open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Preĝejo Sankta Brigita (Londono)

[eta|dekstra|200ra|Sonorilturo de la preĝejo Sankta Brigita, vidita el [Fleet Street.]]
La **preĝejo Sankta Brigita** (anglalingve '''''St Bride's Church''''') estas preĝejo lokita en la kvartalo City de Londono, la ĉefurbo de Britio. Ĝi viciĝas inter la plej antikvaj kultlokoj de la areo : la unua preĝejo eble datiĝas de la 7-a jarcento, kiam konvertiĝis la Saksoj. Ĉar la protektantino de la preĝejo estas Sankta Brigita, oni sugestis, ke ĝi estis fondita de keltaj monaĥoj.

La plej freŝdata versio de la konstruaĵo estis plenumita de Christopher Wren en 1672 ĉe la strato Fleet. Pro sia situo, la preĝejo estis longe asociita al ĵurnalistoj kaj gazetoj. Ĝi estas distinga gvido-punkto en la londona pejzaĝo, ĉar videbla el multaj variaj lokoj. La preĝejo altas 69 metrojn kaj la dua plej alta preĝejo fare de Wren (nur la katedralo Sankta Paŭlo havas pli altan pinton).

Brigita
Ruskinovce

**Ruskinovce,** hungare **Ruszkin,** germane **Rissdorf** estas eksurbo (dum mezepoko estis reĝa urbeto), poste vilaĝo, kiu estis neniigita pro la kreado de milita areo, nomata *Javorina* en Slovakio en distrikto Kežmarok.

## Historio
Dum la mezepoko la loĝantaro okupiĝis pri komercado, terkulturo, forstrumado kaj teksaĵado. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):

En 1910 loĝis en la urbo 588 da homoj ˙precipe germanoj, krome en minoritato slovakoj. La urbo havis katolikan kaj luteranan preĝejojn. Ĝis Traktato de Trianon ĝi apartenis al Szepes (reĝa departemento), poste al Ĉeĥoslovakio. En 1946 la germanoj estis deportitaj, en 1952 la ŝtato forprenis la komunumon kune kun la najbareco kaj formis tie militan zonon por trejnado.

Nuntempe la politikistoj paroladas pri malkonstruo de milita bazo, krome pri kompensado por la iamaj loĝantoj.

## Vidu ankaŭ
Eksaj vilaĝoj de Slovakio

Kategorio:Malaperintaj vilaĝoj de Slovakio
Esperanto-Domo Michendorf

**Esperanto-Domo Michendorf** situas en Michendorf, 12 kilometrojn sude de Potsdam kaj 17 kilometrojn sudokcidente de la urbolimo de Berlino.

La domon origine posedis esperantisto Erich Magdanz, kiu dum GDR-a tempo fuĝis al Okcidenta Berlino. Post la reunuiĝo de Germanio, komence de la 1990-aj jaroj, Magdanz proponis ĝin donace al Esperanto-Ligo Berlin (ELB).

maldekstre|eta|300px|Erich Magdanz klarigas al la estraro de ELB sian projekton „Esperanto-Haus Michendorf“. Foto: FW, novembro 1992
Roland Schnell, estrarano de ELB, proponis la fondon de sendependa organizo por teni la relative altajn financajn riskojn aparte de la buĝeto de la asocio. Oni en 1992 decidis fondi la societon „Esperanto-Haus Michendorf e. V.“ kiel registrita asocio laŭ germana juro kun la tasko administri la domon. La inĝeniero Peter Kühnel fariĝis ĝia prezidanto, Lu Wunsch-Rolshoven kaj Ulrich Bungenstock estraranoj. Ĉi tiu societo subtenis finance multajn kulturajn agadojn de la berlinaj geesperantistoj, ekzemple la ĉiujaran prezentadon de Esperanto ĉe Expolingua el la profito de la domluado.

La vizio de Magdanz estis la transformo de la domo al kulturcentro kun tranokteblecoj por manpleno da gastoj. Li ĉefe celis al gastoj el Rusio, kiuj laŭ lia opinio pasas la domon sur la apuda aŭtoŝoseo. Tion la societo tamen ne efektivigis, ĉar oni por tio devus forpeli la tiamajn loĝantojn, kiuj estas sufiĉe aĝaj kaj vivis tie dum jardekoj. Cetere la domo situas relative for de publika trafiko, kiu gravas por Berlinanoj.

Anstataŭe, la societo subtenis per la lupagoj de la loĝantoj la Esperanto-vivon en Berlino. Unufoje jare okazis en la ĝardeno de la domo somera festo por la esperantistoj de la regiono Berlino-Brandenburgio.

En 2011, post la fino de la multjara luado, la societo vendis la domon al la asocio EsperantoLand. Tiu celis ĝin renovigi kaj denove ludoni.

La ekzakta adreso de la domo estas Beelitzer Weg 73, 14552 Michendorf.

Michendorf, Esperanto-Domo
Kategorio:Esperanto-domoj
Koresponda Kurso de GDREA

En 1988, la centra oficejo de GDREA en la berlina Friedrichstraße komencis sian tutlandan korespondan kurson.  Ĝi pruviĝis baldaŭ  unu el la plej efikaj instrumetodoj en GDR.
## Spertoj de Ulrich Becker 
Kiam mi eklaboris en la oficejo, mi formis, laŭ  iniciato de Detlev Blanke, malgrandan grupon de t. n. mentoroj kiuj transprenis la taskon elsendi la foliojn kun la lecionoj kaj la demandoj por la lernantoj, korekti la respondojn de la lernantoj kaj doni konsilojn. En la unuaj monatoj de la ekzisto de la kurso, la kerno de tiu mentoraro konsistis el Barbara Krone, Monika Ludewig kaj Dieter Berndt, konataj kaj spertaj berlinaj esperantistoj,  ĉiu el ili mentoranta kelkdekon da studentoj. Parto de la kotizo de la lernantoj servis kiel pago al la mentoroj. 

Oni tiam lernis laŭ  la dek-leciona kursmaterialo de la GDR-a Esperanto-veterano Ludwig Schödl, kaj progresintaj lernantoj havis la eblecon daŭrigi la studadon helpe de la mentoroj laŭ „Taschenlehrbuch Esperanto“ de Till Dahlenburg kaj Peter Liebig.

GDREA de tempo al tempo aperigis anoncojn en tutlandaj taggazetoj, kaj la respondoj  ĉiam estis abundaj. Post malpli ol unu jaro la kurso havis proksimume mil lernantojn, kaj la nombro de mentoroj kreskis al dek.
De 1988 ĝis 1990 GDREA okazigis unusemajnajn stud-kunvenojn por lernantoj de la kurso en hotelo en la nordgermana urbeto Lychen, kiuj ankaŭ servis kiel enkondukoj en la Esperanto-movadon kaj -kulturon.

En la jaro 1989 mi komencis verki novan, pli modernan kursmaterialon por la koresponda kurso, kiu estis printita en la lastaj tagoj de la ekzisto de GDR.  Ĝi ankoraŭ  hodiaŭ  servas kiel koresponda kurso por GEA kaj GEJ.

Kun la fino de la ekzisto de GDREA en 1991 kaj la dissolvo de  ĝia centra oficejo ankaŭ la koresponda kurso en la priskribita centralizita formo, en tiu amplekso, kaj kun pagitaj mentoroj,  ĉesis ekzisti.

## Vidu ankaŭ 
* Esperanto Instruado en orienta Berlin
Kategorio:Esperanto-movado en GDR
Kategorio:Esperanto en Berlino
José Ramos-Horta

[eta|José Ramos-Horta ([2004)]]
**José Manuel RAMOS-HORTA**  (naskiĝis la 26-an de decembro 1949 en Dili, Portugala Timoro) estas orienttimora politikisto.

Ekde la 20-a de majo 2007 li estas prezidento de Orienta Timoro. Pro siaj streboj al trovo de paca solvo por la orienttimora konflikto, li ricevis kun Carlos Filipe Ximenes Belo en 1996 la Nobel-pacpremion.

Dum atenco la 11-an de februaro 2008 en Dili, li estis grave vundita.

La 19-an de Aprilo 2022 José Ramos-Horta estis elektita Prezidento de Orienta Timoro en dua elektovico.

Kategorio:Nobel-premiitoj pri paco
Kategorio:Prezidantoj de Orienta Timoro
Kategorio:Ĉefministroj de Orienta Timoro
Annibale Carracci

**Annibale CARRACCI** (n. en Bolonjo en 1560 - m. en Romo en 1609) estis itala baroka pentristo.

Li estis konsiderita ekde sia tempo kiel malsama ol Caravaggio, ĉar li havis kompareblan sed inviduan stilon. Li plejofte kunlaboris kun sia frato Agostino Carracci kaj sia kuzo Lodovico Carracci. Tiu pentristo precipe famiĝis dum sia vivo, kaj kontribuis al la evoluado de tiama pentrado, alkondukante tiun arton el manierismo al la 17-a jarcento.

Domenichino estis unu el multaj disĉiploj de lia etoso.

Kategorio:Barokaj pentristoj
Kategorio:Italaj pentristoj
Reĝa Mejlo

[eta|dekstra|200ra|Statuo de [David Hume en Edinburgo, ĉe la Royal Mile.]]
La **Reĝa Mejlo** () estas la plej kutima nomo de serio da stratoj en Edinburgo, kiuj formas la ĉefan akson ene de la plej malnova kvartalo de la urbo.

Kiel montras sia nomo en la angla, la akso longas unu skotan mejlon inter la du simbolaj centroj de la reĝa historio de Skotlando, el la kastelo de Edinburgo (pinte de Castle Rock) ĝis la palaco Holyrood. Laŭlonge de la kurso, la strato sinsekve nomiĝas *Castle Esplanade*, *Castlehill*, *Lawnmarket*, *High Street*, *Canongate*, kaj finfine *Abbey Strand*.

Royal Mile viciĝas inter la plej turismaj stratoj de Edinburgo, samkiel Princes Street en la kvartalo New Town.

Kategorio:Edinburgo
Albispasejo

La **Albispasejo** enstas montpasejo, kiu ligas la Sihlvalon kun la Reppischvalo. La pasejvojo transiras la montoĉenon de Albis. La pasejo estas por trafiko utiligata jam ekde la 13-a jarcento. La pasejvojo ligas la komunumojn Langnaŭ ĉe Albis en la distrikto Horgen kaj Mettmenstetten en la distrikto Affoltern.

## Turismo 
Sur la plej alta punkto de la pasejo je 791 m troviĝas belvidpunkto kun du restoracioj. En la jaro 1955 tie estis konstruita skilifto, kiu pro la tutmonda varmiĝo devis esti fermita pro neĝomanko en la jaro 1989. La regiono estas belega por migradi, rekomendinda estas la Planedvojo al sur la kresto de Albis ĝis la pinto Uetliberg.

## Trafiko 
Ekde la jaro 1790 la pasejo estas servita per poŝtkaleŝlinio, kiu en la jaro 1935 estis anstataŭigita per poŝtaŭtobuslinio, kiu hodiaŭ apartenas al la Zurika Trafik-Unio.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la veterstacio Albispasejo 

Kategorio:Kantono Zuriko
Kategorio:Montpasejoj de Svislando
Kategorio:Montpasejoj de la Antaŭalpoj
Stará Ľubovňa

**Stará Ľubovňa** (, , ) estas urbo en Slovakio.
250ra|eta|maldekstra|Ĉefstrato de Stará Ľubovňa
250ra|eta|maldekstra|Burgo Stará Ľubovňa

## Situo 
Stará Ľubovňa situas en valo laŭ Poprad.

## Historio 
La urbo estis daŭre loĝata ekde la neolitiko. La fortikaĵo konstruiĝis en la 14-a jarcento, kiun fideluloj de Karolo la 1-a okupis en 1311 de Mateo Csák. La komunumo ricevis rangon libera reĝa urbo en 1364. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772. La 16 hipotekitaj urboj hungare, poste slovake (la nuntempaj slovakaj loknomoj jam ne ĉiuj estas urboj):

Dum la pola erao tiu urbo estis administra centro de la deksesopoj.
Okazis prospero de komercado kaj metioj. En 1433 la husanoj okupis la urbon. La fortikaĵo bruliĝis en 1553 sed poste rekonstruiĝis. Tie gardis la polan kronadan juvelaron inter 1655-1661. En 1710 pesto okazis, al la neloĝataj partoj slovakoj alvenis. Moric Benjovski estis malliberulo en 1768 en la fortikaĵo. Post 1772 la urbo perdis specialajn privilegiojn.

En 1910 loĝis en la urbo 1841 da homoj (1359 slovakoj, 261 germanoj kaj 189 hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon la urbo apartenis al Szepes (reĝa departemento), kie estis distriktejo, poste al Ĉeĥoslovakio. En 1944 la urbo kaj la fortikaĵo iĝis ruina, tiam forlasis la fortikaĵon la lasta bienulo pola grafo Johano Zamoyvsky. Ekde 1968 la urbo denove iĝis distriktejo. En 2002 loĝis tie 16&nbsp;200 da homoj, preskaŭ senescepte slovakoj.

## Vidindaĵoj 
eta|Skanzeno sub burgo en Stará Ľubovňa
* fortikaĵo sur montopinto 200 m-jn alta
* gotika preĝejo, baldaŭ barokiĝis
* preĝejo omaĝe la Sankta Nikolao el 1280, en la 17-a j.c. barokiĝis
* urbodomo el 1640, krome centro de 16-opoj

## Ĝemelurboj 
*  Nowy Sacz, Pollando
*  Svaljava, Ukrainio
*  Vsetín, Ĉeĥio
*  Krynica-Zdrój, Pollando
*  Muszyna, Pollando

Kategorio:Urboj de Slovakio
Kategorio:Municipoj en distrikto Stará Ľubovňa
Kategorio:Distriktaj urboj en Slovakio
Beate Mielke

eta|300ra|historia situacio antaŭ la komputilo en Falkstr. 25
**Beate MIELKE** estas germana esperantistino, kiu naskiĝis en Schwelm en Nordrejn-Vestfalio kaj post 30 jaroj en Berlino fine de la 2010-aj jaroj translokiĝis al Schönberg ĉe Kijlo, poste al Bremeno, Idar-Oberstein, Kleve kaj Regensburgo.

Beate Mielke lernis Esperanton en 1990 kaj dum jaroj aktive partoprenis la "Ĵaŭdan Rondon" de la urba Esperanto-movado. Ekde la jaro 1997 ŝi enretigis la paĝojn de la asocio Esperanto-Asocio Berlin-Brandenburgio kaj ties urba subasocio Esperanto-Ligo Berlin, kiuj ankaŭ inkluzivas la Esperanto-Informilon Berlino-Brandenburgio.

## Produktitaj retpaĝoj 
* Esperanto en Berlino
* EIBB   Esperanto-Informilo Berlino Brandenburgio
* UK 1999   en Berlino (Germanio)
* Internacia Infana Kongreseto de Esperanto 1999  en Potsdamo / Germanio
* UK en Tel Avivo 2000  Specialaj paĝoj pri vizitantoj de la UK

Kategorio:Esperanto en Berlino
Kategorio:Germanaj esperantistoj
Mettmenstetten

**Mettmenstetten** estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4065 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Mettmenstetten situas en kampara regiono meze en la *Porka Prefektujo*, kiel nomiĝas tradicie la regiono okcidente de la montoĉeno de Albis en la valo de la rivero Jonen, kiu alfluas la riveron Reuss.

## Trafiko 
Mettmenstetten situas ĉe la trajnlinio de Svisaj Federaciaj Fervojoj inter Zuriko kaj Affoltern ĉe Albis kaj Zugo. Ankaŭ per poŝtaŭtobuslinio trans la Albispasejo kaj aliaj buslinioj la komunumo estas bone konektita kun la reto de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Mettmenstetten datiĝas de la jaro 1116 kiel *Metemunstat*. La posedon de la regiono akiris en la jaro 1173 la habsburganoj. La kavaliroj de Hünenberg fariĝis la voktoj de *Obermettmenstetten* ekde la jaro 1346. De ili devenas la blazono de la komunumo. En la 15-a jarcento la posedaĵo transiris al Zuriko kaj integriĝis en la voktdistrikton Knonaŭo, kiu fariĝis en la jaro 1835 la distrikto Affoltern.

## Vidu ankaŭ 
* Mettmenstetten (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Mettmenstetten
Expolingua

etanail|300px|deĵoras Sabine Trenner kaj Vera Tautorat
La tradicia Internacia Foiro por Lingvoj kaj Kulturoj (Expolingua) post la germana unuiĝo migris de Frankfurto ĉe Majno, kie ĝi okazis kvinfoje, al la germana ĉefurbo Berlino. Ekde tiam la ekspozicio ĉiujare okazas meze de novembro dum 3 ĝis 4 tagoj, allogante lingve interesitajn homojn; kutime venas kelkaj mil personoj, grandparte instruistoj kaj lernantoj, kiuj serĉas kursojn por la angla lingvo.

La unua aranĝo de Expolingua en Berlin okazis en 1992, ankoraŭ sen Esperanto-mencio. Esperanto-Ligo Berlin per malgranda stando ekde 1993 prezentas Esperanton. La partoprenon de Esperanto-stando iniciatis kaj ebligas per pago de la necesa kotizo ekde la 1990-aj jaroj la asocio "Esperantohaus Michendorf r.a.".

## Datoj 
Hejmpaĝo de la organizantoj

## Esperanto en la faka programo de Expolingua
La foiron mem ĉiam akompanas faka programo kun prelegoj, kiuj rilatas al iu kadra temo.
Ili ne malofte koncernas problemojn de la lingva komunikado en Eŭropo. Ekde 1992 Detlev Blanke, kiel prezidanto de  Gesellschaft für Interlinguistik e. V. (Societo pri Interlingvistiko), regule kontribuis al la faka programo. La aŭskultantoj ĉiam estis tre interesitaj. Ofte temis pri tradukistoj, interpretistoj aŭ lingvo-instruistoj. La kvanto de la partoprenintoj dum la unuaj jaroj variis inter 10 kaj 15, dum la lastaj jaroj kreskis daŭre kaj foje eĉ atingis 50 personojn.

La titolo de la prelego ĉiam aperis en la oficiala programo.

De 1993 ĝis 2002 Detlev Blanke faris jenajn prelegojn (enkrampe la kadraj temoj de la fakprogramo, kiuj aperis ekde 1996):

*1993: Planlingvoj kiel ilo de internacia komunikado, kun aparta konsidero de Esperanto (20.11.93)
*1994: Planlingvoj kiel ilo de internacia komunikado, kun aparta konsidero de Esperanto (18.11.94)
*1995: La internacia planlingvo Esperanto kiel ilo de kultura interŝanĝo (24.11.95)
*1996 („Lingvoj superas limojn“): Esperanto kaj tradukado (23.1.96)
*1997 („Lerni lingvojn - la tutan vivon“): Lerni Esperanton - metodoj kaj lerniloj kun aktuala internacia superrigardo (21.11.97)
*1998 („Lerni unu de  la alia - lerni kune“): Internacia eksperimento kaj ĝiaj instruoj: La lingvo Esperanto (21.11.98)
*1999 („Lerni lingvojn por Eŭropo“): Esperanto - ĉu lingvo por Eŭropo? (12.11.99)
*2000 („Paroli lingvojn - baza kompetenteco por la estonto“): Serĉante universalan lingvon - inter utopio kaj realeco (19.11.00)
*2001 („Lingvoj por Eŭropo“): Esperanto -  ĉu lingvo por Eŭropo? (18.11.01)
*2002 („Lingvoj - vojoj eksterlanden“): Esperanto: aliro al lingvoj - fenestro al la mondo (17.11.02)

## Provlecionoj 
En la faka programo regule prezentiĝas 45-minutaj provlecionoj por plej diversaj lingvoj. Ĝis inkluzive de 2006 Lu Wunsch-Rolshoven prezentis tiajn kursetojn pri Esperanto, kio kutime allogis dudek ĝis tridek homojn. Tiuj metis demandojn ne nur pri la lingva strukturo, sed ankaŭ pri la lingvo ĝenerale.

## Eksteraj ligiloj 
Spertoj 2007

Kategorio:Esperanto en Berlino
Vilém Wetekamp

**Vilém Wetekamp** estis ĉefkontisto de la posedaĵoj de familio Rothschild, kiu gvidis konstrukason dum konstruado de evangelia preĝejo en Hlučín kaj li mem ankaŭ agade partoprenis dum tiu ĉi konstruado. En Hlučín troviĝas kripto de familio de Wetekampoj, kiun lasis konstrui Vilém Wetekamp en la jaro 1898. En la kripto estas sepultitaj kvar membroj de lia familio.

Kategorio:Hluĉinio
Microsoft Outlook

**Microsoft Outlook** estas programo por personaj informoj kaj retpoŝtilo de Microsoft. La versio por Macintosh unue nomiĝis **Entourage**. Ĝi estas parto de la oficejprogramaro Microsoft Office.

Kvankam ĝi estas ĉefe retpoŝtilo ĝi proponas ankaŭ kalendaron kaj organizilon por taskoj kaj kontaktoj.

## Vidu ankaŭ 
* Microsoft
* Microsoft Office

## Eksteraj ligiloj 
* Microsoft Outlook

Kategorio:Retpoŝtiloj
Kategorio:Negoca programaro
Outlook
Nová Ľubovňa

**Nová Ľubovňa** (hungare *Újlubló* germane *Naulublau*) estas vilaĝo en Slovakio.

La vilaĝo troviĝas 2 km de Stará Ľubovňa.

## Historio 
La unua mencio pri la komunumo okazis en 1322 en formo *Nova Lublo*. Dum la historio ĝi apartenis al fortikaĵo de Stará Ľubovňa. En 1412 Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio) hipotekis 16 urbojn al Pollando ĝis 1772, kiel apartenaĵo, ankaŭ la vilaĝo apartenis al poloj.
La 16 urboj:

En 1786 germanoj alvenis. En 1910 loĝis en la vilaĝo 902 da homoj, precipe slovakoj. Ĝis 1919 la vilaĝo apartenis al Szepes (reĝa departemento), al distrikto de Stará Ľubovňa, poste al Ĉeĥoslovakio. En 2001 loĝis tie 2637 da homoj, preskaŭ senescepte slovakoj.

## Vidindaĵoj 
* gotika preĝejo omaĝe al apostolo Sankta Johano
* en arbaro apud la vilaĝo sodakva banejo
* kapelo apud la banejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Stará Ľubovňa
Kategorio:Banlokoj en Slovakio
Andrea Mantegna

**Andrea MANTEGNA** (naskiĝis ĉirkaŭ 1431 - m. la 13-an de septembro 1506) estis itala renesanca artisto. Li longe studadis romian arkeologion kaj fariĝis la bofilo de Jacopo Bellini. Samkiel aliaj artistoj de tiu tempo, Mantegna eksperimentis perspektivon laŭ la maniero, kiun li opiniis plej bona, tio estas per la malaltigo de horizontoj.

Liaj metalaspektaj pejzaĝoj kaj iasence ŝtonaj personoj manifestas lian fundamente skulptartan koncepton de pentrado. Mantegna estris atelieron, kiu iĝis la plej grava produktanto de kopioj de majstraj verkoj en Italio antaŭ 1500.

Kategorio:Italaj pentristoj
Kategorio:Mortintoj la 13-an de septembro
Antonio da Correggio

**Antonio Allegri da CORREGGIO** (n. en aŭgusto 1489 - m. la 5-an de marto 1534) estis la plej eminenta itala pentristo de la parma skolo dum la itala Renesanco. Al li oni ŝuldas kelkaj el la plej viglaj kaj sentemaj verkoj de la 16-a jarcento.

Per sia uzado de dinamika komponado, iluzia perspektivo kaj dramaj teknikoj, Correggio antaŭanoncis la rokokan arton de la 18-a jarcento.

Kategorio:Italaj pentristoj
Impeach My Bush

***Impeach My Bush*** *Kontraŭ mia Bush* estas la kvina disko de Peaches kun tiu nomo. Ŝi invitis tie la muzikistojn Joan Jett, Josh Homme, Samantha Maloney, kaj ĉambran kamaradinon Leslie Feist.

## Kant-listo
#"Fuck Or Kill" (Peaches)
#"Tent In Your Pants" (Kurstin, Peaches)
#"Hit It Hard" (Maloney, Peaches, Vice Cooler)
#"Boys Wanna Be Her" (Peaches)
#"Downtown" (Kurstin, Peaches)
#"Two Guys (For Every Girl)" (Peaches)
#"Rock The Shocker" (Maloney, Peaches)
#"You Love It" (Peaches)
#"Slippery Dick" (Peaches)
#"Give 'er" (Peaches, Rapp, Homme)
#"Get It" (Peaches)
#"Do Ya" (Peaches)
#"Stick It To The Pimp" (Peaches)

### Angla Version
#"Make Me" 
#"Hanky Code" 
#"Damage" 
#"Fan Etiquette" 
#"Downtown (SMD Remix)" 

## Bonus disko
Japana Versio
#"Make Me"
#"Hanky Code"
#"Fan Etiquette"
#"Damage"
#"Natural Aphrodisiac"

Kategorio:Muzikalbumoj aperintaj en 2006
Linden Lab

**Linden Lab** estas usona firmao el  San Francisko, Kalifornio, kiu disponigas la tridimensian mond-simulaĵon *Dua Vivo*.

Philip Rosedale, iama CTO de Real Networks fondis Linden Lab en 1999.
La nomo de la entrepreno devenas de la ties unua adreso, *Linden Alley* en Hayes Valley. Rosedale evoluigis jam en 1995 programon por malpligrandigi filmdosierojn (FreeVue), partoprenis RealVideo kaj ekde sia kontakto kun interreto meze de la 1990-aj jaroj volis krei virtualan simulaĵon de mondo, en kiu la partoprenantoj povos libere krei tridimensian medion kaj movi laŭvole avataron. Li mem investis ĝis 2001 ĉirkaŭ 1 miliono da usonaj dolaroj en tia projekto.

Laŭ informoj de *USA Today* de la 5-a de februaro 2007 Linden Lab dungas ĉirkaŭ 140 homojn, inter kiuj 28 estas inĝenieroj.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala ttt-ejo

Kategorio:Usonaj firmaoj
Kategorio:Komputiko
Obfelden

## Pri la komunumo 
**Obfelden** estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4465 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Obfelden situas ĉe la orienta bordo de la rivero Reuss en okcidente de la montoĉeno Albis.

## Trafiko 
Per poŝtaŭtobusoj la komunumo estas konektita al la reto de la Zurika Trafik-Unio.

## Historio 
Unuaj setlejoj en Obfelden jam datiĝas el la ŝtonepoko. Arkeologoj trovis sur la teritorio de la komunumo la faman ortrezoron de *Unterlunnern*, kiu hodiaŭ videblas en la Nacia Muzeo de Svislando en Zuriko.

El la kvin setlejoj *Toussen* (una skriba mencio 1325 kiel *Thunsen*), *Bickwil* (unua skriba mencio 1243 kiel *Bickwilare*), *Wolsen* (unua mencio 1311 kiel *Wolunsun*), *Oberlunnern* kaj *Unterlunnern* (antaŭe *Lundenrrun*) disvolviĝis iom post iom komunumo, kiu en mezepoko apartenis al Ottenbach. La 15-an de februaro 1847 Obfelden fariĝis aŭtonoma politika komunumo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Obfelden
Gofredo de Monmouth

**Gofredo de Monmouth** (naskiĝis ĉirkaŭ 1100 en Monmouth; mortis en 1155 en Saint Asaph), estis kimra episkopo kaj historiisto, kiu verkis latine. Li estas konata kiel unu el la unuaj anglaj historiistoj, kaj la ĉefa angla historiisto de la mezepoko.

Lia naskiĝloko ne estas konata, sed ĝi estis verŝajne Monmouth en Kimrio. Li havis verŝajne bretonajn praulojn, bone konis la regionon de Monmouth kaj priskribas Caerleon en sia *Historia Regum Britanniae*. Tiu verko enhavas fruan version de la legendoj pri Reĝo Arturo.

Li studis en Oxford, renkontis tie la ĉefdiakonon Walter. La 21-an de februaro 1152 la ĉefepiskopo de Canterbury Teobaldo konsekris lin episkopo de St Asaph (en Norda Kimrio), nur dek tagojn post lia pastriĝo.

## Verkoj 
Gofredo verkis kelkajn historiajn kaj mitologiajn skribaĵojn, el kiuj la unua estis la *Prophetiae Merlini* "La profetaĵoj de Merlino" (verkita antaŭ 1135), la *Vita Merlini*: "La vivo de Merlin" (inter 1149 kaj 1151), kaj de *Historia regum Britanniae* "Historio de la reĝoj de Britio" (1135-1138), la plej konata de liaj libroj.

## Vidu ankaŭ 
* Artura legendo
* Reĝo Arturo

## Eksteraj ligiloj 
* *Prophetiae Merlini*: Latina teksto (eldono 1603) kun komentoj de Alain de Lille
* *Historia Regum Britanniae*:
** Latina teksto (eldono de Parizo, 1508)
** Angla traduko de Aaron Thompson (1999), pdf-formato
* *Vita Merlini*: Latina teksto


Kategorio:Britaj episkopoj
Kategorio:Latinlingvaj verkistoj
Kategorio:Anglaj historiistoj
Kategorio:Kimraj verkistoj
Kategorio:Kimraj poetoj‎
Kategorio:Kimraj historiistoj
Kategorio:Kimra mitologio
Kategorio:Pseŭdohistoriistoj
Kategorio:Artura literaturo
Kategorio:MonmouthpediA
Veterprognozo

[dekstra|eta|240ra|Veterprognozo povas savi vivojn; jen la prognozita vojo de la [uragano Rita. ]]
**Veterprognozo** estas publika anonco pri meteologie prognozita vetero en la sekvaj tagoj.
Veterprognozo baziĝas je konoj pri meteologio, modernaj teknikaj informkaptiloj kaj komputika simulado.

Historio de veterprognozo estas tre maljuna, sed la moderna scienco ekzistas ekde la fino de la 19-a jarcento kaj la komenco de la 20-a jarcento.

## Institucioj 
* Germana Veterservo

## Eksteraj ligiloj 
* Veterprognozo tutmonda  

Kategorio:Meteologio
Ácsteszér

**Ácsteszér,** [AĉtesEr] germane **Tesier** estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Kisbér. Ács signifas ĉarpentisto, komence loĝis tie ĉarpentistoj.
eta|Ácsteszér

## Bazaj informoj 
* Areo: 18 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 700
* Poŝtkodo: 2887
* Telefonprefikso: 34

## Geografio 
Ácsteszér situas en montaro Bakony laŭ traira flankovojo. Kisbér troviĝas 18 km-ojn.

## Historio 
La unua skribita memoraĵo devenas el 1392 en formo *Alch Thezer*. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. Fine de la malpacaj tempoj familio Esterházy invitis germanojn.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo de la 18-a jarcento
* naskiĝdomo de Mikaelo Táncsics, nun memorloko

## Famuloj 
En 1799 naskiĝis kaj poste vivis 20 jarojn Mihály Táncsics.

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Aka

**Aka** estas malgranda vilaĝeto en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Kisbér.

## Bazaj informoj 
* Areo: 18 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 290
* Poŝtkodo: 2862
* Telefonprefikso: 34

Aka situas en montaro Bakony, fine de sakovojo. Kisbér troviĝas 14, Tatabánya 46, Győr 51, Veszprém (urbo) 60, Budapeŝto 98 km.

## Historio 
La unua skribita mencio devenis el la 15-a jarcento, tiam loĝis etnobeloj tie. La turkoj faris senhoma la vilaĝon, poste slovakoj kaj germanoj refondis ĝin. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio.

En Aka migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo de 1790, turo aldoniĝis en 1817
* ornama tombo de familio Fiáth

## Fontoj 
* distancoj 

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
OGLE

**OGLE** estas akronimo de **O**ptical **G**ravitational **L**ensing **E**xperiment - scienca eksperimento de observa astronomio, farita de la astronomoj de la observatorio de la varsovia universitato (Pollando) sub gvidado de profesoro Andrzej Udalski.

La ĉefa tasko de **OGLE** estas la serĉado kaj observo de mikrolensaj efikoj. Tiel oni povas pruvi interalie objektoj de galaksia haloo, kadre de la serĉo de malluma materio (vidu ankaŭ MACHO), kiuj estas tro mallumaj por rekta observo.

Lastatempe oni uzas **OGLE**-n ĉefe por serĉi ekstersunsistemajn planedojn. Tiel en la jaro 2006, kunlaborante kun la projektoj PLANET kaj MOA, estis pruvita ekzisto de planedo kun maso de nur 5,5 termasojn (vidu http://arxiv.org/abs/astro-ph/0601563|).

En la unua fazo (de 1992 ĝis 1995) la 1 metron granda teleskopo *Henrietta Swope* de la observatorio Las Campanas en Ĉilio estis disponigita al **OGLE**. Post tiu fazo estis konstruita en Las Campanas nova 1,3 metrojn granda teleskopo *Varsovio* kiu ekfunkciis en 1997. La tria fazo, kiu komenciĝis en 2001 karakteriziĝis ĉefe pro novaj iloj, kiel plibonigitaj CDD-kamerao kaj EWS-sistemo.

## Eksteraj ligiloj 
* OGLE-ttt-ejo
* Observatorio Las Campanas

Kategorio:Astronomio
Bakonybánk

**Bakonybánk** [bakonjbAnk] estas malgranda vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Kisbér.
eta|maldekstre|Luterana preĝejo de Bakonybánk
eta|dekstra|Kastelo de Bakonybánk
eta|dekstra|Centro de Bakonybánk

## Bazaj informoj 
* Areo: 15 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 500
* Poŝtkodo: 2885
* Telefonprefikso: 34

## Geografio 
Bakonybánk situas ĉe piedo de montaro Bakony, laŭ traira flankovojo.

## Historio 
La unua skribita postsigno troviĝas el 1340. La turkoj faris senhoma la vilaĝon. En la 18-a jarcento familio Esterházy varbis novajn loĝantojn.

En Bakonybánk migra poŝto servas.

## Vidindaĵoj 
* baroka Preĝejo apostolo Bartolomeo (Bakonybánk) de 1750
* restaĵoj de la romia erao
* naskiĝdomo de inventinto de karburilo (karburatoro) Donát Bánki, li naskiĝis en 1859
* copfa nobeldomo de Hunkár, nun vilaĝdomo
Bakonysárkány

**Bakonysárkány** (bakonjŝArkAnj) estas vilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, en departemento Komárom-Esztergom, en Distrikto Kisbér. Bakony estas nomo de montaro, sárkány signifas drako.
eta|maldekstre|Preĝejo de Bakonysárkány

## Bazaj informoj 
* Areo: 14 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 950
* Poŝtkodo: 2861
* Telefonprefikso: 34

## Geografio 
La vilaĝo situas inter arbaroj, inter montaroj Bakony kaj Vértes, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Székesfehérvár-Kisbér. La lasta troviĝas 9 km-ojn, Mór 12 km-ojn for.

## Historio 
Pri Bakonysárkány la unua skribita postsigno troviĝas el 1247. Dum la mezepoko la vilaĝo longe apartenis al fortikaĵo Csókakő. La turkoj havis la vilaĝon inter 1543-1686, sed ĝi senhomiĝis. En 1747 familio Hochburg venigis germanojn. En 1778 lernejeto ekfunkciis. La fervojo atingis la vilaĝon en 1860. La malnova vilaĝdomo konstruiĝis en 1897, la nova en 1968. Pro disvastiĝo de poŝto la vilaĝo prenis la nomon Bakony kaj iĝis Bakonysárkány. Post la 2-a mondmilito la germanoj estis deportitaj al Germanio kaj alvenis hungaroj el Ĉeĥoslovakio, fine kolĥozo formiĝis.

Ne menciitaj vilaĝservoj estas biblioteko, kulturdomo, interreta domo, kuracejo, apoteko.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo de 1807, rekonstruita en 1954
* karakteraj ŝvabaj domoj
* domo nomata pri **"Wágner"**, ŝajnas, iama gastejo kaj ĉevaloŝanĝejo de diliĝencoj, nun infanĝardeno

## Famuloj 
En Bakonysárkány naskiĝis inĝeniero, ekonomo kaj verkisto Antal Halmos.

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Bakonyszombathely

**Bakonyszombathely** (bakonjsombathej) estas vilaĝo en Hungario en regiono **Meza Transdanubio**, en departemento Komárom-Esztergom, en subregiono de Kisbér. Bakony estas nomo de monto, szombathely signifas sabatoloko (ĉiusabate okazis bazarado).
eta|Panoramo de Bakonyszombathely

## Bazaj informoj 
* Areo: 37 &nbsp;km²
* Loĝantaro: 1500
* Poŝtkodo: 2884
* Telefonprefikso: 34

## Situo 
La vilaĝo situas sur malebenaĵo, laŭ flankovojoj, laŭ iama fervojo Pápa-Kisbér.

## Historio 
La vilaĝo estis loĝata dum la neolitiko, baldaŭe avaroj alvenis. Pri la vilaĝo la unua skribita postsigno troviĝas el 1358. La turkoj faris senhoma la vilaĝon en 1529. En 1636 familio Esterházy ekhavis la kampojn. Hungaroj kaj germanoj refondis la vilaĝon. Okazis incendio en 1792. La loĝantaro okupiĝis pri agrokulturo, bredado kaj en la proksimeco pri minado. Dum la dua mondmilito okazis grandaj bataloj. En 1949 bieno de Esterházy iĝis ŝtata bieno.

## Vidindaĵoj 
* katolika preĝejo de 1762
* luterana templo de 1739
* skulptaĵo pri Johano Nepomuka
* parko de bieno de Esterházy

== Komunumoj pri szombat (=sabato) en Hungara reĝlando ==

Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Ászár

[eta|altdekstre=0.8|La hungara aktorino [Mari Jászai naskiĝis en Ászár]]
**Ászár** [AsAr] estas vilaĝo kun titolo vinvilaĝo en Hungario en regiono Meza Transdanubio, subregiono de Kisbér (departemento Komárom-Esztergom). La vilaĝo situas je ĉefvojo Székesfehérvár-Győr, je fervojo Tatabánya-Pápa, kaj krome tio, ankaŭ fervojo al Komárom trairas Ászár. La vilaĝo kontaktiĝas kun Kisbér. Kune kun Neszmély, la vilaĝo estas centro de **vinregiono Ászár-Neszmély,** kie oni produktas flavan vinon.

En Ászár naskiĝis la talenta aktorino Mari Jászai (1850–1926), kaj en la vilaĝo troviĝas portretskulptaĵon kaj ekde 1976 memordmomon de ŝi. La kemiisto Miklós Orbán (naskiĝita en 1939) ankaŭ naskiĝis tie. En la vilaĝo ankaŭ troviĝas romkatolika preĝejo de 1777, konstruiĝita de Jakab Fellner en klasikiĝanta malfrua baroko (ero de baroko nomita *Zopfstil* germane, "plektostilo"), en ĝardeno kun baroka tomboŝtono. Oni ankaŭ havas iama bierodomon, kiu nun estas vinkelo, de 1769, kaj klasikisman preĝejon de 1831.

Laŭ 1hungary.com, la loknomo Ászár kredeble estas mallongigo de la persona nomo *Azarius.*

## Historio 
La unua skribita postsigno troviĝas el 1239, kiam Petro, filo de Leaustach el la grandfamilio Zach (zaĉ) donis kelkajn partojn el la vinkultivejo de fortikaĵo-servetuloj de Moson al la prepostejo de Hánta. En 1403 la hungara reĝo Sigismondo datigis iuan sian diplomon de tie. En 1489 la posedanto de la vilaĝo estis Stefano ROZGONYI, kiu donacis sian tiean bienon al la prepostejo de Hánta; la nomo de la setlo sur ĉi tiu donacletero estis Azar. Pli frue la posedanto de la vilaĝo estis la familioj Meszlényi kaj Eszterházy.

La turkoj faris senhoma la vilaĝon, simile kiel tie multajn setlejojn en la ĉirkaŭaĵo, sed pli malfrue denove enloĝantiĝis.

En la 18-a jarcento elformiĝis ĉi tie la modela vinkultivejo kaj vinkelnermajstrejo de bienparto de Csákvár de familio Eszterházy. La vinkultivejo estis parto de vinregiono de Ászár-Neszmély, kaj surbaze de mezepokaj tradicioj ĉi tie oni produktis ĉefe bonkvalitajn, bongustajn, blankvinspecojn.

En la 19-a jarcento Ászár denove prosperis. En 1896 la duko Alojzo Schwarzenberg fondis ĉi tie elitan purrasan ĉevalbredejon. La tie breditajn ĉevalojn oni volonte aĉetis en Eŭropo. La ĉevalbredejo funkciis ĝis 1937, ĝis la morto de posedanto.

La vilaĝo havis ankaŭ brikofarejon kaj amelofarejon en la 19-a kaj 20-a jarcentoj.

## Vinregiono 
La vilaĝo estas centro de vinregiono "Ászár-Neszmély", kie oni produktas flavan vinon. Apartenas al la vinkultura regiono krom Ászár kaj Neszmély: Baj, Bajót, Dunaalmás, Dunaszentmiklós, Esztergom, Kesztölc, Kocs, Lábatlan, Mocsa, Nyergesújfalu, Süttő, Szomód, Tata, Vértesszőlős.

Laŭ 1hungary.com, Ászár apartenas la historia vinregiono Ászar-Bársonyos.

## Ĝemelkomunumo 
 Tôň, Slovakio

## Fontoj 
Kategorio:Vilaĝoj de Hungario
Kategorio:Vinvilaĝoj
Ilm (alfluanto de Saale)

**Ilm** estas rivero, en la federacia lando Turingio de Germanio. Ĝi fontas en du lokoj ĉe la norda rando de la mezalta montaro Turingia Arbaro. Post entute 129 kilometroj (kalkulante de la fontoloko de la plej longa fonta rojo) ĝi enfluas la riveron Saale. La plej grandaj urboj survojaj estas Ilmenau, Vajmaro kaj Apolda, krome la urbetoj Langewiesen, Stadtilm, Kranichfeld, Bad Berka kaj Bad Sulza.

La nomo devenas de la vorto ulmo, arboj da kiuj historie multaj bordis la unuan parton de la rivero. Ulmaj folioj retroveblas ekzemple en la blazono de la urbo Ilmenau ("ulma herbejo"). Post Saale, Werra kaj Unstrut temas pri la kvara plej longa rivero de Turingio. Sur la tuta rivera vojo ne ekzistas eĉ unu akvobaraĵo, kio por Turingia rivero estas nekutimaĵo. En Vajmaro la riveronomon portas la fama Ilm-parko.

[eta|maldekstra|300px|La marĉaj apudriveraj arbaroj *Ilmauen* inter [Ilmenau kaj Langewiesen estas natura protektejo]]

eta|250px|akvomuelejo kaj historia ligna ponto en Buchfart
eta|la roko "Burgstein" ĉe la suda deklivo de la rivera valo apud Langewiesen
eta|250px|la rivera valo apud Bad Berka

## Urboj kaj komunumoj laŭlonge de la rivero 
* Stützerbach (Km 5)
* Manebach (Km 11)
* Ilmenau (Km 15)
* Grenzhammer (Km 17)
* Langewiesen (Km 20)
* Gräfinau-Angstedt (Km 25)
* Cottendorf kaj Dörnfeld (Km 31)
* Griesheim (Km 33)
* Stadtilm (Km 38)
* Großhettstedt (Km 43)
* Kleinhettstedt (Km 44)
* Dienstedt (Km 46)
*limo inter la distriktoj Ilm kaj Weimarer Land*
* Barchfeld (Km 50)
* Stedten (Km 51)
* Kranichfeld (Km 54)
* Tannroda (Km 57)
* Bad Berka
* Hetschburg
* Buchfart
* Oettern
* Mellingen
* Weimar
* Kromsdorf
* Oßmannstedt
* Apolda
* Niederroßla
* Mattstedt
* Wickerstedt
* Niedertrebra
* Bad Sulza
* Großheringen

## Geografio
Ilm-biciklovojo (germane: Ilmtal-Radweg aŭ Ilmradweg) estas 123&nbsp;km longa biciklovojo laŭlonge de Ilm-rivero, kiu sub modesta kaj mezmodesta malfacileco kondukas de Allzunah supre de Ilm-fonto ĝis Ilm-enfluo al Saale je Großheringen fakte ĝis la vitejkomunumo Kaatschen-Weichau. Tie ĝi ne simple finiĝas sed kunfandiĝas kun la belega Saale-biciklovojo.

Kategorio:Riveroj en Germanio
Kategorio:Riveroj en Turingio
Kategorio:Distrikto Ilm
Esperantaj lokoj en Berlino

En Berlino abundas lokoj, kiuj havas rilaton al la Esperanto-Movado. 

## Realaj lokoj
### Adresoj 
* Bornholmer Str. 18 → eksa kunvenejo de Esperanto-Ligo Berlin
* Charlottenstr. 60 → sidejo de Esperanto-Asocio de GDR
* Danziger Str. 50 → kunvenejo
* Dircksenstr. 42 → sidejo de GLEA komence de la 30aj jaroj
* Einbecker Str. 35 → Esperanto-domo
* Zamenhof Park → parko apud Esperanto-domo en Lichtenberg
* Esperanto-Platz → Neukölln
* Falkstr. 25 → Espoteko, Ĵaŭda Rondo, Hermann D. Tautorat (ne plu ekzistas)
* Friedrichstr. 120 → eksa sidejo de Esperanto-Asocio de GDR
* Lindenstr. 18-19 → sidejo de eldonejo Möller & Borel
* Müllerstraße 161 → Preĝejo de S-ta Jozefo (romkatolika), laborloko kaj loĝloko de pastro Max Josef Metzger, aganto en IKUE kaj IKA (Internacio Katolika), ekzekutita en 1944 pro pacisma agado
* Schönhauser Allee, Kulturdomo „Erich Franz“ → unua Esperanto-kurso de Esperanto-Asocio de GDR

### Kulturdomoj, kunvenejo, salonoj
* Internationales Congress Centrum (ICC) → UK 1999
* Kulturdomo „Erich Weinert“ Pankow → kunvenejo de Esperanto-Asocio de GDR
* Urbodomo (Rotes Rathaus) → prelego de Ludwig L. Zamenhof 1908
* Kino Babylon prelegoj de Ludwig Renn
* Kongreshalo (Berlino) → mendita por la Germana Esperanto-Kongreso de 1980, sed kolapsis, la kongreso devis cedi al ICC
* Nikodemuskirche (Neukölln) → kursoj, teatro, membrokunvenoj inter 1990 kaj 2006

### Restoracioj, kafejoj, eldonejoj 
* Café Kamann →*Grupo Kompreno* (ne plu ekzistas)
* Kulturkafejo *Kibo* en Wedding kun manĝokarto en la Lingvo Internacia
* Villa Kreuzberg (ne plu ekzistas kiel kulturdomo, estas nun restoracio)
* Café Braun (kafejo Braŭn) Charlottenstraße, kunvenejo de Cseh-grupo en la 1930-aj jaroj
* Arema → prelegoserio **Esperanto in der Praxis**, Birkenstraße 30 (Berlin-Moabit), kutime lunde
* Kindl Festsäle (Neukölln) → Germana Esperanto-Kongreso 1960 (uzata nun interne por vendejoj)
* Kafejo "Mittendrin" (Prenzlauer Berg)
* Esperanto-eldonejo Conrad Noeske (Berlin-Neukölln), eldonis fine de la 40aj kaj komence de la 50aj jaroj "Berlinan informilon"

### Lernejoj, altlernejoj, universitatoj 
* *Werner-Siemens-Gynmasium* → Wilhelm Wetekamp, estro dum 30 jaroj
* *Rütli-Schule* eksperimenta lernejo en la 1920-aj jaroj, regulaj Esperanto-kursoj de Wilhelm Wittbrodt
* Berlina Komerca Altlernejo → prelego de Wilhelm Ostwald
* Teknologia Universitato Berlino → Esperanto-kurso de Peter Kühnel, laborejo de prof. Martin Haase

## Lokoj, menciitaj en Esperanto literaturo 
*Hermannplatz (Berlin)→Metropoliteno
*Elektrejo Klingenberg →Metropoliteno
*Lustgarten →Metropoliteno
* Urba kastelo de Berlino →Metropoliteno, detruita
* Zoologischer Garten →Metropoliteno
* Karl-Liebknecht-Haus centra oficejo de la Germana Komunista Partio →Metropoliteno
* Potsdama stacidomo de Berlino 
** en la romano ''Kiel akvo de l' rivero'' de Raymond Schwartz
* Anhalter Bahnhof (Berlin) 
** Zamenhof alvenis el Dresden 1908
** Alfred Hermann Fried bonvenigis Bertha von Suttner 1902

## Notoj kaj referencoj 
## Fontoj 
* Fritz Wollenberg (red.): Jubilea libro 1903-2003, Esperanto Lingvo kaj Kulturo en Berlino. ISBN 1-59569-043-3 

Lokoj
Movado por bengala lingvo

[eta|dekstra|250px|Manifestacio okazinta je [21-a de februaro, 1952, en Dako]]
La **Movado por bengala lingvo**, ankaŭ nomita la **Lingva Movado** (), estis politika strebo en Bangladeŝo (tiam konata kiel Orienta Pakistano), kiu porpledis la rekonon de la bengala lingvo kiel oficiala lingvo de Pakistano. Tia rekono igus la bengala instruata en lernejoj kaj uzata en registaraj aferoj.

Kiam la pakistana ŝtato formiĝis en 1947, siaj du regionoj, Orienta Pakistana (ankaŭ nomita Orienta Bengalio) kaj Okcidenta Pakistano, disiĝis laŭ kulturo, geografio, kaj lingvo. En 1948, la Registaro de Pakistano igis urduon la nura nacia lingvo, saltigante vastajn protestojn inter la bengalparolanta plimulto de Orienta Pakistano. Fac' al pliiĝantaj sektaj tensioj kaj amasa malkontento pri la nova leĝo, la registaro kontraŭleĝigis publikajn renkontojn kaj manifestaciojn. La studentoj de la Universitato de Dako kaj aliaj politikaj aktivuloj defiis la leĝon kaj organizis proteston je 21-a de februaro, 1952. La movado klimaksis kiam policistoj mortigis studentajn manifestaciantojn tiun tagon. La mortoj incitis vastan civilan perturbon, gviditan de la Avami-Islama Ligo, pli malfrue alinomita la Avamia-Ligo. Post jaroj de konflikto, la centra registaro kapitulacis, kaj oficialigis la bengalan lingvon en 1956. En 1999, UNESKO deklaris la 21-an de februaro Internacia Tago de la Gepatra Lingvo, tribute al la Lingva Movado kaj la etnolingvistikaj rajtoj de homoj ĉirkaŭ la mondo.

La Lingva movado katalizis la aserton de bengala nacia identeco en Pakistano, kaj iĝis antaŭveninto al bengalaj naciismaj movadoj, inkluzive de la Sespunkta Movado kaj poste la Bangladeŝa Milito por Liberiĝo en 1971. En Bangladeŝo, 21-a de februaro festiĝas kiel Tago de la Lingva Movado, nacia feritago. La monumento Ŝahid Minar estis konstruita proksime al la Medicina Altlernejo de Dako, por memori la movadon kaj ĝiajn viktimojn.

Kategorio:Pakistano
Kategorio:Lingvaj rajtoj
Kategorio:Bengalio
Sankta Luko la evangeliisto

**Sankta Luko** (hebree לוקא; greke Λουκᾶς Loukas) estis frua kristano. Tradicie oni konsideras lin esti la aŭtoro de ambaŭ la *Evangelio laŭ Luko* kaj la *Agoj de la Apostoloj*, la tria kaj kvina libroj en la Nova Testamento.

## Vidu ankaŭ 
* La kvar evangeliistoj
* La sepdek disĉiploj

Luko
Luko, Sankta
Luko, Sankta
Luko, Sankta
Kategorio:Mortintoj en 84
Blanka Elster

La **Blanka Elster** (, ) estas rivero, kiu fontas en Ĉeĥio kaj post 10 kilometroj da fluo en tiu lando havas pluan vojon en la federaciaj landoj Saksio, Turingio kaj Saksio-Anhalto de Germanio. Post entute 257 kilometroj ĝi enfluas la riveron Saale. La plej grandaj urboj survojaj estas Plauen, Greiz, Gera, Zeitz, Leipzig kaj Halle.

## Etimologio 
La rivera nomo cetere tute ne havas rilaton al la germana nomo Elster por la birdo pigo, sed havas slavan originon (*„alstrawa“*= la rapidanta). Kun la rivero Nigra Elster, kiu de la regiono Luzacio fluas en la riveron Elbo, la rivero ne havas geografian konekton. La samnomaj riveroj ricevis la aldonajn adjektivojn por simpla diferencigo.
 

Kategorio:Riveroj en Saksio
Kategorio:Riveroj en Turingio
Kategorio:Riveroj en Saksio-Anhalto
Kategorio:Riveroj en Smrčiny
Kategorio:Riveroj en distrikto Cheb
Kategorio:Riveroj tranĉantaj landlimon de Ĉeĥio kaj Germanio
Kategorio:Hazlov
Bode (rivero)

La **Bode** estas rivero en la federacia lando Saksio-Anhalto de Germanio. Ĝi fontas en la mezalta montaro Harco. Post entute 169 kilometroj, proksime de la urbo Nienburg ĝi enfluas la riveron Saale. La plej grandaj urboj survojaj estas Quedlinburg, Oschersleben kaj Staßfurt, krome la urbetoj Thale, Wegeleben kaj Gröningen.

La nomo estas supozeble prenata de la sovaĝa, senbrida bohemia reĝido *Bodo* , kiu laŭ malnova legendo transformiĝis al sovaĝa hundo kaj en marĉo de la rivera valo gardas la krono de la princidino *Brunhilde* (laŭ alia legenda versio temis pri sovaĝa, senbrida giganto samnoma, kun sama sorto).

## Referenco 
## Vidu ankaŭ 
*Roßtrappe

eta|maldekstra|300px|
eta|maldekstra|300px|

Kategorio:Riveroj en Germanio
Kategorio:Riveroj en Saksio-Anhalto
Unstrut

La **Unstrut** - [prononco "**Un**ŝtrut"] - estas rivero en la federaciaj landoj Turingio kaj Saksio-Anhalto de Germanio. Ĝi fontas en la regiono Eichsfeld en okcidenta Turingio. Post entute 192 kilometroj ĝi enfluas la riveron Saale. La plej grandaj urboj survojaj estas Mühlhausen, Sömmerda, Naumburg, krome la urbetoj Dingelstädt, Bad Langensalza, Artern, Roßleben, Nebra kaj Freyburg. La rivera valo estas parto de la vinkultiva regiono Saale-Unstrut.
Ĝi determinis ankaŭ la areon de la t.n. Turingia Pordego.

## Etimologio 
La nomo devenas de la ĝermana vorto *strödu* (marĉa densa arbustejo), la ĝermana prefikso un- estas plifortigo (simile al la esperanta afikso -eg-). Ĉirkaŭ la jaro 575 la rivero nomatas *Onestrudis*, dum la 7-a jarcento *Unestrude*, kaj dum la jaro 994 *Unstruod*.

eta|maldekstra|280ra|

## Eksteraj ligiloj 
* germanlingvaj paĝoj pri la bicikla vojo akompananta la riveron
* informoj (same germanlingvaj) pri la rivero en la paĝaro "Blaues Band" 

Kategorio:Riveroj en Turingio
Kategorio:Riveroj en Saksio-Anhalto
Kategorio:Distrikto Eichsfeld
Kategorio:Distrikto Unstrut-Hainich
Kategorio:Distrikto Sömmerda
Kategorio:Distrikto Kyffhäuser
Kategorio:Distrikto Burgenland
Rifferswil

**Rifferswil** estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 812 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Rifferswil situas okcidente de la Albispasejo meze en la Prefektujo Knonaŭo kiel iam nomiĝis la distrikto Affoltern. Tra la komunumo fluas la rivero Jonen. Rifferswil limas oriente al Hausen ĉe Albis, norde en unu punkto al Aeugst ĉe Albis, okcidente al Mettmenstetten kaj sude al Kappel ĉe Albis.

La vilaĝon trafluas la rivereto Jonenbach, kiu fontas en Hausen kaj alfluas en Jonen as Reuss.

## Trafiko 
Rifferswil apartenas al la Zurika Trafik-Unio. Per poŝtaŭtobusoj Rifferswil estas ligita kun la najbaraj komunumoj kaj per la pasejvojo trans la Albis kun Langnaŭ ĉe Albis kaj Zuriko.

## Historio 
Rifferswil estis unuan fojon dokumente menciita sub la nomo *Renifriedeswile* en la jaro 1019.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Rifferswil
Wettswil ĉe Albis

**Wettswil ĉe Albis** (germane: **Wettswil am Albis**) estas komunumo en la distrikto Affoltern, Kantono Zuriko, Svislando. Ĝi havis 4234 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Wettswil situas okcidente de Uetliberg, la plej alta pinto de la montoĉeno Albis, ĉe la bordo de la rivero Reppisch, kiu estas ĝia limo kun Stallikon.

## Trafiko 
Wettswil ĉe Albis apartenas al la Zurika Trafik-Unio. La stacidomo  troviĝas proksime de la komunumlimo sur la teritorio de Bonstetten, de kie la centro de la vilaĝo Wettswil ĉe Albis estas kun poŝtaŭtobuso en malmultaj minutoj atingebla. Tra la montpasejo Waldegg en proksimume 20 minutoj oni atingas per poŝtaŭtobuso la centron de Zuriko.

## Historio 
La unua dokumenta mencio de Wettswil ĉe Albis datiĝas el la jaro 1184 kiel Wettesweilare. La vilaĝo estas supozeble fondita de alemano post la kolapso de la Romia Imperio.

## Vidu ankaŭ 
* Bonstetten-Wettswil (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Wettswil
Investituro

Per nocio **investituro** oni markis en mezepoko enoficigon, se jam temis pri enoficigo de vasalo en tenadon de feŭdo aŭ pri enoficigo de eklezia altrangulo en lian oficon.

Kiel **investitura konflikto** estas konata konflikto inter romiaj papoj pri tio, kiu en la imperio elektos kaj enoficigos episkopojn, ĉefepiskopojn kaj abatojn. Komencis ĝin imperiestro Henriko la 4-a kaj papo Gregorio la 7-a en la 70-aj jaroj de la 11-a jarcento. Finigita ĝi estis per konkordato de Worms, kiun en la jaro 1122 fermis Henriko la 5-a kaj Kaliksto la 2-a.

Kategorio:Historio de juro
Kategorio:Mezepoko
Kategorio:Investitura konflikto