open-index/open-wikipedia-markdown huggingface dataset:
Antic (magazino)

***Antic*** estis papera komputila magazino dediĉita al 8-bitaj Atari-komputiloj kaj poste al Atari ST. Ĝi estis nomita laŭ la samnoma grafika blato de la 8-bita gamo kiu afiŝis la ekranenhavon. La revuo estis eldonita de **Antic Publishing** ekde aprilo 1982 ĝis junio/julio 1990. *Antic* plej fame proponis mane kopieblajn programarojn (kutime en Atari BASIC), recenzojn kaj lernilojn inter aliaj artikoloj. Ĉiu numero enhavis unu programkodaron kiel "Ludo de la Monato". En 1986, la revuo *STart* estis fondita kaj disigita de Antic por ekskluzive kovri Atari ST.

Ĝia ĉefa rivalo en Usono estis *ANALOG Computing*, alia longe daŭranta revuo dediĉita al la 8-bita aparataro de Atari. Multsistemaj magazinoj kiel *COMPUTE!* kaj *Family Computing* ankaŭ adresis al la posedantoj de la personaj komputiloj de Atari kun kopieblaj programoj.

Ekde 1984, la ludkatalogo de Antic Software estis aldonita al ĉiu numero de *Antic*.

## Historio
NASA-programisto Jim Capparell estis frua posedanto de 8-bita Atari-komputilo. Li rezignis sian postenon la 15-an de januaro 1982 por fondi pri tiu ĉi temo. Pluraj videoludaj firmaoj kiel On-Line Systems, Broderbund kaj Synapse Software konsentis aĉeti reklamadon en la nova publikaĵo, kaj la teamo de Capparell distribuis la unuan, ankoraŭ ne publikigitan numeron de 30 paĝoj okaze de la West Coast Computer Faire en marto 1982. Ĝi estis sekve publikigita en aprilo. Kvankam ĝi komenciĝis kiel du-monata revuo, ene de jaro ĝi fariĝis monata.

Antic komencis vendi ludojn kaj aplikaĵojn sub la nomo Antic Software post la fino de Atari Program Exchange (APX) pro decido de Atari, Inc.. La katalogo de Antic Software estis ligita en la numeroj de la revuo kaj inkludis antaŭajn APX-ludojn.

En 1985, *Antic* kreis *ST Resource*, sekcion de la revuo dediĉitan al Atari ST. En 1986 komenciĝis la aparta revuo *STart* por tiu komputilo. Tiu filina revuo vivis pli longe ol *Antic* - proksimume unu jaron. Kiam la eldonado de *Antic* finiĝis, la magazino pluvivis kiel sekcio de *STart*, aperante en ses pliaj numeroj. Plia revuo por Amiga, la ĉefa konkuranto de la Atari ST, estis publikigita de 1989 ĝis 1991 sub la nomo ''Antic's Amiga Plus*.

La lasta numero de *Antic'' aperis en junio–julio 1990. Entute, 88 numeroj estis publikigitaj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Antic ĉe Internet Archive

Kategorio:Videoludaj gazetoj
Kategorio:Komputilaj gazetoj
János Bak

**János Bak** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bak János,** estis hungara redaktoro, bibliografo.

 naskiĝis  en Mezőnyék, li mortis  en Budapeŝto.

## Biografio 
 maturiĝis en katolika gimnazio en Miskolc en 1924, poste li laboris en redaktorejo en la sama urbo ĝis 1930, pli poste li akiris ekonomian diplomon en Scienca Universitato Péter Pázmány en 1934. Li establis revuon en 1938, kiun li redaktis kaj eldonis ĝis 1944. Inter 1946–1949 li havis estran postenon en tutlanda eldonista asocio, poste li estis bibliografo ĝis sia morto en ŝtata librodistribua kompanio.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Csokor. Miskolci antológia.* (kunredaktoro, 1926)
* *A borsodi Bükk-hegység települései.* (disertaĵo, 1932)
* *Könyvterjesztők kézikönyve.* (manlibro, kunredaktoro, 1955) 
* *Az új magyar könyvkiadás 10 éve. 1945–1955.* (1956)
* *A könyvterjesztés alapismeretei.* (kunaŭtoro, 1959)
* *Húsz év magyar könyvkiadása. 1945–1964.* (1965)
* *Magyarország könyvkiadása. 1945–1969. Statisztikai alapadatok.* (1970)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj redaktoroj
Kategorio:Hungaraj bibliografoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Bandits (videoludo)

***Bandits*** ( ***Banditoj***) estas fiksa pafa videoludo, verkita de Tony kaj Benny Ngo por la persona komputilo Apple II kaj eldonita en 1982 de Sirius Software. Commodore 64 kaj VIC-20.

## Ludomaniero
Provizoj stokitaj sur la Luno, bildigitaj kiel fruktoj, estas aviditaj de eksterteranaj invadantoj. Diversaj tipoj de tiuj kosmaj banditoj alvenas per ŝipo laŭ sinsekvaj raŭndoj. La tasko de la ludanto estas pafi ilin, kontrolante la kosmoŝipon ĉe la fundo de la ekrano. Se invadanto atingas la suban dekstran parton de la ekrano, ĝi ŝtelas objekton. La ludanto povas aktivigi ŝildon, kiu igas la kosmoŝipon nevundeblan dum limigita tempo. Estas 28 niveloj entute.

## Recenzo
David H. Ahl taksis la ludon "*sensacian*" kaj "*tre amuzan*." Li ŝatis la vastan gamon de eksterteranaj tipoj, sed trovis, ke la plej bona kontrolskemo estis tiu, kiun malplej multaj homoj probable uzus, tio estas stirstango Atari CX40 konektita per Sirius Joyport. Ĉi tiu aranĝo permesas puŝi antaŭen sur la stirstangon por aktivigi ŝildojn. Tio male ne funkcias kun Apple II-stirstango.

Dawn Gordon, recenzante la 8-bitan Atari-version por *Electronic Games*, skribis: "*Bandits havas tre ĝenan difekton. La tempodiferenco inter la momento, kiam la disko estas startigita, kaj kiam la ludo fakte komenciĝas, estas tri minutoj kaj sep sekundoj ! Ĉiufoje kiam nivelo estas kompletigita tra la ludo, la komputilo paŭzas por ŝarĝi plian informon, kaj la procezo povas daŭri ĝis 12 sekundoj*."

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Bandits ĉe MobyGames

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Fiksaj pafaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj en kosma spaco
Kategorio:Videoludoj de Sirius Software
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Usono
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Apple II
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per 8-bitaj Atari-komputiloj
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per Commodore 64
Kategorio:Videoludoj ludeblaj per VIC-20
Preĝdomo Koro de Jesuo (Kunmadaras)

La **paroĥa preĝdomo Koro de Jesuo** estas katolika konstruaĵo en grandvilaĝo Kunmadaras (Hungario).

## Historio 
En la iama Madaras dum dominado de turkoj la loĝantoj konvertiĝis al la kalvinismo. La sporadaj katolikoj refondis la paroĥon en 1946. La didomo mem estis konstruita en 1968. Lastfoje renovigaj laboroj okazis en 2011.

## Konstruaĵo 
La simpla konstruaĵo (foje konata ankaŭ preĝejo) situas sola ĉe stratangulo en meza parto de la komunumo, tamen en malgranda strato. La konstruaĵo rekte kontaktiĝas kun ambaŭ trotuaroj, pli precize herbejo. La fasado estas malsimetria, ĉar en la maldekstra angulo kvarangula pordo estas videbla. La restinta muroparto havas plenan murpentraĵon, kiu tuj vokas la atenton. Formo de la navo similas al kutima loĝdomo. Post la enireja pordo komenciĝas la korto kune kun ties enireja pordo.

## Sonorilostablo 
La sonorilostablo situas en la korto. Ĝi konsistas el 2 vertikalaj traboj, ili estas ligitaj kun kelkaj pli mallongaj horizontalaj trabetoj. Supre inter la 2 traboj sola sonorilo pendas. Pli supre ŝeloforma tegmenteto ŝirmas la sonorilon. Sur supro de la tegmenteto kruco videblas.

## Fontoj 
* hungare kun fotoj
* leksikono

Kunmadaras
Kategorio:Preĝdomoj en Hungario
Blatna montetaro

**Blatna montetaro** () estas geomorfologia tutaĵo en sudokcidenta parto de Mezbohemia montetaro. Ĝi etendiĝas sur areo 1&nbsp;078,76&nbsp;km²


Kategorio:Mezbohemia montetaro
Kategorio:Montetaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Geografio de distrikto Příbram
Kategorio:Geografio de distrikto Písek
Kategorio:Geografio de distrikto Strakonice
Kategorio:Geografio de distrikto Klatovy
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
Seix Barral

**Seix Barral** estas eldonejo kun sidejo en Barcelono, Hispanio, kiu ĉiujare atribuas premiojn *Premio Biblioteca Breve* por nepublikigitaj romanoj, *Premio Crónicas Seix Barral* por ĵurnalismo kaj *Premio Nuevos Escritores Digitales*, por ciferecaj verkistoj.​ Ekde 1982 ĝi formas parton de la Grupo Planeta.

Ĝi estis fondita en Barcelono en 1911 kiel entrepreno de grafikaj artoj, kies unuaj publikigaĵoj temis pri historio kaj porjunula literaturo. En 1955, Víctor Seix kaj Carlos Barral refondis la entreprenon kaj malfermis tre konatan kaj sukcesan kolekton, nome *La Biblioteca Breve*, kiu poste havigis nomon al prestiĝa premio. 

## Eksteraj ligiloj
* Oficiala retejo de Seix Barral

* 

Kategorio:Hispanaj eldonejoj
Peter Sengelaub

**Peter SENGELAUB** (naskiĝinta en 1558 en Martinroda, mortinta en majo 1622 en Koburgo) estis germana pentristo kaj ĉefkonstruisto en la regiono de Frankonio kaj Turingio. 
## Vivo kaj agado
Ĉirkaŭ la jaro 1558 venis Sengelaub al Koburgo kaj certe depost 1591 li estis kortega pentristo ĉe duko Johano Kazimiro. Tie li pentris i.a. portetrojn de la duka moŝto. De la komenco de la 15-a jarcento li aktivis Koburge ankaŭ kiel duka ĉefkonstruisto. Liaj tri renesancaj ejoj Koburge - Koburga Magistratejo, la gimnazio *Casimirianum* kaj la arsenalo - ĝis nun gravas siluete. Krome li zorgis pri alikonstruoj ĉe Kastelo Callenberg, ĉe Citadelo de Koburgo kaj ĉe Kastelo Tenneberg en Waltershausen.

De ĉ. 1608 laboris Sengelaub ankaŭ por la grafoj de Schwarzburg-Sondershausen. En Sondershausen li respondecis inter 1609 kaj 1618 pri la novkonstruo de la Preĝejo Sankta Triunuo.

## Literaturo 
* Rainer Axmann: *"Peter Sengelaub, der bedeutendste Maler und Baumeister der casimirianischen Epoche" - ĉe: *Frankenland'', Würzburg 2003, volumo 55, kajero 2, p. 112–115

## Eksteraj ligiloj
Kategorio:Germanaj pentristoj
Kategorio:Konstruistoj 
Kategorio:Naskiĝintoj en la 16-a jarcento
Kategorio:Mortintoj en 1622
Úročnice

**Úročnice** estas vilaĝo en Ĉeĥio, parto de urbo Benešov en distrikto Benešov. Ĝi troviĝas inter urboj Benešov kaj Týnec nad Sázavou. En la jaro  ĉi tie daŭre vivis . 

**Úročnice** estas ankaŭ nomo de katastra teritorio kun areo 6,63&nbsp;km². En la katastra teritorio Úročnice situas ankaŭ Buková Lhota kaj Vidlákova Lhota.

## Historio 
Nordokcidente de Benešova estiĝis per koloniigado de longe protektataj ĉasejoj de regantoj de familio Premislidoj tre kunigita grupo de Lhotoj: Buková Lhota, Vidlákova Lhota, Úročná Lhota (Úročnice) kaj Zbožná Lhota (Zbožnice).

Dum la dua mondmilito la urbo fariĝis konsisto de soldata ekzercejo de Armiloj SS Benešov kaj ĝiaj loĝantoj devis la 1-an de aprilo 1943 forloĝiĝi.

## Loĝantaro
## Pluaj fotoj 

Benešov, Úročnice, pohled na obec.JPG|Vido al la vilaĝo
Benešov, Úročnice, cesta.JPG|Vojo

Kategorio:Benešov
Kategorio:Vilaĝoj en distrikto Benešov
Kategorio:Setlejoj en Beneŝova montetaro
Kategorio:Bohemiaj kaj moraviaj municipoj forloĝigitaj en la jaroj 1940-1945
Plaza & Janés

**Plaza & Janés** (Plaza y Janés, Plaza kaj Janés) estas eldonejo kun sidejo en Barcelono, Hispanio.

Ĝi estis fondita en Barcelono en 1959, kiel rezulto de la kunigo de la entreprenoj de Germán Plaza (Ediciones Cliper) kaj de la eldonisto kaj poeto Josep Janés i Olivé. Ĝi pliampleksiĝis kaj ĉirkaŭ la 1970-aj jaroj ĝi jam ludis gravan rolon en la eldonmerkato kaj de Hispanio kaj de Hispanameriko.​ En 1984 la germana grupo Bertelsmann akiris ĝin kaj en 2001 Bertelsmann ariĝis kun la itala eldonejo Mondadori en la grupo Random House Mondadori. En 2013, la Grupo Bertelsmann ariĝis kun la brita eldonejo Penguin pro kio Plaza & Janes iĝis parto de Penguin Random House Grupo.​ 

En la katalogo de la eldonejo Plaza & Janés elstaras prestiĝaj eksterlandaj verkistoj kiel Stephen King, John le Carré, Ken Follett, Mika Waltari, George R. R. Martin kaj Isabel Allende, kun aliaj hispanaj kiel Javier Reverte, José Luis Sampedro, Adelaida García Morales kaj Julia Navarro. 

## Eksteraj ligiloj
* oficiala retejo
* Arkivo konservita en la Biblioteko de Katalunio.

* 

Kategorio:Hispanaj eldonejoj
Activision

**Activision Publishing, Inc.** estas usona videoluda eldonfirmao bazita en Santa Monica, Kalifornio. Ĝi estas la eldonisto de sia patrina kompanio, *Activision Blizzard*, kaj konsistas el pluraj filiaj studioj. Activision estas unu el la plej grandaj triapartiaj videoludaj eldonistoj en la mondo kaj estis la plej granda usona eldonisto en 2016.

La kompanio estis fondita kiel **Activision, Inc.** la 1-an de oktobro 1979 en Sunnyvale, Kalifornio, fare de iamaj Atari-ludprogramistoj kolerigitaj pro ilia malbona traktado. Ili ekdisvolvis siajn proprajn ludojn por la tiam populara hejma videoludilo Atari 2600. Activision estis la unua sendependa, triapartia videoludila programisto. La videoluda kraŝo de 1983, parte kaŭzita de tro multaj novaj kompanioj provantaj sekvi la paŝojn de Activision sen la sperto de ties fondintoj, vundis la pozicion de la firmao en la videoluda merkato kaj devigis la kompanion diversigi al ludoj por hejmaj komputiloj, interalie per la akiro de *Infocom*. Post ŝanĝo en administrado, kun la ĉefoficisto *Jim Levy* anstataŭigita de *Bruce Davis*, la kompanio renomigis sin al **Mediagenic** kaj cetere publikigis profesiajn kaj komercajn programarojn. Mediagenic rapide falis en ŝuldon, kaj la kompanio estis aĉetita por ĉirkaŭ 500,000 dolaroj de *Bobby Kotick* kaj malgranda grupo de investantoj ĉirkaŭ 1991.

Kotick draste renovigis kaj restrukturis la kompanion por eligi ĝin el ŝuldo, maldungante la plej multon de ĝia personaro, movante la kompanion al Los-Anĝeleso, kaj revenante al la nomo Activision. La Kotick-gvidita Activision serĉadis pliajn eldonajn oportunojn, post resaniĝo de siaj antaŭaj financaj problemoj. Ĝi komencis akiri multajn studiojn kaj diversajn specojn de intelekta propraĵo dum la 1990-aj kaj 2000-aj jaroj, inkluzive de la precipe sukcesaj videoludaj serioj *Call of Duty* kaj *Guitar Hero*. Holdingo estis formita kiel la patrina kompanio de Activision por administri kaj siajn internajn kaj siajn akiritajn studiojn. En 2008, ĉi tiu holdingo kuniĝis kun Vivendi Games (la patrina kompanio de Blizzard Entertainment) kaj formis Activision Blizzard, kun Kotick kiel ĝia ĉefoficisto. Ene de ĉi tiu strukturo, Activision administras multajn triapartiajn studiojn kaj eldonas ĉiujn ludojn, krom tiuj kreitaj de Blizzard mem. En oktobro 2023, Microsoft aĉetis la patrinan kompanion Activision Blizzard, asertante, ke la kompanio daŭre funkcios kiel aparta firmao. Nun parto de la divizio "Microsoft Gaming", Activision retenas sian funkcion kiel la eldonisto de ludoj disvolvitaj de siaj studioj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo ()

Kategorio:Usonaj firmaoj
Kategorio:Videoludaj firmaoj
Kategorio:Firmaoj de Kalifornio
Vertiĝo

Medicine, **vertiĝo** estas malordo, kiu influas subjekton en la regado de ies situacio en la spaco, kiu kaŭzas iluzion de movado de la subjekto rilate al ĉirkaŭaj objektoj aŭ. ĉirkaŭaj objektoj rilate al la subjekto. 
Ĉi tiu iluzio de movado povas aperi en malsamaj formoj: 
*sento de rotacio "kiel sur karuselo"; 
*sento de movado de la korpo en la vertikala ebeno "kiel en lifto"; 
*sento de malstabileco, priskribita kiel tangado "kiel sur boato". 
Tamen, en komuna lingvaĵo, la difino de vertiĝo vaste etendiĝis, kaj multaj homoj priskribas kiel vertiĝon aliajn kaŭzojn de kapturno kiel malpezeco, malekvilibreco, malorientiĝo, malkunordiĝo, mallerteco, sveno, sinkopo|.
## Fiziologio 
[eta|Horizonta [nistagmo]]
Ekvilibro estas la stabiligo de la korpo kaj de la okuloj, ĉar, por klare vidi, la bildo devas resti stabila sur la foveo, same kiam la subjekto estas senmova kaj la objektoj moviĝas aŭ kiam la okuloj mem moviĝas. Ĝi estas do senmova kaj dinamika sistemo. Tri sistemoj estas implikitaj en ekvilibro: 
* la vestibula sistemo (en la interna orelo); 
* la proprioceptiva sistemo;
* la vida sistemo.

La informoj donitaj de ĉi tiuj tri sistemoj konverĝas kaj estas komparataj kun la informoj antaŭe konservitaj. Sur la nivelo de la vestibularaj nukleoj kaj en ilia tuja najbareco, vera primara centro de ekvilibro formiĝas. La vestibula sistemo estas la nura sensa sistemo kiu ne estas konscia, kaj la sento de ekvilibro nur iĝas konscia, kiam ekzistas malkunordigo inter la informoj venantaj de ĉi tiuj tri sistemoj kaj tio kiu estis stokita antaŭe. Ĉi tiu diferenco tiam estas perceptata malagrabla en formo de sento de malekvilibro aŭ marmalsano. Kiam estas damaĝo al la vestiblo, estas sur la nivelo de la okuloj kaj piedoj, ke la problemoj aperas. La vestibularaj ligoj estas multoblaj kaj kompleksaj. Estas esence tri tipoj: 
* vizio-vestibular implikanta kombinitajn okulmovojn;
* cerebelo-vestibular, kie la cerebelo aperas kiel la kunordiganto de vestibularaj ligoj;
* vestibul-spinalo implikanta la proprioceptivan sistemon kun cervikaj kaj plantaj riceviloj.

Por ke aperos kapturno, povas esti ŝanĝo 
* de la ricevilo: la malantaŭa osta labirinto (vestiblo);
* de la vestibula nervo;
* de la vestibularaj kernoj.

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Altotimo
* Epilepsio
* Droga dependeco
* Psikoaktiva drogo
* Kapturno
* Movmalsano
* Multloka sklerozo
* Simptomo
* Vertigo (filmo)

## Fonto 
Kategorio:Orelaj malsanoj
Kategorio:Iluzioj
Kategorio:Simptomoj en neŭrologio
Kategorio:Sindromoj en interna medicino
Akshay Venkatesh

''''* - , naskiĝis la 21-a de novembro 1981 en Delhio, do nun -jaraĝa - estas aŭstralia matematikisto de familie tamila deveno, universitata profesoro kaj scienca esploristo. Post la naskiĝo en Barato, la tamila bramana familio elmigris kun li al Aŭstralio kiam li estis du-jara. Li estis la unua aŭstraliano kiu gajnis medalojn ĉe kaj la Internacia Fizika Olimpiko kaj Internacia Matematika Olimpiko, kion li sukcesis en la aĝo de 12 jaroj.

Post mezlernejo kaj studado, kiun li baze pasigis en la Universitato Princeton kaj la Universitato de Okcidenta Aŭstralio, li estis docento de la Lernejo de Matematiko ĉe la *Institute for Advanced Study'' (IAS), la instituto por Altnivelaj Studoj en Princeton, Nov-Ĵerzejo, de 2005 ĝis 2006. Li iĝis plena profesoro en universitato Stanford la 1-an de septembro 2008. Post funkciado kiel eminenta gasta profesoro ĉe la IAS en 2017–2018, li iĝis konstanta fakultatano de IAS en aŭgusto 2018. En tiu jaro, 2018 li kadre de solenaĵo en Rio-de-Ĵanejro honoriĝis per la medalo Fields pro sia sintezo de analiza nombroteorio, homogena dinamiko, topologio kaj reprezenta teorio. Li estas la dua aŭstraliano kaj la dua persono de barata deveno kiu iam ajn gajnis la medalon Fields.

Kategorio:Barataj matematikistoj
Kategorio:Aŭstraliaj matematikistoj
Kategorio:Tamiloj
La torre herida por el rayo

***La torre herida por el rayo*** (La turo vundita de la fulmo) estas romano de Fernando Arrabal, de temaro pri ŝako, kun agado kiu okazas dum Monda Ŝaka Ĉampionumo.

La intrigo centriĝas en la du protagonistoj kaj rivaloj de la ĉampionumo, alternante la movojn de la ludo unuflanke (helpate de grafikoj), kun la apartaĵoj kaj la vivo de la roluloj aliflanke.

La romano estis venkinto de la Premio Nadal en 1982. Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​ 

## Intrigo
La konkurencantoj estas stranguloj; nome Elías Tarsis, estas hispandevena andorano, superdotita kiu malakceptis stipendiojn por iĝis simpla laboristo juvelfara, kiu entuziasmiĝas per la ŝako; aliflanke Marc Amary, svisdevena estas geniulo pri fiziko kiu iam solvis malfacilan matematikan problemon, kiu ŝakludas malvarme. La ludo inter Amary kaj Tarsis estas ankaŭ filozofia afero. En ŝako estas nevaria infrastrukturo (regulo) kaj varia strukturo rezulto de kombinoj en la ŝaktabulo. Tarsis (kiel ĉampionoj Fischer, Steinitiz aŭ Morphy) preferas la serenecon en la misordo. Amary (kiel Karpov, Euwe kaj Petrossian) preferas la variaĵon, kaj tial li evitas la kaoson.

Samtempe kun la ludado oni alvenas al la vivo de la ludantoj: Amary, el matematiko kaj fiziko, iĝis marksisto kaj teroristo kontraŭ la okcidentaj valoroj; dum Tarsis, estas pri spiritema kiu trovis pacon apud du gejunuloj, nome Nuria kaj Soledad, kiuj mortas rezulte de atenco kontraŭ trajno. En la nuntempo okazas la kidnapo de la sovetunia ministro pri Eksteraj Aferoj kaj Tarsis suspektas pri Amary.

## Referencoj 
* Gómez Redondo, Fernando (8/2/2021). "El ajedrez y la literatura (120). Fernando Arrabal, La torre herida por el rayo (1983)" Centro Virtual Cervantes.

* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1983
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Alexander Todd

**Alexander Todd** - prononco laŭ sistemo IFA , naskiĝis la 2-an de oktobro 1907 en Glasgovo, mortis 89-jaraĝa la 10-an de januaro 1997 en Kembriĝo - estis brita biokemiisto, fizikisto, universitata profesoro kaj scienca esploristo.

En 1957 per la Nobel-premio pri kemio. Interalie li en 1982 estis kunfondinto de la Internacia Akademio de Sciencoj kun administra sidejo en Munkeno.

Kategorio:Britaj kemiistoj
S-Bahn de Munkeno

La **S-Bahn de Munkeno** () kune kun la metroo, estas la plej grava sistemo de loka publika transporto en la granda Munkena areo. Ĝi estas funkciigata fare de DB Regio kaj estas integrita al *Münchner Verkehrs- und Tarifverbund* (MVV). La respondeca aŭtoritato estas la Bavara Fervoja Kompanio (BEG).

La S-Bahn reto estis kreita por la Somera Olimpiko 1972 de pluraj ekzistantaj antaŭurbaj itineroj. Ili estis elektrizitaj kaj ligitaj per tunelo. Tio estas parto de la tielnomita *Stammstrecke*, kiu kondukas de Pasing tra la ĉefstacidomo kaj la urbocentro de Munkeno al la Ostbahnhof.

En labortagoj ĝi transportas inter  kaj  pasaĝerojn, kiam la ĉefa trafik-volumeno estas la fluo de navedantoj de la Munkena areo en la urbon Munkeno en la matena pinthoro kaj reen denove en la posttagmeza pinthoro. La S-Bahn de Munkeno laborigas proksimume  homojn, el kiuj proksimume 750 estas dungitaj kiel trajnostiristoj kaj pliaj 120 kiel servodungitoj.

Mezurita laŭ la longo de la itinerreto, la S-Bahn de Munkeno estas la tria plej granda en Germanio (post la S-Bahn Rhein-Ruhr kaj la S-Bahn Mitteldeutschland).

centra|400ra|eta|S-Bahn München

## Vidu ankaŭ 
* S-Bahn
* Munkeno
* Metroo de Munkeno
* Tramtransporto en Munkeno

## Eksteraj ligiloj 
*  ()
* MVV (/)

Kategorio:Munkeno
Munkeno
Munkeno
El viaje a ninguna parte (romano)

***El viaje a ninguna parte*** (La vojaĝo nenien) estas romano de Fernando Fernán Gómez publikigita en 1985 kaj bazita sur radia programo verkita de li mem kaj samnoma.

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​

La aŭtoro adaptis la romanon en samnoma filmo de 1986,​ kiu ricevis la Goya-premiojn al la plej bonaj filmoj, reĝisoro kaj scenaro en 1987, fakte en la unua okazo de tiuj premioj.​

## Intrigo
Oni rakontas la historion de vaganta teatro trupo kiu veturas tra vilaĝoj de Kastilio el la komenco de frankismo ĝis kinejoj preskaŭ ruinigas tiujn malgrandajn trupojn. La ĉefa figuro estas Carlos, familia aktoro kiu kreskiĝas laŭlonge de la romano akompanata de sia patro, sia filo, siaj kuzinoj, sia fianĉino kaj kaj uni amiko; ĉiuj el ili formas la trupon "Compañía Iniesta-Galván".

Oni rakontas la malfacilan vivon de tiuj vagantaj teatristoj kiuj devas alkutimiĝi al la tiamaj cirkonstancoj; kiel kelkaj el ili devojiĝas kaj abandonas la teatron... Oni enkondukas la figuron de la «aĉa filmisto», kiu prezentante filmojn elprenas la publikon disde teatro; pere de tiu rolulo, Fernán Gómez rakontas kiel la kina praindustrio (same vaganta kiel la vaganta teatro) elprenas la publikon kaj la eblan vivtenadon al la vagantaj teatristoj.​

## Referencoj 
* Ros Berenguer, Cristina (1996). Fernando Fernán-Gómez, autor (PDF) (Disertacio).

## Eksteraj ligiloj 
* FERNÁN GÓMEZ, Fernando: *El viaje a ninguna parte*.
** Teksto, kun prologo de José Luis Alonso de Santos; en *PDF*.
** Audiolibro20px legita de F. Fernán Gómez.

* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1985
Kategorio:Literaturo de Hispanio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Romanoj adaptitaj al kino
Kategorio:Teatro
Accept

**Accept** estas germana muzikgrupo de ŝtonroko kaj metalroko, fondita en Solingen, Germanio, en la jaro 1971. Ĝi estis la unua grupo de ŝtonroko naskiĝinta en la federacia lando Nordrejn-Vestfalio de Germanio. En la 1980-aj jaroj ĝi kaj la grupo *Scorpions* kune estis la internacie plej atentataj kaj renomaj muzikgrupoj de ŝtonroko kaj metalroko. La grupo havis internacian influon sur diversaj ĝenroj de metalo, aparte rapida metalroko kaj "vera metalroko". *Accept* ankaŭ havis signifan influon sur resume eĉ pli sukcesaj grupoj kiel *Metallica* kaj *Iron Maiden* en sia frua fazo.

La grupo post la kreo malfondiĝis trifoje kaj refondiĝis same trifoje tiel ke ĝi ankoraŭ ekzistas: unua aktiva fazo estis inter 1971 kaj 1989, dua aktiva fazo de 1992 ĝis 1997, tria aktiva bloko estis en 2004 kaj 2005, kaj lastfoje la grupo refondiĝis en 2009.

La aktuala teamo laŭ la stato de  estas
* kantado: Mark Tornillo (ekde 2009)
* elektra gitaro: Wolf Hoffmann (ekde 1976)
* elektra basgitaro: Martin Motnik (ekde 2019)
* elektra gitaro: Philip Shouse (ekde 2019)
* tamburoj:  Christopher Williams (ekde 2015)
* elektra gitaro: Uwe Lulis (ekde 2013)

Kaj kiel eksaj membroj aparte menciindas

* kantado: Udo Dirkschneider (1971–1986, 1992–2005) kaj

* elektra basgitaro: Peter Baltes (1976-2018)

## Eksteraj ligiloj 
*  ()

Kategorio:Germanaj muzikaj grupoj
Kategorio:Rokmuzikaj grupoj
Kategorio:Muzikaj grupoj fonditaj en 1971
Bruguera

**Bruguera** estis eldonejo kun sidejo dekomence en Barcelono, Hispanio, kiu dediĉis sin ĉefe al produktado de popola kaj bildliteraturo. Ĝi estis fondita en Barcelono en 1910 kiel *El Gato Negro* (La nigra kato), refondita en 1940, kiu sukcesis havi industrian fabrikon (Parets del Vallès), reklaman divizion (Nueva Línea), librovendejon (Proa), distribuan kompanion (Libresa), filiojn (Ceres), kaj delegitarojn eksterlande (Argentinp, Brazilo, Kolombio, Meksiko, Portugalio, Venezuelo), kaj eĉ internan bultenon (Nosotros).

Inter popularaj bildliteraturaj gazetoj menciendas *Pulgarcito* (el 1921 kaj regule denove el 1947), *DDT* (1951), *Mortadelo* (1970), *Lily* (1970), *Zipi y Zape* (1972) ktp. En la 1960-aj jaroj oni ekpublikigis eksterlandajn seriojn, ĉefe de Franc-Belga bildliteraturo, kiel ekzemple Asteriks kaj Blueberry.

Krom bildliteraturo, iĝis tre popularaj la malgrandformataj amaferaj noveloj de Corín Tellado kaj la vakeraj noveloj de Marcial Lafuente Estefanía, kiuj vendiĝis malmultekoste en gazetarbudoj de la tuta lando kaj eĉ oni interŝanĝis jam uzitaj kontraŭ pli malalta prezo.

En la 1970-aj jaroj, la eldonejoj kliniĝis al pli seriozaj verkistoj, kiel Jorge Amado, Jorge Luis Borges, Gabriel García Márquez, Juan Marsé kaj Juan Carlos Onetti.​ Ĝi tiukadre lanĉis ankaŭ du kolektojn de poŝlibroj: nome Libro Clásico kaj Libro Amigo.

Komence de la 1980-aj jaroj, libroj kiel *Crónica de una muerte anunciada* de Gabriel García Márquez kaj *Los gozos y las sombras* de Gonzalo Torrente Ballester iĝis furorlibroj,​ kaj la eldonejo atingis fakturadon proksimume de 10 000 milionoj de pesetoj en 1981. Tamehn, Bruguera, kun sia distribua filio Libresa, bankrotis el la 7a de junio 1982.

## Eksteraj ligiloj
* 13, Rue Bruguera , retejo pri bildliteraturo de la Editorial Bruguera;
* Bruguera en Rosaspage;
* Bruguera, "Kioscopedia";
* "Vuelve un amigo". Gazetarkomuniko pri la relanĉo de Bruguera;

* 

Kategorio:Hispanaj eldonejoj
Kategorio:Bildliteraturo
Peter Baltes

**Peter Baltes** (n. la 4-an de aprilo 1958 en Solingen) estas germana basgitaristo. Ekde aliĝo al la metalroka grupo *Accept* en 1976, li surbendigis entute 15 albumojn kiel basgitaristo kaj transprenis ankaŭ kantadon en kelkaj el iliaj fruaj albumoj kaj poste en la albumo *Predator* de 1996.

Krom lia laboro kun *Accept*, Baltes ekde 2009 estis basgitaristo por la supergrupo *Deuxmonkey* fondita fare de la gitaristo *Dan Spitz*, antaŭa membro de la grupo *Anthrax*. Li publikigis studialbumon kun la grupo en 2009 antaŭ ol decidi reformi Accept kune kun *Wolf Hoffmann*. Post la publikigo de kvar pliaj albumoj kun la grupo, li sciigis sian foriron de *Accept* la 28-an de novembro 2018. Li poste komponis muzikon por filmo kaj televido, partoprenis en la kantverkado de la albumo *We Are One* de la grupo U.D.O. de eksaj kunmuzikistoj kaj laboris kiel studiobasgitaristo. En aŭtuno 2022 li anstataŭigis U.D.O.-kontrabasiston Tilen Hudrap, kiu estis subite malsana, ĉe la vivaj prezentoj de la grupo kaj iĝis permanenta membro de la grupo en aprilo 2023.

## Partopreno en albumoj de aliaj artistoj 
* Fonvoĉaro en la *Scorpions*-albumo "*Savage Amusement*".
* ludis bason en la albumoj de *John Norum "Face the Truth", "Worlds Away"* kaj aliaj.
* ludis bason kaj kontribuis fonvoĉaron en la solalbumo de *Don Dokken "Up from the Ashes"* kaj ankaŭ bason sur la unuaj sep trakoj de la *Dokken*-albumo *"Breaking the Chains"*.

## Eksteraj ligiloj 
* oficiala biografio ()

Kategorio:Germanaj gitaristoj
Kategorio:Naskiĝintoj en Germanio
Kategorio:Metalroko
Frederiko Joŝija (Saksio-Koburgo-Saalfeld)

eta|left|monumento en Koburgo
**Frederiko Joŝija** (naskiĝinta *Friedrich Josias* la  en Koburgo, mortinta samloke la ) estis germania princo de Saksio-Koburgo-Saalfeld kaj aŭstra feldmarŝalo. Patro lia estis duko Francisko Joŝija; edzigis lin la nenobela Therese Stroffeck (kiu naskis filon).

## Vivo 
Tre frue li eniris la imperiestran armeon. En la aĝo de 19 jaroj li estis kavalerioficiro partoprenante la Sepjaran militon kun distingo. Ene de tri jardekoj li karieris ĝis feldmarŝala leŭtenanteco kaj estis ĝenerala komandanto en Galicio. Lia unua gravega ĉefmoderigo batalkampe estis pri armea korpuso sub Ernst Gideon von Laudon dum la Oka aŭstria milito kontraŭ la turkoj en 1788. En tre densa alianco kun la rusoj bataliĝis sub la komando de Aleksandr Suvorov. Pro glora venko en batalo je Râmnicu Sărat (Distrikto Buzău) en la 1789-a jaro (kontraŭ malamikaj taĉmentoj kvinoble pli grandaj) li nomumiĝis feldmarŝalo.

Triumfe li enmarŝis Bukareŝton kaj, post la packontrakto de Sviŝtov (Provinco Veliko Tarnovo) en 1791, li estis dum certa tempo ĉefkomanda generalo en Hungarujo. Post tio sekvis eĉ plia karierevoluo. Ĉar post la malvenko ĉe Mons-Jemappes (1792) la vienanoj nomumis lin ĉefkomandanto de ĉiuj aŭstraj armeeroj kontraŭfrancaj. Danke al venkoj ĉe Aldenhoven kaj Neerwinden (1793) li por mallonga temo remetis Aŭstrian Nederlandon sub imperiestran potencon. Sed la viena armea gvidadaĉo sub Johann Amadeus Franz von Thugut estis nekapabla uzi tiajn sukcesojn daŭren. Malgraŭ tio, Frederiko Joŝija kontinuigis siajn venkojn kaj povis konkeri plurajn lokojn, ekz. Condé, Valenciennes kaj Quesnoy. Plurfoje la franca armeo devis removiĝi malantaŭ la riveron Sambre. Finfine estis malvenko ĉe Fleurus (1794) kaj Aŭstria Nederlando devis cediĝi al la francoj.

La lastajn du jardekojn de sia vivo li pasigis Koburge. Menciindas ke sume kvar Wettin-oj estis feldmarŝaloj de la imperiestra armeo; Frederiko Joŝija tamen taksatas la plej talenta el ili.

## Fontoj 
* Preradovich, Nikolaus von: "Friedrich Josias" - ĉe: *Neue Deutsche Biographie* 5 (1961), p. 577-578

## Eksteraj ligiloj 
* ligiloj ĉe DDB

Kategorio:Homoj rilataj al Koburgo
Kategorio:Germanaj nobeloj
Kategorio:Feldmarŝaloj
Kategorio:Dinastio Wettin
S-Bahn Rhein-Ruhr

**S-Bahn Rhein-Ruhr** () estas plurcentra S-Bahn-reto de Verkehrsverbund Rhein-Ruhr (VRR) en okcidenta Nordrejn-Vestfalio kaj, mezurita laŭ la longo de la itinerreto, la dua plej granda en Germanio. Ĝi kovras la tutan Ruhr-regionon kaj ligas diversajn Ruhr-metropolojn per entute 10 daŭraj linioj. S-Bahn Rhein-Ruhr signife devias de tipaj S-Bahn-retoj en sia amplekso, strukturo kaj veturiloj. Kune kun la Kolonja S-Bahn reto, kun kiu ĝi partigas itinerojn kaj veturilojn, ĝi estas grava parto de la moviĝebloferto de Nordrejn-Vestfalio.

Malsamaj veturiloj estas uzataj depende de la S-Bahn-linio. Elektraj multoblaj unuoj de la serioj 422 kaj, ekde la horar-ŝanĝo en decembro 2019, veturiloj Stadler Flirt 3XL estas uzataj plejparte, ekde decembro 2014, multoblaj unuoj Alstom Coradia Continental (serioj 1440.3) estis uzataj sur la linioj S5 kaj S8. LINT (klaso 1648, S7, RheinRuhrBahn) aŭ integraj multoblaj unuoj (klaso 609.1, S28, Regiobahn) funkcias sur la ne-elektrizitaj linioj.

centra|400ra|eta|S-Bahn Rhein-Ruhr

## Vidu ankaŭ 
* Duseldorfo
* S-Bahn
* Verkehrsverbund Rhein-Ruhr

## Eksteraj ligiloj 
*  (VRR) ()

Kategorio:Duseldorfo
Rhein-Ruhr
Rhein-Ruhr
Bagman

***Bagman*** estas franca platforma videoludo eldonita en arkadejoj fare de Valadon Automation en 1982. Ĝi estis licencita al Stern por distribuado en Usono en 1983 kaj al Taito en Japanio la saman jaron. En Francio, la ludo estis titolita ***Le Bagnard*** ( *La Kondamnito*). *Bagman* estis sekvita de *Super Bagman* en 1984.

## Ludomaniero 
La ludanto devas movi la rolulon tra diversaj minŝaktoj, kolektante monujojn kaj metante ilin en ĉarumon surface de la minejo. Oni ankaŭ devas eviti la persekutantajn gardistojn, movantajn minĉarojn kaj malsuprenirantajn liftojn. La ludanto povas provizore senkapabligi la gardistojn frapante ilin per pikilo aŭ faligante monujojn sur ilin, kiam ili situas sub la ludanto sur la sama eskalo. La ludanto povas moviĝi inter la tri ekranojn kiuj konsistigas nivelon, tra ŝaktoj kaj sur la surfaco.

*Bagman* estas ludata per unu kvarvoja stirstango kaj unu agadbutono. La stirstango ankaŭ estas uzata por salti el la minĉaro. La agadbutono estas uzata por fari la jenajn taskojn :
*Preni kaj faligi monujojn 
*Preni kaj faligi pikilon 
*Kapti kaj liberigi la plafonan trabon por eviti minĉaron (tio povas esti farita dum oni portas monujon) 
*Meti monujon en la puŝĉareton 
*Preni kaj faligi la puŝĉareton

Poentoj estas gajnitaj por ĉiu horizontala paŝo, kiun la ludanto faras, por ĉiu monujo metita en la puŝĉareton, kaj por ĉiu gardisto senkapabligita.

## Recenzo 
En Japanio, *Game Machine* listigis la ludon en sia eldono de la 15-a de junio 1983 kiel la tria plej sukcesa nova tabloluda arkada unuo de la monato. En Usono, ĝi viciĝis inter la dek tri plej enspezigaj arkadludoj de 1983.

## Heredaĵo 
Aardvark Action Software publikigis adaptaĵojn por Commodore 64 kaj TRS-80 Color Computer sub la titolo *Bagitman*. Ocean Software cetere eldonis kopion por Amstrad CPC, Commodore 64, kaj ZX Spectrum en 1984, titolitan ''Gilligan's Gold''.

En 2010, franca programisto rekonstruis la fontkodon de la ludo por adapti ĝin al modernaj platformoj.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Bagman ĉe MobyGames
* Bagman ĉe Killer List of Videogames

Kategorio:Videoludoj aperintaj en 1982
Kategorio:Arkadaj videoludoj
Kategorio:Platformaj videoludoj
Kategorio:Videoludoj de Stern
Kategorio:Videoludoj de Taito
Kategorio:Videoludoj kreitaj en Francio
Fund for Peace

La **Fonduso por Paco** (FpP, , akronime FFP) estas usona neprofitcela, neregistara esplora kaj eduka organizaĵo, kiu estis fondita en 1957. FpP "laboras por malhelpi perfortan konflikton kaj antaŭenigi daŭrigeblan sekurecon." 

La FpP estas plej konata pro sia *Fragile States Index*, kiu estas ĝisdatigita ĉiujare. Ĝi laboras al daŭrigebla sekureco kaj disvolviĝo en malstabilaj aŭ malsukcesaj ŝtatoj fokusante sur taksado de konflikto kaj frua averto, transnaciaj kaj internaciaj minacoj, packonservado kaj sekureco, kaj homaj rajtoj . La FpP laboras kun politikofaristojn kaj privataj negocoj en konfliktaj zonoj por pli bone sekurigi la interesojn de negocoj, loka loĝantaro kaj iliaj registaroj.

Ĝi estas bazita en Vaŝingtono, havas filiojn en Abuĝo (Niĝerio), Tunizo (Tunizio) kaj Akrao (Ganao), kaj administras programojn ĉefe en Niĝerio, Ugando, Liberio.

## Historio 
Origine fondita en San-Francisko kiel *la Pierce Butler, Jr. Foundation por Eduko en Monda Juro,* la organizaĵo estis fondita en 1957 fare de Randolph P. Compton kaj lia edzino Dorothy Danforth kiel pensfabriko kaj fondaĵo kiu ĉefe funkciis kiel homama financanto. Ilia filo, James R. Compton, daŭrigis la heredaĵon de siaj gepatroj.

Dum la Malvarma Milito multnombraj organizaĵoj koncentriĝis pri la neproliferado de nukleaj armiloj, sed tiu organizaĵo koncentriĝis pri taksado de riskoj kaj helpo al loka loĝantaro. Ĉar la defioj de la mondo ŝanĝiĝis dum la jardekoj, la celoj kaj enhavo de la FpP ankaŭ ŝanĝiĝis kaj do la misio kaj celoj estis retaksitaj. 

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1957
Kategorio:Pensfabrikoj
Géza Bakonyi

'*** [bakonji], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Bakonyi Géza,*' estis hungara bibliotekisto, literaturhistoriisto, altlerneja instruisto.

 naskiĝis  en Budapeŝto, li mortis  en Szeged.

## Biografio 
 maturiĝis en gimnazio en sia naskiĝurbo en 1969, poste li akiris pedagogian diplomon en Scienca Universitato Attila József en 1975, post 2 jaroj li doktoriĝis. Post la diplomo li laboris jaron en Szeged, poste li revenis al la universitato, kie li estis bibliotekisto ĝis sia morto. (Ekde 1996 li havis tre altajn postenojn.) Li ankaŭ prelegis pri la itala literaturo en la universitato ekde 1980. Intertempe li akiris bibliotekistan licencon en 1991 kaj kandidatiĝis en la sekva jaro. Li multe okupiĝis pri la itala literaturo, krome li profitis la bibliotekan laboron per komputila tekniko. Lia edzino naskis 2 gefilojn en 1978 kaj 1981. Li ricevis premiojn en 1993 kaj 2006.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Petőfi és az olasz Risorgimento.* (1974)
* *A harmincas évek magyar és olasz „valóság”-irodalma.* (disertaĵo, 1977)
* *La poetica di Cesare Pavese e le tendenze realistiche della letteratura italiana.* (1985)
* *Realista tájékozódások a XX. századi olasz prózában.* (disertaĵo, 1991)
* *A hálózat használata a nyelv- és irodalomtudomány területén.* (1997)
* *Bevezetés a könyvtári informatika alapjaiba.* (kunaŭtoro, 2006)

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio kaj aprezo (legebla en la 54-a paĝo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj bibliotekistoj
Kategorio:Hungaraj literaturhistoriistoj
Kategorio:Hungaraj altlernejaj instruistoj
Kategorio:Budapeŝtanoj
Partnereco por Paco

**Partnereco por Paco** (**PpP**, , akronime PfP) estas projekto de NATO, kiu celas krei fidon inter NATO kaj aliaj ŝtatoj en Eŭropo kaj la eksa Sovetunio. 21 ŝtatoj estas membroj. La projekto estis kreita en 1994 , baldaŭ post la kolapso de la Orienta Bloko, kaj ĝia celo estas starigi konfidajn rilatojn inter la Nordatlantika Alianco kaj la diversaj eŭropaj landoj, ĉefe en ĝia centro kaj oriento, kelkaj de kiuj havis komunistajn registarojn, kaj la landoj de la eksa Sovetunio. Dek el la landoj kiuj subskribis ĉi tiun iniciaton de NATO, tra la jaroj fariĝis plenaj membroj de ĝi  .

## Referencoj 
## Vidu ankaŭ 
* Ĝeneva Centro por Sekureca Politiko

## Eksteraj ligiloj 
* Programo Partnereco por Paco
* Konstruante Partnerecon por Paco

Kategorio:Internaciaj organizaĵoj
Kategorio:Internaciaj rilatoj
Kategorio:Rilatoj de NATO
Kategorio:Organizaĵoj fonditaj en 1994
Ĉasadkastelo Rodach

En Bad Rodach (Germanujo) troviĝas kastelo ***Jagdschloß*** ĉe la Kastela Placo. Ĝi stariĝis en 1748/49 laŭ plano de Johann David Steingruber. Temas pri la ununura nesakrala ejo sur la teritorio de la iama dukujo Saksio-Koburgo kiu kreiĝis laŭ la t.n. stilo margrafa.

## Historio 
Duko Francisko Joŝija ordonis ties starigon pro ke la arbara ĉirkaŭaĵo de Rodach allogis lin por ĉasado. Enkastele li mortis en septembro 1764. Tamen ankaŭ liaj samdinastianoj Ernesto Frederiko kaj tronheredanto Francisko ofte enloĝis ĝin dum ĉasadrestadoj. 

Sed por tiaj ekskursoj estis bezonataj komplikaj preparoj. Antaŭanoncoj de restadplanoj sendiĝis al la koburgaj korpogardistoj kaj la financa respondeculo de la Administradujo Rodach kiu loĝis enkastele. Lia tasko estis la kontrolo kaj eble taŭgigo de la stato de kastelo kaj vojoj. Kroma tasko estis la bona funkcio de provizo per ĉiaj ajn necesitaĵoj (ekz. manĝaĵoj).

En 1848 duko Ernesto la 2-a ludonis la kastelon kaj en marto 1874 aĉetis ĝin la komunumo. Sekve servis ĝi kiel lernejo kaj (de 1982) kiel regionhistoria muzeo kaj porturista informejo. 

## Arkitekturo 
La groptegmenton havanta ejo estas kun puco; ĉe ambaŭ flankoj de la avankorpo troviĝas duetaĝaj aloj. Apude subarbe estas la iama porĉasista domo *Jägersruh* kie kolektiĝis la ĉasistoj. Ĝin luprenis ĝis 1853 la komercisto Löhlein. Anstataŭ malkonstrupropono (1856) estis ekuzo far abelbredistoj. En 1860 aĉetis ĝin la magistrato de Rodach.

## Literaturo 
* Irmhild Tschischka: *Aus der Bad Rodacher Stadtgeschichte.* Bad Rodach 2014

## Eksteraj ligiloj 
*turisma agentejo

## Notoj 
Kategorio:Ĉasado
Rodach
Kategorio:Distrikto Coburg
Bbad
Ardiente paciencia

***Ardiente paciencia*** (Arda pacienco) estas novelo de la ĉilia verkisto Antonio Skármeta, publikigita en 1985 fare de la eldonejo Editorial Sudamericana en Bonaero. Tewmas pri la teksto de la samnoma filmo kiun la aŭtoro mem estis premieriginta en 1983. Poste, la romano inspiris al Michael Radford la filmon *Il Postino*, kiu estis premierita en 1994 kaj en kiu la agado okazas en Italio jarojn antaŭ la okazaĵoj de la libro. La romano estis adaptita ankaŭ al teatro. Post la sukceso de la filmo de Radford, la novelo, pro komercaj necesoj, nomiĝis *El cartero de Neruda*. Ĉiuokaze la teksto estis kinigita trifoje: nome en 1983, 1994 kaj 2022. 

Ĝi estas inkludita en la listo de la 100 plej bonaj romanoj en hispana lingvo de la 20-a jarcento farita de la hispana ĵurnalo *El Mundo*.​ 

## Intrigo
Junio de 1969. Mario Jiménez estas 17-jarulo, malkontenta kun sia vivo, ĉar same kiel sia patro, li devas iĝi fiŝkaptisto. Iam li decidas iĝi leterportisto, kaj estas sendita al Isla Negra (Nigra Insulo) kun unusola kliento, nome Pablo Neruda, al kiu ĉiutage li portas leterojn dekomence ne parolante sed poste Mario Jiménez kaj Pablo Neruda parolas pri metaforoj, kaj finfine ili amikiĝas. Mario malkovras, ke li volas estis verkisto same kiel lia idolo; li krome enamiĝas de junulino Beatriz, kun kiu li havas rilatojn, sed kies patrino tute malakceptas lin. Siaflanke Neruda iĝas ambasadoro en Francio.

Post iom da tempo, Neruda sendas sonregistrilon al Mario, al kiu petas registri la lokajn sonojn kiuj maskas al li, inter kiuj tiujn de lia filo Pablo Neftalí Jiménez González ĵus naskiĝinta. Post pli da tempo Mario prezentiĝas al konkurso de poezio, sed la revuo publikigonta la venkintan poemon estas kontrolita de militistoj. Krome la Neruda malsaniĝas. Poste okazas la Puĉo en septembro 1973. La domo de Pablo Neruda estas kontrolita de militistoj, kio malhelpas la alvenon de leteroj, sed Mario parkeras ilin kaj transigas la enhavon al Neruda. 

## Filmoj 
* *Ardiente paciencia* (1983), de Antonio Skarmeta.
* *Il Postino* (1994), de Michael Radford, en hispana *El cartero y Pablo Neruda*.
* *Ardiente paciencia* (2022), de Rodrigo Sepúlveda.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Recenzo en retejo Loqueleímos.com

* 

Kategorio:Libroj aperintaj en 1985
Kategorio:Literaturo de Ĉilio
Kategorio:Hispanlingvaj romanoj
Kategorio:Romanoj adaptitaj al kino
János Baka

**János Baka** [jAnoŝ], laŭ la hungarlingve kutima nomordo **Baka János,** estis hungara instruisto. Lia nobela antaŭnomo estis *kézdikurtapataki*.

 naskiĝis  en Csíkszentgyörgy (Aŭstra Imperio, Transilvanio, nuntempa Ciucsângeorgiu en Rumanio), li mortis  en Sânmartin (Harghita) (Rumanio).

## Biografio 
 lernis muzikajn sciojn hejme de sia patro. Ekde 1858 li instruis en pedagogia lernejo en Csíksomlyó, dum en 1860 li akiris instruistan licencon pri kantoroj. Inter 1861-1870 li estis vickantoro, poste instruisto de kantoroj en Csíkszentmárton ĝis la pensiuliĝo en 1910. Inter 1908-1910 li estis ankaŭ lernejestro en alia lernejo. Li komponis ekleziajn kaj lernejajn kantojn. Li ricevis premion en 1925.

## Elektitaj kontribuoj 
* *Őrangyal. Ima- és énekeskönyv.* (sen eldonjaro, kvinfoje eldonita)
* *Ártatlanok őrangyala. Ima- és énekeskönyv katolikus gyermekek számára.* (1892, trifoje eldonita)
* *Erdély egyházmegye énekeskönyve. 1–2.* (3 volumoj, 1921–1924)
* *Vallásos énekek a katolikus kántorok használatára.* (1922)
* *Kis dalos. R. k. népiskolák számára.* (1926)

## Memorigiloj 
* biblioteko de Sânmartin portas la nomon "Baka János"

## Fontoj 
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare
* biografio hungare (legebla en la 2-a alineo)

## Referencoj 
Kategorio:Hungaraj instruistoj
Kategorio:Hungaraj kantoroj
Kategorio:Transilvaniaj hungaroj
Page 6

***Page 6*** (subtitolita *Atari Users Magazine*) estis brita komputila kaj videoluda magazino dediĉita al la uzantoj de 8-bitaj Atari-komputiloj kaj Atari ST. La unua numero aperis en 1982. Ĝi estis renomita al ***Page 6 Atari User*** kaj poste ***New Atari User***, antaŭ ol ĉesi eldonadon en 1998.

## Historio
La magazino originis en Birmingham kiel la bulteno de User's Group, sendependa Atari-klubo. Les Ellingham estis nomumita kiel la redaktoro de la bulteno, sed decidis produkti magazinon kun pli vasta kovrado anstataŭe. Li restis redaktoro de *Page 6* dum ĝia tuta ekzisto de 85 numeroj. Kvankam ĝi estis plejparte havebla nur per abono, ĝi ankaŭ estis disponebla tra gazetbudoj dum la malfruaj 1980-aj kaj fruaj 1990-aj jaroj.

Kiam *Database* ĉesis eldoni la originan magazinon *Atari User* en 1988, *Page 6* aĉetis la rajtojn (kaj abonan liston),

## Titolo
La magazino estis nomita laŭ la memorareo de 8-bitaj Atari-komputiloj kovranta la lokojn 1536 ĝis 1791. Memoro estas dividita en *paĝojn* de 256 bitokoj (la unua estas paĝo 0). La sesa paĝo komenciĝas je 256×6, aŭ 1536. Paĝo 6 estas nek uzata de la operaciumo nek de Atari BASIC, kaj tial povas esti sekure uzata por stoki mallongajn maŝinlingvajn rutinojn por plirapidigi BASIC-programojn.

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* Oficiala retejo

Kategorio:Videoludaj gazetoj
Kategorio:Britaj gazetoj
Brda montetaro

**Brda montetaro**, nomata ankaŭ **Brdy**, () estas montaro kaj geomorfologia tutaĵo en Ĉeĥio. Ĝi tiriĝas en longeco preskaŭ 80 km en direkto nordoriento - sudokcidento proksimume inter urboj Prago kaj Plzeň. Tio estas ununura vera montaro kaj ununura regiono de oreofitiko en Meza Bohemio. La plej alta montopinto Tok (865 m) estas samtempe la plej alta natura monto de meza Bohemio. Sed sur je iom malpli alta montopinto Praha (862 m) situas 60 m alta turo de meteoradaro ĈHMI, kies montopinto estas do fakte la plej alta loko.

Granda parto de la teritorio de Brda montetaro (la tuta centra Brdy) estis konsisto de armea spaco Brdy kaj nun ĝi apartenas sub PPR Brdy.

## Geomorfologia membrigo 
Brda montetaro dividiĝas en malpli altajn unuojn:
* **Hřebeny** (nordokcidente de faŭlta valo de Litavka, inter Jince kaj urbo Prago.
* **Brdy** – do la propra Brdy en pli mallarĝa vorto de senco. Temas pri parto de la montaro ekde la valo de Chumava tra selo inter Kuchyňka kaj Studený vrch (661 m) - jam sur Hřebeny, al sudokcidento tra la valo de Litavka kaj poste al sudo kaj sudoriento ĝis proksimume urbeto Bělčice. 
** ***Meza Brdy*** (iam ankaŭ nomata **Centra Brdy**) estas markata regiono de la eksa armea spaco Brdy.
** ***Suda Brdy*** (**Třemšínsko**, sude de ŝoseo I/19 kaj rojo Bradava)
* **Příbramská pahorkatina** (ĝi ĉirkaŭas de oriento kaj sudo urbon Příbram) kun montoj Vojna (667 m), Na skále (633 m), Leč (628 m), Levín (612 m) kaj konata příbrama Svatá Hora (586 m).

## Pluaj fotoj

Malý Tok (844 m).JPG|Malgranda Tok
Plešivec (654 m), pohled na západ (002).JPG|Plešivec
Brdy z Jindřichovy vyhlídky.jpg|Brdy el belvidejo Jindřich
Krasnoružek.jpg|Fungo *Calocera viscosa*

## Eksteraj ligiloj 
* 

* Brdy, Český Kras a Křivoklátsko
* Brda paĝaro
* Nia Brdy


Kategorio:Montetaroj en Ĉeĥio
Kategorio:Brda regiono
Kategorio:Geografio de distrikto Příbram
Kategorio:Geomorfologiaj tutaĵoj en Ĉeĥio
El maestro de esgrima (filmo)

***El maestro de esgrima*** (La skermo-majstro) estas hispana filmo reĝisorita de Pedro Olea, adaptaĵo de la samnoma romano de Arturo Pérez-Reverte. En 1993 ĝi ricevis 11 nomumojn al Goya-premioj. 

## Intrigo
La agado okazas en la nomita "galdosa Madrido" de 1868, kaj estas protagonistigita de Jaime Astarloa, maljuna skermo-majstro kiu vivtenas sin instruante rapiro-skermadon al kelkaj samurbaj junaj nobeloj. Tiu trankvileco ŝanĝiĝas kiam aperas mistera damo, kiu deziras skermolernadi el Jaime Astarloa (kiam tio estis malkutimega ĉe virinoj), kaj ekokazas aferoj kiuj tuŝas lin kaj kiuj estas tute neatenditaj. Aparte ŝi deziras lerni la perfektan rapirfrapon, kiu estis la unikaĵo de Astarloa. Li tute ne scias la veran tialon de la apero de Adela de Otero. Estas en la aero iu sekreto de grava skandalo kiu povus iĝi publika, kaj la veterana Don Jaime iĝas interplektita en komplika reto de trompoj kaj murdoj. 

## Roluloj kaj aktoroj 
* Astarloa, 	Omero Antonutti
* Adela, 	Assumpta Serna
* Ayala, 	Joaquim de Almeida
* Campillo, 	José Luis López Vázquez
* Cárceles, 	Miguel Rellán
* Salanova, 	Alberto Closas
* Lucía, 	Elisa Matilla
* Isidro, 	Ramón Goyanes
* Carreño, 	Juan Jesús Valverde
* Romero, 	Francisco Vidal
* Gustavo, 	Tomás Repila

## Referencoj 
## Eksteraj ligiloj 
* 

Kategorio:Hispanlingvaj filmoj
Kategorio:Hispanaj filmoj
Kategorio:Filmoj aperintaj en 1992
Kategorio:Madrido en fikcio
Kategorio:Historiaj filmoj
Kategorio:Filmoj adaptitaj de libroj