open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Sentro Rizal

La **Sentro Rizal** estas organizaĵo sponsorita fare de la registaro de Filipinoj kaj ĝia ĉefa celo estas promocii arton, kulturon kaj la filipinan lingvon (la norma tagaloga de la Insuloj) tutmonde. Establite de virto de la Leĝo pri Nacia Kultura Heredaĵo de 2009, ĝia ĉefsidejo situas ĉe la oficejo de la National Commission for Culture and the Arts (NCCA) en Intramuros, Manilo. La filipinajn centrojn de la Sentro Rizal en diversaj landoj iniciatas kaj organizas kulturajn trejnadprogramojn kaj agadojn por transoceanaj filipinanoj .

Sentro Rizal estis nomita en omaĝo al José Rizal, la nacia heroo, verkisto kaj polimato de Filipinio. Estas rekonite ke liaj verkoj *Noli Me Tángere* kaj *El Filibusterismo* ekbruligis la lukton de la lando por sendependeco en 1898. Li antaŭenigis amon al familio kaj lando, pacon, liberecon, homan dignecon, scion, uzon de loka lingvo, kuraĝon, la rolon de virinoj en naciokonstruado, unueco, kompato, produktiva partopreno de la junularo, inter aliaj.

La oficiala emblemo de la Sentro Rizal konsistas el du elementoj, la *balangay* kaj *la baybayin* kiuj estas ambaŭ signifaj al filipina heredaĵo. La literoj "S" kaj "R" estis tradukitaj en la antikva filipina silaba manuskripto konata kiel baybayin kaj stiligitaj por formi balangay, antikvan filipinan franĝitan lignoboaton, reflektante la maran heredaĵon de Filipinio kaj prezentas la karakteron de filipinaj enmigrintoj. La balangay ankaŭ reprezentas la serĉon de individuoj en esplorado de la vera esenco de filipina identeco tra kulturo kaj artoj.

alternative=Map of Sentro Rizal Centers|eta|Mapo de centroj de Sentro Rizal|276x276ra
En septembro 2020, ekzistis 35 Sentros Rizal-centroj en la sekvaj lokoj : 

En 2015, la unua filipinalingva pilotklaso estis okazigita en Pnompeno, la ĉefurbo de Kamboĝo. Dudek kvar studentoj kompletigis la unuan komencan-nivelan lingvoklason, nomitan "Masayang Matuto ng Filipino". 

La Komisiono pri Transoceanaj Filipinanoj uzis ciferecan amaskomunikilaron, konata kiel la "Virtuala Sentro Rizal", por disvastigi la filipinan lingvon kaj kulturon al filipinanoj kiu situas transoceane . 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la Sentro Rizal
* Sentro Rizal enkonduka video

Kategorio:Internaciaj kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2009
Kategorio:Kulturo de la Filipinoj
Kategorio:Ekstera politiko de la Filipinoj
Kategorio:Filipina lingvaro
Irlanda Kultura Instituto

La **Irlanda Kultura Instituto** (, konata per ĝia anglalingva nomo ) estas la irlanda ŝtata agentejo establita por antaŭenigi kaj promocii irlandan arton internacie. Ĝi estis establita en 2005 kaj estas financita de la Departemento de Turismo, Kulturo, Arto, Gaeltacht, Sporto kaj Amaskomunikilaro. La instituto estas gvidita de dektri-membra estraro de direktoroj nomumitaj de la ministro. La celo de la instituto estas establi internaciajn kulturajn kontaktojn kaj antaŭenigi la disvastigon kaj ricevon de irlanda arto kaj kulturo. Tiucele, la instituto provizas irlandajn artistojn per financaj rimedoj. 

En marto 2006 estis ellaborita strategia papero ĝis 2010, en kiu estis difinitaj la ampleksaj linioj de la kulturpolitiko de la instituto. Ties buĝeto por 2010 estis €4.083m .

Specifaj aktivecoj de Kulturo Irlando inkluzivas:

* Financi irlandajn artistojn aŭ artajn organizaĵojn subteni irlandajn kulturajn aktivecojn de plejboneco
* Financi kaj faciligi irlandan partoprenon ĉe strategiaj internaciaj artaj eventoj
* Administri specialajn ('emblemajn') kulturajn kaj artismajn eventojn
* Konsili la Ministron por Arto, Sporto kaj Turismo pri internacia arto kaj kulturaj aferoj

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Arta Konsilio de Irlando
* Kulturo de Irlando

## Eksteraj ligiloj 
* Kulturo Irlando: Oficiala Retejo 

Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Kulturo de Irlando
Kategorio:Politiko de Irlando
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2005
Societo Dante Alighieri

La **Societo Dante Alighieri** () estas kultura organizaĵo kiu laboras por disvastigi scion pri la itala lingvo kaj kulturo tra la mondo. Ĝi estas parto de la Naciaj Kulturaj Institutoj de Eŭropa Unio (EUNIC).

## Priskribo 
La asocio estis fondita en 1889, kaj inter la iniciatintoj estis la posta nobelpremiito Giosuè Carducci. La asocio estas nomita honore laŭ Dante Alighieri, la aŭtoro de *La Dia Komedio*.

Post la faŝisma periodo la asocio estis reorganizita en 1948. La organizaĵo nuntempe havas pli ol 400 lokajn asociojn kun entute ĉ. 500.000 membroj. La centro de la asocio estas en Romo kaj estas pli ol 500 filioj tra Italio kaj en la plej multaj landoj de la mondo.

La agadcentro de la asocio rondiras ĉirkaŭ la instruado de la itala lingvo je malsamaj niveloj. Estas kursoj de komencanto ĝis altnivelo, kiuj aspiras trakti klasikan kaj modernan literaturon. Ankaŭ ekzistas kursoj por tiuj, kiuj interesiĝas pri studi en universitatoj en Italio aŭ por tiuj, kiuj aspiras akiri scion en unu el la artaj kampoj, kaj eĉ bazaj kursoj por vojaĝantoj.

La italaj kursoj estas kompletigitaj de kulturaj aranĝoj, kiuj prezentas Italion pri ĝiaj diversaj aspektoj en la kampoj de arto, literaturo, muziko, kino kaj pli.

Kune kun respondaj kulturaj institutoj por aliaj lingvoj – Goethe-Institut, Instituto Camões, Instituto Cervantes, British Council kaj Alliance française – en 2005 la instituto ricevis la premion de la Princino de Asturio pri komunikado kaj homaj sciencoj.

## Vidu ankaŭ 
* Istituto Italiano di Cultura

## Por plia legado 
* 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo (itale)
* Tutmonda Societo Dante 

Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Erudiciulaj asocioj en Italio
Kategorio:Kulturo de Italio
Kategorio:Itala lingvo
Kategorio:Dante Alighieri
Ricarville

**Ricarville** - prononco laŭ sistemo IFA [] - estas loĝloko kaj eksa komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Seine-Maritime* - jen france, prononco [] , borde de la Manika Markolo - kaj en la regiono Normandio (france *Normandie* []). Ekde la 1-a de januaro 2017 ĝi formas parton de la nova komunumo Terres-de-Caux. 

Laŭ la stato de  en la loĝloko vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km².
 
eta|maldekstra|250ra|
## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
*  (Terres-de-Caux)

eta|centra|300ra|

Kategorio:Terres-de-Caux
Kategorio:Malaperintaj komunumoj de Seine-Maritime
Universitato de Nevado en Reno

La **Universitato de Nevado en Reno** (, akronime **UNR**) estas ŝtata terkoncesita esplora universitato en Reno kaj kun kampuso ankaŭ en Lasvegaso en la ŝtato Nevado, Usono.

La universitato estas establita en 1874 kaj tial estas la plej maljuna universitato en Nevado kaj la due plej granda kun 21,034 studentoj  (2016). La Universitato de Nevado havas fortan reputacion en la kampoj de agrikultura scienco, ĵurnalismo, minado, sismologio kaj besta bioteknologio. La Universitato de Nevado-Lernejo de Medicino temigas specife familian medicinon .

La universitata sportteamo estas la Nevada Lupo-Pako.

## Organizo 
* Agrikulturaj sciencoj, bioteknologio kaj naturresursoj
* Homecoj
* Inĝenierio
* Ĵurnalismo (Reynolds Lernejo de Ĵurnalismo)
* Mackay Lernejo de Tersciencoj kaj Inĝenieristiko
* medicino
* natursciencoj
* pedagogio
* Socia Bonfarto
* Ekonomiko
* Koopera Ekstenda Servo
* Diplomiĝinta Lernejo

Kiel maloftaĵo en Usono, la eŭska estas instruata ĉe UNR pro la multaj enmigrintoj de Eŭskio.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* Universitato de Nevado, atletika retejo ()

Kategorio:Universitatoj en Nevado
Kategorio:Reno (Nevado)
Kategorio:Lasvegaso
Universitato Bordeaux Montaigne

La **Universitato Bordeaux Montaigne** () estas publika universitato en Pessac, Francio, proksimume 8 kilometroj sudokcidente de la urba centro de Bordeaux, kaj estas unu el kvar iamaj universitatoj en tiu franca urbo.

Ĝiaj ĉefaj areoj de instruado kaj esplorado estas arto, literaturo, lingvoj, historio, arthistorio, geografio, planado, urboplanado, komunikado kaj ĵurnalismo. Ĉirkaŭ 15,000 studentoj estas rekrutitaj.

Ĝi formas parton de la ''ComUE d'Aquitaine* universitata grupo.

## Historio 
Ĝi estis fondita en 1970 kiel *Université Bordeaux-III'' kaj renomita "Université Michel de Montaigne Bordeaux III" en 1990 memore al Michel de Montaigne. La 12-an de marto 2014, la nomo estis mallongigita al "Université Bordeaux Montaigne" post kiam la aliaj tri universitatoj de la urbo estis kunfanditaj por formi la "Université de Bordeaux".

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Michel de Montaigne
* Universitato de Bordeaux

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo 

Kategorio:Universitatoj en Francio
Kategorio:Supera instruado en Bordeaux
Kategorio:Koordinatoj sur Vikidatumoj
Universitato de Paŭo kaj Adour

La **Universitato de Paŭo kaj la Regiono de Adour** (, akronime konata **UPPA**) estas universitato en la franca urbo Paŭo kun filioj en la ĉirkaŭaĵo, kiel kiel en Bajono, Tarbes kaj en Mont-de-Marsan.

La universitato estis fondita en 1971  kaj havas proksimume 13,800 studentojn (aktuale en 2023), kiu igas Paŭon la tria plej grava universitaturbo en la franca sudokcidento post Bordeaux kaj Tuluzo.

## Rangigoj 
La universitato estis rangita en la 1200+ bando de mondaj universitatoj kaj en la 601-800 bando por esploro en vivsciencoj kaj en inĝenierio kaj teknologio laŭ la Times Higher Education World University Rankings 2022.

En la 2022 QS Mondaj Universitataj Rangotabeloj (QSa) laŭtemaj tabeloj, ĝi estis rangita en la 301-400 bando por Energia Scienco kaj Inĝenierio.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Universitato Bordeaux Montaigne

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* IUT des landoj de l'Adour 
* UPPA sur flickr, plejparte fotoj prenita dum Loi Pecresse kaj CPE francaj studentaj movadoj

Kategorio:Paŭo (Francio)
Kategorio:Universitatoj en Francio
Nespereira

**Nespereira** estas submunicipo (*freguesia*) en Portugalio, parto de la provinco Guarda. Ĝi estas parto de la komunumo Gouveia. Ĝi estas parto de la subregiono Beira kaj Serra da Estrela, kiu estas parto de la Centra Regiono. 

Ĝi estas granita kaj montara regiono, ĉefe agrikultura. Kaŝita malantaŭ la Serra da Estrela, ĝi situas en valo situante sur la norda deklivo de Serra da Estrela, kovranta areon de 8,4 km², Nespereira havis 861 loĝantojn en 2001. 

La urbon trairas la rivero Ajaco, kiu enfluas la riveron Mondego. Ĝi kovras areon de 4,77 km².

## Vidindaĵoj 
* La folklora festivalo dediĉita al popola kulturo, vera folkloro kaj etnografio, reprezentas la plej aŭtentan Portugalion.

* La artmetia produktado de la mondfama fromaĝo *Queijo da Serra*.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Nespereira: fotoj kaj filmetoj, Facebook-paĝo

Kategorio:Portugalio
Kategorio:Vilaĝoj en Portugalio
Barata Konsilio por Kulturaj Rilatoj

La **Barata Konsilio por Kulturaj Rilatoj** (**BKKR**, , akronime **ICCR**, ) estas sendependa kultura organizaĵo de la Registaro de Barato.

## Celo 
La BKKR estis establita kun la celo de establado, revivigado kaj fortigado de kulturaj rilatoj kaj reciproka kompreno inter Barato kaj aliaj landoj. Laŭ la reguloj de la organizaĵo, ĝiaj celoj estas kiel sekvas:

* Formuli politikojn kaj programojn rilatigantajn al kulturaj rilatoj de Barato kun aliaj landoj kaj partopreni ilian efektivigon;

* Plifortigi kaj plifortigi kulturajn ligojn kaj reciprokan komprenon inter Barato kaj aliaj landoj;

* Establi kaj disvolvi rilatojn kun naciaj kaj internaciaj organizaĵoj en la kampoj de kulturo.

Tiel, ĝi estas engaĝita en la tutmondaj kulturaj rilatoj de Barato, tra kultura interŝanĝo kun aliaj landoj kaj iliaj homoj. Ĝi estis fondita la 9-an de aprilo 1950 fare de Maulana Abul Kalam Azad, la unua edukministro de sendependa Barato.

## Lokoj 
La ĉefsidejo de la BKKR situas ĉe Azad Bhavan, IP Estate, Nov-Delhio. Ili ankaŭ havas regionajn oficejojn en Bengaluro, Ĉandigaro, Ĉenajo, Kataka, Goao, Guvahati, Hajderabado, Ĝajpuro , Kolkato, Laknaŭo, Mumbajo, Patnao, Puneo, Ŝilongo, Tiruvanantapuram kaj Varanasio. La konsilio ankaŭ funkciigas misiojn internacie. Ili laboras kun kulturaj centroj en Ĝorĝtaŭno, Paramaribo , Portluiso, Ĝakarto, Moskvo, Valadolido, Berlino, Kairo, Londono (Nehru Centre, Londono), Taŝkento, Almato, Johanesburgo, Durbano, Port of Spain kaj Kolombo. BKKR malfermis novajn kulturajn centrojn en Dako, Timbuo, San-Paŭlo, Katmanduo, Bangkoko, Kuala-Lumpuro kaj Tokio .

## Agadoj 
La Konsilio traktas sian mandaton de kultura diplomatio per larĝa gamo de agadoj. Aldone al organizado de kulturaj festivaloj en Barato kaj eksterlande, la BKKR finance subtenas kelkajn kulturajn instituciojn en tuta Barato, kaj sponsoras individuajn prezentistojn en danco, muziko, fotarto, teatro, kaj la bildartoj. Ĝi ankaŭ administras la Premion Jawaharlal Nehru por Internacia Kompreno, establitan fare de la Registaro de Barato en 1965, kiu laste estis aljuĝita en 2009.

## Publikaĵoj 
Ses kvaronjaraj ĵurnaloj estas publikigitaj en kvin malsamaj lingvoj:

* *Hindaj Horizontoj* 
* *Africa Quarterly* 
* *Gagananchal* (hinde)
* *Papeles de la India* (hispana)
* ''Rencontre Avec I'Inde* (france)
* *Thaqafat-ul-Hind'' (arabe)

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Kulturo de Barato
Kategorio:Ekstera politiko de Barato
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1950
Pola Instituto

La **Pola Instituto** () estas pola ŝtata kultura institucio.

## Historio 
La laboro de la Polaj Institutoj revenas al la kultura reprezentado de la Dua Pola Respubliko post kiam Pollando reakiris ŝtatecon kiel rezulto de la Traktato de Versajlo kaj la proklamo de la Respubliko en 1919. Ĝi komenciĝis iom post iom en la 1920-aj kaj 1930-aj jaroj en la kadro de la respektivaj ambasadoj, kaj staris kontraste al la emerĝanta germana " Ostforschung ", kiu ĉiam pli koncentriĝis pri germanoj eksterlande. En la Vajmara Respubliko kultura laboro por poloj estis esence nur farita de la Asocio de Poloj en Germanio, kiu estis organizita laŭ asocia leĝo de 1922 ĝis 1939. Post la Dua Mondmilito, la pola kulturo estis konatigita en GDR sub la signo de socialisma amikeco inter popoloj kaj en GDR Kultura Asocio. En la Federacia Respubliko Germanio, pola kulturo estis plejparte dediĉita al la Romkatolika Eklezio, same kiel arto kaj literaturaj cirkloj. La Germana Pola Instituto en Darmstadt, fondita en 1980 laŭ iniciato de la tradukisto Karl Dedecius, faris dekomence specialan kontribuon per sia mediacia laboro, malgraŭ komencaj obĵetoj de silezianoj, ekzemple.

## Organizo 
Simile al la Germana Goethe-Instituto, la Pola Instituto celas vaste konigi polajn kulturon kaj sciencon. Aliaj institutoj parte subtenas la respektivajn polajn institutojn:

* Instituto Adam Mickiewicz (fondita en 2000)
* Instituto Fryderyk Chopin (fondita en 2001)
* Instytut Książki (fondita en 2004)
* Pola Instituto de Filmarto (fondita en 2005)
* Teatra Instituto Zbigniew Raszewski (fondita en 2006)

Tiu ĉi larĝa kadro estas simbolita per la emblemo de la Pola Instituto, kiu montras homon marŝantan maldekstren, t.e. okcidenten, kun bildkadro levita.

La instituto estas subigita al la Ministerio de Eksteraj Aferoj de la Pola Respubliko, de kiu ĝi estas financita. La direktoroj estas nomumitaj de la pola ministro pri eksteraj aferoj. Foje ili ankaŭ prenas la rolon de kultura ataŝeo por la pola ambasado en la respektiva lando.

Ĉiu instituto estas sub la aŭtoritato de direktoro nomumita fare de la ministerio (kiu povas samtempe esti kultura konsilisto al la ambasado). Kie necese, ĝi dependas de elmigrantaj kunlaborantoj, specialistoj el Pollando aŭ la lando de starigo kaj ankaŭ administraj kaj teknikaj kunlaborantoj (ĝenerale entute de 5 ĝis 8 personoj).

El la nunaj 25 ekzistantaj branĉoj de la Pola Instituto, 20 estas en Eŭropo. Ekster Eŭropo, la Pola Instituto estas reprezentita en Delhio, Novjorko, Tbiliso, Tel-Avivo kaj Tokio. En Germanio, la Pola Instituto estas la sola lando kiu estas reprezentita en tri lokoj: en Berlino, Leipzig kaj Duseldorfo, pro la iama divido de Germanio, la proksima proksimeco kaj komuna historio. La Polaj Institutoj kunlaboras proksime kun lokaj, naciaj kaj tutmondaj kulturaj organizaĵoj kaj kulturaj institucioj.

## Instancoj 
## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* La pola Instituto kaj Sikorski Muzeo

Kategorio:Ekstera politiko de Pollando
Kategorio:Kulturo de Pollando
Kategorio:Pola lingvo
Kategorio:Internaciaj kulturaj organizaĵoj
Vostoĉnij (distrikto de Moskvo)

**Vostoĉnij** () estas urbodistrikto (aŭ rajono) de Moskvo, la ĉefurbo de Rusio. Ĝi situas en la orienta administra arondismento de la urbo (en la kolora skema mapo dekstre en la informkesto la arondismento estas signita per la numero "4", kaj la urbodistrikto estas markita per ruĝa punkto, respektive en la pli supra mapo la areo kolorigita malhelruĝe). Laŭ la stato de 2010 en la komunumo vivis  sur areo de 3,2 kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km², kaj laŭ la stato de  estis , kio signifas loĝdenson de  loĝantoj/km².  

## Vidu ankaŭ 
* Administra divido de Moskvo
* Listo de distriktoj de Moskvo

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

eta|maldekstra|300ra|
Bornambusc

''''*  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Seine-Maritime* - jen france, prononco [] , borde de la Manika Markolo - kaj en la regiono Normandio (france *Normandie* []). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Havre kaj al la kantono *''. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
Lasero (velboato)

La velboata klaso **Lasero** estas grupo da normigitaj aparte malpezaj velŝipoj por junuloj kaj sportemaj junaj plenkreskuloj. Ĝi ekzistas en tri variaĵoj, kiuj precipe diferenciĝas per la vela areo: la subklaso ILCA 7 disponas pri 7,06 m², la subklaso ILCA 6 pri 5,7 m² kaj la subklaso ILCA 4 pri 4,7 m². La tutmonde en grandaj kvantoj disvastiĝinta velboato estas ŝatata por lernado de velado, por hobia, libertempa akvosporta distriĝo, sed ankaŭ kiel enkonduka klaso en la sporton de regatta velado. Lasero posedas trunkon el laŭeble malpeza vitrofibro-fortigita plasto kaj havas nur unu velon. La boato, kiu estas tre malprofunda kaj dum rapida velado eĉ ankoraŭ pli leviĝas el la akvo, kompare al pli pezaj regattaj velboatoj estas ekstreme rapida, kaj multaj velistoj komparas la senton de glitado sur la akvo kun tiu de veltabulo. 

Kompreneble, ju pli granda la velo, despli forte la vento rapidigas la boaton. Laŭ la ideo de la konceptintoj, la velŝipon en rekta kurzo eblu manovri per unu mano, havante la stirilon kaj ŝnuron por la reguligo de la velo unumane, tamen pro la rapideco ankaŭ la velistajn manovrojn necesas fari tre rapide - la boaton nepre rekomendindas veli sole, ĉar duope teni la ekvilibron en la sportilo malfacilas, kaj malfacilus kunordigi la rapidajn velistajn manovrojn duope.

Kvankam la velboata klaso do ankaŭ ne rekomendidas por tre etaj infanoj, ĝi ofte estas la sekva velboata klaso por junuloj kiuj "elkreskis" la infanan velŝipon optimisto en aĝo de 13 ĝis 15 jaroj kaj kiuj sopiras je pli riskaj, aventurecaj velaj manovroj.

En la Somera Olimpiko 2024 en Parizo unuafoje okazos olimpikaj konkuroj de Laseroj.

eta|centre|

Kategorio:Velŝipoj
Nicolás Suescún

**Nicolás SUESCÚN Peña** (Bogoto, 5-a de majo, 1937 - 14a de aprilo, 2017), estis kolombia verkisto kaj artisto, fama pro sia poezio, rakontoj kaj sarkasmaj kolaĝoj. Li estis ankaŭ tradukisto, profesoro, ĵurnalisto kaj grafika desegnisto.

## Biografio
Li studis en Usono kaj en Francio. Dum kelkaj jaroj li direktoris la revuon *Eco*, unu el publikaĵoj plej influaj en la disvastigo de la poezio en Kolombio. Li estis ankaŭ ĉefredaktoro kaj kunlaboranto de la revuo *Cromos*, kie li verkis pri internacia politiko, kronikisto pri sama temo en *El Espectador* kaj zorgis la literaturajn recenzojn de la revuo Diners. La kolaĝoj de forta sarkasma enhavo pri sociaj realaĵoj, estis diverse ekspoziciitaj (ekzemple en Berlino, en 1976).

Li tradukis al hispana verkojn de Ambrose Bierce, Anne Marie Garat, Arthur Rimbaud, Christopher Isherwood, Gustave Flaubert, Honore de Balzac, Jaime Manriqu, Robert Louis Stevenson, Stephen Crane, Wade Davis, William Blake, William Butler Yeats, William Shakespeare kaj William Somerset Maugham. Li ankaŭ tradukis al angla poemojn de Mario Rivero kaj Raúl Gómez Jattin. Lia verko *Los cuadernos de N* (1994) estas speco de "kontraŭromano" laŭdata de sektoro de la junulara kontraŭkulturo kolombia de la 1990-aj jaroj.

## Publikigita verkaro 
**Rakontoj**
* *El retorno a casa*, 1971
* *El último escalón*, 1974
* *El extraño y otros cuentos*, 1980
* *Oniromanía*, 1996
* *Cuentos semicompletos*, 2019

**Poezio**
* *La vida es*, 1986
* *Tres a.m.*, 1986
* *La voz de nadie*, 2000
* *Bag bag*, 2003
* *Este realmente no es el momento*, 2007
* *Empezar en cero*, 2007
* *Jamás tantos muertos y otros poemas*, 2008

**Romano**
* *Los cuadernos de N*, 1994
* *Opiana*, 2015

## Premioj kaj rekonoj 
* Premio vida y obra, 2010

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* *Los cuadernos de N*
* Encuentro con Nicolás Suescún.?
*https://www.bibliotecadigitaldebogota.gov.co/resources/2044564/ 

* 

Kategorio:Kolombiaj verkistoj
Lagos (stacidomo)

**Lagos** () estas la okcidenta finstacio de la linio de  Algarve, kiu priservas la urbon Lagos, en Distrikto Faro, en Portugalio. Ĝi malfermiĝis la . La konstruaĵo estis anstataŭigita per nova strukturo en 2003.

## Bildgalerio 

Nova fervoja stacidomo en Lagos (Portugalujo) 001.jpg|Ekstere
2017-09-28 Forecourt of Lagos railway station (1).JPG|Enirejo
2017-09-28 Ticket office and waiting room, Lagos railway station (1).JPG|Interne

## Vidu ankaŭ 
* Lagos (Portugalio)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Lagos (Portugalio)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Setúbal (stacidomo)

**Setúbal** () estas stacio sur la Linio de Sudo, priservanta la urbon Setúbal, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Estação Ferroviária de Setúbal 01.jpg|Ekstero
Estação Ferroviária de Setúbal. 06-19.jpg|Kajoj
Takargo 1565 (51036008978).jpg|Vartrajno

## Vidu ankaŭ 
* Setúbal
* Setúbal-Mar (stacidomo)
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 
* 

maldekstra|280ra|eta|Setúbal sur Linha do Sul

Kategorio:Setúbal
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
László Radácsi

**László Radácsi** [lAslO radAĉi], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Radácsi László** estis hungara ekonomikisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Debrecen.

## Biografio 
 akiris diplomon en Universitato Károly Marx en 1994, li doktoriĝis (Ph.D.) samloke en 2001. Post la diplomo li instruis en la universitato komence kiel asistanto. Li estis levita docento en 2001. Li iĝis vicrektoro de la Ekonomia Universitato (Budapeŝto) en 2020. Li ricevis ŝtatan premion en 2012 kaj havas 3 idojn.

## Elektitaj libroj 
* *Vállalati etika* (kunaŭtoro, 1996)
* *Aranykalitkában - Fiatal vállalatvezetők a rendszerváltás utáni Magyarországon* (kunaŭtoro, 2006)
* *Üzleti és civil szervezetek együttműködése Magyarországon* (2016)
* *Felelős és fenntartható vállalat* (2021)

## Vidu, aŭdu ankaŭ 
* video
## Fontoj 
* biografio hungare kun foto
* datenoj kun foto
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Beja (stacidomo)

**Beja** () estas fervoja stacio de la Linio de Alentejo kaj la Branĉo de Moura, kiu priservas la urbon Beja, en Distrikto Beja, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Estação de Beja Vista da Rua (5009981566).jpg|Ekstero
Estação de Beja Vista da Gare (5009375761).jpg|Kajoj
Estação de Beja (5012342322).jpg|Horloĝo

## Vidu ankaŭ 
* Beja (Portugalio)

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Beja (Portugalio)
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Cais do Sodré (stacidomo)

**Cais do Sodré** [ˈkajʒ ðu suˈðɾɛ] () estas interŝanĝostacio en la civila paroĥo de Misericórdia, en la municipo Lisbono, funkcianta kiel finstacio de la antaŭurba itinero al la feria urbo Cascais.

## Bildgalerio 

Bahnhof Lissabon Cais do Sodre.jpg|Fasado
Cais do Sodré train station 02.jpg|Interno
Art Deco Watch (10658068344).jpg|Horloĝo "Art Déco"
Carris tram 547 @ Cais do Sodré.jpg|Tramo

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* CP Urbanos de Lisboa
* Metroo de Lisbono
* Tramtransporto en Lisbono

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Péter Rajkovics

'*** [rajkoviĉ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Rajkovics Péter*' estas slovakia hungara ekonomikisto, ĵurnalisto, fotisto.

 naskiĝis  en Dunajská Streda.

## Biografio 
 apartenis al la hungara minoritato en Ĉeĥoslovakio, post ties ĉeso al Slovakio. Li akiris diplomon en Budapeŝta Ekonomika kaj Ŝtatadministra Universitato. Hejmenveninta li ricevis ekonomiajn taskojn. En la 2010-aj jaroj li estis ankaŭ ĵurnalisto kaj redaktoro en pluraj gazetoj loke. En 2020 li prezentis sin kiel fotisto.

## Elektitaj kontribuoj 
*

## Fontoj 
* datenoj hungare kun foto (legebla pli malsupre)
* Hungarlingva Vikipedio

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj ekonomikistoj
Kategorio:Hungaraj ĵurnalistoj
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj fotistoj
Kategorio:Ĉeĥoslovakiaj hungaroj
Kategorio:Slovakiaj hungaroj
Benfica (stacidomo)

**Benfica** () estas fervoja stacio situanta en la urbo Lisbono. Ĝi estas servata de la Linioj de Sintra kaj Azambuja. Ĝi estas funkciigata fare de Comboios de Portugal kaj administrata fare de Infraestruturas de Portugal.

## Bildgalerio 

Benfica train station from Rua Venezuela.JPG|Ekstero
Estação Ferroviária de Benfica2.JPG|Nomŝildo
Estação de Benfica.JPG|Insula kajo

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Bolleville (Seine-Maritime)

**Bolleville**  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Seine-Maritime* - jen france, prononco [] , borde de la Manika Markolo - kaj en la regiono Normandio (france *Normandie* []). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Havre kaj al la kantono ''''. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
EMMA por Paco

La **EMMA por Paco** (, EMMA estas akronimo de , Eŭropa Mediteranea Muzika Akademio) estas internacia neprofitocela organizaĵo por la antaŭenigo de paco per muzika kultura diplomatio kaj eduko en Eŭropo, la Proksima Oriento kaj la mediteranea regiono . 

## Historio 
EMMA por Paco estis fondita fare de Paolo Petrocelli en 2012 . En oktobro 2013, EMMA por Paco estis oficiale lanĉita ĉe la 13-a monda pintkunveno de pacpoetoj de la Nobelo (angle Nobel Peace Poets) en Varsovio, Pollando . 

Itala dirigento Riccardo Muti estis nomita Honora Prezidanto . 

## Agado 
La celo de EMMA por Paco estas promocii muzikon kiel ilo por diplomatio per kunlaboro kun internaciaj instituciaj partneroj kiel la organizaĵoj de Unuiĝintaj Nacioj (precipe Unesko, UNICEF kaj UNHCR) kaj la Monda Pintkunveno de Nobel-Premioj pri Paco . EMMA ankaŭ estas aktiva en individuaj partnerlandoj kun la subteno de naciaj organizaĵoj, same kiel organizado de koncertoj en gravaj ejoj kaj muzikfestivaloj tra en la regiono .

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Internaciaj kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Kultura diplomatio
Kategorio:Ne-profitaj organizaĵoj en Italio
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2014
Litova Kultura Instituto

La **Litova kultura instituto** () estas nacia kultura organizaĵo establita de la Ministerio pri Kulturo de la Respubliko Litovio, kiu plifortigas la rolon de la litova kulturo en la mondo. La Fondaĵo intence prezentas litovan kulturon kaj profesian arton eksterlande kaj plibonigas la ŝancojn sur la internacia sceno por kulturaj profesiuloj kaj artistoj, same kiel por specialistoj kaj organizoj laborantaj en ĉi tiuj kampoj.

La Litova Instituto pri Kulturo plenumas sian agadon laŭ la temaj, regionaj kaj geografiaj prioritatoj skizitaj de la Ministerio pri Kulturo, kunlabore kun litovaj kaj eksterlandaj kulturaj profesiuloj kaj Kulturaj Ataŝeoj de la Respubliko Litovio.

La Instituto de Litova Kulturo estis establita en 2008. La sidejo estas sur Z. Sierakausko str. 15, Vilno . 

## Agadoj de la Instituto 
La Fondaĵo faras la sekvajn agadojn . 

## EUNIC-Membreco 
La Litova Kultura Instituto estas membro de transeŭropa reto, EUNIC (Naciaj Institutoj por Kulturo de Eŭropa Unio). Tiu ĉi reto kunigas 36 kulturajn organizaĵojn el Eŭropa Unio kaj Britio. La Litova Instituto de Kulturo funkcias rekte aŭ per reprezentantoj en 17 EUNIC-grupoj tra la mondo. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo
* Youtube-Kanalo de Litova Kulturinstituto

Kategorio:Internaciaj organizaĵoj
Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2008
Kategorio:Litova lingvo
Kategorio:Kulturo de Litovio
Kategorio:Ekstera politiko de Latvio
Contumil (stacidomo)

**Contumil** () estas fervoja stacio sur la linio de Minjo, kiu priservas la areon Contumil, en la urbo Porto, en Portugalio.

## Bildgalerio 

Contumil (8162761587).jpg|Dumnokte
E 214 in Contumil.jpg|Vaporlokomotivo
Testes Metro do Porto, Contumil (5175953720).jpg|Provtestado de metroo

## Vidu ankaŭ 
* Porto
* CP Urbanos do Porto
* Metroo de Porto

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Transporto en Porto
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Braço de Prata (stacidomo)

**Braço de Prata** () estas fervoja kruciĝejo en la nordoriento de la portugala ĉefurbo Lisbono en la Freguesia Marvila, situanta sur Linha do Norte inter la centra stacidomo Santa Apolónia kaj Gare do Oriente, la ĉefa longdistanca fervoja stacidomo de la urbo. Ĝi situas ĉe la vojkruciĝo de Linha de Cintura kun la ĉefitinero al Porto.

## Bildgalerio 

Estação ferroviária de Braço de Prata3.jpg|Stacidomo
Estação ferroviária de Braço de Prata1.jpg|Kajoj kaj vojoj
Estação ferroviária de Braço de Prata5.jpg|Nomo

## Vidu ankaŭ 
* Lisbono
* CP Urbanos de Lisboa

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Transporto en Lisbono
Kategorio:Fervojaj stacioj en Portugalio
Tajvana Akademio

**Tajvana Akademio** (, pinjine Táiwān Shūyuàn) estas ne-profitcelaj  publikaj institutoj kun la deklarita celo antaŭenigi mandarin lingvo (konata en Tajvano kiel Guóyǔ ()), tradicia ĉina skribo kaj esploro pri Tajvano-rilataj temoj. La Ministerio de Kulturo de la Respubliko de Ĉinia (ROC) establis la Tajvanan Akademion en 2011.

## Historio 
Kvankam la Respubliko Ĉinio gastigis ĉinajn lernejojn kaj kulturajn centrojn en fremdaj landoj dum multaj jaroj, la Tajvanaj Akademioj ludas pli centralizitan rolon de kontrolo de kultura diplomatio kun la Konsilio por Kulturaj Aferoj de la Plenuma Juano aliĝanta al la Konsilio por Transmaraj Komunumaj Aferoj , kiu tradicie nur okupiĝas pri transmara ĉino .  Kiel kandidato, eksprezidento Ma Ying-Jeou proponis la kreadon de la Tajvanaj Akademioj dum la 2008-datita Respubliko Ĉinio prezidant-elekto , kune kun 150 milionoj USD fonduso por krei premion similan al la Nobelpremio en Literaturo por la ĉina popolo . 

La Tajpea Ekonomia kaj Kultura reprezentanta buroo malfermis la unuajn tri Tajvanajn Akademiojn en Novjorko, Los-Anĝeleso, kaj Houston la 14-an de oktobro 2011.  Tuj, la nomo "Tajvana Akademio" estis kritikita fare de leĝdonantoj de la Kuomintango- partio kiu regante kiel "pejorativo" kaj "signifanta mem-lokigon", kontraste al nomo kiel ekzemple "Zhonghua Akademio" (), kiu emfazus pli larĝan reprezentadon de Han ĉina kulturo.  Respubliko Ĉinio Ministro de Kulturo Lung Ying-tai diris ke la Tajvanaj Akademioj nek konkuros nek kunlaboros kun Konfuceaj Institutoj de kontinenta Ĉinio por la momento.  La Konsilio por Kulturaj Aferoj citis la Tajvanajn Akademiojn kiel manieron peni registaran mildan povon kaj provizi "komprenon pri ĉina kulturo per unike tajvana vidmaniero" . 

Aldone al la tri Tajvanaj Akademioj establitaj en Usono, la Ministerio de Kulturo ankaŭ establis instancojn de la Tajvana Akademio en 64 landoj en septembro 2013.  Tiuj kontaktejoj konsistigas longperspektivajn interkonsentojn kun kunlaborantaj instruejoj por kunlabori en disvastigo de informoj rilataj al la Tajvana Akademio kaj reklamado de la programoj kiujn ĝi ofertas . 

## Agado 
La Tajvana Akademio havas buĝeton de $21.1 milionoj jare por sponsori stipendiojn por ĉinaj studoj kaj tajvanaj studoj kaj ankaŭ antaŭenigos akademiajn interŝanĝojn inter Tajvano kaj eksterlandoj . Planoj por cifereca biblioteko inkluzivas ĉefaĵon pri la insula indiĝena "ne-ĉina" kulturo.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Ministerio de Kulturo eksterlandaj oficejoj

Kategorio:Kulturaj organizaĵoj
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2011
Kategorio:Kulturo de Tajvano
Kategorio:Ekstera politiko de Tajvano
Kategorio:Norma ĉina lingvo
Reza Attaran

**Reza ATTARAN** (perse: رضا عطاران; naskiĝis la 10-an de majo 1968) estas irana aktoro, reĝisoro, scenaristo kaj kantisto. Li ricevis diversajn laŭdojn, inkluzive de tri Crystal Simorgh, kvin premioj Hafez, Irankinan Celebradon kaj tri premiojn de la Irana Asocio de Kinkritikistoj kaj Verkistoj.

## Frua vivo 
Attaran estis naskita en Maŝhado la 10-an de majo 1968. Li havas du pli aĝajn fratinojn kaj pli junan fraton kaj estas la tria infano en la familio. Attaran estas originale de Kaĥk. Li perdis sian patrinon en tertremo en Kaĥk.

## Filmografio
### Filmoj
### Televido 
### Rete 
## Premioj kaj nomumoj 
## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj
* 

Kategorio:Vivantaj homoj
Kategorio:Iranaj scenaristoj
Kategorio:Iranaj reĝisoroj
Kategorio:Iranaj aktoroj
Aurélia Németh

**Aurélia Németh,** laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Németh Aurélia** estis hungara skulptisto. Ŝia origina nomo estis (laŭ la hungarlingve kutima nomordo) *Fasching Aranka* kaj ŝia geedziĝa nomo estis *Németh Lászlóné*.

 naskiĝis  en Lengyeltóti, ŝi mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 estis unue disĉiplo de Zsigmond Kisfaludi Strobl, poste de Ferenc Laborcz. Inter 1963-1966 ŝi havis stipendion en Italio, dum en 1964 li ricevis ĉefpremion en internacia ekspozicio en Romo. Ŝi kreis precipe sakralajn figurojn aŭ malgrandajn skulptaĵojn el bronzoj kaj terakotoj en tradicia spirito kun realisma aspekto.

## Elektitaj sakralaj skulptaĵoj 
* ĉirkaŭ 30 skulptaĵoj pri Kristo aŭ pluraj sanktuloj el terakotoj, ŝtonoj aŭ lignoj en preĝejoj de Eger, Győr, Gyöngyös, Kaposvár, Lajosmizse, Eutin, Diósd, Kozármisleny kaj Budapeŝto
* 14 ceramikaj kalvarioj en preĝejo en Hort
* Tatabánya-Bánhida: Sankta Familio (1974)

## Elektitaj profanaj skulptaĵoj 
* busto pri arkitekto Gáspár Fábián ĉe preĝejo en Budapeŝto
* knaba koruso eta skulptaĵo, terakoto (1940)
* ina portreto (1981)

## Elektitaj solaj ekspozicioj 
* Romo (1963, 1982)
* Kaposvár (1974) 
* Munkeno (1975)
* Parizo (1977)
* Budapeŝto, Nagykőrös (1979)

## Elektitaj grupaj ekspozicioj 
* Budapeŝto (1959)

## Fontoj 
* biografio hungare 
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla pli malsupre)
* datenoj

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj skulptistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Verda muzo

, 1862]]
*, de Viktor Oliva; sceno el kafejo praga en 1901]]
**Verda muzo** (france: *la muse verte*, *la fée verte*) estas personigo de la absinttrinkaĵo per kio feliĉo kaj halucinoj sentiĝas kaj elvokiĝas. 

La origino de la termino *verda muzo/feo* ne estas plu tre klara. Verŝajne ĝin formis la brita bohemiano Oscar Wilde post troa konsumo. Multaj el la absinttrinkaĵoj en la 19-a jarcento, ankaŭ por kaŝi alkoholon de malbona kvalito, estis verdigitaj per kupraj komponaĵoj.

De Oskar Wilde venas ekz. jena fama citaĵo pri la absinto: *After the first glass, you see things as you wish they were. After the second, you see things as they are not. Finally, you see things as they really are, which is the most horrible thing in the world.*  

Preskaŭ cent jarojn absinto estis malpermesita en Eŭropo. Kaj eĉ nun multaj asocias la terminon absinto kun blindiĝo, frenezo kaj frua morto.

## Literaturo
; malnovaj fontoj
* 1857? : Edmond Bourgeois, "À Musset" che p. 61; angla versio ĉe Baker (2001) p. 62 ("the green-eyed muse")
* 1863 : Jules-Michel Ferdinand Moreau, *De la liqueur d'absinthe et de ses effets'' (Parizo: F. Savy) titolo ("L'absinthe, c'est la muse verte des poëtes")
* 1890 : Marie Corelli, *Wormwood* (3 volumoj, Londono: Richard Bentley) vol. 1, pp. 254, 261 ("the Fairy with the Green Eyes", "the green fairy")
* 1895 : Paul Verlaine, *Confessions* (Parizo: La Plume)pp. 147-148, 241 eldono de 1899 ("Un seul trait de l'atroce sorcière verte [quel imbécile l'a donc magnifiée en fée, en Muse verte ?]", p. 148) 
* 1920 : George Saintsbury, *Notes on a cellar book* (Londono: Macmillan) pp. 135-145 ("Green Muse", p. 137)
* 1920 : "La mort de Pelloquet" in Raoul Ponchon, *La Muse au cabaret* (Parizo: Fasquelle) La Muse au cabaret/La Mort de Pelloquet (p. 201) ("Un de ces bohèmes Par la «Muse verte» grisés")
* 1922 : James Joyce. *Ulysses* (Parizo: Shakespeare & Co.) p. 43 eldono 1925 ("His breath hangs over our saucestained plates, the green fairy's fang thrusting between his lips ... Green eyes, I see you. Fang, I feel")

; pli novaj fontoj
* Phil Baker, *The Book of Absinthe: A Cultural History*. Novjorko: Grove Press, 2001 
* Marie-Claude Delahaye, *Absinthe, histoire de la fëe verte*. Parizo: Berger-Levrault, 1987
* Marie-Claude Delahaye, "Grandeur et décadence de la fée verte" ĉe *Histoire, Économie et Société* vol. 7 (1988) pp. 475-489 JSTOR
* Marie-Claude Delahaye, *Absinthe, muse des poètes*. Auvers-sur-Oise, 2000. ISBN 978-2-9515316-0-4
* Marie-Claude Delahaye, Benoît Noël, *Absinthe, muse des peintres*. Parizo, 1999

## Notoj
Vyžlovka

**Vyžlovka** () estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio proksimume 31 kilometrojn sudoriente de la centro de Prago kaj 10 kilometrojn oriente de Říčany. Vivas ĉi tie  (). Nordokcidente de la municipo troviĝas belvedero Skalka, konstruita en la jaroj 2011–2012, el kiu eblas vidi Bohemian mezmontaron, Ještěd aŭ Gigantmontaron.

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1358.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Vyžlovka, hotel Vyžlovka.jpg|Hotelo Vyžlovka
Koupaliště Vyžlovka - panoramio (3).jpg|Baniĝejo Vyžlovka
Vyžlovka, kaple.jpg|Kapeleto de sankta Venceslao
Vyžlovka, pomník.jpg|Monumento al viktimoj de la 1-a kaj la 2-a mondmilitoj
Rozhledna Skalka.jpg|Belvedero Skalka, drakiado 2019

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Výžerky

**Výžerky** estas municipo troviĝanta en distrikto Prago-oriento, en Mezbohemia regiono, en Ĉeĥio proksimume 35 kilometrojn sudoriente de la centro de Prago kaj 16 kilometrojn oriente de Říčany. Vivas ĉi tie  (). 

## Historio 
La unua skribmencio pri la vilaĝo devenas el la jaro 1339.

## Loĝantaro 
## Pluaj fotoj 

Detail štítu domu, Výžerky.JPG|Ŝildo de domo
Pomník padlým, Výžerky.JPG|Monumento al falintoj en la 1-a mondmilito
Stodola, Výžerky (001).JPG|Garbejo
Průčelý domu, Výžerky.JPG|Fasado de domo
Hospoda, Výžerky.JPG|Gastejo
Zvonička, Výžerky.JPG|Sonorilejo

Kategorio:Municipoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Prago-oriento
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Viktor Oliva

**Viktor OLIVA** (naskiĝinta la  en Nové Strašecí, mortinta la  en Prago) estis ĉeĥa grafikisto, pentristo kaj afiŝartisto de secesistilo. En Parizo li flegis la bohemiismon.
## Vivo kaj agadoj
Oliva ekstudis en la aĝo de 17 jaroj ĉe la Akademio de vidaj artoj Prage ĉe la pentristo kaj restaŭristo František Sequens, antaŭ iro Munkenon Munkene li aliĝis al la ĉeĥa porartista societo "Škréta", kiel Luděk Marold kaj Alfons Mucha.

En 1888 Oliva estis allogita kiel multo da aliaj de Montmartre; li vivis plurajn jarojn en Parizo kaj amikiĝis tie kun la samlandanoj Mikoláš Aleš, Jakub Arbes kaj Karel Vítězslav Mašek. Oliva ankaŭ entuziasmiĝis pri balonveturo: en 1891 li ĉeestis flugon de la balonpioniro Louis Godard: veturo ilia kondukis de Prago ĝis la Balta Maro. Ĉi-prie li verkis romanon kiun eldonis la eldonejo de J. R. Vilímek.
 
Reveninte patrujen li fariĝis, en 1897, bildredaktoro ĉe la gazeto "Zlatá Praha" kaj la enciklopedio *Ottův slovník naŭčný*. Por la leksikono li laboris dum 19 jaroj. Tiam li ankaŭ konatiĝis kun Anna Adamcová kiu edzigis lin kaj naskis filon Viktor. Sed Anna forlasis lin ne mallonge poste pro konatiĝo kun kantisto kaj la pentristo devis sole eduki la idon. 

Pli ol kvarona jarcento Oliva  estis tre kreiva pasigante multe da tempo kun la longjara amiko kaj vaganta verkisto Josef Kořenský kies vojaĝrakontojn li ilustris. 

Oliva estis multflanka grafikisto por praktikaj aferoj. Li dejznis librojn, ekslibrisojn kaj reklamilojn, sed ankaŭ pentris pejzaĝojn kaj scenejajn dekoraciojn por teatroj. Krome multas liaj plafonbildoj ekz. por la Burĝa domo de la societoj *Měšťanská beseda* en Pilzeno. Lia plej fama bildo *Piják absintu*) de 1901 pendas en la praga kafejo Slavia kaj montras la verdan muzon. Jen titoloj de aliaj famaj verkoj: *Damo ruĝe*, *Damo blanke* (Anna Karenina), * V lázních*, *Panjo Slavia* kaj *Adiaŭo*.

Li estis entombigita sur  tombejoj Olšany de Prago.

## Verkoj (elekto) 
* 1889: librobildoj por verko de Svatopluk Čech: *Pravý výlet pana Broŭčka do měsíce* 
* 1895/96: afiŝo *Topičův salon*
* 1901: *Piják absintu*

Oliva BroucekMesic str043cs.JPG|*Pravý výlet pana Broŭčka do měsíce* (1889)
Viktor Oliva Topicuv Salon 1895.jpeg|*Topičův salon* (1895)
Viktor Oliva Tobicuv Salon 1896.jpg|*Topičův salon* (1896)
Nástropní malba Viktora Olivy - Velký sál Měšťanské besedy v Plzni.jpg|plafono de *Měšťanska Beseda*, Pilzeno
Viktor Oliva Im Heilbad.jpg|* V lázních* (kuracbaneje)
The Absinthe Drinker by Viktor Oliva.jpg|la absintulo

## Eksteraj ligiloj
* artfacts.net 
* artnet.de
* Vikifontaro

## Notoj
Kategorio:Ĉeĥaj pentristoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en 1861
Kategorio:Mortintoj en 1928
Kategorio:Mortintoj en Prago
Martin Müller (filologo)

**Martin MÜLLER** (naskiĝinta la  en Eischleben, mortinta en 1953 en Bückeburg) estis germana pedagogo, lernejestro, membro de la Konfesanta Eklezio kaj kolektisto. Liaj postlasitaĵoj nomitaj "China-Sachen" gravis kiel konekse inter Eŭropo (konkrete: Eosta Prusujo) kaj Orienta Azio; temokompleksoj enhavas i.a. studentan kulturon, kristanismon, etnologion, etikon, antropologion.

## Vivo
Estante filo de superintendanto li pasigis la abiturientan ekzamenon ĉe Ernestinum-gimnazio. Li studis ĉe la universitatoj de Kilo, Heidelberg, Munkeno kaj Vroclavo estante membro de la korporacio Wingolf. Doktoriĝo sukcesis en 1901 en Kiel pri filologio. La temo de lia disertacio estis *Über die Stilform der altdeutschen Zaubersprüche*. Müller ne fariĝis pastoro sed instruisto pri geografio. Li instruis la germanan lingvon, historion kaj geografion. La unua dungo estis en Flensburg; en 1907 li forvojaĝis al Ŝanghajo kie li iĝis fine de 1908 lernejestro. 
## Notoj
Kategorio:Germanaj pedagogoj
Kategorio:Lernejestroj
Kategorio:Naskiĝintoj en 1875
Kategorio:Mortintoj en 1953
Fongueusemare

''''*  estas komunumo de Francio. Ĝi situas en la departemento *Seine-Maritime* - jen france, prononco [] , borde de la Manika Markolo - kaj en la regiono Normandio (france *Normandie* []). Laŭ la stato de  en la komunumo vivis  sur areo de  kvadrataj kilometroj, kio rezultigas loĝdenson de  loĝantoj/km². Administre la komunumo apartenas al la arondismento Le Havre kaj al la kantono *''. 

La teritorio havas komunan limon kun . 

eta|maldekstra|250ra|

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Seine-Maritime

## Eksteraj ligiloj 
*  () 

Kategorio:Komunumoj de Seine-Maritime
Pathankot

**Pathankot,** panĝabe: **ਪਠਾਨਕੋਟ** estas urbego kaj municipo en nordokcidenta Barato, en la norda parto de subŝtato Panĝabo (Barato), en la samnoma distrikto, kie ĝi estas ties sidejo.
eta|maldekstre|

## Demografio 
Laŭ takso en 2015 Pathankot havis  da loĝantoj kun legoscio 89%, signife pli alta, ol la landa averaĝo. 

## Geografio 
Pathankot situas en montaro Sivalikoj laŭ rivero en averaĝa alteco de 332 metrojn laŭ la marnivelo. Gurdaspur troviĝas 39, Batala 64, Amritsar 61, Hoŝiarpur kaj Ĝamuo po 86, Ĝalandar 80, Ludiana 151, subŝtata ĉefurbo Ĉandigaro 202, tutlanda ĉefurbo Delhio 431, Mumbajo 1504, Kolkato 1654 kilometrojn (aere) https://www.distancefromto.net/.

## Historio 
Pathankot estis menciita plej frue kiel "Aŭdumbara", el tiu periodo estis trovitaj moneroj. En la mezepoko inter la 11-a kaj 16-a jarcentoj Pathankot estis ĉefurbo de ŝtato Nurpur. Ekde 1947 post longaj diskutoj tiu areo iĝis parto de Barato kaj ne de Pakistano.

## Ekonomio 
Pathankot estas komerca nabo en nordokcidenta Barato, tie renkontiĝas varoj el Himaĉal-Pradeŝo, Ĝamuo kaj Kaŝmiro kaj Panĝabio. Historie la lignokomerco ludis gravan rolon en la ekonomio. 

## Religioj 
En Pathankot vivas ĉefe hinduoj (89%), poste sikoj (8%), kristanoj (preskaŭ 2%), iomete ankaŭ aliaj.

## Edukado 
En Pathankot pluraj altlernejoj funkcias.
eta|maldekstre|

## Lingvoj 
En Pathankot la plej ofta lingvo estas la panĝaba, sed estas uzataj ankaŭ la urdua, hindia kaj  dogra lingvoj.

## Klimato 
La klimato en Pathankot estas subtropika. Jare pluvas averaĝe po 1335 mm. En ĉiuj monatoj pluvas iomete, tamen pro la musono tre ofte inter julio-septembro. La temperaturo varias inter 20-29 °C, la averaĝa jara temperaturo estas 23 °C.
eta|

## Trafiko 
Stacidomo de Pathankot akceptas 3 fervojajn liniojn el Ĝamuo, Gurdaspur kaj Ĝalandar. 4 ĉefvojoj kaj kuras al la urbego, kie aparta fervoja kaj voja pontoj helpas la trafikon. La armea flughaveno, kiu estis atakita en 2016, situas apud la urbo kun kelkaj enlandaj civilaj flugoj. La internacia flughaveno ĉe Amritsar troviĝas. Enurbe ankaŭ :en:auto rickshaw kaj :en:cycle rickshaw liveras la pasaĝerojn. 

## Vidindaĵoj 
* pluraj preĝejoj
* fortikaĵo konstruita en 1505, nun ruino

## Fontoj 
* WikiTrans

Kategorio:Urboj de Barato
Kategorio:Urboj de Panĝabo (Barato)
Instituto Guimarães Rosa

alternative=emblemo|eta|267x267ra|emblemo
[eta|270x270ra|Instituto Guimarães Rosa Centro en Italio, en [Romo]]
La **Instituto** **Guimarães Rosa** (, akronime **IGR**) estas kultura organizaĵo kiu estas subtenata de la Brazila Ministerio pri Eksteraj Aferoj kaj estas sub la jurisdikcio de la brazilaj diplomatiaj misioj en la gastiganta lando por la plenumo de la brazila kultura diplomatio eksterlande .

Ĝi estas brazila registara organizaĵo dediĉita al la eksteraj kulturaj kaj edukaj rilatoj de la lando kun la cetero de la mondo, inkluzive de alcentrigado de la promocio de la portugala lingvo kaj la disvastigo de brazila kulturo.

Antaŭe ĝi estis konata kiel la **Brazila Kultura Centro** (*Centro Kultura Brasileiro*).  Ĝi estis kreita laŭ la modeloj de institucioj kiel la Goethe Institut (Germanio) kaj la Cervantes Instituta (Hispanio). 

La adreso de la ĉefsidejo estas: Ministério das Relações Exteriores Esplanada dos Ministérios Bloco H - Palácio Itamaraty Anexo II - Sala 11 Braziljo, DF - Brazilo - 70170-900. 

Estas 21 Brazilaj Kulturaj Centroj tra la mondo, 12 el kiuj estas en Ameriko, 3 en Eŭropo, 6 en Afriko. Jen la listo de la landoj: Angolo, Bolivio, Kaboverdo, Ĉilio, Kolombio, Kostariko, Dominika Respubliko, Ekvadoro, Salvadoro, Finnlando, Germanio, Gvineo-Bisaŭo, Gujano, Haitio, Italio, Libano, Meksiko, Mozambiko, Nikaragvo, Panamo, Paragvajo, Peruo, Santomeo kaj Principeo, Sud-Afriko, Hispanio, Surinamo, Usono, Urugvajo kaj Venezuelo .

Novaj centroj estas starigitaj en: Dilo, Gvatemalurbo kaj Tunizo. 

La centro ankaŭ faras testojn por akiri la Atestilon pri Scipovo en la Portugala kiel Fremdlingvo - CELPE-Bras .

## Celoj 
Ĝiaj respondecoj inkluzivas:

* promocii la portugalan lingvon;
* intertrakti interkonsentojn en la amplekso de kulturaj kaj edukaj rilatoj;
* disvastigi informojn ekstere pri brazila arto kaj kulturo;
* promocii Brazilon eksterlande; Ĝi estas
* kunordigi la partoprenon de la brazila registaro en internaciaj organizaĵoj kaj renkontiĝoj rilataj al aferoj sub ĝia respondeco.

## Historio 
Rede Brasil Cultural, antaŭe konata kiel *Rede Brasileira de Ensino no Exterior* , ekzistas jam de 50 jaroj: la unua Brazila Kultura Centro estis malfermita en 1962, en Limo, kaj la unua elekto de kandidatoj por la Lektora Programo okazis en 1965. Ekde tiam, pluraj Kulturaj Centroj estis kreitaj. Kelkaj el ili, post periodo asociita kun la brazila registaro, iĝis aŭtonomiaj institucioj, kiel ekzemple la Instituto de Cultura Brasil-Colombia kaj la Instituto Brasileiro Ecuadoriano de Cultura.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* http://redebrasilcultural.itamaraty.gov.br/ 
* Historio de la kulturaj centroj kaj institutoj, en la portugala

Kategorio:Kultura diplomatio
Kategorio:Ekstera politiko de Brazilo
Kategorio:Kulturo de Brazilo
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1962
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 2022