open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sankta Tradicio

La **Sankta Tradicio** (greke *Ιερά Παράδοση*, latine *Traditio*) estas teologia koncepto de kelkaj kristanaj konfesioj, precipe la katolika, la anglikana, la okcidente kaj la oriente ortodoksaj, rilate al la fontoj de la ekleziaj instruo kaj aŭtoritato.

La vorto «tradicio» estas prenita de la latina *trado, tradere* signifanta *doni, liveri,* aŭ *testamenti*. Parton de la
religia instruo estas skribita en Biblio (la *Sankta Skribo* kiun konservas kaj
transdonas la Sankta Tradicio), kaj parto estas krome transdonita per la vivo de la vivantaj laŭ ĝia instruo. La
instruo de Tradicio estas travivata kaj pludonata per la vivo de tiuj, kiuj vivis laŭ tia instruo, laŭ
la ekzemplo de Kristo kaj de la Apostoloj. Tiun eternan pludonadon de la
instruo de la Tradicio oni nomas la *viva Tradicio*. Ĝi estas la
dissendo de la instruo de Tradicio de unu generacio al la venontaj.

Interalie, en la frazo el 3Joh (13, 14):

Mi havis multon por skribi al vi; sed mi ne volas skribi al vi per
inko kaj kano; sed mi esperas vidi vin baldaŭ, kaj ni parolos
vizaĝon kontraŭ vizaĝo.

la ortodoksaj teologoj vidas ateston, laŭ kiu ne tutan sian sperton la
apostolo lasis en formo skriba; iujn aferojn li transdonis per la viva
komunikado; ion oni transdonas per neskribita tradicio.

Kategorio:Katolika teologio
Kategorio:Kristanaj terminoj
Graflando Onubo

eta|250px|Graflando (Onubo) sudokcidenta komarko kaj areo en Hispanio.
La *Graflando Onubo* aŭ simple *Graflando*, hispane *El Condado de Huelva* aŭ simple *El Condado*, estas komarko hispana situa en la sudo de la provinco de provinco Onubo (*Huelva*) en Andaluzio. Ĝi situas inter Andévalo kaj Mineja Zono (Onubo) (norde), la Provinco Sevilo kaj la Provinco Kadizo (oriente) kaj la Urba komarko de Onubo (okcidente), krom la Atlantika Oceano (sude). 

Estas formata de la municipoj de Almonte, Beas, Bollullos Par del Condado, Bonares, Chucena, Escacena del Campo, Hinojos, La Palma del Condado, Lucena del Puerto, Manzanilla, Niebla, Paterna del Campo, Rociana del Condado, Trigueros, Villalba del Alcor kaj Villarrasa.

La historia deveno de tiu komarko estas la antikva Graflando de Niebla, apartenanta al la Familio de Medina Sidonia. Unu el la ĉefaj ekonomiaj fontoj tradiciaj estas la produktado de vino.

## Vidu ankaŭ 
Aliaj komarkoj de la provinco de Onubo estas la jenaj:
* Mineja Zono (Onubo)
* Urba komarko de Onubo
* Andévalo
* Sierra de Aracena
* Okcidenta Marbordo

## Vidu ankaŭ
* Listo de la municipoj de la provinco de Onubo

Kategorio:Andaluzio
Eklezia instruofico

La **Eklezia instruofico**, aŭ neologisme **Magisterio**, estas la "instru-aŭtoritato de la Romkatolika Eklezio". La vorto Magisterio estas derivita de latina "magistra", kio originale estis la ofico de ĝenerala direktoro, ĉefo, direktoro, inspektoro, ktp (aparte, kvankam malofte, la ofico de tutoro aŭ instrukciisto, tutoreco, kuratoreco).

En la Romkatolika Eklezio la vorto "magisterium" temas pri la instru-aŭtoritato de la eklezio. Tiu aŭtoritato estas komprenita ene de la episkopa regado, kondukita de la Episkopo de Romo (la papo), kiu havas aŭtoritaton super la episkopoj, individue kaj kiel korpo, same kiel super ĉiuj katolikoj. Laŭ katolika doktrino, la Magisterio povas instrui aŭ interpreti la verojn de la kredo.

## Vidu ankaŭ 
* Dokumentoj de la katolika eklezio
* Koncilio
* Kongregacio por la Doktrino de la Fido
* Papa neeraripovo
* Sinodo

Kategorio:Katolikismo
Ĉina Katolika Patriota Eklezio

La **Ĉina Katolika Patriota Eklezio** (simpligita ĉina :中国天主教爱国会; tradicia ĉina: 中國天主教愛國會) estas unuiĝo de homoj, establitaj en 1957 fare de la Buroo de Religiaj Aferoj de la Ĉina Popola Respubliko por ekzerci ŝtatinspektadon sur la katolikoj de kontinenta Ĉinio. En lia encikliko Ad Apostolorum Principis de la 29-a de julio 1958, Pio la 12-a bedaŭris la sintenon kaj agadon de la Unuiĝo kaj deklaris la episkopojn kiuj partoprenis konsekradon de novaj episkopoj selektitaj de la Unuiĝo ekskomunikitojn. Benedikto la 16-a nomis la agentojn de la Unuiĝo "personoj kiuj ne estas ordinitaj", kaj foje "eĉ ne baptitaj".

Ĝi estas la nura organiza korpo de katolikoj en Ĉinio oficiale rekonita de la registaro de la Ĉina Popola Respubliko, sed ĝi ne estu identigita kun tiuj ĉinaj katolikoj kiuj estas malpermesitaj en Ĉinio.

Kategorio:Kristanismo en Ĉinio
Kategorio:Katolikismo
Angla Reformacio

[eta|225px|Henriko la 8-a, de [Hans Holbein la Juna.]]
La **Angla Reformacio** estis la serio de okazintaĵoj en la 16-a jarcento en Anglio per kiuj la Eklezio de Anglio liberiĝis de la aŭtoritato de la papo kaj de la Romkatolika Eklezio.

Tiuj okazintaĵoj estis asociitaj kun la pli larĝa procezo de la eŭropa Reformacio, religia kaj politika movado kiu influis la praktikon de kristanismo en la plej granda parto de Eŭropo dum tiu periodo. Multaj faktoroj kontribuis al la procezo: la malkresko de feŭdismo kaj la pliiĝo de naciismo, la pliiĝo de la ĝenerala juro, la invento de la presilo kiu pliigis cirkuladon de la Biblio, la dissendo de nova scio kaj ideoj inter akademiuloj en la alta kaj meza klasoj. Tamen, la diversaj fazoj de la angla reformacio, kiu ankaŭ kovris Kimrion kaj Irlandon, estis plejparte okazigitaj per ŝanĝoj en registara politiko, post kiu publika opinio iom post iom adaptis sin.

Ĝi baziĝis sur la deziro de Henriko la 8-a nuligi sian geedziĝon. La angla reformacio estis ĉe la komenco pli politika ol teologia disputo. La realeco de politikaj diferencoj inter Romo kaj Anglio permesis al elkreskantaj teologiaj disputoj plifortiĝi. Estis la papo kaj ĝeneralaj koncilioj de la eklezio kiuj decidis la doktrinon. Eklezia juro estis regita de la kodo de kanona juro kun fina jurisdikcio en Romo. Ekleziaj impostoj estis pagitaj rekte al Romo kaj estis la papo kiu havis la rajton nomumi episkopojn. La disigo de Romo igis la anglan monarkon la Supera Reganto de la angla eklezio, tiel kreado al la Eklezio de Anglio iĝis la eklezio de la nacio. Doktrinaj kaj laŭleĝaj disputoj nun restis kun la monarko kaj la papo estis senigita je enspezo kaj nomumo de episkopoj.

La Dissolvo de la monaĥejoj en Anglio kaj Irlando (angle *Dissolution of the Monasteries*) estas la nomo donita en moderna historia esploro al serio de administraj kaj konstituciaj iniciatoj prenitaj fare de reĝo Henriko la 8-a de 1536 ĝis 1541, kadre de la reformacio en Anglio. 

## Vidu ankaŭ 
* Lolardismo


Kategorio:Anglikanismo
Kategorio:Religio kaj politiko
Kategorio:Kristanismo en Anglio
Detvianska Huta

**Detvianska Huta** (hungare *Zólyommiklós* [zOjomiklOŝ], germane *Glashütten bei Dettwa*) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Detvianska Huta situas inter montoj, laŭ flankovojoj. Hriňová troviĝas je 5&nbsp;km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1808. Laŭ la germana loknomo komence vitrofarejo funkciis tie. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Zólyommiklós 2049 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Zvolenská Slatina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Detvianska Huta 779 homoj, (774 slovakoj).

Kategorio:Municipoj en distrikto Detva
Gyula Hantos

**HANTOS Gyula** (hantoŝ) estis hungara geografo, universitata profesoro naskita en Koloĵvaro la 29-an de junio 1903 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de decembro 1945.

## Biografio 
Gyula Hantos havigis doktoradon en la fakultato pri ekonomiko en 1928 kaj pri ŝtatscienco en 1931. De 1925 li estis asistanto de Pál Teleki. De 1934 li agadis en la lernejadministrado. De aŭtuno de 1940 li instruis en la Universitato de Koloĵvaro. En 1945 li estis fakreferanto pri kartografio en Budapeŝto en Népgondozó Hivatal.

## Verkoj 
* *Magyarország nagybirtok térképe* (? );
* *A magyar közigazgatás területi alapjai* (Bp., 1931);
* *Magyar tájak – magyar kiválóságok* (Bp., 1936);
* *Vázlatok Pécs földrajzához* (Bp., 1940);
* *Kétvízközti majorok* (Kolozsvár, 1943).

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj geografoj
Dúbravy

**Dúbravy** (hungare *Kisócsa* [kiŝOĉa]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Dúbravy situas laŭ traira flankovojo. Zvolen troviĝas je 24&nbsp;km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la loko en 1626, sed ĝi iĝis memstara vilaĝo en 1826. Post 2 jaroj loĝis tie 249 vilaĝanoj en 28 domoj. En 1832 lernejo ekfunkciis. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis *Dobró-Ocsova,* poste ĝi ricevis hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Kisócsa 413 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Zólyom (reĝa departemento), al distrikto de Zvolenská Slatina, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Dúbravy 986 homoj, (961 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al (Sepdolora) Dipatrino de 1834

Kategorio:Municipoj en distrikto Detva
Gyula Haraszti

**HARASZTI Gyula** (harasti) estis hungara literaturhistoriisto, universitata profesoro, ano korespondanta de MTA (1903) naskita en Koloĵvaro la 25-an de aŭgusto 1858 kaj mortinta en Budapeŝto la 15-an de julio 1921. Li estis la patro de muzikhistoriisto Emil Haraszti.

## Biografio 
Gyula Haraszti havigis en 1891 diplomon de doktoro pri filologio en Budapeŝto, de 1883 li instruis en Nagykálló, de 1884 en Nadjvarado, de 1887 en Kassa. En jaroj 1889–90 li restadis en Parizo. De 1892 li estis privatprofesoro de la moderna franca literaturo en la Universitato de Budapeŝto poste en Koloĵvaro, de 1909 denove en Budapeŝto. De 1906 li estis membro de Societo Kisfaludy. Li tradukis el franca literaturo.

## Verkoj 
* *Csokonai Vitéz Mihály* (Bp., 1880);
* *A naturalista regény* (Bp., 1886);
* *André Chenier költészete* (Bp., 1890);
* *Molière élete és művei* (I–II. Bp., 1897);
* *A francia lyrai költészet fejlődést* (Bp., 1900);
* *Corneille és kora* (Bp., 1906);
* *Edmond Rostand* (Bp., 1912);
* *Hogy írtak és beszéltek a régi franciák?* (Bp., 1920.)

## Fonto 
* Magyar Életrajzi Lexikon

Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj akademianoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Memorare

[eta|*[Refugium Peccatorum* ekzemplo de romkatolika maria arto]]
**Memorare** (*Memoru*) estas katolika preĝo al la Feliĉega Virgulino Maria. Memorare, el la latina "Memoras", estas ofte mise atribuita al la cistercia monaĥo de la 12-a jarcento, Bernardo de Clairvaux, certe pro konfuzo kun la populara frato Klaŭdio Bernardo de la 17-a jarcento, kiuj deklaris ke li lernis ĝin de sia propra patro. Ĝi unue prezentiĝas kiel parto de pli longa preĝo el la 15-a jarcento, "Ad sanctitatis tuae pedes, dulcissima Virgo Maria"

La moderna versio estas prenita de indulgoj de Pio la 9-a en 1846,

:MEMORARE, O piissima Virgo Maria,
:non esse auditum a saeculo, quemquam ad tua currentem praesidia,
:tua implorantem aŭilia, tua petentem suffragia,
:esse derelictum.
:Ego tali animatus confidentia,
:ad te, Virgo Virginum, Mater, curro,
:ad te venio, coram te gemens peccator assisto.
:Noli, Mater Verbi,
:verba mea despicere;
:sed audi propitia et exaudi.
:Amen.

En esperanta traduko:
:Memoru, ho plej Gracia Virgulino Maria,
:neniam estis konata ke iu ajn kiu fuĝis al via protekto,
:petegis vian helpon aŭ serĉis vian propeton,
:estis forlasita senhelpa.
:Inspirite de tiu fido,
:mi flugas al Vi, Ho Virgulino de virgulinoj, mia patrino;
:al Vi mi venas, antaŭ vi mi surgenuiĝas, peka kaj trista.
:Ho Patrino de la Vorto Enkorpa,
:malestimu ne miajn peticiojn,
:sed en via mildeco, aŭdu kaj respondu min.
:Amen.

Kategorio:Kultado de Maria
Kategorio:Kristanaj preĝoj
Kategorio:Katolikismo
1534 Näsi

'*1534 *Näsi''''' estas malgranda malhela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la finnlanda lago Näsijärvi, en provinco Pirkanmaa.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Yrjö Väisälä
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1939
Horný Tisovník

**Horný Tisovník** (hungare *Felsőtisztás* [felŝOtistAŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Horný Tisovník situas laŭ rojo, laŭ traira flankovojo. Zvolen troviĝas je 25&nbsp;km.

## Historio 
La unua mencio okazis pri la vilaĝo en 1573 en parte hungara formo *"Folso Thyczolnik"*. En la 18-a jarcento bierofarejo funkciis tie. En 1828 loĝis tie 444 vilaĝanoj en 70 domoj. Ĝis 1886 la oficiala hungara loknomo estis *Felső-Tiszovnyík,* poste ĝi ricevis plenan hungaran nomon pro la hungariga politiko. En 1910 laŭ la popolnombrado vivis en Felsőtisztás 1424 homoj, (plejparte slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon la komunumo apartenis al Hungara reĝlando, al Nógrád (reĝa departemento), al distrikto de Halič, poste al Ĉeĥoslovaka respubliko, dum la 2-a mondmilito kaj ekde 1993 al Slovakio. En 2001 vivis en Horný Tisovník 273 homoj, (ĉiuj slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika gotika preĝejo omaĝe al Apostoloj Sankta Filipo kaj Sankta Jakobo, baldaŭe renesanciĝis, en 1755 barokiĝis
* luterana preĝejo de 1875

Kategorio:Municipoj en distrikto Detva
Kontraŭparalelo

**Kontraŭparaleloj** apartenas al la flankaj trisonoj de tonalo. Ili estas parencaj al la ĉefaj trisonoj de tonalo tercioparenca kaj estas markataj laŭ la germana funkciteorio per la litero „g“ (en maĵoro) resp. „G“ (en minoro), kiuj estas skribataj rekte apud la koncernaj ĉefaj funkciosignojn, sur kiuj rilatas la kontraŭparalelo: 

* Toniko-kontraŭparalelo:  *Tg* sur la (granda) 3-a ŝtupo, *tG* sur la (malgranda) 6-a ŝtupo
* Dominanto-kontraŭparalelo:  *Dg* sur la (granda) 7-a ŝtupo, *dG* auf der (malgranda) 3-a ŝtupo
* Subdominanto-kontraŭparalelo:  *Sg* sur la (granda) 6-a ŝtupo, *sG* auf der (malgranda) 2-a ŝtupo

Sur la granda tercio de la ĉeftrisono oni formas la koncernan kontraŭparalelon kun la gamotonoj de la tonalo. La kontraŭparaleloj en maĵoro ĉiam troviĝas *supre* de la ĉeftrisono, en minoro tamen *malsupre* de la ĉeftrisono. 

Ekzemplo: La kontraŭparalelo de C-maĵoro estas e-minoro, la kontraŭparalelo de D-maĵoro estas f♯-minoro. En minoro la kontraŭparalelo de a-minoro male estas F-maĵoro, ekde d-minoro estas B♭-maĵoro. 

## Uzado de la kontraŭparaleloj 
Kontraŭparaleloj havas du komunajn tonojn kun la ĉeftrisono, sur kiu ili rilatas. En maĵoro la toniko-kontraŭparalelo Tg enhavas (male al tonikoparalelo Tp) ne la bazan tonon de la ĉeffunkcio, en minoro estas tute male. *Falsan finon* en minoro oni formas pro tio per la toniko-kontraŭparalelo tG. 
Ekz: *D – tG*. En g-minoro: *d-maĵoro – E♭-maĵoro*

La toniko-kontraŭparalelo Tg/tG ĝenerale estas plej ofte uzata el inter la kontraŭparaleloj. 

En minoro la dominanto-kontraŭparalelo dG estas identa kun la tonikoparalelo tP, kio estus ekz. por a-minoro C-maĵoro (dG) = C-maĵoro (tP). Por ĉi tiu kazo tP venkis kiel simbolo. La subdominanto-kontraŭparalelo sG en minoro ankaŭ estas identa kun la (memstariĝinta) napola sestakordo. 

En maĵoro deduktaĵo de la dominanto-kontraŭparalelo kaj de la subdominanto-kontraŭparalelo kondukas malproksimen el la tonalo kaj estas do pli maloftaj.

Alia speco de terciparencaj flanko-trisonoj estas la paralelo-trisonoj.

## Vidu ankaŭ 
* paralelo (muziko)
* paralelakordo
* paraleltonalo

Kategorio:Harmoniscienco
Korytárky

**Korytárky** (hungare *Teknős* [teknOŝ]) estas vilaĝo kaj municipo en Slovakio.

## Situo 
Korytárky situas laŭ flankovojoj. Hriňová troviĝas je 5&nbsp;km.

## Historio 
La unua nebula mencio okazis pri la loko en 1638, la certa mencio okazis en 1661, sed la domaro apartenis al Detva ĝis la 20-a jarcento. En 1955 nova vilaĝo Kriváň formiĝis, kies parto estis Korytárky. Tiu ĉi loko memstariĝis ĝuste dum la dua memstariĝo de Slovakio en 1993. En 2001 vivis en Korytárky 1032 homoj, (1025 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* romkatolika preĝejo omaĝe al Dipatrino de 1998

Kategorio:Municipoj en distrikto Detva
Laŭdo de l' Stulteco

'''''Laŭdo de l' Stulteco'''''  (titolo , , ) estas eseo verkita en 1509 de Erasmo de Roterdamo kaj unuafoje presita en 1511. Erasmus reviziis kaj plilongigis la laboron, kiun li originale skribis en la daŭro de semajno kun Thomas More ĉe la biendomo de More en Bucklersbury. Laŭdo de l'Stulteco estas konsiderata unu el la plej rimarkindaj verkoj de Renesanco kaj unu el la kataliziloj de la Reformacio.

Ĝi komenciĝas per satira erudicia panegiro, laŭ maniero de la greka satiristo Lukiano, kies laboron Erasmo kaj Sinjoro Thomas More ĵus tradukis en la latinan. Ĝi poste prenas pli malluman tonon en serioj de paroladoj, kiam Stulteco laŭdas memtrompon kaj frenezon kaj moviĝas al satira ekzameno de piaj sed superstiĉaj misuzoj de katolika doktrino kaj koruptaj praktikoj de la Romkatolika Eklezio, al kiu Erasmo iam estis fidela. Erasmo ĵus revenis seniluziigita de Romo, kie li malakceptis proponojn de la Kurio. Pli kaj pli Stulteco parolas laŭ la propra voĉo de Erasmo. La eseo finiĝas per simpla deklaro de kristanaj idealoj. La eseo estas plena de klasikaj aludoj en stilo karakteriza por la kleraj humanistoj de Renesanco.

La Esperanta traduko de Gerrit Berveling aperis en 1988 en la Serio Oriento-Okcidento de Universala Esperanto-Asocio.

Dosiero:HolbeinErasmusFollymarginalia.jpg|Plumdesegnaĵo de Hans Holbein la malpliaĝa en marĝeno de la ekzemplero de Oswald Myconius de la eldono de 1515.

## Eksteraj ligiloj 
* ''Laŭdo de l' Stulteco* en la katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* *Laŭdo de l' Stulteco* en la katalogo de  Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* *Laŭdo de l' Stulteco* en katalogo "Erfgoedbib" (*LibraryThing'')

Kategorio:Erasmo de Roterdamo
Kategorio:Serio Oriento-Okcidento
Kategorio:Satiroj
Kategorio:Libroj aperintaj en 1511 
Kategorio:Filozofiaj verkoj
Kategorio:Antverpena Fikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Karl Ferdinand Becker (muzikverkisto)

**Carl Ferdinand BECKER** (naskiĝis la 17-an de julio 1804 en Lepsiko; mortis la 26-an de oktobro 1877 en Plagwitz ĉe Lepsiko) estis germana orgenisto kaj muzikverkisto.

## Vivo 
Becker naskiĝis en 1804 kiel filo de kuracisto kaj verkisto en Lepsiko. Kiel lernanto li vizitis la Thomas-lernejon je Lepsiko. Liaj instruistoj Johann Gottfried Schicht (1753–1823) kaj Friedrich Schneider (1786–1853) edukis lin kiel muzikisto. Ekde 1820 ĝis 1833 li estis violonisto en Gewandhausorchester. En la jaro 1825 li fariĝis orgenisto ĉe la Petro-preĝejo kaj en 1837 ĉe la Nikolai-preĝejo. En 1848 li fariĝis instruisto por orgeno kaj muzikhistorio ĉe la Reĝa Konservatorio de Muziko je Lepsiko. En 1834 li laboris ĉe la Neuen Zeitschrift für Musik kaj estis kunfondinto de la Bach-Societo en la jaro 1850. Li mortis en 1877 proksime de Lepsiko.

## Literaturo 
* Robert Eitner: Becker, Karl Ferdinand. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 46, Duncker & Humblot, Leipzig 1902, S. 322–324.
* Wilhelm Virneisel: Becker, Karl Ferdinand. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 1, Duncker & Humblot, Berlin 1953, S. 719.
* Rosenmüller, Annegret: Carl Ferdinand Becker (1804 - 1877) - Studien zu Leben und Werk. Verlag von Bockel, Hamburg 2000, 216 S., Ill., Notenbeisp., Reihe Musikstadt Leipzig 4, ISBN 3-932696-19-0
* Becker, Carl Ferdinand: Die Tonkünstler Des Neunzehnten Jahrhunderts – Ein kalendarisches Handbuch zur Kunstgeschichte. Kösslingsche Buchhandlung, Leipzig 1849
* Becker, C. F.: Die Choralsammlungen der verschiedenen christlichen Kirchen. Verlag Fleischer, Leipzig 1845, 220 S.

Kategorio:Germanaj klasikaj orgenistoj
Kategorio:Germanaj klasikaj violonistoj
Franca Katolika Ligo

[eta|upright=2|Armita procesio de la Katolika Ligo en Parizo 1590, [Muzeo Carnavalet.]]
La **Katolika Ligo de Francio**, foje referita de nuntempaj katolikoj kiel la **Sankta Ligo** estis grava ludanto en la francaj religiaj militoj. Ĝi estis formita de la Duko Henriko de Gizo en 1576. En tempo kie religia fundamentismo estis nekutima, la ligo estis ekstremisma grupo kun la celo ekstermi francajn protestantojn, ankaŭ konataj kiel kalvinistoj aŭ hugenotoj, dum la Reformacio. Siksto la 5-a, la jezuitoj kaj Filipo la 2-a estis ĉiuj subtenantoj de tiu Katolika partio.

Ĉar Protestantismo balais partojn de Eŭropo, gvidantoj de katolikaj nacioj, aparte de Filipo la 2-a, kaj la papo, sentis sin minacitaj. En fortostreĉo rebati la kreskantan potencon de luteranoj, kalvinistoj, kaj membroj de la Reformita Eklezio de Francio, ili formis ligon por ĉesigi la disvastiĝon de tiuj protestantaj frakcioj. La fortostreĉo (centrita en Francio) estis gvidita de Henriko, la duko de Gizo kiu utiligis ĝin ne nur por ĝia fiksita celo kiel defendanton de Katolikismo, sed ankaŭ kiel politika ilo en provo preni la francan tronon.

La Katolika Ligo de Francio planis haltigi la hugenotojn kaj protekti la rajtojn de francaj katolikoj. La celo de la Katolika ligo estis instigita per religia retoriko kie ĉiuj religiaj vidpunktoj ekster la Romkatolika Eklezio aŭ katolika tradicio estis herezo, blasfemo, kaj neelteneblaj. Anoj de la Katolika Ligo vidis tie batalon kontraŭ Kalvinismo (la primara branĉo de Protestantismo en Francio) kiel formo de Sankta Milito. Kampanjo kontraŭ Kalvinismo kaj iliaj apologiistoj pravigis la klopodojn de Sankta Milito. Katolikaj pamfletistoj ankaŭ kulpigis ajnan naturkatastrofon kiu okazis en Francio en la tempo kiel la maniero de Dio puni Francion pro tolerado de la ekzisto de la kalvinistoj.

Kategorio:Reformacio
Kategorio:Katolikismo en Francio
Kategorio:Historio de Francio
Bazotonalo

La **Bazotonalo** estas la tonalo ĉefe uzata en muzikaĵo. Plejofte la lasta trisono de peco estas identa kun la toniko de la bazotonalo. La bazotonalo estas en la plej multaj kazoj identa kun la tonala centro, kondiĉe ke la peco ne daŭre modulas.

Lingvouzo: „La peco staras en ...-maĵoro/-minoro.“

Je pecoj, kiuj baziĝas sur modalo aŭ alia gamo, la antaŭsignoj (kiuj depende de la epoko ankaŭ povas tute manki) kutime ne identas kun la reguloj de la kvintociklo, ĉar ne temas pri maĵoraj aŭ minoraj gamoj. Ankaŭ ekzemple ĉe Hindemith ne estas kutime, difini bazotonalon per antaŭsignoj, ĉar la muziko ja estas relative tonaleca, tamen dum longaj strekoj restas sur tonala centro. La notacio rezultanta el tio por leganto estus iomete malfacile legebla kaj konfuza.

Maltonala muziko evitas la muzikan rilaton al bazotonalo.

Kategorio:Tonaloj
Rio Preto

eta|Gruta do Funil
''''* estas municipo de Brazilo. Ĝi situas en la subŝtato Minas-Ĝerajso, en la mezoregiono Zono de la Ĝangalo (portugale *Zona da Mata*) kaj en la mikroregiono *Juiz de Fora'', en la sudorienta regiono de Brazilo. Fine de  en la komunumo vivis .

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Municipoj de Minas-Ĝerajso
*  Neoficiala paĝo 
*  Municipoj-federacio 
*  Datumoj

Kategorio:Municipoj de Minas-Ĝerajso
Romkatolika Mariologio

[eta|250ra|Maria patrino de Jesuo, de [Carlo Dolci.]]
La **Katolika Mariologio** estas teologio pri la Virgulino Maria, la patrino de Jesuo Kristo kaj evoluigita de la Romkatolika Eklezio. "La Feliĉega Virgulino, ĉar ŝi estas la Patrino de Dio". Teologie, romiaj katolikaj mariologaj studoj ne nur temas pri ŝia vivo sed ankaŭ la admiro en la ĉiutaga vivo, preĝado, kaj maria arto, muziko, kaj arkitekturo; en moderna kaj antikva kristanismo ĝenerale.

La evoluo de la romkatolika mariologio estas daŭranta. Ĝi daŭre estas formita ne nur per papaj cirkuleroj sed ankaŭ de la interagado de diversaj fontoj, de la verkado de la sanktuloj, ĝis la konstruo de gravaj mariaj preĝejoj en la lokoj de mariaj aperoj.
Gyula Strommer

**STROMMER Gyula** (ŝtromer) estis hungara astronomo kaj matematikisto. Li naskiĝis la 8-an de majo 1920 en Aiud kaj mortis la 28-an de aŭgusto 1995 en Budapeŝto.

## Kariero 
Gyula Strommer de 1938 estis studento de la teknikuniversitato de Budapeŝto, samtempe li pristudis astronomion kaj fizikon en Universitato de Budapeŝto. Li malkovris la etplaneton “Transsylvania”. De 1942 li fariĝis universitata asistanto de teknikuniversitato. Post reveno el militkaptiteco li instruis denove samloke, sed li laboris ankaŭ en la Eksperinta Instituto de Poŝto kiel kunlaboranto de estonta laŭreato de Nobel-premio, György Békésy. En 1952 li fariĝis katedrestro. En 1960 li iĝis kandidato pri matematiko, en 1975 doktoro pri matematikaj sciencoj. En 1962 oni nomumis lin universitata profesoro.

## Fonto 
* Biografiaj indikoj

Kategorio:Hungaraj astronomoj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Pál Harkay

**HARKAY Pál** (harkai) estis hungara geografo, instruisto en praktikanta lernejo naskita en Nagylak la 16-an de septembro 1913 kaj mortinta en Budapeŝto la 25-an de januaro 1980. 

## Biografio
Pál Harkay havigis diplomon de instruisto en la Universitato de Budapeŝto pri geografio-historio, poste li studis arthistorion en Florenco. De 1939 li instruis en Kassa, poste en Keszthely, pli poste en Budapeŝto. De 1947 ĝis 1953 li estis adjunkto en la Pedagogia Altlernejo de Budapeŝto, poste li instruis en la Gimnazio Apáczai Csere János dum 25 jaroj.

## Distingoj
* 1978- Apáczai Csere János-premio.

## Fonto
* Magyar Életrajzi Lexikon

Harkay, P.
Harkay, P.
Pustá Rybná

eta|maldekstra|250ra|Domo en Pustá Rybná
Municipo **Pustá Rybná** situas en Ĉeĥio, regiono Pardubice, distrikto Svitavy, en nordorienta submontaro de Žďárské vrchy, 15&nbsp;km okcidente de urbo Polička. Vivas ĉi tie  ().

## Historio 
En la jaroj 1660-1700 ĉi tie estis vitrofandejo. Oni produktis facetitan kristalon kaj pentritan vitron. Pustá Rybná estas naskiĝloko de Jan Makovský, gvidanto de ribelo de kampanuloj en la jaro 1680. Tiu ĉi ribelo estas pritraktita en la romano de Václav Kaplický "Rekruti" *(Varbitoj)*. Pri la vilaĝo verkis ankaŭ Teréza Nováková en siaj romanoj "Drašar" kaj "Jiří Šmatlán".

## Loĝantaro 
## Memorindaĵoj 
### Preĝejo 
Apud la tombejo ĉe la ŝoseo al Krásné troviĝas preĝejo de Sankta Bartolomeo el la jaro 1838. Ĝi estis konstruita sur loko de pli malnova ligna preĝejo. Ĝi estas ununava, salonega, finita sur orienta flanko per sakristio en apsido, fasadoj estas nemembrigitaj, fenestroj tripartaj, lunetaj, la navo estas volbita per plataĵo.
Ekipaĵo estas pseŭdostila el la 19-a jarcento.

### Pluaj memorindaĵoj 
* Baptista preĝejo
* Evangeliana preĝejo
* Framskeleta evangeliana paroĥestrejo
* Naturrezervejo Damašek *(Damasko)*
* Bone konservitaj ĉarpentitaj konstruaĵoj
* Oklatera ĉarpentita garbejo kun ekspozicio de agrikulturistaj maŝinoj kaj iloj.

## Turismo 
Vizitantoj povas en la vilaĝo praktiki turismon, bicikladon, rokgrimpadon sur Perníčky, fungokolektadon, skikuradon, naĝadon en Chalupy, skidescendadon kun trenlifto.

## Bazaj setlejunuoj 
* Betlém
* Blatina
* Damašek
* Kobylí
* Světy

## Literaturo 
* Dr. E. Poche, DrSc. a kol. – *Umělecké památky Čech*. Eldonis Akademia en Prago en j. 1978.
* Dr. Ing. František Mandys, CSc. – *Českomoravská vrchovina*. Eldonis Olympia en Prago en j. 1986.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala paĝaro de mikroregiono Poličsko 
* Monumento al la viktimoj de la mondmilitoj

Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Municipoj en distrikto Svitavy
Kategorio:Setlejoj en Suprasvratka montetaro
Kategorio:Setlejoj en PPR Žďárské vrchy
Kategorio:Pereintaj vitrofarejoj en Ĉeĥio
Siegfried Wilhelm Dehn

**Siegfried Wilhelm DEHN**, fakte **Samuel Dehn**, (naskiĝis la 24-an de februaro 1799 en Altona, mortis la 12-an de aprilo 1858 en Berlino) estis germana muzikteoriisto kaj kontrapunkto-instruisto.

## Vivo 
Laŭ rekomendo de Giacomo Meyerbeer li fariĝis en 1842 administranto de la muziksekcio en la *Reĝa Biblioteko*, al kies konstruado kaj pliampleksigo li esence kontribuis. Li elpaŝis kiel verkisto de muzikteoriaj verkoj kaj kiel eldonisto kaj li estis demandata instruisto pri kontrapunkto kaj kompozicio. Kune kun Ignaz Moscheles, Louis Spohr kaj multaj aliaj Dehn kunfondis en 1850 la Bach-Societon.

## Elstaraj lernintoj (elekto) 
* Peter Cornelius (1824-1874), poeto kaj komponisto
* Miĥail Glinka (1804-1857), komponisto
* Friedrich Kiel (1821-1885), komponisto
* Anton Grigorjeviĉ Rubinŝtejn (1829-1894), pianisto kaj komponisto

## Verkoj 
;Propraj
* *Theoretisch-praktische Harmonielehre mit angefügten Generalbaßbeispielen*, Berlin, 1840
* ''Analyse dreier Fugen von S. Bach und einer Vocalfuge von A. M. Bononcini's*, 1858
* *Lehre vom Contrapunkt, Canon und Fuge*, 1859
* *Orlandus Lassus Psalmi VII poenitentiales* o.J. (Hg.)
* *12 Hefte mehrstimmiger Gesänge des 16. und 17. Jahrhunderts*, o.J. (Hg.)

;Aranĝaĵoj
* Bach, J. S., [BWV 211] Joh. Seb. Bach. *Komische Cantaten. No. I. Schlendrian mit seiner Tochter Liefsgen (Coffee-Cantate:).* Herausgegeben von S. W. Dehn. Interdum et Socrates equitabat arundine longa, [ca. 1830], 31 S. (Partitur)
* Bach, Johann Sebastian (1685-1750), [BWV 1042], *Deuxieme Concerto en Mi majeur pour le Violon avec Accompagnament de deux Violons, Viola et Basse…'', publie pour la premiere fois par S. W. Dehn [Partitur]. Leipzig, Peters (V. Nr. 3888) [ca. 1875]. 20 lithogr. S.

## Literaturo 
* Arrey von Dommer: Dehn, Siegfried. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 5, Duncker & Humblot, Leipzig 1877, S. 27 f.
* Thekla Schneider: Dehn, Siegfried Wilhelm. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 3, Duncker & Humblot, Berlin 1957, S. 566.

Kategorio:Germanaj muzikteoriistoj
Kategorio:Germanaj muziksciencistoj
Kategorio:Germanaj bibliotekistoj
Jakab Harsányi Nagy

**HARSÁNYI NAGY Jakab** (harŝa:nji nadj) estis hungara instruisto, diplomato naskita en Transilvanio en  1615 kaj mortinta en ? post 1677.
## Biografio
Jakab Harsányi Nagy studis en universitatoj Franeker kaj Leiden. Reveninte li instruis en Várad. En 1646 pro liaj puritanaj konvinkoj la sinodo de Satmaro postulis de li obeemon kaj sinretenon de novigadoj, sed li ne subskribis la deklaron, kaj tial en 1648 oni maldungis lin. En 1651 iris Istanbulon por studi la turkan lingvon je elspezo de Georgo Rákóczi la 2-a. DE 1656 ĝis 1669 li estis konstanta sendito de la reganto en la kortego turka. En 1657–58 la sultano pro lia kolero je reganto enkarcerigis lin en la malliberejon Sep Turnoj. En 1663 li estis ĉe la vojvodo de Moldavio, poste en 1664 li iris Berlinon komisiite de la reganto de Brandenburg.
## Verkoj
**Colloquia familiaria Turcico Latina…* (Berlin, 1672)
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon

Harsanyi Nagy, J.
Harsanyi Nagy, J.
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Konkordato de 1801

eta|250px|Gvidantoj de la katolika eklezio ĵuras laŭ la konkordato.
La **Konkordato de 1801** estas interkonsento inter Napoleon Bonaparte kaj Pio la 7-a kiu restarigis la Katolikan Eklezion kiel la majoritata eklezio de Francio kaj restarigis plej grandan parton de ĝia burĝa statuso.

Dum la Franca Revolucio, la Nacia Asembleo konfiskis ekleziajn proprietojn kaj eldonis la Ĝentilan Konstitucion de la Pastraro, kiu igis al la eklezio sekcio de la Ŝtato, forigante ĝin de la papa aŭtoritato. Tio kaŭzis malamikecon inter la vendeanoj rekte al la ŝanĝo en la rilato inter la Romkatolika Eklezio kaj la franca registaro. Postaj leĝoj aboliciis la tradiciajn gregorian kalendaron kaj kristanajn feriojn.

Dum la Konkordato reestigis kelkajn aferojn de la papo, ĝi estis plejparte en favoro de la ŝtato. La ekvilibro de eklezi-ŝtataj rilatoj kliniĝis firme en la favoro de Napoleon Bonaparte. Nun, Napoleon povis gajni favoron de la katolikoj ene de Francio kaj en Romo. Kiel parto de la Konkordato, li prezentis alian aron da leĝoj konataj kiel Organikaj Artikoloj.

Kategorio:Aperis en 1801
Kategorio:Franca Revolucio
Kategorio:Katolikismo en Francio
Kategorio:Traktatoj de la 19-a jarcento
Kategorio:Politiko en 1801
Antonio de Montesinos

**Antonio de Montesinos** (n. ĉ. 1475 - m. en Venezuelo, la 27-an de junio 1540) estis dominika monaĥo kiu laboris en la insulo Hispaniolo (nuna Dominika Respubliko kaj Haitio) kiu estis la unua membro de la pastraro se temas pri publike kondamni ĉiujn formojn de sklavigo kaj subpremo de la indiĝenaj popoloj de Ameriko.

Kiel rezulto, la reĝo kunvenigis komisionon kiu promulgis la Leĝojn de Burgoso, la unua kodo de preskriboj provante protekti la indiĝenojn, reguligis la traktadon kaj konvertiĝon, kaj limigis la postulojn de la hispanaj koloniistoj sur ili. La prediko de Montesinos ankaŭ havis forman efikon sur Bartolomé de las Casas, kiu vidis ĝin propraokule. Las Casas iĝis konata pro sia batalo por la rajtoj de indiĝenaj popoloj de Ameriko.

Granda statuo de Montesinos troviĝas en Karibio ĉe la marbordo de Sankta Domingo (Dominika Respubliko). La ŝtono kaj bronza statuo estas 15 metroj alta kaj estis dizajnita de meksika skulptisto Antonio Castellanos. Ĝi estis donacita al la dominikanoj de la meksika registaro kaj inaŭgurita en 1982 fare de la prezidantoj de Meksiko kaj Dominika Respubliko.

Kategorio:Hispanaj monaĥoj
Kategorio:Dominikanoj
Kategorio:Historio de Ameriko
Leĝoj de Burgoso

La **Leĝoj de Burgoso** (hispane: Leyes de Burgos), promulgita la 27-an de decembro 1512 en Burgoso, Hispanio, estis la unua kodigita aro de leĝoj regante la konduton de hispanoj en Ameriko, precipe koncerne indiĝenojn. Ili malpermesis la fitrakton de indiĝenoj, kaj aprobis ilian konvertiĝon al Katolikismo. La leĝoj estis kreitaj por eviti la laŭleĝan problemon kiu estiĝis de la konkero kaj koloniigo de la Indioj, kie la ĝenerala juro de Hispanio ne estis uzita. La leĝoj neniam estis vere observigitaj kaj havis malgrandan efikon.

La amplekso de la leĝoj estis originale restriktita al la insulo Hispaniolo, sed estis poste etendita al Porto-Riko kaj Jamajko. Tiuj leĝoj rajtigis kaj leĝigis la kolonian praktikon de kreado de Enkomendoj, kie indianoj estis grupigitaj kune por labori sub koloniaj majstroj, kaj limigitaj la grandeco de tiuj establadoj al inter 40 kaj 150 homoj. Tamen, ili ankaŭ establis reguligitan reĝimon de laboro, salajro, proviante loĝejojn, higienon, kaj prizorgon por la indianoj en racie protekta kaj humanitara spirito. Virinoj pli ol kvar monatoj gravedaj estis sendevigitaj de laboro.

La dokumento ankaŭ malpermesis la uzon de ia formo de puno de la enkomendantoj, rezervante ĝin por oficialuloj establitaj en ĉiu urbo por la efektivigo de la leĝoj. Ĝi ankaŭ ordonis ke la indianoj estu preteraŭditaj, malpermesita bigamio, kaj postulis ke la kabanoj de la indianoj estu konstruitaj kune kun tiuj de la hispanoj. Ĝi respektis, laŭ kelkaj manieroj, la tradiciajn aŭtoritatojn.

La malbona plenumado de la leĝoj kondukis al multaj protestoj. La leĝoj tiel ofte estis nebone uzitaj ke ili estis viditaj kiel simple leĝigo de la antaŭa malbona situacio. Tio kreis impeton por reformo, aranĝita per  Novaj Leĝoj de 1542.

Kategorio:1512
Kategorio:Historio de Ameriko
Kategorio:Historio de Hispanio
Kategorio:Historio de koloniismo
Ĉina rito-polemiko

[eta|[Matteo Ricci (maldekstre) and Xu Guangqi (徐光啟) (dekstre) en la ĉina eldono de *Elementoj de Eŭklido* (幾何原本) publikigita en 1607.]]
La **Ĉina Ritopolemiko** estis disputo ene de la Romkatolika Eklezio de la 1630-aj jaroj ĝis la frua 18-a jarcento ronde ĉu ĉinaj popolkredoj kaj ritoj pri kultado de Konfuceo, la antaŭuloj kaj la imperiestro konsistigis fetiĉkulton. Papo Klemento la 11-a decidis en favoro de la dominikanoj (kiuj argumentis ke ĉina popolkredo kaj tia kultado estis malkongruaj kun Katolikismo), kiuj havis tre reduktitan katolikan misian agadon en Ĉinio.

Ĝi rilatiĝis al pli grandaj polemikoj inter la dominikanoj kaj jezuitoj pri la adopto de lokaj praktikoj de aliaj landoj, kiel ekzemple la asketaj braminaj praktikoj de Hindio. Pio la 12-a modifis la decidon de sia antaŭulo en 1939.

Kategorio:Kristanismo en Ĉinio
Kategorio:Katolikismo
1536 Pielinen

'*1536 *Pielinen''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la finnlanda astronomo Yrjö Väisälä elde la Observatorio de Iso-Heikkilä en Turku.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la lago Pielinen, en finnlanda regiono de Norda Karelio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Yrjö Väisälä
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1939
Maienfeld (komunumaro)

La **komunumaro Maienfeld** kiu historie nomiĝis **Senjorujo de Maienfeld** respektive **Grizona Senjorujo** (en la germana lingvo **Bündner Herrschaft** kaj en la romanĉa lingvo **Signuradi**) estas administra unuo de Kantono Grizono kaj parto de la distrikto Landquart. Ĝi havis 6252 loĝantojn la 31-an de decembro 2009. Ĝia ĉefloko estas la historia urbeto Maienfeld.

## Geografio 
La komunumaro Maienfeld respektive Grizona Senjorujo estas la plej norda parto de Kantono Grizono. Ĝi limas en nordo al Liĥtenŝtejno kaj en okcidento al Kantono Sankt-Galo. La Grizona Senjorujo estas la plej granda vitokuluturejo de Grizono.

## Komunumoj de la komunumaro Maienfeld 
La distrikto Maienfeld konsistas (stato en 2009) el 4 komunumoj, el kiuj la ĉefloko Maienfeld estas la plej granda. Jen la listo:

## Historio 
La Senjorujo de Maienfeld estas historia komuna Senjorujo de la Tri Federacioj. Bazo de la posta Tribunalo de Maienfeld estis la instituigo de vokto fare de la Baronoj de Vaz en la 13-a jarcento. En la jaro 1436 la Senjorujon de Maienfeld partoprenis la fondadon de la Dektribunala Federacio. En la jaro 1475 la mastroj de la Dektribunala Federacio, la Senjoroj de Brandis faris ligon kun la Diadoma Federacio kaj la episkopo de Koiro. Ili luktis en la jaro 1499 flanke de Aŭstrio kaj post ilia malvenko ilia regado pereis. Ili devis vendi la Senjorujon de Maienfeld.
Maksimiliano la 1-a intereziĝis, sed rezignis por la protestoj el Grizono. Tial la Senjorujo transiris al la Tri Federacioj, al kiuj Maksimiliano koncedis la sangotribunalon. Ĉar la membreco en la Dektribunala Fedceracio restis same kiel la malaltaj tribunaloj Maienfeld-Fläsch kaj Malans-Jenins pluekzistis, estiĝis nun la paradoksa situacio, ke la civitanoj de la Senjorujo Maienfeld fariĝis servutoj de la Tri Federacioj kaj samtemple kiel ties membroj senjoroj de la Tri Federacioj, do ili estiĝis servutoj kaj ŝiaj propraj senjoroj. Post la fino de la Helveta Respubliko el la iama Senjorujo fariĝis komunumaro en Kantono Grizono, el kiu inter 1851 kaj 2000 estiĝis la *Distrikto Suba Landquart* kaj ek de 2000 la komunumaro Maienfeld en la distrikto Landquart.

## Heidi-Lando 
La romano Heidi de Johanna Spyri ludas en la Grizona Senjorujo, nome en Maienfeld. El la sukceso de la romano jam frue la turismaj respondeculoj de la regiono de Maienfeld komencis provi vojon por mem profiti. La regiono turisme merkatigas sin sub la nomo Heidi-Lando. Supre de Maienfeld vilaĝeto estis transformita al Heididorf tute laŭ la priskribo de "Doerfli" en la romano.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la distrikto Maienfeld 

!
Aleksio la 1-a

200px|eta|maldekstre
**Aleksio la 1-a Komneno**, latinigita kiel Alexius I Comnenus (greke: Ἀλέξιος Α' Κομνηνός , 1056 -15-an de aŭgusto 1118), estis bizanca imperiestro de 1081 ĝis 1118, kaj la fondinto de la Komnena dinastio. Heredante kolapsantan imperion kaj alfrontante kun konstanta militado dum lia regado kontraŭ kaj la selĝukoj kaj turkoj en Malgranda Azio kaj la normandoj en la okcidenta Balkanio, Aleksio povis haltigi la bizancan malkreskon kaj komenci la financan kaj teritorian normaligon konatan kiel la "komnena restarigo". Liaj gravitoj al Okcidenta Eŭropo por helpo kontraŭ la turkoj estis ankaŭ la katalizilo kiu ekigis la Krucmilitojn.


Kategorio:Naskiĝintoj en 1056
Kategorio:Mortintoj en 1118
1537 Transilvanio

**1537 Transilvanio** estas malgranda, meze hela asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la hungara astronomo Gyula Strommer elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la regiono Transilvanio, nun en Rumanio, kie naskiĝis la malkovrinto.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Transilvanio
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1940
Francisko de Vitorio

**Francisko de Vitorio** (ĉ. 1492 en Burgoso- m. la 12-an de aŭgusto 1546 en Salamanko) estis dominikana filozofo, teologo kaj juristo de la Hispana Renesanco, fondinto de la tradicio en filozofio konata kiel la Salamanka skolo. Li elstaris precipe pro siaj kontribuoj al la teorio de justa milito kaj internacia juro. Li estas konsiderita la "patro de internacia juro". Pro lia koncepto de *respubliko* li estis antaŭnelonge konsiderita kiel fondinto de tutmonda politika filozofio.

Francisko de Vitorio meritis statuon antaŭ la Sidejo de la Unuiĝintaj Nacioj de Novjorko kaj grandan portreton ĉe la Sidejo de Ĝenevo ĉar konsiderita kiel antaŭanoncisto pri la ideo de “Unuiĝintaj Nacioj”, kaj defendanto de la rajtoj de la ĵus renkontitaj hindianoj.

## Verkaĵoj 
* De potestate civili, 1528
* Del Homicidio, 1530
* De matrimonio, 1531
* De potestate ecclesiae I eta II, 1532
* De Indis, 1532
* De Jure belli Hispanorum in barbaros, 1532
* De potestate papae et concilii, 1534
* De augmento caritatis et diminutione, 1535
* De eo, quod tenetur homo, cum primum venit ad usum rationis, 1535
* De simonia, 1536
* De temperantia, 1537
* De arte magica, 1540
* De regno Christi, ca. 1528
* Relectiones Theologicae, 1557
* Summa sacramentorum Ecclesiae, 1561

Kategorio:Dominikanoj
Kategorio:Katolikaj filozofoj
Kategorio:Katolikaj verkistoj
Kategorio:Hispanaj filozofoj
Kategorio:Hispanaj teologoj
Kategorio:Hispanaj juristoj
Kategorio:Skolastikistoj
Maienfeld

**Maienfeld** (prononcu *majnfeld*, en la romanĉa lingvo **Maiavilla**) estas historia urbeto, ĉefloko de la komunumaro Maienfeld kaj komunumo de la distrikto Landquart en Kantono Grizono, Svislando. Ĝi havis 2588 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009. Maienfeld akiris mondan famecon pro la romano Heidi de Johanna Spyri, kiu ludas sur alpopaŝtejo de Maienfeld.

## Geografio 
Maienfeld situas ĉe la orienta flanko de Rejno sude de la landlimo kun Liĥtenŝtejno. La urbeto estas konata pro sia vino.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Maienfeld limas en okcidento al Bad Ragaz (SG), en okcidento kaj nordo al Fläsch, en nordo al la liĥtenŝtejnaj komunumoj Balzers, Triesen kaj Schaan, en nordnordoriento al la vorarlbergaj komunumo Nenzing en Aŭstrio, en oriento al Seewis en Prättigau, en sudokcidento al Jenins kaj Malans, en sudo al Igis kaj Zizers, kaj en okcidento al Mastrils.

## Trafiko 
Tra Maienfeld pasas la kantona ĉefvojo n-ro 28 tra la pasejo Lutzisteig al Balzers en Liĥtenŝtejno kaj la svisa aŭtovojo A13. La urbo disponas pri stacidomo ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj de Koiro tra Sargans al Zuriko.

## Vidindaĵoj 
Ĉefa turisma allogilo Estas la tiel nomita Heidi-Vilaĝeto (Heidi-Doerfli), kiu supre de Maienfeld estis aranĝita ekzakte laŭ la priskribo en la Heidi-romano de Johanna Spyri. La Heidi-Vilaĝeto allogas ĉiu-jare el la tuta mondo grandan amason da turistoj, kiuj deziras vidi la lokon, kie vivis la knabino Heidi. Heidi por multaj homoj estas reala persono, kvankam ŝi ja estas fantazia figuro de la aŭtorino.

## Lingvoj 
En la origine romanĉlingva urbo fine de 2004 92% de la loĝantaro parolis la germanan, kiu ekde la 16-a jarcento estas la oficiala lingvo de Maienfeld. La romanĉan parolis 2004 ankoraŭ 1,5% de la loĝantaro.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Maienfeld datiĝas el la 4-a jarcento kiel *Magia* en la tiel nomita *Tabula Peutingeriana*. En la jaroj 1270 ĝis 1275 la Senjoroj de Apsermont konstruis la kastelon de Maienfeld, kiun poste grandigis la Grafoj de Togenburgo, kiuj regis en Malans de 1355 ĝis ilia formorto en 1465. En la jaro 1346 la urborajto de Maienfeld la unuan fojon estis dokumentita. En la 14-a jarcento valzoj eksetlis en Maienfeld kaj kreis diversajn setlejojn. En la jaro 1466 la Senjoroj de Brandis transprenis la kastelon, kiu ek de tiam laŭ ili nomiĝis *Kastelo de Brandis* kaj estas la rekonilo de la malnova urbocentro de Maienfeld. Komence de la 16-a jarcento la origine romanĉlingva urbo Maienfeld per la almigrintaj alemanoj kaj valzoj estis germanigita.

## Vidu ankaŭ 
* Maienfeld (komunumaro)
* Maienfeld (stacidomo)

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Maienfeld

Kategorio:Urboj de Svislando
1538 Detre

'*1538 *Detre''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la hungara astronomo György Kulin elde la Konkoly Observatorio, en Budapeŝto.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la hungaran astronomon László Detre, longtempe direktoro de la Konkoly Observatorio.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de György Kulin
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1940
1539 Borrelly

'*1539 *Borrelly''''' estas asteroido de la asteroida zono, ano de la Temisa familio.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la franca astronomo André Patry elde la Observatorio de Nico.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la francan astronomon Alphonse Louis Nicolas Borrelly.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de André Patry
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1940
Marc Darnault

**Marc DARNAULT** estas franca esperanto-aktoro. Li ĉefrolis en Angoroj (1964), la unua longdaŭra filmo originale parolata en Esperanto, reĝisorita de Jacques-Louis Mahé.

Li naskiĝis la 26-an de aprilo 1899, en Noisy-le-Grand, Francilio, Francio kaj mortis la 7-an de julio 2002 en Couilly-Pont-aux-Dames en la sama regiono.

Kategorio:Esperanto-aktoroj
Kategorio:Francaj esperantistoj
Septoneco

En la **septoneco** gamoj formiĝas ene de oktavo el sep tonoj (kun ses interaj intervaloj). Ĉiuj diatonaj gamoj uzataj en la eŭropa tonaleca muziko kiel la maĵoraj kaj minoraj gamoj estas septonaj.
Pluaj septonaj gamoj, kiuj ofte ne estas diatonaj, troviĝas precipe en ekster-eŭropaj muzikkulturoj.

Ekzistas pluraj metodoj konstrui septonan gamon:

* Jam en la im antikveco elprovita ebleco ekestas el la oktavtranslokita ordigo de sep kvintoj, je kio la tono *d* kiel centro de la pratonoj estas elirpunkto:&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; *f — c — g — d — a — e — h* &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;→&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; *d - e ^ f - g - a - h ^ c (- d)*La tiamaniere ekesta tonserio konsistas el plentonoj kun la proporcio 8:9 kaj duontonoj (indikitaj per „^“) kun la proporcio 243:256 kaj estas do en pitagora agordo.

* Sistemo laŭ pura agordo ekestas per la tiel nomata konsonancprincipo: Per harmonia divido de oktavo en kvinto kaj kvarto, de la kvinto en granda kaj eta tercio kaj finfine en plentono kaj duontono oni akiras gamon laŭ la supratonoj de la naturtono-serio.

* Kondiĉite egalŝtupa agordo, estas formebla diatona gamo per selekto el la kromata gamo.

* Plua ebleco konstrui septonajn gamojn konsistas en la formado de tetrakordoj. Ĉi tiuj kvartonaj gamotranĉaĵoj havas du fiksajn kadrotonojn, kiu formas kvarton, kaj du laŭ modalo moveblaj intertonoj. En la greka tonsistemo la du tetrakordoj estas separitaj per plentono aŭ ligitaj per komuna tono.centre|Gamo kun markitaj tetrakordojPreskaŭ ĉiuj septonaj gamoj (maĵoro, minoro, modaloj, hungaraj gamoj, blusgamo) estas strukturitaj per du tetrakordoj metitaj unu super la alian. La plej malsupra tono de la unua je tio formas kun la supra tono de la dua oktavon kiel kadro.

Ĉiujn septonajn gamojn konsistantajn el plen- kaj duontonoj oni nomas diatonaj. Depende de la kunmetiteco de plen- kaj dujontonoj ekestas diversaj modaloj. Se oni volas povi komenci septonan gamon sur ĉiu el la pratonoj, oni bezonas entute dek du duontonojn, tio signifas, ke en ĉiu diatona sepordo estas integrita la kromata-enharmonia dekduordo.

## La gamoj de la septoneco 
* La maĵora gamo
* La tri minoraj gamoj (natura minoro, harmonia minoro, melodia minoro)
* La modaloj (doria, frigia tonalofrigia, lidia, miksolidia, eolia, lokria ktp.)
* La hispana-juda gamo
* La ciganogamoj
* La harmonia maĵorgamo
* La miŝeberaĥo-gamo
* La alteraciita gamo
* La enigma gamo
* La fru-grekaj aŭloso-modaloj
* La ragoj de la klasika barata muziko
* Slendro kaj pelogo de la gamelanomuziko sur la indoneziaj insuloj Javo kaj Balio
* La blusogamo (vidu ankaŭ blusaj notoj)
* Japanaj gamoj

## Vidu ankaŭ 
* Guido de Arezzo. Tie staras, ke niaj notonomoj kaj la notlinioj, kiujn Guido (proksimume 992-1050) enkondukis, baziĝas sur septoneco.
* Kvintociklo

Kategorio:Tonaloj