open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Saishu

[eta|Princo [Nashimoto Morimasa kiel *saishu* ĉe la *daijōsai* de Imperiestro Taishō]]
La ***saishu*** (en japana skribo 祭主, signifas "ritestro") estas la plej alta postenulo de la Sanktejo de Ise. La posteno ekzistas nur ĉe Ise kaj estas supera al la *gūji*. Ĝi tradicie apartenis al la familio Nakatomi, sed nuntempe la *saishu* estas ĉiam virino el la japana reĝa familio.

## Historio
La posteno de la *saishu* ŝajne estis fondita en la frua parto de la Epoko Heian. Laŭ la *Shoku gen shō* de Kitabatake Chikafusa (1339), la unua *saishu* estis Ōkashima no Mikoto, la praulo de la familio Nakatomi, nomumita de Imperiestro Suinin kiam li fondis la sanktejon en la 1-a jarcento. Tamen la plej frua samtempa registro pri *saisho* estas pri Ōnakatomi no Fuchina, oficinta de 815-843.

En antaŭmoderna Japanujo la *saishu* devis esti membro de la familio Nakatomi de la kvina rango aŭ pli supera kaj apartenanta al la Departemento de Dioj. Post fino de la Epoko Heian, ĝi preskaŭ ĉiam asigniĝis al iu el la subfamilio Sukechika (poste renomita Fujinami). En 1871 la ekskluziva aparteno al Nakatomi estis abolita, kaj ekde 1875 la posteno ĉiam asigniĝas al membro de la japana reĝa familio, kaj ekde 1947 ĉiam al virino. En 2025, la oficanta *saishu* estas Kuroda Sayako.

## Respondecoj
La nunaj kaj/aŭ iamaj respondecoj de la *saishu* estas:

**Ritaj**
**kinensai*
**tsukinamisai*
**kannamesai*
*servi kiel imperiestra mesaĝisto
*preĝado por komuniki la pensojn de la imperiestro al la dioj
*estri la renovigon de la sanktejoj ĉiun dudekan jaron
*preĝi por la prospero de la imperiestro en la *daijōsai*
**kitō*

**Administraj**
*administrado de la sanktejo kaj ĝia tero
*nomumado de pastroj sub la sesa rango

## Referencoj
Kategorio:Ŝintoismo
Manès Sperber

**Manès Sperber** estis aŭstra-franca nefikcia verkisto kaj filozofo de juda origino. Li naskiĝis la 12-an de decembro 1905 en Zabolotiv, parto de la tiama Aŭstra imperio,
kaj mortis en aĝo de 78 jaroj la 5-an de februaro 1984 en la 14-a arondismento de Parizo. En oktobro 1983 li honoriĝis per la Pacpremio de la germana librokomerco, atribuita kadre de la Frankfurta librofoiro.

Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Aŭstraj verkistoj
Kategorio:Francaj verkistoj
Kategorio:Aŭstraj filozofoj
Kategorio:Francaj filozofoj
Alexander Mitscherlich

**Alexander Mitscherlich** - prononco  - estis germana kuracisto, psikoanalizisto kaj nefikcia verkisto. Li naskiĝis la 20-an de septembro 1908 en Munkeno, ricevis sian akademian edukon en la Universitato de Hajdelbergo kaj Munkena universitato, kaj mortis en aĝo de 73 jaroj la 26-an de junio 1982 en Frankfurto ĉe Majno. 

Post la fino de la Dua Mondmilito, en 1946, la medicinaj asocioj de la tri okcidentaj zonoj de postmilita Germanio komisiis lin estri komisionon por observi la jurajn procesojn de la okcidentaj Aliancanoj kontraŭ naziaj kuracistoj en Nurenbergo. En 1949, la fina publikaĵo de la komisiono, "Scienco sen homeco: Medicinaj kaj eŭgenikaj eraroj sub diktaturo, burokratio kaj milito" (), estis publikigita en eldono de 10 000 ekzempleroj, sed la libro restis plejparte nekonata. Mitscherlich poste estis ekskludita el medicinaj fakultatoj en Germanio kaj neniam estis nomumita al profesoreco de medicina fakultato. Lia plej konata verko, "La nekapablo funebri" ), kiun li publikigis en 1967 kune kun sia edzino, Margarete Mitscherlich, ekzamenas kiel iamaj Hitler-subtenantoj traktis sian propran implikiĝon en la kulpo kaj falo de Nacisocialismo.

En oktobro 1969 li honoriĝis per la Pacpremio de la germana librokomerco, atribuita kadre de la Frankfurta librofoiro.

Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Germanaj kuracistoj
Kategorio:Germanaj psikoanalizistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Queens College (Novjorko)

**Queens College, Urba Universitato de Novjorko** (ankaŭ konata kiel **Queens College**, akronime **QC**) estas publika universitato en la kvartalo Queens de Novjorko. Ĝi estas parto de la Urba Universitato de Novjorko (*City University of New York, CUNY*) kaj estis fondita en 1937 kiel liberalarta kolegio. Nuntempe, ĉirkaŭ 19 500 studentoj studas tie.

Notindas, ke eks-studentoj kaj fakultato de la lernejo, kiel ekzemple Arturo O'Farrill kaj Jerry Seinfeld, ricevis super 100 Grammy Premiaj kandidatigoj.

## Fakultatoj 
La fakultatoj de Queens College nomiĝas *sekcioj* :

* Artoj kaj Filozofia Fakultato
* Matematiko kaj la Natursciencoj
* Edukado
* Sociaj Sciencoj

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Atletika retejo

Kategorio:Universitatoj en Novjorko
Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Fritz Stern

**Fritz Stern** estis usona historiisto kaj nefikcia verkisto de germana juda origino. Li naskiĝis la 2-an de februaro 1926 en Breslau, Prusa Silezio kaj mortis en aĝo de 90 jaroj la 18-an de majo 2016 en Novjorko. Sian personan nomon li havis de la ĥemiisto kaj nobelpremiito Fritz Haber, kiu estis lia patrono. 

En oktobro 1999 li honoriĝis per la Pacpremio de la germana librokomerco, atribuita kadre de la Frankfurta librofoiro.

## Elektitaj verkoj 
*(): *The Politics Of Cultural Despair: A Study In The Rise Of The Germanic Ideology*, Berkeley, University of California Press, 1961, 1963. Adapted from Stern's dissertation; essays on Paul de Lagarde, Julius Langbehn, and Arthur Moeller van den Bruck.
*(): *The Failure Of Illiberalism: Essays on the Political Culture of Modern Germany*, London, George Allen & Unwin, 1972, . A collection of essays.
**Gold and Iron: Bismarck, Bleichröder, and the Building of the German Empire*, New York: Knopf, 1977, . A dual biography of banker Gerson Bleichröder and Otto von Bismarck.
*(): *Germany 1933: Fifty Years Later*, New York: Leo Baeck Institute, 1984. Leo Baeck memorial lecture.
*(): *Dreams and Delusions: The Drama Of German History*, New York: Knopf, 1987, .  A collection of essays.
*(): ''Einstein's German World*, Princeton: Princeton University Press, 1999, .
*(): *Friedenspreis des deutschen Buchhandels: Ansprachen aus Anlass der Verleihung*, Frankfurt am Main: Börsenverein des Deutschen Buchhandels e.V. im Verlag der Buchhändler-Vereinigung GmbH, 1999.
*(): *Five Germanies I Have Known*, New York: Farrar, Straus and Giroux, 2006, . Autobiography.
*(): "Imperial Hubris: A German Tale, War, Wilhelm II, and the consequences of leadership", (Imperia Hibriso: Germana rakonto, milito, Vilhelmo la 2-a, kaj la konsekvencoj de popolgvidado) *Lapham's Quarterly*, Vintro 2008.
*(): kun Helmut Schmidt, *Unser Jahrhundert: Ein Gespräch'', 2010.

Kategorio:Germanlingvaj verkistoj
Kategorio:Usonaj historiistoj
Kategorio:Usonaj verkistoj
Kategorio:Germanaj verkistoj
Kategorio:Germanaj historiistoj
Kategorio:Germanaj judoj
Kategorio:Usona Akademio de Artoj kaj Sciencoj
Universitato de Suda Majno

La **Universitato de Suda Majno** (, akronime **USM**) estas plurkampusa, publika urba ampleksa universitato kaj parto de la Universitata Sistemo de Majno. La tri kampusoj de la universitato situas en Portlando, Gorham, kaj Lewiston.

La universitato havis 10 478 studentojn kaj 704 fakultatanojn en 2006.Programoj estas ofertitaj ĝis la doktora nivelo .

## Historio 
La Normala Lernejo Gorham estis establita en 1878, kaj la nuna universitato estis formita en la 1980-aj kaj 1990-aj jaroj per la kunfandiĝo de la Normala Lernejo Gorham, la Universitato de Majno en Portlando, kaj la Kolegio Lewiston-Auburn.

## Organizo 
La lernejoj kaj fakultatoj estas:

* Muskie Lernejo de Publika Servo (Portlando)
* Instituto pri Biologiaj Sciencoj (Portlando)
* Universitato de Majna Lernejo de Juro (Portlando)
* Altlernejo pri Edukado (Gorham)
* Muziklernejo (Gorham)
* Kolegio de Artoj kaj Filozofia Fakultato (Lewiston)
* Kolegio de Gvidado kaj Organizaj Studoj (Lewiston)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* Atletika retejo

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Majno
Perlobrusta kukolo

La **Perlobrusta kukolo**, *Coccyzus euleri*, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la *Geococcyx*, la aniojn, kaj la centropojn. Ĝi troviĝas en Argentino, Bolivio, Brazilo, Ekvadoro, Franca Gujano, Gujano, Paragvajo, Surinamo, Venezuelo, kaj eble Kolombio kaj Panamo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La taksonomia historio de la perlobrusta kukolo estas komplika. Dum multaj jaroj ĝi estis konsiderata subspecio de la flavbeka kukolo (*Coccyzus americanus*) pro konfuzo pri la identeco de specimeno kolektita sur la insulo Sombrero en la Malgrandaj Antiloj. La specimeno estis origine priskribita kiel specio kun la dunomo *C. julieni*. La identeco de la sudamerikaj birdoj oscilis inter tiu traktado kaj traktado kiel la flavbeka subspecio antaŭ ol ĝia nuna nomo kiel *C. euleri* estis difinita en 1992.

La Perlobrusta kukolo estas monotipa. Registro en Panamo ŝajne ne estis akceptita de la Nordamerika Klasifika Komitato de la AOS.

La perlobrusta kukolo loĝas en tre vasta gamo da pejzaĝoj, kvankam plej multaj estas iagrade arbarkovritaj. Ĝiaj ĉefaj reproduktaj vivejoj estas humida ĉiamverda primara arbaro, ĉerivera arbaro kaj sekundara arbaro. Sur granda parto de siaj travintrejoj ĝi troviĝas en *terra firme* arbaroj kaj aliaj tipoj kun multe da *Cecropia*. Sur tiuj terenoj ĝi ankaŭ troveblas en sablogrundaj arbaroj, veprejoj, manglejoj, *cerado* kaj duonfoliaj arbaroj. La ekvido en Kolombio estis en tropika seka arbaro kaj tiu en Panamo en sekundara larĝfolia arbaro. Ĝia alteco estas 900 m, sed ĝi estis registrita ĝis 1 200 m. Tamen, "oni povas supozi, ke la nombroj estis trafitaj de loka kaj regiona senarbarigo kaj viveja degenero en la Neotropikoj."

## Referencoj 
## Literaturo 
## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoloformaj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Farto

kontribuas al bona farto.]]

**Farto** estas mezuro de la fundamenta bono ĝuata de persono. Ĝi estas la teoria valoro, kiun en praktiko oni provas taksi per indicoj de vivkvalito. Bona farto estas la celo de multaj individuaj kaj sociaj klopodoj.

Subjektiva farto estas la sento aŭ takso de persono pri la propra vivo. Objektiva farto estas la faktoroj takseblaj deekstere, kiel sano, enspezado, kaj sekureco. Individua farto estas la vivokvalito de unuopa persono, kaj komuna farto estas mezuro de la funkciado kaj prospero de grupo de personoj. Oni kategorias diversajn aspektojn de farto laŭ la kampo de la vivo, al kiu ili apartenas, ekzemple fizikan, psikologian, emocian, socian kaj ekonomian farton.

Teorioj de farto provas identigi la esencajn ecojn de farto. Hedonismo estas la argumento ke la bilanco de plezuro kaj doloro estas la sola faktoro. Dezirismo asertas, ke la kontentigo de deziroj estas la sola fonto de bona farto. Laŭ objektivlistaj teorioj, farto konsistas el kombino de diversaj elementoj; ofte diskutataj faktoroj estas sentoj, emocioj, vivokontento, atingoj, trovo de signifo, interpersonaj rilatoj kaj sano. Homcentrismo valoras sole aŭ precipe homan farton, dum bestprotektado atribuas iom da valoro al la farto de aliaj bestoj, kaj bestaj rajtoj protektas la farton de homoj kaj aliaj bestoj egale.

Farto rilatas al multaj fakoj. Pozitiva psikologio studas la faktorojn kaj kondiĉojn de optimuma vivado. Filozofio esploras la esencon kaj teorian fundamenton de farto kaj ĝian rolon kiel celo de konduto. Aliaj rilataj fakoj estas ekonomiko, sociologio, antropologio, medicino, edukado, politiko, kaj religio. La filozofia studado de farto aĝas milojn da jaroj, sed esploroj en empiriaj sciencoj intensiĝis nur ekde la fina duono de la 20-a jarcento.

Kategorio:Vivkvalito
Kategorio:Pozitiva psikologio
Teodoriko la 1-a (Francio)

**Teodoriko la 1-a** estis merovida reĝo de Meco kaj Remso ankaŭ konata kiel Aŭstrazio inter la jaroj 511 ĝis 534. Li estis filo de Klodvigo la 1-a kaj Suavegota (495-549). Lia filo Teodeberto la 1-a (499-547) regis post li. Lia fratino Teodeŝilda (516-570) estis edzino de Hermengisel (486-547) reĝo de la Varinoj.

## Vivo
Laŭ kelkaj historiistoj li estis filo de Klodvigo la 1-a kaj unu el liaj pli fruaj edzinoj aŭ konkubinoj (eble franco-renana princino,  Evoŝilda de Kolonjo (462-510). Laŭ la salfranka tradicio, la regno estis dividita inter la kvar pluvivaj filoj de Klodvigo: Ĉildeberto la 1-a en Parizo, Klodomiro en Orléans, kaj Klotaro la 1-a en Soissons. Teodoriko heredis Mecon en 511 je la morto de sia patro. Komence de sia regado, li sendis sian filon Teodeberto por mortigi la skandinavan reĝon Klokilako (nomata Higelako en la fama epopeo Beowulf), kiu invadis lian regnon.

Teodoriko implikiĝis en la milito inter la turingia reĝo Hermanfrido kaj lia frato Baderiko. Al Teodoriko oni promesis duonon de Turingio pro lia helpo; Baderiko estis venkita, sed la promesita tero ne estis cedita. En 531, Teodoriko tiam, kun sia frato Klotaro kaj lia filo, atakis Turingion por venĝi sin kontraŭ Hermanfrido. Kun la helpo de la saksoj komanditaj de la duko Hadugato, Turingio estis konkerita, kaj Klotaro ricevis Radegundan, filinon de reĝo Bertaro (la forpasinta frato de Hermanfrido). Hermanfrido estis mortigita en batalo ĉe la Rivero Unstrut kaj lia regno estis aneksita.
[eta|maldekstre|300px|[:en:Hygelac|Batalo de Klokilako, inter Frankoj kaj Danoj, en 515, Jean Fouquet, Grandaj Kronikoj de Francio, Parizo, BNF:Nacia Biblioteko de Francio.]]

[eta|maldekstre|300px|Teodoriko en [Turingio, Grandes Chroniques de France.]]
La kvar filoj de Klodvigo tiam ĉiuj batalis kontraŭ la burgonjaj reĝoj Sigismondo kaj Godomaro; Godomaro fuĝis kaj Sigismondo estis kaptita de Klodomiro. Teodoriko edziĝis al la filino de Sigismondo, Suavegota. Godomaro kunigis la burgonjan armeon kaj regajnis sian regnon. Klodomiro, helpata de Teodoriko, venkis Godomaron, sed mortis en la batalo de Vézeronce.

Post traktato kun sia frato Ĉildeberto, Teodoriko mortis en 534. Post lia morto, la trono de Metz transiris (sen malhelpo, neatendite) al lia filo Teodeberto. Teodoriko ankaŭ lasis filinon Teodekilda (kun sia edzino Suavegota, filino de la venkita Sigismondo de Burgonjo). Teodekilda fondis la Abatejon de Sankta-Petro la Vifo ĉe Sens.

## Referenco 
Kategorio:Naskiĝintoj en 485
Kategorio:Mortintoj en 534
Kategorio:Naskiĝintoj en la 5-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 6-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Historio de Francio
Varto (apartigilo)

**Varto** estas *Zorga gardado de malforta estulo* kaj *Tenado de ekipaĵo ks en bona stato*.

* Varto estas ankaŭ rivero en la okcidenta Pollando
* Varto estas ankaŭ urbo en la Provinco Muş, Turkio
* Vartistino aŭ infanistino estas virino, kiu profesie vartas infanojn. 
* Vartejoj estas 129-paĝa romano, verkita de Norbert Barthelmess.

## Simila nomo 
* Varta

## Referencoj
Universitato Ovidio

La **Universitato Ovido de Konstanco** () estis fondita en 1961 kiel publika institucio de supera edukado en Konstanco, Rumanio, kiel pedagogia instituto kaj estis transformita en universitaton en 1990.

Fondita en 1990, ĝi fariĝis la plej granda eŭropa universitato situanta ĉe la marbordo de la Nigra maro. 

La universitato estas nomita laŭ la romia poeto Publius Ovidius Naso, kiu vivis la lastan parton de sia vivo en Tomis, la greka kaj poste romia kolonio, kiu antaŭis la urbon Konstanco. La spirita patrono de la universitato lasis kulturan heredaĵon al la tuta homaro, transdonante per sia tuta verko mesaĝon pri pasio kaj dediĉo, pri la povo de amo, pri kreado, evoluo kaj transformo. 

La Universitato Ovidio de Konstanco estas membro de la Eŭropa Universitata Asocio (EUA), la Eŭropa Asocio de Institucioj en Supera Edukado (EURASHE), kaj la Asocio Universitata de Franclingvio (AUF). Ĝi estas fondinta membro de la Reto de Universitatoj de la Nigra Maro (BSUN)  kaj la Reto de Universitatoj de la Balkano (BUA)  kaj gastigas la Ĝeneralan Sekretariejon de la Reto de Universitatoj de la Nigra Maro.

## Organizo 
En 2018, la pli ol 15 000 studentoj de la universitato studis en la jenaj 16 fakultatoj:

* Fakultato de Literaturo
* Fakultato de Teologio
* Fakultato de Historio kaj Politika Scienco
* Fakultato de Juro kaj Administraj Sciencoj
* Fakultato de Natursciencoj
* Fakultato de Sporteduko kaj Sportoj
* Fakultato de Aplikataj Sciencoj kaj Inĝenierarto
* Fakultato de Matematiko kaj Komputado
* Fakultato de Ekonomiko
* Fakultato de Medicino
* Fakultato de Dentokuracado
* Fakultato de Farmacio
* Fakultato de Mekanika, Industria kaj Mara Inĝenierarto
* Fakultato de Konstruinĝenieriko
* Fakultato de Arto
* Fakultato de Psikologio kaj Edukaj Sciencoj

La universitato ankaŭ funkciigas la Centron por Distanca kaj Partatempa Lernado, same kiel tri sendependajn fakojn:

* Sekcio de Kvalitkontrolo en Alteduko
* Sekcio por Instruistara Trejnado
* Sekcio pri Agnoskoj kaj Diplomiĝoj

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala tryejo
* Fakultato de Medicino, Universitato Ovidio de Konstanco
* Medicina Fizika Unuo, Universitato Ovidio de Konstanco 
* Fakultato de Mara, Industria kaj Mekanika Inĝenieristiko, Universitato Ovidio de Konstanco
* Fremdaj Studentoj Info 2017

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Rumanio
Avrelian Rubbaĥ

**Avrelian Rubbaĥ** -  - estis rusia pianisto. Li naskiĝis en 1896 kaj mortis en 1976. Avrelian Rubaĥ estis studento de Felix Blumenfeld, kiu interalie instruis Simon Barere kaj Vladimir Horowitz, kaj en ŝia posta kariero ankaŭ mem edukis multajn elstarajn pianistojn, ekzemple la pianiston kaj komponiston Nikolaj Kapustin.

Kategorio:Rusiaj pianistoj
Felix Blumenfeld

**Felix Blumenfeld** - , Feliks Miĥajloviĉ Blumenfeľd - estis aŭstradevena pianisto kaj komponisto en la Rusia Imperio. Li naskiĝis la 7-an de aprilo 1863 en la ukraina urbo tiam ruse nomita Елизаветград, do Jelizabetgrad (nuntempe Kropivnickij en Ukrainio) kaj mortis 67-jaraĝa la 21-an de januaro 1931 en Moskvo. 

Felix Blumenfeld interalie instruis la pianistojn Avrelian Rubbaĥ kaj Vladimir Horowitz, kaj pliajn elstarajn pianistojn.

## Biografio 
Li naskitis la 19an de aprilo 1863 en Kovaljovka (nun Kropivnickij), proksime de la grandurbo de Jelisavetgrad, en Ĥersona gubernio de la Rusa Imperio, Ukrainio

Li estis la filo de Miĥail Frantsevich Blumenfeld, de aŭstra juda deveno, kaj pola Maria Szymanowska. Li estis la onklo de Heinrich Neuhaus kaj kuzo, per Karol Szymanowski (la patrino de Felix kaj la patro de Karol, Stanislao Szymanowski, estis kuzoj).

Blumenfeld studis kun Gustav Neuhaus, edziĝinta al lia pli maljuna fratino. Poste li studis komponadon ĉe la Konservatorio de Sankt-Peterburgo sub Nikolaj Rimskij-Korsakov kaj pianon sub Theodor Stein inter 1881 kaj 1885. Li poste instruis pianon tie mem de 1895 ĝis 1918, samtempe servante kiel dirigento de la Mariinskij-Teatro ĝis 1911.

Kiel pianisto, li ludis multajn komponaĵojn de siaj rusaj samtempuloj. Liaj propraj komponaĵoj, kiuj montris la influon de Frédéric Chopin,  kaj Pjotr Iljiĉ Ĉajkovskij, inkludas unu simfonion (simfonio en C-minoro "Al la Kara Amato" , Op. 39 ), multajn muzikaĵojn por solpiano, unu *Allegro de Concert*' por piano kaj orkestro, kaj *lieder*.

## Referencoj 
Kategorio:Rusiaj pianistoj
Kategorio:Rusiaj klasikaj pianistoj
Kategorio:Rusiaj dirigentoj
Kategorio:Rusiaj komponistoj
Universitato Konstanco

La **Universitato Konstanco** () estas universitato en la urbo Konstanco en Baden-Virtembergo, Germanio. La ĉefa kampuso de la institucio malfermiĝis en 1972 post kiam la universitato estis fondita en 1966 kiel interfaka reformuniversitato. Ĝi estas la plej suda universitato en Germanio. La universitata kampuso situas ĉe la bordoj de la Bodenlago, nur kvar kilometrojn de la svisa landlimo. La universitato estas en la listo de "Universitatoj de Plejboneco" fare de la Germana Scienca Fonduso. Grupo de gvidaj universitatoj laŭ kvalito, kiuj estas foje konsiderataj la germana "Hedera Ligo". 

La universitato estas rangigita inter la supraj 100 en la mondo por sociaj politikoj kaj administraj studoj en la QS World University Rankings 2020. Kaj estas rangigita 51-a en la mondo pri politikaj sciencaj studoj laŭ la Ŝanhaja Rangotabelo de 2020. La Usona Departemento pri Energio nomis la Universitaton de Konstanco "malgranda Harvard".

La Universitato Konstanco havas sciencajn kunlaborojn kun granda nombro da famaj institucioj, kiel ekzemple Harvard, Universitato Johns Hopkins, Universitato Yale, Universitato de Ĉikago, Universitato de Kalifornio, Berkeley, kaj la Balsillie School of International Affairs.

La universitato havas proksimume 11 500 studentojn el ĉirkaŭ 100 landoj, kunlaborojn kun pli ol 220 akademiaj institucioj en Eŭropo, kaj multajn studentajn interŝanĝajn programojn. La institucio ofertas pli ol 100 studprogramojn. La universitata biblioteko estas malfermita 24 horojn tage kaj havas pli ol du milionojn da libroj en sia kolekto.

## Organizo 
Universitato Konstanco havas 13 fakultatojn/fakojn, grupigitajn en 3 sekciojn:

**Sekcio de Matematiko kaj Natursciencoj**

* biologio
* kemio
* komputiko kaj informa teknologio
* matematiko kaj statistiko
* fiziko
* psikologio

**Filozofia Sekcio**

* historio kaj sociologio + sportoj
* literaturaj studoj + amaskomunikilaj studoj kaj artaj studoj
* filozofio
* lingvistiko

**Sekcio de Politiko, Juro kaj Ekonomiko**

* jurisprudenco
* politika scienco kaj publika administrado
* ekonomio

La centraj dividoj inkluzivas:

* Universitata biblioteko (pli ol 2 milionoj da libroj), malfermita 24 horojn tage.
* Internacia Oficejo, strukturo kiu kontrolas internaciajn studentojn kaj universitatan personaron
* Kariera Servo, dungada helposervo
* tradukinstituto respondeca pri la studado de fremdaj lingvoj
* komputilcentro kiu provizas kaj subtenas ciferecan infrastrukturon
* universitato mensa

## Lokoj de intereso 
* La botanika ĝardeno
* La universitata manĝejo kun vido al Bodenlago
* La subĉiela korto

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de Universitato Konstanco

Kategorio:Informkesto mapligilo sen OSM-rilata ID sur Vikidatumoj
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Kategorio:Universitatoj en Germanio
Kategorio:Distrikto Konstanz
Kategorio:Konstanco (Germanio)
Kategorio:Edukado en Baden-Virtembergo
Ágnes Lukács

'*** [Agneŝ lukAĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Lukács Ágnes*' estis hungara pentristo, ilustristo, instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis en 2016.

## Biografio 
 devenis el juda familio. Ŝi maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1939, poste ŝi akiris pedagogian-pentristan licencon en Hungara Belarta Altlernejo en 1944. Ŝia majstro estis István Szőnyi. Post siaj studoj ŝi estis deportita al nazia Germanio kaj jaron poste en 1945 ŝi revenis. Ekde 1945 ĝis la pensiuliĝo en 1976 ŝi estis instruisto pri desegno en Budapeŝto, dum ŝi ankaŭ ekspoziciis. Ŝi longe ilustris revuojn, aparte menciindas Esperanto (revuo), ŝiaj temoj estis ofte la naziaj labortendaroj.

## Elektitaj individuaj ekspozicioj 
* Budapeŝto inter 1947-2000 plurfoje
* Dorsten (1994)
* Salzwedel (1999)

## Elektitaj grupaj ekspozicioj 
* Miskolc (1969)
* Nagymaros (1978)
* Hatvan (1986, 1990, 1993, 1995)
* Berlino (1990)

## Fontoj 
* biografio hungare kun fotoj
* biografio hungare kun foto
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ilustristoj
Kategorio:Hungaraj pentristoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Malhelbeka kukolo

La **Malhelbeka kukolo**, *Coccyzus melacoryphus*, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la *Geococcyx*, la aniojn, kaj la centropojn. Ĝi regule troviĝas en ĉiu kontinenta sudamerika lando escepte Ĉilio plus en Galapagoj. Ĝi vivis ankaŭ kiel vaganto en Ĉilio kaj kelkaj aliaj landoj kaj insuloj.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Malhelbeka kukolo estas monotipa.

## Distribuado kaj habitato
La malhelbeka kukolo troviĝas regule tra granda parto de Sudameriko krom en Ĉilio, kie ĝi troviĝas kiel vaganto. Ĝi ankaŭ loĝas en la Galapagoj. Krom en Ĉilio, ĝi troviĝas kiel vaganto en Klipertono, Panamo, Trinidado, la Malvinoj, Grenado, Florido kaj Teksaso. Ĝi estas konsiderata sufiĉe ofta tra sia tuta teritorio.

## Referencoj 
* *Handbook of the Birds of the World Vol 4*, Josep del Hoyo eldonisto, ISBN 84-87334-22-9
* "National Audubon Society" *The Sibley Guide to Birds*, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6

## Eksteraj ligiloj 
*Dark-billed Cuckoo photo gallery VIREO 
*Photo-High Res; Article geometer–"Brazil Birds"

Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Bakalaŭro pri Molekulaj Sciencoj

La **Bakalaŭro pri** **Molekulaj Sciencoj** (de la portugala: Curso de Ciências Moleculares aŭ Bacharelado em Ciências Moleculares aŭ pli antaŭe Curso Experimental de Ciências Moleculares), kies mallongigo estas **CM** (antaŭe **CECM**), estas bakalaŭro opcio nur ĉe la Universitato de San-Paŭlo (USP) por studentoj, kiuj deziras kariero en esplorado kaj evoluigo .  Ĝia instruplano prioritatigas akademian liberecon, interdisciplinecon kaj multdisciplinecon. 

Ĝia instruplano havas idealan daŭron de ok semestroj kaj estas dividita en du ciklojn, ĉiu kun du jaroj. En la unua ciklo, konata kiel la baza ciklo, estas klasoj pri biologio, fiziko, kemio, matematiko kaj komputiko. En la dua kaj fina ciklo, konataj kiel la progresinta ciklo, studentoj estas necesaj por efektivi sciencan komencon (speco de akademia esplorado disvolvita de bakalaŭraj studentoj ĉe brazilaj universitatoj) aŭ staĝon en esplorado kaj evoluigo kaj kunmetas horaron kun kursoj ofertitaj ĉe iu ajn agnoskita altlernejo en la mondo, inkluzive de postbakalaŭraj. 

## Historio 
La ideo de la kurso ekestis el diskutoj en la oficejo de la Roberto Lobo, kiu estis la vicrektoro en tiutempe. Laŭ li, ili diskutis la la bezonon] malmunti la rigidan kursan strukturon [de] fako-centraj kursoj."  La oficiala kreodato de la diplomiĝa, tiutempe nomita Eksperimenta Bakalaŭro pri Molekulaj Sciencoj (CECM), estas konsiderata la 5-an de julio 1991, kiam la Rezolucio n-ro 3836 de la Konsilio de Studentoj (CoG), estis oficiale publikigita en la Oficiala Bulteno de la Ŝtato.  Tamen, ĝia rekono fare de la tiama Ministerio pri Edukado kaj Sporto el Brazilo venis nur per Ordono n-ro 613, de la 13-a de junio 1996, publikigita en la Oficiala Bulteno de la Unio (DOU) en la sekvan tagon. 

## Kiel eniri 
La enirejo en tiu estas malsama de aliaj bakalaŭro de USP — kien la studentoj eniras eniras per la alirekzamenoj FUVEST, Provão Paulista aŭ Enem-USP. Sed por eniri en CM la studento devas fazi alia elektoprocezo, propa de la bakalaŭro, kiu nur studentoj jam ĉe USP povas aboni. Estas ofte ke la plej bone lokitaj en FUVEST estas envitataj por aboni.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝo 
* 
* 
* Kurso pri Molekulaj Sciencoj ĉe YouTube
* Oficiala instruplano
Kategorio:Universitato de San-Paŭlo
Kelly Link

**Kelly LINK** (naskita la 19-an de julio 1969 en Miamo, Florido) estas usona sciencfikcia verkistino kaj redaktoro. Ŝi publikis ŝia unua romanon *The Book of Love* en 2024.

Link diplomiĝis en Universitato Kolumbio kaj la Universitato de Norda Karolino en Greensboro. Ŝi nuntempe loĝas en Northampton, Masaĉuseco.

## Verkado 
Link verkas ĉefe novelojn, plejparte en la stilo de magia realismo. Multaj el ŝiaj rakontoj estas konsiderataj de la publiko kiel fantazio, sciencfikcio aŭ hororo. 
Aldone al ŝiaj agadoj kiel verkistino, ŝi kaj ŝia edzo administras eldonejon nomatan Small Bear Press. La du kunredaktas la ĉiujaran antologion ''Year's Best Fantasy and Horror* (kun Ellen Datlow) kaj la fantazian fanrevuon *Lady Churchill's Rosebud Wristlet*.

Link nuntempe prelegas en pluraj universitatoj kaj instruas ĉe verkistaj laborrenkontiĝoj.

Ŝiaj libroj gajnis al ŝi Premion Hugo, tri Premiojn Nebula kaj Monda Premio pri Fantazio (Q594886). En 2013, ŝi gajnis la Premion O. Henry pro sia novelo "The Summer People". En 2018, ŝi ricevis MacArthur-stipendion.

## Verkaro 
### Libroj 
* *Stranger Things Happen*: 2001 Salon Book of the Year, *The Village Voice* favorite (available here https://web.archive.org/web/20070220010942/http://www.lcrw.net/kellylink/sth/ as a free download, under a Creative Commons license)
* *Magic for Beginners*: 2006 Locus Award for Best Short Story Collection
* *Pretty Monsters*: 2008 World Fantasy and Locus Award finalist.
* *Get in Trouble*: 2016 Pulitzer Prize for Fiction finalist.
* *White Cat, Black Dog: Stories* (Random House, 2023)
* *The Book of Love*: 2024

### Elektitaj rakontoj (premigajnintoj) 
* "The Game of Smash and Recovery": 2016 Theodore Sturgeon Award
* "The Summer People": 2011 Shirley Jackson Award for Best Novelette, 2013 The O. Henry Prize Stories
* "Pretty Monsters": 2009 Locus Award for Best Novella
* "Magic for Beginners": 2005 Nebula Award for Best Novella
* "The Faery Handbag": 2005 Hugo and Nebula Award for Best Novelette, Locus Award winner
* "Stone Animals": 2005 *The Best American Short Stories''
* "Louise's Ghost": 2001 Nebula Award for Best Novelette
* "The Specialist's Hat": 1999 World Fantasy Award
* "Travels with the Snow Queen": 1997 James Tiptree, Jr. Award

### Rakontoj 
* *4 Stories* (chapbook), Small Beer Press, 2000
* *Stranger Things Happen*, Small Beer Press, 2001
* *Magic for Beginners*, Small Beer Press, 2005 (reprinted by Harcourt, 2005)
* *Catskin: a swaddled zine*, Jelly Ink Press, date unknown
* *Pretty Monsters: Stories*, Viking Juvenile, 2008
* *The Wrong Grave*, 2009
* *Get in Trouble: Stories*, Random House, 2015
* *White Cat, Black Dog: Stories*, Random House, 2023
* *The Book of Love*, Random House, 2024

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* ''Lady Churchill's Rosebud Wristlet''

Kategorio:Magirealismaj verkistoj
Kategorio:Usonaj sciencfikciaj verkistoj
Kategorio:Verkistinoj
Avelventra kukolo

La **Avelventra kukolo** aŭ **kaŝtanventra kukolo**, *Coccyzus pluvialis*, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la *Geococcyx*, la aniojn, kaj la centropojn. Ĝi estas endemia de Jamajko.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Avelventra kukolo estis formale priskribita en 1788 fare de la germana natursciencisto Johann Friedrich Gmelin en lia reviziita kaj etendigita eldono de la verko de Carl Linnaeus nome *Systema Naturae*. Li metis ĝin kun ĉiuj aliaj kukoloj en la genron *Cuculus* kaj stampis la dunoman nomon *Cuculus pluvialis*. Gmelin bazis sian priskribon sur tiuj de pli fruaj aŭtoroj kiel tiu de la irlanda kuracisto, natursciencisto kaj kolektisto Hans Sloane. Inter 1687 kaj 1689 Sloane loĝis en Jamajko. En la raporto pri sia restado, kiu ne estis publikigita ĝis 1725, li priskribis la avelventran kukolon sub la nomoj "Old-Man" (maljunulo) kaj "Raine-bird" (pluvulo) kaj klarigis, ke "Ĝi faras bruon ĝenerale antaŭ pluvo, de kie ĝi ricevis sian nomon Rain Bird". La avelventra kukolo nun estas lokita kun 12 aliaj specioj en la genro *Coccyzus*, kiu estis enkondukita en 1816 de la franca ornitologo Louis Pierre Vieillot. 

La kaŝtanventra kukolo iam estis lokita en la genron *Piaya*, kiu poste estis kunfandita en la genron *Hyetornis*. Tiu genro siavice estis kunfandita en la nunan *Coccyzus*.

## Distribuado kaj habitato
La kaŝtanventra kukolo troviĝas tra plejparto de Jamajko. Ĝi loĝas en maturaj ĉiamverdaj arbaroj, sekundaraj arbaroj, arbustaroj kaj arbustejoj, kaj duonmalfermaj arbaroj. Laŭ alteco ĝi varias de marnivelo ĝis super 1 500 m. Ĝi estas konsiderata neofta kaj ne bone konata, kaj "plia esplorado kaj taŭga enketo pri la populacio kaj statuso de ĉi tiu specio estas necesaj."

## Referencoj 
* *Handbook of the Birds of the World Vol 4*, Josep del Hoyo eldonisto, ISBN 84-87334-22-9
* "National Audubon Society" *The Sibley Guide to Birds*, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Jamajko
Grizkrona kukolo

La **Grizkrona kukolo**, *Coccyzus lansbergi*, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la *Geococcyx*, la aniojn, kaj la centropojn. Ĝi troviĝas en Kolombio, Ekvadoro, Peruo, kaj Venezuelo, kiel vaganto en Bonaire kaj en Galapagoj, kaj eble en Panamo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La grizkrona kukolo estas pli proksime parenca al la karibaj specioj de la genro *Coccyzus* ol al la aliaj trovitaj en Sudameriko. La specio estas monotipa.

## Distribuado kaj habitato
La grizkrona kukolo havas du apartajn populaciojn. Unu estas en norda Kolombio kaj nordokcidenta Venezuelo kaj la alia en okcidenta Ekvadoro kaj ekstreme norda Peruo.

La grizkrona kukolo loĝas en diversaj pejzaĝoj, inkluzive de tropikaj humidaj ĝis sekaj duonfalfoliaj arbaroj, aridaj arbaroj, ĉeriveraj arbaroj kaj arbustaj savanoj. Laŭ alteco ĝi plejparte varias de marnivelo ĝis 800 m en Peruo, ĝis 1 800 m en Ekvadoro, ĝis 600 m en Kolombio, kaj ĝis 1 400 m en Venezuelo. Ekzistas kelkaj registroj de pli altaj altitudoj. Ĝia distribuo ne estas bone konata; oni supozas, ke ĝi estas sufiĉe ofta sed ankoraŭ loka en okcidenta Ekvadoro kaj malofta aliloke. "Plia esplorado [estas] necesa, ĉefe por difini [la] limojn de ĝia teritorio."

## Referencoj 
* *Handbook of the Birds of the World Vol 4*, Josep del Hoyo eldonisto, ISBN 84-87334-22-9
* "National Audubon Society" *The Sibley Guide to Birds*, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Birdoj de Sudameriko
Sigeberto la 2-a

**Sigeberto la 1-a** estis Reĝo de Aŭstrazio kaj Burgonjo, nelegitima filo de Teodoriko la 2-a (587-613) kaj Ermemberga (587-613), filino de Viteriko (565-610).

## Biografio
Sigeberto estis 12-jaraĝa kiam li surtroniĝis post la morto de sia patro, meze de la konspiroj de sia praavino, Brunehilda, kiu tiam estis 70-jaraĝa. Brunehilda praktikis sian duan regentecon, subtenata de la Palacaj Urbestroj, kaj proklamis sin suverena de ambaŭ regnoj.

Brunehilda ekzekutis grandajn aristokratojn, celante rompi la frankan tradicion kaj trudi la rajton de unuenaskiteco en la reĝa sukcedo. Sed la aŭstrazia nobelaro, gvidata de la Palaca Urbestro de Aŭstrazio, Pipino de Landen, kaj la Episkopo de Metz, Arnulfo, malakceptis ŝin kaj konsentis pri alianco kun Klotaro la 2-a de Neŭstrio, kiu, laŭ ilia invito, armee invadis la regnon Aŭstrazio.

La aŭstrazia Palaca Urbestro, Varnakaro, fine alianciĝis kun Klotaro la 2-a. Kiam Klotaro lanĉis atakon kontraŭ Aŭstrazio, Brunehilda estis perfidita de Warnakaro kaj de la aŭstrazia armeo, kiu, gvidata de aristokratoj, rifuzis batali. Klotaro la 2-a facile venkis Brunehildan kaj Sigeberton la 2-an, en 613.

Brunehilda, trovante sin sen milita subteno, serĉis helpon de la ĝermanaj triboj loĝantaj laŭlonge de la Rejno, sed dum ŝia fuĝo, ŝi estis malkovrita kaj kaptita en Orbe fare de Herbon, terposedanto kiu ŝuldis al ŝi fidelecon sed li transdonis ŝin al Klotaro la 2-a. Sigeberto, venkita, kun kelkaj oficiroj provis eskapi direkte al la rivero Ajro, sed li estis kaptita, kune kun siaj fratoj [eta|maldekstre|300px|Kolora gravuraĵo prezentanta la revenon de [Ĉilperiko la 1-a (ĉirkaŭ 539-584) post la murdo de Sigeberto, al Parizo, Francio, ĉirkaŭ 575. La bildo datiĝas de 1825.]]
Corbus de Orleano (604-613) kaj Meroveo (607-613), dum lia duanaskita filo Ĉildeberto (603-630) sukcesis eviti la kapton.

Ŝi estis procesita ĉe Renève, kie ŝi estis respondeca pri la mortoj de multaj eminentaj figuroj; pluraj el ĉi tiuj mortoj estis, fakte, atencoj ordonitaj de Fredegunda (543-597), la patrino de Klotaro la 2-a, kaj due de Klotaro mem.

Reĝino Brunehilda estis ekzekutita la 13-an de oktobro 613, kaj nur kvin tagojn poste Sigeberto estis murdita, certigante ke Klotaro la 2-a certigis sian legitimecon al la trono per ne havado de rivaloj.

## Referencoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 602
Kategorio:Mortintoj en 613
Kategorio:Naskiĝintoj en la 10-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en la 7-a jarcento
Kategorio:Naskiĝintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj en Francio
Kategorio:Mortintoj la 18-an de oktobro
Kategorio:Francaj regantoj
Kategorio:Francaj reĝoj
Kategorio:Francaj militistoj
Kategorio:Historio de Francio
Jáchymov (Brniště)

:*Estas ankaŭ Jáchymov.*

**Jáchymov** () estis devene malgranda vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Brniště en distrikto Česká Lípa. Nun ĝi kreas kun Brniště koneksan loĝigon el orienta flanko. Estas ĉi tie registritaj 48 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Jáchymov situas en katastra teritorio **Hlemýždí** kun areo 2,8&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1788.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Brniště - Jáchymov 5, 6 a 7 (2).JPG|Jáchymov
Brniště-Jáchymov ulice.jpg|Jáchymov
Joachimsdorf-1.jpg|Jáchymov
 

Kategorio:Brniště
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Česká Lípa
Kategorio:Setlejoj en Zakupa montetaro
Zsuzsanna Kulcsár (historiisto)

**Zsuzsanna Kulcsár** [ĵuĵana kulĉAr], laŭ la hungarlingve kutima nomordo kaj kun plia persona nomo **Kulcsár Zsuzsanna Erzsébet** [erĵEbet] estis hungara historiisto, mezlerneja kaj altlerneja instruisto, redaktoro. Ŝia origina familia nomo estis *Klein* [klejn].

Zsuzsanna Kulcsár naskiĝis  en Budapeŝto, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
Zsuzsanna Kulcsár akiris diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1936. Inter 1945–1949 ŝi instruis en diversaj lernejoj, ekde 1950 ŝi estis redaktoro en libroeldonejo. Inter 1952–1957 ŝi estis docento, ankaŭ katedrestro en Scienca Universitato de Szeged, poste ŝi instruis 2 jarojn en gimnazio, fine ĝis 1980 ŝi estis redaktoro en eldonejo. Intertempe ŝi doktoriĝis en 1947 en la universitato kaj kandidatiĝis (CSc) en 1964 antaŭ la Hungara Scienca Akademio. Ŝia historia laboro specialiĝis pri la tutmonda mezepoka historio. Ŝi ricevis premiojn en 1969 kaj 1983.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Az alldeutschmozgalom és Magyarország.* (disertaĵo, 1947)
* *A feudalizmus virágkora és hanyatlása.* (studenta lernolibro, 1950)
* *Középkori egyetemes történet.* (studenta lernolibro, 1952; 6-a eldono: 1956)
* *Inkvizíció és boszorkánypörök.* (1960; 3-a kompletigita eldono: 1968)
* *A kathar eretnekség elterjedésének kérdéséhez.* (disertaĵo, 1963)
* *Így éltek a lovagkorban.* (1967)
* *Rejtélyek és botrányok a középkorban.* (1978; 2-a eldono: 1984; pole: 1993)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj historiistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Hlemýždí

**Hlemýždí** (, antaŭe *Hlemýžď*) estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Brniště en distrikto Česká Lípa. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Hlemýždí** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 2,8&nbsp;km². En la katastra teritorio Hlemýždí situas ankaŭ&nbsp;Jáchymov, ambaŭ stacidomaj konstruaĵoj de stacio Brniště, fiŝlago Brnišťský rybník, kampoj kaj paŝtejoj. Pase de la tempo Hlemýždí kuniĝis kun Jáchymov kaj Brniště en koneksan loĝigitan teritorion.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1540.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Brništský rybník 1.jpg|Fiŝlago Brnišťský rybník, en fono monto Tlustec
Brniště staré nádraží.jpg|Malnova stacidomo kun kolekto de tabuloj
 

Kategorio:Brniště
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Česká Lípa
Kategorio:Setlejoj en Zakupa montetaro
Velký Grunov

**Velký Grunov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Brniště en distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas proksimume 3 km sude de Brniště. Estas ĉi tie registritaj 130 adresoj. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

**Velký Grunov** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 7,27&nbsp;km².

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Velký Grunov-22.05.2012 - (1).JPG|Preskaŭ neuzata fervoja haltejo *Velký Grunov*
Velký Grunov kaple 2.jpg|Kapelo de Vizito de Virgulino Maria
Grunov most.jpg|Ponto trans rojo Panenský potok
 

Kategorio:Brniště
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Česká Lípa
Kategorio:Setlejoj en Zakupa montetaro
Akademikerhilfe

***Akademikerhilfe*** (laŭlitere: *helpado porstudenta*) estas komunutila societo en Aŭstrujo ebligante al junuloj aliron al edukado kaj kristana vivo. Kun ĉ. 4800 lokoj en ne tute 40 hejmoj temas pri gravega porstudenta ĉambro-peranto. Fondite en novembro 1921, ĝi fontas en karitata sekcio de *Katholisch-Deutscher Akademikerausschuß* (de 1918). Ĝia ĉefburoo estas en Josefstadt (Pfeilgasse 3a).

## Historio
La 21-an de novembro 1921 *Akademikerhilfe* estis fondita laŭ la iniciato de prelato Karl Rudolf, pastro ĉe la universitato de Vieno. La asocio devis transpreni la taskojn de la flega sekcio de *Katholisch-Deutscher Akademikerausschuß* kie plej gravis la provizado per vestaĵoj kaj loĝado krom stipendidonado. Ĉeestis la fondan ceremonion ankaŭ lia ĉefepiskopa moŝto Friedrich Gustav Piffl akceptonte la altan protektadon de ĉi laŭdinda organizo.

La unuaj hejmoj estis starigitaj en monaĥejoj, religiaj institutoj aŭ privataj domoj. Jam en 1924 *Akademikerhilfe* povis disponigi 150 loĝlokojn, kun granda demando je ili. La unua propra domo malfermeblis en 1927 en Vieno *(Wiener Heim)*, kaj en 1932 sekvis la ejo de ĉe *Pfeilgasse 6*. Dum Aŭstrofaŝismo, *Akademikerhilfe* funkciis kiel konfidata societo por ĉiuj porstudentaj hejmoj de Aŭstrujo. Tuj post la okupiĝo de Aŭstrujo fare de Wehrmacht, la nazioj transprenis la tuton kaj en majo 1939 *Akademikerhilfe* ĉesis ekzisti. En oktobro 1945 startis planoj de reaktivigo, peto pri nuligo de la kluba dissolvo; en la 11-a de novembro 1946 okazis la dua (re)fonda kunveno. Ĝis 1949 gravis - krom la perado de loĝado - ankaŭ la provizado per ĉiutagaj aferoj (vestado, nutrado ktp.) aŭ perado de laboretaj postenoj. En 1949 oni fieris pri preskaŭ tri centoj da loĝlokoj en Vieno, Graz kaj Leoben. Nuntempe *Akademikerhilfe* aktivas en kvin pluaj aŭstraj urboj, t.e. je Innsbruck, Salcburgo, Linz, Eisenstadt kaj Klaŭdiforumo.

## Eksteraj ligiloj
*hejmpaĝo

## Notoj
Luhov (Brniště)

**Luhov** () estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de municipo Brniště en distrikto Česká Lípa. Ĝi troviĝas proksimume 3,5 km sudoriente de Brniště. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis .

Luhov situas en katastra teritorio **Luhov u Mimoně** kun areo 6,48&nbsp;km². En la katastra teritorio Luhov u Mimoně situas ankaŭ Nový Luhov.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1543.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Lípa v Luhově.jpg|Kapelo en Luhov
Luhov 3.jpg|Luhov
 

Kategorio:Brniště
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Česká Lípa
Kategorio:Setlejoj en Zakupa montetaro
Modlivý důl

Nomon **Modlivý důl** (*Preĝema valo*) havas pluraj valoj:
* Modlivý důl (Svojkov) – valo ĉe municipo Svojkov en distrikto Česká Lípa
* Modlivý důl (Kunvald) – valo kun domaro Přední Důl en distrikto Ústí nad Orlicí
* Modlivý důl (naturrezervejo) – valo sub burgo Potštejn en Potštejn en distrikto Rychnov nad Kněžnou
Li Qiang

**Li Qiang** (; naskiĝis la 23-an de julio 1959 en Rui'an (d:Q713357), provinco Ĝeĝjango) estas ĉina politikisto kaj membro de la 20-a Konstanta Komitato de la Politburoo de la Komunista Partio de Ĉinio ekde oktobro 2022. Antaŭe, li estis Partia Sekretario de la Ŝanhaja Municipo inter oktobro 2017 ĝis oktobro 2022. Li estas ĉefministro ekde marto 2023.'''''' 

## Kariero 
Li naskiĝis en julio 1959 en Rui'an, provinco Ĝeĝjango. Li aliĝis al la Komunista Partio de Ĉinio en 1983. Li komencis sian politikan karieron kiel partia sekretario de Venĝou — la unua grava urbo en Ĉinio kiu iniciatis kaj efektivigis la reformon kaj malfermiĝon en 1978 kaj establis la unuajn privatajn kompaniojn. Li akiris MBA -gradon de la Politeknika Universitato de Honkongo. 

Laŭ *The Guardian* (Aŭtuno 2022), Li Qiang kaj Prezidanto Xi Jinping havas preskaŭ dudekjaran rilaton. Kiam Xi estis partiestro de la provinco Ĝeĝjango, Li funkciis kiel lia stabestro kaj fakte ĉefa persona konsilisto de 2004 ĝis 2007. 

De 2011 ĝis 2016, Li Qiang funkciis kiel vicsekretario de la Komunista Partio de Ĉinio de la Centra Komitato de la Provinca Ĝeĝjango kaj partisekretario de la provinca Politika kaj Jura Komisiono. Li funkciis kiel provinca guberniestro de Ĝeĝjango de 2013 ĝis 2016. Li estis anstataŭanto de la 18-a Centra Komitato de la Komunista Partio de Ĉinio kaj partisekretario de la Provinca Komitato de Ĝjangsuo de 2016 ĝis 2017. De oktobro 2017 ĝis oktobro 2022, li estis membro de la 19-a Politika Buroo de la Komunista Partio de Ĉinio kaj partisekretario de la Centra Komitato de Ŝanhajo. 

En sia rolo kiel partia sekretario, li respondecis pri la izolado en Ŝanhajo printempe de 2022 por enhavi la KOVIM-19-pandemion. Malgraŭ kritiko pri la organizado de la izolado, kiu kaŭzis publikan malkontenton, Li, kiu estas konsiderata aliancano de la Ĝenerala Sekretario Xi Jinping, estis elektita al la 20-a Konstanta Komitato de la Politika Buroo de la Komunista Partio de Ĉinio la 23-an de oktobro 2022. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Nova ĈM Li Qiang plu akcelas Zhejiang frakcio en CCP, Intelligence Online, 17a de marto, 2023 (postulas senpagan registriĝon)

Kategorio:Ĉefministroj de Ĉinio
Kategorio:Ĉinaj politikistoj
Granda lacertokukolo

La **Granda lacertokukolo**, *Coccyzus merlini*, estas specio de la kukoledoj, familio de la ordo de birdoj, nome *Cuculiformes*, kiuj inkludas ankaŭ la *Geococcyx*, la aniojn, la centropojn kaj la hoacinon. Ĝi troviĝas en Bahamoj kaj Kubo.

## Taksonomio kaj sistematiko
La Granda lacertokukolo kaj tri aliaj lacertokukoloj estis iam konsideritaj unusola specio. Unuope ili estis antaŭe metitaj en la genron *Saurothera*, kiu poste kuniĝis kun la nuna *Coccyzus*, kaj ili estis konsideritaj superspecio. La *North American Classification Committee* de la American Ornithological Society, la International Ornithological Committee, kaj la Taksonomio Clements agnoskas jenajn kvar subspeciojn:

**C. m. bahamensis* (Henry Bryant, 1864)
**C. m. santamariae* (Orlando H. Garrido, 1971)
**C. m. merlini* (D'Orbigny, 1839)
**C. m. decolor* (Bangs & Zappey, W.R., 1905)

Dum parto de la 19-a jarcento *C. m. bahamensis* estis traktita kiel aparta specio, nome Bahama lacertokukolo, kaj la aliaj tri subspecioj estis kolektive konataj kiel Kuba lacertokukolo. La verko de BirdLife International nome *Handbook of the Birds of the World* ŝanĝis tion al duspecia traktado.

## Referencoj 
* *Handbook of the Birds of the World Vol 4*, Josep del Hoyo eldonisto, ISBN 84-87334-22-9
* "National Audubon Society" *The Sibley Guide to Birds*, de David Allen Sibley, ISBN 0-679-45122-6
* Raffaele, Herbert; Wiley, James; Garrido, Orlando; Keith, Allan; Raffaele, Janis (2003). *Birds of the West Indies*. London: Christopher Helm. ISBN 978-0-7136-5419-6.
* 

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Nestoparazitoj
Kategorio:Kukoledoj
Kategorio:Endemismoj ĉe birdoj
Kategorio:Birdoj de Karibio
Valentin Bontus

**Valentin Bontus** estas aŭstria akvosportisto, pli ekzakte kajtosurfisto. Li naskiĝis la 1-an de februaro 2001 en Perchtoldsdorf, do nun estas -jaraĝa. Valentin Bontus por Aŭstrio en la Somera Olimpiko 2024 atingis la unuan olimpikan ormedalon en la nova klaso *Formula Kite* ("Formulo Kajto"). Krome en la sama jaro li ankaŭ gajnis bronzan medalon en la Monda Ĉampioneco pri Formulo Kajto.

## Eksteraj ligiloj 
* Facebook-paĝo de Valentin Bontus

Kategorio:Surfado
Kategorio:Akvosportistoj
Eleuthera

**Eleuthera** estas unu de la insuloj de Bahamoj, posedas 518 kvadratajn kilometrojn kaj estas nordoriente de la arkipelago je 80 km de Nasaŭo, havas longegan kaj mallarĝan formon, kaj ĉirkaŭ 12 000 loĝantoj laŭ la censo de 2022. La nomo "Eleuthera" deriviĝis de la greka vorto en ina formo ελεύθερος (eleutheros), kiu signifas "Liberan".

eta|maldekstre|220ra|Eleuthera
La originaj loĝantoj de la insulo, nome tainoj kaj aravakoj, estis forportitaj de hispanaj kolonoj por ke ili laboru en la minoj de la insulo Hispaniolo kie ili mortis ĉirkaŭ la jaro 1550. Oni kredas, ke la insulo resti neloĝata kaj la eŭropa koniigo ne okazis ĝis 1648 kiam alvenis la unuaj puritanoj el Bermudoj, kiuj ili havigis la nuntempan nomon.

La insulo ege prosperis inter 1950 kaj 1980 pro la investoj fare de riĉaj usonaj industriistoj. Aktuale la ĉefe ekonomia sektoro estas turismo. La transporto fariĝas ĉefe aviadile kaj mare. La insulo havas tri flughavenojn: nome North Eleuthera Airport, Governor's Harbour Airport kaj Rock Sound Airport. 

Kategorio:Insuloj en la Bahamoj
Kategorio:Geografio de la Bahamoj