enlanda milito pafita por la filmo „Gods and Generals“
**Muskedo** (tiel laŭ PIV 2002 kaj PV 1934) aŭ **musketo** (tiel laŭ PIV 1970) estas peza, longa pafilo, ŝarĝita de antaŭe tra la paftubo. Fine de la 16-a jarcento ĝi iom post iom anstataŭigis arkebuzon kiel armilo de la piedirantaj soldatoj kaj fariĝis la ĉefa pafilo de la infanterio en la 18-a jarcento. Fruaj muskedoj estis tiel longaj kaj pezaj ĝis 15&nbsp;kg, ke oni apogis ilin sur forko dum pafado.

La unuaj modernaj amasaj produktadoj de muskedoj estis enkondukitaj de la franco Honoré Le Blanc kaj la usonano Eli Whitney.

eta|250px|Historia uzo: Pikistoj flanke apudas muskedistojn

## Literaturo 
* Hughes, B. P. Feuerwaffen - Einsatz und Wirkung 1630-1850
* Ortenburg, Georg. Heerwesen der Neuzeit, Band II1 und III1.

## Eksteraj ligiloj 
* Armiloj sur "Preussenweb" (kun bildoj kaj klarigaj tekstoj en la germana)

Kategorio:Pafiloj
Čerenčany

eta|dekstra|330ra|Čerenčany situas en la plej griza regiono

**Čerenčany** (ĉerenĉani), hungare **Cserencsény** (ĉerenĉEnj) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 5 km²
* Supermara alteco: 215 m
* Loĝantaro: 500
* Poŝtkodo: 979 01
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Čerenčany situas sur ebenaĵo kaj sur deklivoj, laŭ maldekstra bordo de rojo Rimava, laŭ flankovojoj, laŭ fervojo Brezno-Rimavská Sobota. La lasta troviĝas 5 km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1334 en formo *"Cherenchen"*. Tiam la kampoj apartenis al ĉefepiskopejo de Esztergom. En 1910 loĝis en Cserencsény 301 da homoj, (209 slovakoj, 89 hungaroj, 2 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Čerenčany 488 da homoj, (461 slovakoj, 14 hungaroj, 12 ciganoj, unusola ĉeĥo).

## Vidindaĵo 
* klasika luterana preĝejo de 1831, turo alkonstruiĝis en 1861
* klasikisma nobeldomo de 1860

## Eksteraj ligiloj 
* Čerenčany en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Carl Gustav Carus

**Carl Gustav CARUS** (n. en 1789 - m. en 1869) estis germana fiziologo kaj pentristo, naskiĝinta en Leipzig. Li estis amiko de Johann Wolfgang von Goethe kaj tre multaspekta homo: kuracisto, naturalisto, sciencisto, fiziologo, ktp. Li interalie defendis la hipotezon, ke korpa kaj spirita sano ambaŭ dependas de bona ekvilibro inter kontraŭaj principoj.
eta|upright|*Mnemosyne* (1848)

Carus estis ankaŭ pejzaĝisto: li studadis pentradon ĉe Julius Diez kaj sekve ĉe Julius Schnorr von Carolsfeld en la desegnadakademio de Oeser. Ekde 1814 ĝis 1817, li instruis al si mem oleo-pentradon, per la helpo de la dresdena pejzaĝisto Caspar David Friedrich.

En 1811 li doktoriĝis pri medicino kaj filozofio, kaj en 1814 fariĝis profesoro pri obstetriko kaj direktoro de la akuŝejo de Dresdeno.

Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Germanaj kuracistoj
Frontispico

[eta|Frontispico (maldekstre) de la *Introductio in Geographiam Universam* de [Philipp Clüver, 1686 (Arkivo de *Gymnasium Langenberg*)]]
**Frontispico** (de franca *frontispice* = frunta paĝo, de latina *frontispicium* de *frons* frunto, *spicere* rigardi), estas ilustraĵo sur la dua paĝo vid-al-vide de la titolpaĝo (paĝo 3). Kutime ĝi do troviĝas sur la malantaŭa flanko de la protekta (resuma) titolpaĝo (paĝo 1).

La frontispica paĝo ĉe modernaj libroj ofte estas malplena. Ĉe biografioj aŭ art-volumoj tie ofte troviĝas ilustraĵo, ekzemple portreto de la verkisto.

Ĉe sciencaj eldonoj, serioj aŭ verk-eldonoj sur tiu paĝo ofte estas indikitaj informoj pri tiuj. Ĉe kelkaj poŝlibroj oni tie trovas indikojn pri la enhavo kaj aŭtoro de la libro.

## Vidu ankaŭ 
* Libro
* Librokovrilo

Kategorio:Libroj
Konrádovce

eta|dekstra|330px|Konrádovce situas en la plej griza regiono

**Konrádovce,** hungare **Korláti** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 8&nbsp;km²
* Supermara alteco: 240 m
* Loĝantaro: 300
* Poŝtkodo: 980 32
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Konrádovce situas sur malebenaĵo, en valo de rojo, fine de sakovojo. Fiľakovo troviĝas 23, Rimavská Sobota 28&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1341 en formo *"Conradfeulde"*. En 1910 loĝis en Korláti 1145 da homoj, (1046 hungaroj, 39 germanoj, 28 slovakoj, 5 kroatoj kaj aliaj). Ĝis Traktato de Trianon Korláti apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Fülek, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 la vilaĝo rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Konrádovce 331 da homoj, (257 hungaroj, 67 slovakoj, po 1 cigano, ĉeĥo kaj ruteno).

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo omaĝe al Dipatrino de 1939
* klasikisma kastelo el la 19-a jarcento
* minejo pri bazalto longe uzata

## Eksteraj ligiloj 
* Konrádovce en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Kraskovo

eta|dekstra|330px|Kraskovo situas en la plej griza regiono
eta|Kraskovo

**Kraskovo,** hungare **Karaszkó** (karaskO) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota. Ĝis 1927 la oficiala slovaka nomo estis **Kraskov**.

## Bazaj informoj 
* Areo: 7 km²
* Supermara alteco: 421 m
* Loĝantaro: 140
* Poŝtkodo: 980 26
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Kraskovo situas laŭ traira flankovojo. Rimavská Sobota troviĝas 16 km-ojn.

## Historio 
Italoj fondis la vilaĝon en la jaro 1334 sub nomo *"Karazkou"*. Komence la kampoj apartenis al ĉefepiskopejo de Kalocsa. En 1555 la turkoj bruldetruis la vilaĝon. En 1910 loĝis en Karaszkó 225 da homoj, (escepte 15 hungarojn ĉiuj slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Kraskovo 156 da homoj, (146 slovakoj, 5 ĉeĥoj, po 1 cigano kaj hungaro).

## Vidindaĵoj 
* gotika nun luterana preĝejo el la 13-a jarcento, defenda muro konstruiĝis ĉirkaŭe post 2 jarcentoj, en 1906 renovigita
* renesanca ligna sonorilturo de 1657

## Eksteraj ligiloj 
* Kraskovo en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Kociha

eta|dekstra|330px|Kociha situas en la plej griza regiono

**Kociha,** hungare **Kecege** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Bazaj informoj 
* Areo: 11&nbsp;km²
* Supermara alteco: 250 m
* Loĝantaro: 210
* Poŝtkodo: 980 52
* Aŭtokodo: RS
* Telefonprefikso: 47

## Situo 
Kociha situas laŭ dekstra bordo de rojo Rimava, laŭ traira flankovojo, laŭ fervojo Brezno-Rimavská Sobota. La lasta troviĝas 12&nbsp;km-ojn.

## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1298 en formo *"Kechege"*. Iam vitrofarejo kaj bierofarejo funkciis en la komunumo. En 1910 loĝis en Kecege 251 da homoj, (205 slovakoj, 40 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Rimaszombat, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Kociha 233 da homoj, (228 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* luterana sentura preĝejo de 1856, en 1910 novklasikismiĝis
* malalta sonorilstablo

## Eksteraj ligiloj 
* Kociha en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Somchai Wongsawat

**Somchai WONGWASAT** (สมชาย วงศ์สวัสดิ์) (n. la 31-an de aŭgusto 1947) estas taja politikisto, kaj membro de la Partio de la Popola Povo (PPP) kies politikaj rajtoj estis nuligitaj de la Konstitucia Kortumo de Tajlando por kvin jaroj.

Antaŭ eniri en politiko, li servis en civila kaj jura servoj. Post emeritiĝo kiel alta jurfunkciulo en 2006, li eniris en politiko post la Tajlanda puĉo de 2006 forigante la registaron de sia bofrato, Thaksin Shinawatra. Li aliĝis al la PPP kiu venkis en la ĝenerala balotado de decembro de 2007, iĝonte Ministro de Eduko kaj poste Ĉefministro. Lia registaro devis lukti kontraŭ la Tajlanda politika krizo de 2008 kaj kontraŭ la tutmonda financa krizo de 2008, antaŭ ke la PPP estis malpermesata de la Kortumo kaj la estraranoj malpermesitaj por partopreni politikon por 5 jaroj pro balota fraŭdo farita de Yongyuth Tiyapairat.

Kategorio:Ĉefministroj de Tajlando
Kategorio:Tajlandaj politikistoj
Lipovec (distrikto Rimavská Sobota)

**Lipovec** (hungare *Gömörlipóc*) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Banská Bystrica, en Distrikto Rimavská Sobota.

## Situo 
Lipovec situas sur malebenaĵo, laŭ traira flankovojo. Fiľakovo troviĝas 35 km.
  
## Historio 
La vilaĝo estis unue menciita en la jaro 1413 en formo *"Lypolch"*. En 1910 loĝis en Gömörlipóc 295 da homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la vilaĝo apartenis al Hungara reĝlando, al Gömör kaj Kis-Hont, al distrikto de Ratková, poste al Ĉeĥoslovakio, fine inter 1938-1945 kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 loĝis en Lipovec 75 da homoj, (57 slovakoj, 13 hungaroj, po 1 ukraino kaj ruso).

## Vidindaĵo 
* klasikisma luterana preĝejo de 1793

Kategorio:Municipoj en distrikto Rimavská Sobota
Une époque formidable... (filmo)

***Une époque formidable...*** (***Sensacia epoko***) estas franca filmo de Gérard Jugnot aperinta en 1991.

## Temo 
Michel Berthier laboras kiel malsupera direktoro en firmao kiu vendas matracojn, kiam li estas maldungata. Dezirante havi trian infanon kun sia edzino Juliette (la du unuaj ne estas de li), li unue nenion diras pri sia nova situacio, sed post akra disputo, li devas forlasi la hejmon. Trairinte kelkajn misaventurojn, Michel Berthier renkontas Crayon, Mimosa kaj Toubib, kiuj fariĝos liaj kunuloj en lia falo kiel nov-malriĉulo inter la senhejmuloj.

## Teĥnikaĵoj 
* Titolo: *Une époque formidable…*
* Reĝisoro: Gérard Jugnot
* Scenaro: Gérard Jugnot kaj Philippe Lopes-Curval
* Produktado: Alain Depardieu kaj Jean-Claude Fleury
* Muziko: Francis Cabrel
* Foto: Gérard de Battista
* Muntado: Catherine Kelber
* Dekoroj: Geoffroy Larcher
* Deven-lando: Francio
* Formato: Kolora - 1,33:1 - Monofonia - 35&nbsp;mm
* Ĝenro: Komedio
* Daŭro: 97 minutoj
* Aperdato:  (Francio)

## Rolularo 
* Gérard Jugnot: Michel Berthier
* Richard Bohringer: Toubib ("Doktoro")
* Victoria Abril: Juliette (stevardino, edzino de Michel Berthier)
* Ticky Holgado: Crayon ("Krajono")
* Roland Blanche: Copi
* Chick Ortega: Mimosa ("Mimozo")
* Éric Prat: Malakian
* Julien Harlay: Vincent
* Beryl Le Lasseur: Émilie
* Charlotte de Turckheim: Rita
* Zabou: Intervjuistino
* Catherine Alcover: S-ino Cohen
* Raymond Aquilon: Antilano ĉe American Bed
* Carole Brenner: Virino en akcidento
* Pierre Chevallier: Malforta hospitala kuracisto
* Michèle Laroque: Dungistino
* Guy Laporte: Stratvagulo kun parfumo
* Patrick Timsit: Unuokululo
* Chantal Ladesou: Perfortita flegistino
* Franck de La Personne: Hotel-akceptisto
* Isabelle Courger: Stevarda amikino
* Laurent Gamelon: Viro en akcidento
* Hervé Hiolle: Dungisto
* Jean-Claude Leguay: Antivol ("Ŝtel-preventilo")
* Claude Legros: Pordisto
* Véronique Müller: Telefonistino
* Marie Pillet: Pordisto
* Catherine Arson
* Doudou Babet
* Joël Besse
* Liliane Cebrian
* Jean-François Chaintron
* Béatrice Costantini
* Gérard Cuvier
* Janine Darcey
* Alain Depardieu
* Edith Develeyne
* Michel Ganz
* Anne-Marie Gros
* Anne-Marie Jabraud
* Marie-Christine Lafosse
* Noele Lebecq
* Michele Marcey
* René Marjac
* Alain Mougenot
* Joseph Niambi-Moé
* Maggie Perlado
* Pascal Perroz
* Annie Savarin
* Thomas Hong-Maï
* Elric Thomas
* Fabienne Tricottet

## Eksteraj ligiloj 
* Une époque formidable... en IMDB
* Une époque formidable... en Allociné

Kategorio:Francaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1991