Preĝejo de la Savinto (Tjumeno)

[eta|200ra|Desegnaĵo de Tjumeno inter 1668 kaj 1695 годов fare de [Nicolaes Witsen]]
[eta|200ra|La mapo de Tjumeno ĉirkaŭ 1700 el la "tekoj de [Gerhard Friedrich Müller". La preĝejo estas flave konturita.]]
[eta|200ra|Okcidenta parto de la preĝejo antaŭ rekonstruo. Antaŭ [1887.]]
eta|200ra|Okcidenta parto de la preĝejo post rekonstruo.
eta|200ra|Vido de sur strato Lenin (okcidenta flanko)
eta|200ra|Vido de sur kruciĝo de stratoj Lenin kaj Ĉeljuskincev (sud-okcidenta flanko)
eta|200ra|Vido de sur strato Ĉeljuskincev (suda flanko)
eta|200ra|Vido de sur strato Respubliko (orienta flanko)
eta|200ra|Vido de sur strato Kirov (norda flanko)
eta|200ra|Fenestro de la unua etaĝo
eta|250ra|Translokiĝo de la muzeaj kolektoj. 2018.
La **Preĝejo de la Savinto** (, ankaŭ konata kiel ) estas unu el plej malnovaj preĝejoj en Tjumeno (Rusio). Ĝi situas ĉe strato Lenin 43. Ĝia arkitekturo kombinas la siberian barokon de la fino de la 18-a jarcento kaj la kvazaŭrusan stilon de la komenco de la 20-a jarcento.

## Konstruado 
### Ligna preĝejo 
La unua preĝejo kun tiu nomo aperis jam en 1586, samtempe kun la konstruado de la Tjumena fortikaĵo, pri kio informas la Kungura kroniko. Tiun daton nomis ankaŭ la eklezia historiisto Ivan Pokrovskij. Tamen la Jesipova kroniko, la siberia etnografo Nikolao Abramov kaj la rusia historiisto Pjotr Bucinskij kontestis tion. Ekzemple Pjotr Bucinskij referencis al fonto, laŭ kiu en 1600 la Savinta preĝejo ankoraŭ ne ekzistis.

La unua nedisputebla dato estas 1624, ĉar en tiu jaro estis verkita la “Observa Libro” (), mencianta en la Tjumena fortikaĵo lignan nehejtatan preĝejon. Tiutempe la preĝejo staris sur la komerca (gasta) placo, apud la fortikaĵa muro, do sur la nuntempa Historia skvaro. La tjumena amatora historiisto Aleksandr Ivanenko supozas, ke proksime situis ankaŭ la Savinta traveturebla turo de la fortikaĵo, de kiu komenciĝis la Granda Savinta traveturebla strato ( (nun strato Respubliko). Li supozas ke ĝi staris sur tereno, kiu nun jam falis al la rivero Turo.

Post la grava incendio en 1668 la fortikaĵa muro estis translokita orienten, do la Savinta traveturebla turo ekstaris surloke de la forbrulinta Oranta traveturebla turo (Znamenskaja turo).

Tamen en desegnaĵo, datita inter 1668 kaj 1695 kaj publikigita en la libro “Norda kaj Orienta Tartario” () fare de la nederlanda kartografo Nicolaes Witsen kaj en la urbomapo farita ĉirkaŭ 1700 kaj trovita de Pjotr Golovaĉjov en la famaj “tekoj de Gerhard Friedrich Müller“. La tobolska historiisto Igor Beliĉ opinias ke post la incendio de 1766 la ligna preĝejo ne estis restarigita ĝis 1796, kiam komenciĝis konstruado de la brika templo.

### Ŝtona preĝejo 
La historiistoj opinias, ke la konstruado de la Savinta preĝejo finis la trian konstruan periodon en la historio de Tjumeno. En tiu periodo estis laŭsekve ekkonstruitaj jenaj ŝtonaj preĝejoj: la Endormiĝa (; 1768), la Oranta (1768), preĝejo de Gloro de la Kruco (1775), la preĝejo de Mikaelo la Ĉefanĝelo (Tjumeno) (1781), la Ĉielira-Georga (1789). La supra etaĝo estis finita en 1819 kaj sanktigita omaĝe al la Tuko de Edessa. La supra templo estis konsiderata la ĉefa, do la preĝejo estis nomita honore al ĝi, same kiel la strato en kiu ĝi staras.

En kriptoj de la ŝtona preĝejo estis sepultitaj la templofondintoj kaj sacerdotoj.

La  apud la preĝejo haltis la grandprinco Aleksandro Nikolajeviĉ (estonta imperiestro Aleksandro la 2-a), vizitinta la urbon. Li kisis krucon kaj eniris por preĝi. Tamen la konstruaĵo jam estis konsiderata la kultura monumento, do la eparĥia konsistorio transsendis la dezajnon al la Imperiestra Arkeologia Komisiono, kiu en novembro 1913 refutis ĝin, ĉar la alkonstruaĵo ŝirmus interesajn partojn de la norda fasado kaj detruus belajn fenestrokadrojn;
* 1895 —  homoj;
* 1897 —  homoj;
* 1901 —  homoj;
* 1913 —  homoj;
* 1927 —  homoj. La  en la aĉetita tiucele domo en la urboparto Malgranda Gorodiŝĉe malfermiĝis la Savinto-Ĉefanĝela lernejo, kie lernis infanoj de la paroĥanoj de la du preĝejoj — la Savinta kaj la Ĉefanĝela. En 1896 en tiu urboparto laŭ iniciato de instruistino A. A. Komogorceva malfermiĝis alfabetiga lernejo por malriĉaj infanoj. Ĝi aperis laŭ iniciato de la pastro Aleksandr Fokin, la konstruadon gvidis la prezidanto de la paroĥa aŭspicia konsilio Vasilij Kopilov. La konstruaĵo havis la viran kaj inan fakojn, dividitajn per vando. En 1899 estis fondita la aparta virina paroĥa lernejo.

## Persekutado kaj fermo 
En 1922 en la preĝejo estis konfiskitaj valoraĵoj kadre de kampanjo, celanta vendi la ekleziajn havaĵojn por aĉeti manĝaĵojn por malsatmortanta loĝantaro de Volgio. En novembro 1922 okaze de la 5-a datreveno de la Oktobra revolucio la strato Savinta estis alinomita al Lenin. Laŭ rememoroj de la pentristo Aleksandro Mitinskij, en 1920–1921 la restaĵoj de Andreo Tekutjev estis forigitaj.

En 1927 la Savinta preĝejo kaj la preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj estis la solaj funkciantaj temploj de la adeptoj de la patriarko Tiĥon (du aliaj preĝejoj estis transdonitaj al la Viva eklezio). Haveblis  paroĥanoj.

En 1932 oni planis eksplodigi la preĝejon, sed al la urba konsilio venis la ordono N 17147 de la Popola Komisariato pri Edukado de la , malpermesinta detruadon aŭ damaĝadon de la preĝejo kiel la kultura valoraĵo. Pro tio oni sukcesis detrui nur la aparte situintan sonorturon.

Ĝis 1960 la preĝejo estis uzata por bezonoj de la urba arĥivo kaj la urba biblioteko.

En 1945 kredantoj petis redoni al ili la preĝejon, ĉar tiutempe la sola funkcianta templo en la urbo estis la eta preĝejo de Ĉiuj Sanktuloj. La ikonostazo restis ankoraŭ surloke. Sed la aŭtoritatoj rifuzis, reference al proksimeco de infanvartejo, du lernejoj kaj la urboparko de Lenin, kio povus sekvigi “malbonan kontraston”.

## Renaskiĝo 
La preĝejo estis la lasta templo en la urbo, ankoraŭ ne redonita al la eklezio. La sola kialo estis manko de ejoj por transloki muzeajn eksponaĵojn kaj bibliotekon.

Laŭ ordono de la Konsilio de Ministroj de Sovetunio N 503 de la  la preĝejo ricevis statuson de la arkitektura monumento.

La restaŭrado restartis nur la  laŭ ordono de la guberniestro Sergej Sobjanin. En aŭgusto 2005 estis forigitaj skafaldoj kaj en aŭgusto 2006 la restaŭrado de eksteraĵoj finiĝis.

La  la prezidio de la Tjumena Urba Konsilio de Popolaj Deputitoj decidis transdoni la preĝejon al la Tobolska kaj Tjumena eparĥio.

Komence de 2018 ĉiuj muzeaj kolektoj kaj biblioteko estis translokitaj al la nova muzeo, komenciĝis dezajnado de la restaŭrado de la internaj ejoj. Oni decidis ke la preĝejo estos transdonita al la eklezio post la fino de la restaŭrado, kiu komenciĝis en januaro 2020 kaj devis daŭri du jarojn.

La  dum fosado en la norda alkonstruaĵo sub altaro estis trovita kverka ĉerko en sarkofago kun homaj restaĵoj. Oni supozis ke temas pri Andrej Tekutjev. La  guberniestro Aleksandr Moor informis ke la ekspertizo konfirmis ke temas pri restaĵoj de Andrej Tekutjev. Oni ne sukcesis trovi liajn parencojn aŭ eligi DNA-specimenojn el liaj aĵoj, do mankis ebleco kompari la kreitan DNA-profilon. Fakuloj de la Laboratorio de antropologia rekonstruado de la Instituto de Etnologio kaj Antropologio de la Rusia Akademio de Sciencoj rekonstruis la kapon de la persono surbaze de la trovita kranio kaj komparis ĝin kun fotoj kaj priskriboj. La ekspertoj konkludis ke temas pri Andrej Tekutjev.

La  2021 oni raportis ke sur sonorila turo de la preĝejo sub planko estis trovita ikono omaĝe de la Kovrofesto.

La  la preĝejo estis oficiale remalfermita, okazis unuaj diservoj. La ikonostazoj ankoraŭ mankas, sed la muroj jam estas dispentritaj. Restaŭristo Vladimir Silantjev, kies firmao SibSpecStrojRestavracija, okupiĝis pri la restaŭrado de la preĝejo, mortis pro kormalsano kelkajn jarojn pli frue, la . Sub 2 cm dika tavolo de stukaĵoj oni trovis malnovajn murpentraĵojn, foje videblas klara diferenco inter la pentraĵoj de la unua kaj dua duonoj de la 19-a jarcento. Oni trovis ankaŭ pentraĵon de la Tuko de Edessa. En la unua etaĝo konserviĝis nur ornamaĵoj sur interna flanko de arko, do oni dispentris ĉion ekde nulo, sin gvidante per trovitaj fragmentoj. La norda alkonstruaĵo ne estis dispentrita, nur kovrita je verda koloro kaj malsupra parto dispentrita imitante marmoron. 

### Restarigo de la paroĥo 
La  en la tago de la Festo de Ortodoksismo estas restarigita la paroĥo de la Savinta preĝejo. Ĝiaj anoj regule voĉlegas akafistojn apud la preĝejo. Sacerdotajn devojn plenumas la pastraro de la Oranta katedralo. Ĉiujare en Kristnasko kaj en la tago de la miraklofara ikono de la Tuko de Edessa (la ) okazas krucmarŝoj, kiuj finiĝas per akvosanktiga diservo, okazanta subĉiele apud la preĝejo.

Dum la muzeaj kolektoj troviĝis en la templo, ortodoksaj aktivuloj regule manifestaciis antaŭ la preĝejo, postulante redoni ĝin al la eklezio kaj forigi la muzeajn eksponaĵojn, speciale la islamajn relikviojn, kiuj laŭ ilia opinio ne devas troviĝi en la ortodoksa preĝejo. La  okazis la krucmarŝo ekde la Oranta katedralo, kiu finiĝis per sepultado apud la Savinta preĝejo de la menciitaj restaĵoj kaj la funebra diservo. Surloke estis starigitaj memorŝtono kaj kruco ĝi brulis, do malgraŭ la statuso de la arkitektura monumento, en julio 2011 la aŭtoritatoj malmuntis ĝin kaj stokis, promesinte restarigi poste, eble aliloke.

### Hotelo Marriott 
En julio 2008 oni anoncis konstruadon de la hotelo Marriott, kiu devis konsisti el kelkaj turoj por 13 kaj 17 etaĝoj. Oni planis loki ĝin malantaŭ la preĝejo kaj turni al ĝi tiel ke inter ili aperu placo. Laŭplane la konstruado devis finiĝi en 2010. Sed ekprotestis la ortodoksaj aktivuloj, kiuj deklaris ke apude ne devas aperi konstruaĵoj pli altaj ol la preĝejo kaj ke tiu projekto malbone influos la apudajn domojn, ligitajn al la templo. Krome ili asertis, ke Marriott International estas posedata de la mormonoj, do konstrui hotelon de tiu kompanio apud la ortodoksa preĝejo estus ofendo, juĝejo agnoskis kontraŭleĝa decidon pri unuigo de du koncernaj terenoj por la konstruado.

### Tomboj 
En aŭgusto 2022 en apuda tereno estis trovitaj sakoj kun homaj ostoj, kio kaŭzis aperon de pluraj konspiraj teorioj. Poste evidentiĝis ke tio estis restaĵoj de sacerdotoj sepultitaj en la preĝeja tombejo. Ili estis trovitaj en 2020—2021, sed pro nekonata kialo la ostoj estis ensakigitaj kaj stokitaj surloke. Oni promesis sepulti ilin denove.

## En literaturo kaj arto 
La 60-jara tjumenano Aleksej Ulibin en siaj rememoroj, vekitaj en 1956, mencias rakonton de sia avo pri pastro de la Savinta preĝejo, kiu en la dua tago de Pasko kune kun sia psalmisto partoprenis pugnobatalon kaj perdis en profunda koto surbrustan krucon kaj galoŝojn. Sekvan tagon kontraŭuloj redonis ilin al la pastro kaj post ĝoje drinki tri litrojn da vodko ili amikece disiĝis.

Loka verkisto Vladislav Krapivin lernis en la eksa sidejo de la paroĥa lernejo. Lia patrino laboris en biblioteko, tiutempe lokita en la preĝejo, kaj post lecionoj li ofte venadis al ŝi por preni libron kaj legi ĝin ĉe la larĝa fenestrobreto kaj imagante ke la preĝejo estas kavalira kastelo. La lernejo aperas en lia novelo "Ombro de karavelo" ().

## Publika transporto 
La plej proksimaj haltejoj estas *Dom Detskogo Tvorĉestva* (Domo de Infana Kreemo) en strato Lenin kaj *Magazin Okean* (Vendejo Oceano) en strato Respubliko. Tra ambaŭ sekvas pluraj busaj kaj busetaj itineroj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Preĝejo de Mikaelo la Ĉefanĝelo (Tjumeno)
* Tjumena sinagogo

Kategorio:Strato Lenin (Tjumeno)
Savinto
Kategorio:Barokaj konstruaĵoj en Rusio
Tjumeno
Kategorio:Siberia baroko