open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Arkturo

**Arkturo** aŭ **Arktur** (), konata laŭ la nomaro de Bayer kiel **Alfo Bovista** (latine: ***Alpha Bootis***, ***α Boo***), estas ruĝa giganta stelo, fine de sia vivo, la plej brila de la konstelacio de la Bovisto.

[eta|maldekstra|Komparo inter la grandeco de Arkturo kaj de la [suno.]]
La diametro de Arkturo estas 20-foje pli granda ol tiu de la Suno. Ĝia videbla magnitudo estas -0,04 kaj ĝia distanco al la suno egalas 37 lumjarojn.

Arkturo estas unu el la plej helaj steloj de la norda duonsfero. Sed kvankam ĝi eligas 180-foje pli da energio ol la suno, ĝi ŝajnas nur 110-foje pli hela, ĉar granda parto de ĝia lumo konsistas el infraruĝa radiado, kiun la homa okulo ne vidas.

## Etimologio 
La nomo devenas de la malnova greka vorto *"Arktouros"*, kies signifo estas *"vartisto de la urso"* pro la proksimeco al la Granda kaj Malgranda Ursinoj.

## En la ĉielo 
[eta|maldekstra|180px|Kiel trovi Arkturon kaj la [Polusa Stelo|Polusan Stelon per la Granda Ursino]]
Plilongigante la "voston" de la Granda Ursino oni facile trovas tiun brilan, oranĝkoloran stelon. Tio estas por nefakuloj, oni supozas, ke la Granda Ursino aŭ la *Granda Ĉaro* estas kvazaŭ ĉaro formata de kvadrato (kvar steloj), kiu estas haŭlata de tri muloj, kiu faras ian kurbon (arkon), do, se oni sekvas la direkton de tiuj tri "muloj" oni atingas Arkturon.
Sanary-sur-Mer

**Sanary-sur-Mer** (provenclingve ) estas franca komunumo ĉe la Mediteraneo en departemento Var, regiono Provenco-Alpoj-Bordo Lazura.

## Geografio 
Sanary estas urbeto ĉe la mediteranea bordo proksime de Toulon oriente kaj Bandol okcidente.

## Historio 
Sanary estis fondita en 1035 kiel *San Nazari*. En 1890 la origina, provenca nomo estis ŝanĝita al Sanary-sur-Mer.

eta|maldekstra|altdekstre|Memortabulo por la germanaj kaj aŭstraj fuĝintoj
Post la Nazia potencopreno en Germanio multaj elmigrintoj kaj fuĝintoj venis en la mediteranean urbeton, inter ili Bertolt Brecht, Ferdinand Bruckner, Franz Theodor Csokor, Albert Drach, Lion Feuchtwanger, Bruno Frank, Walter Hasenclever, Franz kaj Helen Hessel, Alfred Kantorowicz, Hermann Kesten, Egon Erwin Kisch, Arthur Koestler, Annette Kolb, Golo Mann, Heinrich Mann, Klaus Mann, Thomas Mann, Ludwig Marcuse, Erwin Piscator, Joseph Roth, Franz Werfel und Alma Mahler-Werfel, Arnold Zweig, Stefan Zweig.

## Vidindaĵoj 
* *Kapelo Notre-Dame-de-Pitié*: konstruita en 1560 sur monteto okcidenta, bela elrigardo trans la golfo de Sanary kun la fonaj montetoj de Toulon ĝis la insuloj Îles des Embiez, hinter denen sich die Anhöhen des Cap Sicié erheben.
* *Preĝejo Saint Nazaire*: konstruita fine de la 19-a jarcento en stilo de nov-gotiko, anstataŭis la malnovan romanikan preĝejon el la 16-a jarcento.
eta|maldekstra|altdekstre|La turo *"romia"*
* La *Tour "romane"* estis konstruita en la mezepoko.

## Ĝemelaj urboj 
Sanary estas ĝemelita kun
* Luino en Italio
* Kościerzyna en Pollando
* Bad Säckingen en Germanio
* Purkersdorf en Aŭstrio.

## Literaturo 
* Barthélemy Rotger u.a.: *Sur les pas des Allemands et des Autrichiens en exil à Sanary, 1933 - 1945*, Eld. Ville de Sanary sur Mer, 2004 ISBN 2-9506150-2-3 (120 p.) Trilingva (fr, de, en). Bona resumo kaj koncizaj portretoj pri multaj ekzilintoj (ankaŭ pri malplikonataj).
* *Exil am Mittelmeer. Deutsche Schriftsteller in Südfrankreich von 1933-1941.* Eld.: Ulrike Voswinckel kaj Frank Berninger. Allitera Verlag, 2005, ISBN 3-86520-113-X (de)

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Var
* Ollioules - Sanary-sur-Mer (stacidomo)

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la urbo (france)

Kategorio:Komunumoj de Var
Kategorio:Provenco
Cejkov

eta|dekstra|330ra|Cejkov situas en la plej griza regiono
**Cejkov,** hungare **Céke** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.

## Bazaj informoj 
* Areo: 21 km²
* Supermara alteco: 172 m
* Loĝantaro: 1200
* Poŝtkodo: 076 05
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Cejkov situas laŭ flankovojoj. Trebišov troviĝas 19 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La vilaĝo mem menciiĝas en 1381 en formo *"Cheke"*, en 1404 fortikaĵo malkonstruiĝis laŭ ordono de Sigismondo la 1-a (Sankta Romia Imperio). En 1439 tamen bienulo Marteno Cékei akiris kaj rekonstruis ĝin. En 1670 oni bruldetruis la vilaĝon. En 1831 la loĝantoj partoprenis en ribelo ĥolero. En 1910 loĝis en Céke 1029 da homoj, (905 hungaroj, 112 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Céke apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Céke rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Cejkov 1239 da homoj, (1200 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* greko-katolika preĝejo de 1805
* restaĵo de fortikaĵo
* mineralakvaj fontoj

## Eksteraj ligiloj 
* Cejkov en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Svätá Mária

**Svätá Mária** (svetA mAria), hungare **Bodrogszentmária** estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La hungaroj uzas ankaŭ la formon *Szentmáriafölde*. Ankoraŭ Pavlovo apartenas al la municipo ekde 1956.
  
## Situo 
Svätá Mária situas sur ebenaĵo, laŭ maldekstra bordo de Bodrog, laŭ ĉefvojo Slovenské Nové Mesto-Kráľovský Chlmec. La lasta troviĝas 10&nbsp;km.
  
## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko kaj en la bronzepoko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1261 en formo *"Villa Sancte Marie"*. La kampoj longe apartenis al episkopejo de Eger. En 1910 loĝis en Bodrogszentmária 348 da homoj, (plejparte hungaroj). Ĝis Traktato de Trianon Bodrogszentmária apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Kráľovský Chlmec, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. En 1924 inundo okazis. Inter 1938-1944 Bodrogszentmária rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Svätá Mária 578 da homoj, (506 hungaroj kaj 70 slovakoj).
 
## Vidindaĵo 
* pilgrimloka kapelo de 1995

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Guggisberg

**Guggisberg** estis ĝis la 31-a de decmebro 2009 komunumo de la iama distrikto Schwarzenburg kaj ekde la 1-a de januaro 2010 de la administra distrikto Berno-Mezlando en Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis 1602 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
eta|maldekstra|150ra|Monteto en Guggisberg
Guggsiberg situas en la bernaj Antaŭalpoj en montara kamparo en la tiel nomita *Schwarzenburgerland*. En okcidento la rivero Sense, alfluanto de Saane, formas la limon kun Kantono Friburgo.

Al Guggisberg apartenas krom Guggisberg mem ankaŭ la municipoj Riffenmatt-Schwendi, Kriesbaumen, Riedstätt, Kalchstätten, Hirschmatt-Laubbach, Riedacker, Sangernboden kaj Ottenleuebad.

La najbaraj komunumoj estas en nordo Wahlern, en oriento Rüschegg kaj en sudo Oberwil im Simmental situantaj ĉiuj en Kantono Berno, kaj en okcidento en Kantono Friburgo Plaffeien kaj Alterswil.

## Trafiko 
Guggisberg estas ligita per diversaj poŝtaŭtolinioj kun Schwarzenburg kaj Friburgo. En sudo la Gurnigelpasejo konektas la komunumon al la Aro-Valo.

## Historio 
La unua skriba mencio de Guggisberg datiĝas el dokumento de la jaro 1148 de la papo Eŭgeno la 3-a kiel *Cucansperc*. En la jaro 1423 per aĉeto Guggisberg fariĝis po egalaj duonoj posedaĵo de Berno kaj Friburgo. Tio validis ĝis post la Helveta Revolucio en la jaro 1803, kiam Guggisberg estis reunigita kaj fariĝis komplete parto de Kantono Berno.

## Kanzono de Guggisberg 
La fama melankolia popolkanzono de Guggisberg estis menciita unuan fojon en la jaro 1741. Per la interpretado de la kantisto Stephan Eicher en 1989 la kanzono atingis tutmondan konatecon.

## Esperanto-Movado 
En la municipo Sangernboden en Guggisberg la 1-an kaj 2-an de novembro 2008 okazis svisa familia renkontiĝo sub aŭspicio de Svisa Esperanto-Societo.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Guggisberg 
* Guggisberg en la Historia Leksikono de Svislando
Qeqertarsuaq

**Qeqertarsuaq** (dane **Godhavn**) estas urbo en provinco Norda Gronlando sur Disko-insulo en Grenlando. La setlejo apartenas al grenlanda administra distrikto Kitaa. En la ĉefloko vivas ĉirkaŭ 1000, en Kangerluk - apartenante al la komunumo - ĉirkaŭ 40 homoj.

La komunumo Qeqertarsuaq situas sur suda parto de Disko-insulo. La komunumon fondis en 1773 la balenĉasisto Svend Sandgreen.

Kategorio:Urboj de Gronlando
Disko-insulo

eta|100px|Situo de Disko-insulo antaŭ Grenlando
**Disko-insulo** (, „granda insulo“) kun surfaco de  (por komparo: Mallorca , Korsiko ) situas ĉirkaŭ  okcidente de Ilulissat antaŭ la okcidentaj bordoj de Gronlando en la Disko-golfo ().

La montoj de la disko estiĝis antaŭ 55 ĝis 65 milionoj da jaroj el ruĝetaj bazaltoj, la plej alta pinto altas , la averaĝa alto . La ĉiamfrosta grundo de la insulo ebligas kreskon de nur tundro-vegetaĵo, agrikulture uzeblaj grundoj kaj eĉ arboj ne ekzistas. La interno de la Disko-insulo estas kovrata grandparte per  („Granda glaĉero“). Supre de  situas la pli malgranda -glaĉero.

La Disko-insulo estas rare loĝata, sur ĝi ekzistas nur du konstante loĝataj komunumoj. La plej granda komunumo estas Qeqertarsuaq () kun ĉirkaŭ  loĝantoj en la sudo. Ĉ.  norde de tio situas la inuita komunumo  kun 50 loĝantoj, kiuj vivtenas sin per ĉasado, fiŝkaptado. Ĝis la 1970-aj jaroj ekzistis ankoraŭ en nord-oriento la karbo-mineja komunumo Qullissat. Post fermo de la minejo, la loĝantoj translokiĝis al Qeqertarsuaq.

Interesa estas la Disko-insulo pro ties fosilioj kaj geologiaj formoj.

La insulojn ekloĝis inuitoj, la unua alveninta eŭropano estis Eriko la ruĝa.

Kategorio:Insuloj en Gronlando
Sangernboden

## Pri la municipo 
**Sangernboden** estas municipo de la komunumo Guggisberg en la distrikto Schwarzenburg, Kantono Berno, Svislando. Ĝi havis proksimume 300 loĝantojn je la 31-a de decembro 2007.

## Geografio 
Sangernboden situas en la sudo de Guggisberg ĉe la bordo de la rivero *Kalte Sense* la oriento el la du fontriveroj de Sense.

## Trafiko 
La vilaĝo situas ĉe la pasejvojo de la montpasejo Gurnigel de Kirchdorf en Kantono Berno al Plaffeien en Kantono Friburgo. Tra tiu pasejvojo veturas poŝtaŭto, kiu konektas la municipon al la svisa publika trafikreto. Sur tiu linio tamen trafikas en ĉiu direkto nur tri veturiloj tage.

## Turismo 
La regiono estas ŝatata por migrado kaj montbiciklado. En proksimeco de Sangernboden rekte sub la Gurnigelpasejo troviĝas ankaŭ la kuracbanejo kun sulfurakvo Schwefelberg-Bad.

## Esperanto-Movado 
eta|maldekstra|150ra|Infanoj dum la Familia Esperanto-renktontiĝo en Sangernboden
La 1-an kaj 2-an de novembro 2008 en Hotelo Hirschen en Sangernboden okazis la 1-a Svisa Familia Esperanta Renktontiĝo (SFERO) sub la aŭspicio de Svisa Esperanto-Societo. La renkontiĝo estas la unua de serio de renkontiĝoj por Esperanto-familioj kun infanoj, kiujn SES planas okazigi nun regule almenaŭ unufoje jare. La renkontiĝon en Sangernboden partoprenis 23 personoj el orienta kaj okcidenta Svislando, inter kiuj estis naŭ infanoj. Celo de la renkontiĝo estas ebligi unuflanke al gepatroj kun infanoj ĝui kaj partopreni en Esperanto-etoso kaj aliflanke krei amikecon inter la infanoj en Svislando, kiuj parolas denaske Esperanton aŭ utiligas la lingvon en sia familio. Post la sukceso la partoprenantaro decidis, ke SFERO okazu regule. La dua SFERO okazis en oktobro 2009 en Lenk en Simme-Valo.

## Eksteraj ligiloj 
* Retpaĝo de Sangernboden
* Retejo de Hotelo Hirschen en Sangernboden
* Retejo de la Sulfura Montobanejo supre de Sangernboden

Kategorio:Kantono Berno
Kategorio:Esperanto-movado en Svislando laŭ lokoj
Dragonja

**Dragonja** (itale *Dragogna*) estas rivero en Istrio en Kroatio kaj en Slovenio. La rivero longas 28 km kaj estiĝas per kunfluo de *Dragogna Grande* (el sudo) kaj de *Dragogna Piccolo* (el nordo) kaj alfluas la Adriatikon ĉe Piran. Dum la mezepoko, la rivero havis la nomojn Argaonte kaj Argaone. Dragonja formas parte la limon inter Kroatio kaj Slovenio.

Kategorio:Riveroj en Kroatio
Kategorio:Riveroj en Slovenio
Aras

[eta|280px|Araks proksime de Julfa-Iran (maldekstre [Irano, dekstre Naĥiĉevano).]]
**Araks**, aŭ **Aras**, **Arakso**, **Araso** (, ,  ,  aŭ , ) estas rivero kiu trafluas aŭ apudfluas Turkion, Armenion, Iranon kaj Azerbajĝanon. Ĝi longas 955 kilometrojn, havas la akvokolektan areon (basenon) de , tiel ĝi estas grava rivero de la Kaŭkazo.

## Priskribo 
Ĝi fontas en proksimo de la turkia Erzurum, ĝin alfluas sudoriente de Digor rivero Arpaçay. Ĝi fluas poste en proksimo de la malnova armena ĉefurbo Ani, poste tra la turka-armena limo kaj apudfluas la koridoron inter Turkio kaj la azerbajĝana de la eksklavo Naĥiĉevano. Post tio la Arakso fluas sur la irana-naĥiĉevana, poste sur la irana-armena limo, poste enfluas Azerbajĝanon, kiu kunfluas ĉe vilaĝo Sabirabad kun la pli granda Kura.

Ĝiaj dekstraj (sudaj) alfluantaj riveroj: Zangmar, Sariso, Ghotour, Haĝilar, Kalibarr, Ilghena, Darreh kaj Balha. Maldekstraj (nordaj) alfluaj riveroj: Ghareso, Arpaçay, Metsamor, Hrazdan, Azat, Vedi, Arpa, Vorotan, Voghdji, Megri, Ĥaĉin, Oĥĉi, Kuri kaj Kandlan. Alia alfluanto estas Kasagh.

## Vidu ankaŭ 
* Akvaĵoj en Azerbajĝano

Kategorio:Riveroj en Turkio
Kategorio:Riveroj en Armenio
Kategorio:Riveroj en Azerbajĝano
Kategorio:Riveroj en Irano
Kategorio:Landlimo de Azerbajĝano kaj Irano
Beauville

* Beauville, franca komunumo de Haute-Garonne
* Beauville, franca komunumo de Lot-et-Garonne

* *Beauville*, mezlonga belga filmo de Rudolf Mestdagh.
Bultenejo

eta|Monochrome BBS, bultenejo ankoraŭ funkcianta en januaro 2010.
**Bultenejo** aŭ **afiŝejo** estas komputila sistemo kun programo, kiu ebligas al uzantoj per telefonlineo kaj speciala terminalo, aŭ interreto kaj Telnet-terminalo uzi difinitajn servojn, kiel el- kaj al-ŝutado de dokumentoj aŭ programoj, legado de mesaĝoj, interŝanĝado de spertoj ktp. Multaj bultenejoj krome ebligas ekspedi kaj ricevi retpoŝton.

Bultenejoj estis plej popularaj inter la jaroj 1970 kaj 1995 kaj estis plej ofte gvidataj de volontuloj, kiuj ne havis komercajn celojn. Pro tio, ke la uzanto devis telefoni al la bultenejo kaj pro la altaj internaciaj telefontarifoj, tiaj iniciatoj ĉefe havis lokan sukceson. Post la populariĝo de Interreto la uzo de bultenejoj rapide malplifortiĝis.

La unua bultenejo de la mondo ekfunkciis la  en Ĉikago, Usono. La unua esperantlingva bultenejo estis tiu de la magazino *MONATO*, kiu ekestis la .

En 1984 estis kreita FidoReto (FidoNet), nekomerca komputila reto kunliganta bultenejojn. Nur malmulte el la nunaj membroj de FidoReto havas bultenejojn.

## Vidu ankaŭ 
* persona komputilo
* modemo
* baŭdo
* amatora radio
* Usenet
* TTT
* sistema administranto
* provizanto de retkonekto
* bildforumo
* retforumo
* interreta relajsa babilo

## Eksteraj ligiloj 
* Lista stron związanych ze starymi, lub wciąż działającymi BBS-ami  Paĝolisto ligita kun la malnovaj aŭ plu funkciantaj bultenejoj

## Notoj 
Kategorio:Komputilaj retoj
Kategorio:Usonaj inventoj
Kategorio:Babilejo
Kategorio:Telefono
Sinĝino

**Sinĝino** (en la germana lingvo **Sense** kaj en la franca lingvo **Singine**) estas rivero en la Antaŭalpoj en Svislando. Ĝi estas alfluanto de Sarino, kiu siavice alfluas al Aro. Sinĝino estas limrivero inter la kantonoj Berno kaj Friburgo. Laŭ la rivero nomiĝas unu el la sep friburgaj distriktoj, nome la distrikto Sinĝino, kies orientan kaj nordan limo la rivero formas.

## Fonto 
Sense naskiĝas el du fontriveroj, kiuj kunfluas en Zollhaus. De oriento alfluas *Malvarma Sinĝino* (en la germana lingvo *Kalte Sense*), kiu fontas sub la Gurnigelpasejo je alteco de proksimume 1600 m s.m. kaj tiam trafluas Sangernboden por kuniĝi tiam kun la alia fontrivero alfluanta el nordo, nome la *Varma Sinĝino* (en la germana lingvo *Warme Sense*), kiu fontas el la lago Schwarzsee je alteco de 1046 m s.m.

## Fluvojo 
La rivero tiam fluas norden laŭ la limo de la komunumo Guggisberg, kiu ankaŭ estas la kantona limo inter Berno kaj Friburgo preter la lokoj Plaffeien, Oberschrot kaj Zumholz por tiam pasi tra profunda ravino ŝatata inter kanuistoj kaj banantoj.

En Mittelhäusern alfluas al Sense ĝia ĉefa flankrivero Schwarzwasser. Du kilometrojn post la alfluo de Schwarzwasser Sense turniĝas okcidenten kaj post pliaj 10 kilometroj alfluas je alteco de 480 m s.m. en Laupen al Sarino.

Ĉar dum fulmotrondroj la akvokvanto de la rivero povas subite rapide kreski, restado ĉe la riverbordo je malcerta vetero danĝeras.

## Eksteraj ligiloj 
## Bildoj 

Dosiero:Sense und Schwarzwasser.jpg|Vidukto ĉe la kunfluejo de Sinĝino kaj Schwarzwasser
Dosiero:2012-04-26 Sense-Sarino (Foto Dietrich Michael Weidmann) 109.JPG|Sinĝino apud Wünnewil-Flamatt
Dosiero:2012-04-26 Sense-Sarino (Foto Dietrich Michael Weidmann) 122.JPG|Doganejo Flamatt en Sensebrücke apud la riverbordo de Sinĝino

Kategorio:Kantono Berno
Kategorio:Kantono Friburgo
Kategorio:Riveroj en Svislando
Kategorio:Akvokolekta areo de Aro
SuperZam

eta|dekstra|231ra|Bildrakonto kun SuperZam, de Ian Carter
**SuperZam** estas la nomo de du bildroluloj, komiksaj karikaturoj de L.L. Zamenhof, unu inventita de Ian "*Jano*" Carter (Britio) kaj la alia de Daniele Binaghi kaj Andrea Rossetto (Italio).

## SuperZam de Carter 
En 1978, Ian Carter inventis karikaturan superheroon SuperZam, "moderna heroo".

Li aperis en kelkaj numeroj de la revuo "Kial Ne?", de JEB.

## SuperZam de Binaghi/Rossetto 
eta|maldekstra|149ra|Afiŝo kun Rat-Man kaj SuperZam, de Daniele Binaghi kaj Andrea Rossetto
Novembre 2007, la komikslibreto Rat-Man en Esperanto estis oficiale prezentita dum la foiro "*Lucca Comics & Games*", en Lucca (Italio); por la reklamaj afiŝoj, Daniele Binaghi, projektestro de la tradukadprojekto RoMEo, kune kun Andrea Rossetto, komiksisto, decidis kunmeti Rat-Man kaj alian superheroon, ĉifoje L. L. Zamenhof; do, tute nesciante pri la unua rolulo de Jano, estis denove kreita SuperZam.

Decembre 2007, Jano permesis uzon de la nomo de sia kreaĵo ankaŭ por la nova, eĉ taksante ĝin "*tre ŝatinda*".

Kategorio:Bildliteraturo
Kategorio:Bildliteraturo en Esperanto
Kategorio:Karikaturoj
Kategorio:Superherooj
Kategorio:Fikciaj esperantistoj
Coyutla

**Coyutla** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Coyutla. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 051.

## Geografio 
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 20843 loĝantojn. El tiuj estis 10051 viroj kaj 10792 virinoj. La komunumo havas surfacon de 312.6 kvadratkilometroj. La komunumo situas je 20 gradoj kaj 15 minutoj norda latitudo kaj 97 gradoj kaj 39 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 160 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio 
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 20885 personoj. En la jaro 2000 temis pri 21105, do temis pri kresko / malkresko je 0.21 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 18651 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 12964 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al 69.51 % de la loĝantoj.

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30051a.htm 

Kategorio:Komunumoj de Meksiko
Kategorio:Komunumoj de Veracruz
Halataflo

dekstra|eta|Moderna eldono de Halataflo
**Halataflo** (norene, Halatafl, La tabulo de la vosto) estas ludo, je almenaŭ 14-a jarcento.

## Vulpo kaj Hundoj 
eta|Eka pozicio de Vulpo kaj Hundoj.

## Reguloj 
Du personoj ludas kutime. La hundoj devas kapti la vulpon kaj la vulpo volas eskapi. Oni uzas nur la nigrajn kvadratojn el la ŝaktabulo kaj oni movas la ludpecojn ĉiam diagonale. La vulpo moviĝas antaŭen kaj malantaŭen, kaj la hundoj moviĝas nur antaŭen al la najbara kvadrato.

## Leporo kaj Hundoj 
La ludo estas konata ankaŭ kiel 'Franca militista ludo' pro la kaŭzo, ke ĝi estis inventita en Francio kaj estis tre populara en la 19-a jarcento ĉe la Francaj militistoj.

## Reguloj 
Du personoj ludas kutime. La reguloj estas tre simplaj. La hundoj probas kapti la leporon sur tabulo kun 11 interkonektitaj nodoj tiel, ke ĝi ne plu povas moviĝi. La hundoj moviĝas nur antaŭen kaj flanken sed la leporoj povas moviĝi en ĉiu direkton. Se la leporo trairas la ataklinion de la hundoj gajnos. Gajnos ankaŭ se en 49 movoj la hundoj ne povas kapti ĝin.

## Eksteraj ligiloj 
* "Vulpo kaj Hundoj" paĝo ĉe Ludanto.org 
* "Leporo kaj Hundoj" paĝo ĉe Ludanto.org 

## Notoj kaj referencoj 
Kategorio:Tabulludoj
Beauville (Lot-et-Garonne)

**Beauville** estas komunumo en la departemento Lot-et-Garonne kaj la regiono Nova Akvitanio en sud-okcidenta Francio.

Ĝi situas 25 km de la urbo Agen kaj 30 km de Villeneuve-sur-Lot. 

La nomo "Beauville" devenas de la latina "Bovis villa", aŭ laŭlitere la "vilao (granda bieno en la romia epoko) de bovoj"; ili retroveblas sur la blazono de la vilaĝo. "Bou" estante bovo en la gaskona lingvo, la vilaĝo poste estis nomita "Bouville", poste deformita en "Boville" kaj fine en Beauville, tiel ke el "bova setlejo" fariĝis "bela setlejo".

## Vidu ankaŭ 
* Komunumoj de Lot-et-Garonne

## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Komunumoj de Lot-et-Garonne
Černochov (distrikto Trebišov)

**Černochov,** hungare **Csarnahó** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov. La hungaroj uzis ankaŭ la formon *Gyopáros*.
  
## Situo 
Černochov situas en valo de rojo, fine de sakovojo. Trebišov troviĝas 25&nbsp;km. 
  
## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1298 en formo *"Chenohou"*. En 1831 ĥolero okazis. Sur la deklivoj oni kulturas vinberon. En 1910 loĝis en Csarnahó 436 da hungaroj. Ĝis Traktato de Trianon Csarnahó apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. En 1927 incendio okazis. Inter 1938-1944 Csarnahó rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Černochov 176 hungaroj, 52 slovakoj.
 
## Vidindaĵo 
* klasikisma kalvinana preĝejo de 1793, turo alkonstruiĝis en la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Černochov en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Čerhov

eta|dekstra|330ra|Čerhov situas en la plej griza regiono

**Čerhov** (ĉerhov), hungare **Csörgő** (ĉorgO) estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.

## Bazaj informoj 
* Areo: 9 km²
* Supermara alteco: 129 m
* Loĝantaro: 820
* Poŝtkodo: 076 81
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Čerhov situas en valo de rojo, laŭ la hungara landolimo, laŭ ĉefvojo kaj fervojo Slovenské Nové Mesto-Trebišov. La lasta troviĝas 19 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1329, tiam apartenanta al fortikaĵo de Tokaj. La vilaĝo senhomiĝis dum la 17-a jarcento. En 1831 la loĝantoj partoprenis en la ribelo ĥolero. En 1910 loĝis en Csörgő 460 da homoj, (372 hungaroj, 86 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Csörgő apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Csörgő rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Čerhov 830 da homoj, (789 slovakoj, 28 ciganoj, 7 hungaroj).

## Vidindaĵoj 
* katolika novklasikisma preĝejo omaĝe al Naskiĝo de Dipatrino de 1858
* nobeldomo el la 19-a jarcento

## Eksteraj ligiloj 
* Čerhov en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Hraň

eta|dekstra|330px|Hraň situas en la plej griza regiono
**Hraň,** hungare **Garany** (garanj) estas vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.

## Bazaj informoj 
* Areo: 17&nbsp;km²
* Supermara alteco: 101 m
* Loĝantaro: 1600
* Poŝtkodo: 076 03 
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56
  
## Situo 
Hraň situas laŭ dekstra bordo de Ondava, laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 16&nbsp;km-ojn.
  
## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1360 en formo *"Garan"*. En 1831 la loĝantoj partoprenis en ribelo ĥolero. En 1910 loĝis en Garany 1247 da homoj, (1130 hungaroj, 116 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Garany apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Garany rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Hraň 1567 da homoj, (1480 slovakoj, 38 ciganoj, 21 hungaroj).
 
## Vidindaĵoj 
* katolika klasikisma preĝejo omaĝe al Sankta Kruco de 1842
* kastelo de Losonczy [loŝonci] de 1530, iam klasikismiĝis
* kastelo de Almássy [almAŝi], nun speciala hospitalo

## Famuloj 
En la iama Garany naskiĝis hungara agronomo József Gyárfás.

## Eksteraj ligiloj 
* Hraň en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
La Fenomeno Esperanto

***La Fenomeno Esperanto***  estas prezenta libro fare de William Auld verkita okaze de 100-jariĝo de Esperanto en la jaro 1987. Ĝin mendis kaj eldonis Universala Esperanto-Asocio (UEA).

## Enhavo 
Ĝiaj 8 ĉapitroj sur ĉ. 100 paĝoj okupiĝas pri la lingvo-problemo en la mondo, provoj teoriaj kaj praktikaj por solvi ilin, Esperanto, kaj ties historio, gramatiko, literaturo kaj kulturo.

Estis planite ke oni traduku ĝin en naciajn lingvojn por plua prezentado de Esperanto al la ekstera mondo okaze de la 100-jara jubileo de Esperanto. Ĝi jam aperis en kelkaj lingvoj, inter ili, en la persa fare de Ahmad Reza Mamduhi kune kun 14 aldonaĵoj pri la historio de Esperanto en Irano, eldiraĵoj de mondfamaj sciencistoj, politikistoj kaj verkistoj pri Esperanto, ...
## Recenzo
## Vidu ankaŭ 
* *Facetoj de Esperanto*
* 100-jariĝo de Esperanto
* *Esperanto en perspektivo*
* *La Idealo kaj la Realo de Internacia Lingvo*
* *Esperanto Revolutionaries and Geeks*

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
* Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
* Katalogo "Erfgoedbib" en *LibraryThing*

Kategorio:Verkoj el la originala esperantlingva literaturo
Kategorio:Esperanto-libroj aperintaj en 1987
Kategorio:Antverpena Nefikcio-libraro
Kategorio:Katalogo de Esperantomuzeo kaj Kolekto por Planlingvoj
Kategorio:Katalogo de Heredaĵbiblioteko Hendrik Conscience
Kategorio:Katalogo de la FEL-biblioteko
Kategorio:Katalogo de Nacia Biblioteko de Esperanto
Virtuti Militari

**Virtuti Militari** (lat. al militista, armea virto) – la plej alta pola militista ordeno atribuata pro eminentaj militaj meritoj. Ĝin establis Stanislavo Aŭgusto Poniatowski, la lasta reĝo de Pollando, la  por honorigi venkon dum la batalo de Zieleńce kontraŭ targovica konfederacio por defendi la Konstitucion 3-a de Majo kaj okaze de minacoj de la imperiestrino Katerino la 2-a. La ordeno estis atribuata dum la tempo de Varsovia Duklando. Post kreo de la Kongresa Pollando la ordeno, havante saman rolon, ekhavis la nomon Order Wojskowy Polski (*Pola Militista Ordeno*). Post regajno de sendependeco de Pollando en 1918 nova Sejmo reestablis la ordenon kun la nomo Militista Ordeno Virtuti Militari. Nuntempe la Ordenon Virtuti Militari oni rajtas atribui dum milito aŭ ĝis 5 jaroj post ĝia fino fare de Prezidanto de Pollando post peto de la komisiono pri la Ordeno Virtuti Militari.

## Historio 
**Periodo 1939-1945**

Post kreo en Francio de Polaj Armitaj Fortoj en Okcidento laŭ ordono de Supera Komandanto generalo de divizio Władysław Sikorski de 1940 oni denove komencis atribui la ordenon. En la jaroj 1939-1945 oni enmanigis en Okcidenta Eŭropo sume 5573 ordenojn.

Per Komandora Kruco (de la 2-a klaso) estis distingitaj:

# generalo de divizio Władysław Anders,
# generalo de divizio Tadeusz Bór-Komorowski,
# brigada generalo Michał Tadeusz Tokarzewski-Karaszewicz.

Per Kavalira Kruco (de la 3-a klaso) estis distingitaj:
# generalo de divizio Władysław Anders,
# generalo de divizio Stanisław Maczek,
# brigada generalo Bronisław Duch,
# generalo de divizio Tadeusz Kutrzeba,
# brigada generalo Franciszek Kleeberg,
# brigada generalo Antoni Chruściel.

Per la Ordeno *Virtuti Militari* (de la 5-a klaso) oni distingis Zygmunt Szendzielarz kaj ankaŭ Varsovion (la 9-an de novembro 1939). Pola Heraldika Asocio pozitive opiniis enmeton de la distingo en blazonon de Varsovio.

kadra|maldekstra|20ra Ankaŭ esperantistoj estis distingitaj, ekz.
* Bernard Binnebesel, la defendanto de Pola Poŝtoficejo en Gdansko en septembro 1939, distingita samjare, li estis sub la pseŭdonomo **Jan Broński** la heroo de la romano La lada tambureto de Günter Grass.
* Josip Broz Tito - Prezidento de Jugoslavio

## Bibliografio 
* Krzysztof Filipow, *Order Virtuti Militari* 1792-1945, Wydawnict6wo Bellona, Warszawa 1990, p. 206 ISBN 83-11-07789-4
* Zdzisław Wesołowski "The Order of Virtuti Militari and its cavaliers 1792-1992" 1992 ISBN 0-934527-00-9

## Eksteraj ligiloj 
* Kawalerowie Orderu Virtuti Militari Kavaliroj de la Ordeno *Virtuti Militari*

Kategorio:Ordeno Virtuti Militari
Sasanida arkitekturo

**Sasanida arkitekturo** ĉefe estas la parta stilo de arkitekturo en irana arkitekturo kiu atingis pinton en sia evoluado dum la sasanida epoko. Multrilate la periodo de sasanida dinastio (224-651 a.K.) atestis la plej altan atingon de la persa civilizacio, kaj konsistigis la lastan grandan persan imperion antaŭ la islama konkero.

Efektive multo de tio, kio poste koniĝis kiel islamaj kulturo, arkitekturo, verkaro kaj aliaj artoj, sciencoj kaj teknikoj, estis deprenitaj de la persoj en la larĝan islaman mondon.

La sasanida dinastio, kiel la haĥamaneŝida (aĥemenida), devenis de la provinco de Parso (Farso) en Persio. Ili rigardis sin kiel posteuloj de la haĥamaneŝidoj, post la intertempo de Helena kaj Parta dinastioj, kaj perceptis kiel sian rolon restarigi la grandecon de Persio.

La unika karakterizaĵo de Sasanida arkitekturo, estis ĝia distingebla uzo de spaco. La Sasanida arkitekto konceptis sian konstruaĵon kiel amasojn kaj surfacojn; tial la uzo de masivaj muroj el briko ornamitaj per muldita aŭ karvita gipso ekesiĝis. Gipsaj muraj ornamaĵoj aperas ĉe Biŝapuro, sed pli bonaj ekzemploj estas konservitaj en Ĉal Tarĥano apud Rejo (dum malfrua Sasanida aŭ frua islama tempo de Irano), kaj en Tisfuno kaj Kiŝo en Mezopotamio. La paneloj montras bestajn figurojn fiksitajn en rondaĵoj, homajn bustojn, kaj geometriajn kaj florajn formojn.

Kategorio:Sasanida dinastio
Kategorio:Historio de arkitekturo
Plaffeien

**Plaffeien** estas komunumo en Kantono Friburgo, Svislando. Ĝi havis 3594 loĝantojn je la 31-a de decembro 2017.

## Geografio 
Plaffeien situas en la distrikto Sinĝino ĉe la bordo de la rivero Sinĝino en la germanlingva okcidento de la dulingva Kantono Friburgo en la Svisaj Antaŭalpoj. La teritorio de la komunumo en okcidento limas al Kantono Berno kaj etendiĝas suden ĝis la Lago Schwarzsee (en Esperanto ankaŭ *Nigra Lago*).

Al la komunumo krom Plaffeien mem ankaŭ apartenas la municipoj Zollhaus, Schwarzsee kaj Muscherental.

La komunumo limas al Jaun, Val-de-Charmey, Boltigen, Oberwil kaj Guggisberg (Kantono Berno) kaj Brünisried, Giffers, Plasselb, Rechthalten kaj Tafers (Distrikto Sinĝino).

## Trafiko 
Plaffeien atingeblas per poŝtaŭto ek de la urbo Friburgo, de Guggisberg aŭ tra Sangernboden kaj Gurnigelpasejo de Steffisburg. La loko estas la okcidenta elirpunkto al la Gurnigelpasejstrato.

## Historio 
La komunumonomo devenas de la latina nomo *planum faegum*, kio signifas en Esperanto *ebena fagoarbaro*. Ĝia unua dokumenta mencio datiĝas el la jaro 1148. Ek de 1486 ĝis la Helveta Revolucio kaj la liberigo fare de la francaj trupoj en la jaro 1798 Plaffeien estis voktejo de la urbo Friburgo. La revolucio alportis al la kampara komunumo egalajn rajtojn kiel la urbo kaj politikan aŭtonomion. La 31-an de majo 1906 preskaŭ la tuta vilaĝo Plaffeien estis detruita per inscendio.

## Komunuma Partnereco 
Plaffeien flegas ekde la jaro 1979 komunuman partnerecon kun la komunumo Kasterlee en Belgio.

## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo de la komunumo Plaffeien
Andrej Platonov

**Andrej PLATONOV** (ruse *Андрей Платонович Платонов*, fakte *Андрей Платонович Климентов* **Andrej Klimentov**; n. la 1-an de septembro 1899 ĉe Voroneĵ - m. la 5-an de januaro 1951 en Moskvo) estis rusia verkisto.

Kvankam Platonov estis komunisto, liaj verkoj estis malpermesitaj pro la skeptikisma rilato al kolektivigo de la agroj kaj aliaj agadformoj de la stalinismo. Lia plej konata verko estas la malutopio Ĉevengur.

## Vivo 
Li naskiĝis en dekinfana laborista familio. Li servis en la ruĝa armeo, poste laboris kiel inĝeniero ekde 1924, verkis por gazetoj. Lia literatura agado komenciĝis tiutempe, samtempe laboris pri agrokonkero en centra Rusio. Li estis tiel okulatestanto pri damaĝaj sekvoj de la perforta kolektivigo. Li iĝis en 1927 profesia (pagita) verkisto en Moskvo. Li estis membro de agrikultura verkista unuiĝo *Pereval*. Liaj du ĉefverkoj, la romano *Ĉevengur* kaj la *La konstrukavo*, estiĝis inter 1926 kaj 1930. Tiuj alportis por li oficialan kritikon kaj postan familian persekuton. Lia 15-jara filo estis deportita en trudlaborejon kaj malsaniĝis tie je tuberkulozo. Platonov flegis poste la hejmenportitan filon.

Dum la dua mondmilito, Platonov laboris kiel milita raportisto, sed lia sanstato malboniĝis kaj ĉesis tiun laboron. Post la milito, li kolektis popolajn rakontojn kaj eldonis ilin en du volumoj.

### Verkoj en la rusa lingvo 
* «Город Градов» (1926),
* «Епифанские шлюзы»
* «Антисексус» (1926),
* «Чевенгур» (1929, в первой редакции — «Строители весны», 1927),
* «Государственный житель» (1929),
* «Усомнившийся Макар» (1929),
* «Происхождение мастера» (1929).
* «Котлован» (1930),
* «Впрок» (1931),
* «Мусорный ветер»,
* «Джан»,
* «Ювенильное море»,
* «Фро»,
* «Высокое напряжение»,
* «Пушкин в лицее»,
* «Река Потудань» (1937),
* многочисленные рассказы,
* «Драматические произведения»,
* Пересказ русских народных сказок,
* Пересказ башкирских народных сказок.

## Eksteraj ligiloj 
*  Tekstoj

Kategorio:Rusiaj verkistoj
Brehov

eta|dekstra|330ra|Brehov situas en la plej griza regiono

**Brehov,** hungare **Imreg** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.

## Bazaj informoj 
* Areo: 11 km²
* Supermara alteco: 105 m
* Loĝantaro: 1180
* Poŝtkodo: 076
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Brehov situas laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 20 km-ojn.

## Historio 
La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1309 en formo *"Imbregh"*. En 1769 abatejo formiĝis, kiu iĝis kermesejo. En 1910 loĝis en Imreg 566 da homoj, (523 hungaroj, 23 germanoj, 17 slovakoj). Ĝis Traktato de Trianon Imreg apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Imreg rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 1960 kulturdomo, en 1976 ponto konstruiĝis. En 2001 loĝis en Brehov 637 da homoj, (350 slovakoj, 277 hungaroj, 5 ciganoj).

## Vidindaĵoj 
* kalvinana preĝejo el la 19-a jarcento
* katolika preĝejo (ankaŭ pilgrimloko) omaĝe al Sankta Francisko el Asizo kune kun abatejo de 1769, en 1950 renovigitaj
* kastelo de 1614

## Eksteraj ligiloj 
* Brehov en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Personal Public Service Number

[eta|dekstra|250px|La oficiala [emblemo de la *persona numero por publika servo*.]]

La **persona numero por publika servo** (*Personal Public Service Number* aŭ *PPS Number* en la angla; *Uimhir Phearsanta Seirbhíse Poiblí* ou *Uimh. PSP* en la irlanda) estas legitimiga alfabetnumero uzita en Respubliko de Irlando. Ĝin eldonas la servoj pri identeco de klientoj (Client Identity Services) de la departemento pri sociaj kaj familiaj aferoj (Department of Social and Family Affairs).

Tiu numero estas uzata de pluraj publikaj servoj en la Respubliko, kiel la eduka sistemo, sano, loĝado, sociala asekuro kaj imposto.

Ĝi estas rekonigebla laŭ ĝia formato de sep ciferoj kaj unu litero, ekzemple: 1234567A.

## Historio 
La *PPS number* ekzistas depost aprilo 1979 sed nomiĝis *Revenue and Social Insurance Number (RSI No)* «numero por imposto kaj sociala asekuro» ĝis 1998. Antaŭ 1979, ekzistis du malkunajn numerojn kiujn la *PPS number* unuigis kaj anstataŭigis: *Social Welfare Insurance Number* por sociala sekureco kaj la * PAYE Number* por taksoj kiun eldonis la *Office of the Revenue Commissioners*, irlanda departemento pri impostoj.

## Kiucele? 
La numero estis aŭtomate atribuata al ĉiuj naskitoj en Respubliko de Irlando depost januaro 1971 kaj al ĉiuj kiuj estis laborantaj aŭ laborontaj depost aprilo 1979. Kelkaj irlandanoj daŭre ne havas numeron: temas plejparte pri ĉehejmaj homoj aŭ personoj kiuj ĉesis labori antaŭ la ĉi-supre menciataj datoj.

Koncerne alvenantoj Irlanden kiuj deziras labori kaj hejmiĝi en la lando, la *PPS number* estas la unua kaj nepra administra klopodo farenda. Eblas peti ĝin ĉe la plej proksima *Office of the Department of Social and Family Affairs* (ofico de la departemento pri socialaj kaj familiaj aferoj). Se ano de Eŭropa Unio, oni nepre kunportu:

* Valida legitimaĵo (pasporto aŭ identiga karto)
* Pruvilo de konstanta loĝejo (ia ajn oficiala letero kun adreso, tia kia lukontrakto, elektra aŭ telefona fakturo, bankkonto...). Depost la , la atestiloj de loĝejo devenante de gastejo ne plu estas akceptataj.

Se dungito ne provizas na *PPS number*, la dunganto povas depreni ĝis 42% de la salajro je la nomo de la *Emergency Tax* (urĝeca takso), normale repagenda kiam la numero estas ekhavata aŭ kiam la dungito forlasas la landon.

## Eksteraj ligiloj 
* www.welfare.ie (anglalingva)

Kategorio:Ekonomio de Irlando
Pola landvojo n-ro 5

**Pola landvojo n-ro 5** (DK5) - landvojo kunigas (kune parto de landvojo nr-o 1 Świecie - Gdansko) du el plej grandaj urboj ene Pollando. En parto Świecie - Vroclavo estas eŭropa trako .

eta|maldekstra|150px|
eta|maldekstra|150px|
eta|maldekstra|150px|
eta|maldekstra|150px|
eta|maldekstra|150px|
Ixcatepec

**Ixcatepec** estas komunumo en la meksika subŝtato Veracruz. La ĉefurbo de la komunumo estas Ixcatepec. La ŝlosilnumero de la komunumo laŭ la INEGI, do laŭ la nacia geografia instituto estas 30 078. 

## Geografio
La komunumo havis en 2005 (lasta popolnombrado de la INEGI) 12664  loĝantojn. El tiuj estis 6275 viroj kaj 6389 virinoj. La komunumo havas surfacon de 229.5 kvadratkilometroj.  La komunumo situas je 21 gradoj kaj 14 minutoj norda latitudo kaj 98 gradoj kaj 0 minutoj okcidenta longitudo. La meza alteco estas 200 metroj super la marnivelo.

## Sociogeografio
En la jaro 1995 en la komunumo vivis 13016 personoj. En la jaro 2000 temis pri 12863, do temis pri kresko / malkresko je -0.24 %. En la jaro 2000 (INEGI) en la komunumo vivis 11243 personoj, kiuj aĝis pli ol 5 jaroj. El tiuj 6698 personoj parolis indiĝenan lingvon. Tio egalas al  % de la loĝantoj. 

Fontoj: Statistikoj de la INEGI

## Eksteraj ligiloj 
http://www.e-local.gob.mx/work/templates/enciclo/veracruz/municipios/30078a.htm 

Kategorio: Komunumoj de Meksiko
Kategorio: Komunumoj de Veracruz
Kašov (distrikto Trebišov)

eta|dekstra|330px|Kašov situas en la plej griza regiono

**Kašov,** hungare **Kásó** estas malgranda vilaĝo en Slovakio, en Regiono Košice, en Distrikto Trebišov.

## Bazaj informoj 
* Areo: 9 km²
* Supermara alteco: 144 m
* Loĝantaro: 260
* Poŝtkodo: 076 02
* Aŭtokodo: TV
* Telefonprefikso: 56

## Situo 
Kašov situas laŭ traira flankovojo. Trebišov troviĝas 16 km-ojn.

## Historio 
La loko estis loĝata dum la neolitiko. La unua mencio pri la vilaĝo devenis de 1298 en formo *"Kasow"*. En la 17-a jarcento la vilaĝo senhomiĝis. En 1831 la loĝantoj partoprenis en la ribelo ĥolero. En 1910 loĝis en Kásó 436 da homoj, (222 hungaroj, 205 slovakoj, 4 germanoj). Ĝis Traktato de Trianon Kásó apartenis al Hungara reĝlando, al Zemplén, al distrikto de Sátoraljaújhely, poste al Ĉeĥoslovakio, fine ekde 1993 al Slovakio. Inter 1938-1944 Kásó rehungariĝis. La unua Arbitracio de Vieno deklaris, ke tiuj komunumoj, kie la hungaroj vivas en majoritato, apartenu al Hungario. Post la 2-a mondmilito la hungaroj iĝis senrajtaj laŭ Dekretoj de Beneš. En 2001 loĝis en Kašov 305 da homoj, (303 slovakoj).

## Vidindaĵoj 
* klasikisma katolika preĝejo omaĝe al Johano Nepomuka de 1816
* ortodoksa preĝejo omaĝe al Jesuo

## Eksteraj ligiloj 
* Kašov en la mapo

Kategorio:Municipoj en distrikto Trebišov
Gurnigelpasejo

**Gurnigel** estas montpasejo en la Bernaj Antaŭalpoj en Kantono Berno, Svislando. La pasejo ligas Friburgon kun la Berna Oberlando. La pasejkulmino situas sur alteco de 1608 m s.m.

## Priskribo 
eta|maldekstra|150px|Pasejkulmino de Gurnigel
La paseja vojo komenciĝas okcidente en la municipo Sangernboden, kiu apartenas al la komunumo Guggisberg, preterpasas la sulfurbanejlokon Schwefelberg-Bad je 1389 m s.m. por atingi post multaj kurboj la pasejkulminon je alteco de 1608 m s.m. Post la pasejkulmino oni atingas la konatan kuracbanejon Gurnigelbad je alteco de 1155 m s.m.. La paseja vojo tiam finiĝas en la setlejo Dürrbach en Rüti ĉe Riggisberg.
Je la okcidenta flanko je alteco de 1491 m s.m. deiras vojo flanka tra la pasejo Schwarzenbühl al Riffenmatt-Schwendi en Guggisberg.

La pasejkulmino estas la akvodislimo inter la riveroj Sense en okcidento kaj Gürbe en oriento. Ambaŭ je la fino alfluas al Aro, Sense tamen unue tra Saane/Sarine. Nordoriente de Gurnigel fontas la rivero Schwarzwasser, kiu alfluas al Sense.

## Historio 
La plej malnova parto de la veturebla paseja vojo estis konstruita en 1872 je iniciato de la tiama hotelposedanto de Gurnigelbad, *Johann Jakob Hauser*. Ĝis la fino de la 19-a jarcento tiam sekvis la finkonstruo de la vojo ĝis Sangernboden.

## Turismo kaj motorsporto 
Gurnigel dum la tuta jaro estas ŝatata ekskurscelo. La motorcikla renkontiĝejo ĉe la suba Gantrisch-Kabano ĉiam marde dum la someraj monatoj allogas motorciklistojn el la tuta mondo. Unu foje jare en septembro okazas la aŭtomobila Gurnigel-Montarkonkurso. La Konkursejo komenciĝas en Dürrbach kaj la celo estas en Gurnigelbad. Tiuj montaraj konkursoj okazis inter 1910 kaj 1938 kaj denove ek de 1968.

## Publika trafiko 
Poŝtaŭtolinio de Riggisberg tra Sangernboden al Plaffeien kaj Schwarzenburg pasas la montpasejon trifoje tage en ambaŭ direktojn.

## Eksteraj ligiloj 
* Retejo de la Gurnigel-Aŭtomobilmontarkonkurso

Kategorio:Montpasejoj de Svislando
Kategorio:Montpasejoj de la Antaŭalpoj
Kategorio:Kantono Berno
Puritanismo

**Puritanismo** estis reforma movado de diversaj grupoj de kristanoj en Anglio kaj Skotlando en la 16-a kaj 17-a jarcentoj, postulantaj pli grandan *purecon* de la kristana doktrino.

Nuntempe oni foje uzas la vorton *puritanismo* kiel sinonimo de moralismo, ofte fie, ĉefe en la usona lingvuzo, por ĉio kaj ĉiu ŝajne *"malvarma, anemia, etanima, mem-malkonfesa, hipokrita kaj venĝema"*
eta|200ra|dekstra|Johano Kalvino
eta|200ra|dekstra|Reprezento de puritanino

## Historio 
Dum la 16-a jarcento, grava sektoro de la Eklezio de Anglio sentis ke la apartiĝo disde la Katolika Eklezio ne estis sufiĉe kompleta, kaj ke krome la Eklezio ankoraŭ tro proksimiĝis al la reĝa povo, kiu ne nepre sekvus la purecon de la doktrino.

Unu parto sekvis la instruojn de Johano Kalvino, kaj iliaj preĝejoj estis gvidataj de presbiteroj, kio donis al ili la nomon presbiteranoj. Alia grupo, nomataj kongregaciistoj, defendis la ekziston de kongregacioj sendependaj inter si.

Komence de la 17-a jarcento, la puritanoj alfrontiĝis al la oficiala Eklezio, kaj estis draste persekutitaj. Granda parto elmigris al Nova Anglio, en Norda Ameriko, kie ilia forte influis en la posta organizado kaj ideologio de la estonta Usono.

## Etimologio 
La nomo *puritano* estis unue moknomo kontraŭ tiel opiniantaj laikoj kaj klerikoj kaj devenas de iliaj postuloj *purigi* la eklezion de papecaj, do rom-katolikaj doktrinoj.

## Doktrino 
La centra dogmo de puritanismo estis la suprega aŭtoritateco de Dio super la homaj aferoj. Krome, la puritanoj substrekis la fakton, ke la individuo devis esti reformita de la graco de Dio. Ĉiu persono, al kiu Dio montris mizerikordon, devas kompreni sian propran mankon de valoro kaj fidi je la fakto, ke la pardonon de Kristo jam ricevis, kaj pro tio, pro dankemo, devis sekvi vivon humilan kaj obeeman.

Aliaj elstaraj kredoj inkludas la jenon:
* Emfazo sur la privata studo de la Biblio.
* Deziro ke ĉiu atingu edukadon kaj klerigon (ĉefe por ke ĉiu legu la Biblion per si mem).
* La pastreco de ĉiu kredanto.
* Simpleco en adorado, ekskludo de solenaj vestaĵoj, skulptaĵoj, kandeloj, ktp.
* Necelebrado de tradiciaj festoj kiujn ili konsideris malkongruaj kun la principoj pri adorado.
* Kredo pri festigi nur la tagon de la resurekto de Jesuo, tio estas la dimanĉon, kiel ordonita en la dek reguloj.
* Kelkaj aprobis la hierarkion de la Eklezio, sed aliaj klopodis reformi la ekleziojn episkopalajn laŭ la modelo presbitera. Kelkaj puritanoj separemaj estis presbiteraj, sed la plej parto estis kongregaciistoj.

### Anoj 
* Anne Hutchinson
* Oliver Cromwell

## En kulturo 
* La puritanoj (*I puritani*), opero de Vincenzo Bellini

## Referencoj
Pola landvojo n-ro 6

La **Pola landovojo n-ro 6** (pole **Droga krajowa 6** (mallongigo DK6) estas landvojo en Pollando. Ĝi kondukas de Szczecin al Gdynia kaj estas parto de la okcidenta-orienta konekto inter la okcidenta landlimo de Pollando kun Germanio kaj Trójmiasto por la pola vojtrafiko. Ĝi paralelas la bordon de la Balta Maro kaj estas parto de la Eŭropa vojo 28.