open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Ĥalid bin Abdul-Aziz Al Saud

**Ĥalid bin Abdul-Aziz Al Saud** aŭ *Ĥalid ibn Abd al-Aziz Al Saud* (arabe خالد بن عبد العزيز آل سعود , latinliterigo laŭ DMG *Ḫālid ʿAbd al-ʿAzīz Āl Saʿūd*; naskiĝis en 1912; mortis la 13-an de junio 1982) inter la jaroj 1975 kaj 1982 estis la reĝo de Sauda Arabio.

Laŭ la oficiala dinastia naskosinsekvo, li estis la 7-a el 37 filoj de la reĝo Abdul-Aziz bin Saud, fondinto de la reĝlando Sauda Arabio. Lia patrino estis princino Ĝaŭhara Bint Musaid Al-Ĝiluŭi, kaj lia avino patrinflanke venis el la familio Sudairi. Lia pli aĝa frato estis princo Mohamed Bin Abdul Aziz Al Saud.

Lin instruis intelektuloj kaj ekleziuloj en la princa lernejo de la sauda korto. Relative frue lia patro taskigis lin regi la provincon Mekao kaj li tiel povis kolekti politikajn spertojn. La 29-an de aprilo 1964 lia pli aĝa duonfrato Faisal, kiu tiutempe fariĝis sauda reĝo, nomumis lin kronprinco kaj vica ĉefministro. Post la murdiĝo de Faisal li la 25-an de marto 1975 mem iĝis reĝo de Sauda Arabio, kaj akiris la reputacion esti modera, modesta kaj religiema reganto, pli ol la aliaj ĝistiamaj regantoj de la sauda dinastio. Lia simpatio por la dezerta naturo kaj la nomada vivstilo, kun ekstera politiko en kontakto kun sed ne gvide de Usono, kaŭzis ke ankoraŭ nun multaj samlandanoj aprezas lian memoron. Jam baldaŭ post la ekrego, li havis stomakan malsanon, kaj la 13-an de junio 1982 mortis pro forta koratako.

Ĥalid kunvokis multajn konferencojn kaj provis trovi interkonsentojn kaj kun la estroj de najbaraj ŝtatoj kaj kun la samŝtatanoj. Unu el la unuaj regaj agoj estis paca fino de lima konflikto pri oazo inter Sauda Arabio, Omano kaj la Unuiĝintaj Arabaj Emirlandoj. Li estis gvida aktivulo en la kreo de la Golfa Koopera Konsilo en 1981. Malgraŭ sia modera kaj bonvola apero, tamen la reĝo kontraŭis ĉian tendencon pri demokratiigo de la politika sistemo (ankaŭ direkte al konstitucia monarkio).

Sekva reĝo iĝis lia duonfrato Fahd bin Abdul-Aziz Al Saud.

Reĝo Ĥalid dufoje edziĝis.
* *princino Sita Bint Fahd Bin Dhamir* (lia unua edzino, la paro divorciĝis longe antaŭ la morto de Ĥalid)
** filoj: princo Bandar (plej aĝa filo), princo Faisal, princo Fahd, princo Saud kaj princo Saad
** filinoj: princino Hussa, princino Ĥaŭhara, princino Nuf, princino Ĥaŭhara (II) kaj princino Mudhi
* *princino Tarfa Bint Abdullah Bin Abdul Rahman Al Saud* (dua kaj lasta edzino, la paro restis kune ĝis lia morto)
** filoj: princo Abdulah (dua plej aĝa filo) kaj princo Miŝal
** filinoj: princino Nura, princino Miŝail kaj princino Bandari

Kategorio:Reĝoj de Sauda Arabio
Kategorio:Sauda dinastio
Romkatolika preĝejo de Diósgyőr

La **Romkatolika preĝejo de Diósgyőr** aŭ *Preĝejo Nomo de Maria* estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Miskolc, en loĝkvartalo Diósgyőr.

## Historio 
La preĝejo konstruiĝis dum la mezepoko. Ekde 1564 la kalvinanoj uzis ĝin. La romkatolika paroĥo refondiĝis en 1737. La preĝejo renoviĝis kaj barokiĝis inter 1743-1752.

## Konstruaĵo 
La preĝejo havas unu navon kaj unu turon. La eksteraj muroj restis gotikaj. La konstruaĵo interne havas 3 flankoaltarojn, predikejon kaj orgenon. Bildo de la ĉefaltaro prezentas Sanktan Marian kun krono kaj kun Jesuo, apude estas videblaj Stefano la 1-a (Hungario) kaj Ladislao la 1-a (Hungario). En la preĝejo 2 skulptaĵoj pri Dipatrino estas videblaj, la unua pretiĝis el ligno el la 13-a jarcento. En la korto skulptaĵo pri Dipatrino troviĝas, antaŭ la preĝejo skulptaĵo pri Senmakula Koncipiĝo situas.

Kermeso okazas en la 12-an de septembro.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* hungare

Dosiero:Diosgyor church.jpg|Malantaŭa parto de la preĝejo
Dosiero:Miskolc Diosgyor RCatChurch 02.jpg|La ornama enirejo
Dosiero:Miskolc Diosgyor RCatChurch 03.jpg|Interna parto
Dosiero:StatueDiosgyorRomKathCurrch.jpg|Skulptaĵo en la korto
Dosiero:Szeplotelen_01.jpg|Skulptaĵo antaŭ la preĝejo

Miskolc
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Miskolc
Kategorio:Diósgyőr
Zigong

**Zigong,** ĉine **自贡** / **自貢** estas prefektujnivela urbego, ankaŭ universitata urbo en Siĉuano, Ĉina Popola Respubliko. 

La urbo estas konata, kiel urbo de salo. Tiu loknomo uziĝas ekde 1939. Tiu nomo estas kombinaĵo de ambaŭ pli malnovaj urbonomoj *Ziliujing* kaj *Gongjing*. La municipo administras ankaŭ la najbarecon.

Laŭ la stato de  en la urbo  vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².

## Geografio 
Zigong etendiĝas en baseno en norda parto de la lando.

## Historio 
Laŭ la enkonduka frazo Zigong havas historion nur de 1939. Pli frue la salo iĝis motoro de komerco kaj riĉaĵo por la nuna Zigong. La fervojo atingis la urbon en la 1950-aj jaroj. En la 1970-aj jaroj la urbo moderniĝis.

## Ekonomio 
En tiu loko dum miljaroj oni okupiĝis pri salo, kies kvalito estis la plej bona en Ĉinio.

## Klimato 
En Zigong dum someroj la temperaturoj atingas 40&nbsp;°C. Dum vintro tio estas 15&nbsp;°C.

## Trafiko 
Zigong havas plurajn kvar-bendajn aŭtovojojn kaj fervojajn liniojn.

## Vidindaĵoj 
* muzeo pri salo de 1736
* teotrinkejo
* malnova urbokvartalo
* Dinosaŭro-Muzeo (自貢恐龍博物館) de 1987
* domego (西秦会馆) de 1800
* templo Vangje Miao (王爷庙)
* templo Henghou Ci (桓侯祠) de 1875 por buĉistoj
* fortikaĵo San Duo Zhai (三多寨) de 1859 fare de tri riĉaj familioj sur la pinto de kruta monto, por protekti sin kontraŭ la banditoj
* unika Fuŝun Konfucea templo (富顺文庙) de 1044
eta|300ra|Muzeo pri salo en Zigong

## Ĝemelurboj 
*  Mikasa, Japanio

## Fontoj 
* Angla Vikipedio

Kategorio:Prefektujnivelaj urboj de Ĉinio
József Kádár

**KÁDÁR József** (ka:da:r) estis hungara historiisto, etnografo naskita en Várfalva la 29-an de januaro 1850 kaj mortinta en Dej la 12-an de februaro 1939.  

## Kariero
Kádár József finis porintruistan lernejon en Budapest (1876). Li estis instruisto, direktoro en Dés.  

## Verkoj
**Belső-Szolnok és Doboka megye története* 1848–1849 (Dés 1890). 
**Szolnok-Doboka vármegye nevelés- és oktatásügyének története* (Dés 1896)
**Szolnok-Doboka vármegye monographiája* 7 volumoj, kunulaŭtoro (Dés 1901–05) 

## Fontoj
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kadar, J.
Kategorio:Rumanujaj hungaraj historiistoj
Hod O’Brien

**Walter Howard „Hod“ O’BRIEN** (* 19-an de januaro 1936 en Ĉikago) estas usona ĵazpianisto de moderna ĵazo.

## Vivo kaj verkado 
O’Brien eklernis pianludon en la aĝo de ses jaroj. En 1950 li komencis labori kiel profesia muzikisto. Unue li tenis en Ĉikago proprajn ensemblojn. Post mallonga studo ĉe konservatorio *Manhattan School of Music* li prezentis en 1957 je Novjorko kun la kvinopo de Oscar Pettiford. Li partoprenis je la sonregistradoj por la albumo *Three Trumpets* de Donald Byrd, Art Farmer kaj Idrees Sulieman, muzikis poste kun saksofonisto J. R. Monterose, por sekvatempe akompani kiel membro de la bando de Teddy Kotick en klubejo sur Staten-Insulo gastsoloistojn kiel Phil Woods aŭ Stan Getz. En 1960 li kunlaboris pri la albumo *Guitar Groove* de René Thomas. Ekde 1963 ĝis 1973 li studis matematikon kaj psikologion kaj laboris kiel scienca kunlaboranto de la Universitato je Novjorko. Post tio li malfermis propran muzikklubejon. Ekde la 1970-aj jaroj li laboris ĉefe ĉe Joe Puma. Ekde la 1980-aj jaroj ekestis albumoj je propra nomo, kiujn kunverkis muzikistoj kiel Pepper Adams, Tom Harrell, Ray Drummond, Kenny Washington kaj Frank Luther. Li ankaŭ surdiskigis kun Chet Baker, Ted Brown kaj Danny D’Imperio.

O’Brien estas edzo de la ĵazkantistino Stephanie Nakasian, kun kiu li ankaŭ prezentas ekde la mezo de la 1980-aj jaroj; ilia filino ankaŭ estas ĵazkantistino.

## Diskoj 
* *Opalessence* (Criss Cross, 1984)
* *Ridin’ High* (Reservoir, 1990)
* *So That’s How It It* (Reservoir, 1997)

### Kun Hod O’Brien kiel gastmuzikisto 
* Roswell Rudd: *Flexible Flyer* (Black Saint, 1974)
* Chet Baker: *Blues for a Reason* (Criss Cross, 1984)
* Joe Puma: *Shining Hour* (Reservoir, 1984)
* Danny D’Imperio: *Blues for Philly Joe* (VSOP, 1991), *Glass Enclosure* (VSOP, 1991)
* J. R. Monterose: *T.T.T.* ((Storyvielle, 1988)

## Literaturo 
* Martin Kunzler: *Jazz-Lexikon. Band 1* Rowohlt, Reinbek 2002.
* Richard Cook, Brian Morton: *The Penguin Guide To Jazz on CD.* 6-a eldono. Penguin, Londono 2002, ISBN 0-14-017949-6.
* *Bielefelder Katalog 1988.*

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de Hod O’Brien

Kategorio:Ĵazpianistoj
Kategorio:Usonaj muzikistoj
János Nagy

:Vidu ankaŭ János Nagy (esperantisto)

**NAGY János** (nadj) estis hungara juristo, ĵurnalisto naskita en Várfalva la 30-an de majo 1847 kaj mortinta en Koloĵvaro la 22-an de septembro 1882.  
## Kariero
Nagy János diplomitiĝis en Koloĵvaro. De 1870 ĝis 1880 li redaktis la gazeton *Magyar Polgár* de Koloĵvaro. Li verkis ankaŭ historiajn studaĵojn. Li sinmortigis.
## Verko
**A székelyek scytha-hun eredetűsége s az ellenvélemények* (Kolozsvár, 1879).
## Fonto
*Magyar Életrajzi Lexikon

Nagy, J.
Nagy, J.
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Ferenc Kajtsa

**KAJTSA Ferenc** (kajĉa) estis rumanihungara romkatolika pastro, poeto naskita en Csíkkozmás la 4-an de novembro 1904 kaj mortinta en Băile Tușnad la 16-an de januaro 1980.

## Kariero 
Kajtsa Ferenc finis teologion en Alba Iulia (1934), poste li studis en Parizo (1936–37). Li estis kapelano en Kluĵo, parokestro en Cheile Turzii, Cernatu de Jos, Târgu Mureș, Ocna Mureș, fine en Băile Tușnad. Li estis kunlaborinto de *Csíki Lapok*.

## Poemvolumoj 
* *Gyopár a Hargitáról* (Kv. 1927);
* *A Hargita dalai* (Kv. 1928).

## Fontoj 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj pastroj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Gyula Kalkovits

**KALKOVITS Gyula** (kalkoviĉ) estis rumanihungara verkisto, redaktoro naskita en Marosvásárhely la 2-an de aŭgusto 1891 kaj mortinta en Târgu Mureș la 30-an de aŭgusto 1968.  

## Kariero
Kalkovits Gyula estis privatkomercisto en sia naskiĝurbo, redaktoro de socia, arta kaj kritika semajngazeto *Tűz* (1934–35). Li publikigis en sia gazeto teatraĵojn (*Asszony és anya*), aktorportretojn, teatrkritikojn, poemojn kaj romanon (*Leányrablás*).

## Volumo
* *Tűzimádók* (rakontoj, teatraĵoj, Mv. 1932).

## Fontoj
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kalkovits, Gy.
Kalkovits, Gy.
Andor Kálmán

**KÁLMÁN Andor** (ka:lma:n), pseŭdonimoj Bástya Árpád, Nicu Romoşan, Pablo Velez, estis rumanihungara komponisto, tekstaŭtoro, redaktoro, ĵurnalisto naskita en Segedo la 4-an de septembro 1897 kaj mortinta en Temeŝvaro la 19-an de septembro 1965.

## Kariero 
Kálmán Andor redaktis kune kun Ödön Huzella la revuojn *Színház és Művészet* (1914–17) kaj *Színházi Újság* (1917–18) en Oradea, poste la semajngazetojn *Tollhegyről* (1922–23) kaj *Vádirat* (1933–34) en Temeŝvaro.

## Popularaj kantoj 
* *Répa, retek, mogyoró*, *Ablakomban szép muskátli nyílik*, *A lányokról leszokni nem lehet*, *Fehér akácvirág*, *Nem érdemes sírni a tavasz után*, *Jázmin*, *Hazudj csak nékem*.

## Operetmuzikoj 
* *Meghalok utánad*;
* *Tehetség a fő*;
* *Első éjszaka*;
* *Mosolygó brigád*;
* *Végvári kaláka*;
* *Bagdadi vendég*;
* *Vándorfelhők*.

## Fontoj 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj redaktoroj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj komponistoj kaj muzikistoj
3563 Canterbury

'*3563 *Canterbury''''' estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la nov-zelandaj geastronomoj Pamela M. Kilmartin kaj Alan C. Gilmore elde la Universitata Observatorio de Monto John, en Tekapo, Suda Insulo (Nov-Zelando).

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la nov-zelanda provinco de Canterbury kies ĉefa urbo estas Christchurch.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Pamela M. Kilmartin
Kategorio:Malkovrita de Alan C. Gilmore
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1985
Gábor Kalotai

**KALOTAI Gábor** estis rumanihungara/hungara ĵurnalisto, dramaturgiisto, verkisto naskita en Budapest la 15-an de aprilo 1905 kaj mortinta en Budapeŝto la 18-an de majo 1962.

## Kariero 
Gábor Kalotai en 1922 akiris aktordiplomon en Budapeŝto, poste li studis teatran reĝisoradon en Berlino. De 1927 li estis konstanta kunlaborinto de gazetoj Temesvári Hírlap, Aradi Közlöny, Brassói Lapok, Nagyváradi Napló. Li faris intervjuojn en Temesvári Hírlap kun Rabindranath Tagore, Pietro Mascagni, Philippo Tommaso Marinetti (1926), Albert Einstein (1927), en Nagyváradi Napló kun Béla Bartók (1936), en Aradi Közlöny kun Gyula Illyés kaj Lajos Zilahy (1940). En Temeŝvaro li redaktis la revuon *Asszonyok, lányok* (1930–31). Post la dua mondmilito li loksidiĝis en Hungario, kie li direktis kinejojn kaj redaktis la gazeton *Filmhíradó*.

## Verkoj 
* *Kettő közül a harmadik* (romano en 51 daŭrigoj, Temesvári Hírlap 1928. 23-a de sept. – 27-a de nov.);
* *Főszereplő: az író!* (Tv. 1929);
* *A nyolcadik nagyhatalom* (romano en daŭrigoj, Temesvári Hírlap 1932);
* *Az író lázadása* (Tv. 1934);
* *Szövetségesek* (dramatigaĵo laŭ Mikszáth , Bp. 1950);
* *Győzni kell* (teatra scenetĵo laŭ soveta verkisto Stanko, Bp. 1950);
* *Névnap* (dramatigaĵo la noveloj de Ĉeĥov, Bp. 1951).

## Fontoj 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kalotai, G.
Kalotai, G.
Kalotai, G.
Kalotai, G.
Hessigkofen

**Hessigkofen** estas iama komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2014 parto de la nova komunumo Buchegg en la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 265 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Hessigkofen situas sur la dorso de Bucheggberg, proksimume 8 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno. La iama komunumo konsistas el la vilaĝo Hessigkofen kaj la setlejoj Schmärleiben, Neumatt, Rigi, Buchi kaj Hinterfeld. La plej alta punkto de la iama komunumo situas sur la monteto Ämit sur alteco de 626 m s.m. en sudo de la komunumo. Oriente situas la arbara monteto Wallisberg kun alteco de 613 m s.m.. La teritorio de la iama komunumo etendiĝis sur areo de 2,25 km², de kiuj 33% estas kovritaj de arbaro, 56% servas por agrikulturo kaj 11% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La iama komunumo Hessigkofen limis en nordo al Bibern, en oriento al Tscheppach, en sudo al Mühledorf, en sudokcidento al Lüterswil-Gächliwil, kaj en okcidento al Gossliwil.

## Trafiko 
Hessigkofen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la komunumo pasas de oriento al okcidento vojo de Lüterkofen al Gächliwil, kaj de nordo al sudo la vojo n-ro 1308 de Bibern al Mühledorf. Per la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Hessigkofen datiĝas el la jaro 1034 kiel *Esikouen*. En la jaro 1961 estis trovita en Hessigkofen ujoŝtono kun 27 bone konservitaj ujoj. Apud la iama interezdomo estis trovitaj restaĵoj de iama romia setlejo. Dum mezepoko Hessigkofen apartenis al la Senjorujo Buchegg, kiu estis parto de la kampargrafejo Etburgonjo kaj fariĝis en la jaro 1391 havaĵo de la urbo Soloturno.

Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la iamaj komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach estis kunigitaj al la nova komunumo Buchegg.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Hessigkofen
Palmogipo

La **Gipohierakso**, **Palmogipo** aŭ **Palmovulturo** (*Gypohierax angolensis*) estas tre granda rabobirdo de la familio de Akcipitredoj kiu inkludas multajn aliajn tagulajn rabobirdojn kiaj la milvoj, buteoj kaj cirkuoj, vulturoj kaj agloj. Ĝi estas la ununura membro de la genro ***Gypohierax***. Tiu birdo estas vulturo, nur malproksime rilata al la Novmondaj vulturoj, kiuj estas en separata familio, nome Katartedoj.

Malkutime inter rabobirdoj, ĝi manĝas la frukton de la Olepalmo, kvankam ĝi manĝas ankaŭ krabojn, moluskojn, lokustojn, fiŝojn kaj foje eĉ atakas hejmajn kortobirdaron.

Ili reproduktiĝas en arbaroj kaj savanoj tra subsahara Afriko, kutime ĉe akvo, kaj ties teritorio koincidas kun tiu de la Olepalmo. Ĝi estas tre alproksimigebla, kiel multaj afrikaj vulturoj, kaj povas esti vidata ĉe homa loĝejo, eĉ en grandaj hotelherbejoj de turistaj areoj de landoj kiaj Gambio.

## Aspekto 
maldekstra|eta|Junulo
Tiu estas nekonfuzebla birdo se plenkreskulo. Ĝi pezas 1.2-1.5&nbsp;kg, longas 60&nbsp;cm kaj havas enverguron de 150&nbsp;cm, ĝi estas la plej malgranda malnovmonda vulturo. Ties plumaro estas tute blanka escepte nigraj areoj en ties flugiloj. Ĝi havas ruĝan areon ĉirkaŭokulan. La iriso estas flaveca, la beko hokoforma kaj tre larĝa ĉebaze. La kruroj estas rozruĝecaj. La nematurulo, kiu bezonas 5 jarojn por maturiĝi, estas bruna kun flava okulmakulo. Dumfluge tiu specio similas aglo pli ol tipa vulturo, kaj ĝi povas pluteni flugofrapadon, kaj tie ĝi ne dependas el termikoj.

## Reproduktado 
eta|*Gypohierax angolensis*
Tiuj afrotropisaj birdoj povas formi izolajn koloniojn. La ino demetas ununuran ovon, kiu estas kovata en fortika nesto konstruita el bastoneteroj en arbo dum ĉirkaŭ ses semajnoj.

## Notoj 
; Referencoj

* 
* doi 10.1111/j.1474-919X.1957.tb03053.x

## Vidu ankaŭ 
* Nacia Parko Sumbuo

## Eksteraj ligiloj 
Kategorio:Gipaetenoj
Kategorio:Akcipitredoj
Kategorio:Akcipitroformaj
Kategorio:Afrotropisa faŭno
Kategorio:Birdoj de Afriko
3564 Taltibio

**3564 Taltibio** estas mezgranda, ne tre hela troja asteroido.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la usona astronomo Edward L. G. Bowell elde la Stacio Anderson Mesa de la observatorio Lowell apud Flagstaff (Arizono, Usono).

## Nomo 
Ĝi ricevis la nomon de la mita greka batalinto Taltibio, heroldo kaj ambasadoro de Agamemno dum la Troja milito.

## Orbito 
Ĝi estas troja asteroido, orbitanta proksime de la punkto de Lagrange L4 de la sistemo Suno-Jupitero, tiel nomata "Greka Tendaro".

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Trojaj asteroidoj
Kategorio:Malkovrita de Edward L. G. Bowell
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1985
František Benda

**František Benda** (naskiĝis la 22-an de novembro 1709, en Benátky nad Jizerou – mortis la 7-an de marto 1786, en Potsdamo) estis ĉeĥa komponisto kaj violonvirtuozo de la epoko de frua klasikismo.

## Vivo 
František Benda (pli aĝa frato de komponisto Jiří Antonín Benda) devenis el teksista kaj muzikista familio. Muzikan edukadon li ricevis en Prago ĉe jezuitoj kaj en Dresdeno. Li agis sinsekve en nobelaj kapeloj en Vieno, Varsovio kaj Berlino. En 1733 li fariĝis membro de la kapelo de la prusa reĝo Frederiko la 2-a. En 1740 li fariĝis unua violonisto kaj 1771 koncerta majstro de la prusa kortega kapelo. La reĝo Frederiko liapete prizorgis transloĝiĝon de lia tuta familio, suferanta pro religia subpremado,
al Postdamo.

## Verkaro 
Kiel violonisto Benda elstaris pro sia virtuozeco kaj nekutime kantema tono, ĝenerale muzikeco kaj perceptemo. Kiel aŭtoro li utiligis vivajn elementojn de ĉeĥa modeca melodieco kaj ritmiko, per kio li liberiĝis de siaj ĉefaj modeloj Antonio Vivaldi kaj Giuseppe Tartini. Li evoluigas melodiecon, precipe en malrapidaj partoj de siaj komponaĵoj, en violionkomponaĵoj li venas ĝis elementoj de la sonata formo. Krom Jan Václav Stamic li unusola kapablis krei originalan stilon en violonludo, sendependa de la itala tradicio; en komponista stilo li estas konsiderata kiel antaŭulo de klasikismo, sed fakte li pli apartenis al konservativa komponista torento, kiu neniam plene liberiĝis de la baroka stilo.
Li komponis 15 violonkonĉertojn kaj pli ol 100 pluajn komponaĵoj por sola violono. En simfonioj li konservas tiam popularan tripartan specon de baroka napola simfonio.

Kategorio:Ĉeĥaj klasikaj komponistoj
Kategorio:Klasikismaj komponistoj
Kategorio:Ĉeĥaj violonistoj
Izidor Kappel

**KAPPEL Izidor** estis rumanihungara kuracisto naskita en Nagyselyk en  1881 kaj mortinta en Kluĵo la 17-an de marto 1964.  
## Kariero
Kappel Izidor diplomiĝis en la Universitato de Koloĵvaro (1905). Li estis asistanto en la kliniko pri internaj malsanoj gvidite de Zsigmond Purjesz, poste li laboris en infektsekcio de la universitata kliniko. Pli poste li estis la gvidĉefkuracisto de la urba epidemia malsanulejo. Li kvalifikiĝis pri infankuracado. De 1919 ĝis 1944 li kvidis la kabineton de infankuracado kiel ĉefkuracisto de la Juda Malsanulejo de Kluĵo. Li estis vicprezidanto de Unuiĝo pri Patrin- kaj Infandefendo, referanto kaj kunsidprezidanto de medicinscienca faksekcio de Erdélyi Múzeum-Egyesület. Post 1945 li estis praktikinta kuracisto en Kluĵo.
## Verkoj
**A scarlatina recidiváról* (Kv. 1915), 
**A diftéria bacilusrejtőkről* (Kv. 1918), 
**A kiütéses tífuszról* (Kv. 1920), 
**Profilaktikus oltások kanyarónál* (Kv. 1921) 
**Új csecsemővizsgáló asztal* (Kv. 1921).
## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kappel, I.
Bibern

**Bibern** estas la nomo de la sekvantaj lokoj:

* **Bibern SO** estas komunumo de la distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno en Svislando.

* **Bibern SH** estas iama komunumo en Kantono Ŝafhaŭzo, kiu estis la 1-a de januaro 2009 al la politika komunumo Thayngen.
Bibern SO

**Bibern** estas iama komunumo kaj ekde la 1-a de januaro 2014 parto de la nova komunumo Buchegg en la Distrikto Bucheggberg en Kantono Soloturno, Svislando. Ĝi havis 250 loĝantojn je la 31-a de decembro 2010.

## Geografio 
Bibern situas ĉe la norda flanko de la montoĉeno Bucheggberg proksimume 9 kilometrojn sudokcidente de la kantonĉefurbo Soloturno en la tiel nomita valo de Bibern, tra kiu fluas la samnoma rivereto, kiu sude de Kräiligen sur la teritorio de la iama komunumo Bätterkinden alfluas al Emme. La teritorio de la komunumo etendiĝas sur areo de 2,99 km², de kiuj 30% estas kovritaj de arbaro, 61,9% servas por agrikulturo kaj 8,0% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La iama komunumo Bibern limis en nordoriento al Leuzigen (BE), en oriento al Tscheppach, en sudo al Hessigkofen, en sudokcidento al Gossliwil, en okcidento al Rüti ĉe Büren (BE), kaj en sudokcidento al Arch (BE).

## Trafiko 
Tra Bibern pasas de oriento al okcidento la vojo de Lüterkofen al Gossliwil, kaj de nordo al sudo la vojo n-ro 1308 de Mühledorf al Arch. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A5 situas proksimume 5 kilometrojn norde apud Arch. Per la poŝtaŭtolinio de la stacidomo de Lohn-Lüterkofen al Schnottwil kaj per la taksibuso Bucheggberg la komunumo estas konektita al la publika transportreto.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Bibern datiĝas el la jaro 1366 kiel *Bibron*. Estis trovitaj diversaj objektoj el neolitiko kaj la romia epoko. Dum mezepoko Bibern apartenis al la Senjorujo Buchegg, kiu estis parto de la kampargrafejo Etburgonjo kaj fariĝis en la jaro 1391 havaĵo de la urbo Soloturno. Ĝis 1798 la malalta jurisdikcio apartenis al la soloturna tribunalo de Aetingen, dum la supera jurisdikcio apartenis al la berna kampartribunalo Zollikofen. 

Kun efiko de la 1-a de januaro 2014 la iamaj komunumoj Aetigkofen, Aetingen, Bibern, Brügglen, Gossliwil, Hessigkofen, Küttigkofen, Kyburg-Buchegg, Mühledorf kaj Tscheppach estis kunigitaj al la nova komunumo Buchegg.

## Vidu ankaŭ 
* Aliaj lokoj kun la nomo Bibern

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Bibern
Géza Kardos

**KARDOS Géza** (kardoŝ) estis hungara kuracisto naskita en Salgótarján la 9-an de majo 1887 kaj mortinta en Temeŝvaro la 18-an de aŭgusto 1947.

## Kariero 
Kardos finis siajn studojn en Budapeŝto kaj Berlino. Li estis direktoro de la ŝtata infanteriovitejo de Arado, de 1928 fakkuracisto pri infankuracado de Temeŝvaro. Li estis ĉekunlaborinto de la revuo *Orvosok Lapja* (1926–32) de Temeŝvaro, redaktoro de *Therapia* (1932–38).

## Verkoj 
* *A kanyaró prophylaxisa* (Tv. 1927);
* *A járványos gyermekbénulás epidemológiája, diagnózisa és therápiája* (Tv. 1928);
* *Szoptatott csecsemők éhezése* (Tv. 1930);
* *A Heine-Medin betegség prophylaxisa* (Tv. 1931);
* *Észlelések a szállított csecsemőkön* (Tv. 1939);
* *A tuberkulózis elleni védekezés Calmette-féle oltással* (Tv. 1940).

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj kuracistoj
Gafsa

**Gafsa** () estas la ĉefurbo de Gubernio Gafsa de Tunizio. Ĝi situas norde de la sala lago Ŝot el Ĝerid, en averaĝa alto de 297 m. Ĝi estas trafika krucpunkto inter la nordaj kaj sudaj partoj de la lando. Ĝi havas populacion de 84.676 (2004), ĝi estas la 9-a plej granda tunizia urbo.

Nuntempa Gafsa estas moderna urbo, kaj la centro de la la grava fosfata industrio de Djerid-areo. Notindaj estas la romiaj banejoj, daŭre uzataj eĉ hodiaŭ. La urbo situas je 369-a vojkilometro sudokcidente de Tunizo. Ĝiaj geografiaj koordinatoj estas 34°25′N 8°47′E.

## Historio 
En romiaj tempoj, Gafsa estis konata kiel Capsa (Kapsa). Ĝi donis sian nomon al la mezolitika Kapsa kulturo.

La 27-an de januaro 1980 proksimume 300 soldatoj, venante de Libio, okupis la urbon kiel ago kontraŭ registaro de Habib Bourguiba. 48 homoj estis mortigitaj en bataloj.

En januaro de 2008, Gafsa estis la epicentro de populara spontanea ribelo kontraŭ la korupteco kaj nepotismo de la aŭtoritatema reĝimo de la lando de prezidanto Ben Ali. La ribelo estis rapide subpremita kaj iĝis neraportita en la ŝtate kontrolitaj Tuniziaj amaskomunikiloj.

## Transporto 
Gafsa - Internacia Flughaveno Ksar situas en la urbo.

## Sporto 
El Kawafel Sportives de Gafsa (arabe: القوافل الرياضية بقفصة‎, ofte referita kiel EGSG) estas ĉefa futbala klubo de Gafsa. Aliaj futbalaj kluboj estas : stade sportif gafsien, la flèche sportive de Ksar Gafsa

## partnerurboj 
* Napolo, Italio
* Palma de Mallorca, Hispanio

Kategorio:Tunizio
Kapsa kulturo

eta|Disvastiĝo de kapsa kulturo (en blua koloro)
La **Kapsa kulturo** (nomita laŭ la urbo de Gafsa en Tunizio) estis mezolitika kulturo de la Magrebo, kiu daŭris de proksimume 10.000 ĝis 6.000 a.K.. Ĝi estis koncentrita plejparte en moderna Tunizio, kaj Alĝerio, kun kelkaj ejoj atestite de suda Hispanio al Sicilio. Ĝi estas tradicie dividita en du partoj, la Tipa Kapsa kaj la CSupra Kapsa, kiu foje estas trovita en kronostratigrafia sekvenco. Ili reprezentas variaĵojn de unu tradicio, la diferencoj inter ili estas kaj tipologia kaj teknologia.

Dum tiu periodo, la medio de la Magrebo estis malferma savano, multe simile al moderna Orienta Afriko kaj kun mediteraneaj arbaroj ĉe pli altaj altecoj. La kapsaj manĝaĵoj inkluzivis de uro kaj stepa alcelafo ĝis leporoj kaj helikoj; ekzistas malmulte da indico koncerne plantojn manĝitaj.

Anatomie, kapsaj homoj apartenis al moderna "homo sapiens", tradicie klasifikita en du "rasaj" tipoj: proto-mediteranea kaj meĥta-afalou-a sur la bazo de krania morfologio. Kelkaj argumentis ke ili estis enmigrintoj de la oriento, dum aliaj argumentas por populacia kontinueco bazita sur fizikaj skeletaj karakterizaĵoj kaj aliaj kriterioj.

Pro ĝia disvastiĝo en Saharo, la kapsa kulturo estas identigita fare de kelkaj historiaj lingvistoj kiel ebla prapatro de la parolantoj de modernaj afrikaziaj lingvaroj de Nordafriko kiu inkludas la berberajn lingvojn en Nordafriko.

Nenio estas konata pri la kapsa religio, sed iliaj entombigaj metodoj indikas kredon je postvivo. Dekoracia arto estas vaste trovita en iliaj lokoj, metafora kaj abstrakta roka arto, kaj okro estas trovita kiel kolorigaĵo de kaj iloj kaj kadavroj. Oni uzis strutajn ovoŝelojn por artperlojn kaj ujojn; konkoj estis uzitaj por kolĉenoj. La iberomaŭrusia praktiko de dentotiro de la centraj incizivoj sporade daŭris, sed iĝis pli malofta.

La Eburran-kulturo, kiu datas inter 13.000 kaj 9.000 a.K en Orienta Afriko, estis antaŭe konata kiel la "Kenja Kapsa" (kulturo) pro similecoj en la ŝtonoklingo formo.

Kategorio:Prahistorio
Kategorio:Historio de Afriko
Kategorio:Magrebo
Scheunen

**Scheunen** estis ĝis la 31-a de decembro 2009 komunumo de la distrikto Fraubrunnen kaj ekde la 1-a de januaro 2010 komunumo de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 80 loĝantojn je la 31-a de decembro 2009.

## Geografio 
Scheunen situas en la Svisa Mezlando sur la arbara altebenaĵo de Rapperswil sude de la Valo de Limpach. La plej alta punkto de la komunumo situas sur alteco de Scheunen de 585 m s.m. ĉe la bordo de la arbaro *Mannebach*. La vilaĝo Scheunen konsistas el se setlejogrupoj kaj kelkaj izolitaj bienoj. La teritorio de la komunumo etendiĝas sura areo de 2,2 km², de kiuj 52% estas kovritaj de arbaro, 44% servas por agrikulturo kaj 4% por setlado.

## Najbaraj komunumoj 
La komunumo Scheunen limas en nordo al Messen (SO), en nordoriento al Etzelkofen, en sudoriento al Iffwil, en sudokcidento al Bangerten, kaj en okcidento al Rapperswil.

## Trafiko 
Scheunen situas flanke de la gravaj trafikvojoj. Tra la vilaĝo pasas la vojo n-ro 1340 de Iffwil al Dieterswil kaj mallarĝa vojeto al Messen. La plej proksima alveturejo al la svisa aŭtovojo A6 situas proksimume 6 kilometrojn sude apud Moosaffoltern. Scheunen mem ne disponas pri konekto al la publika transportreto. La plej proksima bushaltejo troviĝas en distanco de 1 km de la vilaĝo en Iffwil.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Scheunen datiĝas el la jaro 1226 kiel *Schunon*. Dum mezepoko Scheunen apartenis al la kiburga Senjorujo Jegenstorf. En la jaro 1406 Scheunen fariĝis havaĵo de la urbo Berno kaj estis atribuita al la kampartribunalo Zollikofen. Oberscheunen, Jegenstorf-Scheunen kaj Messen-Scheunen estis ĝis 1911 tri apartaj komunumoj. Tiam ili estis per kantona dekreto kunigitaj al la aktuala politika komunumo.

## Notoj kaj referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Informoj pri la komunumo Scheunen en la retejo db-city.com
3565 Ojima

'*3565 *Ojima''''' estas asteroido de la ekstera asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la japanaj astronomoj Takeŝi Urata kaj Tsuneo Niijima elde Oĵima en Gubernio Gunma (Japanio).

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la urbo Oĵima elde kiu ĝi estis malkovrita.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Takeŝi Urata
Kategorio:Malkovrita de Tsuneo Niijima
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1986
3566 Levitan

'*3566 *Levitan'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la ukraina astronomino Ljudmila Vasilievna Ĵuravljova elde la Krimea astrofizika observatorio de Nauĉno en Ukrainio.

## Nomo 
Ĝia nomo honoras la rusan pentriston Isaac Iljiĉ Levitan (cirile *Исаак Ильич Левитан'', 1860–1900).

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Ljudmila Ĵuravljova
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1979
Simon Sudbury

**Simon Sudbury**, ankaŭ nomata **Simon Theobald of Sudbury** kaj **Simon of Sudbury** (mortis la 14-an de junio 1381) estis Episkopo de Londono de 1361 ĝis 1375, Ĉefepiskopo de Canterbury de 1375 ĝis sia morto, kaj en la lasta jaro de sia vivo Lordkanceliero de Anglio.

## Vivo 
Li estis filo de Nigel Theobald, Sudbury (kiel li iĝis pli poste konata) naskiĝis ĉe Sudbury en Suffolk, studis ĉe la Universitato de Parizo kaj iĝis unu el armeaj pastroj de Papo Inocento la 6-a, unu el la Avinjonaj papoj, kiu en 1356 sendis lin je misio al Eduardo la 3-a.

En 1361 Sudbury iĝis Kanceliero de Salisbury kaj en oktobro de tiu jaro, la papo nomumis lin Episkopo de Londono, lia konsekro okazis la 20-an de marto 1362. Li baldaŭ servis reĝon Eduardo la 3-a kiel ambasadoro kaj laŭ aliaj manieroj. La 4-an de majo 1375 li sukcedis William Whittlesey kiel ĉefepiskopo de Canterbury, kaj dum la resto de lia vivo estis fidelulo de Johano de Gento.

En julio 1377, post la morto de Eduardo la 3-a en junio, Sudbury kronis la novan reĝon, Rikardon la 2-an ĉe Abatejo Westminster, kaj en 1378 John Wyclif ekaperis antaŭ li ĉe Lambeth, sed li faris procezon kontraŭ la reformanto nur sub granda premo.

En januaro 1380, Sudbury iĝis lordkanceliero de Anglio kaj la ribelantaj kamparanoj rigardis lin kiel unu el la ĉefverkintoj de iliaj problemoj. Post kiam ili liberigis John Ball de lia malliberejo ĉe Maidstone, la Kentaj ribelantoj atakis kaj damaĝis la posedaĵon de la ĉefepiskopo ĉe Canterbury kaj Lambeth; tiam, enirante la Turon de Londono, ili kaptis la ĉefepiskopon mem. Tiel nepopulara estis Sudbury ke gardistoj simple permesis la ribelantojn tra la pordegoj.

### Morto 
Sudbury estis portita al Tower Hill kaj la 14-an de junio 1381 li estis senkapigita. Lia korpo poste estis entombigita en Katedralo de Canterbury, kvankam lia kapo (post depreno desur la Ponto de Londono) estas daŭre konservata ĉe la preĝejo de Sankta Gregorio ĉe Sudbury en Suffolk, kiun Sudbury parte rekonstruita. Kun sia frato, Johano de Chertsey, li ankaŭ fondis kolegion en Sudbury; li ankaŭ faris iun konstruadon ĉe Canterbury.

En marto de 2011, komputila tomografio de la mumieca kranio de Sudbury estis farita ĉe la Okcidenta Suffolk-a Hospitalo, por fari vizaĝan rekonstruon de Sudbury. La rekonstruo estis kompletigita en septembro 2011 fare de jurmedicina fakulo Adrienne Barker ĉe Universitato de Dundee.

Kategorio:Historio de Anglio
Kategorio:Anglaj religiuloj
Kategorio:Ĉefepiskopoj de Canterbury
Kategorio:Episkopoj de Londono
Kategorio:Ekzekutitoj per senkapigo
Violeta G. Ivanova

**Violeta IVANOVA**, (bulgare: Виолета Иванова) estas bulgara astronomino. Ŝi foje parafis "**Violeta G. Ivanova**".

Ŝi laboras en la Instituto pri Astronomio de la Bulgara akademio de la sciencoj kaj malkovris plurajn asteroidojn elde
la Observatorio Roĵen.

''Oni ne konfuzi ŝin kun la rusa astronomino V. V. Ivanova (kiu ankaŭ parafis "V. F. Ivanova").

La asteroido 4365 Ivanova estis nomita en ŝia honoro.

## Vidu ankaŭ 
* :Kategorio:Malkovrita de Violeta G. Ivanova

Kategorio:Bulgaraj astronomoj
Kategorio:Malkovrintoj de asteroidoj
M16 (fusilo)

[La [M16 Fusilo|M16 estis unue prezentita en servon en 1964 kun la Usona Aera Forto. Ĝi pafadas je la alta rapido per 5.56x45 mm NATO kartoĉoj|300px|eta|dekstra]]

La fusilo (per milita nomo) **M16** de kalibro 5,56 mm estas la renomo milita de la fusilo AR-15 rekreata por pafado duonaŭtomata kaj aŭtomata. **Colt** aĉetis la rajtojn por la fusilo AR-15 de ArmaLite, kiu uzas tiun nomon por fusiloj duonaŭtomataj sole. La M16 uzas la kuglojn da 5,56 je 45 milimetroj de Nord-Atlantika Traktat-Organizo (NATO).

La fusilo utilkomencatis por la Soldataro de la Usona Armeo por ĝangalbatalo en Sud-Vjetnamio en 1963, kaj iĝis la norma fusilo en 1969, anstataŭigante la M14 fusilon. La M14 konservatis en CONUS, Eŭropo je 1970. De la Milito de Vjetnamio, la M16 fusilfamilio estis la norma fusilo de Usono.

La M16- uzatas de multaj landoj tra la mondo. Suma nombro de fusiloj kreitaj estas ok milionoj, kio igas ĝin la plej kreita fusilo de ĝia kalibro. Je 2010, ĝin malkonservatas kaj anstataŭigotas de la M4 karabino, kiu estas la karabino de la M16 fusilofamilio.

La M16 estas malpeza, aeromalhejtata, gasoperata, kuglujomanĝigata aŭtomata fusilo kun ĉirkaŭanta bolto, kaj movatas rekte per gaso. Ĝi ŝtala, 7075 aluminie aloja, kompozite plastaj, kaj alie polimeraj.

En la 1960-j, la fusilo de la aerarmeo, la M16, kaj la fusilo XM16E1, estis la unuajn versiojn batalprovatajn. Baldaŭ la Usona Armeo normigis la fusilon XM16E1 je la M16A1, versio kun antaŭenhelpilo kaj aliaj bonigoj demandataj por la Armeo. Tuta la eldonojn ĉambratis kun la kuglospeco M193/M196. Ĵus, la Armeo ĝin eldonis en jaro 1964. Fusilojn AR-15 komercajn eldonitis al soldatoj en 1963.
La M16A2 eniris servon en la 1980j, aĉetis en grandaj nombroj je ĵus 1987. Ilin ĉambritis kun la norma kuglo de NATO, la Belgio-kreata M855/856. La M16A1 estas selekta-fajra, (tri-kuglo krevo) aldonanta bonigojn demandatajn por la UKM.

Kategorio:Sturmofusiloj
Rialto (apartigilo)

Rialto povas esti:

* Rialto, kvartalo en Venecio
* Rialto (Manhatano), 19-a jarcenta teatra distrikto en Novjorko
* Rialto (Dublino), kvartalo en Dublino ĉe la Granda Kanalo
* Ponte di Rialto
* Rialto (Ligurio), urbo en Ligurio, Italio
* Rialto (Kalifornio)*
* Rialto (grupo)
* Rialto-filmo
* Rialto-turoj
Lábrea

**Lábrea** estas municipo de la brazila subŝtato Amazonio, kiu taksis 37.701 loĝantojn en 2010 .

La Trans-Amazonia Aŭtoŝoseo itineras el la proksimeco de Saboeiro ĝis la urbo Lábrea.

## Vidu ankaŭ 
* Municipoj de Amazonio

## Eksteraj ligiloj 
*  Virtuala Biblioteko 

## Referencoj 
Kategorio:Municipoj de Amazonio
3567 Alvema

'*3567 *Alvema'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la belga astronomo Eugène Joseph Delporte elde la Reĝa observatorio de Belgio en Uccle (Belgio).

## Nomo 
Ĝia nomo, "*Alvema*" estis komponita el la virinaj antaŭnomoj *Aline*, *Véronique* kaj *Martine'', de la tri pra-nepinoj de la malkovrinto: Aline De Middelaer, kaj Véronique kaj Martine Warck.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Eugène Joseph Delporte
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1930
Adaŝevci

**Adaŝevci,** serbe **Адашевци,** slave **Adaševci** estas vilaĝo en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.

eta|300px|Preĝejo de Adaŝevci

## Bazaj informoj 
* Areo: 54 &nbsp;km²
* Koordinatoj: 45°04′23″N 13°13'10″E
* Supermara alteco: 85 m
* Loĝantaro: 2166 en 2002
* Poŝtkodo: 22244
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: ŠI

## Geografio 
Adaŝevci situas sur ebenaĵo laŭ flankovojo kaj fervojo Ŝid-Savo.

## Historio 
Fine de la mezepoko la regiono longe apartenis al la Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Adaŝevci 2076 serboj (96 %), 19 kroatoj, 4 jugoslavianoj, po 2 rutenoj kaj slovakoj, po 1 ukraino, rumano kaj hungaro.

## Vidindaĵoj 
* ortodoksa preĝejo

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* Mapo pri Adaŝevci

Kategorio:Vilaĝoj de Serbio
Bikicj Do

**Bikicj Do,** serbe **Бикић До,** slave **Bikić Do** estas malgranda vilaĝeto en Serbio, en aŭtonomio Vojevodio, en distrikto Srem (regiono), en municipo de Ŝid.
eta|250px|Loko de la municipo en Serbio

## Bazaj informoj 
* Areo: 13 &nbsp;km²
* Koordinatoj: 45°09′11″N 19°17'25″E
* Supermara alteco: 132 m
* Loĝantaro: 336 en 2002
* Poŝtkodo: 22254
* Telefonprefikso: 22
* Aŭtokodo: ŠI

## Geografio 
Bikić Do situas laŭ la kroata landlimo laŭ traira flankovojo.

## Historio 
Fine de la mezepoko la regiono longe apartenis al la Osmana Imperio. Ĝis fine de la 1-a mondmilito la vilaĝo apartenis al Szerém, poste al Reĝlando de serboj, kroatoj kaj slovenoj, depost 1928 al Jugoslavio, fine al Serbio. En 2002 loĝis en Bikić Do 160 rutenoj (47,5 %), 110 serboj (33 %), 39 kroatoj (11,5 %), 9 jugoslavianoj, 7 slovakoj, 6 hungaroj kaj po unu sloveno kaj cigano.

## Vidu ankaŭ 
* Strukturo de Vojvodino

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* Mapo pri Bikić Do

Kategorio:Vilaĝoj de Serbio
József Iréneusz Károly

**KÁROLY József Irén** 'Irenaeus' (ka:roj jo:ĵef) estis hungara fizikisto naskita en Gönc la 6-an de marto 1854 kaj mortinta en Oradea la 15-an de marto 1929.

## Kariero 
József Irén Károly pristudis teologion en Jászóvár kaj Innsbruck, li diplomitiĝis kaj doktoriĝis en la Universitato de Koloĵvaro pri filozofio kaj fiziko. Li instruis en Nagyvárad (1880–1919), prelegis en la Universitato de Koloĵvaro kiel privatprofesoro (1907–18). Li estis laŭ la konfesioj de siaj studentoj eminenta pedagogo.

## Verkoj 
* *Schopenhauer és az akaratszabadság* (Schopenhauer kaj la vollibereco)- disertacio por doktoriĝo (Kv. 1886)

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

## Eksteraj ligiloj 
* Portretfilmo 

Kategorio:Hungaraj fizikistoj
Kategorio:Rumanujaj hungaraj fizikistoj
Kategorio:Hungaraj pastroj
Kategorio:Hungaraj profesoroj
Preĝejo Sanktaj Petro kaj Paŭlo (Miskolc)

**Preĝejo de Apostoloj Sankta Petro kaj Sankta Paŭlo** estas romkatolika preĝejo en Hungario, en urbo Miskolc, en la urbocentro. La preĝejo estas Monumento historia.

## Historio 
Dum la mezepoko en tiu loko vilaĝa kapelo troviĝis, kiu menciiĝis unuafoje en 1507. Ĝi daŭre restis romkatolika kirko. En 1562 ĝi renoviĝis, tamen baldaŭe ĝi malkonstruiĝis kaj nova preĝejo konstruiĝis en la 18-a jarcento. La unua turo konstruiĝis nur ekde 1864. La nuna formo estas videbla ekde 1880.

En 1761 hospitalo en 1778 paroĥo konstruiĝis apud la preĝejo.

## Konstruaĵo 
La preĝejo havas du turojn. En la preĝejo imponaj barokaj pentraĵoj troviĝas. Bildo de la ĉefaltaro prezentas la 2 apostolojn. Ĝi pretiĝis en 1855. La ceteraj bildoj pentriĝis en 1879. La orgeno fariĝis en 1903.

Antaŭ la preĝejo troviĝas skulptaĵo pri Sankta Maria de 1738. La proksima kapelo funkcias ekde 1864.

## Fontoj 
* Hungara Vikipedio
* hungare

Dosiero:Mindszent square.jpg|La preĝejo kun la ĉirkaŭaĵo
Dosiero:Miskolc, mindszenti római katolikus templom belső tere 2024 04.jpg|Internaĵo de la preĝejo
Dosiero:Alsóvárosi r.k. plébániatemplom (Mindszent) (2956. számú műemlék) 4.jpg|Parto de la preĝejo

Miskolc
Miskolc
Miskolc
Kategorio:Kristanaj preĝejoj en Miskolc
Ida Kiss

**KISS Ida** (kiŝ), edzino de Ernő Tamás, estis rumanihungara prozverkistino naskita en Nagyvárad la 4-an de aprilo 1902 kaj mortinta en Budapeŝto la 21-an de decembro 1936.

## Kariero
Kiss Ida studis en Nagyvárad. Ŝi debutis en revuo Napkelet. Iom da tempo ŝi vivis en Budapeŝto (1923-24) kaj poste ŝi revenis sian naskiĝurbon.

## Verkoj
**Shami*, romano, enkondukita de Mihály Babits, (Nv. 1922).
**Kalászcsorduláskor* (rakontoj, Nv. 1925);
**Olyan jó élni* (romano, Bp. 1935).

## Fonto
*Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj poetoj kaj verkistoj
Kategorio:Hungaraj verkistoj
László Kasza

**KASZA László** (kasa) estis rumania hungara kuracisto naskita en Pusztakeresztúr la 15-an de decembro 1914 kaj mortinta la 10-an de februaro 2010.

## Kariero 
Kasza László diplomiĝis en la Universitato de Kluĵo (1939). Li estis samloke en la malsansimptoma kliniko praktikanto (1941), asistanto (1943). Post 1948 li estis distriktokuracisto en Mociu, publiksanispektisto en Sărmaş, de 1949 li laboris en la infektokliniko de OGYI de Târgu Mureș, kie de 1974 ĝis sia pensiiĝo li estis katedrestro.

## Verkoj 
* *A fertőző betegségek kór- és gyógytana* (Mv. 1951, lasta eldonaĵo 1958)
* *Boli infecţioase unueca lernolibro, kunulaŭtoro (1960);
* *Fertőző betegségek* (Mv. 1979–80);
* *Boli infecţioase'' (Mv. 1982).

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj kuracistoj
Sámuel Kastriener

**KASTRIENER Sámuel** (kastriner) estis ĵurnalisto, redaktoro, tradukisto naskita en Temeŝvaro la 16-an de oktobro 1871 kaj mortinta en Temeŝvaro la 23-an de oktobro 1937.  

## Kariero
Sámuel Kastriener  finis siajn studojn en Budapeŝto en 1890. Li loksidiĝis en Bukareŝto kaj li fariĝis kunlaborinto de *Bukarester Lloyd*. De 1897 li laboris en la redakcio de gazeto *Temesvarer Zeitung*, inter 1902 kaj 1912 li redaktis la spritaĵgazeton *Die Posaune*. Li fondis en 1903 la gazeton *Temesvarer Volksblatt* kaj li redaktis ĝin ĝis 1919. En 1912  kune kun Mihály Pogány, posedanto-redaktoro de gazeto *Temesvári Hírlap* li fondis la Presartinstituton Hunyadi.

## Verkoj
* *Emlékezés a régi Temesvárra*, artikolserio, Temesvári Hírlap, 1929-1931;
* *Krieg in Asien (Tv. 1917); 
* *Weitere Verlustlisten'' (Tv. 1931)

## Fonto
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kastriener S.
Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Ŝa Tin

**Ŝa Tin,** aŭ pli longe *Ŝa Tin Nova Urbo* ĉine **沙田新市鎮** estas metropolo en Ĉinio.

## Geografio 
Ŝa Tin etendiĝas en duoninsulo ĉe enfluejo de rivero al la Sudĉina Maro en proksimeco de Honkongo.

## Historio 
Ĉe la fino de la 2-a Opia milito la duoninsulo de Kaŭluno ankaŭ estis cedita en konstanteco al Britio. En 1898 kongreso kunvenis en Pekino kaj interkonsentis luigi la ceteran aktualan Honkongon (konata, kiel Nova Teritorio) Britio por 99 jaroj (sekve redono de la kolonio okazis en 1997). Dum la 2-a mondmilito la japanoj kontrolis la tutan Honkongon. Formiĝo de la urbo komenciĝis en la 1970-aj jaroj. Nuntempe 52 da nubskrapuloj konstruiĝis, kie vivas 40 miloj da homoj kune kun ĉiuj servoj.

## Ekonomio 
Ŝa Tin partoprenas en ekonomio de Honkongo.

## Klimato 
Ŝa Tin troviĝas en tropika klimato kun influo de musono. En vintro la temperaturo falas ĝis 15 °C (foje eĉ 10 °C). La someroj estas varmaj, humidaj kaj malstabilaj. Fulmotondroj kaj mallongaj pluvperiodoj estas oftaj. Aŭgusto portas la plej altan pluvokvanton. Tiam oni mezuras 30 °C.
eta|260ra|Urbocentro de Ŝa Tin
eta|260ra|Panoramo de Ŝa Tin

## Vidindaĵoj 
* muzeo
* pagodo
* templo

## Fontoj 
* Angla kaj franca Vikipedioj
eta|260ra|maldekstra|Riverbordo de Ŝa Tin
eta|260ra|maldekstra|Vido en Ŝa Tin

Kategorio:Urboj de Ĉinio
Kategorio:Metropoloj
Béla Katona

**KATONA Béla** estis hungara ĵurnalisto, redaktoro naskita en Gyöngyös la 12-an de junio 1891 kaj mortinta Nagyvárad la 11-an de julio 1948.

## Kariero 
Béla Katona pristudis juron en Nagyvárad kaj Budapeŝto. De 1916 li laboris en redakciejo de Nagyváradi Napló, pli poste de tiu de Nagyvárad. Post 1919 li estis respondecredaktoro de Szabadság, poste de Nagyváradi Estilap, fine de Nagyvárad ĝis 1945. Li estis ano de la Szigligeti Társaság. Al lia nomo ligiĝas la fondado de la Újságíró Klub (Ĵurnalista Klubo) de Nagyvárad, kies li estis afergvidinta prezidanto. Post la milito li redaktis la gazeton Népakarat de 1947 ĝis sia ĉesiĝo.

## Verko 
* *Várad a viharban* raportromano (Nv. 1945).

## Fonto 
* Romániai magyar irodalmi lexikon

Kategorio:Rumanujaj hungaraj ĵurnalistoj
Rialto

*Rialto (apartigilo)*

eta|maldekstra|

La **Rialto** estas kaj estis dum multaj jarcentoj la financa kaj komerca centro de Venecio. Ĝi estas areo de la San-Polo de Venecio, Italio, ankaŭ konata por ĝia merkatoj kaj por la Rialto-ponto trans la Granda Kanalo de Venecio.

La areo estis aranĝita proksime de la naŭa jarcento, kiam malgranda areo en la mezo de la Realtine-Insuloj ambaŭflanke de la *Rio Businiacus* estis konata kiel la Rivoaltus, la "alta banko". Baldaŭ, la Businiacus iĝis konata kiel la Granda Kanalo de Venecio kaj la distrikto iĝis la Rialto, plusendante nur al la areo sur la maldekstra banko.

La Rialto iĝis grava distrikto en 1097, kiam la merkato de Venecio venis tien, kaj en la sekvanta jarcento oni establis boatopontom en tuta la Granda Kanalo de Venecio disponigante aliron al ĝi. Tiu estis baldaŭ anstataŭigita per la Rialto-ponto.

La merkato kreskis, ambaŭ kiel podetala komerco kaj kiel pogranda merkato. Stokejoj estis konstruitaj, inkluzive de la fama Fondaco-dei Tedeschi sur la alia flanko de la ponto. Dume, vendetetoj ofertis luksajn varojn, bankaj kaj asekuraj agentejoj prezentis sin kaj la urbaj impostaj oficoj estis situantaj en la areo. La urba buĉejo estis ankaŭ en la Rialto.

La plej multaj el la konstruaĵoj en la Rialto estis detruitaj en incendio en 1514, la sola pluvivanto estis la eklezio *San Giacomo di Rialto*, dum la resto de la areo estis iom post iom rekonstruita. La *Fabriche Vechie* venas el tiu periodo, dum la *Fabbriche Nuove* estas nur iomete pli lastatempa, originante de 1553. La statuo *Il Gobbo di Rialto* estis ankaŭ skulptita en la deksesa jarcento.

La areo daŭre estas podetala komerca kvartalo, kun la taga Erberia legombutika merkato kaj la fiŝomerkato sur la *Campo della Pescheria*.

La Rialto ankaŭ estas menciita en verkoj de literaturo, precipe en tiu de Shakespeare, *La Venecia Komercisto* ("Kia novaĵo sur la Rialto? ") kaj en tiu de Elizabeth Barrett Browning: Sonetoj de la portugaloj.

Kategorio:Venecio
3568 ASCII

'*3568 *ASCII'''* estas asteroido de la asteroida zono.

## Malkovro 
Ĝi estis malkovrita la  de la franca astronomino Marguerite Laugier elde la Observatorio de Nico. (Alpes-Maritimes, Francio).

## Nomo 
Ĝi ŝuldas sian nomon al la komputera kodo Askio (: *American Standard Code for Information Interchange'' = Usona norma kodo por informo-interŝanĝo). Estas la nomo ankaŭ de japana magazino pri komputeroj.

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 
* 

Kategorio:Asteroidoj de la ĉefa zono
Kategorio:Malkovrita de Marguerite Laugier
Kategorio:Astronomiaj objektoj malkovritaj en 1936