open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Kuŝinagaro

**Kuŝinagaro** (कुशीनगर, *Kuśīnagar*) estas urbo kaj nagar-panĉajato en la distrikto Kuŝinagaro de la barata ŝtato Utar-Pradeŝo. Ĝi estas grava budhisma pilgrimejo, kie budhanoj kredas, ke la budho Gaŭtamo atingis la parinirvanon post sia morto. Anoj de budhismo, ĉefe el Azio, emas viziti ĉi tiun lokon almenaŭ unu fojon en siaj vivoj.

## Etimologio
La nomo de la urbo devenas de ĝia antaŭa nomo, **Kuŝavatio** (, *Kuśāvatī*). Laŭ unu el la teorioj, Kuŝavatio estis la iama ĉefurbo de Kosalo kaj, laŭ la *Ramajano*, ĝi estis konstruita kaj nomita de la raĝo Kuŝo, filo de Ramo, la ĉefrolulo de la epopeo. Ankaŭ, laŭ la budhisma tradicio, la urbo estis nomita antaŭ ol la regado de la raĝo Kuŝo, onidire pro abundo de desmostaĥio (*kuśa*)  kiu kondukis arĥeologiajn kampanjojn en 904-5, 1905-6 kaj 1906-7, malkovrante multe da budhismaj materialoj.

Ĉandro Svamio, Birma monaĥo, alvenis al Barato en 1903 kaj faris la templon Mahaparinirvanon vivanta relikvujo.

Post la Barata sendependiĝo, Kuŝinagaro restis kiel parto de la distrikto Deorio. La 13-an de Majo de 1994, ĝi iĝis parto de la nova distrikto Utar-Pradeŝo.

## Loko de la morto kaj la parinirvano de la budho Gaŭtamo
250px|eta|Kremacia stupao de la budho Gaŭtamo, Kuŝinagaro.

En 1896, Waddell sugestis, ke la loko de la morto kaj parinirvano de la budho Gaŭtamo estis en la regiono de Rampurvo.  Tamen, laŭ la *Mahāparinirvāṇa Sutta*, la budho Gaŭtamo vojaĝis al Kuŝinagaro, forpasis kaj estis kremaciita tie.

## Trafiko 
En Kuŝinagaro internacia flughaveno funkcias.

## Bildgalerio
## Notoj
## Referencoj
Kategorio:Budhismaj pilgrimejoj
Kategorio:Urboj de Utar-Pradeŝo
Kategorio:Urboj de Barato
Didot (Tramtransporto en Parizo)

**Didot** estas haltejo de Tramvojo T3a situanta en la 14-a arondismento de Parizo.

La nomo *Didot* devenas de samnoma strato kiu omaĝas al familio Didot.

## Proksime 
* Hospitalo Broussais

## Interkonektoj 
*  RATP 58
*  N63

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T3a

## Eksteraj ligiloj 
* T3a RATP
* T3 Oficiala retejo 

## Tradukfonto 
Kategorio:Tramtransporto en Parizo T3a
Kategorio:14-a arondismento de Parizo
Karthause

**Karthause** estas la nomo de:
* altaĵo inter la valoj de la Rejno kaj Mozelo tuj ĉe la Deutsches Eck en Koblenco, vidu Karthause (altaĵo)
* urboparto de Koblenz, vidu Koblenz-Karthause
* altaĵo en la urboparto  Langenhain de Hofheimer, vidu Langenhainer Karthause
* Kartuzio estas monaĥejo  de la kartuziana ordeno

**Vidu ankaŭ:**
* Karthaus
Koblenz-Karthause

**Koblenz-Karthause** estas la plej granda urboparto de Koblenco. Ĝi situas en la sudo de la urbo en alteco de ĉ. 174 m . Ĝi estas la plej norda etendaĵo de la mezmontaro Hunsruko inter la riverojn Rejno kaj Mozelo.

La nomo de la monto estis origine Beatusberg. La nuna nomo venis de tiu, ke la kartuzianoj havis tie kartuzion.

Roemische Villa Koblenz.jpg|elfosado de romia bieno ĉe Remstecken en la urba arbaro de Koblenco
Fort Konstantin 01 Koblenz 2014.jpg|la fotreso Konstantin
Löwentor Koblenz 2013.jpg|la leona pordego de la iama fortreso imperiestro Alexander
Bundesarchiv Koblenz.jpg|ĉefa sidejo de la federacia arkivo
St Beatus 01 Koblenz 2013.jpg|paroĥa preĝejo St. Beatus
St.Bruno Koblenz Karthause.JPG|kapelo St. Bruno
Wohnsiedlung Koblenz Karthause.JPG|loĝareo de Karthause-Flugfeld: domoj kun ĝardenoj
Fernmeldeturm Koblenz 2011.jpg|la telekomunika turo Koblenco sur la monto Kühkopf

## Literaturo 
* Hans Bellinghausen: 2000 Jahre Koblenz. Boldt. Boppard. 1973. ISBN 3-7646-1571-0
* Ulrike Weber (Bearb.): *Kulturdenkmäler in Rheinland-Pfalz. Denkmaltopographie Bundesrepublik Deutschland.* Band 3.3: *Stadt Koblenz. Stadtteile.* Werner, Worms 2013, ISBN 978-3-88462-345-9.

## Eksteraj ligiloj 
* Stadtteilzeitung „Der Karthäuser“

## Referencoj 
Karthause
Cerro de Pasco

eta|280ra|maldekstre|Foto satelita de Cerro de Pasco, 2010.
[eta|250ra|Loko de la [Regiono Pasco en Peruo.]]
**Cerro de Pasco** estas urbo de la centro de Peruo, ĉefurbo de la provinco Pasco kaj de la samnoma departemento. Ĝi situas je iom pli ol 4 380 msm, en la altebenaĵo Bombón, altiplano de la Andoj, kaj kun pinto en 4 338 en la sektoro de Ĝanakanĉa. Ĝi estas konsiderata la "minista ĉefurbo de Peruo", pro siaj minkuŝejoj el arĝento, kupro, zinko kaj plumbo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Municipo Provinca de Pasco 
* Pablo Vega Centeno: Cerro de Pasco. Apogeo y crisis de un modelo urbano-minero 

Kategorio:Urboj de Peruo
Telekomunika turo Koblenco

eta
La **telekomunika turo Koblenco** (ankaŭ nomata *telekomunika turo Kühkopf* aŭr *Koblenz 10*) staras en la urba arbaro de Koblenco sur la pinto de la monto Kühkopf.

## Vidu ankaŭ 
* Listo de elsendiloj en Rejnlando-Palatinato
* Listo de televidturoj kaj elsendiloj de la Deutsche Telekom
* listo de la plej altaj televidturoj

## Literaturo 
* Dietrich Elias (Hrsg.): *Jahrbuch des elektrischen Fernmeldewesens*, Verlag für Wissenschaft und Leben Georg Heidecker 1974, ISBN 3-87862-125-6, Seiten 20−24.

## Eksteraj ligiloj 
* Die höchsten Fernmeldetürme Deutschlands

## Referencoj 
Kategorio:Konstruaĵoj en Koblenco
Kategorio:Konstruaĵoj en Hunsruko
Kategorio:Amaskomunikiloj (Koblenco)
Kategorio:Elsendoturo Koblenz
Kategorio:Turoj en Eŭropo
Emsiumo

La **Emsiumo** estas en la geologia historio la plej supra kronostratigrafia ŝtupo de la malsupra devona serio de la Devonio. La ŝtupo entenas geokronologie la tempo de ĉ. 407,6 al 393,3 milionoj da jaroj. La ŝtupo sekvas al la Pragiumo (Devonio).

La ŝtupo ricevis sian nomon de la germana urbeto Bad Ems. La ŝtupon enkondukis H. D. de Dorlodot en la jaro 1900 .

## Referencoj 
## Literaturo 
* Felix Gradstein, Jim Ogg & Alan Smith: *A Geologic timescale.* Cambridge University Press 2004, ISBN 9780521786737.
* Hans Murawski & Wilhelm Meyer: *Geologisches Wörterbuch*. 10., neu bearb. u. erw. Aufl., 278 S., Enke Verlag, Stuttgart 1998, ISBN 3-432-84100-0.
* Eugeny A. Yolkin, A. I. Kim, Karsten Weddige, Jim A. Talent und Michael R. House: *Definition of the Pragian/Emsian Stage boundary.* Episodes, 20(4): 235-240, Beijing 1997 PDF.

## Eksteraj ligiloj 
* Deutsche Stratigraphische Kommission (Hrsg.): *Stratigraphische Tabelle von Deutschland 2002*. Potsdam 2002 ISBN 3-00-010197-7 (PDF; 6,57 MB)
* Kommission für die paläontologische und stratigraphische Erforschung Österreichs der Österreichischen Akademie der Wissenschaften (Hrsg.): *Die Stratigraphische Tabelle von Österreich (sedimentäre Schichtfolgen).* Wien 2004  (PDF; 376 KB)
* International Chronostratigraphic Chart 2012 (PDF)

Kategorio:Devonio
Fuegiaj Andoj

**Fuegiaj Andoj** aŭ **Fajrolandaj Andoj** kaj en hispana **Andes fueguinos** [fŭeGInos] estas la suda pluiĝo de la montaro Andoj tuj sude de la Magelana Markolo. Ili okupas la montaran parton de la Fajrolando, kie oni alvenas al altoj super 2 000 msm. Ili situas en la plej suda parto de Argentino kaj Ĉilio.

La plej grandaj altoj estas en la Montaro Darvino, en la sudokcidenta sektoro de la Granda Insulo de Fajrolando, en la ĉilia insulparto. Ties plej alta montopinto estas la monto Shipton, de 2 469 msm.
Diference de la plej parto de la anda montoĉeno, partikulare de la sudpatagoniaj Andoj, de orientado ĝenerale Norde-Sude, la Fuegiaj Andoj montras markitan ŝanĝon, konata kiel oroklino patagonia, ĉar ili situas en direkto Okcidente-Oriente inter la Magelana Markolo kaj la Insulo Estados.

La klimato en la Fuegiaj Andoj ĝenerale estas malvarma, ĉar ĝi estas unu el la plej sudaj zonoj de la mondo, la jara temperaturo averaĝe estas inter 2 kaj 10 °C. La jara precipitaĵo estas de 300mm, kaj ĝi estas zono ankaŭ de ventoj konstantaj kun vento-puŝoj kiuj atingas la 100km/h. Laŭ la Klimata klasifiko de Köppen tiu zono estas katalogata kiel ĉepolusa oceana klimato (Cfc), aŭ kiel duonmalvarma ĉemalseka klimato.

## Referencoj 
Kategorio:Geografio de Ĉilio
Kategorio:Geografio de Argentino
Kategorio:Montaroj en Sudameriko
Kategorio:Andoj
Philodendron xanadu

***Philodendron xanadu*** estas planto kiu apartenas al la familio de la  Arumacoj (Araceae) kaj subgenro *Meconostigma*, unu el la tri subgenroj de la genro *Filodendro*.  La planto estas endemia en Brazilo, sed estas vaste kultivata kiel pejzaĝoplanto en tropikaj, subtropikaj kaj varmtemperaturaj klimatoj.

*Philodendron xanadu* eventuale formas densajn bulojn ĝis 1,5 metroj alta kaj 2 metroj larĝa. Ĝi havas profunde dissekcitajn, lobitajn ĝis 40&nbsp;cm longaj kaj 30&nbsp;cm larĝaj brilantajn verdajn foliojn. Ĝiaj floroj havas malhelajn ruĝajn brakteojn. Kelkfoje ĝi produktas superterajn radikojn.

## Fotaro

Philodendron xanadu AK2.jpg|*Philodendron xanadu*, granda bulo kreskanta en Penrose, Auckland, Nov-Zelando
Starr 070906-8756 Philodendron sp..jpg|Junaj folioj de la *Philodendron xanadu*

## Referencoj
## Literaturo 
*Brown, D. (1988). Aroids: Plants of the Arum Family. Portland, OR: Timber Press, 1988
*Mayo, S. J. (1990).History and Infrageneric Nomenclature of Philodendron (Araceae). Kew Bulletin. Vol. 45, No. 1, pp.&nbsp;37–71
*Mayo, S. J. (1991). A revision of Philodendron subgenus Meconostigma (Araceae). Kew Bulletin 46: 601-681.

Kategorio:Arumacoj
Kategorio:Plantoj de Brazilo
Golfo Penas

La **golfo Penas** estas situa en la Pacifika Oceano en la suda zono de Ĉilio, inter la paraleloj 46° 50' kaj 47° 40' de suda latitudo. Ĝi partikulare estas konata pro siaj akraj veterkondiĉoj.

Administracie ĝi apartenas al la provinco Capitán Prat, en la Regiono Aisén.

El proksimume 6 000 jaroj ties marbordoj estis loĝataj de la popolo *kaŭeskar* aŭ *alakalufe*. Komence de la 21a jarcento tiu popolo estis praktike malaperigita fare de la agado de la blankuloj.

## Bibliografio 
* Instituto Geográfico Militar (1970). Atlas de la República de Chile. Santiago - Chile - Instituto Geográfico Militar. Dua eldono.
* Instituto Hidrográfico de la Armada de Chile (1974). Atlas Hidrográfico de Chile. Valparaíso - Chile - Instituto Hidrográfico de la Armada. Unua eldono.
* Instituto Hidrográfico de la Armada de Chile (1982). Derrotero de la Costa de Chile Volumen III. Valparaíso - Chile - Instituto Hidrográfico de la Armada. Kvina eldono.
* Incafo, S.A. (1982). Chile y sus parques nacionales. Madrid - España - La Naturaleza en Iberoamérica. 84-85389-35-2.

## Eksteraj ligiloj 
* Pilotaje canales chilenos - Directemar - Armada de Chile
* Revista Mar Liga Marítima de Chile .
* Oceanografía geológica UCV

Kategorio:Geografio de Ĉilio
Kategorio:Golfoj en Sudameriko
Montsouris (Tramtransporto en Parizo)

**Montsouris** estas haltejo de Tramvojo T3a situanta en la 14-a arondismento de Parizo.

La nomo *Montsouris* devenas de apuda Parko Montsouris.

## Proksime 
* Parko Montsouris

## Interkonektoj 
*  RATP 88
*  RATP 216  *Montsouris - Tombe-Issoire*

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T3a

## Eksteraj ligiloj 
* T3a RATP
* T3 Oficiala retejo 

## Tradukfonto 
Kategorio:Tramtransporto en Parizo T3a
Kategorio:14-a arondismento de Parizo
Azera virina nacia teamo de futbalo

La **azera virina nacia teamo de futbalo** (azere: Azərbaycan milli qadın futbol komandası) reprezentas Azerbajĝanon en internaciaj turniroj de virina futbalado. Por en la Eŭropa Virina Futbal-Ĉampionado en la Virina Futbala Mondpokalo la teamo ankoraŭ ne kvalifikiĝis.

Kategorio:Azerbajĝana nacia teamo de futbalo
Kategorio:Virinaj futbalteamoj
Kotopaksi

La **Kotopaksi** aŭ en hispana **Cotopaxi** estas stratovulkano aktiva kiu troviĝas en la Kantono Latakunga, Provinco Cotopaxi, Ekvadoro. Kun alto de 5 897 msm estas la dua vulkano plej alta de la lando — post Chimborazo — kaj unu de la plej aktivaj vulkanoj de la mondo (la plej aktiva vulkano plej alta estas Ojos del Salado en la landlimo inter Ĉilio kaj Argentino). Ĝi estas situa je 33 km nordoriente de la urbo Latakungo kaj je 50 km sude de Kito. Ĝia lasta granda erupcio okazis la 26an de junio 1877 Inter la unuaj surgrimpantoj troviĝis la germano Wilhelm Reiß.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Smithsonian, Global Volcanism Program, Cotopaxi 
* NASA Earth Explorer page
* Cotopaxi, ascenso 2003 
* Cordillera de los Andes https://web.archive.org/web/20110531163007/http://www.andesargentinos.com.ar/Las_mayores_elevaciones.htm
* Fotografías e imágenes del Volcán Cotopaxi
* Descripción del Cotopaxi en Andeshandbook 

Kategorio:Vulkanoj en Ekvadoro
Kategorio:Montoj en Ekvadoro
Nudo de los Pastos

**Nudo de los Pastos** aŭ Masivo de Huaca estas orografia anda komplekso situa en la provinco Carchi, Ekvadoro, kaj la departemento Nariño, Kolombio. Ĝi enhavas la krutan regionon montaran kie la Andoj duforkiĝas en du branĉoj enirante al Kolombio: nome la Cordillera Occidental kaj la Cordillera Central. 

Kvankam ne estas preciza difino de la regiono Nudo de los Pastos, oni povas diri ke ĝi ekas norde de la riveroj Ĉota kaj Apaki kaj oriente de la riveroj Cuasmal kaj Obispo ĝis la urbo Huaca kaj ĝi etendas ĝis la Hoz de Minamá en la Cordillera Occidental kaj ĝis la Kolombia Masivo en la Cordillera Central, kie ĝi donas originon al la Cordillera Oriental. 

En la Cordillera Occidental la ĉefaj altaĵoj estas la vulkanoj Chiles (4.718 m), Cumbal (4.764 m) kaj Azufral (4.070 m). La Hoz de Minamá estas profunda depresio kreita kiam la rivero Patio trapasas la Cordillera Occidental survoje al la pacifika marbordo narinja. 

En la Cordillera Central estas la altiplano de Túquerres kaj Ipiales, la valo de Atriz, la vulkanoj Galeras (4.276 m) kaj Doña Juana (4.250 m), la urbo San Juan de Pasto kaj la Laguna Koĉa.

Kategorio:Montaroj en Kolombio
Kategorio:Montoj en Kolombio
Rivero Patia

La rivero **Patia** aŭ **Patio** estas rivero en la sudokcidento de Kolombio; ĝi estas la plej longa de la regiono Pacifika de Kolombio. Ĝi etendas laŭlonge de 400 km, el kiuj la lastaj 90 km estas navigeblaj.

Ĝi estas konsiderata la dua rivero plej akvenhava de la kolombia marbordo al Pacifiko (post la rivero San Juan) kaj la unua laŭ etendo de ties baseno; la alta kaj meza basenoj kiuj drenas la valojn interandajn inter Popajano kaj Tulkano restis izolaj el la malsupra baseno pro la iompostioma leviĝo de la cordillera Occidental en la zono enkanjonigita fare de la Hoz de Minamá, kiu konstituas barieron por la migrado de multaj specioj el la deklivaro de Pacifiko.

## Referencoj 
Kategorio:Geografio de Kolombio
Kategorio:Riveroj en Sudameriko
Sierra La Culata

La **Sierra La Culata** estas la nomo kiun ricevas unu el la du *sierras* en kiuj dividiĝas la anda montaro survoje tra la centra parto de la zono anda de Venezuelo inter la ŝtatoj Mérida kaj Trujillo. Ĝi troviĝas protektita de la Nacia Parko Sierra de La Culata kiu enhavas ĝin preskaŭ totale. La *sierra* estas hejmo de kelkaj el la plej altaj montopintoj de la lando.

Kategorio:Andoj
Kategorio:Montoj en Venezuelo
Kategorio:Montaroj en Sudameriko
Kategorio:Montaroj en Venezuelo
Estado Barinas

eta|Preĝejo Nuestra Señora del Rosario de El Real, de Calderas|289x289px
La ŝtato (respektive subŝtato) **Estado Barinas** estas unu de la 24 federaciaj unuoj kiuj kunformas Venezuelon, nome la *República Bolivariana de Venezuela*. Ĝi situas en la regiono Los Llanos kaj malgranda parto apartenas al la regiono de Andoj. Ĝi enhavas teritorion de , kio estas  de la landa teritorio. Laŭ INE ĝi enhavas totale  loĝantojn, tio estas la 15-a plej loĝata ŝtato de Venezuelo.

Ĝi limas norde kun la ŝtatoj Trujillo, Portuguesa kaj Cojedes, sude kun la ŝtatoj Apure kaj Táchira, oriente kun Guárico kaj okcidente kun Mérida kaj Táchira. Ĝi havas 12 municipojn kaj 52 submunicipojn nome *parroquias*. Ĉefaj urboj estas la jenaj: Barinas, Socopó, Ciudad Bolivia, Barinitas, Sabaneta, kaj aliaj.

Kategorio:Subŝtatoj de Venezuelo
Lycée Henri Sellier (Tramtransporto en Parizo)

**Lycée Henri Sellier** estas haltejo de Tramvojo T4 situanta en komunumo Livry-Gargan, departemento Seine-Saint-Denis, regiono Francilio.

## Video 

T4 Bondy - Aulnay 05.ogv|Prochain arrêt *Lycée Henri Sellier*

## Vidu ankaŭ 
* Transilien
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T4
* Livry-Gargan

## Eksteraj ligiloj 
* 
* SNCF Transilien T4

Kategorio:Tramtransporto en Parizo T4
Kategorio:Fervojaj stacioj malfermitaj en 2006
Kategorio:Livry-Gargan
Kategorio:2006 en Francio
Maryse Bastié (Tramtransporto en Parizo)

**Maryse Bastié** estas haltejo de Tramvojo T3a situanta en la 13-a arondismento de Parizo.

La nomo *Maryse Bastié* devenas de samnoma strato, omaĝe al Maryse Bastié, franca aviadistino.

## Interkonektoj 
*  RATP 27 132
*  N31 N133

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T3a

## Eksteraj ligiloj 
* T3a RATP
* T3 Oficiala retejo 
* En tram, les femmes ! - EVE ()

Kategorio:Tramtransporto en Parizo T3a
Kategorio:13-a arondismento de Parizo
Baron Le Roy (Tramtransporto en Parizo)

**Baron Le Roy** estas haltejo de Tramvojo T3a situanta en la 12-a arondismento de Parizo.

La nomo *Baron Le Roy* devenas de apuda samnoma strato "Rue Baron Le Roy".

## Interkonektoj 
*  RATP 24 111
*  N32

## Vidu ankaŭ 
* Tramtransporto en Parizo
* Tramtransporto en Parizo T3a
* Kvartalo de Bercy

## Eksteraj ligiloj 
* T3a RATP
* T3 Oficiala retejo 

## Tradukfonto 
Kategorio:Tramtransporto en Parizo T3a
Kategorio:12-a arondismento de Parizo
Győző Duró

**Győző Duró** [djOzO durO], laŭ hungarlingve kutima nomordo **Duró Győző** estas hungara dramaturgo, universitata instruisto.

Győző Duró http://mek.oszk.hu/02100/02139/html/sz05/284.html naskiĝis la  en Nagykanizsa.

## Biografio 
Győző Duró frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste li studis en Scienca Universitato József Attila, sed li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Loránd Eötvös en 1978. Jam dum la studentaj jaroj li aliĝis al la amatora universitata teatra trupo, eĉ inter 1977-1978 li estis lektoro de Teatro Szigligeti (Szolnok) (post la diplomo dramaturgo). Inter 1979-1982 li estis dramaturgo de Nacia Teatro (Budapeŝto), poste li aliĝis al la fondinta trupo de Teatro Katona József. Inter 1987-1989 li studis la azian teatron helpe de stipendio en Tokio. Baldaŭ li estis dramaturgo de Teatro Petőfi (Veszprém), Teatro Csokonai (Debrecen) (1993-2001), Nova Teatro (Budapeŝto) (1994-1998). En 2002 li akiris sciencan gradon DLA. Ekde 2008 li estas dramaturgo de Teatro Weöres Sándor.

Jam ekde 1980 li instruas en Hungara Belarta Altlernejo,  en 2002 li atingis la instruan rangon docento. Li instruas ankaŭ en Teatra kaj Filma Altlernejo inter 1990-1997 kaj ekde 2005. Li ricevis premiojn en 1972, 1991 kaj 1994.

## Liaj libroj 
* Kokubu: *A japán színház* (La japana teatro), (1984)
* Nakamura: *Kabuki az öltözőben és a színpadon* (1992)
* *Dramaturgiai olvasókönyv* (kun iu alia, 1993)

## Elektitaj dramaturgaĵoj 
* William Shakespeare:
** Kiel plaĉas al vi (1983)
** *Troilus kaj Cressida* (1980)
* Molière: *Don Juan*
* Henrik Ibsen: *Hedda Gabler* (1994)
* Wolfgang Amadeus Mozart: La geedziĝo de Figaro (1996)

## Fontoj 
* hungarlingva biografio 
* hungarlingva biografio kun foto

Kategorio:Hungaraj dramaturgoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
O5 (rezistadmovado)

[eta|Signo de la rezistadmovadanoj sur la muro de la [Katedralo Sankta Stefano (Vieno)|Katedralo Sankta Stefano en Vieno]]
**O5** estas la nomo mallongiga de la plej konata kaj plej grava aŭstria rezistadmovado kontraŭ la Naziismo en la post Anschluss jure ne ekzistanta Respubliko Aŭstrio. La ĉifro 5 simbolas la kvinan literon de la alfabeto; kune kun la litero O ĝi estu mallongigo por OEsterreich, la germanlingva nomo de Aŭstrio. Ĝi estiĝis nur post kiam diversaj movadoj de diversaj politikaj flankoj malkovritis fare de la ŝtataj aŭtoritatoj. La anoj ekbatalis komune por restarigo de memstara Aŭstrio sen rigardi politikajn diferencojn aŭ ideologiojn.

## Super ĉiuj partioj 
La instigo pri fondo venis de burĝaj-konservemaj homoj, inter kiuj nomiĝu ekz. Fritz Molden (li peris kontaktojn kun la uestaj Aliancanoj kaj Allen Welsh Dulles, oficialulo deĵoranta en Berno), Hans Sidonius Becker, Willi Thurn und Taxis kaj la posta ambasadoro Emanuel Treu. Inter la socialdemokratoj menciindas la posta ŝtatprezidanto Adolf Schärf: li reenrigardante konfesis ke ja mankis politikaj profesiuloj inter la rezistadmovadanoj.

Inter ĉiuj rezistadantoj de Nazia Germanio la O5-anoj havis tre okulfrapajn kaj nepridiskuteblajn poraŭstriajn viddpunktojn estante kontraŭ ne malmultaj samideanoj en Germanlando, kiuj favorus - post forigo de nazia reĝimo - malŝanĝon de landlimoj (do ne restarigon de memstara Austrio). Tuj post la fino de la Dua Mondmilito la Aŭstra Komunista Partio antaŭenpuŝis surplatformigon politikan de la rezistintoj. Ili en 1944/45 estis havinta kunvenon en la palaco Palais Auersperg, kion memorigas al oni tabulo tie muntita. Sed kaj Aŭstria Popola Partio kaj Socialdemokratia Partio de Aŭstrio malŝatis superpartiajn kunligojn preferante la rekonstruon de propraj politikaj strukturoj. Pro tio la sovetaj okupantoj en Vieno ĉesigis la laboro de la O5-grupo ankoraŭ en printempo 1945 kaj eĉ esplore pridemandis diversajn aktivulojn.

Raoul Bumballa, estro de la grupa komisio *Siebenerausschuß* kaj kvazaŭ ties porparolanto, iĝis en la 27.4.1945 reprezentanto de O5 ene de la provizora registaro de Karl Renner laŭ propono de la konservativistoj. Sed li ankoraŭ en 1945 forlasis la konservativistan ŝirmon. Post la balotado de la 20.12.1945 kaj la kanceliereciĝo de Leopold Figl la grupo O5 ne plu oficialis politike.

## Kunlaboro kaj simbolo 
Kunlaboro ja estis kun aliaj ĉeloj de aŭstra rezistado, antaŭ ĉio kun grupo ĉirkaŭ majoro Carl Szokoll kaj samideanoj tirolaj. Komence mankis organizo bona - unueca estis do nur komuna nomo. La stranga ĉifrado O5 videblis sur pluraj konstruaĵoj en Vieno en kaj Innsbruck. En la filmo *The Third Man* (1949) montratas O5-signo sur muro de kanalo.

## Vidu ankaŭ 
* Dokumentadarkivo de la aŭstria rezistado
* Rozari-manifestacio 1938
* Karl Gruber
* Ludwig Steiner

## Fonto 
## Eksteraj ligiloj 
* Artikolo pri Fritz Molden kaj O5
* Dokumentationsarchiv des österreichischen Widerstandes
* Gerhard Jagschitz pri 05 kaj Siebener-Ausschuss

Kategorio:Rezisto kontraŭ la naziismo
Kategorio:Aŭstrio en la Dua Mondmilito
Kategorio:20-a jarcento en Germanio
Moselbahn

eta|dekstre|ponto de la iama Mozela fervojo en Trier-Ruwer
eta|hochkant|dekstre|restaĵoj de reloj en Bullay
Kiel **Moselbahn** aŭ tradukita **Mozela fervojo** estas la nomo de la iama etŝpura fervojo dekstre de la Mozelo, kiu estis malfunkciigita je la 31a de decembro 1962. La linio estis 102 km longa kaj ligis Treviron kun Bullay. La posedanto de la linio estas la ankoraŭ hodiaŭ ekzistanta akcia kompanio Moselbahn AK.

## Kelkaj bildoj el la historio de la linio 
350px|maldekstre|horaro ekde la 1a de majo 1910
eta|maldekstre|la intertempe malkonstruita stacidomo Lösnich-Kinheim
eta|maldekstre|stacidomo Bullay Süd de la mozela fervojo
eta|maldekstre|iama stacidomo en Mehring

## Literaturo 
* Moselbahn-Gesellschaft mbH, Trier: *Lebensader einer Landschaft; Rückschau und Gegenwartsbericht zum 70jährigen Bestehen.* Trier 1972.
* Moselbahn-Gesellschaft mbH, Trier: *Moseltalbahn Trier-Bullay: 1905–1980. Festschrift aus Anlaß des 75jährigen Bestehens.* Trier 1980.
* Karl-Josef Gilles: *Die Moseltalbahn. Das ‘Saufbähnchen’*. Sutton Verlag, Erfurt 2009, ISBN 978-3-86680-467-8.
* Kurt Hoppstädter: *Die Eisenbahnen im Moseltal nach den Akten des Staatsarchivs Koblenz.* Verlag: Bundesbahndirektion. Saarbrücken 1973.
* Ludger Kenning, Manfred Simon: *Die Moselbahn Trier-Bullay*. Verlag Kenning, Nordhorn 2005, ISBN 3-927587-36-2.
* Sebastian Schnitzius: *Entwicklung der Eisenbahn im Trierer Raum.* Heft zur 2000-Jahr-Feier Triers. Verlag: Dt. Bundesbahn Bahnhof Trier Hbf, Trier 1984.
* Gerd Wolff, Deutsche Klein und Privatbahnen. Band 1: Rheinland-Pfalz/Saarland, Eisenbahn-Kurier, Freiburg, 1989, paĝoj 76–112 ISBN= 3-88255-651-X
* *Moseltalbahn. Von Trier nach Bullay.* Reiseführer. Verlag: Schaar & Dathe. Trier 1925.
* *Moseltalbahn Trier-Bernkastel-Bullay.* Trier 1907.

## Eksteraj ligiloj 
* Die Mosel(tal)bahn (abgerufen am 19.&nbsp;Dezember 2010)
* Gleispläne der Bahnhöfe der Moselbahn

## Referencoj 
Kategorio:Fervojaj linioj en Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Iama fervoja kompanio (Germanujo)
Kategorio:Trafiko (Mozelo)
Kategorio:Trafiko (distrikto Cochem-Zell)
Kategorio:Trafiko (distrikto Bernkastel-Wittlich)
Kategorio:Iama trafikentrepreno (Rejnlando-Palatinato)
Punta Gallinas

La **Punta Gallinas** [gaJInas] (Pinto Kokinoj) estas kabo, nome la plej norda pinto de la kontinenta ŝildo de Sudameriko, situa ĉe la norda pinto de la Guajira Duoninsulo, en la samnoma departemento de Kolombio, ĉe la sudaj akvoj de la Kariba Maro. La kabo troviĝas en la municipo Uribia je ĉirkaŭ 150 kilometroj nordoriente de Riohacha.

Temas pri terpinto kiu eniras en nordokcidenta direkto al la maro kaj kiu fermas aron de geografiajn elementojn kiuj kunformas golfeton de la duoninsulo kiu etendas el Punta Gallinas al la Kabo de la Vela aŭ *Jepirra* (en vajuua). Inter ambaj punktoj estas Puerto Bolívar, golfeto Portete kaj Bahía Honda.
maldekstra|eta|Lumturo en Punta Gallinas.

Proksime de Punta Gallinas troviĝas komunumo de ĉirkaŭ 100 loĝantoj de la etno *wayúu* (vajuua), unu el malmultaj kulturoj sudamerikaj kiuj konservas sentuŝe siajn tradiciojn. Temas pri impresa scenejo natura de altebenaĵoj, dunoj kaj rokaj ravinoj, kiuj eliras el la maro, enhavante la areon de golfeto Hondita. Ĝi havas enorman dunon kiu atingas 60 metrojn de alto kiu staras kiel murego ĝuste ĉe la marbordo.

En la Punta estas lumturo situa plej norde en la tuta Sudameriko; tiu lumturo posedas alton de 18 metroj kaj malfermis funkciadon en 1989.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Colombia desde el espacio: Punta Gallinas.

Kategorio:Geografio de Kolombio
Kategorio:Kaboj en Sudameriko
Jan Pospieszalski

**Jan Franciszek Pospieszalski** (naskiĝis la 29-an de januaro 1955 en Częstochowa) – pola muzikisto, aranĝisto kaj komponisto, dekstrula ĵurnalisto kaj publicisto, aŭtoro de rdiaj kaj televidaj programoj.

## Muzika kariero 
Unuan muzikan ensemblon fondis en liceo. Post abiturientiĝo kaj fino de muzika lernejo de la dua grado ludis kun kontrabaso en ĵazaj ensembloj.

En 1976 ekludis en Ruĝaj Gitaroj (basgitaro), kun kiu koncertis en Pollando (en 1977 partopreninte en la festivalo de Sopot), Usono, Sovetunio, Kanado, Aŭstrio, Kubo kaj Germana Demokratia Respubliko, kie la ensemblo gajnis apartan popularecon.

De 1980 kunlaboris kun piana dueto *Marek kaj Wacek*. Duone de la 80-aj jaroj ludis en ĵazroka ensemblo Woo Boo Doo, kies meneĝero ankaŭ estis, kaj post ĝia disalo, dum la jaroj 1986-1998 iĝis basisto kaj meneĝero de Voo Voo (dekkelkaj diskoj). En 1993 eldonis kun la familio aŭtoran prilaboron de kristnaskaj kantoj – Kolędy Pospieszalskich. En 1999 komponis kaj surbendigis kun polaj voĉistoj la diskon Ok Benoj, eldonitan okaze de vizito de la papo Johano Paŭlo la 2-a en Pollando.

Li prilaboris kolekton de 60 kantoj por bezono de komenca instruado, ankaŭ komponis religiajn kantojn kaj filman muzikon. En 2000 aperis dua parto de Kolędy Pospieszalskich (interalie kune kun Anna Maria Jopek kaj Arka Noego), kaj en 2003 disko Plej Varmaj Festoj.

## Agado en amaskomunikiloj 
De 2001 laboris en katolika televido TV Puls, kie gvidis Malfermitan Studion. Publikigis en "Rzeczpospolita", "Nasz Dziennik" kaj aliaj gazetoj. Asocio KoLiber atribuis al li titolon de honora membro pri estimo de la pola historio kaj promocio de familiaj valoroj.

En 2010 Jan Pospieszalski surbendigis kune kun Ewa Stankiewicz dokumentan filmon *Solidarni 2010* (Solidaruloj 2010), en kiu estis kolektitaj eldiroj de personoj omaĝantaj al la prezidenta paro, kiu mortis rezulte de aviada katastrofo super Smolensk en 2010. Kunaŭtoro de scenaro kaj kunreĝisoro de la dokumenta filmo *Listo de pasaĝeroj*. Kunkreinto de la Stowarzyszenie Solidarni 2010 (Asocio Solidaruloj 2010).

De 2004 ĝis februaro 2011 gvidis en la pola televido TVP2, kaj poste en TVP1 publicistan programon *Valoras interparoli*. De novembro 2011 ĝis februaro 2016 kreis disaŭdigaĵon kun identa formulo titolitan Jan Pospieszalski: Pli Proksimen en TVP Info. Marte 2016 revenis al TVP1 kun la programo *Valoras interparoli*. Samjare en Radia Unuo iĝis mastrumanto de la disaŭdigaĵo *Twarzą w Twarz* (Vizaĝo al vizaĝo).

## Privata vivo 
Jan Pospieszalski naskiĝis kiel la tria el naŭ infanoj (unu el fratoj Mateusz estas muzikisto). Membro de muzikanta familio. Edziĝinta kun Maria Bielanus, havas du infanojn.

La 7-an de aŭgusto 1999 sur lago Dadaj apud Biskupiec dum eksplodo de motorboato pereis lia kvarjara filo. Tiu ĉi akcidento iĝis komenco de lia spiriteca transformiĝo, kiu plifortigis lian kredon.

## Eksteraj ligiloj 
* Blogo de Jan Pospieszalski

Kategorio:Polaj muzikistoj
Kategorio:Polaj ĵurnalistoj
Rivero Cesar

La **rivero Cesar** [seSAR] estas rivero norde de Kolombio kiu elfluas en la montoj de la Sierra Nevada de Santa Marta, en la municipo San Juan del Cesar, Departemento La Guajira, poste trapasas la teritorion de la Departemento Cezaro de nordo al sudo kaj elfluas en la Ciénaga de Zapatosa, zono de la depresio *momposina*.

Ĝi etendas tra proksimuma areo de 310 km².

Ties fluejo separas la areon de la Sierra Nevada de Santa Marta disde la ĉefa montaro Andoj, partikulare disde la Cordillera Oriental formante la valon de la rivero Cesar aŭ valo de la Kaciko Upar.

La rivero Cesar estas nutrita de variaj rojoj kiuj elfluas en la Sierra Nevada de Santa Marta kaj en la Serranía del Perijá. La ĉefa alfluanto de la rivero Cesar estas la rivero Ariguaní, kiu havas longon de 183 km. Aliaj gravaj alfluantoj estas la riveroj Badillo, Guatapurí (85 km) kaj Cesarito.

Valledupar estas la plej grava urbo laŭ ties fluejo.

## Referencoj 
Kategorio:Riveroj en Kolombio
Kati Egri

**Kati EGRI,** laŭ hungarlingve kutima nomordo **Egri Kati** estas hungara aktoro, voĉoaktoro. Ŝia patro estis István Egri (aktoro), ŝia patrino estis Teri Náray, ŝia frato estas Márta Egri.

Kati Egri http://www.imdb.com/name/nm0251116/ naskiĝis la  en Budapeŝto.

## Biografio 
Kati Egri frekventis gimnazion en sia naskiĝurbo, poste ŝi akiris diplomon en Teatra kaj Filma Altlernejo en 1975, dum ŝi eastis amatora aktoro jam ekde 1967. Post siaj studoj ŝi aliĝis al trupo de Teatro Petőfi (Veszprém). Ŝiaj signifaj teatraj stacioj estis:
* Nacia Teatro (Budapeŝto) (1976-1979)
* Teatro Szigligeti (Szolnok) (1979-1985)
* Teatro Radnóti (1986-1991)
* filia teatro de Teatro Madách (1991-1998)
* Teatro Hevesi Sándor (1998-2009).
Ŝi ricevis 6 premiojn inter 1985-2007.

## Elektitaj teatraj roloj 
* William Shakespeare:
** Romeo kaj Julieta - vartistino
** La Venecia Komercisto - Portia, Balthasar, unua fraŭlino
** Hamleto - dana reĝino Gertrud
** *Epifanio: aŭ kiel vi volas* - Viola
** Rikardo la 3-a - Elizabeta
** La komedio de eraroj
* Molière: Tartufo - Dorine, ĉambristino
* József Katona: *Bánk bán* - Gertrudis

## Elektitaj kinejaj filmaj roloj 
* *Bástyasétány hetvennégy* (1974)
* *Szerencsés Dániel* (1983)
* *Telitalálat* (2003)

## Elektitaj televiziaj filmaj roloj 
* *Illetlenek* (1974)
* *Televáró* (1985)
* *Körúti esték* (1997)
* *A harmadik fiú* (2006)
* *Humor forrása* (2013)

## Dubladaj roloj 
* en eksterlandaj filmoj hungaraj voĉoj de Cher kaj aliaj

## Fontoj 
* hungarlingva biografio
* http://port.hu/adatlap/szemely/egri-kati/person-20298
* http://archiv.magyar.film.hu/hmdb//szemelyek/20298/egri-kati.html?service_type=3
* hungarlingva biografieto kun foto
* datenoj kun foto

Kategorio:Hungaraj aktoroj
Kategorio:Hungaraj voĉoaktoroj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Serranía del Baudó

La **Serranía del Baudó** estas montaro de la regiono de Pacifiko de Kolombio kaj de Panamo. Separata de la Cordillera Occidental per la rivero Atrato, estas valo en kiu troviĝas la municipoj Bojayá, Medio Atrato, Murindó, Vigía del Fuerte kaj Quibdó. Ĝi etendas el sudo, kie estas bordata de la rivero Baudó, al nordo kaj iom al okcidento, fine ĉe la Golfo de San Miguel, en Panamo, kie ĝi ricevas la nomon de Serranía del Sapo. Teknike, la tuta teritorio transas la riveron Baudó, ĝis la Golfeto Buenaventura, sed laŭ la tempopaso, la zono estis eroziita iĝante tereno de marĉoj kaj montetoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Territorio Chocoano Noticias 

Kategorio:Montaroj en Kolombio
Karora

**Karora** kaj en hispana **Carora**, fondita kiel *Nuestra Señora de la Madre de Dios de Carora*, estas urbo de Venezuelo; ĝi estas la ĉefurbo de la municipo Pedro León Torres en la Ŝtato Lara (Venezuelo). Ĝi esti fondita dufoje: nome la unua, en 1569 fare de Juan del Thejo, sed ĉar ĝi devis esti senloĝita pro la atakoj de lokaj indiĝenoj, ĝi estis denove fondita en 1572 fare de Juan de Salamanca.

Nuntempe ĝi havas 116 086 loĝantojn. Laŭ la *Censo de Población y Vivienda* de 2011 la municipo Torres kies ĉefurbo estas Carora posedas 185 275 loĝantojn kio estas 10,44% de la totala loĝantaro de la ŝtato Lara, kun loĝdenso de 24,91 loĝ/km² kaj indico de legopovo de 92,9 %.

La ekonomio de tiu urbo dependas el la produktado de sukero kaj de la brutobredado. Ĝi ĉefe produktas, komercigas kaj eksportas legomojn kaj fruktojn. Vino, lakto kaj kafo estas aliaj gravaj produktaĵoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Alcaldía de Torres
* Corporación de Turismo del Estado Lara
* Información general sobre el Estado Lara

Kategorio:Urboj de Venezuelo
Fanumo

[eta|rekonstruita plano de gaŭla-romia templo en la [Colonia Ulpia Traiana]]
**Fanumo** estas specifa gaŭla-romia templotipo, kiu ekzistis precipe en gaŭlaj, ĝermanaj kaj britaj provincoj de la romia imperio. Tio estis regionoj kie dominis antaŭ la romianoj la keltoj.
La templo konsistis nur el unu salono () kun unu pordo. Ĉirkaŭ tiu salono estis koridoro.

dosiero:Schwarzenacker Gallo Römischer Tempel.jpg|rekonstruaĵo en la romia muzeo Schwarzenacker
dosiero:Martbergtempel.jpg|Rekonstruita gaŭla-romia fanumo sur la monto Martberg/Eifel
Image:Fanum_Oisseau.jpg|rekonstruaĵo de la Fanumo en Oisseau-le-Petit

## Literaturo 
* Michael Altjohann: *Bemerkungen zum Ursprung des gallo-römischen Umgangstempels*. In: *Provinzalrömische Forschungen. Festschrift für Günter Ulbert zum 65. Geburtstag*. 1995. S. 169 ff.
* Michael Altjohann: *Gallorömische Umgangstempel und Bauten in Viereckschanzen.* In: G. Wieland (Hrsg.): *Keltische Viereckschanzen. Einem Rätsel auf der Spur*. 1999. S. 105 ff.
* G. Argoud (Hrsg.): *Archéologie des sanctuaires en Gaule romaine*. 2000.
* L. Fauduet: *Les temples de tradition celtique en Gaule romaine*. 1993.
* Alfred Haffner (Hrsg.): *Heiligtümer und Opferkulte der Kelten.* (*Archäologie in Deutschland, Sonderheft 1995.*) Stuttgart. S. 55 ff.
* Thomas Lobüscher: *Tempel- und Theaterbau in den Tres Galliae und den germanischen Provinzen*. 2001.
* Friedrich Schlette: *Kelten zwischen Alesia und Pergamon. Eine Kulturgeschichte der Kelten*. 1976.
* Heinz Hermann Steenken: Umgangstempel. In: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde (RGA). 2. Auflage. Band 31, Walter de Gruyter, Berlin/New York 2006, ISBN 3-11-018386-2, S. 422–429.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* Kelto-römische Tempel im Vereinigten Königreich (englisch) 
* Rekonstruktion eines Gallo-römischen Umgangstempels
* Le temple de Janus à Autun, visite 3D (3D-Besichtigung des Janus Tempels von Autun, Frankreich)

## Referencoj 
Kategorio:Arĥeologia termino
Kategorio:Konstrutipoj (templo)
Kategorio:Romia arkitekturo
Kategorio:Gaŭloj
Valera

eta|250ra| Centro de Valera
**Valera** estas urbo de Venezuelo situa ĉe la Andoj en la Ŝtato Trujillo. Ĝi estas la ĉefurbo de la Municipo Valera, kaj troviĝas je 545 msm (alto mezurita en la centro de la urbo en la placo Bolivaro) kaj havas areon de 226,4 km. Ĝi estas situa en anda aluvia teraso de rektaj bordoj. La riveroj Motatán kaj Momboy bordas la urbon, tiu lasta nomigas la faman kaj pitoreskan Valo Momboy survoje al la urbo el La Puerta je 1800 msm. Ĝi havas Lat N 9° 19' 30". Krome ĝi estas situa je ĉirkaŭ 33 km de Trujillo (ĉefurbo de la Ŝtato Trujillo) konektita pere de la *Autopista Interurbana Valera- Trujillo* aŭ Avenuo "General Cruz Carrillo", rapida vojo de 3 kanaloj ĉiuflanke krom la kroma vojo nomita familiare "El Eje Vial" kiu estas la nura oficiala aŭtoŝoseo de la urbo.

La urbo posedas averaĝan temperaturon de . Konata kiel "La Ciudad de las siete colinas" (urbo de sep montetoj) estas la plej grava urbo de la Ŝtato Trujillo, eĉ super la ĉefurbo, pro la komercaj kaj industriaj aktivecoj de la zono. Ĝi havis proksimume 165.000 loĝ. en 2015 dum la Ŝtato Trujillo ĉirkaŭ 800.000 loĝantojn laŭ la oficiala informo de la *Instituto Nacional de Estadística*; kaj la loĝantaro de ĝia metropola areo estas de 250.000 loĝ. proksimume por 2012, koresponde al la municipoj Valera, San Rafael de Carvajal, Escuque, Motatán kaj Rafael Rangel.

## Bildaro 

Valera Vieja.jpg|Panorama vido dekomenca.
Vista Panorámica actual de Valera.jpg|Panorama vido en la aktualo.
Valera con zoom desde Carvajal.JPG|Valera el Carvajal.

## Referencoj 
* Datos de población (3): Población urbana en Venezuela. 2011. Manuel Gerardo Delgado. UCV-FACES (4) Gobierno Bolivariano. Ministerio del Poder Popular para la educación, Ciencia y tecnología

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la Municipo Valera 
* Valera en Google Maps
* Valera en la aplicación Flash Earth (Imitación de Google Earth en Flash)
* Diario El Tiempo
* Diario de Los Andes
* La Mix FM 
* Valera Noticias 
* Agencia Andina de Noticias
Centro Comercial Plaza  
* Radio Única 
* Trujillanos Fútbol Club
* Universidad Valle del Momboy
* (https://www.facebook.com/groups/34684476603/ Ciudad de Valera)

Kategorio:Urboj de Venezuelo
Park Bo-gum

**Park Bo-gum** (Hangeul:박보검, 1993 en Seulo, Sud-Koreio) estas sudkorea populara aktoro.

## Filmaro 
## Kino 
eta|upright|2016

### TV 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Park Bo-gum (Twitter)
* Park Bo-gum (Weibo)
* Park Bo-gum  at Blossom Entertainment
* Official Korean Fansite
* Official Japanese Fansite
* Park Bo-gum (IMDB)

Kategorio:Vivantaj homoj

Kategorio:Sudkoreaj aktoroj
Kategorio:Homoj el Seulo
Luterana preĝejo (Körmend)

La **Luterana preĝejo** estas religia historia monumento en Hungario, en urbo Körmend.

## Historio 
En Körmend historio de la protestantoj komenciĝis en la 16-a jarcento, ili (la luteranoj kaj kalvinanoj kune) uzis la katolikan kirkon inter 1590-1643, poste Ádám Batthyány reakiris ĝin. En la sekvaj jarcentoj la luteranoj havis provizorajn preĝdomojn. La nun videbla preĝejo estis konstruita en 1888.

## Konstruaĵo 
La preĝejo situas sola en korto. La fasado estas simetria, malsupre funkcias la enirejo, la plej supre la kvadrata turo altiĝas. La enireja parto iomete reliefas. Interne laŭlonge po unu galerioj troviĝas.

## Fontoj 
* hungare kun foto
* hungare kun fotoj
* hungare kun foto
* hungare kun foto
eta|maldekstre|Fasado de la preĝejo
eta|Luterana preĝejo de Körmend

Körmend
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Körmend
Santa (rivero)

La **rivero Santa** estas mallonga rivero de la deklivaro de Pacifiko, situa en la nordcentraj Andoj de Peruo kun malgranda itinero ĉe la marbordo de la Departemento Ankaŝo.

Ĝi elfluas en la lageto Konokoĉa je 4.50 msm kaj trapasas la nomatan Callejón de Huaylas el sudo norden, kaj poste pluas al la kordilera nodo de Cañón del Pato; jam en sia fina ero estas natura limo kun la Departemento La Libertad kaj ekas kurson nordoriente-sudokcidente ĝis alveno al la Pacifika Oceano, norde de la haveno kaj urbo de Ĉimboto.

Ties nomo devenas de la keĉua *saktan* ("Ĝi faligas": alude al la faloj de trairantoj mulrajde), kio skribiĝis 'sahta' kio ŝanĝis al 'santa'.

## Referencoj 
Kategorio:Riveroj en Peruo‎
Callejón de Huaylas

eta|250px|*Cordillera Blanca* vidata el la *Cordillera Negra*, inter ambaŭ oni povas supozi la *Callejón de Huaylas*.

La **Callejón de Huaylas** (Strataĉo Huajlas) aŭ **Valo de Santa** estas mallarĝa kaj longeta aluvia valo de la montaro Andoj (Departemento Ankaŝo, Peruo), formata de la trairado de la rivero Santa el ties origino en la lageto altanda Konokoĉa ĝis la Cañón del Pato. Tiu valo estas ĉirkaŭata de la *Cordillera Negra* okcidente kaj de la *Cordillera Blanca* oriente; tiu lasta estas la tropika montarĉeno plej alta de la planedo kun montopinto pli altaj ol la 6000 m de alto kovritaj el glacio kaj neĝo, dum la *Cordillera Negra* enhavas montarojn de ĝis 5100 m.s.m., kiuj karakteras ĉar ili ne estas neĝokovritaj, kvankam en la plej malvarmaj monatoj akumuliĝas en kelkaj pli altaj montopintoj grandaj kuŝejoj el hajlo kaj prujno kiuj havigas blankecan nuancon.

Tiu subregiono estas kunformata de la provincoj Huaraz, Huaylas, Yungay, Carhuaz kaj Recuay. Ties 366.081 loĝantoj kunformas 30 % el la regiona loĝantaro; la teritorio enhavas altitudan gamon el 1000 al 6768 msm.

Kategorio:Geografio de Peruo
Kategorio:Andoj
Nigra Montaro (Peruo)

[eta|250px|*Cordillera Blanca* fone antaŭ la *Cordillera Negra*, inter ambaŭ oni povas supozi la *[Callejón de Huaylas*.]]
La **Nigra Montaro** aŭ en hispana *Cordillera Negra* (el kio ankaŭ *Nigra Kordilero*), estas ĉeno de rokaj montoj en la departemento Ancash, en Peruo. Ĝi atingas sian plej altan punkton en la monto Coñocranra (5181 m.). Tiu montopinto estas observebla el la urbo Ĉimboto. Same okazas ĉe la Huascarán, nome la plej alta pinto de la Blanka Montaro, (6768 m). La dua plej alta punkto de la Nigra Montaro estas la Flery Punta (aŭ Karhuakoĉa) kun 5070 m.

## Vidu ankaŭ 
* Nigra Montaro (Francio)

## Eksteraj ligiloj 
* Negra Fotoj en panoramio 

Kategorio:Geografio de Peruo
Kategorio:Montaroj en Sudameriko
Kategorio:Andoj
Depresio Huancabamba

La **Depresio Huankabamba** estas depresio laŭ orient-okcidenta direkto tra la Andoj en norda Peruo, tra kiu la rivero Maranjono ŝanĝas direkton por dreni kun siaj alfluantoj orienten al la Amazona Baseno. Ĝi interrompas la centran kaj orientan kordilerojn de la montaro. La plej malalta punkto de la okcidenta kordilero estas Pasejo Porculla, je 2145 metroj super la marnivelo.

La Depresio Huankabamba estas hejmo de la Maranjonaj sekaj arbaroj, kiuj formas konekton biogeografian inter la arbaroj de la pacifika marbordo kaj tiuj de la Amazonio same kiel barieron biogeografian inter la nordaj kaj centraj Andoj.

Kategorio:Geografio de Peruo
Kategorio:Andoj
Kategorio:Biogeografio
Palestina Civila Polico

dekstra|eta|200x200ra|Du palestinaj policanoj.
dekstra|eta|337x337ra|Veturilo de la palestina polico.
La **Palestina** **Civila Polico** () estis kreita sub la Interkonsentoj de Oslo kaj la Konvencio de Kairo de 1994, ĉi tiu korpo de polico estis formita por akcepti la taskojn teni la sekurecon kaj la ordonon en la ŝtato de Palestino.

La palestina civila polico, estas unueco de civila polico, kiu estis formita de prezidanta dekreto, kaj estas speciale kapabligita por teni la sekurecon, la apliko de la leĝo kaj la realigo de ordonoj, por teni la sekurecon, la proprieton, la honoro, la libereco kaj la persona sekureco.

La kapo de polico realigas ĉiujn siajn aktivecojn sub la sponsorado de la Ministerio de la Interno de la Nacia Aŭtoritato Palestino. La civila polico, ĝi reprezentas potencan polican forton, kiu garantias la sekurecon kaj la protekton de la personoj, estas fidinda digna institucio kaj aktiva kompaniano, en la konstruo de jurŝtato. Lia misio estas labori sub la povo de la leĝo, por teni la civitanan sekurecon kaj fari pli sekuran la palestina socio, kun profesionalismo, ekscelenco kaj respektante plene la homajn rajtojn.

La polico laboras leĝe por teni la imperion de la leĝo kaj kapablas proponi multajn efikajn policajn servojn, por kontentigi la necesojn de la komunumo, de efika kaj profesia maniero. Krom lia kapablo, por mastrumi la homajn kaj financajn rimedojn efektive.

La strategiaj celoj de la polico, ili estas konstrui kaj fari antaŭeniri la kapablojn de la Nacia Aŭtoritato Palestino, havigi sekurecon kaj protekton al la personoj kaj al la medio, batali la deliktojn kaj teni la staton de rajto.

Kategorio:Polico
Kategorio:Palestinaj organizaĵoj
Altebenaĵo Bombón

La **Altebenaĵo Bombón** aŭ **Altebenaĵo Bombono** estas altebenaĵo de la orienta deklivaro de Andoj en la centro de Peruo, en la orienta pinto de la Regiono Pasco. Situa oriente de la Cordillera Occidental, konsistas el ebenaĵoj de paŝtejoj ĉirkaŭataj de krutaj montaroj kun lagetoj kaj glaĉeroj.

El nomo de *bombón* referencas al la iamaj loĝantoj de la regiono, nome la *pumpu*. En la Altebenaĵo Bombón troviĝas vikunoj (nome malgrandaj amerikaj kameledoj.)

Kategorio:Geografio de Peruo
Kategorio:Andoj
Bombón
Mozelo (vinregiono)

eta|290px|germanaj vinregionoj
eta|kultivaro ‘Riesling‘
eta|laboristoj en akradekliva vitejo *Doktorberg*, urboparto Bernkastel, majo 1954

**Mozelo** estas la nomo de germana vinregiono por kvalita vino en la valo de la rivero Mozelo kun la flankaj valoj de la riveroj Saro kaj Ruwer laŭ la germana vinjuro. Ĝis la jaro 2006 tiu regiono nomiĝis „Mosel-Saar-Ruwer“. La urboj en tiu vinregiono estas Saarburg, Konz, Treviro, Schweich, Bernkastel-Kues, Traben-Trarbach, Zell, Cochem kaj Koblenco. La plej grandaj vinlokoj laŭ la grandeco de la vitejoj estas Piesport, Zell (Mozelo), Leiwen, la Konzer Tälchen, Neumagen-Dhron, Mehring, Bernkastel-Kues kaj Trittenheim.

## Ĝeneralaĵo 
En tiu regiono la troviĝas unu el kelkaj el la plej malnovaj vinurboj de Germanio nome Treviro, origine la romia urbo *Augusta Treverorum*, la plej malnova vinloko de Germanio, Neumagen, kun la romia "vinŝipo de Neumagen" (d:Q880755) kaj la plej malnova muelejo norde de la Alpoj, nome la "Karlsmühle", de romia origino apud Mertesdorf.

La regiono havas unu el la plej granda akradekliva kultivadejo de la mondo kun pli ol 5300 hektaroj. Ankaŭ ĉi tie troviĝas la plej granda kultivadejo de la vitspeco *Riesling* en la mondo. En la regiono oni produktis en 2012 vinon en 669 125 hektolitroj. La plej akra vitejo de la mondo estas la deklivo *Bremmer Calmont* kun dekliveco de ĉ. 65 gradoj.

## Vitaj kultivaroj 
Sur 91 % de la vitejoj kreskas blankajn vinkultivarojn.

Dominas la vitspecoj *Riesling* (60,5 %) kaj *Müller-Thurgau* (*Rivaner*, ĉ. 14,0 %). 

## Literaturo 
* Richard Laufner, Verkehrsamt der Stadt Trier (Hrsg.): *200&nbsp;Jahre Qualitätsweinbau an Mosel-Saar-Ruwer*. Die Weinbauverordnungen des Trierer Kurfürsten Clemens Wenzeslaus 1787. trier texte, Trier 1987.
* Friedrich Wilhelm Koch: *Der Weinbau an der Mosel und Saar.* Lintz, Trier 1881 (Online-Ausgabe dilibri Rheinland-Pfalz).
* Peter Braatz, Ulrich Sauter, Ingo Swoboda, Hendrik Holler: Weinatlas Deutschland. Hallwag. München. 2007. ISBN 978-3-8338-0638-4
* Stuart Pigott, Andreas Durst, Ursula Heinzelmann, Chandra Kurt, Manfred Lüer, Stephan Reinhardt: Wein spricht Deutsch. Scherz. Frankfurt am Main.2007. ISBN=978-3-502-19000-4
* Stuart Pigott, Manfred Lüer, Andreas Durst. Mosel. Weine, Winzer, Landschaften. Scherz. Frankfurt am Main. 2009. ISBN=978-3-502-15173-9
* Jancis Robinson:Das Oxford Weinlexikon.Hallwag, Gräfe und Unzer. München.2006. ISBN=978-3-8338-0691-9
* André Dominé (Hrsg.): Wein. Könemann. Köln. 2000. ISBN=3-8290-2765-6
* Helmut Prössler:Koblenz 2000 Jahre und der Wein.Schriften zur Weingeschichte.volumo 107. Gesellschaft für Geschichte des Weins. Wiesbaden. 1993. ISSN=0302-0967
* Felix Meyer:Der Weinbau an Mosel, Saar und Ruwer. Görres.Koblenz.1927

* literaturo per Mosel-Saar-Ruwer  in der Deutschen Nationalbibliothek

## Eksteraj ligiloj 
* *Mosel-Wein e.&nbsp;V.*
* *Weinlagen des Weinanbaugebietes Mosel-Saar-Ruwer* 
* 
* 

## Referencoj 
Kategorio:Vinkultivado
Kategorio:Vinregionoj de Germanio
Kategorio:Ekonomio de Rejnlando-Palatinato
Kategorio:Ekonomio de Sarlando
Kategorio:Regionoj en Eŭropo
Kategorio:Mozelo