Psalmaro

**Psalmaro** estas unu el la libroj de la Malnova testamento, kiu enhavas la bibliajn psalmojn. Kopiitaj aŭ presigitaj versioj de ĝi ofte enhavas ankaŭ aliajn kantojn, kaj ofte muziko por ilia kanto en kristanaj monaĥejoj.  Iuj mezepokaj psalmaroj estas inter la plej belaj artaĵoj de sia epoko.  Ĉar tiuj libroj estis multekostegaj, monaĥoj ofte faris psalmarojn tiel grandaj, ke tri monaĥoj povis samtempe kanti el nur unu libro.La kristana tradicio de ĉiutaga kanto de la psalmoj venis el Judismo, kaj la monaĥa psalmaro evoluis en la sacerdotan brevieron, kiu similas al juda siddur.

Estas du tradicioj por numeroj de psalmoj en la psalmaro: hebrea kaj greka. Diferencoj inter ili estas sekvaj:

## Graveco 
La Psalmaro havas grandan gravecon en la Hebrea Biblio kaj la kristana tradicio pro diversaj kialoj:

1. Teologia Rimedo - La psalmoj provizas ampleksan teologian rimarkon pri Dio, inkluzivante atributojn kiel lia potenco, amo, pardonemo, kaj justeco. Ili elmontras la diversan naturon de nia rilato kun Dio.

2. Liturgia Signifo - Multaj psalmoj estis originalaj komponitaj por uzo en kulta adorado, procesio, kaj alia liturgia funkcio. Ili restis ĉefa parto de la judaj kaj kristanaj ritualoj ĝis hodiaŭ.

3. Literatura Valoro - La psalmoj estas inter la plej poemajn kaj literaturile evoluintaj partoj de la Biblio. Ili uzas riĉan poetikan lingvon kaj stilojn por esprimi fundamentajn homajn emociojn.

4. Personeca Profundeco - La psalmoj tuŝas ĉiujn aspektojn de la homa sperto, de ĝojo ĝis angoro, de fidelo ĝis malespero. Iliaj vortoj validas universale kaj helpas homojn esprimi sian propran spiritan vivon.

5. Mesianisma Signifo - Iuj psalmoj (kiel Psalm 22 kaj 110) estas interpretitaj kiel profetaĵoj pri la Mesio, Kristo, kies vivo kaj sufero ili antecipas.

Do la Psalmaro estas ĉefparto de la biblia kanono, ĉar ĝi provizas substancian teologian, liturgian, literaturan, personan, kaj mesianistan signifon por la kreduloj. Ĝi daŭre restas riĉa fonto por inspiro, medito, kaj adora preĝo.

## Elstaraj psalmoj 
Jen kelkaj el la elstaraj kaj bone konataj psalmoj de la Psalmaro, kun klarigoj pri kial ili estas tiom eminentaj:

1) Psalmo 23 (La Senjora Paŝtisto) - Ĉi tiu estas unu el la plej famaj kaj populataj psalmoj, ĉar ĝi provizas belan kaj konsolan bildon de Dio kiel amema kaj zoranta paŝtisto.

2) Psalmo 121 (Mia Helpo Venas de la Senjoro) - Ĉi tiu psalmo estas ofte uzata por espiriti kaj fortigi homojn en tempoj de danĝero aŭ malfacilaj cirkonstancoj, ĉar ĝi elmontras Dion kiel konstanta protektanto.

3) Psalmo 103 (Benu la Senjaron, Mia Animo) - Ĉi tiu psalmo estas rimarkinda pro ĝia eleganta laŭdado de Dio, emfazante liajn kvalitojn de kompato, pardonemo kaj amo.

4) Psalmo 139 (Kie Mi Iros for de Via Spirito?) - Ĉi tiu psalmo impresas per ĝia profunda ekzameno de Dia omniprezenteco kaj scio pri la homaj vivoj.

5) Psalmo 22 (Mia Dio, Mia Dio, Kial Min Forlasis Vi?) - Ĉi tiu psalmo estas speciale grava ĉar ĝi antecipas la suferon de Kristo sur la kruco per ĝiaj vortoj pri soleco kaj angoro.

6) Psalmo 51 (Kreu en Mi Pura Koro, ho Dio) - Ĉi tiu psalmo estas elstara pro ĝi profunda espero pri pardono kaj morala transformado, reflektante la ĉefan temon de repento.

7) Psalmo 91 (Kiu Loĝas Sub la Kovro de la Plejalta) - Ĉi tiu psalmo estas populara pro ĝia konsoligaj asekuroj pri Dion protektado kaj ĝia promeso pri sekureco sub lian ŝildon.

Ĉi tiuj psalmoj estas iuj el la plej famaj kaj influhavaj, ĉar ili trafas universalajn homajn spertojn kaj sentojn, kaj elmontras la multajn aspektojn de Dia karaktero kaj rilato kun homoj.

## Vidu ankaŭ 
* **Skanaĵo de la Esperanto-traduko** en Vikimedia Komunejo

Kategorio:Libroj de la Tanaĥo
Kategorio:Libroj de la Malnova Testamento